Нәҗибә Сафина
Өтерләр юк йөрәк тибешендә. Шигырьләр

«Сөю – ләззәт, сөю – газап…»

Сөю – ләззәт, сөю – газап!
Ә шигърият? –
Ләззәттән дә, газаптан да
Авыррак.

Иҗат – ләззәт, иҗат – газап.
Ә мәхәббәт? –
Үзе ләззәт, үзе тылсым,
Үзе хәят!

Сөю – ләззәт, сөю – газап,
Сөю – иҗат!
Тылсымнарын белсәң генә
Ит иҗтиһат!

2007

УТ – СУ ЧИГЕ

Мин…
Синең яратуыңнан
Кабындым ла мин.
Мин әле янганга гына
Янасың ла син.

Син…
Әгәр дә сүнә калсаң,
Мин дә сүнәрмен.
Ялгызлык салкынына да,
Бәлки, күнәрмен.

Син
Ышандырган идең бит,
Яшәү – ут, диеп.
Сиңа – минсез, миңа синсез
Яшәү юк, диеп…

Син
Инде ышандыр мине,
Утны ут түгел диген!
Мәхәббәттә табып булмый
Ут белән суның чиген…

2009

УЕНДЫР ЛА…

Килгәнсең, әй, көткәнсеңдер,
Карап кайтыр юлыма.
Гөлчәчәкләр тоткансыңдыр
Миңа сузар кулыңа.

Көткәнсең, әй, зарыгып ла,
Өмет кайтыр дигәндер.
Минут-сәгать узулары
Йөрәгеңә тигәндер.

Һәм син башың түбән иеп
Китеп баргансың инде.
Андый мизгелләр минем дә
Башкайларымны иде.

Көткәндә атмады таңы,
Кояш чыкмады балкып.
Төн буена ай йөзеннән
Түгелде генә салкын.

Көткәндә килмәде сөю,
Көтмәгәндә ташыды.
Ала алмадым берничек
Мәхәббәттән башымны.

Югалттым башны-йөрәкне,
Үз-үземне югалттым.
Табармын, табармын диеп,
Үз-үземне юаттым…

Табарсың, бу мәхшәр дөнья
Бутала гына бара.
Актан – кара, карадан акны
Аерып алып кара…

Күге – соры. Суы – соры,
Ае – соры, Кояшы…
Әй дөнья, шулайлар итеп,
Җангынамны кыймачы!

Ул килгән, мин килмәгәнмен.
Ул белгән, мин ник белмим?
Ул мәхәббәтеннән мәҗнүн,
Ә мин нишләпләр йөрим?

Шашып яратасы килә! –
Кем кирәк бу җаныма?
Боерык бирәлми санга җан,
Җан бирәлми санына…

Һәм мин тагын килми калам
Мәхәббәт каршысына.
Табаннарым басып тора
Газапның камчысына.

Килгәнсең җәй уртасында, –
Бер чәчәк таҗы юкмы?
Яфрак-телләр әйтеп тора:
«Өмет итәсең юкны.

Әгәр ул чынлап яратса,
Җәйдә гөлсез киләме?
Ул синең нинди чәчәкләр
Сөйгәнеңне беләме?

Белми, теләми белергә
Җаның нидән эрүен.
Җаныңны эретә алмагач,
Никләр кирәк йөрүе?

Ник «яратам» диюләре,
Кочкан-үпкән булулар?
Ышанмаган килеш кенә,
Кочагына тулулар…

Сусаганда су бирмәгәч,
Ут якмагач җаныңа,
Кочак-кочак гөлләр тотып,
Бер килмәгәч таңыңа…

Нигә инде «соңдыр» дию?
Мәхәббәт соңламый ул!
Гомер фасыллары дигән
Сүзне дә аңламый ул.

Хәтта гомер көзендә дә
Мәхәббәт – алсу чәчәк!
Гомернең соңгы мизгеле
Җитсә дә, ул киләчәк!»

Ә син чәчәксез килгәнсең,
Ярый, мин килмәгәнмен.
Мәхәббәт гөлсез дә була,
Дигәнгә күнмәгәнмен.

Бары шуңа зәңгәр күктән
Ява йолдыз чәчәге.
Җанны эретер сөюнең
Беләм бер киләчәген.

Җир – чәчәкләр патшалыгы! –
Гомер буе өзсәң дә,
Һәрбер көн өчен яңасы
Булыр иде кесәңдә.

Бер ромашка йә күкчәчәк,
Гөлбадраннан алтын шар,
Көзнең дә үз матурлыгы, –
Хуш исле зәгъфраны бар.

Юк, син мине яратмыйсың, –
Килмә, әйтмә бер сүз дә!
Хыялсыз кеше бу җирдә
Мәхәббәтсез дә түзә.

Гөлләр арасында калыйм
Төсле хыяллар белән.
Гөлсез, төссез бу дөньяның
Кирәкмәгәнен беләм.

2009

ҖАННЫ ЧӨЯ

Мин җиргә түбән төшкәнмен,
Ә гавам карый күккә.
Шундый да тирән төшкәнмен,
Терәлгәнмен иң төпкә.

Ә кеше кошка кызыга –
Очканга, канатлыга.
Мин исә иярә алмыйм
Җәяүлегә, атлыга.

Мин төшкән тирәнлек, беләм, –
Халкым йөзгән тирәнлек.
Җанны батырыйммы әллә,
Хакыйкатькә керәм дип?..

Ә халык дигәнең гали, –
Җанын җибәрми төпкә,
Үзе батса бата, әмма
Җанын ул чөя күккә!

2009

Ә КАР ЯВА…

Күк түшәге тишелгәндер, ахры, –
Түгелә дә түгелә кар, кар, кар.
Вата-кыра кар тауларын сөрә,
Урам караучылар елый зар:
«Тишелгәндер, тәки тишелгәндер,
Туктап торыр иде югыйсә.
Теләп, көтеп алган кармы шулай
Бер уйламый һаман юл кисә?»

Тракторлар ыгы-зыгы килеп
Өеп киткән була тагын да.
Ә кар ява тутырып ак ярларны,
Дөнья уйга баткан чагында.

Әй көрәшә кеше шул кар белән,
Ә ул берөзлексез түгелә.
Күпме тырышса да, кеше аны
Кире кайтаралмый күгенә…

Ә тиздән яз! Ярлар ничек чыдар? –
Көрәп ташлап булмый ташкынны.
Буаларны тотып калмак булып,
Тракторлар тагы мәш килер.

Ә су юлын табар, табар, табар! –
Шартлап сынар бозлар буада.
Гамьсез генә коела күк карлар,
Ә нинди көч шушы сүзсез генә
Изелеп, сөрелеп, себереп, туздырылып
Һәм тапталып яткан карларда!

2009

Я-РА-А-ТА-А-М!

Яратам, диясе килә,
Ә белмим, яратаммы?
Әйтелергә тиеш ул сүз
Нәкъ сиңа каратамы?

