INHOUD

COLOFON 3

VOORWOORD 4

INLEIDING 5

GEDRAGEN DOOR DE TIJD 7

GETALLEN EN KLEUREN 9

KLEUR IVOORWIT 11

KLEUR VERMILJOENGROEN 13

KLEUR ROZE 16

KLEUR GEELKOPER 20

KLEUR VOORJAARSGROEN 27

KLEUR PRUISISCHBLAUW PHTALO 34

KLEUR VIOLET PASTEL 37

KLEUR DONKERBRUIN MET GELE RAND 40

KLEUR CADMIUMROOD 44

KLEUR GEEL 48

KLEUR INDISCHROOD 51

KLEUR PURPER 61

KLEUR OKERGOUD 65

KLEUR KONINGSBLAUW 76

KLEUR REGENBOOG 82

KLEUR ZACHT ORANJE MET EEN VLEUGJE SIENNA 86

KLEUR CINOBER-ROZE 91

KLEUR VERMILJOENROOD 95

KLEUR KOBALTBLAUW 100

KLEUR SEPIA MET RODE RAND 106

KLEUR KONINGSBLAUW 111

KLEUR TURKOOIS 116

KLEUR MOSGROEN 122

KLEUR VIOLET 129

KLEUR CADMIUMORANJE 134

KLEUR CITROENGEEL 144

KLEUR TITAANWIT 148

KLEUR PERMANENTGROEN 158

KLEUR PRIMAIRCYAAN 161

KLEUR HELDER ORANJE 168

KLEUR PAARS 173

KLEUR PAARS MET GELE RAND 183

KLEUR CHROMOXIDEWIT 191

KLEUR KOBALTBLAUW 197

KLEUR OLIJFGROEN 201

KLEUR VIOLET - 3-VOUDIGE VLAM 210

KLEUR NAPELSGEEL DONKER 214

KLEUR INDIGOBLAUW 218

KLEUR AZOGEEL MIDDEL 222

KLEUR PAUL VERONESE GROEN 235

KLEUR SIENNA GEBRAND 239

KLEUR GEELGROEN 245

KLEUR ULTRAMARIJN 255

KLEUR QUINACRIDONEROSE 261

KLEUR SIENNA GEBRAND MET GROENE RAND 266

KLEUR AZO-ORANJE 272

VANDAAG 276

NAWOORD 277

VERKLARENDE WOORDENLIJST 279

COLOFON

Alle rechten op verspreiding, met inbegrip van film, broadcast, fotomechanische weergave, geluidsopnames, electronische gegevensdragers, uittreksels & reproductie, zijn voorbehouden.

© 2022 novum publishing

ISBN drukuitgave: 978-3-99107-760-2

ISBN e-book: 978-3-99107-761-9

Lectoraat: M. Moors

Vormgeving omslag: Ajo van IJzeren

Omslagfoto, lay-out & zetting: novum publishing

Foto’s binnendeel: Ajo van IJzeren

www.novumpublishing.nl

VOORWOORD

Ik heb mijn hart gevolgd en ben naar de oase Ain Houdra gegaan in de woestijn Sinaī in Egypte. In de oeroude stilte en de liefdevolle energie van deze prachtige eenzame plek, tussen de hoge, kleurrijke zand- en kalksteenbergen met uitzicht op groene dadelpalmbomen en olijfbomen, hoopte ik bij mijn zielenroerselen te kunnen, om alles wat zich daar aan zou dienen, op te halen.

Mijn hart opent zich en ik open de vensters van mijn ziel wijd en laat het zonlicht van de liefde van de schepping binnenstromen. Alle leven dat in mij vastzit, mag rijk stromen en gevangen worden in letters, woorden, zinnen, kleuren, getallen. Het leven is als de bellenblaas, kleurrijk en teer. Een klein windje en de vorm en de kleur spatten uiteen.

INLEIDING

Levenskunst.

Leven is een kunst en de grootste kunst van alle.

De kunst het leven in liefde te leven.

In 1995 volgde ik de roep van de woestijn Sinaī op om te komen lopen en de energie te ervaren. Ik loop er nog steeds, nu vijfentwintig jaar later. Het stralende heldere licht dat het zand omtovert tot miljoenen reflecterende sterren. Het licht dat uiteenvalt in kleur en de bergen een prachtig pastelkleurig uiterlijk geeft, in een ongekende hoeveelheid verschillende tinten. Het licht dat de aarde laat vibreren en de aarde die de energie terugkaatst naar de hemel.

Het licht is van zichzelf kleurloos, maar ik neem kleur waar dankzij het licht. Het licht werpt van zichzelf geen schaduw, maar ik ken het licht, omdat er iets is dat het licht onderbreekt en schaduw werpt. Kleur kan niet zonder licht en licht bestaat niet zonder kleur. Zoals er ook geen hemel is zonder aarde en niets bestaat zonder waarnemer. Onlosmakelijk met elkaar verbonden als een drie-eenheid. Beide ken ik omdat beide er zijn, bij de gratie van de ander. Ik ben de schepper van mijn wereld en tevens de geschapene van mijn Schepper. Wij scheppen elkaar en zijn één.

De ongekende zuivere energie van dit oeroude stuk land presteert het om mij naar de essentie van mijn bestaan te leiden en de eenheid van de schepping in mezelf te ervaren. Het verhaal van het volk van Mozes speelt zich hier nog steeds af en nodigt uit om de slavernij van het ego los te laten.

Nu weet ik dat het paradijs niet ergens in Verweggistan te zoeken is, maar dat die plek te vinden is in mezelf. De energie van zon maan en sterren, de trilling van de materie en het licht, het zijn en gaan naar ergens, naar nergens, het eenvoudige leven, de stilte, het nodigt mij van harte uit om het geconditioneerde denken en bestaan los te laten.

GEDRAGEN DOOR DE TIJD

Ik word bij mijn rechterhand gepakt door mijn zus Jill die lange bruine vlechten heeft met onderin een groen fluwelen strikje en negen jaar is. Mijn moeder pakt mijn andere hand. Ze zijn nog klein, mijn vingers en handen. Ik ben bijna vier jaar met kort blond springerig haar en blauwe oogjes die indringend de wereld inkijken om vooral niks te missen. Een mondje met lipjes die ironie voorspellen. Mijn schouders zijn fragiel, maar rechtop. Ik draag een gebloemd wit jurkje met een kraagje met ruches en korte mouwtjes. Ook met een ruche. Daar overheen een zacht geel vestje met een V-hals en echt benen knoopjes, zes, en een geborduurd bloemetje op een zakje dat links zit. Mijn sokjes zijn wit met een donkerblauw randje in donkerblauwe schoenen maat 26 van Puma.

Zij hebben alle drie haast, zijn zenuwachtig, dragen koffers en tassen. Mijn moeder, Jill en Hein, mijn broer die twee jaar jonger is dan Jill. We gaan op reis. We moeten op reis. Van de vijand. Het is oorlog. We worden opgehaald en moeten heel snel instappen in een donkerblauwe bus met hoge smalle ramen waar niemand doorheen kan kijken. Ik ook niet. In de bus krijgt iedereen een kettinkje van metaal met een hanger om zijn nek. Daarop staat een nummer gegraveerd dat ik niet kan lezen. Het is eerst overal heel lawaaierig. Later wordt het stil in de bus. We moeten na een paar uur overstappen op een trein en daar op de grond gaan liggen of zitten tussen de tassen en koffers.

Ik word wakker, alleen, en lig op stro in een barak met vreemde kleine kinderen die allemaal huilen, net als ik. Ik kijk om me heen, moeder, Jill, Hein, waar zijn jullie?! Ik gil, ik huil, moeder, moeder, moeder waar ben je? Mijn kleine blote armen uitgestrekt, mijn gezichtje nat van tranen, verdriet, angst, schaamte, schuld, spanning, eenzaamheid. Toen gebeurde er iets wonderlijks. Het voelde als sterke armen die mij optilden en ik zag opeens van bovenaf het kleine meisje met blonde haartjes in de barak staan. Alleen. Zij stond daar en ik was hier door warme sterke armen opgetild. Ik voelde me geliefd, omarmd, heel, kostbaar, waardevol, omringd, gedragen. Het leven in mij ging weer stromen en alle spanning viel op de grond en stroomde weg, ver weg. Ik voelde me veilig.

Deze mysterieuze ervaring heeft mij gedragen door de tijd en uitgenodigd dit te onderzoeken. Het is mijn geestelijk thuis geworden. Het verheft mij uit de wereldse gebondenheid en ik kan mij ieder moment bewust hierop afstemmen, op het Licht, op God, de Schepper die leven geeft, mij kleur geeft en draagt, nog steeds, tot nu toe.

Dit boek is geschreven vanuit mijn hart. Lees het met je hart en vertrouw dat het jou precies brengt wat jij nodig hebt. Je kunt het boek ook willekeurig lezen, afgestemd op je gevoel.

GETALLEN EN KLEUREN

Ik verbind in mijn hoofdstukken de macrokosmos met de microkosmos. Voor mijn geestesoog verscheen een getal en een kleur.

GETALLEN

De getallen dienden zich als vanzelf aan toen ik begon met schrijven. Ik heb helemaal geen verstand van cijfers en numerologie, maar toen ik het getal dat zich meldde neerschreef, zag ik het als vorm en voelde zijn energie en liet het zich duiden. Het hele universum is gebaseerd op getallen en die hebben evenals kleuren een trilling met een bepaalde bandbreedte.

KLEUREN

Nadat het getal geduid was, verscheen er een kleur voor mijn geestesoog. De kleur heb ik gevangen in een cirkel. In deze cirkel is een kleine cirkel aanwezig. Dit is het licht dat eeuwig is en gedurende dag en nacht overal ter wereld telkens een andere plaats aan de hemel inneemt. Kleuren hebben hun eigen taal en kunnen helend werken op de gezondheid, bij geestelijke spanningen en emotionele ontredderingen. Ik heb de kleur vertaald zoals het zich op het moment aandiende.

K L E U R

I S

VERDICHTING

VAN

LICHT

voortgekomen uit het licht

het licht

verlicht

onze wereld

waardoor het leven

zichtbaar wordt

in kleur

WIJ ZIJN KLEUR

door het Licht

GETAL 3222

KLEUR IVOORWIT

GETAL. 3222 = 9 = 3. 3 maal 3 en 3 maal 2-en. Mijn eeuwig bij mij zijnde triade, lichaam-ziel-geest, materie-ruimte-tijd, Vader-Zoon-Heilige Geest. In de triade kan geen van de gegevens bestaan zonder de ander en geen is dominant aan de ander. Drie maal 2 is als drie ook een triade en het teken van oneindigheid. Gezegend, gezegend, gezegend. Ik zing het drie keer in mijn hart zonder geluid op mijn manier met veel aria’s langgerekt – liefde, wijsheid, kracht. Twee tweeën zijn ook een meestergetal en uitnodiging tot zelfreflectie.

KLEUR. De kleur is ivoorwit met in het centrum van de cirkel de mens met gespreide armen. Teken van overgave. Als ik langer kijk, zie ik dat ik het ben. Tranen van dankbaarheid en ontroering bleken achter mijn oogleden verscholen, want ze ploppen op uit hun kleine gevangenissen, blij te kunnen stromen. Overgave. En nu vanuit de overgave alert zijn en liefdevol invoelen wat bevrijd wil worden. De kleur blijft vooralsnog in de cirkel.

Toen ik neerstreek op het fijne grind, in de schaduw van de manshoge, met betonblokken ommuurde hof van Amr en zijn familie, zag ik het tafereel van het moment voor mijn geestesoog. Een stralende roze wolk met overal zachtrode verspreide harten in alle maten en vormen, die zich slordig neergevlijd hadden op deze prachtige roze wolk, die door hen iets roder werd. Ik was vier jaar niet hier geweest.

Midden in al deze harten zat het grote hart van Nayla. Ze steeg vrij moeizaam van de grond op en tegelijkertijd riep zij vreugdevol mijn naam, alsof ik opgestaan was uit de dood. Ik voelde haar roze energie als een dun dekentje dat je ’s zomers in bed over je neerlegt, als het niet al te warm is. In haar donkere ogen lichtten kortstondig sterretjes op als een vallende ster in de nacht. Ik voelde me thuiskomen en alle wifi-internet-Facebook-Messenger-LinkedIn-sms-energie viel daarmee op de grond en baande zich een weg naar het grote kristal van moeder aarde. De weg naar mijn hart werd korter en korter, terwijl ik rustig in en uit ademde.

Wij zien elkaar opgroeien en groeien, de warme armen, die stevige omhelzing die mij doet thuiskomen en mij het gevoel geeft welkom te zijn. Ik ben jullie gast, in jullie woestijn, jullie land. Alleen jullie kennen de eeuwige taal van de natuur hier, van de zon, de maan, de wind en de sterren. Alleen jullie kennen de schaduwplekken op het heetst van de dag. De kosmos die haar lied zingt, nu ook voor mij

Er zat ook een djidda (1) van weet ik hoeveel kinderen en kleinkinderen in deze wintertent die tegen de buitenmuur van de grindtuin aan de westkant van Amr zijn grauw betonnen huis was aangebouwd. Haar zwarte dunne, met glitters omrande hoofddoek ontlokte een fascinerende kleur haar die ik nog nooit gezien had in deze contreien en dat niet alleen omdat vrouwelijke haren altijd verstopt zitten onder de hemama (10). Ze worden bij mijn weten nooit zo wit. Zo wit als sneeuw was de harenrand die zich ondeugend toonde aan mijn Europese ogen. Terwijl ik eraan terugdenk glimlach ik. Ik word altijd blij van ontluikend nieuws.

