Het Hart Van De Tijd

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 1

Amy Blankenship

Vertaald door Angelique Hofland

Auteursrecht © 2008 Amy Blankenship

Engelse uitgave uitgegeven door Amy Blankenship

Second Edition Gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De Legende Van Het Hart Van De Tijd

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit in het geding geweest. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid … het enige dat beide partijen willen, maar dat er maar één kan hebben.

Paradoxaal van aard is De Bewaker Van Het Kristallen Hart de enige constante die beide partijen altijd hebben nagestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan alle lijden en strijd in één adem beëindigen. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen geest heeft ... anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal is verschenen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het egoïstisch zou gebruiken. De identiteit van deze beschermers blijft ongewijzigd en ze hebben met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of tijd.

Eén meisje staat in het midden van deze oude beschermers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze heeft de kracht van het kristal zelf in zich. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres tegen de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de gelegenheid om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook het meisje zoals een man zou hunkeren naar een vrouw.

Binnen elk van deze dimensies en realiteiten vind je een geheime tuin die bekend staat als het Hart van Tijd. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door een eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wachten tot er iets kostbaars in wordt geplaatst.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de bewakers kennen de ware geheimen achter het beeld en hoe het tot stand is gekomen. Voordat de vijf broers voor het eerst ademden, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, het hart van de tijd tijdens zijn donkerste geschiedenis. Eeuwenlang beschermde de tweeling het zegel dat de menselijke wereld ervan weerhield te overlappen binnen het demonenrijk. Deze taak was heilig en de levens van zowel de mensen als de demonen moesten veilig en geheim worden gehouden voor de ander.

Onverwacht, tijdens hun bewind, stak een kleine groep mensen per ongeluk over naar de demonenwereld vanwege het heilige kristal. In een tijd van onrust veroorzaakten zijn krachten een scheur in de afsluiting dat de afmetingen had gescheiden. De leider van de menselijke groep en Tadamichi waren snel bondgenoten geworden en sloten een pact om de scheur in de afsluiting te sluiten en de twee werelden voor altijd van elkaar op slot te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wens van Hyakuhei in was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De kracht van de afscheiding was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig gescheiden waren.

Liefde kan in de meest goddeloze dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Het gebroken hart van Hyakuhei veranderde in kwaadaardige woede en jaloezie, waardoor er een strijd ontstond tussen de tweelingbroers, waardoor het leven van Tadamichi werd beëindigd en hun onsterfelijke zielen werden gespleten. Die stukjes onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de bewaking over de afscheiding te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het kwade rijk had gevoegd.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, wierp Hyakuhei elke gedachte op om het hart van de tijd te beschermen … in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van de afscheiding. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot voorbij zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen toebehoorde aan de meest verleidelijke, deden geloven dat het ware kwaad dat verborgen zit in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog tussen de krachten van licht en donker begint, wordt een verblindend blauw licht uitgezonden door het geheiligde standbeeld dat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant weer boven water is gekomen.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis overheerst in de wereld van licht.

Dit is één van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1 “Verbrijzelde Herinneringen”

“Kyoko !!!!!!”

Toya's kreet van woede was overal in het omringende bos te horen. Toen het geluid van zijn wanhopige schreeuw verdween, werd alles doodstil terwijl alle ogen uitkeken naar Hyakuhei's volgende zet.

Niemand had het kunnen stoppen. Alles was zo snel gegaan dat niemand kon reageren. Wat er gebeurde, had alle vijf de bewakers met angst lamgelegd. Ze konden niet geloven dat ze samen waren gekomen als de beschermers van het guardian heart chrystal om Hyakuhei te bevechten ... alleen om hem te laten winnen. Alleen om de enige persoon te verliezen die ze allemaal liefhadden en beschermden.

Daar, zwevend in het midden van het slagveld … ontvouwde zich hun ergste nachtmerrie.

Hyakuhei hield Kyoko tegen zich aan terwijl hij naar haar doodsbange gezicht keek. De onderste helft van haar lichaam begon te versmelten met het zijne, precies zoals hij had gepland. Hij probeerde langzaam haar en The Guardian Heart Crystal te verslinden in zijn lichaam en de leegte in zijn ziel. Iedereen die toekeek, kon de corruptie van het Kristal zien terwijl het gloeide van duisternis die alleen uit het kwaad voortkwam.

Kyoko's handen lagen tegen Hyakuhei's borst terwijl ze zich verwoed van hem wegduwde en met al haar kracht probeerde zich te bevrijden van deze beschermheer die demon was geworden, hij kon er alleen maar om lachen.

Hyakuhei was nu bezeten van de kracht die door zijn vlees en bloed stroomde en haar zwakke pogingen om aan hem te ontsnappen, amuseerden hem enorm. Zijn lange ebbenhouten haar zwom om hen heen alsof het een eigen leven leidde. De zijdezachte uiteinden van de nachtelijke lokken slingerden zich als een ijzeren band achter Kyoko om haar kleine lichaam tegen het zijne te houden.

Kyoko voelde zich weerloos terwijl ze vocht tegen de aantrekkingskracht van haar lichaam om één te worden met het zijne. Ze wilde niet in de koude, donkere leegte vallen die zijn ziel was. Ze kon alle demonen daar voelen ... die op haar wachten. Hoe meer ze in zijn lichaam werd getrokken, hoe kouder dat deel van haar lichaam werd. Haar benen prikten alsof er zich ijs langs haar huid vormde als een miljoen speldenprikken tegelijk.

Ze wist dat als ze iets niet snel zou doen, ze allemaal verloren zouden zijn. Ze kon de vijf broers zien die haar de afgelopen jaren hadden bewaakt ... terwijl ze daar stonden te kijken. Ze wilden haar allemaal helpen, maar waren te bang om iets te ondernemen zolang ze als een schild werd vastgehouden.

Ze wilde niet verliezen van deze verrader van de bewakers. Hij was hun eigen oom ... waarom had hij zich zo lang geleden tegen zijn neven gekeerd? Kyoko's smaragdgroene ogen draaiden zich om en keken in angstige woede naar de vijand. Dit kon niet gebeuren ... per slot van rekening had ze het niet meegemaakt. Dit was allemaal haar schuld.

Haar ogen vernauwden zich bij Hyakuhei's donkere, vaste blik. Ze had het kristal naar deze wereld gebracht en ze zou het weer uit deze wereld halen al moest ze het rechtstreeks met haar naar meenemen de hel.

Kyou stond op nog geen zes meter afstand en trok snel zijn vernietigingszwaard ‘Hakaisha’ in een blinde woede. Hij hield niet van de gedachte aan zijn oom ... zijn vijand, die het enige menselijke meisje aanraakte dat hij ooit had leren respecteren. Ze zag er zo gevaarlijk kwetsbaar uit in de armen van deze gekke man, dat de strijd nu puurheid tegen het kwaad wordt.

De heer van het beschermers rijk … Kyou, de oudste van de vijf broers, kon niets doen zonder Kyoko daarbij pijn te doen. Stiekem wist hij dat de kracht van het Kristal hem geen pijn kon doen, omdat hij voor dit gevecht een spreuk had gebruikt om alle spreuken te blokkeren. Hij was voorbereid voor het geval Hyakuhei had geprobeerd The Guardian Heart Crystal tegen hem te gebruiken.

Maar dit ... had hij niet verwacht. Hij wilde niet dat Kyoko gewond zou raken ... ooit, niet zolang hij de macht had om het te stoppen.

Hij worstelde niet toen de duistere demonische fantomen die door Hyakuhei waren gestuurd van de grond glibberden alsof ze uit een verborgen nachtmerrie kwamen en zich om zijn dodelijke lichaam wikkelden om hem stil te houden. Kyou wierp een blik op Toya en zag die woede in de zilveren ogen van zijn jongere broer branden.

Hyakuhei had Toya in een aanval van demonische fantomen gewikkeld in een poging hem op afstand te houden, maar Toya worstelde nog steeds met wraak op hen. Innerlijk was Kyou dankbaar voor de beperkingen die zijn broer werden opgelegd ... want zonder hen zou Toya zeker aanvallen, ongeacht de gevolgen. Alleen al de aanblik van Kyoko in zo'n gevaar had Toya voorbij het breekpunt geduwd.

Kyou voelde Toya's beschermkracht met elke hartslag toenemen, samen met zijn eigen kracht en de kracht van hun broers.

Op nog geen drie meter afstand werden Kotaro's ijsblauwe ogen groot van ongeloof. Hij wilde niet zien dat Kyoko pijn werd gedaan, maar hij kon niets doen om het te voorkomen. Zijn beide armen waren bebloed door de strijd en zijn benen waren niet beter in vorm. Hij was op dit moment niet bij machte om zelfs maar aan te vallen terwijl hij worstelde om overeind te blijven en tegen de pijn te vechten. Zijn geest was nog steeds bevroren van angst voor het meisje van wie hij meer hield dan van wat dan ook.

“Waag het niet haar pijn te doen of ik zal zelfs in de hel op je jagen, Hyakuhei,” siste Kotaro met een schorre stem, terwijl hij zijn scherpe tanden liet zien terwijl zijn ijsblauwe ogen brandden van zijn behoefte aan vergelding. De lucht om hem heen leek met wraak tot leven te komen toen het puin in een cirkel om hem heen waaide uit zijn krachtige wind.

Kamui schrok, maar toen hij Kyoko zag worstelen in de armen van Hyakuhei, was er bij hem iets in zijn hoofd geknapt. Veelkleurig stof glinsterde in zijn woedende ogen. Zonder aan de gevolgen te denken, rende Kamui regelrecht naar Hyakuhei met ontblootte klauwen, ondenkbare moed geboren uit zijn liefde voor de priesteres en door iedereen gezien.

Hyakuhei's schaduwdemonen verdreven hem, sloegen zijn lichaam tegen het harde vuil en lieten het puin vliegen.

Kaen greep Kamui stevig vast en het vuur vloog van zijn voeten terwijl hij in veiligheid sprong, en keek naar de jongste bewaker tijdens de strijd. Kaen legde een slappe Kamui buiten gevaar op de grond, keek Hyakuhei vurig aan en stond tussen de jongste bewaker en het gevaar in.

Suki zat op haar knieën en hield haar vader nog steeds in haar armen. Zijn lichaam is nu levenloos en haar haat voor Hyakuhei kookte in haar omdat Sennin was vermoord. Haar blik richtte zich nu op Kyoko en wenste dat ze haar beste vriendin kon redden van hetzelfde koude lot dat deze wijze oude man was overkomen.

Shinbe stond beschermend voor Suki en blokkeerde haar lichaam voor Hyakuhei's zicht. De wind van Kotaro's woede blies Shinbe's nachtblauwe haar over zijn gezicht ... en gaf een gekwelde uitdrukking aan zijn veelbetekenende amethistogen. Zijn bezorgdheid om Kyoko nam toe toen hij de kracht van het kristal voelde groeien.

“Nee …” het woord verliet hem alsof de wind het plotseling uit hem had geslagen. Shinbe wist dat als Hyakuhei de volledige kracht van het beschermd hart kristal zou krijgen, beide werelden in groot gevaar zouden verkeren. Een brandende traan gleed over zijn wang toen hij zijn hart voelde breken van het feit dat hij niets kon doen. “... Kyoko.”

Hyakuhei keek om zich heen naar de vijanden die hem zo lang in de weg hadden gestaan ... de nakomelingen van zijn eigen broer. Hij wist dat ze bang waren om hem aan te vallen, omdat hij Kyoko nu als een schild vasthield en hij overal om zich heen woede voelde opbouwen.

Zijn ebbenhouten vleugels spreiden zich uit en creëerden een donkere achtergrond achter hem terwijl zijn al even donkere ogen naar het meisje in zijn armen keken. “Ze proberen je te beschermen.” Zei hij met een kalme, kalmerende stem, alsof ze niet midden in een gevecht zaten, maar er alleen vanaf de zijlijn naar keken.

Hij kon het heilige beschermde hart kristal voelen dat nog steeds zichtbaar was in het midden van zijn blote borst. Haar liefde voor de bewakers die vochten om haar te beschermen, was het enige dat nog steeds weerhield dat het kristal de rest van de weg in zijn lichaam wegzonk en hem de kracht gaf die hij verlangde.

De puurheid van die liefde was haar kracht, en ze gebruikte die om te proberen het kristal uit hem te halen … hij kon het voelen. Maar hij voelde ook de kracht die al door zijn aderen stroomde, en daardoor wilde hij alleen maar meer.

Zijn ogen werden even zachter terwijl hij tegen haar fluisterde alsof hij met een minnaar praatte. “Het is niet genoeg.”

Hyakuhei besloot dat hij de kracht die hij al had opgedaan met het kristal tegen Kyoko zou gebruiken op een manier die de band van liefde die de kleine groep omringde zou vernietigen. Hij wist dat hij haar moest tegenhouden ... want alleen haar kracht was net zo sterk als het kristal dat ze ooit in haar had vastgehouden. Hetzelfde kristal dat hem ooit had toegestaan lief te hebben ... om die liefde dan wreed uit zijn handen te nemen.

Hij trok Kyoko's gezicht gelijk met het zijne en legde een zachte kus op haar onschuldige lippen. Terwijl hij in haar stormachtige groene ogen staarde, kwam hij bij haar binnen met behulp van de kracht van het beschermde hart kristal.

Hyakuhei zocht haar herinneringen op aan de bewakers van wie ze zo veel hield ... hij zou ze van haar afnemen. Haar herinneringen stelen aan de mensen waarvoor ze vocht, zou haar macht verzwakken en de zijne versterken.

Kyoko kon niet knipperen. Ze voelde zijn boze klauwen in haar hoofd proberen haar herinneringen te vernietigen en de reden voor dit gevecht van haar af te nemen … proberen haar liefde van haar af te nemen. Haar vrienden, allemaal, ze stond het niet toe.

Kyoko voelde haar controle breken, waardoor ze maar één ding over had om tegen hem te gebruiken, en dat was precies wat hij probeerde af te nemen en te vernietigen. Haar ogen flitsten van woede die niet langer onderdrukt was. Ze klemde haar handen in zijn zijdeachtige nachtelijke lokken en drukte hun voorhoofden tegen elkaar, trillend van een vloedgolf van kracht.