Синме минем күңелемнең
Күгендә якты йолдыз?
Соң тамчыгача җанымда
Эреп бетәлгәнме боз?

Мәңгелек бозны эретер
Ялкын бармы җаныңда?
Мине күккә күтәрерлек
Канатларың тагын да?

Синдә бармы шундый дәрман,
Мине айга чөярлек?
Мин теләгән җир гөлләрен
Алларыма өярлек?

Җаныңда бармы тирәнлек,
Колач җәеп йөзәрлек?
Нечкә хисләрнең зыңлавын
Ишетерлек, сизәрлек?

Җаның җирме, җаның җырмы?
Ә күңелең җиһанмы?
«Яратам!» – дип әйтә алмыйм,
Мин шуларга ышанмый!

Каян табарга бәхетне? –
Бәхет, бәлки, күктәдер?
Җирнең гөнаһлы затына
Бу таләпләр күп тәдер…

Җан буйсынмый аякларга,
Аяклар – канатларга…
Ышанырга тиеш кеше
Иңендә канат барга.

Җиде кат җирне һәм күкне
Иңләргә тиеш җаны.
Бары шунда үзенә тиң
Яр таныячак аны…

«Яратам!» – дип оран салдым, –
«Бу – кайтаваз», – дисеңме?
Йолдызлар тезелеп язды
Күктә синең исемне…

Күк тә, җир дә аңладылар
Җанымдагы хисемне!

2009

КИСӘТҮ

Әллә син – яр,
Мин – ташкын?
Аһ, җанымны
Ник ачтым!

Мин сине элекке кебек
Ашкынып көтмим.
Мәхәббәт ялкыны инде
Җанымны өтми.

Мин сине элекке кебек,
Юк, көтмим инде,
Чөнки җаныма нидәндер
Шикләнү иңде.

Язы килде мәхәббәтнең
Сап-сары көздә.
Миңа калса, бу мәхәббәт
Бары тик сүздә.

Ташкыннар да чын түгелдер,
Дәшми сандугач.
Күңелдә әллә нинди шом,
Кош сайрамагач.

Аһ, умырзая чәчәге,
Аумачы, тукта!
Мине шушы халәтемдә,
Әйт, ни соң тота?

Ташкын әгәр ярсу булса
Җимерә ярны!
Ярлардан чыгарлык ярсу
Җаныңда бармы?

Мине ияртерлек ташкын
Һәм… көчле агым
Кирәк миңа, минем җаным
Ташыган чагым.

Мине көтмәгәнсең лә син,
Сагындым, димә!
Янып бетәсең килмәсә,
Син миңа тимә!

2009

ТӘКЪДИМ

– Әгәр дә тәкъдим ясасам,
Син миңа чыгасыңмы?
– Аңламыйсың, шул адымнан
Ярыңнан чыгасыңны.

Бер ташыгач, кире кайтып,
Дулкыннар тынган инде.
Дөньяң үтә күренмәле,
Болганган, тонган инде.

Көзге ташуларга синең
Чыдый алырмы җаның?
Хәтереңнән үткәр әле
Көзге ташулар санын! –

Андый хәлнең булганы юк?
Мин дә тәү тапкыр татыйм.
Мин моны бөре-йөрәкнең
Алдануы дип таныйм.

Әгәр дә тәкъдим ясасаң…
Нинди тәкъдим ул, кемгә?
Алай да күчмәс дип уйлыйм
Кояш төнгә, ай – көнгә.

Йолдызлар да төшмәс җиргә,
Сибелер кар-йолдызлар.
Ак карларны шыгырдатып,
Һаман йөрерләр парлар.

Без һаман ялгыз йөрербез,
Безне ай һаман жәлләр.
«Әгәр-мәгәр» – диеп торгач,
Шундый була ул хәлләр.

Мин дә икеләнеп калдым,
Әгәр мин кире каксам?
Вакыт ярган эздән генә
Һаман бер көйгә аксам…

Никләр юкны сөйләдем, дип
Үкенерсең үзең дә.
Шундый-шундый уйларны тик
Укып торам күзеңдә.

Кирәкми, тәкъдим ясама! –
Һәм мин дә кире какмыйм.
Көз фасылы шашкан диеп,
Вакыт кирегә акмый.

Тик барыбер кулларыңа
Тотып кып-кызыл гөлне,
Син тезлән дә алларыма,
Яса шул тәкъдимеңне!

Тылсым! Кайтардың яшьлеккә! –
Анда син юк, нишләдең?
«Риза!» – дип авызны ачкач,
Мин телемне тешләдем.

Алтмышыма кайтар мине! –
Адаштырма язларда!
Риза! Риза! Коенырга
Көзге ташкын-назларда!

Кулларыңа ал кулымны, –
Әйт карап күзләремә:
«Синсез миңа авыр!» – диген, –
Ышанам сүзләреңә.

Алтын-көмешләр дә бирмә,
Вәгъдә бүләге итеп.
Җылы шәл сал иңнәремә,
Ярый, чигүле читек…

Һәм… капма-каршы утырып,
Чәй эчик – нинди ләззәт!
Ташкыны кирәкми көзнең,
Бирсен тамчылап, азлап.

Күзләреңдә җылы караш,
Телеңдә җылы сүзләр.
Һәр көн мине иркәләсен, –
Тагы ни кирәк, юләр!

Әй күктән өзелгән күңел!
Күкләрдә йөреттең шул.
Чынлыкта түгел, җанымны
Хыялда эреттең шул!

2009

УЧАК САЛКЫНЫ

Салкын. Синең хакта уйлар
Җылытырмы, дисәм,
Суверен җил өй эчендә
Бертуктамый исә…

Күлмәк эченә дә керә,
Керә юрган астына.
Тукталып тормый керәчәк,
Син җаныңны ач кына.

Җил кермәсә дә, җанымда
Зәмһәрир кыш уртасы.
Әллә инде бу уенны
Чынлап та туктатасы?

Ни өемә, ни җаныма
Яз китерә алмасаң.
Үзең киткәч тә, өемдә
Яз җилләре калмаса,
Ике уй бәрелгән чакта,
Чакмадай кабынмаса,
Сине миңа китерердәй
Тылсымы табылмаса,
Өйдәге салкынны гына
Ачуланырга кала.
Булган булса, мәхәббәтне
Салкын тарта да ала…
Минем өйдәге суверен
Җил таратыр дөньяга,
Мәхәббәтнең учакларын
Һаман шул җилләр яга.
Февраль. Ап-ак кар өстендә
Учаклар дөрләп яна.
«Җанымны җылытыгыз!» – дип,
Якын киләм, дивана…

Учаклардан килгән салкын
Җанымны өтеп ала…
Син – мираж, учаклары да
Бары уемда яна…

2009

ТЕЛӘК

Инде менә икенче көн
Телефон тора өнсез.
Минем күңелдә кояш юк,
Яшимен хәтта төнсез…

Инде, ай-һай, икенче төн
Ай качып йөри миннән.
Хәтта җилләре китерми
Ялгыш бер хәбәр синнән.