GETAL 4222

KLEUR VERMILJOENGROEN

GETAL. 4222 = 10 = 1. Eén is een nieuw begin. Mijn verlangen naar een nieuw begin is groot en ik sta open voor alles wat op mij toe komt. In verbondenheid met boven en beneden, de hemel en de aarde.

KLEUR. Vermiljoengroen is de kleur van het hart dat wijd openstaat om de goddelijke intelligentie te ontvangen en te delen. Mijn hele systeem is bereid te revitaliseren en al het nieuwe naar buiten te laten stromen.

Vijf volwassen vrouwen in lange kleurige jurken die met kennis en kundig handwerk bestikt zijn met witte en roze pailletten, die schitteren en oplichten in de zon, kwamen in en uit het deurgat dat afgedekt werd met een ultramarijne dikke deken. Deze was aan de bovenkant van de deurpost met grove spijkers vastgemaakt. Ik weet nooit wie hier allemaal blijven slapen, buurvrouwen, nichten, schoonzusters, zonen, dochters, ik weet het niet. Ik wil het ook niet weten. Ik aanschouw en kijk of ik ze ken, of nog wil leren kennen.

Iedereen is vrij chagrijnig, behalve ik na mijn eerste nacht buiten met afnemende maan. De kortste vrouw droeg een okerkleurige jurk met handgrote zakken op haar heupen, bestikt met paarsrode pailletten die ook op de schouders van de jurk zaten en die de lange mouwen afsloten met een nauwe band die eveneens bestikt was. Haar gezichtje was ivoorkleurig. Haar taille was smal. Een elastiek, verwerkt in de jurk, accentueerde dat heel geraffineerd. Als zij in het licht loopt, zullen de lovertjes schitteren en terugslaan op haar wezen. Die tijd was nu nog niet aangebroken. Zij is nog te onervaren. Haar haren waren bedekt met een oudroze hoofddoek en ik zag op haar achterhoofd een flinke uitstulping die je vrijwel altijd waarneemt bij alle vrouwen in deze cultuur. Het teken van de lange opgestoken haren die aan het oog van de buitenstaander onttrokken worden.

De uitdagende manier waarmee vrouwen hier hun bedekte lichaam tot in de finesses vrouwelijk kunnen laten zijn, is prachtig. De taille, de schouders, rondom de hals een stiksel, een kleurig accent van kant, lovertjes, parels, geraffineerde andere stofjes, zij markeren de vrouwelijkheid. Borsten, billen, benen, armen, hals, haren, ze blijven bedekt, maar worden aantrekkelijker en vragen op hun manier om meer aandacht.

Een driekleurig lang gewaad van zwart-wit-oker in verschillende hoekige vormen van lange strepen en blokken, door, over en langs elkaar, tonen een prachtige slanke gestalte met een smal gezichtje van plusminus twintig jaar. Haar flinke handvol borsten verraden een kind. Het kind was echter niet in beeld. Later zag ik een dreumes van zeventig centimeter met gitzwarte huilende ogen, die kennelijk voor het eerst een Europeaan zag. Het achtervolgde huilend, bang, met uitgestrekte wijd open bewegende armpjes en ronddraaiende handjes, de driekleurige geblokte jurk. De zwarte krulletjes van het kind zaten nog vast op het bolletje geplakt, na een rustige nacht.

Vervolgens werd ik een vrij donkere, velours lange jurk gewaar. De kleuren waren in de fabriek al uit de stof geperst, zodat slechts een aftreksel van de kleur grijs met verschillende ondertonen overgebleven was. Deze kleuren worden nog steeds in de gereformeerde kerken gedragen waar blijdschap in de Heer er ook uitgeperst wordt. De stof zelf was wel aaibaar, maar de inhoud om deze tijd van de dag nog niet. Maar ik weet dat dat een geruststelling is.

De verrassing. Vooral bescheiden lijkt de kleur onder een nog niet wakker gezicht. Een raak-mij-niet-aan houding, laat mij met rust, ik ben alleen op de wereld. Dat alles maakt indruk op mij en ik handel dan ook naar de uitstraling en houd me rustig. Bovenop haar gewelfde borsten duikt een geweldige verrassing op, totaal in tegenstelling met haar uiterlijk. Stralende bloemen, een volledig boeket, zo van de bloemist, of zo uit de tuin geplukt, maar deze zijn gerangschikt door ijverige handen en stralen mij tegemoet.

De jurk is nog verder opgeleukt met een gekleurd lint dat vrolijk en nonchalant haar weg zoekt tussen de bloemen, naar openheid en bevrijding. Het lint stopt net over twee samengeperste borsten. De jurk is daar iets te nauw. De borsten willen ook bevrijd worden, evenals haar gestolde glimlach. Maar zo kan ook een gestolde glimlach een glimlach teweegbrengen.

Een glimlach van oor tot oor ontstaat in mijn gelaat en maakt de rimpels naast mijn mond dieper en ik voel dat die rond mijn mond verdwijnen. Hiep hiep hoera. De kleur van mijn gelaat heeft de kleur van de borduursels overgenomen, warm en stralend.

Wat kan zo’n stil geborduurd boeket van duizenden steekjes in alle zonnige tinten geel-oranje-oker veel bewerkstelligen. Het wekt de hele grijsbruine jurk en haar beschouwers tot leven. Stil bewonder ik de ontwerper en stuur een enorme straal liefde en licht naar het hart, de handen, de materialen, de naaister, de machine, met de stille wens dat nog heel veel prachtige bevrijdende ontwerpen mogen volgen.

GETAL 68

KLEUR ROZE

GETAL. 68 = 14 = 5. De 5 wijst naar het verleden, is geopend en bereid te ontvangen, te aarden en haalt zijn inspiratie uit het deel dat naar boven wijst. De lijn naar rechts is bereid alles wat het ontvangt door te geven aan de toekomst.

KLEUR. Roze is de kleur van het hart en van de derde straal van goddelijke liefde, aarde gericht op maandag. De aartsengel op deze straal is Chamuël. Ik open mijn hart en heel mijn wezen en laat het goddelijke licht en liefde binnenstromen.

Je moet in een giga goede conditie zijn wil je het tweede gedeelte van de reis van Nuweiba naar Ain Houdra overleven. Het eerste half uur rijd je over de asfaltweg. Weliswaar zo hard mogelijk, je niets aantrekkend van bochten, kuilen, tegenliggers en medereizigers, of verkeer dat dezelfde richting uit rijdt. Maar na de controlepost van de politie en na tien minuten asfalt richting St. Catherine, gaan we het asfalt af, zien rechts van ons de bedoeïenen-nederzetting Ras Gazala en daar begint het echte werk.

We stoppen. De lucht wordt voor een gedeelte uit de banden gelaten en dan wordt gas gegeven. De Efteling met haar crosscountry-baan is er niets bij. Hier zit je niet aangesnoerd of in de gordel, maar wel dicht op elkaar. Dat scheelt. Ik adem, probeer het althans, tot diep onderin mijn buik. Wil me vooral ontspannen houden en meebewegen. Althans, dat lijkt me verstandig. Maar dat leek zo. Als ik me ontspannen houd, dan is de autodeur te dichtbij. Bong, bong, en dat doet mijn lijf geen goed. Schrap zetten dus. Ondertussen is de radio keihard aangezet. De mannen vinden dit blijkbaar een feestje. Ik eigenlijk ook wel, besluit ik. Toch te gek dat mijn wens in vervulling gaat, dat mijn verlangen verwezenlijkt wordt en ik voorlopig in de woestijn verblijf. Hier zit ik dus nu te schrijven en hoef ik niet uit te leggen dat ik dit overleefd heb. Dat is participeren in de waarste zin des woords.

Machmout rijdt als een ware kunstenaar. Ervaring is dit en aanleg, want dit kan je echt niet leren. Amr heeft zijn telefoon gepakt en laat mij zijn optreden op het podium op de hafle (31) van Mousa en Rahlia zien en horen, waar slechts mannen toeschouwer zijn zoals de traditie betaamt. Hij is mooi en dat vindt hij zelf ook. Klopt ook. Je moet allereerst van jezelf houden toch? Hij houdt ook van anderen, dat voel ik en dat merk ik. Amr zegt dat ik zijn amma Ollanda (2) ben. Ik merk dat hij veel voor mijn vragen en verlangens overheeft.

We spreken in onze tezamen gemaakte taal van hart tot hart en zeggen geen woord. Anderen, die niet op deze golflengte zijn aangesloten, verstaan ons nauwelijks. Amr gaat met mijn verlangens aan de slag en zegt dan “Ayla mabsout (3), anna mabsout”.

Een uur rijden vanaf de asfaltweg naar mijn bestemming Ain Houdra. De snelle manier om er met mijn bagage en voedselvoorraad te komen. Anders loop ik hier met kamelen en doe ik er een dag over.

De woestijn moet je ervaren en dat doe je te voet, niet in een auto. De energie van het verbond van hemel en aarde, de wereld en jezelf tezamen ervaren zoals het bedoeld is. Puur, wezenlijk, zonder fratsen en opgeleukte dingen. Het is een gevoel, een gewaar zijn en dat is niet volledig te beschrijven. Gewoon zoals het is: aarde – vuur – water – lucht. Voortgaan, ergens heen, nergens heen. Lopen is een meditatief spel. Links rechts, yin yang, voor achter, beneden boven. Het water in je gaat forser stromen en maakt heel veel vastzittend opgeslagen leven los. Hele stukken leven trekken aan het geestesoog voorbij. Angstbeelden, vreugdebeelden, ik-beelden, goddelijke beelden. Sommige beelden worden groter, zachter, mooier, heler en blijven voor altijd op het netvlies. Andere beelden zie je nooit meer terug op het ritme van het ene en het andere been. Het verlies van het ego kan zich wel eens aandienen. Dat doet bewegen en zijn tussen zon, maan en sterren, hier in deze wondere pure eenzame wereld. Scheppend bezig zijn, een onbekend pad betreden. Grenzen wegnemen en verleggen.

Ik wil creëren en ervaren wat tot nu toe verborgen bleef. Ik wil spelen en delen. Mijn ondeugden en deugden bekijken, spiegelen, relativeren. Hier op de breuklijn van Afrika en Azië, waar vele volken vanuit het gebied van de Eufraat en de Tigris al eeuwen doorheen trokken met hun handelswaar. Waar bedoeïenen-stammen op zoek waren naar voedsel voor zichzelf en hun dieren. De kracht van de zon voelen als leven gevend element. De kracht van de aarde gewaar zijn als scheppend beschermend element. De kracht in jezelf ervaren als geschapene door en afhankelijk van deze twee elementen. Het vader/moeder, God, kind principe hier in alle vezels van jezelf voelen en ervaren. In de liefde van de scheppingskracht zijn met al je vezels en je daaraan overgeven.

De bedoeïenen en ik zijn misschien wel net zo wonderlijk als de wereld hier. Wij spreken de taal van het hart. Niet de taal uit de boeken. Wij houden van elkaar, voelen elkaar aan, begrijpen elkaar. We zijn vaak ‘uitgepraat’ en toch niet uitgepraat, want in de stilte spreekt het hart en laten we elkaar voelen dat we liefde, vrede en wijsheid zijn.

Ik zie de witte roos van vrede en broederschap in hun harten en bewonder hen om hun levensstijl, de eenvoud van het zijn, de vanzelfsprekendheid van het delen, de dienstbaarheid zonder poespas. En nog zoveel meer dat ik van hen geleerd heb, zoals dankbaarheid tonen voor het bestaan, door middel van gebed en aanbidding van de aarde en het heelal.

GETAL 243

KLEUR GEELKOPER

GETAL. 243 = 9. Deze 9 is barmhartig en vol van liefde die hetgeen dat in de cirkel verborgen zit in liefde en eenvoud wil aarden.

KLEUR. Geelkoper wil het bestaande dat in de aarde aanwezig is ten volle eren en bewonderen.

Ik ben op de geboorteplek van Isr. Het land dat zijn vader Faisal, die ik al jaren ken, gemaakt heeft tot een prachtige bloeiende oase met dadelpalmbomen, tamarisken, olijfbomen, groot en klein, oud en jong, die bewaterd worden met zwarte gummislangen van een centimeter dik en greppels waar het water als een minirivier van de ene boom naar de andere stroomt. Genoeg om te overleven, te groeien, vrucht te dragen, schaduw te bieden en de temperatuur te dempen.

Nu zit ik op de troon van genade die ik vond nadat ik Isr gezegd had dat ik om vijf uur, een uur voor donker, weer terug zou zijn. Hij vroeg welke kant ik opging, of ik water bij me had en zei dat hij mij gaat zoeken, als ik niet om die tijd terug ben. Dit houdt een verwijzing in waar ik me op dit moment wel iets van aantrek en toen hij het zei niet, toen voelde ik me ietwat gekwetst. Mocht hij denken dat ik tussen deze zand- en kalksteenbergen zou verdwalen? Ik ben weer hier voor de misschien wel zestigste keer sinds de vijfentwintig jaar dat ik in de Sinaï kom. Hij is nu dertig jaar en kwam hier als baby, net als zijn kleine Houssein van nu zeven maanden, maar misschien kwam hij hier minder vaak dan ik omdat hij in Ras Gazala woont.

Mijn troon is een meter hoog, met een vlak ter grootte van het zitvlak en een breedte van zo’n tachtig centimeter. Het zitvlak helt iets naar voren net zoals de kerkbanken in de protestantse kerk op het Korte Voorhout in Den Haag destijds. Daar gleed ik ook altijd naar voren, omdat de bank zo glad was door de zondagse kleren van de kerkgangers. Hier geen achterhoofden en een donkerbruine preekstoel met een aarzelend lichtje om een donderpreek voor te lezen en de zegen van de Heer uit te spreken. Hier spreekt de Heer zelf die alom vertegenwoordigd is in alles en al in het Heel-Al.