Haar stem doorboorde de stilte van het slagveld en schreeuwde. “Wil je het zo graag? HIER!! Neem het !!!!”

Kyou's gouden ogen gloeiden intens toen angst door hem heen schoot als het lemmet van een heet mes. Wat was de priesteres aan het doen? Hij wist dat er iets vreselijk mis was en voelde dat zijn paranormale krachten hem riepen … hem aanspoorden te luisteren en te zien voordat het te laat was! Hij vernauwde die kracht en drong bij Kyoko binnen in een poging te zien wat er aan de hand was. Hij zou op zijn knieën zijn gevallen met wat hij had gezien als de demonen van de schaduw niet zo strak om hem heen waren gewikkeld ... en hem onbeweeglijk hadden vastgehouden.

De beelden en geluiden zouden voor altijd in zijn geestesoog worden geïmplanteerd en Kyou wist op de één of andere manier dat hij de gevoelens die hem overspoelden nooit zou kunnen afschudden. Want door in haar geestesoog te kijken, realiseerde hij zich dat Kyoko gevoelens van liefde voor hem en zijn broers had gekoesterd. Hij kon elke aanraking zien, elke emotie voelen die hem streelde en elke verborgen traan verbrijzelde hem precies zoals het haar moet hebben gedaan.

Kyou was ook diep geschokt door de haast toen hij besefte dat Kyoko meer macht had dan iemand ooit had gedacht dat ze had … macht, zelfs als ze zich er niet van bewust was. Hij kon elke herinnering zien en voelen terwijl ze van haar geest naar Hyakuhei ging, alsof ze recht in zijn hart schoot, waar hij ze nooit zou loslaten.

Jaren van liefde, hartzeer en opoffering … alles in een oogwenk gegeven.

Boze tranen stroomden over Kyoko's wangen terwijl ze elke herinnering aan liefde en vriendschap, pijn en geheime gevoelens die ze had voor iedereen die met haar vocht, in Hyakuhei's geest stak. Het was het enige wapen dat ze nog had.

Onmiddellijk werd Hyakuhei's kwaad gedestabiliseerd. Iedereen voelde de machtsverschuiving toen het kristal begon te knipperen van donker licht naar een verblindend wit licht, en de schaduwverschijningen die Toya en Kyou vasthielden, vervielen in het niets.

Kyoko keek toe terwijl de engel van de duisternis in de war raakte, zijn bleke, perfecte gezicht vertrok van pijn.

Net toen ze voelde dat ze wegglipte, stak Kyoko haar beide kleine handen uit en greep het kristal en trok het uit zijn vlees. Ze wist wat er moest gebeuren, omdat ze al voelde dat haar geest de strijd verloor met herinneringen die ze niet wilde vergeten. Kristalachtige tranen liepen over haar toch al vochtige wangen.

Ze had haar herinneringen weggegeven om ze allemaal te redden. Snel, voordat ze de gedachte verloor, hield ze het beschermhartkristal tegen haar eigen borst ... parallel aan haar hart.

Ze draaide zich om en zag dat Toya en Kyou allebei recht op haar afsprongen, fluisterde ze: “Vergeet me niet ... alsjeblieft ... vindt me.”

Het laatste waar Kyoko een glimp van opving toen haar zicht begon te tunnelen, was dat ze allebei haar naam schreeuwden en naar haar reikten. De ene met vloeibare gouden ogen en de andere met gesmolten zilveren ogen … toen werd haar wereld zwart.

Kyou voelde Kyoko vervagen en hij dacht dat ze stervende was. Hij sprong in harmonie met Toya en probeerde wanhopig haar te bereiken toen alles veranderde, alsof een druppel water het oppervlak van zijn gezicht had geraakt. Golven rolden uit Kyoko naar buiten en ze verdween in de lucht. Toen schreeuwde Hyakuhei van woede toen hij ook verdween.

Kyou's gedachten gingen razendsnel toen de schreeuw van zijn broer die hem had vergezeld tot een abrupt einde kwam, alsof het geluid met een oogwenk was onderbroken, en hij wist dat Toya ook was verdwenen. Kyou landde gracieus op de lege plek die nog maar een seconde geleden zijn beoogde doel had vastgehouden. Zijn boze blik flitste ontkennend om hem heen. Iedereen was verdwenen.

Hij voelde de adrenaline door zijn aderen stromen en zich vermengen met zijn hooggeboren beschermerbloed. Hij had het allemaal gezien en gevoeld. Hij bezat nu al haar herinneringen. Kyoko had alles in het werk gesteld om hen te redden, en op het laatste moment had hij haar wens gehoord. Ze wist waarschijnlijk niet eens wat ze had gedaan ... maar ze had ze allemaal meegenomen en hem achtergelaten.

De betovering die hij om zich heen had geworpen om te voorkomen dat het heilige kristal tegen hem zou worden gebruikt, had hem ervan weerhouden te volgen waar de anderen ook waren gebleven. Met slechts een paar gefluisterde woorden had ze alles van hem afgepakt.

Zijn lichaam stond lang en trots. Zijn knielange zilveren haar fladderde om hem heen en de witte zijde van zijn overhemd trilde in de wind alsof hij in het oog stond van een onzichtbare storm die overeenkwam met de storm die in zijn gekwelde hart woedde.

Zijn verschijning was die van een engel ... vorstelijk, krachtig en volmaakt, terwijl hij naar het verlaten slagveld keek. Totdat hij een hand tegen zijn wang ophief en de eenzame karmozijnrode traan opving die zelfs hij niet kon stoppen.

Kyou's visioen zwom toen gouden veren langs hem dwarrelden uit vleugels die waren ontsproten, hem omringden in een enorme gouden gloed en voor het eerst in zijn tijdloze leven zijn ware identiteit onthulde.

De enige wond die overbleef van de strijd was de slag die over zijn hart verscheen … een hart waarvan niemand dacht dat hij het bezat. Zijn blik zwaaide naar het beeld van het meisje dat op slechts een paar meter afstand stond en hij fluisterde: “Kyoko, ik heb je niet in de steek gelaten. De afstand van meer dan duizend jaar is niet genoeg om te voorkomen dat ik je terugvind… “

Hoofdstuk 2 “De Keerzijde”

Aan de andere kant van Het Hart van de Tijd, twee jaar later … en meer dan duizend jaar in de toekomst.

De brief was gericht aan het Hogo-heiligdom. Opa Hogo keek naar de elegante envelop die de boodschapper hem zojuist had overhandigd toen hij hem meenam naar de tafel waar hij thee had gedronken. Voordat er op de deur werd geklopt, genoot hij van de rust en stilte van het doorgaans overactieve huis.

Alle anderen waren 's avonds uitgegaan. Tama was met vrienden in de speelkamer in de stad en Kyoko was naar de bibliotheek gegaan om te studeren, terwijl mevrouw Hogo was vertrokken om boodschappen te doen.

Opa pakte een klein mes van de tafel en liet het scherpe mes voorzichtig door de met goudomrande envelop glijden. Hij stak zijn hand naar binnen, haalde een notariële brief op stevig goudomrand papier tevoorschijn en begon erin te lezen. Hoe meer hij las, hoe groter zijn ogen werden. Het was een studiebeurs, een volledige studiebeurs voor een erg dure school aan de rand van de andere kant van de stad.

“K.L. University.” Zijn oude stem klonk voor het eerst sinds jaren verbaasd. Zoals er stond, zou alles volledig worden betaald, zelfs de kosten van de slaapzaal waarin ze zou verblijven, en het was ondertekend door de oprichter van de school met zijn initialen K.L.

Opa's oude gezicht trok op in de helderste glimlach die hij in lange tijd gehad heeft. Kyoko zou buitengewoon gelukkig zijn. Hij wist dat ze zich zorgen maakte dat het missen van zoveel school haar zou beletten op een academie te worden toegelaten, en nu zou ze naar een academie gaan die elke andere academie in de regio overtrof.

Hij fronste peinzend ... het was de moeilijkste school om binnen te komen, want hij kende niemand die ooit was geslaagd bij het solliciteren. Het gerucht ging ook dat er maar heel weinig studenten waren vanwege de extreem hoge eisen om je alleen al in te schrijven. Hoe was ze toegelaten tot een plaats waar ze niet eens naar had gesolliciteerd?

Zijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen twee jaar. Het had een tijdje geduurd voordat Kyoko weer in het gareel kwam nadat ze zo gedesoriënteerd was teruggekomen uit het heiligdom. Ze waren allemaal in de war toen ze plotseling was teruggekeerd, omdat ze zich helemaal niet veel herinnerde van de tijd dat ze weg was.

De familie Hogo wist waar ze heen was gegaan omdat ze vaak heen en weer was geglipt door het tijdportaal ... Kyoko was de enige die plotseling geheugenverlies had.

Ze had zich Toya niet eens herinnerd. Maar voor opa was dat in orde, want het was het beste als ze die tijd kruisende bewaker toch vergat. Het was het beste dat ze de andere kant en het gevaar dat dat met zich meebracht, vergat.

Zijn ogen werden even bedroefd. Ja, de familie had bijna alles geweten wat er was gebeurd, omdat Kyoko heen en weer zou gaan tussen werelden en aan deze kant zou ze hen vertellen over de laatste gebeurtenissen. Hij kon ook zien dat ze veel had verborgen van wat ze niet wilde dat ze wisten. Dingen die ze nu nooit zouden weten, omdat ze die geheimen was vergeten.

Zelfs nadat haar jongere broer Tama haar veel had verteld van wat hij wist; ze had haar hoofd geschud en sloeg haar ogen neer. Ze herinnerde zich alleen dat ze alleen was in de andere wereld. Een wereld vol monsters.

Opa kneep zijn lippen dun terwijl hij peinsde. Hij wist dat alles in orde was, want Kyoko zei dat ze zich iets herinnerde van de Guardian Heart Crystal die in haar terugkwam en dat het voorbij was. Na een paar weken had ze zich weer op haar schoolwerk gestort en haalde ze uitstekende cijfers, en nu had dat allemaal zijn vruchten afgeworpen. Opa hoorde de voordeur opengaan en zijn grijns werd groter.

Terwijl hij de brief kuste alsof het een heilige geluksbrenger was, zag hij zijn kleindochter de keuken binnenlopen … Kyoko zou dit geweldig vinden.

*****

Drie weken later…

Gouden ogen keken toe hoe het meisje uit het verleden de academie naderde. Hij had haar gevonden en op de één of andere manier zou hij het weer goed maken. Hij voelde zijn menselijk schild even wegglijden terwijl zijn ogen vloeibaar goud flitsten ter herinnering aan alles wat er was gebeurd op die noodlottige dag midden op een dodelijk slagveld.

De stralen van de ochtendzon die door het raam kwamen, wierpen een vreemde schaduw achter hem in de vorm van vleugels. Hij hief zijn klauwhand op en kneep zijn ogen tot spleetjes, kijkend terwijl de klauwen zich terugtrokken naar zijn menselijke vorm.

Hij wendde zijn gekwelde ogen weer naar de priesteres en kalmeerde zijn innerlijke krachten. Het was tijd, en met de puurheid van Kyoko voelde hij ook het ontwaken van het kwaad om zich heen. De onafgemaakte strijd zou spoedig beginnen. Deze keer ... zou hij niet dezelfde fout maken.

Kyoko staarde naar het enorme gebouw. Voor haar zag het er bijna uit als een groots kasteel uit een onbekend verleden. Ze grijnsde in zichzelf. Ze kon het gewoon niet helpen. Ze was nog steeds zo blij toen ze hoorde over de beurs en het feit dat ze hier echt zou wonen.

Ze keek weer naar Tama. Hij was een grote hulp geweest om haar te helpen met haar koffers en zich te settelen. Kyoko was blij dat ze haar moeder en opa had overgehaald om thuis te blijven en van daaruit afscheid te nemen. Nu voelde ze zich bijna licht in haar hoofd door deze enorme hoeveelheid vrijheid, en haalde diep adem en genoot ervan.

“Kyoko, blijf je daar de hele dag staan, of gaan we je slaapzaal zoeken?” Gromde Tama, ook al maakte het ook indruk op hem. Verbaasd keek hij op naar de gigantische poort die naar de hoofdingang leidde.

Kyoko hield de kaart in haar hand en wees naar het enorme gebouw dat aan de rechterkant van de academie stond. “Dat zou het juiste gebouw moeten zijn.” Ze draaide zich om en gaf Tama een knipoog. “Bedankt dat je me vanmorgen hebt geholpen.”

Tama grijnsde, een beetje gegeneerd. “Natuurlijk, Kyoko, ik ben tenslotte een tijdje van je af, en dat is genoeg beloning.” Hij dook weg en vertrok terwijl hij probeerde de hele tijd bij haar weg te rennen, hard lachend.

Kyoko begon hem achterna te zitten, maar stopte halverwege en voelde de ogen op haar gericht.

Terwijl de wind haar kastanjebruine haar uit haar gezicht blies, keek ze omhoog naar het gebouw en vroeg zich af wiens ogen haar streelden, maar ze kon niemand zien. Ze had de afgelopen jaren vreemde dingen kunnen voelen, en ze wist zonder twijfel dat er iemand was ... die naar haar keek. Ze kon bijna voelen dat ze haar aanraakten.

Ze dacht dat ze beweging zag in een raam bovenin, maar bij nader inzien vond ze het leeg. Kyoko slaakte een zucht vanbinnen, zich realiserend dat het vreemde gevoel nu verdwenen was. Ze beet zachtjes op haar onderlip, wachtend tot de teleurstelling zou verdwijnen. Ze gaf het op en haalde Tama eindelijk in toen hij de deur binnenging. Beiden verstijfden terwijl ze om zich heen keken.

“Deze plek is geweldig,” fluisterde Tama, terwijl hij opkeek en zich vervolgens voorover boog om er met een serieuze stem aan toe te voegen. “Misschien wil je die kaart houden ... ik denk dat je hier nog wel een keer verdwaalt.”

Kyoko leek hem niet te horen terwijl haar ogen over het interieur van de grote zaal dwaalden. De kamer waarin ze stonden was minstens drie verdiepingen hoog, met trappen die in een spiraal naar de andere verdiepingen liepen. Aan de ene kant was er een enorme bibliotheek, aan de andere kant leek het een recreatiegebied, en direct in het midden hing een gigantische kroonluchter aan het hoge gewelfde plafond.