Инде, аһ, икенче төнне
Күзләргә керми йокы.
Телефон эндәшми һаман,
Хет син чәчеңне йолкы…

Хәтта кайтавазлар үлгән,
Сиңа җитмиләр барып.
Җаннар шундый ераклашкан –
Сүнәләр, ахры, арып…

Икенче көн, икенче төн,
Инде мин дә икенче.
Бу миндә сөюсез халәт, –
Булса икән үткенче!

Дәш кенә, кояш чыгачак!
Чыгачак ай тәгәрәп!
Бары синең белән генә
Минем дөньям түгәрәк!

2009

СИН КИЛМӘГӘЧ…

Син миңа дәшмәгән көнне
Беләсеңме ни була? –
Дөньяның җаны өши дә,
Җанга ап-ак кыш тула.

Син дәшмәсәң тагын бер көн,
Салкын җиле кузгала.
Күңел мөлдерәмә тула
Һәм… әйләнә бозга да.

Дәшмәвеңә өченче көн,
Беләсеңме нинди хәл? –
Җанда язгы ташкын ясап
Агып киткән йөрәк жәл…

Дәшмәвеңә дүртенче көн, –
Минсез калуыңа күн!

2008

СИН ДӘШМӘСӘҢ…

Нигә бүген эндәшмәдең? –
Дәшмәдең: «Нихәл?» – диеп.
Күрәсеңме, үләннәрнең
Ауганын кара көеп?

Син бүген нигә дәшмәдең? –
Дәшмәдең: «Киләм», – диеп.
Җилләр гөлләр өстенә дә
Карларны киткән өеп…

Син бүген дә эндәшмәсәң,
Белмим, ниләр эшләргә?
Күңел гөлләрен сындырып,
Карлар тора төшәргә…

2008

ВУЛКАННАР ДА ЕЛЫЙ

Әйтәсем килә –
Әйталмыйм, –
Тота мине горурлык.
Әйтер сүзем
Шундый юкса,
Баш июгә торырлык.

Әйтү түгел,
Бар дөньяга
Кычкырырга телимен,
Тик ачкан авызны каплап,
Тешләп куям телемне.

Бикләнгән хисләр
Богауда.
Авыр иде болай да…
Тамар яшем эчкә йотып
Ялварамын Ходайга:
Ярлыкагыл халәтемне,
Тәмугмы бу? Оҗмахмы?
Барыбер ут, яныйм диеп
Кочмакчымын кояшны!

Миннән көлә-көлә генә,
Кояш яктыра бара.
Янганга да, сүнгәнгә дә
Юкмыни соң бер чара?!

Мин түгел,
Сүнә вулканнар,
Агызып утлы яшен.
Көтмәгәндә яшь кенә кыз
Сорады миннән яшем.

Халәтемне
Тоемлады:
Вулканнар эчтә яши.
Сөртмә тамган яшьләремне, –
Миндә вулкан күз яше!

2008

ҖАННЫ КАБЫЗУ ӨЧЕН

Киләм диеп,
Инде тагын,
Тагы да вәгъдә иттең.
Ә мин көттем,
Һәм әле дә
Биге ачык ишекнең.

Ишек түгел,
Күңел ачык, –
Көтә бит ул мәхәббәт.
Көткәне әгәр килмәсә,
Тагы ала җәрәхәт.

Тагын, тагын
Вәгъдә биреп
Килмәвеңнең ни сере?
Җанымда,
Шәмнәр шикелле,
Мәхәббәт назым эри.

Һәм ул сүнгәч,
Әгәр килсәң,
Җаныңны ягу кирәк.
Әгәр дә кабынсын дисәң
Янып сүрелгән йөрәк…

2008

САГЫНУ ТҮГЕЛ

«Сагындырдың», – дисең дә син,
Ышандырмый сүзләрең.
Күргәнем бар ниндилеген
Сагыш тулы күзләрнең…

«Сагындырдың», – дисең дә син,
Юк сагыныр чаралар.
«Килим дисәң», – каршылык юк,
Кул биреме аралар.

Сагыну – олы хикмәт ул,
Сагыну – җан тартылу,
Олы хисләрдән тулышып,
Җаның күккә артылу.

«Сагыну»ның тамыры – «сак», –
Җан сагындамы җаның?
Сүз – хикмәт, әйтер алдыннан
Бераз уйлыйлар аны…

Акылны йөрәк җиңгәндә, –
Дөнья юләрләнгәндә…
Ярылды минем җаным,
Һәм саркып тора каны…

Мондый чакта юатырга
Башка беркем кирәкми,
Учларыңа кыскан килеш
Киткәнсең бит йөрәкне…

«Сагындырдың» дигән булып,
Нигә качып йөрергә?!
Учларыңны ачарга да
Кирәк иде күрергә…

Сагыну шундый була ул,
Аңлатмый аны сүзләр.
Сагынуны бер сүзсез дә
Әйтеп торалар күзләр.

2008

ҮЗ-ҮЗЕҢНЕ ЮАТУ

Мин сине көтеп утырдым, –
Ник килмәдең, ай-яй-яй…
Киләм диеп, вәгъдә биреп
Алдаламыйлар алай.

Мин, сине көтеп, чәй куйдым,
Эчәрбез, дип, бергәләп.
Ник кенә йөргәнсеңдер шул
Юри генә кергәләп?

Өмет сүнде, чәй суынды, –
Юк, эчмим салкын чәйне.
Ярый әле, сине көтеп
Уздырмаганмын җәйне.

Дәшкән булыйм, ни эшләр дип,
Тарткалап карыйсыңмы?
Уйный-уйный чәчләреңне
Һаман да тарыйсыңмы?

Алар күптән агарган шул, –
Яшь бара, ни хәл итик.
Әйдә инде, дөньясыннан
Шул килеш кенә китик.

Көзен агачның яфрагы
Кәүсәсенә ябышмый.
Дөнья шундый: күпләр китә,
Фанилыкта кавышмый.

2008

СҮНДЕРЕРГӘ ТЫРЫШУ

Ут түгел, бары тик очкын
Ташлап киттең күңелгә.
Кабынырмы, кабынмасмы,
Белмим әле бүгенгә.
Тик шунсы сәерсендерә,
Әллә көтеп утырам?!
Күңелемне әллә нинди
Истәлекләр тутыра.

Очкыны кыныннан чыккан
Кылыч сыман кисә бит.
Көзге җиле үзәкләргә
Үтә-үтә исә бит…

Яфракларны өзеп алып,
Лап-лоп җиргә ыргыта.
Берни түгел, тик шул очкын
Җанны күккә ыргыта.

Инде онытылды яшь тә,
Хис дәрьясында йөзәм.
Үземне тәүге мәртәбә
Гашыйк булгандай сизәм.

Ярар, килмә, инде көтмим,
Вәгъдә итмә моннан соң.
Килгән булсаң да, әйтер сүз
Күптән әзер: инде соң…

2008

ҮЗЕҢ ҺӘМ СҮЗЕҢ

Син үзеңне: «Юаш, – дидең, –
Һәм түгел сүзгә оста».
Сөйләп түгел, сөеп кенә
Җанга кергәннәр ота.