Deze zetel is van veelkleurig zandsteen en het uitzicht hier laat mij de totale glorie van de schepping zien waar de hemel de aarde raakt en het licht uiteenvalt in kleur. Hier een veelvoud van sporen van de tijd, van de eeuwigheid. De tijd heeft ingenieuze sporen achtergelaten die de lichte zandkleuren doet uiteenvallen in onvoorstelbaar veel verschillende tinten, licht, donker, gelig, rozig, paarsig, wittig en oneindig veel ontelbaar verschillende structuren. Niets is gelijk aan iets anders zoals geen mens, geen dier, geen blad aan de boom, geen haar, geen oog hetzelfde is. Terwijl ik dit waarneem en weet, word ik stil, heel stil, diep bewogen.

Ik wil mijzelf ook niet meer bewegen, want door mij te bewegen, verandert de kleur en de structuur. Dit spijt me in wezen, dat bij elke voetstap die ik zet, de kleur en de structuur van het zand, het spoor, al dat ik zo bewonder, verandert. Dit is een wetmatigheid. Als er iets verandert, verandert alles. Dan vraagt het nieuwe om ook bewonderd te worden en dat doe ik dan ook. De stem van mijn geweten laat zich horen en zegt ‘jij maakt het kapot’. Ik adem diep en leg deze stem het zwijgen op.

Ik besef dat slechts de tijd, de elementen vuur, water, aarde, lucht, het toppunt van het wezenlijke zijn en niets van de mens dit hoogtepunt van schoonheid en volmaaktheid kan neerzetten. Zodoende ben ik gestopt met schilderen. Het besef dat mijn werk een aftreksel is van de werkelijkheid, heeft mij mijn penselen doen neerleggen.

Ik kon het niet meer aanzien en schaamde mij dat ik dacht dat ik het licht in materie, ruimte, tijd kon overbrengen op doek. De elementen werken zonder ego en ik ben in dit leven op weg om het ego los te laten. Ik dank de elementen. Ik dank de schepping. Ik voel hun energie even van top tot teen door mij heen stromen en voel dat mijn ogen en mijn mond glimlachen.

In mijn linkerooghoek schiet een hagedisje in zandkleurige schutkleur onder de grote steen vandaan. Ja vriendje, als jij je niet bewogen had, ja dan had ik je ook niet opgemerkt. Jij schrok en vluchtte richting mijn rode rugzak, terwijl ik je waarschuwde er niet in te gaan, snelde je onder een kleine steen, waar je gelede staartje nog onderuit kwam. In jouw vlucht zag ik je beide kraaloogjes schitteren in het zonlicht. Ik zag twee sterretjes oplichten. Mijn rugzak is nu gesloten. Ga gewoon daar waar je minihartje je naartoe voert. Mijn rode broek is aan de onderkant te nauw en mijn hoge auberginekleurige wandelschoenen dicht. Behalve je oogjes vind ik je totale uitstraling niet bepaald denderend. Misschien was het jouw schrik van mijn kleurige gestalte, dat je spontaan verbleekte tot nietszeggend en behoud jij je kleurige verandering voor later. Wellicht zit ik boven op jouw eeuwenoude woning. Sorry nogmaals.

Alles, alles om mij heen is zacht. De ontelbare veelheid aan variatie van kleuren van de bergen en rotsen zijn pastel, met heel af en toe een donker accentje van de schaduw of van een zwarte leistenen richel. De zon staat hoog. De vormen van de hoge, lage bergen, van grote, kleine stenen zijn zacht. Rond gemaakt, zacht gemaakt en gepolijst door de tijd. Net als ik. Mijn ziele-opdracht. Mijn ogen dwalen langs en op en neer en heen en weer en ik word zacht van binnen, heel zacht.

Nu wil ik mijn huid, mijn blote lijf echt aanraken, voelen, zien. Ik kan niet wachten om te voelen hoe het warme, koele, zachte windje mijn huid zal strelen. Huid, huid, lijf, lijf, mooie huid, mooi lijf, oud lijf, wat voel je goed. Wat vind ik jou mooi. Zo mooi met al je rimpels, je honderdduizend verschillende kleuren, precies zoals de aarde waar ik op sta en nu ga liggen. Ik zie jou prachtige aarde en jouw lief, mooi lijf net zo mooi als de aarde, met heel veel tekens van de tijd. Zal ik net zo oud zijn als jij? Ik weet van veel vorige levens van mezelf van Mongolië en Peru, China en Kenia, Tsjechië en hier in de Sinaī, waar overal mijn ego de grote baas was, uit frustratie om mijn wil uit naam van God te moeten neerzetten.

Nu ben ik hier om mijn ego om te zetten naar goddelijke wil en het voor altijd, in dankbaarheid aan mijn Schepper af te geven en de eenheid te voelen en te leven. Mijn bidden, mijn smeken, mijn overgave, mijn wil en verlangen, mijn vallen en opstaan. Hier ben ik, mijn slaan en schoppen, mijn huilen en lachen. Hier ben ik. Ik weet dat ik een geliefd kind van de Schepper ben, anders was ik nooit geschapen.

Hier, temidden van zachte hoge bergen, de frêle kleuren en vormen, de strelende wind tussen warm en fris. Mijn lijf, hoera ik ben er nog en alles doet het nog. Mijn haren, de nagels van vingers en tenen, ze groeien nog, als vanzelf. Mijn organen en mijn zintuigen. Ik dank ze dagelijks en open mijn hart voor de goddelijke energie. Om te helen van mijn eigen, niet gewilde en toch gecreëerde energie. Ook mijn spieren, bloedbanen, lymfebanen, al mijn cellen en atomen worden wakker als ik de woorden uitspreek en visualiseer.

Mijn naakte lijf, hieronder een ceruleanblauwe hemel, die bij aanraking met de rand van de berg koningsblauw wordt. Dit lijf, hier woont mijn dankbare ego en groeiende ziel. Mijn ziel, die al mijn gecreëerde ontberingen tot nu toe heeft doorstaan. Ik hef mijn linkerarm en bewonder haar verscheidenheid aan huidskleur met hier en daar op de hand een grote of kleine bruine vlek. Mijn oog valt op mijn handen. Groot en niet tenger of slank. Ik heb ze altijd al mooi gevonden. Nou ja, altijd wel tevreden. Lachen om wat ik zie.

Aderen, ja, dikke blauwe die er bovenop liggen als een spoorwegnet bij de stad Utrecht, waar alle rails zich kruisen, andere samenkomen en weer andere naar het verre buitenland lopen en net voor mijn elleboog uit het zicht verdwijnen, alsof ze een tunnel in gaan en pas in Berlijn of Rome weer bovenkomen. De dienstregeling van dit circuit werkt tot nu toe perfect, want het doet het goed met 79 jaar en 3 maanden. Het wordt goed onderhouden sinds mijn 29e toen mijn hele circuit instortte vanwege mijn zevenjarige poging om mevrouw te worden. Je moet soms eerst bijna doodgaan om inzicht in het leven te krijgen en het vermogen te vinden ernaar te handelen. Ik aai nog even over mijn linkerbeen en bedank haar, omdat mijn leven haar bijna het leven gekost heeft.

Mijn lijf heeft heel lang geen daglicht meer gezien en geniet nu van het heerlijke stralende licht. De kleuren van de twee grootste vlekken op mijn handen neigen naar olijfgroen. Typisch. De vorm van de grootste is ruitvormig en wel 9 mm in de lengte. De breedte schat ik op, jawel, op 5 mm. Ik kan het mis hebben of overdrijven nu ik me echt verbind met deze grootste vlek. Kortom, het is een flinke vlek. De kleinste is doorsnee 4 mm en wilde rond zijn, maar is het net niet. Ik zal haar in de gaten houden en later eventueel over haar berichten. De bovenkant van mijn arm is, ik kan wel zeggen, gespikkeld beige. Interessant. Ik vraag zacht, behoedzaam, hoe zij zo gespikkeld geworden is. Zij grinnikt en haar hand geeft mij een aai over de rechterkant. Ik grinnik nu ook.

De huid van mijn rechterbovenarm hangt slap en vermoeid. Het lijkt op wasgoed aan de lijn. Buiten, in dit geval. Een soort schoon maandverbandje dat vrouwen tot en met de jaren zeventig droegen bij gebrek aan iets hygiënischer. Ik glimlach met mijn ogen en druk mijn lippen licht op elkaar. Het hangend gedeelte, ik kan wel zeggen, oxidewit, dat kille wit, niet warm wit zoals titaanwit gewoonlijk is. De wind brengt het flapje in beweging. Zij vindt dat fijn en ik ook. Ik schud mijn arm zacht heen en weer en de wind doet mee. Hé hopla, hopla, hoppela. Het flapje overtreft zichzelf en was nog nooit zo omhoog geflapt. Ik begin te zingen. Hef mijn andere blote arm ook zijdelings op en met mijn blote voeten stevig in het zand verankerd beweegt mijn hele, oude, geweldige lijf mee met de wind.

De bovenbenen flappen, de borstjes flappen, mijn wangen en onderkin ook. Alles is blij, verlost van beperkingen. Mijn lijf juicht. Het rimpelt en rimpelt bijna overal. Niet op de scheenbenen, nog niet. Ik zie een enorm verschil in rimpels, dat dan weer wel. Dat leg ik later nog uit.

Mijn twee glazige witte miniborstjes die hun bedoelde taak nog nooit verricht hebben ondanks twee prachtige borelingen die niet gezoogd konden worden door de omstandigheden van toen. Zij zijn bevrijd van het tuigje dat bedoeld is ze in toom te houden, wat in mijn geval niet heel essentieel is, maar toch wel lekker. Maar deze bevrijding is anders. Deze grenst aan zaligheid, want zij vangen het stralende zuivere zonlicht tussen de bergen van de woestijn. Ik laat het zonlicht hen even rustig koesteren. Ze liggen zijwaarts. Dat was van het begin van hun bestaan al zo. Toen alle vijftienjarige meisjes al lang liepen te pronken met een bh-bandje dat onderuit hun shirtje zakte, was er bij mij nog steeds slechts het knopje van mijn geboorte te zien. Dat lag niet in het midden van links of rechts, maar daar net naast, naar buiten.

Mijn vrouwelijke klasgenoten konden, vonden ze zelf, ook eens in de maand niet meedoen met de gymles. Ik wel. Net of je invalide bent als je ongesteld bent. Kom nou. Ik vond gym trouwens bijna het leukst van alles op de mulo, op biologie na, want de verbazing dat alles zonder veel ingrijpen zomaar ontstaat, groeit, bloeit, leeft, eb-vloed, zon-maan, was me een compleet raadsel. Was het dat wat ik zelf voelde? Een energie die er is, die de wereld beweegt en draagt? Dat wilde ik ontrafelen en ten diepste leren kennen.

Maar mijn borstjes zijn nauwelijks gekrompen. Zeker niet uitgedroogd. Geen rimpel te bespeuren. Wel een plooitje rechts en links onder. Als ik ze daar lichtjes opbeur, ze voelen trouwens best zwaar gezien hun grootte, dan heb ik wel het idee dat ze dáár horen. Dan zit ook de tepel wederzijds centraler.

Maar dáár zaten ze nooit volgens mij, of ik moet me vergissen. Ik kan het Lars niet meer vragen. De tepels. Ja. Grappig. De kleur vind ik heel mooi, zo bijna middenin het oxidewitte vlakje. Vrij donker oker in het midden op de tepel en eromheen een pastelkleur oker. Ik kan het niet anders benoemen, of toch, als ik beter analyseer zie ik een vleugje oudroze. Tweezijdig ja. Mooi. Het lijkt of er middenin het tepeltje, want dat zijn het wel, ‘tje’, een dicht geschroeid gaatje zit. Ik knijp er in, eerst in de linker. De kleur wordt iets donkerdere lijkt het wel. Ik probeer aan de tepel te proeven maar dat lukt me niet. Niet lenig genoeg, of te kleine borsten. Rechts ook, maar idem.

Ik zie kleine spikkels in de tepelhof van dezelfde kleur als in het midden van de tepel. Ik zing “zon zon zon” en schud met mijn borstjes heen en weer, “zon zon zon”, ook op en neer, net zolang totdat ze moe zijn en dat zijn ze vrij snel. Dank je wel, dank je wel, zing ik er voor beide achteraan en aai ze een paar maal lichtjes over de huid.

Vroeger, ja, toen, toen werden de tepels hard en tegelijkertijd begon mijn clitoris te zingen als een van de vriendjes en later natuurlijk altijd als Lars ze aanraakte. De gedachten, bij die gedachten nu, komt er een zegenrijk gevoel door mijn lijf en strijk ik neer op de zachte geribbelde witte rots om mijzelf in vroegere tijden van samen te wanen en alle gevoelens van ooit te beleven en te herbeleven. Ik kies Rens Vlamink hiervoor uit. Rens was ooit de eerste die mijn gevoelens deed ontluiken. Ik was toen vijftien.

GETAL 648

KLEUR VOORJAARSGROEN

GETAL. 648 = 18 = 9. Geen triade maar datgene dat in de cirkel van de 9 aanwezig is, wil naar buiten komen en geaard worden. Het staartje van de negen raakt de aarde en kan de inhoud van de cirkel gronden.

KLEUR. Voorjaarsgroen kondigt aan dat er vandaag iets gaat ontluiken vanuit mijn hart, dat voel ik. Iets wil zich aan mij tonen en zich ontwikkelen. Het zindert van energie en wil eruit. Ik blijf benieuwd en laat gebeuren wat gebeuren wil met een open hart.