“Ik zou echt erg vinden als die zou vallen,” bevestigde ze met een knikje.

“Deze plek is geweldig,” fluisterde Tama, terwijl hij opkeek en zich vervolgens voorover boog om er met een serieuze stem aan toe te voegen. “Misschien wil je die kaart houden ... ik denk dat je hier nog wel een keer verdwaalt.”

Kyoko leek hem niet te horen terwijl haar ogen over het interieur van de grote zaal dwaalden. De kamer waarin ze stonden was minstens drie verdiepingen hoog, met trappen die in een spiraal naar de andere verdiepingen liepen. Aan de ene kant was er een enorme bibliotheek, aan de andere kant leek het een recreatiegebied, en direct in het midden hing een gigantische kroonluchter aan het hoge gewelfde plafond.

“Ik zou echt erg vinden als die zou vallen,” bevestigde ze met een knikje.

Beneden waren zithoeken met zachte meubels. Er waren al studenten bezig met dingen, hoewel het erg vroeg in de ochtend was. Ze had hier zo vroeg mogelijk willen zijn, en het was nu half zeven 's ochtends. Ze keek snel weer naar de krant en vroeg zich af waar ze heen moest.

Kreunend keek ze over haar schouder naar Tama en wees naar de wenteltrap voor hen. Ze hadden vier koffers tussen zich, aangezien Kyoko daadwerkelijk hier bleef wonen, en ze waren erg zwaar.

Tama's uitdrukking sprak boekdelen. “Je maakt een grapje.” Hij liet het handvat van de grootste koffer los, wetende dat de wielen aan de onderkant dit keer niet zouden helpen. “Ik ben pas 12 jaar oud.”

Vastberaden rechtte ze haar schouders.

Kyoko schrok toen een mannelijke stem achter haar vroeg: “Bent u mevrouw Kyoko Hogo?”

Ze draaide zich meteen om en zei: “Ja.”

Haar ogen werden groot toen ze oog in oog kwam te staan met een erg knap uitziende man. Hij had verrassende ijsblauwe ogen en lang donker haar dat in een paardenstaart zat. Terwijl ze vol ontzag staarde, voelde ze een vreemde bries haar gezicht strelen. De punten van haar zachte haar kriebelden over haar wangen toen de wind het ving.

Hij glimlachte heel charmant naar haar. Toen knipte hij tot haar verbazing met zijn vingers en twee jongens kwamen bijna uit het niets, pakten haar koffers en liepen met hen de trap op. Kyoko's ogen werden groot terwijl ze ernaar keek, maar voordat ze iets kon zeggen, had de andere man haar hand in de zijne genomen, die naar zijn lippen gebracht en haar een prinsachtige kus gegeven.

“Mijn naam is Kotaro, en ik zou niet willen dat iemand zo mooi als jij zoiets zwaars draagt. Als je me nu wilt volgen, zal ik je naar je slaapzaal brengen.” Kotaro hield haar hand in de zijne, draaide zich zelfverzekerd om en liep de trap op.

De plotselinge hitte die door zijn vingers en zijn arm stroomde, leek zich over zijn lichaam te blijven verspreiden … zijn beschermers bloed wakker makend. Het was zijn geheim om te bewaren. Kotaro kneep even in haar hand, wetende dat zij degene was op wie hij zo geduldig had gewacht. Hij had het gevoeld zodra ze de kamer binnenstapte.

Kyoko trok delicaat een wenkbrauw op en dacht bij zichzelf: “God redt me van deze ridderlijke jongens. Waar ben ik terechtgekomen?”

Ze draaide zich om en haalde haar schouders op naar Tama die daar met zijn mond open stond. Kyoko hield haar hoofd schuin en trok een wenkbrauw op. “Tama wees voorzichtig, misschien vang je wel zo vliegen.” Voordat hij kon herstellen, draaide ze zich om en volgde de lenige gedaante van de man die ze alleen kende als Kotaro.

Ze streepte er mentaal één voor haar op haar denkbeeldige krijtbord, waar ze in het geheim de score bijhield voor haar en Tama. Ze hoorde hem achter zich snuffelen toen ze de trap op liepen en opnieuw was ze nu het spel aan het winnen.

Ze passeerden een andere man terwijl hij de trap afliep, en toen hij haar passeerde zonder haar zelfs maar aan te kijken, voelde ze een flits door haar hart gaan en stopte haar ademhaling. Alle geluid verdween toen hij haar bijna in slow motion passeerde. Toen werd alles weer te normaal, omdat haar hart een slag oversloeg en vervolgens versnelde.

Een gevoel van onbehagen kroop over haar huid alsof ze iets miste … of meer alsof ze iets had verloren en het vreselijk gemist had. In een poging de vreemde reactie van zich af te schudden, draaide ze zich niet eens om om te kijken wie haar was gepasseerd, omdat ze het gevoel had dat ze het op dit moment beter niet wist.

“Nou, er zijn in ieder geval genoeg jongens hier om je te laten kwijlen,” fluisterde Tama, waardoor Kyoko mentaal gromde.

Bovenaan de trap draaide ze zich om en volgde Kotaro door een lange gang met aan beide kanten veel deuren. Ze nam aan dat dit de slaapzalen waren, maar hij vertraagde of stopte nooit bij één van hen. Aan het einde van de gang was er een deuropening met de tekst GEEN TOEGANG. Ze was een beetje in de war toen Kotaro en de twee die haar koffers droegen er gracieus doorheen liepen alsof ze daar thuishoorden, alleen om naar een andere trap te gaan.

Tama haalde Kyoko in en fluisterde: “Ik denk dat ze je naar de kerker sturen.”

Kyoko grijnsde over haar schouder naar hem: “We gaan naar boven, niet naar beneden, jij sukkel.” “Een lege koude kamer dan in de top van de toren,” Tama tikte haar op haar hoofd.

‘Nou, ik blijf tenminste in vorm,’ dacht ze toen ze de top van een andere elegante trap bereikten, en toen sloegen ze een andere gang in, deze was prachtig. Het leek alsof de vloer zelfs van marmer was gemaakt. De deuren waren erg ver uit elkaar. Er waren maar drie kamers in deze gang en ze maakte zich zorgen dat Kotaro misschien toch niet wist waar ze moest zijn.

Kotaro liep naar de laatste deur en dacht bij zichzelf dat ze een heel speciaal iemand moest zijn, want er waren zelfs niet veel mensen toegestaan in deze gang, en hij wist dat het de beste kamer van de hele campus was. Hij stopte voor de deur en wachtte tot zij en haar jonge vriend bij hem stonden.

Kotaro grijnsde, ze was zenuwachtig. Hij kon het ruiken. Hij keek in haar stormachtige smaragdgroene ogen en voelde zijn hart al wankelen, maar voorlopig zou hij doen wat hem gezegd werd.

Hij stak zijn hand uit met de handpalm omhoog. “Nu neem ik afscheid, maar als er iets is dat je nodig hebt ...” Hij gaf haar de sleutel van haar kamer, en wierp haar een blik toe die haar deed blozen, hij maakte een galante buiging en gebaarde dat de twee mannen hem moesten volgen.

Kyoko en Tama draaiden zich allebei om en keken met opgetrokken wenkbrauwen naar hen tot ze uit het zicht waren. Toen keek Kyoko weer naar de deur en hapte naar adem. Precies daar op de deur stond een naamplaatje met Kyoko Hogo in gouden letters.

Tama tikte zijn zus grinnikend op de schouder. “Weet je … op die manier kun je vliegen vangen.”

Kyoko rolde met haar ogen terwijl ze mentaal het punt uitwiste dat ze zichzelf eerder had gegeven. Ze pakte de sleutel, deed de deur van het slot en deed hem schuchter open, terwijl ze naar binnen gluurde.

Tama's ogen werden zo groot als schoteltjes en hij baande zich een weg langs haar heen. “Echt niet! Deze kamer is bijna zo groot als ons hele huis.” Zijn met ontzag vervulde stem weergalmde in de stilte. “Je zou in deze tent een freaking pakhuis/dansclub kunnen openen.”

“Dus je houdt van mijn kerker?” Kyoko voegde het punt terug waar het hoorde.

*****

Kyoko voegde het punt terug waar het hoorde. Twee uur later, lang nadat ze Tama had bedankt en hem op weg had gestuurd, stond Kyoko in de badkamer haar spullen op de planken te zetten. Ze wierp opnieuw een blik op de badkuip die groot genoeg was voor vijf personen. Kreunend deed ze de woorden van haar kleine broertje na: 'Echt niet!' Ze voelde het haar in haar nek overeind komen, terwijl ze zich weer afvroeg of het allemaal een vergissing was. 'Ja,' fluisterde ze in zichzelf. Er kon elk moment iemand komen opdagen om haar te vertellen haar spullen in te pakken. Ze wist gewoon dat ze in de verkeerde kamer moest zijn.

Kyoko liep weer naar buiten en keek de slaapkamer rond. Het bed was het grootste bed dat ze ooit had gezien, en al helemaal opgemaakt, compleet met donzig dekbed en zo. De kamer was prachtig met zacht paars en blauw waaruit het hoogpolige tapijt en het bed bestond. Er waren hier en daar diepe rode spatten, en een kast die groot genoeg was om erin te verdwalen.

Ze stapte de woonkamer binnen waar alles zwart en goud was, uitgerust met alles wat een mens zich maar kon wensen. Ze had de keuken al gecontroleerd. Het was volledig gevuld. Kyoko schudde voor de zoveelste keer haar hoofd. "Echt niet." Ze knaagde aan haar onderlip en vroeg zich af wat ze nu moest doen. Het was zaterdagochtend en de lessen begonnen pas op maandag.

"Nou, ik kan me hier niet de hele dag verstoppen," mompelde ze in zichzelf.

Met het gevoel dat ze rondsloop waar ze niet hoorde te zijn, liep Kyoko naar de deur en stak haar hoofd de gang in. Ze zag niemand, stapte naar buiten en deed de deur achter zich dicht, en liep toen stilletjes terug naar de trap die naar beneden leidde.

Weer had ze het gevoel bekeken te worden en het bezorgde haar rillingen, maar ze liep door, durfde niet om te draaien en te kijken.

‘Ze kan me voelen,’ dacht hij bij zichzelf. Misschien waren haar krachten niet zo diep begraven als hij had gevreesd. Hij had het geweten toen ze haar kamer verliet en hij snoof de aanhoudende geur op ... en genoot ervan.

De herinnering aan haar geur leek andere herinneringen op te frissen. 'Binnenkort priesteres, we zullen je krachten weer blootleggen. Je kunt ervoor kiezen om ze te verbergen ... maar niet voor lang.' Hij leunde tegen de muur in de gang, zijn gouden ogen volgden haar tot ze uit het zicht was.

*****

Kyoko kon wat gemakkelijker ademen zodra ze weer op de onderste verdieping was. Ze merkte dat het nu vol was met mensen van haar leeftijd. Zuchtend en het laatste van het vreemde van boven afschuddend, bleef Kyoko nog een moment in gedachten verzonken staan.

Ze kon het niet uitstaan als haar zintuigen zo in actie kwamen. Soms wenste ze dat ze de dingen helemaal niet kon voelen. Ze duwde het naar de verste uithoeken van haar geest terwijl ze rondkeek op de grote begane grond van het gebouw. "Ik heb een aan en uit schakelaar nodig voor dit ding," mompelde ze, nog steeds denkend aan de vreemde vibes die ze zojuist had gekregen.

Ze wierp een blik op de bibliotheek en keek toen snel weer naar de andere kant, en besloot dat ze eerst meer over dat gebied wilde weten. Zolang ze zich kon herinneren was sporten een gewoonte van haar geweest, en ze wilde dat dat zo bleef. De afgelopen twee jaar had ze allerlei soorten vechtsporten beoefend, en ze hield van de bewegingsvrijheid die het haar lenige lichaam gaf.

Toen ze overging naar de recreatiekamers, merkte ze dat er veel verschillende trainingsruimtes waren. In één van de grotere sportzalen kon ze door het glas kijken. Ze kon het niet laten om even te stoppen en ernaar te kijken. Twee mensen zagen eruit alsof ze aan het zwaardvechten waren. Toen ze het gekletter van metaal tegen metaal hoorde, trok ze een wenkbrauw op. Ze liep dichter naar de deur van de kamer en tuurde luisterend.

“Je let niet op, Suki.” Degene die in het zwart gekleed was, sprak met een treiterende mannenstem terwijl hij pareerde en de ander lachend op de kont tikte.

Kyoko kon beide gezichten niet zien omdat ze beschermende kleding droegen.

“Shinbe!” klonk een heel boze vrouwelijke stem. Toen schoot de persoon zonder waarschuwing naar voren en tikte hem op zijn hoofd, of meer alsof hij hem met het schermzwaard op zijn hoofd sloeg en toen haar hoofdschild eraf rukte.

Kyoko was verrast om lang bruin haar naar buiten en langs de rug van het meisje te zien lopen terwijl ze naar de andere kant marcheerde en hem hard met haar vinger in zijn borst prikte, een wenkbrauw trekkend. “Het is moeilijk om serieus te vechten als je zo gek bent.”

Shinbe trok grijnzend zijn hoofddeksel af. In een gevoel van overgave gooide hij beide handen in de lucht en ging achteruit. “Het spijt me Suki, maar daar was het ... en je beschermde het niet.” Hij voelde een tintelend gevoel in golven over zijn huid bewegen. Hij fronste zijn wenkbrauwen en richtte toen langzaam zijn amethist blik op het meisje dat in de deuropening stond: “Ahem, het lijkt erop dat we een bezoeker hebben.”

Kyoko zag hoe het meisje dat Suki heette eigenlijk bloosde en nog steeds woest naar haar tegenstander staarde en zich vervolgens met een brede glimlach van hem afwendde.

“Mannen,” ze rolde met haar ogen voordat ze op een vriendelijke manier haar hand uitstak, “hallo, ik ben Suki, en dit slechte excuus voor een man is Shinbe,” ze wees met haar duim naar de man die achter haar aanliep, nog steeds grijnzend.

“Suki,” riep de jongeman die Shinbe heette uit. "Je doet me zeer.” Hij benadrukte zijn uitspraak door beide handen op zijn hart te leggen.

