Nauka potwierdza – 2
Zbiór artykułów naukowych

Editor Андрей Тихомиров

ISBN 978-5-0059-5235-6

Created with Ridero smart publishing system

Biblijna Księga Wyjścia (fragmenty)

Najprawdopodobniej Morze Czerwone było w rzeczywistości jeziorem trzcinowym, którego woda tymczasowo oddzieliła się podczas wschodniego wiatru (patrz Exodus 14:21). Dowodem na to są wydarzenia z marca 2021 roku. Kontenerowiec Ever Given, który zablokował Kanał Sueski, został wypłynięty. 28 marca administracja kanału poinformowała, że prezydent Egiptu Abdel Fattah as-Sisi wydał rozkaz rozpoczęcia rozładunku kontenerowca Ever Given. Kontenerowiec Ever Given pod banderą Panamy osiadł całkowicie na mieliźnie na południu Kanału Sueskiego 23 marca, blokując ruch. (Japońska firma SHOHEI KISEN, która zarządza statkiem, wyjaśniła to, co stało się z silnym wiatrem – podkreśliłem-Tikhomirov A. E.). Poinformowano, że na pokładzie statku znajduje się ponad 20 tysięcy ciężkich kontenerów, które zostały przetransportowane z Chin do holenderskiego portu w Rotterdamie. Jest to jeden z największych statków w swojej klasie: jego długość sięga 400 m, Szerokość – 59 M, ponad 400 statków czeka na przejście przez kanał. Proces ma potrwać około trzech dni. Eksperci uważają, że światowe firmy logistyczne będą musiały dokonać przeglądu tras transportowych i podejść do wyboru wielkości statków, a także zmienić planowanie czasu dostawy towarów do portów. A tydzień przestojów morskich będzie kosztował globalną gospodarkę 70 miliardów dolarów. zakłócenie łańcuchów transportowych i logistycznych doprowadzi również do dywersyfikacji szlaków transportowych z Azji do Europy i odwrotnie. Głównymi beneficjentami mogą być północny szlak morski i projekt kolejowy-Jedwabny Szlak z Chin do Europy.

Cytaty z książki Tichomirowa A. E. «Ridero», Jekaterynburg, 2017: «Exodus»: https://ridero.ru/books/iskhod_2/

9:" 9 i powstanie pył po całej ziemi Egipskiej, i będzie na ludziach i na bydle stan zapalny z czyrakami, w całej ziemi Egipskiej. (Egipt, leżący wzdłuż Nilu, wśród pustyń, zależy od rzeki i pustyni. Są tu różne klęski żywiołowe: wieje Khamsin-wiatr niosący Pustynny pył, gdy w ciągu dnia robi się ciemno, a ta «ciemność» skrzypi na zębach; są inwazje pasożytów, szarańczy, gradoboi, są epidemie i epizootie, kwitnie woda, która staje się jak krew i nie nadaje się do picia. Musi być filtrowany przez ziemię, wykopując dziury wzdłuż brzegu w pobliżu wody. Zgodnie z prawem króla Babilońskiego Hammurabiego epidemia jest definiowana jako"dotyk Boga»).»

9: «33 i wyszedł Mojżesz od Faraona z miasta, i wyciągnął ręce swoje do Pana, i przestały grzmoty i grad, a deszcz przestał padać na ziemię. (Rozproszenie chmur, chmur-chmury stale się poruszają i» rozproszyły «wykorzystują swoją wiedzę i informacje o wietrze, atmosferze itp. Ponadto naukowo udowodniono, że na przykład tylko ciężko chorzy ludzie reagują na „zmiany“ aktywności słonecznej, podczas gdy zdrowi nie zauważają „zmian“. Udowodniono związek (są to opracowania A. L. Chizhevsky i in.) między zmianami pola magnetycznego Ziemi a wzrostem (zmniejszeniem) liczby pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, jeśli ci ludzie już chorowali. Wydaje się, że istnieje również związek między „nieco psychicznymi“ chorymi ludźmi a wyładowaniami elektrycznymi pochodzącymi z chmur burzowych. Niektórzy ludzie (kapłani, szamani i nie tylko) w transie postrzegają wyładowania elektryczne lepiej niż inni i mogą niejako „rozpraszać chmury“, tj. postrzegać wyładowania elektryczne z piorunami i czuć pogodę, rozumieć, dokąd mogą zmierzać chmury i chmury).»

10:" 13 i Mojżesz wyciągnął swoją laskę na ziemię Egipską, a Pan sprowadził na tę ziemię wschodni wiatr, który trwał cały dzień i całą noc. Nadszedł poranek, a wschodni wiatr zadał szarańczę. (To znaczy szarańcza przyleciała ze Wschodu, a to jest półwysep Synaj, gdzie szarańcza najprawdopodobniej już była, a kapłan o tym wiedział).»

10:" 19 i wzniósł Pan z przeciwległej strony bardzo silny wiatr zachodni, i niósł szarańczę i wrzucił ją do morza Czermnego: nie pozostała żadna szarańcza w całym kraju Egipskim. (Wiatr pomógł).»