Ontluiken vind ik een prachtig woord. Iets wil bevrijd worden, wil het daglicht gaan zien. Luiken kunnen iets dicht maken, iets toedekken. Het impliceert dat iets achter de luiken aanwezig is als de luiken gesloten zijn, maar ook als ze open zijn, want dan verbergen ze de wand. Ontluiken sluit in dat iets bevrijd gaat worden.

We zullen zien vandaag wat op mij toekomt. Wat kan een mens een gewoontedier zijn zeg. Ik loop nu precies hetzelfde spoor als gisteren. Het heeft mij altijd verbaasd dat de meeste mensen, de aller- allermeeste zelfs, dát doen of het ritme aanhouden, wat ze de vorige keer ook deden. Gewoonten hebben is veiligheid creëren, mits je veiligheid ervaren hebt en angst voelt als het leven ongecontroleerd wordt. Voor mij altijd een uitdaging, oefening en drang om na de pauze van een lezing of workshop op een andere plaats te gaan zitten en te kijken naar de reactie van degene die haar plaats nu bezet ziet.

Mijn oefening was altijd vriendelijk te glimlachen en geen stomme dingen te denken, laat staan te zeggen. Men werd weleens boos als ik iemands plaats ingenomen had en maakte dan een opmerking en liep chagrijnig verder om een andere plaats te zoeken.

Ik, het niet gewoontedier, liep vandaag in de wadi precies in hetzelfde spoor als gisteren met mijn rode blouse, rode turkenbroek met daaroverheen een rozerode discorok met schitterende flitsende – dat doen ze hier altijd – pailletten. Mijn rode rugzak om met overlevingsingrediënten zoals een pen en water. Rode dunne bedoeïenen-hoofdbedekking op, een dun oranje sjaaltje om mijn nek en mijn heuse, ja die, de auberginekleurige wandelschoenen.

Ik dabberde door het rulle zand, los gereden door de jeeps die gaan crossen door de woestijn om toeristen een dagje woestijn te laten ervaren. Laten we het daar even niet over hebben… Dat zijn mensen uit een andere wereld. De wereld, ja, die. Zit jij ook in die wereld, de wereld van de gebaande paden? Geniet ervan. Ik niet. Nu niet. Ik ploeterde verder door het losgereden zand, genoot van alle mini- en maxisporen gemaakt door een springmuis, een hagedis, een vos, een vogel, een mier, een dwarrelend takje, element lucht. Die routes zijn kort en worden per ongeluk aangelegd, zonder dat zij het weten. Als ik me verbind met die sporen dan kom ik geen stap verder. Dan blijf ik in totale verwondering en bewondering ter plekke als bevroren staan met open mond voor zoveel schoonheid en wil dit blijven bewonderen.

Dan sta ik me ter plekke te schamen voor mijn schilderijen van de laatste tien jaar. Ik probeerde in licht, kleur en beweging de materie, de ruimte, de tijd weer te geven. Pogingen waren het vergeleken bij deze natuurlijke schoonheid. Deze spanning in iedere beweging van vorm en kleur, zo prachtig. Het licht, dit licht, deze kleuren zijn niet eens bij benadering weer te geven. Toen, ooit, kon ik betrekkelijk blij zijn met mijn ontstane werken. Het was niet wat ik voelde, maar benaderde het wel.

Ik ben tóch doorgelopen en ben niet naar de indrukwekkende sporen in het zand blijven kijken. De voetsporen van mijn auberginekleurige (van de kleur word ik gelijk blij, daarom schrijf ik het wéér op) schoenen waren voor een deel uitgewist door de wind. De wind mag dat doen van mij. Ik vind dat dagelijks weer spannend. Zijn ze er nog of zijn ze met de noorderzon of de zuidenwind mee? Voetsporen blijven hier een bijzonder fenomeen. Men kan je daardoor volgen uiteraard en mij hier naakt vinden. Joepie. Hoe zou ik dat vinden trouwens? Marhaba (4), welkom. Misschien is het wel leuk trouwens om hier levend naakt gevonden te worden. Ik heb geen ervaring wat dat betreft, tot nu toe. Maar daar gaat het nu even niet om.

Over gewoontedieren gesproken, ikzelf dus ook want toch weer aan de rechterkant van de wadi lopen, iets minder rul. Dezelfde kant als gisteren. Afslag in gaan? Nee, het zand is té steil en té mooi om met mijn bergschoenen te vernielen. Doorlopen. Ik wil een plek waar geen jeep kan komen. Een plek met grote keien waar ik zitten kan en goed schrijven. Een plek waar ik rugdekking heb. Een plek waar niet alleen zon is. Een plek waar ik ook kan liggen en yogaoefeningen kan doen als ik té lang in schrijfhouding gezeten heb. Een plek waar ik over de wadi kan uitkijken. Even hier om de hoek van deze berg kijken. Verrek, dezelfde als gisteren. Niet bewust gekozen maar toch. Ik ben geneigd om verder te kijken, maar doe het niet en klim omhoog over de harde zandstenen platen en stukken rul zand.

Ja joh. Op dezelfde plek. En wat voor een plek. Bijna de allermooiste plek die ik vandaag kan hebben. Bijna, want mooiste plek, nee die ken ik nog niet… Ik schaam mij niet dat mijn gewoontedier vandaag de baas is. Ik snap die andere mensen nu en vraag in de geest vergeving en zeg van harte ‘sorry’, ik snap het.

Mijn troon, die van gisteren, nee. Ik verkies nu een andere, ja, een hele grote, heel lichtbeige met prachtige witte lijntjes geaderde grote kei. Ik verplaats twee keien, een ivoorkleurige en een okergele, met gevaar dat ik twee of meer woningen van hagedissen of slangetjes verniel, maar ik doe het toch en leg ze voor mijn troon om mijn voeten op te plaatsen, zodat mijn knieën wat hoger zijn. Dat schrijft makkelijker. De zon, de warmte op mijn naakte lijf, omarmd, gekoesterd, geliefd, dat doen ze beide, zowel de fysieke zon als de geestelijke zon.

Ik pak het boekje De stille stem van White Eagle uit mijn rugzak en wil het spontaan openen om te zien welke woorden mij op dat moment ten deel vallen. Nee, toch niet, ik lees de inleiding nogmaals, alsof die steeds weer nieuw is en letters woorden openen die ik eerder niet herkende. White Eagle geeft creatieve actieve meditaties met symbolen, tekens van schoonheid die kunnen helpen het denken tot rust te brengen en het bewustzijn niet langer te richten op uiterlijkheden maar op de innerlijke werkelijkheid van de geest, op de volkomen stilte, om je bewust te worden van de heelheid in jezelf.

De leiding van je ziel, die ontstaat door dit bewustzijn, kan zich kenbaar maken aan het bewuste denken door spirituele visioenen. Zo richt ik mij bewust vanuit mijn hart op de verbinding met de hemel en de aarde en adem er naartoe en maak de verbinding op iedere ademhaling sterker en sterker. Ik verbind mij bewust met het hart van de zon en voel hoe de stralen mij omringen, helen, vullen. Dan plopt het lichtlichaam van Jezus de Christus in mensengestalte op en staat voor mij. Ik buig en voel mij nederig en totaal geliefd door het hart van de Christusenergie. In deze staat voel ik de Christus-ster in mij en word ik opgetild naar grote hoogte in het hart van de zon. Intussen zit ik naakt op deze oerstille plek waar alleen ik en alle elementen aanwezig zijn.

Mijn gesloten ogen zien mijn bijna tachtigjarige lijf en ik glimlach om het uiterlijke verval. Twintig jaar ben ik al aanwezig in het stervensproces. De eerste twintig jaar van het leven ben je in de groei naar volwassenheid, bezig met na-apen en leren. Het is de opbouwfase. Je bent bezig om jezelf met de dualiteit van de wereld te verbinden en jezelf te aarden. De dualiteit heb je op aarde nodig om individueel bewustzijn te ontwikkelen en in je leven te manifesteren.

De opbouw is voltooid en in de tweede ronde bouw je je leven op met carrière en gezin. Het is de instandhoudingsfase en je groeit in volwassenheid. Je neemt van en je geeft aan de wereld en je staat sterk, stabiel middenin de wereld.

De derde twintigjarige ronde stel je je leven bij met wat je echt belangrijk vindt. Een midlifecrisis kan zich aandienen en je uitnodigen je plek en leven onder de loep te nemen. Je gaat de eventuele verandering aan. Je bent in evenwicht met je omgeving en je geeft aan de wereld.

Dan ben je zestig, gesetteld, kinderen volwassen, werkend leven op de rit, goed verdienmodel en begint het stervensproces. Eigenlijk is het menselijk lichaam tot deze leeftijd gebouwd. Mensapen gaan in de regel dood tussen de vijftig en zestig jaar. Ons gebit gaat zonder verzorging ook ongeveer zestig jaar mee. Maar nu mag de spirituele beleving naar buiten doorbreken zonder schaamtegevoel of verborgenheid. We bereiden ons voor op het leven na dit leven. Dit kan zich uiten doordat je het gevoel voor dit leven verliest. Je hoort er niet meer bij en verstarring, angst en een gevoel van zinloosheid en leegheid ontwikkelt zich. Of je hebt de ervaringen uit dit leven als volle verantwoordelijkheid in jezelf opgenomen en straalt liefde en wijsheid uit in deze laatste levensfase. Tijd om te verinnerlijken en je los te maken van dingen die je niet meer dienen. Ik heb het gevoel dat ik in de laatste puberteitsfase ben. Nog even nieuwe mogelijkheden in mezelf ontdekken en uitdrukken.

De tijd blijft uiterlijk gezien over als de tekenen van leven. Tegelijkertijd zie ik mij dood liggen en een heel gaaf rimpelloos lijf. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet. De uiterlijke rimpels zijn schijn, tekenen van het leven. Je moet tijdens het leven toch ergens aan zien dat er geleefd is. Je hoeft de rimpels niet ieder jaar te tellen. Nou dan. Maar dit terzijde, want ik wil niet afdwalen van de essentie waarom ik emotioneel werd.

Nadat ik mijn gave stoffelijk overschot zag, bedacht ik me dat ik nog nooit een stoffelijk overschot gezien had. Ik scande in de geest vliegensvlug mijn overleden dierbare ouders, oudste zus en mijn broer, schoonouders en zo, en, nee, ik heb hen niet dood gezien. Tegelijkertijd zag ik het dode lichaam van Lars. Ik was erbij, samen met Jef, bij het geven van de injectie waardoor Lars zijn laatste adem uitblies. Nu, ik barst in tranen uit. Oh God, oh God. Vergeef me. Ik wilde zo graag, zo ontzettend graag dat Lars op een natuurlijke manier mocht overgaan naar de andere wereld. Een paar dagen na het euthanasieverzoek van Lars en het vaststellen van de datum, heb ik vrienden verzocht voor Lars te bidden voor een natuurlijke overgang.

Ik heb me tot nu toe mede schuldig gevoeld voor dit besluit, merk ik op dit moment. Daarom dient het zich kennelijk aan. Ik mag het uithuilen. Nu, bijna acht jaar later. Lars was zo ziek en lag daar met alle nodige hulpmiddelen tegen pijn en ongemak. Ik ervoer het als een dramatische menselijk afgang. Wat een verbranding vindt er plaats in zo’n lichaam. Tot op het bot uitgeteerd. Het lijf werd door de ziekte opgebrand en woog misschien nog vijfenveertig kilo met 192 cm en negentig kilo bij leven. Toen we het stoffelijk overschot voorzagen van een andere pyjama, tilden we het lichaam in zitstand. De beide schouderbladen staken fel uit en leken precies een grote engel.

Mijn bede voor jou Lars: Moge al je karma opgelost zijn gedurende jouw stervensproces van vierentwintig dagen en mocht je ziel ervoor kiezen weer een leven op aarde te willen volbrengen, dan ben ik ervan overtuigd dat je als een menselijke engel zult functioneren en velen je wijsheid en liefde zullen navolgen.

Tot nu toe heb ik telkenmale het laatste moment van Lars zijn leven met smart voor mijn geestesoog gezien. Voor mijn geestesoog Lars, stijgt nu uit jouw stoffelijk overschot een engel op en dankbare tranen vinden hun weg over mijn gelaat. Mijn dankbaarheid van dit moment is grenzeloos.

GETAL 485

KLEUR PRUISISCHBLAUW PHTALO

GETAL. 485 = 17 = 8. De esculaap, eeuwigdurende beweging van dag-nacht, eb-vloed. De goddelijke wil, de Geest die eeuwig is.

KLEUR. Pruisischblauw phtalo is de kleur van de nachtelijke hemel die verbergt wat op het moment nog niet aan het licht wil komen. De kleur vibreert, leeft, is een mythische kleur en heeft iets majestueus, iets onwankelbaars en een hypnotiserende werking. De kleur is gericht op het voorhoofdchakra de plaats waar inzicht in het leven geïntegreerd wordt.

De volle maan recht boven mij. Een zacht vibrerend orgaan in heel licht roze-blauw-geel pastel. De kleuren van de violette vlam. De vlam die alles wat niet van het licht is, transformeert naar het licht. Als de tijd rijp is, slechts dan. Ik kan aangeven wat ik wil transformeren en waar ik inzicht in wil hebben. Dan zeg ik in dankbare liefde tegen het universum “Uw wil geschiede”.

Een minibriesje over mijn gelaat. Stilte alom. Ik kan de kosmos horen zingen, hier buiten op mijn matje, en ervaar de klank op dit moment als een F met af en toe een G als het windje iets sterker wordt.