Suki fronste haar wenkbrauwen, “Shinbe ... als ik je zou kunnen verwonden, zouden je hersenen nu uit je oren zijn gelekt door alle klappen die je me hebt gedwongen om je te geven.”

Shinbe wiebelde met zijn wenkbrauwen: “Je weet dat ik hou van de harde liefde die je me geeft.”

“Ik zal je hier straks harde liefde laten zien, maar ik wil het nieuwe meisje niet afschrikken,” wierp Suki terug.

Kyoko mocht haar al, en ze schudde haar hand stevig en glimlachte. “Hallo, ik ben Kyoko Hogo, maar zeg alsjeblieft Kyoko.”

Ze wierp een blik op de man die achter Suki stond. “Het is erg leuk jullie allebei te ontmoeten.” Er was iets met zijn ogen dat Kyoko's aandacht trok. Ze waren verbazingwekkend amethist van kleur en zeer adembenemend. Zijn haar was iets langer dan schouderlengte en erg donker met blauwe highlights. Hij deed haar een beetje denken aan een zangeres uit een van die jaren 80 rockbands.

Suki glimlachte van oor tot oor. “Hé, ik heb van je gehoord. Ja, ik wist dat je vandaag zou komen. Ik zal je straks komen zoeken en je rondleiden.” Ze kreeg opeens een gespannen blik op haar gezicht en draaide haar hoofd opzij, Shinbe met een harde blik vastklampend: “Ik zou dat niet doen als ik jou was.”

Kyoko hield haar hoofd schuin om te kijken. En ja hoor ... de hand van de man was halverwege de lucht gestopt en raakte bijna Suki's billen aan, en hij grijnsde met een starende blik.

Shinbe zuchtte en liet zijn hand zakken. “Op een dag ga ik erachter komen hoe je het weet, zelfs als je niet kijkt.”

Suki kreunde gewoon. “Ik weet het gewoon, dat is alles!” Ze glimlachte vriendelijk naar Kyoko en zei. “Kom met me mee en ik zal me heel snel verkleden.” Ze pakte Kyoko bij de hand en trok haar de deur uit.

Kyoko wierp een blik achterom naar Shinbe en zag hem zwaaien. 'Deze twee gaan het heel leuk hebben,” dacht ze bij zichzelf terwijl ze de kleedkamer van de vrouw in werd getrokken.

Suki wist al dat ze Kyoko leuk vond, en om de één of andere reden had ze het gevoel dat ze haar had gekend zonder haar ooit te hebben ontmoet. “Kyoko, vertel me iets over jezelf terwijl ik me omkleed,” zei ze terwijl ze achter de scheidingsmuur stapte.

Kyoko ging op een bank zitten en voelde zich helemaal op haar gemak bij Suki. “Nou, ik kom uit een klein stadje aan de andere kant van de stad. En om de één of andere reden kreeg ik plotseling een brief waarin stond dat ik hier een studiebeurs had gekregen.” Kyoko kon Suki's "ja" horen, dus ging ze verder. “Ik weet echt niet hoe ik een studiebeurs heb gekregen waar ik niet eens om heb gevraagd.”

Suki hoorde de vraag in die verklaring en glimlachte terwijl ze haar hoofd de hoek om stak. “Maak je daar maar geen zorgen over. Je bent hier op dezelfde manier gekomen als ik.” Ze verdween weer achter de scheidingswand terwijl ze eraan toevoegde: “Ik heb me hier ook nooit aangemeld.”

Kyoko fronste. “Maar waarom? Er moet een reden zijn. Weet je dat?”

Suki kwam terug, nu volledig gekleed. Ze ging zitten om haar tennisschoenen aan te trekken. “Ja, ik ben erachter. Nou ja, een deel ervan toch. De man die de eigenaar van deze school is, zoekt mensen op met ...” Suki zweeg even en hield haar hoofd een beetje schuin “... unieke vaardigheden.” Ze haalde haar schouders op en voegde eraan toe: “Je zult misschien wel moeten wennen als je de anderen ontmoet die hier wonen.” Ze grijnsde, wetende dat ze gelijk had.

Plots stond Suki op en gooide een schoen naar de deur van de kleedkamer, triomfantelijk grijnzend toen ze zacht vloeken van de andere kant hoorde. Ze pakte de schoen en ging weer zitten om hem aan te trekken. “Dus nu, welke unieke vaardigheid heb je?”

Kyoko's ademhaling leek te stoppen toen haar geest in een stroomversnelling kwam. Niemand kon hier weten dat ze priesteres was. Ze fronste schuldbewust naar Suki en keek toen snel weg toen ze antwoordde: “Niet dat ik weet.”

Suki trok een wenkbrauw op, maar haalde haar schouders op, wetende dat ze er vroeg of laat achter zou komen. “Kom op, laten we gaan. Shinbe wacht waarschijnlijk op ons.” Ze deed de deur open en ja hoor, Shinbe stond daar dicht genoeg bij de deur om naar hen te luisteren. Hij glimlachte onschuldig naar hen, terwijl hij de hele tijd achteruitliep.

Suki sloot de deur achter hen en wees naar het bordje op de deur. “Shinbe, kun je niet lezen? Daar staat Women’s Locker Room.” Ze wierp hem een puntige blik toe.

Shinbe haalde zijn schouders op. “Ja, daarom stond ik er vlakbij.” Hij sprong snel opzij toen ze met haar hand naar hem zwaaide. “Suki ... ik ben een man ... ik heb genegenheid nodig. Wat is een betere manier om het te krijgen dan te leren hoe de vrouwelijke geest werkt?”

“Je kunt je onderzoek in de bibliotheek doen,” zei Suki met opeengeklemde tanden.

Shinbe grijnsde. “Liefste Suki, elk boek over de vrouwelijke geest in die bibliotheek ... is blanco.”

Suki glimlachte terug. “Dat komt omdat al die boeken in de bibliotheek door mannen zijn geschreven.”

Shinbe trok een wenkbrauw naar haar op en boog zich naar haar toe. “Precies. Ik ben van plan de eerste te zijn die er één schrijft die logisch is voor degenen onder ons die testosteron bezitten.”

Suki wierp Kyoko een verslagen blik toe en wierp toen een blik op haar horloge. “Hé, heb je honger? Laten we naar het studentenrestaurant gaan en eerst eten.”

Kyoko knikte. Ze was vanmorgen te zenuwachtig geweest om te eten, maar bij hen voelde ze zich meteen thuis en had nu honger.

Shinbe wuifde met een hand voor hem, 'Dames eerst.' Hij gilde toen Suki hem nog een keer een tikkie gaf.

“Ik was niet te langzaam ik ... nu leid ik de weg,” Suki wierp hem een beschuldigende blik toe. Toen Shinbe eenmaal veilig voor hen liep, leunde ze met een veelbetekenende grijns naar Kyoko toe. Hou hem altijd voor je neus, tenzij je betast wilt worden.”

Kyoko kon er niets aan doen. Ze begon te lachen en stopte pas toen ze de ingebouwde lunchroom binnengingen, die voor haar meer op een restaurant leek. Haar ogen werden groot toen ze dichter bij Suki kwam. “Weet je, elke keer als ik me omdraai op deze plek, heb ik het gevoel dat ik op de verkeerde plek ben.”

Shinbe leidde hen naar een tafel achter in de kamer. Suki en Kyoko gleden op een bankje terwijl Shinbe de andere kant nam en eruitzag alsof hij de meest onschuldige man ter wereld was. “Weet je, het is even wennen aan deze plek.” Hij glimlachte naar Kyoko en liet zijn amethistogen oplichten. “Ik ben hier een jaar en heb het nog steeds niet begrepen.”

Suki gaf Kyoko's schouder een por. “Hij kwam hier op dezelfde manier als jij en ik. Een open uitnodiging.” Ze haalde haar schouders op alsof ze Kyoko wilde zeggen dat ze het gewoon moest accepteren en ervan moest genieten.

Kyoko leunde voorover met een verwarde blik. “Ik snap het niet. Waarom zou iemand dat doen?”

Shinbe knikte, wetende dat iemand haar de waarheid moest vertellen. “Ik heb bepaalde capaciteiten en Suki ook.” Hij haalde zijn schouders op en knipoogde naar haar. “Iedereen hier met een beurs heeft dat.” Hij zweeg even op zoek naar het juiste woord: “We zijn op de één of andere manier begaafd.” Hij trok een wenkbrauw op naar Suki. “Heb je het haar al verteld?”

Suki schudde snel negatief haar hoofd en wendde zich toen tot Kyoko die plotseling van onderwerp wilde veranderen: “Hé, wil je een hamburger en friet?”

Kyoko knikte en Suki stond op alsof hij de vraag over de gratis studiebeurzen vermeed. “Blijf hier, ik ben zo terug en maak je geen zorgen. Voor degenen die een studiebeurs hebben, is het eten gratis en ze brengen het zelfs naar ons.” Suki ging de bestelling plaatsen en liet haar alleen achter met Shinbe.

Hoofdstuk 3 “Toya Ontmoeten”

Shinbe leunde voorover met een serieuze blik op zijn gezicht, zijn amethistogen bijna gloeiend. “Er zijn een paar normale mensen hier, en er zijn er die een studiebeurs hebben zoals ik en Suki. Er zijn anderen die een studiebeurs hebben, maar we hebben allemaal een soort speciale vaardigheid ... zoals een kracht die normale mensen niet hebben.”

“De mijne is telekinese. Ik kan objecten verplaatsen met mijn geest, en telepathie, wat betekent dat ik met mijn verstand met anderen kan praten.” Hij sprak de woorden geluidloos uit, wetende dat ze hem in haar eigen geest kon horen.

Kyoko's lippen gingen uit elkaar toen ze zijn lippen niet zag bewegen en zijn stem weergalmde in haar hoofd. Ze voelde zich plotseling helemaal warm alsof zijn stem er hoort te zijn of ... zoiets. Haar uitdrukking ontspande zich en haar ogen werden zachter terwijl ze naar hem staarde.

Shinbe probeerde zijn nieuwsgierige frons te verbergen ... toen hij net op dat moment zijn geest met haar had verbonden ... het had al zijn concentratie gekost om de verbinding te verbreken. Het was alsof zijn macht bij haar wilde blijven. Hij probeerde het gevoel van zich af te schudden en ging verder. “Ik kan ook spreuken uitspreken en ik kom uit een lange lijn van monniken.” Hij stopte toen Kyoko in lachen uitbarstte.

Suki gleed weer naast Kyoko zonder een slag te missen, “ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar hij komt uit een lijn van monniken.” Ze grijnsde toen haar blik weer nuchter werd. “En ik heb hem met dingen zien gooien zonder ze aan te raken, en hij is geweldig in alle soorten vechtsporten.”

“Misschien moeten we de lieftallige Kyoko op de hoogte brengen van al mijn talenten,” zei Shinbe suggestief.

Suki draaide zich om en keek Shinbe woedend aan: “Nee, ik zal haar niet vertellen dat je DAAR goed in bent!” Ze gaf hem een goede klap op zijn kop.

“Maar toch, hij gedraagt zich alsof hij maar een mens is.” Een sarcastische stem kwam uit het niets en Shinbe ging rechtop staan en schreed naar hem toe om ruimte te geven aan de stem.

Kyoko keek op en haar ogen waren gesloten met diepgouden ogen. De eigenaar van de stem zag er goed uit, beter dan alles wat ze ooit had gezien. Lang zwart haar met zilveren highlights viel in lange lagen van zijn hoofd. Zijn zonovergoten huid leek te gloeien met een gezonde glans en zijn lichaam was om voor te sterven. Zijn ogen leken haar echter gevangen te houden, ook al keek hij haar niet rechtstreeks aan.

Suki snoof en sloeg haar armen over elkaar voor haar borst, waardoor de nieuwkomer een pissige blik wierp. “Geweldig, je bent alles wat nodig is om haar weg te jagen.”

Shinbe grijnsde naar Suki en wierp toen een blik op Kyoko om een inleiding te geven. “Dit is Toya. Toya ontmoet Kyoko. Vandaag is haar eerste dag hier.”

Toya draaide zich om en keek Kyoko aan, en om de één of andere reden irriteerde de manier waarop hij naar haar keek, alsof hij haar een maatje wilde nemen, haar. Kyoko kneep haar ogen tot spleetjes en haar eerste indruk van hem schoot uit de lucht.

“Dus jij bent de priesteres?” Snoof Toya en draaide zijn hoofd alsof hij haar wegstuurde terwijl hij ging zitten.

Kyoko keek om zich heen en ze hapte naar adem. Niemand hier wist dat ze een priesteres was. Eigenlijk wisten alleen haar naaste familieleden dat.

“Hoe weet je dat nou?” Riep ze tegen hem, ineens woedend.

Toya kromp ineen en voelde zijn bloed pieken. “Verdomme, schreeuw niet als een gek. Ik kan je goed horen,” gromde hij tegen haar.

Suki en Shinbe huiverden allebei en krompen ineen in hun stoelen terwijl Kyoko en Toya elkaar woest aankeken.

Toya's zintuigen begonnen een golf van kracht op te vangen die met Kyoko's woede kwam, en hij verstrakte, denkend dat ze misschien een beetje kracht in dat kleine schattige lijfje had, hoewel hij verdoemd zou zijn als hij haar dat vertelde.

Zwijgend bekeek hij haar uiterlijk. Haar kastanjebruine haar glinsterde in het licht rond een prachtig hartvormig gezicht. Ze had felgroene ogen die hem nu in woede aankeken, waardoor zijn bloed een beetje opwarmde. Hij hield van een vrouw met pit en ze zat er duidelijk vol mee, maar om de één of andere reden zette het hem op scherp. Wat hij niet leuk vond, was de manier waarop ze naar hem keek ... dat zou hij heel snel oplossen.

Hij keek haar harder aan en probeerde haar te intimideren. “Je hebt toch een studiebeurs ... en HIJ zei dat je een PRIESTERES bent!” Gromde Toya in haar gezicht en kwam met elk woord dichterbij tot ze bijna neus aan neus waren. Hij vouwde zijn armen in zijn losse mouwen en snoof naar haar. “Ik wed dat je niet eens weet wat een demon is,” gromde hij, en hij realiseerde zich plotseling dat ze met de seconde schattiger werd en dat irriteerde hem.