«Усал», – дидем мин үземне,
Сөйләп тордым сүземне.
Ташып килгән мәхәббәткә
Ничек йомыйм күземне?

Инде мин дә юашландым,
Инде аз сүзле мин дә.
Усалны уеп алырлык
Сөю бар икән синдә.

Сөю бар, әмма күренми.
Җаныңа кермим, иртә.
Аһ, тәрәзгә гөлләр тоткан
Синең кулларың чиртә…

Шул гөлләрне өзә алыр
Усаллык каян алдың?
Син җаныма керә алдың
Һәм бөтенләйгә калдың.

Син үзеңне: «Юаш», – дидең,
Үзең нинди усалсың,
Йөрәгемне йөрәгеңә
Сүзсез генә кушасың…

2008

НИНДИ ХӘЛ БУ?

Нинди хәл бу? –
Очрашырга
Җан атып торам үзем.
«Килмә, бүген өйдә булмыйм» –
Телемнән төшкән сүзем…

Тел сөяксез,
Әйтелгән сүз
Көйдереп ала җанны.
Никләр тизрәк атмыйсың дип,
Инде битәрлим таңны…

Нинди хәл бу? –
Үзем көтәм.
Бердәнбер теләк – күрү.
Мәхәббәт йомгагы булып
Синең кочакка керү…

Зинһар, зинһар,
Килә күрмә! –
Куркам, янып бетәрмен.
Минсез дә калдырып сине,
Чын бәхетсез итәрмен…

Син – көзге җил
Язмышымда.
Мин – яфрак, өзелмәгән.
Мәхәббәтне татымаган,
Барлыгын сизенмәгән…

Нинди хәл бу? –
Табигатьнең
Кышы килә каршыга.
Йөрәктә мәхәббәт язы,
Үч иткәндәй барсына…

Ап-ак чәчәк
Килеш кенә
Карларга кушылдым ла.
Салкыннан түгел, сөюдән
Югалттым һушымны ла…

2008

ӨЗЕЛЕР ЧЫДАМЫЙЧА

Өлгерми берниләргә дә
Китәрмен кебек җирдән,
Берничек тә көтелмәгән
Бик сәер генә чирдән.

Әйе, бик тә сәер чирдән
Китеп барырмын төсле.
Ялкынлы моң, моңлы ялкын
Җанны ярырлык көчле.

Шул көчле хисне башкалар
Җанына күчерергә,
Милләтем җанында янган
Хисләрне кичерергә
Чыдамыйча өзелер күк
Беркөн чертләп җан кылы.
Хисләр дулкыны бәрде дә,
Өзелдеме бу юлы
Берсе, ике, өчесеме? –
Белеп булмый шул санын!
Ничә кылдан торганлыгын
Белеп булмый шул җанның.

Гадәти диагноз булыр,
Заманасына бик хас:
Инфаркт яки инсультмы, –
Барыбер җан ярылгач…

Табиблар өчен барыбер,
Җаннан чыккан җырларның,
Беркем еламаганда да,
Беләм, егылып еларын…

Җаннары биклеләргә дә
Ишетелмәс җырларым.
Ләкин, беләм, мине алар
Киләчәктә зурларын.

Шагыйрь белән былбыл гына
Үлә җаны ярылып.
Халык язмышы шуларга
Мәңге тора сарылып.

2008

ВАКЫТЛАР ҺӘМ ВАТЫКЛАР…

Мин гомер яшәргә килгән,
Ә яшәү – сөйсәң генә!
Сөйсәң генә, көйсәң генә,
Сөелә белсәң генә…

Сөймәгән-сөелмәгәндә
Вакытлар аккандыр ла?
Җан ярларына мәхәббәт
Барыбер каккандыр ла?

Нинди чукрак булган җаным, –
Ишетмәгән, күрмәгән…
Сөю дәрьясы гел булган,
Ә мин анда кермәгән…

Гадел түгел бу, гомерне
Урлаган карак-Вакыт!
Сөюсез вакыт зурлыгы
Минем җанымда ватык.

Ватыкларны вакытларга
Мәхәббәт ялгый ала.
Яшим дисәң дөньясында,
Бары сөяргә кала…

2008

КАЙГЫ

Кем уйлаган,
Таңда кояш син булып
          чыгар диеп?
Кем уйлаган,
Күктә аем син булып
          туар диеп?
Кем уйлаган,
Бары шулар кайгымны
          куар диеп?

Кем уйлаган,
Уйларны тик уй гына
          куар диеп?
Кайгыларны
          бергә кушсаң,
Шатлыклар
          туар диеп?

Уйламаган,
Шуңа да шул ачылмаган
          бу канун:
Шатлыклар
          кайталар икән,
Ачык торса
          хөр җаның.

Мәхәббәткә,
Ачык җанга, бары тик
          сөйгәннәргә,
Сөйгәненең йөрәгенә
Җыр булып
          иңгәннәргә
Кайта икән
Сөю җыры, кайта сихри
          моң булып.
Бәхет мизгеле яңгырый
Кайтавазда
          мең булып!

2008

ӨЧӘҮНЕҢ СУГЫШЫ

– Әйт әле,
Ни көтәсең миннән?
Ни тели синең җаның?
Бар катламнарын да ачып
Карап булмый бит аның.

– Минме
Синнән ниләр көтәм? –
Җаныңның ачылганын.
Күңелдәге шикләремнең,
Шомнарның басылганын.

Сүзсез син,
Хисләр ташкыны
Адаштыра ала бит.
Давыл узгач, ташкын кайткач,
Дөнья тынып кала бит…

Ишетә
Йөрәк акылны.
Ялганнар калка өскә.
Шул хәлләрдә ихлас йөрәк
Өзелми кала көчкә.

Мин куркам
Шул тынлыктанмы?
Әллә инде чынлыктан?
Әллә вөҗданым тавышын
Тыңларга мин оныткан?

Юк инде,
Гомер буена
Тарткалашты шул өчәү:
Берсе – ялкын, берсе – салкын,
Вөҗдан булды гел кисәү.

Инде дә
Вакыттыр бит лә
Уртак сүзгә килергә.
Никләр соң бу мәхәббәткә
Шулай соңлап килергә?

Әйт әле,
Әйтмә, кирәкми,
Мин дә әйтмим, белмәгәч.
Мәхәббәткә хуҗа булып,
Дөньясына килмәгәч…

Әйе шул.
Мәхәббәт безне
Китергән бу дөньядан
Үзе алып китми диеп,
Инде һич тә уйлама!

Шушында
Нокта куям мин
Өчәүнең сугышына.
Чөнки өчесе дә янды
Мәхәббәт сулышыннан.

2008

НИКЛӘР ӘЙТТЕМ?

Уйларга чумдыңмы әллә? –
Юкмы төбе уйларның?
Әллә җитмәстәй тоела
Мәхәббәткә буйларың?