Ik lig buiten in een prachtige hemeltent met een oneindig plafond. Het hele uitspansel is mijn tent en staat over mij en de aarde heen. Het uitspansel waakt over mij. Planetaire engelen van het grote ontwaken zijn bij me en vullen mij langzaam met hun wijsheden. Ik voel me veilig in de stilte van mijn hart, dag en nacht.

In eerste instantie trotseerde een enkele dappere ster het licht van de maan en stond vrolijk te knipperen en te schitteren en zei ‘Hier ben ik, kijk mij eens’. Ja gegroet, dappere ster, jij daar en ik hier. Allebei verankerd maar mee met het licht van zon en maan dat ons draagt. Hoe langer ik keek, doken er toch wat meer sterren op. Ik speelde met mijn ogen en wimpers met het heelal. Linkeroog dicht, rechteroog dicht. Wauw, ik toverde twee manen en echt zoveel sterren en de kleur indigoblauw werd bijna ceruleanblauw of zwart anderzijds. De kleurrijke regenboog-halo van de maan kon ik vergroten, verkleinen en verlichten, verdonkeren en verdubbelen. Niets is wat het schijnt. Niets ís. Alles is schijn. Ook in deze nacht. Het licht van de maan verlicht de palmbomen naast me tot een stralend zachtgroen. Het zand voor me wordt bijna wit en verdonkert in de schaduw tot een eigenwijze auberginekleur.

Toen ik vanochtend bij daglicht ten tonele verscheen, zo twintig meter boven de wadi, werd ik blij verrast door het nieuwe kleurenspel ontstaan door de voorbijtrekkende wolken. Een zacht violette gloed was op grote plekken aanwezig, waar licht okerkleurige stenen in de minderheid waren ten opzichte van de leistenen, die overal neergestrooid zijn door de tijd. Allerlei vormen en kleuren van geel-roze, blauw-roze, violet, paars, alle varianten van de kleur paars die nog nooit bestonden, zijn hier door het licht geboren.

Ik zag de kleur vibreren als de zon even tevoorschijn kwam. Als wolken overtrekken worden de bergen van de overkant, die voornamelijk van basaltsteen zijn, ook violet en zie ik de energie langs de rotsen omhoog vibreren op weg naar oneindigheid. Het zijn de energieën van de woestijn Sinaī die mijn energie en dat van velen die er ontvankelijk voor zijn, opbeuren. Oude stukken vastzittend leven komen hier vrij en mogen getransformeerd worden. Ook als we het niet zien of niet voelen, het is er toch.

De hemel toont zich tegen de grens van de bergrand koningsblauw. Iets verder omhoog wordt het ceruleanblauw. Daar waar een dunne wolk de hemel voorbijtrekt wordt het blauw magentablauw. Als ik een dikke wolk voorbij zie gaan, wordt het blauw indigoblauw, maar net anders dan het stralende wolkeloze indigoblauw die de nacht toonde. Panorama Mesdag in Den Haag is er niks bij.

Ik hoor een kameel luid protesteren beneden in de wadi en het geluid gaat richting ‘wadi uit’. Dat betekent dat als ik opsta en naar voren loop en op de rots ga staan, ik haar zie langsgaan. Als ik dieren hoor die zo’n protestgeluid maken word ik alert. De dieren, onze medebewoners, verdienen respect, ook als ze gecorrigeerd moeten worden.

Een hele stoet kamelen, wel twaalf, met en zonder berijder, een enkele wandelaar ernaast. Ze zijn er nog, de wonderbaarlijke schepen van de woestijn. Een golvend lint met nauwelijks kleurverschil met haar omgeving beweegt zich naar ergens heen, naar nergens, niet beseffend dat zij een deel is van het grote geheel, zich voortbewegend om zichzelf te vinden, terwijl ze het al zijn.

De wolken zijn voor een flink deel geconsumeerd door de zon en de vlagen harde wind. De zon is weer tevoorschijn gekomen. Zal ik dan toch nog even in mijn nakie gaan zitten en mijn borstjes, ooit met verve aangeraakt door vier verschillende mannen en bijna dagelijks door Lars en zeker door mijzelf, door de zon laten aanraken?

GETAL 1

KLEUR VIOLET PASTEL

GETAL. 1 omdat ik vandaag mijn bedoeïenen-ervaring omtrent cultuurverschil moet herzien, ofwel bijstellen.

KLEUR. Violet pastel hangt hier in de verte tot aan mijn einder, raakt de scherpe rand van de bergrug van 1000 meter hoog, trekt zich daar niets van aan, want wil niet alleen de hemel transformeren naar slechts licht, maar ook de aarde en alles wat naar het licht gebracht mag worden.

Dankbaar en kwetsbaar tegelijk. Huilerig om het niet-weten en het zo graag willen weten en het leven, de tijd, onder controle willen houden. Vannacht onder het schitterende licht van de maan en het ceruleanblauw, kleur van de goddelijk wil, doken herinneringen op over kwesties met geld en mijn bedoeïenen.

De Stichting KIEK Sinaī Projecten, die tien jaar heeft bestaan, totdat het negatieve reisadvies van verschillende westerse landen van kracht werd vanwege de onlusten in het Midden-Oosten die in Syrië begonnen. Genoeg chaos voor westerse regeringen om een reis naar het Midden-Oosten af te raden. Iedere verzekering verviel daarmee en ik vond het onlogisch mensen te enthousiasmeren mee te gaan met een wandeltrektocht in de woestijn Sinaī, of wel donaties te geven aan de stichting voor projecten van de bedoeïenen. De stichting werd ontbonden en het geld dat nog in kas was, werd overgemaakt naar de goed lopende ecologische Habiba Organic Farm in Nuweiba die samenwerkt met de lokale bevolking.

Verschillende families van de bedoeïenen van de Muzeinastam hadden geprofiteerd van de Stichting KIEK Sinaī Projecten. De stichting gaf kleinschalige microkredieten aan bedoeïenen met een toekomstbestendig project, zoals onder meer het aanleggen van tuinen, of het investeren in kamelen. Een contract aangaande afbetalingsregelingen werd ervoor opgemaakt en ondertekend. De stichting heeft echter nooit een Egyptische pond terug gekregen. Wel zag de stichting dat er plotseling een tv in huis stond of een bed, of dat er een arisha aangebouwd was aan het huis.

Het kwam ook voor dat een eerste oogst van een nieuw aangelegde tuin mislukte door onbekwaamheid en aangevreten werd door insecten. Afspraken werden eervol besloten met insha’Allah (8). Nee mannen, voor mij is dat niet genoeg. Wat insha’Allah, niks insha’Allah. Jij bent de handen en voeten van God. Jouw God wil zich manifesteren in jou toevallig en in jou en jou. Het komt echt niet uit de hemel gevallen. Zonder jouw goede wil, je uiterste best te doen, woord te houden en je aan afspraken te houden, kunnen we geen zaken doen.

Ik ben me bewust dat ik achteraf gezien mezelf bij aflevering hier op Ain Houdra ook niet duidelijk genoeg heb uitgedrukt. Amr en ik hebben levensmiddelen gekocht voor mijn verblijf hier. Uiteraard heb ik die zelf betaald. Over een dag of veertien komt hij met een nieuwe voorraad water en eten. Ik gaf hem duizend Egyptische ponden, is zestig euro, voor de volgende levering en voor een aantal maal benzine om hier naartoe te rijden. Tot mijn verbazing gaf hij het hele bedrag aan Machmout die gereden heeft. Ik zei niks maar dacht en nu?

De bedoeïenen hebben de aparte neiging, als het op zakendoen aankomt of dat er dingen geregeld moeten worden die geld gaan kosten, al snel te zeggen dat je een vriend bent en dat we het wel zullen zien. Duidelijk? Nou eh… voor mijn westerse overtuiging niet nee, echt niet.

Vertrouwen? Ook niet meer zoveel gezien mijn ervaring hier. Als ik een bedrag geef wat mij heel redelijk lijkt, krijg ik toch dikwijls te horen dat alles hier duur geworden is en.. .en…

Vanmorgen sprak ik Inam aan of het mogelijk is om de vervallen arisha, die achteraan op de hof staat, te herstellen en voor mij bewoonbaar te maken. Hij dacht geen seconde na, voelde zich gelijk verantwoordelijk. Wat de kosten voor herstel c.q. opruimen zijn? “Oh, niet veel, jij bent een vriend.” “Ja maar, Inam…” “Insha’ Allah, nee niet veel, echt niet.”

Wat de kosten mogen zijn hangt dus hier in de veelkleurige blauwe lucht en werd vanmorgen subiet meegevoerd door een behoorlijke rukwind, oeps de wadi in, naar de rest van de lucht die verderop zacht violet is en wel raad weet met zo’n dialoog over kosten. Ik niet, maar heb het nu, lees nu, ter plekke, nu pas dus, losgelaten. Hiep hiep hiep hoera!

In alle ernst vergeef ik mezelf mijn eigen onduidelijkheid en heb begrip voor de andere cultuur die ik bloemrijk, flexibel, organisch en rijk aan mogelijkheden vind. Ik zal het ooit misschien niet begrijpen, maar wel leren om er liefdevol en duidelijk mee om te gaan. Dat is mijn overtuiging. Met dank voor deze lessen.

GETAL 15

KLEUR DONKERBRUIN MET GELE RAND

GETAL. 15 = 6. 6 symboliseert de nalatenschap van de muis hier in het zand. De voetafdruk en het uitwerpseltje dat zich naast mijn eerste voetstap van vandaag laat zien.

KLEUR. Donkerbruin met een gele rand is als de schaduw van de hoge bergen in de nacht, waarvan de kam verlicht wordt door de maan. Alles wat nog verborgen zit en alle verborgen leven wordt ooit tot leven gewekt en komt aan het licht.

Als ik het pad zo zorgvuldig en rustig mogelijk afloop, de oase uit, dan hoor ik het mierenvolk waar ik overheen loop zeggen: ‘Daar komt de enorme reus met veel geweld, ontembaar als een leeuw die zijn prooi in het vizier heeft, zonder enig respect voor wat dan ook, hier, in onze regio, onze prachtige behuizingen, onze oeroude Romeinse tempels die met zorg en veel mierkracht opgebouwd zijn, onze exclusieve buitenverblijven, zorgvuldig geplande en opgebouwde routes, weg, gewoonweg vertrappen. Alsof er bommen ontploffen die er wellicht nog lagen uit de Spartaanse oorlog van ooit. Alsof er expres boobytraps neergelegd zijn, om ons en onze dierbare nakomelingen voor altijd te ontheemden. Erger dan de sterkste winden die zorgvuldig nieuwe randjes maken en liefdevol steentjes verleggen omdat het niet anders kan.’ Aldus de mierenvolken.

Mijn antwoord is aan alle dieren die ondergronds en bovengronds hun plek hebben: ‘Ik weet het mieren, hagedissen, luisjes, zandvlooitjes, springmuizen, wat jullie nu te klagen hebben tegen elkaar als ik hier plaatsgenomen heb op het door mij toegeëigend toneel, hierboven de grote lange wadi en mij rustig neerzet op een troon van zandsteen. Mijn rode rugzak en bont geweven waterzak misschien wel voor een uitgang van een woning zet. Ik ben mij ervan bewust. Op dit toneel hier wonen jullie en ik ben hier en nu jullie eervolle gast. Beschouw vandaag mijn komst als een opvoering, speciaal voor jullie in elkaar geflanst. Zie deze ongewilde ongevraagde giga verandering als een uitdaging, lieve dieren van Gods schepping. Luister naar alle geluiden die jullie nog nooit eerder hoorden, behalve van de wind en jullie eigen geluid van voetstapjes, scheetjes, knaagjes, blaasjes, piepjes en geschuifel. Wees stil, vrees niet en weet dat dit voorkomt in het aardse zijn. Zoek een andere prachtige, interessante, nieuwe route. Een veel mooiere, kortere, interessantere misschien. Treur niet als er doden vallen, of heel even dan misschien, maar bid om kracht. Zoek naar nieuwe mogelijkheden die er altijd geweest zijn en er altijd zullen zijn, ook als je ze niet direct gewaar wordt. Overstijg je eigen krachten door te proberen en nog eens en nog eens. Verleg je grenzen en ontdek. Bouw nieuwe huizen die misschien wel veiliger voor je zijn. Ik kom morgen kijken.’

Ik ben zorgvuldig, echt waar. Ik kijk waar ik iedere voet zet. Ik ga zitten waar ik de minste schade aanricht. Nooit op een gaatje waar jij misschien woont, of je moeder. Ik let op dat ik mijn rugzak niet op een levend wezen zet, op jouw jongste broertje of oudste neefje wellicht. Ook mijn handen letten op waar zij zich zetten als ik opsta of ga zitten. Als ik moet spugen omdat ik te veel speeksel in mijn mond heb omdat ik dagenlang niet praat, dan doe ik dat zorgvuldig op een plek van steen, in het zicht, zodat iedereen die dorst heeft of trek, er iets van kan nemen. Plassen doe ik al een aantal dagen op een met zorg gekozen dezelfde plek en zo, dat niemand erin kan verzuipen, maar er wellicht nog iets aan heeft. Beetje zout bijvoorbeeld. Ik zet mijn voeten zorgvuldig op de harde, bijna witte, geribbelde zandsteen waar niemand woont.