Kyoko kromp ineen en haar humeur piekte. Ze wist wat demonen waren. Ze had ze haar hele leven bestudeerd en als haar familie gelijk had, had ze er zelfs een paar ontmoet ... maar ze kon het zich niet herinneren. Toch hield ze niet van Toya's hoge en machtige houding, dus trok ze een wenkbrauw op alsof ze hem stilletjes vroeg of hij daarop wilde wedden.

Suki leek Kyoko te willen verdedigen: “Toya, kun je geen verdomde minuut beleefd zijn? Ze is hier nog maar een paar uur, en voordat je haar wegjaagt, wil ik haar overtuigen om te blijven.” Ze keek bijna bedroefd bij de gedachte Kyoko zo snel te verliezen.

Toya trok een geïrriteerde wenkbrauw op en wierp een blik op Suki. “Nou, ze heeft mijn vraag niet eens beantwoord. Denk je dat ze het aankan?” hij wendde de blik weer naar Kyoko.

“Ik kan alles aan wat je maar kunt bedenken om naar me te gooien, klootzak,” informeerde Kyoko hem, haar woorden begonnen te ijskoud worden.

Suki en Shinbe keken elkaar aan. Ze hadden nog nooit iemand anders dan zijzelf en de eigenaar van de universiteit zo tegen Toya horen uitvallen, behalve misschien Kotaro. Toen grijnsden ze allebei, wetende dat ze dit meisje genaamd Kyoko zeker leuk zouden vinden.

Een ober kwam aan tafel met een dienblad met eten, en Kyoko richtte haar aandacht van Toya op hem. De man staarde Kyoko een beetje te lang aan, en haar zintuigen begonnen te tintelen en vertelde haar dat er iets aan de hand was. Ze keek op in donkere ogen die niet leken te passen bij het jongensachtige gezicht van de jongeman.

Iets aan hem trok Kyoko aan ... hoewel ze niet wist of ze het gevoel echt leuk vond. Natuurlijk was hij schattig om naar te kijken, maar iets aan hem maakte haar een beetje ongemakkelijk. Ze knipperde met haar ogen en probeerde zich te ontdoen van de betovering die de jongeman leek uit te stralen zonder zelfs maar te proberen. De stemming was uiteindelijk verbroken toen ze een zacht gegrom naast haar hoorde.

Toya voelde kou over zijn huid kruipen en gromde naar de man, die hem uit zijn verdoving leek te schudden. Toen de ogen van de jongen weer op die van Toya gericht waren, leken ze van gitzwart naar zilverblauw te glanzen toen hij zich omdraaide en bij de tafel wegvluchtte.

Kyoko wierp Suki een verwarde blik toe, maar Suki schudde het van zich af en nam een hap van haar eigen eten. Naast haar hoestte Shinbe in zijn hand terwijl hij probeerde zijn rare gevoel voor humor te verbergen terwijl hij de man door de kamer zag rennen. Kyoko kreeg een paar rare vibes van deze kerel ‘Toya’ en ging niet rusten totdat ze erachter kwam wat zijn probleem was. Ze leunde achterover in haar stoel en bekeek hem even.

Zijn lange haar had de vreemdste kleur van middernacht met dikke zilveren highlights die er wild doorheen liepen, en zijn ogen waren prachtig ... HIJ was mooi. 'Mentale noot voor jezelf, geef jezelf later een klap omdat je dat denkt.' Zijn ogen waren vlammend goudstof, daar bestaat geen twijfel over. Hij zou schattig zijn geweest als hij haar nu niet had aangekeken.

Suki zuchtte. Ze moest met Kyoko praten over het te gek maken van Toya. Hij had zijn grens en het was niet goed om die over te steken. En het was niet eerlijk dat Kyoko geen idee had dat ze een bewaker kwaad maakte.

“Ik heb gemerkt dat als je met vuur speelt ... je vaak brandwonden oploopt,” informeerde Shinbe de stilte aan tafel en werd beloond met een verhitte blik van iedereen voordat ze allemaal besloten hem te negeren.

Toya wierp nog een blik op Kyoko. Dus dit is naar wie hij moest kijken? Je maakte een grapje. Kyou had hem net verteld over haar komst vanmorgen, met een duidelijke waarschuwing dat hij op haar moest passen en ervoor moest zorgen dat ze te allen tijde veilig was.

Hij kneep zijn ogen samen en vroeg zich af wat de jongen was die zojuist bij hun tafel had gestaan. De manier waarop hij naar Kyoko had gestaard, had hem boos gemaakt. Was de priesteres echt in gevaar? Waarom zou hij zo geïnteresseerd zijn in het veilig houden van een mens? Hij had nooit iemand met respect behandeld, dus wat maakte dit dwaze meisje anders?

Soms haatte Toya het feit dat Kyou zijn aangewezen bewaker was, maar hij moest wel toegeven dat hij hem veel verschuldigd was omdat hij hem in huis had genomen. Hij wist ook dat er altijd een goede reden voor was wanneer Kyou iets deed en dat alleen al deed hem afvragen over dit meisje genaamd Kyoko.

Shinbe, die merkte dat de spanning aan de tafel met een mes kon worden doorgesneden, wierp een blik op Suki met de grootste puppyhondenogen. Wetend dat hij Kyoko weer kon laten glimlachen met zijn capriolen, begon hij het op dik te leggen.

“Dus Suki, ga je vanavond nog steeds met mij naar de club? Het is zaterdagavond en ik zou het vreselijk vinden om niet met jou te dansen maar met een dozijn volslagen vreemden te dansen.” Shinbe keek versuft alsof hij ervan droomde met een menigte andere vrouwen te dansen, alleen maar om zijn punt te bewijzen.

Suki keek hem vlak aan en vroeg zich af of ze die stomme blik van zijn gezicht moest slaan, en wendde zich toen tot Kyoko. “Kyoko, ik heb een begeleider nodig,” grijnsde ze. “Jij gaat toch met mij mee? Het is te gevaarlijk om alleen te gaan met alleen ... hem,” keek ze Kyoko smekend aan.

De hoeken van Kyoko's lippen trilden toen ze Shinbe uit de verdwaasde blik zagen komen en weer naar haar knipogen. “Suki, ik zou heel graag met jullie meegaan. Op die manier kunnen we team Shinbe taggen als hij uit de hand loopt.”

Ze keken Shinbe allebei spits aan en Shinbe kreunde. Kyoko kon het niet helpen toen ze weer in lachen uitbarstte. Ze hield echt van deze twee.

Toya keek vanuit zijn ooghoeken naar Kyoko. Verdomme, ze was knap als ze zo lachte. Hij kreunde innerlijk. Waar kwam dat vandaan? Hij zakte in zijn stoel neer, geïrriteerd door zijn gedachtegang. 'Verdorie!' Nu zou hij vanavond naar de club moeten gaan om op haar te passen. Ze glimlachte nog steeds naar Shinbe en Suki toen ze zich omdraaide.

Terwijl ze naar hem keek, sloeg zijn hartslag een slag over en ging de temperatuur in zijn bloed een paar graden omhoog. Toya besefte dat ze meer kracht van haar had gekregen nu ze gelukkig was dan zojuist, toen hij haar kwaad had gemaakt. Voor het eerst sinds lange tijd voelde hij zich ongemakkelijk.

Toen Kyoko's gelach bedaard was, wendde ze zich tot Suki: “Hé, ik weet niet eens welke lessen ik op maandag zal volgen of waar ik heen moet. Weet je waar ik het kan vinden?”

Voordat Suki antwoord kon geven, beantwoordde Toya de vraag en keek haar aandachtig aan. “Alle beursstudenten krijgen hetzelfde onderwijs. Dus jij, Suki en Shinbe, samen met de anderen, zitten in dezelfde klassen. De enige aparte klas is wanneer je bij de eigenaar bent.” Zijn stem klonk lui terwijl hij achteroverleunde in zijn stoel.

Kyoko fronste. “Welke klas geeft de eigenaar les?”

Shinbe gaf dit keer het antwoord, zijn amethistogen lichtten op van intriges: “Voor ons allemaal is het anders. Daarom geeft hij ons apart les. Hij helpt ons met onze speciale vaardigheden.” Hij leunde bedachtzaam achterover en voegde er met een grijns aan toe: “Ik denk dat jij je priesteressen zou versterken.”

Kyoko's woede nam weer toe en vroeg zich af hoe de eigenaar in godsnaam had geweten dat ze een priesteres was. De beurs had er niets over gezegd. Ze had de afgelopen jaren geprobeerd dezelfde krachten te begraven waarvoor de eigenaar haar een studiebeurs had gegeven. Ze wilde dit zo snel mogelijk uitzoeken.

Terwijl ze naar haar bord keek, zei Kyoko met gespannen stem: “Misschien is dit een vergissing. Kan ik nu op één of andere manier met de eigenaar van de academie praten?”

Toya kneep zijn ogen tot spleetjes. Kyou had hem verteld dat ze hem misschien mocht vragen, en hoewel Kyou buiten de klas nooit iemand wilde zien, had hij tegen Toya gezegd dat ze haar rechtstreeks naar hem toe moest brengen als ze vragen had.

“Wat is er mis, ben je bang?” Hij bespotte haar en werd beloond toen haar stormachtige ogen recht op de zijne schoten in geërgerde woede. Dus dit meisje dacht dat ze hem aankon. Het is misschien leuk om te zien hoe ze die blik op Kyou uitprobeert. Hij had de angst gezien die Kyou ogenblikkelijk bij iemand kon inboezemen zonder een woord te hoeven zeggen.

“Goed, ik neem je mee naar hem toe zodra je klaar bent,” Toya vroeg zich af of ze het aanbod zou aannemen.

Kyoko verloor een deel van haar woede toen ze dit hoorde. Ze schoof haar bord opzij en knikte, blij om zijn aanbod aan te nemen: “Klaar als je zover bent.” Ze trok een wenkbrauw naar hem op.

“Waarom die haast?” Toya stond op met een grijns. “Misschien wil je die bui van je onderdrukken, want hij zal het voelen,” grinnikte hij naar haar, denkend dat ze geen idee had waar ze aan begon.

Kyoko kneep haar ogen tot spleetjes en stond op en keek om naar Suki en Shinbe. “Ik zal met jullie praten als ik klaar ben, als jullie me komen ophalen. Ik wacht in mijn kamer en we kunnen plannen maken voor vanavond.” Ze knipoogde naar Suki, keek toen weer naar Toya en voegde er met uitgestreken stem aan toe. “Tenminste, als ik besluit te blijven.”

Hij wendde zich met een snuifje van haar af en ze zag hoe hij zich terugtrok, en zwaaide toen over haar schouder naar de anderen terwijl ze hem volgde. Ze merkte al snel hoe andere studenten snel uit Toya's weg gingen en vroeg zich daarover af. ‘Wat was hij? De pestkop op school?’

Kyoko zou hem niet de voldoening geven om te rennen om hem in te halen, dus nam ze de tijd om te lopen en opzettelijk achterop te raken. Nog steeds een beetje boos op hem, bloosde ze bijna toen haar ogen naar Toya's achterkant dwaalden. Toen zij zag hoe zijn haar over zijn kont streek en ze een glimp opving van de stevige ronding die eronder lag, irriteerde het haar alleen maar meer. Woedend en schattig was gewoon een vreselijke combinatie.

Mentaal hoofdschuddend bleef ze hem volgen, haar zwervende ogen vervloekend. “Er zou een volslagen idioot voor nodig zijn om te denken dat iemand die je niet kunt uitstaan ... schattig is,” mompelde ze zachtjes. “Vervelend … Vijandig ... en arrogant misschien ... maar nooit schattig,” grijnsde ze, terwijl ze zich al beter voelde.

Een vreemd bewustzijn kroop langs haar ruggengraat en haar ogen schoten boven haar uit en sloten zich op met de donkere ogen die de hare doordrongen. De man leunde tegen de muur boven aan de trap en keek naar haar. Hij had ebbenhouten haargolven over zijn rug en over zijn schouder, en zijn nachtelijke ogen waren intens. Hij was erg aantrekkelijk, maar ze voelde zich ... bedreigd.

Ze keek weg van hem. “Kyoko probeer jezelf te pakken te krijgen. Stop met het analyseren van iedereen die je ziet,” zei ze streng tegen zichzelf, terwijl ze probeerde haar smaragdgroene ogen weer op te heffen.

“Daar is het mooiste meisje op de campus.”

Kyoko voelde een sterke arm om haar schouders gaan en draaide zich om en herinnerde zich de stem van de man die haar had laten zien waar haar kamer eerder die ochtend was. Ze voelde de punten van haar haar weer haar gezicht kietelen, terwijl een briesje uit het niets haar wangen leek te strelen.

Ze schonk hem een warme glimlach, maar dook tegelijkertijd naar beneden en probeerde onder zijn arm uit te komen. “Kotaro, het is leuk je weer te zien. Bedankt voor je hulp vanmorgen,” zei Kyoko met een nerveuze stem, wensend dat hij niet zo vertrouwd zou zijn met haar. Ze vond hem aardig en zo, maar ze zei nooit dat hij zijn arm om haar heen kon slaan.

Kotaro was onaangedaan toen hij haar hand in de zijne nam. “Kan ik je ergens anders naartoe begeleiden, Kyoko?” Hij keek diep in haar smaragdgroene ogen wetende dat hij ze eerder had gezien … ergens. En hij had een vaag gevoel dat hij er ooit gelukkig in was verdronken.

Kyoko wierp een blik de trap op en zag dat Toya was gestopt en draaide zich om, weer boos kijkend. Ze had kunnen zweren dat ze hem net tegen haar of Kotaro had horen grommen, ze wist niet zeker wat.

Toya wist niet wat Kotaro van plan was, maar het beviel hem niet dat hij zo vriendelijk met Kyoko omging. Een diep gegrom kwam uit zijn borst toen hij een waarschuwing gaf: “Ik kan het aan, Kotaro, tenzij je haar wilt meenemen naar Kyou.” Hij wierp Kotaro een harde blik toe, wetende dat Kotaro niet zomaar naar Kyou ging, tenzij het voor de les was of hij werd opgeroepen.