Алай булса, болай булса,
Дип фараз итәсеңме?
Уең чамага килми дә,
Уелып китәсеңме?

Уй-фаразлар, шик-шөбһәләр
Кирәк түгел берсе дә.
Җаннан сөю чыгып кача,
Бер тамчы шик керсә дә.

Мәхәббәт – исәп-хисапка
Буйсынмый торган тылсым.
Бар булганың мәхәббәткә
Буйсынып гамәл кылсын.

Мин дә уйлыйм, әмма уйлар
Бары тик синең хакта.
Мин беләм: дөньям буш иде,
Сине белмәгән чакта.

Әгәр дә шикләнә калсаң
Атлама бер адым да.
Ялгызлык һәйкәле тора
Киләчәгең алдында.

Ниләр әйтим тагын да…

2008

БИЕКЛЕК ТИРӘНЛЕГЕ

Юк, көнләшмәм, дигән идем,
Көнләштерә икән шул.
Эндәшмәстәй кешеләргә
Эндәштерә икән шул…

«Миндә иелә торган баш юк!» –
Дип, никләр һаваландым?
Инде мин бөтенләй башка, –
Мәхәббәт дәвалады.

Сөю тирәнлеге икән
Йөрәкнең биеклеге.
Сөю биеклеге икән
Кешенең бөеклеге!

2008

ҺӘРКЕМ АЧА ТОРГАН АЧЫШ

Һәр язның үз кояшыдыр,
Һәр кышның үз карыдыр.
Һәр алманың үз яртысы,
Һәркемнең үз парыдыр.

Салкын,
Күңел тәрәземдә
Боз катламы, һай, калын!
Килдең,
Җан җылыңны өреп,
Эреттең лә бозларын.

Әнә
Күңел тәрәземдә
Синең иреннәр эзе.
Күренә
Ап-ачык булып
Бөтен дөньяның йөзе.

Җылы,
Синең карашыңнан
Кабынды гүя таң да.
Җан җылысы салкын кышта
Яз тудыра ла җанда!

Язлар, –
Җаның кышта калса,
Күз яшьләре ташкыны.
Әйтмә, мин лаек түгел дип, –
Җан теләми башканы.

2008

ОЗАТУ

Көткән-көттергән мизгелләр –
Икесе дә изгеләр.
Көткәннең, көттергәннәрнең
Халәтләре тигезләр.

Көткән кешең барга гына,
Көттерүче бар.
Аһ, әллә аяк астында
Шыгырдыймы кар?

Очып барып ишек ачкач
Керсә җил генә,
Аһ, авырлыктан сыгыла,
Түгел бил генә…

Өметләрне салкын карга
Таптап барасың.
Оныттымы аякларың
Кая барасын?

Җан ишегемә син ачкыч
Яраткан идең.
Син мине Мәҗнүннән битәр
Яраткан идең…

Мин көтәм, ә син китәсең, –
Көтәләрмени?
Изге мизгелләрдән шулай
Китәләрмени?

Адым саен кар шыгырдый
Аяк астыңда.
Озаттым мәхәббәтемне,
Алмыйча тын да,

Соңгы юлга…

2008

ҮЛӘР АЛДЫННАН

Син, бәлки, минем кадәр үк
Ялгыз түгелдер җирдә?
Ай белән сөйләшер хәлгә
Җитмәгәнсеңдер бер дә?

Синең чәчләреңне, бәлки,
Җил генә тарамыйдыр?
Сине жәлләп, кара күктән
Ай гына карамыйдыр?

Миңа гына өзмисеңдер,
Бәлки, син гөлләрне дә?
Көлеп кенә карыйсыңдыр
Минем юләрлегемә?

Шулайдыр, ләкин күңелдә
Очкын кабынып китте.
Көзге яфраклар шикелле,
Сагышлар янып бетте.

Көз җилләре уфтанмыйлар,
Чәчләремне тарыйлар.
Алар миңа мәхәббәттән
Шашкан диеп карыйлар.

Көзге җилләр, соңгы гөлләр…
Кыр казлары тавышы…
Син килмә, көзләр барыбер
Кабат язга авышмый.

Ә барыбер дөрләмәкче
Җанда кабынган очкын, –
Белми ут, миңа бу җирдә
Яшәргә калган өч көн…

2008

СОҢЛАГАН МӘХӘББӘТ

Мин сине барыбер көтәм,
Килсәң дә, килмәсәң дә.
Шулкадәрләр көткәнемне
Белсәң дә, белмәсәң дә.

Беркемне дә көтми генә
Узган мизгелләрем жәл.
Сөю читләп үтте димәм,
Инде килсә дә әҗәл…

Син килмә, сөюең күптән
Кереп урнашты җанга.
Син әлегә генә шулай
Йөрисең сукмый санга…

Башкаеңа аякларың
Буйсынмас көннәр алда.
Әлегә «вакыт җитмәде»
Йә «арганмын» дип алда!

Мин сине барыбер көтәм,
Көмеш чәчле ай улы!
Хата «бу да үтәр» дию, –
Килде. Китмәс бу юлы…

Китү өчен вакыт та тар,
Кыскарган барыр юл да.
Соңгы туй атлары инде
Килергә чыккан, юлда…

2008

СУКМАКТА

Син – мине, мин сине нигә,
Нигә күреп алдык соң?
Узып киткәч, тар сукмакта
Ник тукталып калдык соң?

Синең чәчең ай төсендә,
Күзләрең – тирән дәрья.
Беләм бәһасен төшүнең
Шундый да тирәннәргә.

Шуңа күңелемнән тындым,
Бикләдем хисләремне.
Ә син күзәтеп йөргәнсең
Тәрәздән кичләремне…

Хәл белергә генә, диеп
Ачтың да ишегемне,
Коеплар гына төшердең
Күңелдән бар шигемне.

Хәл белешү – изге йола,
Әмма барыбер уйла:
Нидән бу кадәр тартылу,
Җанга ник ярсу тула?

Һәм …менә вәгъдә иттең дә
Нигә килми калдың син?
Узып киткәч, тар сукмакта
Ник тукталып калдың соң?

Хәл белешү – изге йола,
Ә мин нишләргә тиеш? –
Тар сукмакта басып торам,
Тукталып калган килеш…

2008

ФАРАЗ ҺӘМ ФАКТ

Бәлки, син кыюсызланып,
Икеләнеп торасың?
Алай итсәм, болай итсәм,
Диеп, уйлар корасың?

Бәлки, син дә оныткансың,
Минем шикелле, яшең?
Күңелеңдә уйнап тора
Сөю утыннан яшен…

Бәлки, бәлки, бәлки, бәлки,
Уйларга баткансыңдыр?
Берсе дә түгел, син кайтып
Йокларга яткансыңдыр.

2008

Ә ШУЛАЙ ДА…

Туктатабыз бу уенны,
уен бу…
Күңелләрне әрнетерлек
дуен бу…

Хис дигәнең вакыт кебек
агымдыр.
Юкса минем акыл керер
чагымдыр.