Plassen in de woestijn moet je echt niet op een harde ondergrond doen, dat doen de kamelen ook niet. Zij willen zichzelf niet onder spetteren en ik ook liever niet als het even kan. Nee. Plassen doe je in het zand, maar niet tegen de wind in. Als ik mijn voeten stevig in spreidstand gezet heb, gaan mijn gekleurde kleren en zwarte, voor de veiligheid, onderbroek naar beneden. Ik laat mijn blote achterwerk heel diep zakken. Houd in verband met de vaak harde wind met mijn linkerhand al mijn gekleurde kleren goed vast. Mijn rechterhand houdt mijn rechterenkel vast. Dit voor de stevigheid van de hurkpositie. Ik wil niet omvallen namelijk. Alles onder controle. Dan laat ik met een lichte zucht ter ontspanning alle vloeibare afvalstoffen de vrije loop in het met zorg gekozen, meestal gele, zand dat aan alle zijden vaak wel begrensd wordt door grote platte keien. Spetteren doet het nauwelijks. Het zand absorbeert wat het vermag te absorberen en het overvloedige stroomt zachtjes naar beneden, want de plek, zoals alles hier, is licht glooiend, zo niet steil. Het klinkt wel als een kleine fontein, vooral ’s nachts. Ik laat me echter door de klank niet belemmeren om de druk te gaan verminderen. Daar begin ik niet aan.

De urine schittert heel even in het zonlicht. De kristallen ervan worden zichtbaar. Heel kleine steentjes schrikken van de stroom en laten zich verschuiven of zelfs verplaatsen. Het witte zand wordt oker en het gele zand sienna. Steentjes die wit leken worden doorzichtig, als kristal.

Onder de rechtse platte kei zit een rond gat van plusminus drie centimeter. Het kan een woning zijn en het lijkt bewoond, want voor het gat ligt wat minder zand. Een in- en uitgang, denk ik. De urine stroomt daar net niet naar binnen, maar eraan voorbij. De eerste grote zondvloed, die wil ik niet op mijn geweten hebben, waardoor een hele hagedissenfamilie zou kunnen verzuipen. Spaar me. Ik verleg een kei.

Uitgeplast, dan lekker je kont, hup, omhoog, hoofd naar beneden, kleren loslaten, enkels vasthouden, tussen de benen doorkijken, zie je de wereld even op zijn kop en lekker je billen in de wind, in de zon laten drogen en genieten van de warmte op je plasser. Dit is al met al een welkome opluchting voor de blaas en nieren, evenals een goede lichamelijke oefening. En dan ook nog niet wetende welke bewoners van deze regio hier profijt van zullen en kunnen hebben.

Er kwam gelijk een vrolijke dappere mier op af en een andere schrok, maar schrok zich niet dood gelukkig. Er zijn nu steentjes verlegd die misschien wel in de weg lagen. De kleur en de geur dragen wellicht bij tot inspiratie voor nieuwe mogelijkheden. Mogelijk daagt de plek uit tot loslaten van afvalstoffen voor andere dieren.

Ik zal veranderingen in de gaten houden in ieder geval en eventueel rapporteren.

GETAL 1000000

KLEUR CADMIUMROOD

GETAL. 1. Het getal om nieuw, op een andere manier, naar dingen te kijken. De zes 0-len moeten er zijn, want dit sluit een dubbele triade in en roept mij op om niets van het onderwerp te laten domineren.

KLEUR. Cadmiumrood. Het leven straalt van de kleur af en prikkelt lichaam en geest tot actie. Rood licht werd vroeger al gebruikt om uitslag op de huid te genezen, pijn te verminderen en het lichaam te verwarmen. Rood stimuleert de bloedsomloop en versterkt geestelijke en lichamelijke kracht.

Ik voel me vol van liefde, vol van genade en vraag me af wat liefde eigenlijk is. Genade vind ik op dit moment voor mezelf eigenlijk toepasselijker. Er is niets aanwijsbaars dat mij vol van liefde doet voelen. Ik voel me verweven met Al dat Is. Er is geen speciale aanleiding geweest die mij dit doet voelen. Ik heb geen aandacht gekregen van een ander en ben niet bemind of geliefd geworden door iemand. Er is niets menselijks gebeurd dat mijn welbehagen gestimuleerd heeft. Het is een totaal onafhankelijk gevoel dat in mij gedaald is. Ik voel een diepe verbinding die het ego overstijgt. Het voelt als een liefde voor de ziel en ik verlang ernaar om trouw te kunnen blijven aan deze ware liefde.

In het leven komen er ervaringen op je pad die gevoelens van welbevinden oproepen en dat kan heel gemakkelijk verward worden met liefde. Ik heb een gevoel van ertoe doen, er mogen zijn, van werkelijke zelfacceptatie ongeacht wat ik doe en wie ik ben. Ik voel me heel bevrijd.

Liefde, wat is dat eigenlijk? Geluk, vrede, gelukzaligheid zijn symptomen die ontstaan als gevoelens van liefde verrijzen. Dit zijn prettige ervaringen. Zolang liefde gekoppeld wordt aan beelden die we ervan hebben, zal je teleurgesteld raken en gedesillusioneerd. Er ontstaat dan pijn en deze pijn wil je liever niet ervaren en je bent geneigd uit de context te stappen. Daarmee ontneem je de liefde de kans om werkelijk te openen.

Het leven heeft mij geleerd dat onvoorwaardelijke liefde zijn bodem in de pijn vindt en als je in staat bent de pijn die zich ontvouwt heus te ervaren, kom je in contact met een diepere essentie in jezelf. Je ervaart dat er in jou een ruimte is waarmee je in alles aanwezig kunt zijn. Op die plek ontvouwt zich de liefde als vanzelf.

De pijn brengt je in diepere gevoelens door er met aandacht naartoe te gaan, het te omarmen en te accepteren. Dan kan er innerlijke heelheid ontstaan en kan je in aanwezigheid en in bewustzijn groeien.

Pijnpunten in jezelf worden met name getriggerd door, of in, relaties. Het is als het ware dat de ander en dan vooral de intieme relatie, je inwaarts leidt om ware liefde, de onvoorwaardelijke liefde, te ervaren. Deze diepere liefde betreft vooral jezelf. De ander kan je geen pijn doen, het leven doet je pijn.

De laatste weken van Lars’ leven op aarde zijn voor mij het toppunt van pijn geweest, die ik tot nu toe ervaren heb. Het fysieke lijden van hem, het toezien hoe het leven het lichaam op een tergende manier verlaat, op een manier die zoveel fysieke pijn teweegbrengt dat het nauwelijks te dragen valt en ook bijna niet te bestrijden is door medicatie – pijnbestrijding. Mijn geestelijke pijn, mijn onmacht in ons voorbije gezamenlijke leven dat niet meer te veranderen viel door meer respect en begrip voor zijn doen en laten te hebben gehad.

Toen kwam de onvoorwaardelijke liefde dichtbij, heel dichtbij en werd vergeven een feit. Een proces van mijzelf vergeven, evenals de ander. Toen voelde ik weer in al mijn vezels dat je in het leven slechts jezelf tegenkomt door de ander, door degene waar ik ooit verliefd op werd. Lars was de ware om mij mezelf te doen leren kennen, te accepteren en te omarmen inclusief al mijn tekortkomingen.

In het leven is er meestal een koppeling van liefde met leuke, prettige, aangename dingen. Dat is nou net de grote valkuil om naar die gevoelens te hunkeren. Deze gevoelens kunnen zomaar wegvallen en waar blijft de liefde dan? Dan is er in de relatie geen liefde meer tot de ander. Ware liefde is die ruimte die alles omarmt en waarin deze gevoelens kunnen ontstaan. Juist die brengen je naar de essentie van het bestaan, naar je diepste zelf.

Een citaat uit de bijbel schiet me te binnen, namelijk de brief van Paulus aan de Korintiërs – 1 Korinthe 13. Daar staat onder meer: Liefde is geduldig en vriendelijk, liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk, liefde raakt niet verbitterd, liefde vergeeft. De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit.

Liefde is een staat van zijn, een bewustzijnsstaat zoals jij jezelf, anderen, de wereld waarneemt. Ga dat maar gewoon verkennen als het zich aandient. Ga er maar in en ontdek dat er plekken in je hart zijn die jouw spel van overleven en van nepliefde en je sociaal wenselijk gedrag, je aanpassen, of het aan jezelf twijfelen als je ergens geen zin in hebt, allemaal doorhebben.

Ware liefde is zelfacceptatie. Jij mag zijn die je bent. Dat betekent zoveel als op je gemak zijn met je ongemak. En daarmee vervalt het oordeel naar anderen en heeft onvoorwaardelijke liefde een kans zich te manifesteren.

GETAL 8154

KLEUR GEEL

GETAL. 8154 = 18 = 9. Ik maak van deze 9 in de geest een zespuntige ster. Symbool van de verbondenheid van hemel en aarde en de mens.

KLEUR. Geel is de kleur van wijsheid en zetelt op het kruinchakra. De tweede straal van goddelijke liefde en aarde gericht op zondag. Aartsengel Jophiel is de meester op deze straal en die kan aangeroepen worden om je wijsheid te versterken. Deze wijsheid schuilt niet in boeken maar in het leven. Het is de wijsheid van de levenskunst.

Wat een ruimte voel ik. Nog meer ruimte dan de oase van Ain Houdra, de wadi en alle wadi’s samen, alle hoogvlakten, bergen dalen van hier tot St. Catherine, Nuweiba voorbij tot Taba en langs en over Dahab, helemaal tot El Thoor.

Ik hoef niks, ik mag. Mee met de wind die mij draagt, mee met de elementen in mij en buiten mij tot in het hart van het grote kristal van moeder aarde en van de grote centrale zon, die leven geven. Tot in der eeuwen der eeuwen verbonden. Mee met de beweging in-uit, boven-beneden. Te weten en te zien dat het nooit enkel dag is en nooit enkel nacht. Mee met de geest van Gods wetmatigheid en kosmische waarheden.

De nacht valt in deze maand rond zes uur. Tijd voor een zaklamp als ik in mijn arisha (5) nog iets wil zoeken. Mijn solarlamp wijst mij de weg naar de slaapspullen die, wijs genoeg, in een apart indigoblauw zakje zitten. Vanaf half vijf verdwijnt de zon hier achter een van de bergen. Dan wordt het al kouder en krijgen de bergen rondom in deze hoefijzervormige kom een bewonderenswaardig zilveren randje.

Luchtbed naar buiten. Ik hoef het niet dagelijks op te blazen. Ik leg het overdag in mijn arisha. Als ik lakenzak, slaapzak, plus dubbele deken, plus fleecedekentje over mijn luchtbed, dat overigens ook op een deken ligt op het zand, geïnstalleerd heb, dan ja dan… Dan trek ik mijn nachtkleding aan. Lange mouwen, lange pijpen, wollen sokken, violet, gebreid door de moeder van Desie, die toen vierentachtig was en nu dood. Rood fleecevest, aangekocht in Lauterberg tijdens mijn vervlogen tijd bij Centrum Sonnenschein, vilten baret op, terrakleurig en klaar. Tijd voor mijn verlichte e-book. Zittend lezen, gewikkeld in een deken met opgetrokken knieën, totdat mijn handen en neus té koud worden. Onder mijn hoofd een rode kussensloop dat eerst wit was, met daarin mijn rode fleecevest gestopt als kussentje.

Als alles goed zit en ik mijn lange benen de ruimte kan geven, dan leg ik mijn linkerhand op mijn plexus solaris en mijn rechter op mijn hart en kijk naar de hemel. De maan verlicht het lichte landschap. Zij staat driekwart aan de hemel en is bijna nog vol. De poolster hangt vrolijk brutaal als eerste te knipperen aan het firmament. Ik adem diep in en uit in mijn warme bedje en als ik dat heelal bekijk word ik klein, zo klein, en voel ik mij heel nederig.

Dit universum, deze eenheid met de planeet aarde en alle sterrenstelsels en planeten. Dit alles wordt in stand gehouden door de energie die ís. Wat een kracht. Wat een beweger, die overal in elk levend wezen, het mensenrijk, planten en dierenrijk aanwezig is. Het hele systeem van het universum is in mij en met mij verbonden. Ik voel de zachte kracht van het universum in mij. Ik zoek de hemel af naar inzicht, ruimte, liefde en ik vind het in mijzelf. Ik voel mijn hartenklop met de impuls van moeder aarde. De zachte liefdevolle klank van het universum, de toon die hemel en aarde en het sterrenstelsel tezamen maken, hoor ik zacht liefdevol klinken. Het resoneert in mijn lichaam, mijn bloedvaten, mijn lymfebanen, mijn organen en zintuigen. Dit is wat mij in stand houdt. Deze energie die ik in- en uitadem net als eb en vloed, mee met de beweging. Diep in en uit, zodat alle cellen en atomen met iedere nieuwe ademtocht geheeld, vernieuwd en gevuld kunnen worden met stralend kosmisch licht.

Ik dank het universum. Ik dank de zon, die kleur geeft aan de wereld en de geestelijke zon, die kleur geeft aan mijn innerlijke leven. Ik dank de maan voor haar verlichting van het universum van dit moment en de geestelijke maan, die door haar getijde mij steeds meer inzicht geeft in alles wat verborgen is. Die mij uitnodigt verder te kijken dan het zichtbare.

Met grote bewondering sluit ik mijn ogen voor dit onvoorstelbare en zeg in dankbaarheid tegen de schepping:

“Hier ben ik. In uw handen beveel ik mijn geest.”

GETAL 22

KLEUR INDISCHROOD

GETAL. 22 = 4. De vorm van het getal vier wijst naar nu en wil neergezet worden op aarde.

KLEUR. Indischrood is de kleur van leven, vreugde, aanwezig zijn, moed en van Pinksteren, de uitstorting van de Heilige Geest die alom aanwezig is en die ik kan aanroepen om mij te inspireren, te leiden, te beschermen.