Kotaro liet Kyoko's hand los, “ik hoop dat alles in orde is, Kyoko.” Hij wierp Toya een vuile blik toe en wendde zich toen weer tot haar: “Pas op voor vriesbrand hier. Als het uit de hand loopt, zal ik voor je zorgen.” Kotaro wierp Toya een zelfvoldane blik toe, knikte toen naar Kyoko en draaide zich om, de trap weer af.

Kyoko hoorde Toya snuiven en ze keek naar hem op terwijl hij zich omdraaide en door de gang liep, op dezelfde manier als vanmorgen.

Deze keer haastte ze zich en haalde hem net op tijd in om hem door de deuren te zien gaan die luidden: GEEN TOEGANG. Kyoko vroeg zich af waar ze heen gingen. Toen ze zijn stijve rug volgde, dacht ze eraan dat hij haar mee terug zou nemen naar haar eigen kamer. Toen hij inderdaad voor haar deur stopte, draaide Toya zich om om haar aan te kijken en ze keek hem boos aan tot hij met zijn hand naar de deur recht tegenover de hare zwaaide en klopte.

Kyoko was in shock. De eigenaar was in de kamer recht tegenover de hare? Weer kwamen de woorden van haar broer terug om haar te achtervolgen. ‘Echt niet!’ Zonder op antwoord te wachten, opende Toya de deur en duwde haar voor hem naar binnen.

Meteen keerde Kyoko zich tegen hem. “Ik weet niet wat je verdomde probleem is, maar wil je me alsjeblieft niet duwen,” zei ze dwingend om hem weg te jagen, “en raak me niet aan. Ik heb je niets gedaan.” Het haar kwam weer overeind in haar nek toen ze merkte dat Toya naar iets achter haar stond te staren.

Kyoko's schouders zakten in elkaar. Nu had ze het gedaan. Moest ze altijd wegkomen zonder na te denken over waar ze was of wie er zou kunnen kijken?

Toya zag Kyoko gespannen raken en hij grijnsde terwijl hij zijn ogen sloeg naar het meisje dat ineens zo klein leek. “Wilde je niet met iemand praten?” Toen Kyoko zich niet omdraaide, keek Toya weer op naar Kyou en kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij zag dat Kyou tegen de deuropening van de woonkamer leunde en naar Kyoko staarde alsof hij in trance was.

'Wat maakt het uit?' Dacht Toya bij zichzelf. Waarom keek hij naar haar alsof hij een geest had gezien? Op een bepaald niveau wilde hij het jaloerse gevoel dat het veroorzaakte niet identificeren. Het zorgde voor een sluipend gevoel in zijn buik waardoor hij tussen hen in wilde gaan staan en Kyoko uit het zicht van Kyou wilde houden. Hij wilde haar beschermen.

Kyou had even geen woorden meer toen hij Kyoko voor het eerst in meer dan duizend jaar zo dichtbij zag. De lucht om haar heen neuriede van de kracht die hij zich herinnerde ... dezelfde onmiskenbare kracht die hem in het verleden naar haar toe had getrokken, was niet verdwenen.

Zijn gouden ogen namen de bewaker achter haar met een soort afstandelijke onverschilligheid in zich op. “Toya, vertrek.” In zijn stem was een gevaarlijk dreigende toon te horen.

Er vormde zich een gegrom achter in Toya's keel en zijn vuisten balden zich van woede toen er een gevoel opkwam en hem achtervolgde vanuit een onbekende plek die diep in zijn geheugen verborgen lag. Zonder nog een woord te zeggen, draaide Toya zich om, stormde de deur uit en sloeg hem dicht.

Kyoko zag Toya weggaan terwijl haar gedachten in chaotische gedachten rondgingen. Plots voelde ze de impuls om achter hem aan te rennen. Ze besloot geen lafaard te zijn, hield haar kin omhoog en vond haar moed, en draaide zich uiteindelijk om en was verbaasd wat ze zag.

In plaats van de oudere man in een gesteven pak die ze verwachtte te zien, merkte ze dat ze oog in oog stond met ... Zijn gouden ogen brandden in die van haar, waardoor ze het gevoel had dat ze niet weg kon kijken. Zijn zilveren haar viel over zijn schouders en perfect gevormde lichaam. Hij was lang en mooi, met een vleugje arrogantie rondom zijn koninklijke lichaam en een gezicht dat alleen een geschenk uit de hemel kon zijn.

Kyoko sloot onmiddellijk haar ogen. Wat was er met haar aan de hand? Ze kwam hier om vragen te stellen, niet om te kwijlen. Toen ze haar ogen weer opendeed, was hij veel dichterbij. Ze deed meteen een stap terug van de adel en superioriteit die hem omringden, maar voelde de stevigheid van de deur tegen haar rug ... ze zat opgesloten.

Zonder te beseffen dat hij dat had gedaan, begon Kyou naar haar toe te lopen. Maar toen hij merkte dat ze zich van hem terugtrok, trok hij een elegante wenkbrauw op en strekte zijn hand uit naar de bank. “Zou u willen gaan zitten, juffrouw Hogo?” Hij wist dat ze vragen voor hem had. Hij zou teleurgesteld zijn geweest als ze die niet zou hebben gehad.

Kyoko slikte zenuwachtig, maar hief hooghartig haar kin op, liep naar de bank en hield zoveel mogelijk afstand tussen hen als ze kon, in de hoop dat haar hersenen normaal zouden functioneren. Ze lachte innerlijk beverig.

“Het eerste dat ik wil weten, is: waarom denk je dat ik een priesteres ben?” Ze keek behoedzaam naar hem op en raakte bijna in paniek toen hij naast haar op de bank ging zitten in plaats van op de stoel aan de andere kant van de salontafel. Kyoko verschoof haar lichaam en draaide zich om naar hem te kijken, waarbij ze zichzelf bedaarde om nog verder van hem weg te gaan en haar angst te tonen.

'Dus ze wil spelen,' mijmerde Kyou doelloos, maar even snel schudde hij zijn intrigerende gedachte van zich af. “Waarom denk je dat ik niet zou weten dat je priesteres bent?” Hij keerde terug met een onnatuurlijk kalme stem. Ze was zo klein in vergelijking met hem toen hij naar haar toe boog en naar haar hartvormige gezicht keek.

Kyoko keek naar de vlakken van zijn perfecte gezicht op zoek naar een vleugje emotie en was verrast om er geen te vinden. Hij was als een sculptuur van perfectie en kalmte, en dat irriteerde haar eindeloos.

“Beantwoordt u een vraag altijd met een vraag, meneer ...?” stamelde ze, ze wist zijn achternaam niet eens.

Hij glimlachte van binnen, zodat ze het niet zou zien. Nou, hij kon zien dat ze nog steeds leven in zich had en daar was hij niet teleurgesteld in. Het wilde alleen maar meer zien. “Meneer …, maar u mag me Kyou noemen, tenzij u Meneer beter vindt.” Hij keek haar met een verhitte blik aan.

Kyoko beantwoordde die verhitte blik: “Waarom ... ben ... ik ... hier?” Ze zei de woorden langzaam en één voor één, alsof ze tegen een kind sprak. Daar, laten we hem zichzelf hier maar uit zien te praten. 'Meneer, mijn reet.' Snoof Kyoko tegen zichzelf en verbrak nooit het oogcontact met hem.

Toen hij haar gedachten had gelezen, gloeiden Kyou's gouden ogen terwijl hij zich tot haar smaragdgroene ogen wendde. Hij boog zich wat dichter naar haar toe, wetende dat hij haar daarmee zou intimideren. Hij kon het ruiken.

“Je priesteres-krachten zijn zwak en ongetraind, of zou je willen weten waarom ik weet dat je een priesteres bent,” siste hij bijna tegen haar, maar hij verloor even zijn kalmte voordat zijn kalme façade weer op zijn plaats gleed. “Ik zal je vechtsporten leren, samen met het versterken van ... wat je mist.”

Voor Kyoko klonk het laatste van wat hij zei bijna als een belediging. Omdat ze de kleine heethoofd was waar ze bekend om stond, leunde ze bijna oog in oog met hem, en het sarcasme was duidelijk. “Misschien verberg ik alleen mijn ware kracht, en als ik een verdienstelijk doelwit vind, laat ik het los.” Woede maakte haar onbevreesd, of stom, op het moment dat ze niet zeker wist welke.

Kyou leunde nog dichter naar voren en liet zijn lippen dicht bij de hare zakken, zodat zijn hete adem haar lippen zou strelen. Hij fluisterde met een donkere stem: “Priesteres.”

Hoofdstuk 4 "Let op"

Kyoko rukte zich terug van hem af en voelde plotseling vibes van hem afkomen die ze niet had mogen voelen. Er was hier iets aan de hand en ze had het gevoel dat ze de laatste was die hiervan op de hoogte was.

“Ik heb antwoorden nodig,” fluisterde ze met een nerveuze stem, terwijl ze op haar onderlip beet in de hoop de kietelende sensatie die Kyou had veroorzaakt kwijt te raken. Ze wenste even dat ze zich kon ontdoen van de adembenemende rillingen die besloten hadden de sneltrein door haar zenuwstelsel te nemen.

Kyou inhaleerde haar geur en voelde zijn bloed onmiddellijk opwarmen. Ze leunde achterover. Hij had het kleine lichaam van het meisje zien trillen, maar niet van walging. Hij keek naar beneden en grijnsde bijna toen hij haar armen tot leven zag komen met kippenvel.

“Waarom onderdruk je je macht? Je moet je bewust zijn van je omgeving voordat het verleden zich herhaalt.” Vertelde de ietwat arrogante stem het haar.

Kyoko slikte. “Wat bedoel je daarmee?” Ze verstijfde.

“Je bent je ervan bewust dat er hier op school onsterfelijken zijn, nietwaar?” Zijn ogen glinsterden iets dat Kyoko nog nooit had gezien, en zijn stem klonk hard alsof hij het afkeurde. “Demonen zijn overal om ons heen terwijl we praten.”

Kyoko's ogen werden groot en vernauwden zich. Speelde hij met haar? “Hoe weet je dat er hier beschermers en demonen zijn?” Vroeg ze met een verontwaardigde spot.

In een oogwenk pakte Kyou haar bij de armen en trok haar omhoog, zijn hoofd gebogen op een centimeter van haar gezicht. Hij gromde boos: “Let op.”

Kyoko knipperde met haar ogen, niet te geloven wat ze zag. Voor haar stond niet degene met wie ze zojuist had gesproken. Ze keek in onnatuurlijk heldere, pissige, gouden ogen, en daaronder zaten de witste kleine hoektanden, en ze voelde de klauwen die op dat moment onbewust in haar arm groeven.

Zijn haar was verlengd tot twee keer zo lang als zojuist en leek bijna om hem heen te zweven alsof het wachtte op erkenning. Met een geschrokken kreet rukte Kyoko zich los van hem en deed snel een stap achteruit, alleen om hem een dreigende stap dichterbij te brengen.

“Ben je een bewaker?” Stotterde ze zwak.

“En jij bent de priesteres die dat al had moeten weten,” siste hij haar volgend terwijl hij zijn woede voelde wegebben.

Ze draaide zich om om naar de deur te rennen en schreeuwde meteen toen ze van achteren sterke armen om haar heen voelde slaan.

Kyou's lichaam klemde zich om haar heen terwijl ze worstelde. Hij tilde haar van de grond terwijl haar voeten de lucht in schopten in haar poging aan hem te ontsnappen. Hij gaf haar genoeg tijd om te beseffen dat het zinloos was om zich van hem te bevrijden, legde zijn lippen bij haar oor en fluisterde: “Je blijft totdat je sterk genoeg bent om jezelf te bevrijden uit deze armen priesteres.”

Hij sleepte haar toen de lucht in, maar gooide haar weer op de overvolle bank, waar ze met een lichte klap belandde. Nu ze weer oog in oog met hem stond, gaf Kyoko hem een woedende schreeuw en knipperde weer met haar ogen toen zijn uiterlijk weer terugging naar de man met wie ze had gesproken.

Ze keek hem boos aan en balde haar vuist: “Wat is er in godsnaam aan de hand?”

Hij stond kalm voor haar, het enige verschil was deze keer dat zijn ogen nog gloeiden: “Je blijft hier.” Hij boog zich naar haar toe. “Je zult me je laten trainen.” Hij legde zijn handen op de rugleuning van de bank om haar efficiënt in de val te lokken. “En deze keer win je zonder opoffering.” Zijn neus raakte de hare bijna terwijl hij het laatste van de verklaring siste, nu zijn ongenoegen tonend.

Kyoko leunde zo ver mogelijk achterover in de bank en beantwoordde zijn verhitte blik, maar ze voelde nog steeds geen enkele bedreiging van hem. Zelfs als hij geen mens was, was hij niet van plan haar kwaad te doen. Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze besefte wat hij zojuist had gezegd.

“Deze keer?” Haar stem was zacht: “Wat bedoel je ... deze keer?”

Kyou haalde diep adem. “Misschien ben je het vergeten, maar ik niet.” Haar geur omringde hem en hij voelde de bekende pijnscheut rond zijn vergeten hart, maar ze moest de waarheid weten. “We hebben in het verleden samen gevochten priesteres, en de tijd nadert dat we dat opnieuw zullen moeten doen.”

Kyoko's ogen werden even zachter: “Wie ben jij?”

“Je bewaker. Kyoko, ik weet dat je het bent vergeten omdat je je herinneringen aan ons hebt opgeofferd om het Hart van de Beschermer terug te brengen naar deze wereld.” Zijn blik zocht de hare en zijn stem werd slechts een gefluister: “Je moet me vertrouwen.”

Hoewel hij zojuist had geprobeerd haar bang te maken, zei alles in haar dat ze hem moest vertrouwen. “Ik vertrouw je.” Zodra ze de woorden fluisterde, merkte ze dat ze in zijn armen werd getrokken. Eerst verstijfde ze, toen ze de deken van warmte voelde die haar omringde, gaf ze toe aan de omhelzing die zich in serene verwarring tegen hem ontspande.

Je kon er niets aan doen. Hij had zich al veel te lang zorgen gemaakt over afwijzing, en het horen van die woorden tilde de last van de wereld van zijn gespannen schouders. Hij drukte haar tegen zich aan en omringde zich met haar geur terwijl hij zijn gezicht in haar haar duwde.

“Blijf deze keer,” fluisterde hij op een zwak moment.