Кая керү, ярларны да
җимерә.
Яшь бара, дип уйламый да
кимергә.

Тартылабыз, тартынабыз,
кыен ла.
Кочу-үбү – алар бар да
уен ла…

Ә шулай да кулларыбыз
кулларда.
Инде белмим тагын ниләр
уйларга.

Үз дигәнен таләп итәдер
бу тән.
Тукта, йөрәк, сине тыңламыйм
бүтән…

Күзләренә бер карыйм да,
юк бүтән…
Бу – мәхәббәт, гомер буе
мин көткән.

Чү! Яшәү ул бары сөю
икән бит!
Сөймәс өчен дөньясыннан
китәм бит…

Юк, туктый гына күрмә
син, уен!
Ялгышның да ялгышы ла
бу уем.

Яратмаганнар китсеннәр
дөньядан.
Яшәр өчен сөям мин
өр-яңадан!

2008

ҮЗЕҢ БУЛ!

Чит кеше булып эндәшмә,
Эндәш гел үзең генә.
Дәшүеңне көтеп торам
Болай да түзем генә.

Чит-ятлар теленнән күчкән
«Привет!» кирәкми миңа.
Бары үзең булган өчен,
Күңел тартыла сиңа.

Миңа үз тавышың кирәк,
Сүзләрнең җандагысы.
Суларның чишмәдәгесе,
Нурларның таңдагысы.

Шаяртып кына да хәтта
Читләштермә үзеңнән.
Болай да бит гомер буе
Мәхәббәтсез түзелгән.

Мин бит сине танып алам
Әйткән тәүге сүзеңнән!
Үзең булсаң, хисләреңне
Укый алам күзеңнән!

2008

ҮЗГӘРЕП ТОРУ

Киткәндә сагынмам кебек, –
Янымнан куам.
Мәхәббәткә шул минутта
Мин нокта куям!

Ул китүгә үк, шул нокта
Үзгәрә башлый.
Зурая кояш кадәрле,
Диңгездәй ташый…

Ноктаны җуеп ук ташлый,
Ничек җуймасын! –
Ташкын ялгыш уйларымның
Эзен куймасын!

«Мәхәббәтсез яшәү юк ул,
Булса – фаҗига.
Килә, каршы ал, – дип, – аны!» –
Күккә ай чыга.

Һәм… тагын икебез генә
Бөтен җиһанда…
Кил генә, күлмәк тегәрмен,
Син ай булсаң да…

2008

ТҮЗӘ АЛСАҢ…

«Яратам! Яратам!» – дисең, –
Күтәреләм күкләргә.
Мондый тылсым гомрендә дә
Тәтеми ул күпләргә.

Ә мине яратучы бар, –
Мин диеп җан атучы.
Мин дип, иртән уянучы,
Мин бар дип куанучы!

Болай гына, бул ай гына, –
Мине ай да ярата.
Төн буена хәсрәтләрен
Миңа сөйләп тарата.

Таң атуга, ул да китә,
Кайтып китә өенә.
Әллә синең, әллә айның
Торыргадыр көенә?

Син китүгә, тәрәзәмә
Ай килә, ә мин кертәм.
Кочагыма алып, аны
Назларымда эретәм.

Әгәр шундый хыянәткә
Түзә алсаң, тагы кил!
Әгәр китсәң яннарымнан,
Ай – минеке, шуны бел!

2008

ТҮГЕЛ ӘЛЕ

Тән сөелеп сөенгәндә,
Моңнарда калса җаның.
Бу мәхәббәт түгел әле, –
Сатачак кына даның.

Тәнгә – ләззәт, җанга – газап, –
Бу җанның оятыннан.
Мәхәббәт кошың бөтенләй
Чыкмаган оясыннан.

Тән – җисми шул, нәфесле,
Җан тора хистән генә.
Акылны хискә кушуны
Чыгарма истән генә.

Пәри башка, җен башка.
Хискә акыл кушылмаса,
Менеп кунаклый башка.
Һәм… тәгәрисең аска.

2008

ТӨН ТҮГЕЛ…

Тукта әле, уй агымы!
Туктал бары минутка!
Җанымны ташлаган идем
Уйсыз чакта мин утка…

Уй йомгагының җеп очын
Бер ычкындырсаң кулдан,
Гыйсъян йөрәк әзер тора
Чыгып китәргә юлдан.

Тукта, уй! Туктачы, Вакыт! –
Кермә җанымны ватып!
Шушы яшькәчә сөюне
Карамаганмын татып.

Йөрәк акылга буйсынмый,
Җаным буйсынмый санга.
Йөрәк читлеген, җан санын
Ташлагач килдем аңга…

Караңгы төшкәнме дисәм,
Мин икән инде… анда…
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
Тыңламады шул акылны
Йөрәге дә, саны да…

2008

ТИК БЕР АДЫМ

Көтмәгәннәргә беркайчан
Сөйгәннәре килмәсен.
Алар көтү шатлыгын да,
Хәсрәтен дә белмәсен.

Ә мин көтәм, йөрәк: дөп-дөп!
Йөрәк түгел, ишек бит!
Ишегемә кагыласың,
Йөрәк кебек, «Ишет!» дип.

Чү!Синең адымнар түгел,
Түгел минем ишеккә…
Йөрәк дөп тә дөп кисәтә:
Бу шакуны ишетмә!

Тагын көтәм, көтәм, көтәм, –
Тагын, тагын – адымнар…
Мең адымнар арасында
Тик бер таныш адым бар.

Йөрәк, әй, исәр дә инде! –
Каршы чыкмакчы була!
Бер мизгелгә читлегеннән
Чыгып алмакчы була…

Шушы ярсу гаебе бу,
Юкса мин тыныч кеше.
Мәхәббәт дигәннәре дә
Шушы йөрәкнең эше…

Гаепне йөрәккә ташлыйм,
Ә үзем көтәм һаман.
Күзләрдән яшь сыга йөрәк, –
Шул кирәк аңа, таман…

Ә син һаман да килмисең,
Килмәсәң, көткәндә дә,
Йөрәкне мәхәббәт уты
Шушылай өткәндә дә…

Көтми башлармын дип куркам,
Көтмәгәннәр шикелле.
Йөрәкләрен сөю уты
Өтмәгәннәр шикелле…

Юк-юк! Тук-тук! – Ярый килдең! –
Йөрәк сүнмәкче иде.
Көткәндә дә килмәгәнгә
Инде күнмәкче иде…
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ә мин… үлмәкче идем…

2008

СИН БУЛМАГАЧ…

Эндәшәсең килсә миңа
Көн саен, сәгать саен.
Түзә алмас идең лә син,
Табар идең бер җаен.

Юк, эндәшәсең дә килми,
Йөрисең болай гына.
Үтеп-сүтеп, кереп-чыгып
Йөрүләр кулай гына.

Мин сиңа башка ышанмыйм,
Җанымны бикләп куйдым.
Мин бу сәер уеныңнан,
Билләһи димен, туйдым.