Op dit moment heb ik links van mij, op tien meter afstand, buren. Het zijn zes volwassen grote moedergeiten en een vadergeit. Alle met lange haren die als een zacht fladderend jurkje om hen heen hangen. Ze hebben zes jonge geitjes, waarvan één pasgeboren. Eén moedergeit is helemaal beige, zonder een enkele anderskleurige aftekening op haar lijf. Net zo’n kleur als de zandkleurige rotsen. Och erm, zij zou helemaal niet opvallen buiten de ren, mits zij zich niet zou laten horen, maar dat doet zij in het geïmproviseerde stalletje wel. Om haar ogen heeft zij een wit randje en in haar ogen zie ik een zwart verticaal balkje, dat dan weer wel. Om te ontdekken welk geitje haar geborene is, is niet zo moeilijk. Er is er maar één die ook helemaal diep zandkleurig is.

Er is ook een effen pikzwarte moedergeit en een zwart minitje. De ram is grijswit en heeft grote zandkleurige horens, prachtige barnstenen ogen, een snotneus en lust geen sinaasappelschillen. Van de zes mini’s is aan de kleuren niet te zien wie de tweeling gebaard heeft. De mini’s gaan ’s nachts in een apart deel van het hok, gemaakt van afval van palmbomen, een stuk deur, plus een ijzeren hekje, het geheel afgedekt met dekens en lappen. De moeders en vader blijven in de rotonde, die gefabriceerd is met materialen die hier op de hof overal rondslingeren. Grote plastic zakken, stukken stof, stukken dekens, karton, een plank, een stuk rotan. Een dak van latten en stokken afgedekt met droge palmbladeren beschermt tegen de zon.

Die palmbladeren zijn trouwens een niet weg te denken product hier. Er staan genoeg palmen en elke palm stoot het onderste blad regelmatig af. De daken van arisha’s en andere bouwsels worden hiermee afgedekt. Als het sterke droge blad dicht genoeg op elkaar ligt, is het waterdicht. Maar de harde wind verplaatst het blad en dan lekt het toch. Het moet ook vastgelegd worden en onderhouden. In dat laatste zijn ze hier niet bepaald goed, moet ik zeggen. Ook het dak van mijn arisha bleek zo lek als een zeef toen het regende en hars uit de droge palmbladeren maakt plakkerige vlekken. Alles lekte trouwens, ook het golfplaten dak van de zogenaamde keuken.

Het zijn dus gevangen geiten. Dat zie je niet vaak. Een geit die zich vermaken kan in een afgedekte, afgesloten ruimte onder een boom. Boven de geïmproviseerde stal waait het prachtige zeegroene blad van een mij niet bekende boom zacht heen en weer. De geiten vinden dit blad lekker maar kunnen er niet bij.

Ik heb zelf een geit gehad, een bok weliswaar, die ik genoemd had naar de bekende dichter uit het Nederlandse zuiden, waar wij toen woonden, Pieke Dassen. Pieke had een grote ren, die hij deelde met een stuk of acht kippen en een eend, die niet kwaken kon, maar hijgde als een vent met astma. Pieke had een eigen toren met etages en een loopplank.

Geiten willen hun leider volgen en navolgen in het vrije veld of in de open woestijn, waar hier en daar lekkere struikjes staan die door hen gesnoeid willen worden. Ik houd van geiten, hun groepsgedrag en hun eigenzinnigheid. De gezichtsuitdrukking van liefdevolle verwondering, begrip, van bazigheid, van verwachting, van koestering naar hun jongen.

Ik vergeet nooit meer de tsunami van wel honderd bontgekleurde grote geiten, vijf jaar geleden in Mongolië. Ze kwamen plotsklaps met z’n honderden over een bergkam gesjeesd, waarvan ik op de helling stond. Ze schrokken van mij en galoppeerden, luid converserend, tweezijdig langs mij

heen. Ik stond perplex en voordat ik bijgekomen was van deze onverwachte voorstelling, waren ze uit zicht, naar ergens. Hun geluid als een echo achterlatend.

De babygeitjes hier in de ren hebben het grootste woord. Met hun bibberende frêle stemmetjes hebben ze het over hun moeder en over drinken en vertellen elkaar hoe de mem van hun eigen moeder werkt, met duwen en trekken krijg je er wel wat uit, uit die tepels. Tegen zonsondergang heeft iedereen honger en gaan de moeders echt blèren, zeg maar zeuren. Daardoor wordt het geluid van de kleintjes als een triangel in een symfonieorkest.

Soms heb ik het gevoel dat er een oude kerel in het hok zit. Een gerommel en gerammel van jewelste met om de haverklap een norse chagrijnige stem die zegt ‘oprotten, hou je kop, niet doen, bah vies, zeikerd, blijf af, laat dat’ en nog veel meer uuuhhhs, pssstt, ggrrgrr, en hoesten. Ik ben natuurlijk gaan onderzoeken of iemand hulp kon gebruiken. Wat denk je? Geen vent te bekennen en alle geiten keken mij aan met onschuldige gezichtjes en een uitstraling van ‘uuhh, al etenstijd?’ Het blijft me toch boeien welke geit er zo praten kan als een volwassen kerel daar in die woestijnstal.

Als de mini’s moeten gaan rusten in hun mini lappendekenhok in de rotonde, hebben de dames en heer wat meer overzicht over de bodem waar takjes en blad ligt rondgestrooid. Er wordt geknaagd, geknabbeld, laatste groene restjes worden tussen de kiezen vermalen. Er wordt geboerd en pannen en potten nogmaals verschoven. Misschien komt er toch nog wat eetbaars onderuit, nietwaar? Het klinkt soms als de McDonald’s in Horst aan de Maas, waar het net zo druk is als de Mac aan de snelweg bij Sevenum.

’s Nachts is het betrekkelijk stil, maar inderdaad betrekkelijk. Geherkauwd en gaan verliggen heeft soms wat voeten in de aarde, dekbedden worden opgeschud, lijkt het soms, geboer en geknaag. Het geeft mij een goed gevoel. Ik lig hier niet helemaal alleen. Maar wel alleen buiten, dat wel.

Mijn rechterhandburen zijn zes jonge palmen van bijna twee meter, waar ik ruimschoots tussendoor kan lopen, en een stuk of vier stekkies, tussen de drie en tien centimeter, waar ik niet op wil trappen. Ook niet in het donker. Tussen dit in aanleg zijnde stuk tuin is de circustent van de familie van Inam Faisal niet te zien. Vijfendertig cadmiumrode ogen kijken mij vanaf de plastic zijkant van de tent wezenloos aan als ik mezelf verplaats. De zwarte letters dansen op deze afstand van dertig meter voor mijn ogen. Ze worden bewogen door het waaierige blad van de jonge palmbomen.

Trouwens, deze tuin in aanleg bevat ook twee abrikozenboompjes met stralend vermiljoengroene blaadjes als de zon erop schijnt en twee boompjes zonder een enkel blaadje, maar wel een mosgroen palmstekkie aan haar kale voeten. Zo zie je, altijd weer nieuw leven, wellicht in een andere vorm, maar toch.

De vernuftigheid van de bedoeïenen vind ik grenzeloos. De vijfendertig citroenkleurige zakken van een meter bij tachtig centimeter zijn met een machine aan elkaar gestikt en vormen het zijgedeelte van de achterkant van de tent, die zeker twee meter hoog is. Het voorste gedeelte van de zijkant bestaat uit witte, aan elkaar gestikte kunststof zakken zonder opschrift of afbeelding, maar met een rode streep erop, die willekeurig heel artistiek hier en daar tevoorschijn komt. Ik ging per ongeluk, de rode lijnen volgend, staccato zingen van ta ta ta tata…

Het citroengele gedeelte is echt te bizar voor woorden in dit landschap, maar functioneel als wintertent is het wel. Dit deel laat geen wind en geen regen door. De onderste rand is naar buiten geslagen en vastgelegd met grote keien. Later bleek dat ook de wind daar vat op kreeg. Maar ja, het dak is voor een deel van palmblad en de regen komt ook tegenwoordig nog steeds van boven. Gele zakken met rode ogen en witte zakken met rode strepen beslaan het leefgedeelte van de tien bij tien meter grote wintertent.

Aan de voorkant zit een onoverdekte arisha aangebouwd, die bestaat uit natuurproducten in de kleuren van de omringende bergen. Alle varianten zandkleuren. Een grote plank wordt afgewisseld met droge lange palmtakken, een oude grote katoenen sjaal, kale, gevlochten takken van weet ik wat voor boom. Een grote opening is de inkom. Functioneel is het wel. Je zit toch buiten en wordt beschermd tegen de wind en pottenkijkers, mochten die er onverhoeds zijn. Op de grond in de arisha ligt niks. Je zit op het grove zand, maar ik kreeg een langwerpig gekleurd kapok kussen toegeworpen.

De voorkant van de tent is van allerhande gekleurde dekens, vastgebonden aan een lat. De kleuren zijn behoorlijk gebleekt door de zon. Nu passen ze hier wel, want alles is door de zon pastelkleurig geworden. Mijn nieuwe deken is knalrood, variërend van magentarood naar vermiljoenrood naar cadmiumrood naar roze. Er staan ook nog knalgele sterren op, vallende, in grootte variërend van sterretjes naar grote sterren die zo’n sliert licht achterlaten, in dit geval een gele. Maar mijn deken ziet slechts het nachtlicht, dat scheelt. Mijn deken is heerlijk warm en niet zo zwaar als die van de bedoeïenen die volgezogen zijn met vuil en zand. Die zijn niet meer te tillen door mij.

Binnen in de geelwitte plastic tent staat een blauw kampeertentje, achtergelaten door toeristen die niet buiten durfden te slapen. Mocht het regenen, dan zijn de spullen in het blauwe tentje de enige die droog blijven. Hier verblijven Inam, zoon van Faisal die ik al twintig jaar ken en dit jaar nog niet gezien heb, met zijn vrouw Shaquilla en dochters Maja van zeven en Maryam van vijf. Er is ook nog een splinternieuwe Mostafa, niet in een thobe (6) maar in een babypakje. Om Mostafa draait alles. Hij is ook de enige die niet uit de voeten kan. Alles is bij hem gelukkig wel aangelegd zo te zien. Waarschijnlijk ook zijn gebit, maar daar is nog niets zichtbaar van. Totaal overgelaten aan de welwillendheid en goedheid van anderen. Maar hij huilt. En driftig soms, zelfs woedend. Groot gelijk, kleine man, want als geen van de vier familieleden reageert, dan moet je wel als je aandacht wilt.

Als buitenstaander vind ik het een circustent. Niet alleen vanwege het uiterlijk, de door de wind bewegende Arabische letters of de rode ogen en de rode strepen. Er wordt namelijk in gecommandeerd, gelongeerd, lijkt het wel, want ik hoor steeds hetzelfde aanhoudende voetgetrappel en klikjes met de tong. Er wordt van tijd tot tijd gezamenlijk gelachen en er wordt ook gestoeid. Dan hoor ik een val en krijgt iemand punten en wordt er geklapt.

Kibbelen blijft niet bij een enkele of dezelfde, dat doen ze allemaal. In het Arabisch. Geen touw aan vast te knopen, echt niet. Ik kan me ook niet voorstellen dat ze het zelf snappen of een of ander familielid. Een geriedel door elkaar van diverse toonhoogten en een snelheid als de nieuwste tgv van Amsterdam naar Parijs, zonder ook maar één station aan te doen en die over de wissels heen dendert. Het houdt soms wel drie minuten aan en eindigt in een aardse stilte of in gehuil. Soms komt iemand stampvoetend, altijd op blote voeten, de tent uit, sjeest naar het gebouwtje dat voor keuken doorgaat, gooit wat met pannen en borden heen en weer en dan is het stil. Langzaam, na soms pas drie kwartier, komt het gewone familieleven weer op gang. Ze hebben elkaars krachten weer gemeten, weten hun plek voor het moment en hebben elkaar en zichzelf wat beter leren kennen.

De rolverdeling is duidelijk. Inam haalt water voor thee. Shaquilla gaat lebba (30) bakken. Dat doet ze buiten in de sharia op een vuur dat ze zelf heeft gemaakt van droge plantenresten die toevallig op de hof langs dwarrelen en je kunt grijpen in het voorbijvliegen. Als er gasten komen, is Shaquilla vooralsnog buiten beeld. Inam verwelkomt met een luid “marhaba” en “welcome” er achteraan als het toeristen zijn. Inam zorgt onmiddellijk voor thee: ashrab chai (7) is het belangrijke gastvrije moment, wie er ook komt. Kleine glaasjes die tussen duim en wijsvinger vliegensvlug met een beetje schoon water, nou ja schoon, worden rondgedraaid, worden gevuld met zwarte zoete thee. Als het bedu’s zijn, zij komen met een witte Toyota met open laadbak die alle bedoeïenen hebben en woestijnbestendig is, is het meestal familie en komt Shaquilla met bedekt hoofd vrij snel naar buiten en laat van lieverlede haar gezichtsbedekking wat los.

Toeristen komen met een jeep. Zij komen uit Sharm el Sheikh, Dahab of Nuweiba een dagje crossen door de woestijn. Hoe spectaculairder, hoe leuker, net niet vast komen zitten en net niet omkiepen. Zij maken de prachtige structuren van het zand los en kapot. Daar kan ik dan niet meer goed lopen, want het zand is te los en dan zak ik weg. Totdat de volgende wind de tijd neemt om te herstructureren en een prachtig hard oppervlak construeert, zodat ook mijn voetstappen weer draagbaar zijn.

Dat is hun dagje woestijn en dan lunchen bij een echte nep-bedoeïenen familie, want wonen doen ze hier niet. Zij komen alleen hier naartoe als er toeristen komen lunchen. Shaquilla en haar dochters bieden na de lunch, die gekookt en geserveerd wordt door Inam, hun handgemaakte koopwaar aan de toeristen aan. Allerlei soorten kettinkjes en armbandjes, tasjes, geborduurd en van verschillende afmetingen, bestikt met kraaltjes. De kids bieden de armbandjes aan voor ‘ten pound’, want die taal spreken zij al.