Kyoko voelde de tederheid in zijn woorden en in zijn armen, maar toch, hij had haar een paar minuten geleden gewoon doodsbang gemaakt, en nu hield hij haar vast alsof zijn leven ervan afhing. Ze zat gevangen tussen haar vrees voor hem en haar verlangen om zijn gladde wang te strelen.

Ze zat vol vragen en mompelde in zijn borst: “Ik wil me herinneren wat je hebt verteld, ik ben het vergeten. Wat moet ik weten?”

Hij sloot zijn gouden ogen en wilde nog niet terugkeren naar de echte wereld ... ze was precies waar ze hoorde ... in zijn armen. Met een zucht liet hij haar ongewild weer op de bank los en ging naast haar zitten.

Kyou haalde zijn hand door zijn te lange pony en haalde diep adem om zijn razende instincten te kalmeren. Terwijl hij zijn verlangens vervulde, concentreerde hij zich op de muur voor hem en begon haar te vertellen wat hij wilde dat ze wist. Iets horen was niet hetzelfde als je eraan herinneren.

“Je zult hulp krijgen. Alle mensen hier zijn op dezelfde manier gekomen als jij, met de beurzen, ik heb ze voor je verzameld. Ze herinneren je je niet en jij herinnert je ze niet, maar ze vochten toen met je, en dat zullen ze weer doen met je als de tijd daar is,” in zijn stem klonk een vleugje herinneringen aan het verleden.

Kyoko's ogen werden groot: “Suki en Shinbe?” Ze vroeg zich af waarom ze hem zo graag geloofde.

Kyou knikte, “ik zie dat je ze hebt ontmoet. Ja, je stond heel dicht bij ze, evenals Toya die je als geen ander beschermde.”

“Toya?” Ze trok een wenkbrauw naar hem op. “Je maakt een grapje.” Toen voegde ze er mentaal aan toe: 'Hij mag me niet eens.'

Kyou zuchtte met tegenzin. “Toya is in dit leven niet veranderd en is nog steeds de onaangename, koppige puber uit het verleden. Maar ja, hij beschermde je met wraak en zou voor je zijn gestorven als de nood zich had voorgedaan.”

Kyoko fronste haar wenkbrauwen. “Hij herinnert het zich niet?” Ze had het gevoel dat hij haar de waarheid vertelde, en het was logisch dat ze wist dat ze een deel van haar eigen geheugen miste. Haar ogen zochten de zijne en wilden die kennis terug.

Kyou schudde lichtjes zijn hoofd. “Ik ben de enige die niet met jou is meegekomen. Daarom ben ik de enige die de herinneringen meedraagt aan wat er is gebeurd. Toya herinnert zich niet eens dat hij mijn broer is.”

Kyoko ademde in bij de bekentenis. “Broeders? Wat is er gebeurd waardoor jij de enige bent die het zich herinnert?” Ze moest het weten.

“Je gaf al je herinneringen op in de strijd om het kwaad van onze wereld te vernietigen en de Guardian Heart Crystal te redden. Op hetzelfde moment deed je een wens op het kristal om iedereen weer te zien. Je wilde ze niet kwijtraken. Je verdween onmiddellijk, net als alle anderen ... inclusief de vijand. Je had ze zonder het te weten hierheen gebracht ... met je mee.”

Hij zuchtte spijtig. “Ik had een betovering over mezelf uitgesproken die me tegen zulke wensen beschermde.” Zijn ogen werden afstandelijk alsof hij de herinnering opnieuw beleefde.

“Je nam iedereen mee, en je wist het niet eens. Ze werden hier allemaal herboren, in jouw tijd, en lieten me alleen achter in het verleden.” Zijn ogen concentreerden zich op de hare. “Dus ik heb het overleefd en op je gewacht. Eens was het tijd, ik verzamelde iedereen die me had verlaten. Nu heb je het kristal meegebracht, en de boosaardigheid die het wil ...” zijn stem werd donkerder, “het kwaad is er al en begonnen aan zijn zoektocht naar jou en ik zal het niet toestaan.”

Kyoko knikte en probeerde het te begrijpen. “Dus iedereen die hier is zoals ik, kan ik vertrouwen?” Hij knikte en Kyoko vervolgde: “Weten ze hier iets van?”

Kyou schudde zijn hoofd, “ze zullen een band voelen en die zal groeien, maar verder ken ik de toekomst niet, alleen het verleden. Ze zullen je beschermen, zoals ze toen deden. Het is waarvoor ze geboren zijn. ... hun reden van bestaan.”

Hij keek snel weg van haar onderzoekende ogen, wetende dat de waarheid van zijn woorden ook op hem van toepassing was. “We hebben nog wat tijd, maar voor nu wil ik dat je stopt met het verbergen van je priesteressen, en je bewust wordt van je omgeving. Ik zal over je waken en heb tegen Toya gezegd ook alles goed in de gaten te houden.”

Kyoko keek hem aandachtig aan en probeerde zich alles over hem te herinneren wat ze maar kon. Hij scheen haar zo goed te kennen. Ze keek hem diep in de ogen en fluisterde nieuwsgierig: “Hoe close waren we?”

Een fladderende verborgen genegenheid doorkruiste zijn gouden ogen voordat Kyou verstijfde en bij haar vandaan liep. Zijn koele buitenkant viel weer op zijn plaats, gromde hij naar de deur kijkend en toen snel weer naar haar. “Herhaal niet wat ik je heb verteld, want ze zullen het vanzelf herinneren.”

Kyoko schrok toen er hard op de deur werd geklopt, waarna deze zonder toestemming openging.

Toya begon zich zorgen te maken over de veiligheid van het meisje en dacht te onderbreken, al was het maar om haar te redden van de ijskoude sfeer waartoe hij wist waartoe hij in staat was. Zijn blik werd onmiddellijk naar haar getrokken toen hij binnenkwam.

“Nou, ik zie dat ze haar toespraak heeft overleefd,” flitsten zijn irissen zilver, nog steeds aanvoelend dat er iets niet klopte. “Als je klaar bent met Kyoko, Suki wacht op haar.” Toya richtte zijn gouden ogen op Kyou, zich niet bewust van de zilveren vlekjes die in zijn oogbollen zichtbaar waren geworden.

Kyou wierp Toya zijn gebruikelijke blanco blik toe en knikte zwijgend.

Kyoko keek Toya hartelijk aan, want nu ze haar zintuigen gebruikte, kon ze zien dat hij zich zorgen om haar had gemaakt, ook al deed hij niets.

“Zou zijn leven voor jou hebben gegeven.” De woorden van Kyou kwamen terug om haar te achtervolgen.

Kyou keek toe hoe ze door Toya kalmeerde en voelde een ver weg, maar vertrouwd verlangen, dat hem een frons bezorgde. Hij herinnerde zich dit gevoel nog goed en zijn ogen vernauwden zich naar de zilveren bewaker. Zou ze altijd een speciale band met zijn broer hebben die ze niet met de anderen deelde?

Kyoko stond op, knikte gedag tegen Kyou en wierp hem een geheime glimlach toe die Toya niet kon zien, wendde zich toen tot Toya en schonk hem één van haar liefste glimlachen. “Kom op, we laten Suki niet wachten.” Ze liep de deur uit en liet Toya daar met een warm gevoel staan. Een gevoel dat alleen haar glimlach kon veroorzaken.

Hij schudde zijn hoofd terwijl hij probeerde de warmte weg te schudden, en keek toen boos naar Kyou en merkte dat hij hem intens aankeek. “Wat?” Vroeg Toya met harde stem, wetende dat hij geen antwoord zou krijgen. Omdat hij besloot dat het zijn tijd niet waard was, liep hij de deur weer uit, sloeg hem achter zich dicht en haastte zich om Kyoko in te halen.

Toya keek naar Kyoko terwijl ze haastig door de gang liep. Ze moet haast hebben om bij Kyou weg te komen. Hij grijnsde in zichzelf, haastte zich om haar in te halen, wat geen probleem was, aangezien hij een bewaker was. Zijn gedachten werden een beetje donker en vroeg zich af of ze wel wist wat hij was. Hij betwijfelde of ze dat wel deed, anders zou ze niet zo naar hem hebben geglimlacht.

Bovenaan de trap wist Kyoko dat Toya haar had ingehaald, omdat ze hem achter zich voelde. Ja, ze kon zijn krachtige aura voelen, maar het was een beetje anders dan bij Kyou. Ze sloot even haar ogen. Tijdens het zoeken naar de aura besloot Kyoko, hoe gemeen hij ook handelde, zijn aura was eigenlijk heel warm en gaf haar het gevoel … onder vele dingen … beschermd.

Ze begreep dat Toya jonger moest zijn dan Kyou, maar ze voelde ook de verborgen kracht in hem. Een kracht die, als er gebruik van wordt gemaakt, Toya in een oogwenk zijn broer zou kunnen laten overtreffen ... hoewel ze betwijfelde of één van hen er zich van bewust was. Kyoko genoot van het gebruik van haar zintuigen, nu ze ze weer had aangezet.

“Dus ...” ze wendde zich tot hem, “... waar zijn Suki en Shinbe?”

Toya kneep zijn ogen tot spleetjes naar haar nu hij op z’n plaats was gezet met zijn leugen. Hoe moet hij in godsnaam weten waar Suki en Shinbe waren? Hij was alleen maar teruggegaan om haar bij Kyou vandaan te halen.

“Ik weet het niet,” lachte hij lui.

Kyoko fronste haar wenkbrauwen, “maar je zei ...”

Toya onderbrak haar. “Je zou me moeten bedanken dat ik je gered heb,” zei hij tegen haar, terwijl hij naar haar toe boog alsof hij haar wilde intimideren.

“Mij redden van wat?” Kyoko gromde recht in zijn gezicht, zij hield niet van zijn houding, goh, soms kon hij echt overkomen als een klootzak.

“Van Kyou,” gromde Toya luid terug, terwijl hij zijn vuist balde. Ze kon hem echt kwaad maken met die mooie mond van haar. “Mooie mond?” Waar kwam dat vandaan? Hij deed verward een stap achteruit.

Verrast staarde Kyoko hem even wezenloos aan. Toen eerst zacht, maar steeds luider met de seconde, begon ze hem uit te lachen. “Wat?” Vroeg ze, terwijl ze tussen het gegiechel door probeerde te ademen. “Waarom zou je ...” stopte ze, terwijl ze langzamer begon te lachen en uiteindelijk genoegen nam met een brede grijns, hoewel haar ogen nog steeds een ondeugende twinkeling hadden.

“Dat was heel lief. Ik wist niet dat het je iets kon schelen,” ze trok haar neus op naar hem en probeerde haar gezicht strak te houden.

Toya keek haar woedend aan en kreeg het gevoel dat de grap op hem gericht was. “Dus, heb je besloten om toch 'Priesteres' te blijven?” Hij spuugde het laatste woord uit alsof het een vieze smaak in zijn mond achterliet.

Kyoko verloor haar glimlach en duwde haar gezicht weer een paar centimeter van de zijne, terwijl ze hem recht in zijn gouden ogen staarde. “Ja, dat heb ik, bewaker,” ze trok een wenkbrauw op naar hem, draaide zich toen om en rende lachend de trap af.

“JA!” Riep Kyoko zwijgend uit en zette mentaal een punt op haar kant van het bord. “Kyoko één ... Toya nul.”

Toya's ogen werden even groot voordat hij besefte dat de kleine meid hem had gepakt. “Verdomme!” Siste hij en ging achter haar aan.

Kyoko was bijna onder aan de trap toen ze voelde dat haar priestereszintuigen in overdrive gingen. Ze voelde naast Toya nog een bewaker en keek om zich heen. De enige persoon die dichtbij genoeg was om dat gevoel te veroorzaken, was een student die onderaan de trap met belangstelling naar haar stond te kijken.

Als ze goed keek, was ze verbaasd over de paarsachtige highlights die door zijn ongetemde haar liepen, en de mooiste ogen. Terwijl ze naar die ogen keek, had ze kunnen zweren ... ze kon glitter van elke kleur in zijn irissen zien verschijnen.

Toya stond nu achter Kyoko. Toen hij haar plotseling zag stoppen, merkte hij op dat ze naar Kamui staarde. ‘Ze kan nu onsterfelijken kan detecteren,’ dacht Toya bij zichzelf. Hij reikte naar beneden en pakte haar arm vast. “Kom op, ik zal je voorstellen.”

Toya had een zwak voor Kamui gevonden zodra hij de jongen had ontmoet. Het enige wat hij echt van hem wist, was dat hij geen ouders had en in een pleeggezin was opgegroeid totdat Kyou hem hier een plaats had aangeboden.

Kyoko liet zich half trekken en half meesleuren door Toya in de richting van de vreemdeling. Ze kon zien dat hij ook onsterfelijk was, maar voelde ook een ontzagwekkende vriendelijkheid. Ze liet haar zintuigen zijn aura verkennen en vond daar warmte en ... een verborgen onschuld die alleen aan een kind toebehoorde.

“Hihi Toya, wie heb je hier?” Kamui's glinsterende ogen keken gefascineerd naar haar. Hij had het gevoel dat hij al zo lang op haar had gewacht ... ook al had hij geen idee wie ze was. Het was alsof hij haar vreselijk had gemist. Het voelde alsof hij plotseling weer kon ademen en hij inhaleerde zelfs om dat te bewijzen, maar toen hij dat deed, ving hij haar geur op en merkte dat het ook zo vertrouwd aanvoelde.

Terwijl hij naar Toya keek, vroeg hij. “Wat heb je gedaan ... heb je een vriendin gevangen?” Kamui grijnsde terwijl zijn ogen oplichtten van humor. “Echt niet,” gromde Toya. “Ze is helemaal niet mijn type.”

“Hoe zou je dat weten? Je hebt nog nooit een vriendin gehad.” Kamui lachte hardop om zijn eigen grap.

Kyoko deed haar best om niet te giechelen, maar het zien van de vrolijkheid in Kamui's ogen in combinatie met de donkere uitdrukking op Toya's gezicht maakte het onmogelijk.

“Dit is Kyoko,” wendde Toya zich tot haar en liet haar arm los alsof hij zich net herinnerde dat hij haar aanraakte. “Kyoko, dit is Kamui. Hij is hier ook met een beurs en zal in dezelfde lessen zitten als jij.”