Теләгәндә эндәшмәгәч,
Килмәгәч теләгәндә.
Күз яшьләремне генә дә
Сөртмәгәч елаганда,
Шатланырга, кайгырырга,
Көләргә, елашырга,
Очларына чыгалмаган
Уйларны уйлашырга,
Син булмагач, нигә инде
Болай йөренүләрең?
Дөньясында тиңсез гашыйк
Булып күренүләрең?

Көн саен, сәгать саен да
Тагы айга эндәшәм.
Бу галәмдә ялгызлыкта
Ул – бердәнбер тиңдәшем.

2009

СИН ЭНДӘШКӘЧ…

Син эндәшкәч,
Әллә нәрсә булды, –
Елмаялар моңлы тынлыклар.
Дәшмәсәң дә, әллә нәрсә була, –
Ялган кебек барлык чынлыклар…
Һәм юк кебек
Җирдә чын мәхәббәт.
Шатлык та юк, хәсрәт, кайгы да.
Битарафлык баса бар дөньяны, –
Сагышы юк сагыш-айның да…

Эндәш миңа
Бары болай гына! –
Кайтар айны, серле таңнарны!
Тирәнрәк төшкән саен, авыр
Мәхәббәтнең серен аңлавы…

Син эндәшкәч,
Әллә нәрсә булды,
Дигән идем, эндәшмәгәч тә,
Әллә нәрсә булды бу күңелгә, –
Ник сыныйсың, көнләшмәгәч тә?

Эндәшмәвем
Көнләшмәүдән түгел,
Дигән идем, ничек көнләшмим?
Антлар эчәм сиңа эндәшмим дип,
Әйт серләрен, ничек эндәшмим?
Күңел – дәрья,
Эндәшүең – давыл,
Дулкынлана күңел, син дәшкәч…
Күңелкәем – тирән моң дәрьясы, –
Түгелепләр китә көнләшкәч…

2014

«Җан – дәрья…»

Җан – дәрья,
Анда дулкыннар
Кузгалмый тора алмый.
Вакыт – агым, ул агымын
Үрләргә бора алмый.

Вакыт – хаким! –
Буйсынамын
Вакыт китергән гамьгә.
Әллә мәхәббәттән башка
Бәхет бармы адәмгә?

2009

СИНСЕЗ ҖИЛ

Синсез калдым, –
Үпкәләдең.
«Ярар, мин килмәм», – дидең.
Катып калдым,
Шул сүзләрдән
Җан канатларым көйде.

Ялгыз калдым,
Уйланамын:
Синсез дә яшәп була…
Айның түгел, кояшның да
Йөзенә сагыш тула…

Күңел күгем –
Кара болыт.
Нурлар гел кара төстә.
Синсез яшәү –
яшәү түгел,
Тын алу гына көчкә…

Туктаусыз
Көрәшә күңел
Ансыз, кояшсыз гына.
Кояш түгел, төнен аең
Калыкмаса, ни була?

Син килмисең, –
Ай-кояшы
Урынында югыйсә…
Күңел буп-буш, яз бит юкса, –
Көзге ачы җил исә…

2009

СИНСЕЗ ДӨНЬЯ

Күрдем инде дулкыннарның
Бер-беренә тигәнен.
Тойдым инде тамчыларның
Су булып та көйгәнен.

Күрдем инде, тойдым инде
Җан җанга сыенганын.
Мәхәббәттән шашканнарның
Ялкында коенганын…

Җан таҗларында – күбәләк,
Аккош канаты – дулкын.
Синсез дөнья минем өчен –
Упкынын кочкан упкын.

Күрдем инде, кердем инде
Упкыннар упкынына.
Каршы торыр чаралар юк
Мәхәббәт дулкынына…

2009

ҮЗГӘРДЕ…

Кышның кары каралды,
Болытлары таралды.
Күк төште түбәнрәк,
Кояшы – сүрәнрәк.

Ә ни-нәрсә үзгәрде? –
Зәңгәр күге күгәрде.
Җил абынып егылды,
Тамакка ни тыгылды?

Таркатырга төенне,
Җылытырга өемне
Бер сүзең җитә иде,
Җан эреп китә иде…

Хушлаштың,
          китеп бардың, –
Ишелде язмыш ярым.
Миңа яшәргә калдымы,
Тоеп җирдә син барын?

Кояш, ай,
          йолдызлар – күктә.
Сукмаклар карсыз инде.
Очарга диеп талпынган
Канатлар парсыз инде.

2010

ҮЗГӘРЕШ

Йокы ташлап китте бүген, –
Уйларымда бары син.
Барлап чыктым көннәремнең
Берәм-берәм барысын.

Синсез узган көннәр үтте
Хәтәр сират күперен.
Төзәтергә дә укталдым
Гомеремнең күп җирен…

Үткәнне үзгәртеп булмый,
Киләсене – кичереп.
Син мине исерткәнсең ич,
Сөю сутын эчереп.

Иләс-миләс җырлап йөрим,
Тотып төзәт хет хәзер.
Мин җырчы дивана булып
Гомер итәргә әзер.

Бүген йокы ташлап китте,
Уйларымда бары син.
Бәхеткә мангансың икән
Көннәремнең барысын.

Яшәү дәвам итсен өчен,
Миңа кирәк бары син!

2010

УЙЛАП КАРАУ

Кояш юкта ай да ярый,
Ярый җиделе лампа.
Ярап куя чыра-шәм дә,
Ярый, син барсың әл дә.

Син булмасаң, көнем төндәй,
Синсез айсыз – кара төн.
Лампаларым елап сүнсә,
Син шәм тотып киләсең.

Нәни куышыбыз якты,
Җылы, сиңа җылышкач.
Әмма түгеләм дә китәм,
Күңелкәем тулышкач.

Шәм түгел, кояшы җитми,
Куыш түгел, күк кирәк.
Бер мизгелдә бар галәмне
Очып әйләнә йөрәк…

Шәм яктысына ярашып,
Әгәр дә без кавышсак,
Бу сәер халәт булачак
Җавап тапмас табышмак.

Кояш чыгар, ай да калкыр,
Шәм-лампа янар-сүнәр.
Хыялын читлеккә япты
Дип, күңел миннән көләр.

Уйлап карармын дидем дә,
Менә шундый уй инде.
Күңел каршы, бетте барсы, –
Иртәгесен туй инде…

2010

СИН КИЛМӘСӘҢ…

Син килмәсәң дә түзәм мин,
Елый көзге көн генә.
«Сары яфрагым, сөям!» – дип
Әйтер сиңа кем генә?

Яфрак өчен вакыт башка,
Мизгелләре гасырдыр.
Мин көтәм, хәзер ишекне
Синең куллар ачырдыр…

Ябык ишек, җанда бер шик:
Яратуы чынлапмы?
«Яратам!» дип кабатлады
Ул үз җанын тыңлапмы?

Ябык ишек, бикле күңел,
Телефон – кара шәүлә.
Син дәшмисең ничәнче көн! –
Мин өйдә – җансыз гәүдә.