Inam gaat soms, na de toeristen, weer verder aan zijn zoveelste project. Ditmaal een toiletgebouwtje voorbij mijn arisha en die van de geiten, langs een tamarisk en twee andere flinke bomen met zeegroen langwerpig waaierig blad, waarvan de geiten mee-eters zijn.

Aan het eind van de hof, waar prikkeldraad dat aangeeft en de wadi begint, daar staat een half af betonnen huisje dat wellicht ooit toiletgebouwtje gaat worden. De ene helft herbergt een sta-wc en de andere helft een zit-wc plus twee douches. Maar ja. De bedoeling is zo ontzettend goed. Maar dan. De grote blauwe tegels met in het midden een prachtige witte soort aster, je weet wel met van die bolletjes met veel opgerolde bloembladen meestal zonder hart. Ja, die tegels. Zo goed bedoeld, maar om ze dan netjes in het gelid te krijgen, dat is vers twee. Het was geen professionele tegelzetter, die deze gezet heeft. Of toch wel en hoort het hier zo?

Ik ken dit van overal hier. Stukken er afgevallen, kapot getrapt, gebarsten. Rondom de sta-wc eenzijdig dicht tegen de pot, twee tegels gebarsten. Sorry, ik heb die barst met plassen, door de wind, helaas niet geheel kunnen ontwijken. Ik heb er wel een flinke scheut water doorheen gegooid, anders stinkt het morgen al. Een kraantje, eh dertig centimeter boven de vloer en dan? Oh geweldig een douchekop. Hij drupt. Even dichtdraaien, nee dus… helaas. Het zand waait vrolijk naar binnen.

In de jaren zestig, zeventig was het in Frankrijk, Italië en Joegoslavië ook zo op campings en in hotelletjes. Het fijne hier vind ik dat je overal buiten je behoeften kunt doen. Wie weet welke dieren er allemaal weer profijt hebben van dat onverwachte vocht. Ik zeg ook altijd als ik klaar ben “alsjeblieft”, zet mijn handpalmen tegen elkaar net als de Dalai Lama, ik probeer

dan ook te glimlachen net als hij en maak een korte buiging. Soms even snel zelfs drie.

Als de mogelijkheid het toelaat zoals nu, nu ik alleen ben, dan neem ik rustig de tijd om te kijken wat er met mijn afvalproduct gebeurt. De urine maakt vaak kratertjes in het zand als het wegzakt. Zandkorrels die wat groter zijn, zo’n twee, drie millimeter, verplaatsen zich en gaan nog meer glinsteren. Die hele, hele kleine bloemblaadjes die geen bloempjes zijn maar mini doorzichtige witte diertjes, die er per ongeluk op dat moment in terechtkomen, worden ogenblikkelijk heel piepkleine balletjes. Ik denk dat ze, bij nader inzien, dan dood zijn.

De ontlasting glinstert altijd fel zolang het vochtig is. De kleuren, dan nog stralend, afhankelijk van wat ik gegeten heb. Het droogt best snel op en dan vertrekt de glinstering. Gisteren was het Hollands grasgroen vanwege de vele lekkere minikomkommertjes, die hier gjar heten, die ik gegeten had. Vorige week was het een keer stralend oker, kennelijk van de walnoten die ik op had.

Ik vind het altijd prettig de ontlasting rustig te bekijken als het uit mijn geweldige fabriek komt. Ik houd niet van die ploep-weg wc’s. Geef mij maar een schotel-wc om het uitwerpsel even ‘te lezen’ en daar mijn conclusie aan te verbinden.

De haren van de meisjes zitten in een paardenstaart. De voorste haren zijn wat korter en steken alle kanten uit als zwart stro. Ik had van die roze meisjesklemmetjes meegebracht voor hen, maar ik vond ze al heel snel hier en daar kapot op de grond. De handjes en beide voeten zijn van zichzelf bruin, maar meestal zichtbaar niet met zeep gewassen net zoals de haren nooit gewassen worden.

De harde koude windvlagen van de laatste dagen hebben iedereen hoesterig en snottebellerig gemaakt. Als de kinderen mijn yogaoefeningen nadoen, worden de lichtgroene snottebellen die de vrijheid nemen naar buiten te komen, met een ruk weer opgehaald. Hup naar binnen jij, en dat doen ze dan ook gretig.

Ik ben voor de kids nu nog een attractie, want ik doe dingen die zij niet doen en niet gewend zijn. Schrijven bijvoorbeeld. Eindeloos schrijven en dat ook nog van links naar rechts, snel en met tekens die zij niet kennen. Wassen bij de gummislang met een washandje. Sokken aan of kniekousen en grote hoge schoenen met veters. Buiten slapen tijdens hun winter in een donzen slaapzak met ritssluiting en capuchon en daar nog een dubbele deken bovenop. Ik laat hier ook altijd veel gewoonten los hoor. Ik heb geen bed, geen wc, geen douche, geen gasstel, geen vork, geen internet of telefoonverbinding, nou ja en al dat andere. Ik mis het niet. Wie loopt er nou ook in de woestijn en dat dagenlang. Dat kan je je inderdaad afvragen. Als je nou geiten en schapen te hoeden hebt, dan…

Vijftig jaar geleden liepen alle bedoeïenen per stam nog in de woestijn. Zij zwierven van Saoedi-Arabië door Jordanië en door de Negev-woestijn en de Sinaī met hun kuddes kamelen, schapen en geiten. Men leefde van zijn levende have, van dadels en olijven en wat men onderweg tegenkwam. De vaders die deze traditionele manier van leven kennen, zijn nu aan het uitsterven. Het zit de jongeren nog steeds in het systeem dat zij zich niet of nauwelijks aan vaste tijden kunnen houden en niet voor niks een tent en arisha bouwen, aan of naast, hun verplichte betonnen huisjes. Ze zitten, eten, slapen op de grond. Stoelen, bedden, zijn niet in hun bezit. Wel kussens. Heel, heel veel in allerlei kleuren en patronen voor onder je zitvlak, onder je rug, voor je elleboog als je wilt steunen.

De gastvrijheid hebben ze generatie op generatie overgenomen. Zij delen alles wat zij hebben en meer dan dat. Hun niet uitgesproken leuze is: Als ik het heb, deel ik het, of geef ik het weg. Als ik het niet heb, is het ook goed. Volgende keer, Insha’Allah (8).

GETAL 59

KLEUR PURPER

GETAL. 59 = 14 = 5. Het getal vijf ontvangt het verleden en het heden door de verbinding met de aarde en de hemel en wil haar informatie doorgeven.

KLEUR. Purper. Een zee van purper zien we verschijnen in de keppeltjes van de kardinalen in Rome als zij uit de hele wereld samenkomen. De kleur wordt vereenzelvigd met de waardigheid van de god Jupiter en alleen aan die en de Romeinse keizer was het dragen van de purperen toga voorgehouden. Alle kleuren samen hier op deze plek vormen een zacht purper. Het wit van de spierwitte kalk, de zachte stroken geel, het vele oudroze en de donkere basalt overal op de grond verspreid. Alsof een bedachtzaam kunstenaar het rondstrooide. Het licht maakt er op dit moment purper van. Het is een koninklijke kleur. Hooglied 3 schrijft erover… De energie maakt zacht. De toon F komt vrij en ik voel haar in mijn lijf en in mijn oren een beetje piepen.

De zwangere kameel die hier vrij rondloopt, kom ik dagelijks wel ergens tegen. Zij wandelt alleen. Net als ik. Ik voel me ook zwanger, omdat er zoveel letters uit mijn systeem willen die samen woorden willen maken. Ook ik loop los in deze stilte en mag mee met de wind die mij draagt.

Zij stond hier in het hoefijzer aan het eind van de wadi te rusten en te herkauwen, net toen ik hijgend mijn rugzak neerzette bij een grote steen. Ik begroette haar in het Nederlands. Zij draaide haar hoofd naar mij toe en dacht: ‘Ja, ik ken jou, jij geeft mij weleens lekkere takjes te eten.’ Voorts keek zij weer in de verte naar het open eind van het hoefijzer waar we beiden vandaan gekomen zijn.

De onvoorstelbare verscheidenheid aan vormen en kleuren in deze steile rotswanden is zo ongekend gevarieerd dat het nauwelijks-niet, te beschrijven valt. Beschrijven moet je ook niet willen. Het doet afbreuk aan de schoonheid. Alleen de elementen en de tijd kunnen zoveel schoonheid creëren en ik, wij, mogen leren bij het zien hiervan, ons hart openen en ervaren dat de schoonheid van de schepping en de Schepper onbegrensd zijn. Ik buig nederig mijn hoofd en dank voor het licht dat mij deze veelheid aan schoonheid toont.

Ik leef, creëer nergens om, alleen omdat het noodzaak is, het hart het ingeeft, op dit moment. Je leeft omdat je leeft. Je hebt talenten die je gebruikt, je eet om te eten en slaapt om te slapen. Alles zonder doel want het doel ben je zelf hier en nu. Er is geen ooit, er is geen straks. Nu enkel nu. Wat een zegen. Ik hoef niks, ik wil niks, ik weet niks. Ik ben in het nu en nu schrijf ik dit op. Gewoon uit innerlijke noodzaak.

Inzicht kreeg ik op mijn negenentwintigste 29ste = 11, een meestergetal en uitnodiging tot zelfreflectie. Zeven jaar getrouwd was ik met Lars. Het leven dat zich wil herzien en vernieuwd wil worden. De kleur was indigoblauw.

Een mysterieuze tijd en onwankelbaar. Ik moest een keuze maken. Ofwel, ik had geen keuze. Het leven zelf had voor mij een keuze gemaakt, omdat het vond dat ik mezelf kwijtgeraakt was. Mijn vrouwelijke organen, mijn creativiteit, mijn eigenheid, mijn vrijheid. Wat had ik in deze zeven jaren van mijn huwelijk gecreëerd? Alles was mee met de container van de ziekenhuizen in Stans en Luzern. Weg, weggegooid.

Ik werd wakker uit de bijna-doodervaring. Ik werd wakker uit drie dagen coma. Ik ben er nog, of, weer. Hoera. Mijn linkerbeen had ik nog. Ik had de doktoren zien staan om mijn bed met de verklaring dat het been over twee dagen geamputeerd moest worden als het infuus niet zijn beoogde werk wilde doen. Ik zag dat ik niet mijn lichaam was. Ik zweefde erboven. Het was mijn lichaam dat daar lag op een steriel ziekenhuisbed met rondom doktoren die allemaal wisten hoe ze dat lichaam dachten te reconstrueren. Ik kon niet reageren. Ik was mijn eigen gadeslaander. Ze hadden het over mij. Over mijn been.

Het was zwaar gehavend na het wegnemen van mijn zieke baarmoeder en eierstokken met aansluitend de bekkentrombose, maar het was er nog. En er werd aan gewerkt. Infuus na infuus deden het been slinken. Ik kon niet meer lopen. Mijn linkerarm was nogal traag en mijn linker gezichtshelft nogal doof.

Ik had mijn twee zoontjes van vijf en vier jaar samen met Lars op aarde zien blijven. Het was goed. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Het geboortekanaal naar het licht stond wijd open voor mij en ik passeerde het zomaar, begeleid door engelen en opgevaren meesters. Ik kwam in de oneindigheid van de eeuwigheid terecht. Het was goed.

Verrassing dat ik na drie dagen weer neerdaalde. In een ziekenhuisbed met alle mogelijke hulpmiddelen. Maar voordat ik dat goed en wel besefte stond Jezus de Christus in zijn menselijke lichtgestalte naast mij. Hij wenkte mij met beide armen naar zich toe. Mijn verbazing, die was groter dan groot. Mijn ego zei in de geest tegen dit beeld dat ik me als kind reeds gedragen voelde, ik was jouw kind altijd al.

Heel veel jaren later drong de betekenis van dit beeld pas echt tot mij door. Overgave. Overgave aan het christuslicht in mijzelf en het ego loslaten. Leven vanuit het hogere zelf, de Schepper, de schepping.

Nu, meer dan een halve eeuw later, weet ik me echt gedragen door de Christusenergie, zo voelt het althans. Zoeken, zoeken en het niet vinden. Zoeken is immers buiten jezelf terwijl het in jezelf te vinden is. De goddelijke vonk werd gecreëerd toen ik geschapen werd in de schoot van mijn moeder. Ik werd toen al geliefd door de Schepper anders was ik er niet geweest. Zo, zoals ik was, een goddelijke vonk met alles erop en eraan. Ik hoefde niks te worden, want ik was al wat. Zo binnen zo buiten, zo boven zo beneden. De Christusenergie is toen in mij geboren, maar ik moet deze zelf uitpakken en gaan leven.

Het beeld in mensengestalte, Jezus de Christus, liet mij ervaren om, net als hij, mijzelf over te geven aan de goddelijke liefde en genade van de bron, de vader, aan de Schepper van Al dat Is. Ik mag in het hart van dat beeld rusten en me laten meevoeren op de golven van het leven, te weten dat ik nooit zal vallen, omdat ik gedragen word, ook als ik het soms niet voelen kan.

God kan met woorden niet tot mij spreken. God spreekt tot mij door middel van zijn ongelooflijke prachtige schepping van het heelal en de scheppingskracht die ik in mijzelf ervaar. God spreekt door middel van de heilige geest, alomtegenwoordig in mij, jou en jou. Als ik stil ben en luister word ik gewaar wat het leven zegt en van mij vraagt.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.