“Ja, ik ben één van de klaplopers hier,” zei Kamui met een strak gezicht, waardoor Kyoko het vermogen verloor om het gelach dat ze in de eerste plaats nauwelijks had bedwongen in te houden.

Ze wendde zich tot Kamui en stak haar hand uit. Met een heel vriendelijke glimlach, haar geheimhoudend van binnen dat als hij hier met een studiebeurs was, ze wist dat hij in het verleden haar vriend was. “Hallo Kamui, leuk je te ontmoeten. Hoe lang ben je hier al op de academie?”

Kamui hield al van dit vriendelijke meisje. “Ongeveer twee jaar. Dus wat doet heethoofd? Je rondleiden?” grijnzend keek hij Toya aan, en toen weer naar haar, zijn glimlach verzachte. De ondeugende kant van zijn persoonlijkheid kwam naar voren en hij nam Kyoko's hand in de zijne. Hij boog een beetje voorover, bracht haar zachte hand naar zijn lippen en legde een zachte kus op haar knokkels.

Kamui lachte bijna om de verhitte blik die hij van Toya ontving. Alleen een idioot zou de voor de hand liggende aantrekkingskracht van de andere man op de mooie Kyoko niet kunnen zien.

Kyoko bloosde een beetje en giechelde om de term ‘heethoofd’. Toen ze Toya naar Kamui zag staren, grijnsde ze. “Eigenlijk proberen we Shinbe en Suki nu te vinden. Heb je ze al gezien ...”

Voordat Kyoko zelfs maar klaar was, greep iemand haar arm en trok haar tussen Kamui en Toya vandaan. Met een snelle blik merkte Kyoko dat ze in het bezorgde gezicht van Suki keek.

“Is alles goed gegaan, Kyoko? Je blijft toch?” Suki klonk bijna smekend.

Kyoko knikte plotseling en hoorde Kyou's zachte stem fluisteren dat ze moest blijven. “Ik ga nergens heen.” Ze knikte over Suki's schouder naar Shinbe, die zag dat hij net zo tevreden leek als Suki over haar antwoord.

Toya trok een wenkbrauw op bij de woorden van Kyoko. Hij vroeg zich af wat Kyou precies tegen haar zei om haar zo vastbesloten te maken om te blijven. Nu gedroeg ze zich zo anders, ze zag er bijna gelukkig uit. Als Kyou alleen met mensen praatte, liepen ze meestal urenlang zenuwachtig rond. De man had zelfs het vermogen om hem af en toe de kriebels te geven.

Kyoko pakte Suki bij de arm en liep naar de trap. “Je moet me helpen iets te vinden om vanavond aan te trekken, als we gaan dansen.” De twee meisjes liepen gezellig pratend weg. Ze gedroegen zich alsof ze elkaar al altijd kenden.

Shinbe, Kamui en Toya zagen de twee meisjes de trap op verdwijnen. Vroeg Shinbe aan Toya met een bezorgde stem: “Weet ze wat hier echt aan de hand is?”

Toya zag Kyoko's lippen bewegen terwijl ze tegen Suki sprak: “Ja, ik denk dat ze het weet.” Toen keerde hij zich weer naar hen om en veranderde van onderwerp. “Kamui, ga je vanavond met ons mee?”

Shinbe deed een dubbele poging. “Toya? Kom je echt dansen?” zijn stem klonk geschokt. “Dat klinkt niet als Toya,” dacht hij bij zichzelf.

“Hé, ik moest haar bewaken als een havik, dus ik denk dat ik geen keus heb, toch?” Toya gedroeg zich geïrriteerd, zodat ze zouden denken dat hij dit tegen zijn wil deed. Maar in werkelijkheid wilde hij haar ineens niet uit het oog verliezen.

Zijn hartslag bonkte onder zijn huid, alsof hij hem wilde zeggen haar koste wat het kost te beschermen, of hem dat nu was verteld of niet. Het hielp niet dat hij nu een mentaal beeld had van Kyoko die zich suggestief voortbewoog op een bonkend ritme op een drukke dansvloer. Het deed zijn beschermende instincten naar boven komen en hij had plotseling liever dat ze niet ging.

Een zacht gegrom kwam uit Toya's keel en hij schudde zijn hoofd terwijl hij probeerde de gedachte van te veel ogen op haar kwijt te raken … ogen die er niet bij hoorden.

“Ja, klinkt leuk. Ik ga ook,” stemde Kamui in. “We moeten in de weekenden iets doen om onze gedachten van deze plek af te leiden.” Hij voelde zich bijna licht in het hoofd van opluchting wetende dat Kyoko er voortaan zou zijn. “Bovendien moeten we een vriendin voor Toya vinden,” zei hij onschuldig.

“Wie zegt dat ik een vriendin nodig heb, jij kleine sukkel,” gromde Toya terwijl hij Kamui op zijn kruin sloeg. “Je zou niet weten wat een vriendin was als ze je in je reet beet.”

Shinbe grijnsde. “Ik denk dat ik de enige hier ben die weet wat een vriendin is, maar ik kan je twee maagden laten zien als je die ervaring wilt.” Hij deed een snelle stap achteruit toen ze zich allebei omdraaiden en hem moorddadig aankeek.

Shinbe veranderde snel van onderwerp, knikte en schoof toen wat dichter naar Toya toe. “Heeft Kyou je opdracht gegeven om op Kyoko te passen?” Zijn blik dwaalde in de richting waarin ze was gegaan. “Weet je ... de laatste tijd heb ik hier een verschuiving in de balans gevoeld, alsof er iets op het punt staat te gebeuren. Het kwaad komt dichterbij. Ik vraag me af of ze er iets mee te maken heeft.” Shinbe's instincten hadden bijna altijd gelijk en dat baarde hem zorgen.

Toya had het ook gevoeld en hij wilde antwoorden. “Nou, geen moment zoals het heden. Waarom ga ik niet gewoon naar boven en vraag ik Frosty om de waarheid?” Hij wist dat Kyou iets verborg en hij zou erachter komen wat het was.

Voordat Shinbe hem kon tegenhouden, was Toya al vertrokken naar de trap. Shinbe kromp ineen. “Ik haat het als ze in dezelfde kamer zijn. Ik heb het gezien, en het is niet mooi. Ze gedragen zich als broers of zoiets.” Zijn amethistogen gleden langs de trap en keek hoe Toya twee treden tegelijk pakte.

Kamui knikte, wetende dat Kyou hem soms doodsbang maakte. “Hij is beter dan ik. Ik zie je vanavond.” Hij vertrok en liet Shinbe daar alleen staan, nog steeds naar de trap kijkend.

Diep in Shinbe's geest, waar zijn beschermers krachten weerspiegeld werden in zijn spiegelbeeld, verwonderde hij zich over het vertrouwde gevoel dat hij had bij de priesteres die ze net hadden ontmoet. Hij zocht diep in zijn ziel naar de waarheid terwijl hij zijn ogen sloot.

Toen zijn amethistogen weer opengingen, glinsterden ze met geheimen die alleen hij kenden.

*****

Kyou dacht na over hoe hij met Kyoko moest omgaan, nu hij haar had waar hij haar wilde hebben. Hij werd abrupt onderbroken door bonzen op de deur. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en onderdrukte de neiging om met zijn gouden ogen te rollen, wetende dat het alleen Toya kon zijn. Kyou wierp de deur een blik toe, net toen deze zonder uitnodiging openging.

Toya liep regelrecht naar binnen, zocht meteen zijn doelwit en zag Kyou op de bank liggen. “Wat is er in godsnaam aan de hand met Kyoko?” Hij kwam meteen ter zake.

Kyou's ogen schoten naar Toya, maar zijn gezicht toonde geen interesse in de vraag.

Toya kende Kyou's humeur beter dan wie dan ook, en hij wist dat hij niet eens naar hem zou hebben gekeken als hij niet al een zenuw had geraakt. Kyou lezen was een wetenschap voor hem. Zelfs een oogwenk betekende iets als het van Kyou kwam. Toya ging tegenover hem zitten in een overvolle stoel.

“Kom op, ik ben niet dom. Als je wilt dat ik haar bescherm, moet je me vertellen waarom. De rest van ons staat tenslotte alleen, dus waarom is ze anders?” Hij spuugde, alsof hij walgde van de gedachte. “Ze is maar een zwak mensenmeisje.”

Toya pakte de klauwhand, die hij plotseling om zijn keel geklemd vond, en keek in het zeer boze gezicht van Kyou.

“Je zult doen wat ik zeg,” Kyou's stem beefde van woede.

Toya's ogen vernauwden zich. Nu wist hij dat er iets aan de hand was. “Goed.” Siste hij en werd beloond met zijn vrijlating. Hij zag Kyou's woede onmiddellijk verdwijnen toen hij terugkeerde naar zijn eerdere plek tegenover hem, zijn koude masker terugvallend als een schild waar hij zich achter verborg. Toya schudde zijn hoofd. “Je moet me vertellen waarom ze zo belangrijk is voor ‘jou’. Hij legde de nadruk op het laatste woord.

Kyou mompelde wat. Hij had Toya opgevoed sinds de dag dat hij werd geboren. Hij had geweten dat zijn broer nabij was, vanaf het moment dat Toya adem had gehaald in deze wereld en hij hem had gestolen van ouders die hem niet zouden hebben begrepen. Het was hetzelfde als bij zijn andere broers en zussen, hoewel Kyou er een tijdje voor had gekozen om op afstand over hen te waken.

Hij had gehoopt Toya's persoonlijkheid op de één of andere manier anders te maken, maar het leek erop dat het hem naar dit leven was gevolgd, wat hij ook had gedaan om te proberen het te veranderen. Waar het op neer kwam was dat Toya nog steeds Toya was, ongeacht het leven dat hij leidde. Hij dacht dat een ontmoeting met Kyoko misschien herinneringen aan het verleden zou hebben opgeroepen, maar zijn broer vertoonde tot nu toe geen tekenen, alleen interesse. Zijn ogen vernauwden zich bij de gedachte.

“Voel je niets voor haar?” Vroeg hij op een toon die Toya deed huiveren.

“Moet ik dat doen?” Schoot Toya terug, wetende dat hij inderdaad iets voor haar voelde, maar wilde het niet toegeven. Hij vouwde zijn armen voor zich en leek zoals altijd geïrriteerd, zich niet bewust van het zilver dat in zijn gouden ogen danste.

“Ja,” was het koude antwoord.

“Verdomme! Wat maakt haar zo speciaal voor ons?” Toya gooide geërgerd zijn handen in de lucht.

Kyou's blik daagde de zijne uit. “Zij is degene op wie we hebben gewacht.”

Toya's ogen werden groot. Zolang hij zich kon herinneren, had Kyou hem gezegd dat ze zich moesten voorbereiden op degene die het Guardian Heart Crystal in zich droeg. Hij verwees daar zeker niet naar ... waarom zou er zo'n krachtig kristal in zo'n zwak meisje zitten? Hij had een soort krijger verwacht … geen simpel meisje.

“Zij is de reden waarom je ze allemaal hebt verzameld?” Zijn wenkbrauwen gingen vragend omhoog.

Kyou had er altijd van afgezien Toya over zijn verleden te vertellen, maar hij had hem wel gewaarschuwd voor zijn toekomst. “Je moet haar koste wat het kost beschermen.”

Het was stil in de kamer toen Toya's brein in een wervelwind van gedachten raakte. De laatste tijd begon hij de toename van demonische vibes in het gebied te voelen, alsof er meer werden geboren en de slechte kant sterker werd.

“Dus zij is het. Wat moet ik nog meer weten?” Hij voelde bijna opluchting omdat hij wist dat dit de reden was waarom zijn broer zo geïnteresseerd was in Kyoko, maar op dit moment wilde hij niet dieper ingaan op die gevoelens die op jaloezie wezen.

Hij had de waarheid zo lang verborgen gehouden dat hij niet zeker wist of hij klaar was om de herinneringen te delen. De gedachte aan Toya's nabijheid tot Kyoko in het verleden hielp de zaken niet. Misschien werden sommige dingen het beste vergeten. De twee waren soms onafscheidelijk geweest. “Je bent herboren om haar te beschermen en ik heb meer dan duizend jaar op haar gewacht. Voorlopig ... is dat alles wat je hoeft te weten.”

Toya snoof zachtjes en grinnikte toen op een ietwat sinistere manier. “Is dat alles wat ik moet weten?” Hij streek met zijn vingers door zijn lange haar en voelde een overweldigende behoefte om een verborgen woede te uiten, zelfs als hij zich er niet van bewust was. “Kijk je daarom naar haar met warmte in je ogen? Je zegt dat we close waren ... ben je eigenlijk jaloers op iets dat zogenaamd lang geleden is gebeurd met een meisje dat je waarschijnlijk geen blik zou gunnen?” Toya keek woest … zijn ogen waren nu van gesmolten zilver.

Hij snauwde bijna bij Toya's gok. Er waren tijden dat de opmerkzaamheid van de jongen griezelig was.

“Overschrijd mijn geduld niet, Toya. Kristal of niet, ik zal je beschuldigingen of grootheidswaanzin niet tolereren waar het de priesteres betreft. Je bent toegewezen om haar te beschermen ... het kan me niet schelen of je het leuk vindt. Je humeur zal in toom worden gehouden en je zult geen vorderingen maken met haar persoon. Is dat duidelijk?” Zijn ogen waren nu dodelijk terwijl ze zich op zijn jongere broer concentreerden.

IJspegels had aan Kyou's woorden kunnen hangen, en Toya kon zien dat het gesprek was afgelopen, althans voorlopig. Hij stond op en verliet de kamer zonder achterom te kijken of nog een woord te zeggen. Eenmaal buiten het appartement van zijn broer stopte hij met zijn gezicht naar Kyoko's deur. Hij voelde haar binnen de beslotenheid van de kamers voor hem.

Hij stak zijn hand op om te kloppen, omdat hij bij haar wilde zijn, maar wist dat hij op dit moment geen reden had. Hij stopte zijn hand diep in zijn zak en draaide zich om om door de gang te lopen.

Als er iemand anders in de gang was geweest, zouden ze een glinsterende omtrek van zilveren vleugels hebben gezien toen ze over Toya's rug verschenen voordat ze onopgemerkt verdwenen waren door de nu zilverogige bewaker.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.