Син килмәсәң дә түзәм мин,
Түзәлмиләр тирәкләр.
Тып та тып тама алардан
Җиргә сары йөрәкләр.

Син дәшмәсәң дә түзәм мин,
Уфылдап елый җилләр.
Шулкадәр тартылуга да
Каршы торала ирләр…

Өзеләм, җилгә тотынып
Барып кунам тезеңә.
Ахры, иртәрәк ышандым
«Сөям!» – дигән сүзеңә.

Өзелгәнче сыный язмыш
Мәхәббәт уты белән.
Каберемне җылытасың
Син кайнар учың белән…

2010

ТӘРӘЗДӘГЕ УЙ

Мин – яфрак,
Көз дә кәүсәмнән
Өзелмәскә исәбем.
Көзгә аңлатып буламы
Язгы бөре хисләрен?

Мин – бөре, –
Кышка кергәндә,
Бары төренәм генә.
Яз җитүгә чишеләм дә
Бары тереләм генә.

Тагы яфрак
Булырмын да
Җырлармын җәй буена.
Көз, диләр шул яфракларның
Алтын гомер туена.

Бөре, яфрак,
Кәүсә булыйм.
Җырлап китим җырымны.
Ни булсам да, җырым белән
Бизәп китим чорымны.

2010

ТОЗЛЫ ЧӘЙ

«Киләм», – дидең, «Көтәм», – дидем.
Көтмәскә булган да бит.
Ялгыш сүзне җанга якын
Итмәскә булган да бит…

Көттем, әле ничек кенә! –
Бөтен дөньям үзгәрде.
Тәрәзәдән карый-карый,
Күзкәйләрем күгәрде.

Куелмаган самавырны
Урыныннан кузгаттым.
Каралмаган почмакларның
Һәммәсенә күз аттым.

Сәерсенде гөлләрем дә,
Үзгәргәч урыннары.
Искә алдым инде күптән
Онтылган ырымнарны.

Ишек тоткаларын сөрттем,
Йөземә салдым кершән,
Яктырак күреним диеп,
Хәзер үк килеп керсәң.

Өстәлдә кайнар самавыр
«Килми» диеп уфтана.
Суынды кыстыбый, җыры
Самавырның туктала…

Бер тәрәзгә, бер сәгатькә
Карыйм, инде килмәдең.
Ялгыз чәй эчүнең нинди
Икәнлеген белмәдең.

Ялгыз чәй түгел, тозлы чәй
Эчтем, яшьләрем тамгач.
Тәрәз пәрдәләрен яптым,
Карап күзләрем талгач.

Ай килде тагы тәрәзгә:
«Көтмә, – ди, – килмәгәнне!
Ник шулкадәр кадерлисең
Кадерең белмәгәнне!»

Ә үзе һаман да көтә
«Киләм» дип киткән ярын.
Шушы хакта гына аның
Һәр төн сөйләгән зары.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Килмәгез, көтмибез диеп,
Тәрәзәмнән ай карый.
Вәгъдәләр бирмәгез, яме,
Сез безгә моннан ары…

2011

«УЕН» ТӘМАМ

Уен тәмам,
Тәмам яңа елдан.
Юлны дәвам итик
          яңа юлдан.
Юлы аның яңа булыр да,
Үзебезгә ничек булырга?

Уен тәмам,
Башка очрашмыйбыз.
Мин юк синең өчен,
          син – миңа.
Мин дә үлдем, син дә
          минем өчен
Яңа елдан җансыз
          сын гына.

Уен тәмам,
Очрашуны көтеп,
Йөрәк дөрселдәми,
          тып-тыныч.
Хәерле көн теләп,
          тавышыңның
Ишетелмәве тик
          куркыныч.

Уен тәмам,
Уйлар дәвам итә
Яңа елда һаман искечә.
Хушлашырга диеп,
          телефоннан
Эндәштең дә менә
          син кичә…

Назлы тавыш,
Аннан җылы караш,
Аннан җылы куллар
          кагылды.
Җимерелде вакыт
          чикләре дә.
Җаным ташты, хисләр
          агылды.

Уен тәмам,
Әмма шушы нокта
Чын яшәүнең
          башы икән тик.
Уйныйбыз дип уйлап,
          мәхәббәтнең
Без пар атын гына
          җиккән бит…

Ә барыбер
Уен тәмам инде,
Мәхәббәтне уен иткәнгә.
Тәүге тапкыр гашыйк
          булма икән,
Гомер ахырына
          җиткәндә…

2011

ҮЗГӘРМӘСӘ…

Бик сәер булып чыктың син,
Үзгәрмәсә берни дә,
Ник мин генә көтәм сине
Ялгызым һаман өйдә?

Үзгәрде минем җанымда
Сагыш-моң агышлары.
«Ниләр булды?» – дип сорыйлар
Очраган танышларым.

Үзгәрде хәтта төннәрен
Ай белән серләшүләр.
Әллә кайларга югалды
Элекке көнләшүләр…

Тоныкланды айның төсе,
Кояш та сүрәнрәк.
Элекке кебек ашкынып
Типмәгән кебек йөрәк…

Әгәр берни үзгәрмәсә,
Мин сине башка көтмим.
Димәк, җаның элеккедәй
Мәхәббәт уты өтми…

2011

УЙ ТУРЫНДА УЙ

Уянуга, ник уема минем
Килеп керә картлык?
Кая китте элеккечә таңнар,
Көн тууга шатлык?

Уянуга, никләр ашыгамдыр? –
Өлгерергә кирәк…
Сынам-сынам диеп сыгыламы
Гомер дигән тирәк…

Акыл, тукта!
Алып кермә җанны
авыр халәтләргә!
Фанилыкта фаҗигагә илтә
Шундый сәбәпләр дә…

Бар фанидан бакыйлыкка күчү,
Үлем – мираж гына.
Үлмим, диеп түгел, өлгерим, дип
Яшим бераз гына…

Мәңгелеккә лаек булу өчен
Фани дөнья – сынау.
Үлемсезлек – фани сынаулардан
Дөньялыкта сынмау!

Уянуга, вакыт дәшә икән:
«Өлгерергә кирәк!
Туктаганчы күкрәк читлегендә
Фани сәгать – йөрәк!»

Өлгерергә кирәк…

2011

УЛ ЧАГЫНДА

Син дәшмисең,
Ай да дәшми,
Әмма хәлемә керә.
«Яратам!» – дип әйтмәсә дә,
Йокысыз төнне күрә.

Чәчләремнән
Ай үпкәнгә,
Чәчләрем ай төсендә.
«Үзгәрмәде берни, – дисең, –
Яратуым көчендә».

Килмисең,
Әйтерсең безнең
Арабызда ай тора…
Ялгызлыкның ни икәнен
Белмәсәң, айдан сора!

Көн дә көтәм,
Төн дә көтәм,
Эндәшмәсәң дә көтәм.
Син килмәгәнгә үпкәләп,
Күктән йолдызлар китә…

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.