10: «21 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku niebu, a będzie ciemność na ziemi Egipskiej, namacalna ciemność. (Wyróżnia się hydroeksplozyjny Typ erupcji wulkanu, które występują w płytkich warunkach oceanów i mórz, wyróżniają się tworzeniem dużej ilości pary, która powstaje w wyniku kontaktu gorącej magmy i wody morskiej. Podczas erupcji czasami dochodzi do zawalenia się struktury wulkanicznej, tworząc kalderę-dużą depresję o średnicy do 16 km i głębokości do 1000 m. Wraz ze wzrostem magmy zmniejsza się ciśnienie zewnętrzne, związane z nią gazy i produkty płynne uwalniają się na powierzchnię i następuje erupcja wulkanu. Jeśli starożytne Skały są przenoszone na powierzchnię, a nie Magma, a wśród gazów dominuje para wodna powstająca podczas ogrzewania wód gruntowych, wówczas taka erupcja nazywa się freatyczną. Lawa wznosząca się na powierzchnię ziemi nie zawsze wychodzi na tę powierzchnię. Podnosi tylko warstwy skał osadowych i zamarza w postaci zwartego ciała (lakkolitu), tworząc rodzaj systemu niskich gór. Wszystkie zjawiska poprzedzające i towarzyszące faktycznej erupcji wulkanu nazywane są wulkanicznymi i czasami rozciągają się na długi czas – nie tylko na lata, ale także na całe dziesięciolecia i stulecia. Prekursorem erupcji wulkanu jest często podziemny szum, wstrząsy i wstrząsy trzęsienia ziemi. Źródła na zboczach i u podnóża wulkanu wysychają lub zmniejszają się lub wręcz przeciwnie, zwiększają swoją aktywność. Na zboczach i kraterze pojawiają się pęknięcia, które uwalniają duszące gazy lub gorącą wodę. Czasami gazy rozprzestrzeniają się mniej więcej daleko i niszczą małe zwierzęta i roślinność pokrywającą zbocza długo uśpionego wulkanu. Erupcja często zaczyna się od uwolnienia z krateru kolumny czarnego dymu unoszącego się wysoko w górę (od 1 do 5 km), a następnie rozpryskującego się w powietrzu w postaci chmury o zróżnicowanym kształcie, czasami przypominającej pinię (sosny o płaskim wierzchołku). Stopniowo ta kolumna staje się ciemniejsza i szersza, cały szczyt wulkanu jest otoczony gęstymi chmurami i często wybucha burza z deszczem. Jednocześnie z krateru wyrzucane są duże i małe, rozgrzane do czerwoności fragmenty skał uwięzione przez ciśnienie gorących gazów z otworu wentylacyjnego. Ich lot można dobrze obserwować w nocy w postaci ognistych kropek wznoszących się nad kraterem. Z chmur przenoszonych przez wiatr w jednym lub drugim kierunku rozpoczyna się opadanie drobnego materiału-popiołu wulkanicznego, który pokrywa nie tylko zbocza wulkanu, ale także otoczenie, czasami w odległości kilkuset kilometrów (z wiatrem) i tworzy luźną warstwę o różnej grubości podczas silnych erupcji (w zależności od odległości od krateru), który również często niszczy roślinność, wypełniając ją. Ilość wyrzucanych w powietrze szczątków wulkanicznych i popiołu sięga czasami dziesiątek milionów, a czasem setek milionów metrów sześciennych. Spadek popiołu podczas takich erupcji jest tak gęsty, że dzień zamienia się w ciemną noc. Podobny wzór zaobserwowano podczas erupcji Shiveluch na Kamczatce w 1854 r., kiedy spadła tak duża ilość popiołu wulkanicznego, że w ciągu dnia w miejscu położonym 50 km od wulkanu panował nieprzenikniony mrok. Kiedy wszystkie te zjawiska osiągają największe napięcie, z krateru wulkanu, czasami po silnej eksplozji, wylewa się ognista płynna lawa. Przelewa się przez krawędź krateru i spływa strumieniami po zboczach wulkanu. Namacalna ciemność to popiół, który można dotknąć).»

13: «21 A Pan szedł przed nimi w dzień w słupie chmurnym, pokazując im drogę, a w nocy w słupie ognistym, świecąc im, aby szli i w dzień, i w nocy. (Hamsin-gorący, suchy wiatr przechodzący w słupy chmur, obserwowany w Egipcie w miesiącach wiosennych, powietrze wypełnione gorącym pyłem piaskowym. Samum to suchy, gorący wiatr na pustyniach Arabii i Afryki Północnej, miejscowi nazywają go «wiatrem ognia», «oddechem śmierci», wieje z wielką siłą i unosi duże masy piasku zasłaniające słońce, obserwowane najczęściej wiosną, przewodnicy zapalają pochodnie, aby można było zobaczyć. Sirocco – południowy wiatr przynoszący ogrzane powietrze z pustyń. Zakurzone tornada (wiry) powstają w rosnącym strumieniu powietrza, który powstał nad przegrzaną promieniami słonecznymi suchą glebą na suchych stepach i pustyniach, w szczególności na Saharze, Arabii, Egipcie. Są też ogniste tornada. Tornado ognia – lub burza ognia) – zjawisko atmosferyczne powstające, gdy powstałe rozproszone ogniska pożarów łączą się w jedno. Powietrze nad nim nagrzewa się, jego gęstość maleje i unosi się w górę. Od dołu na jego miejsce napływają zimne masy powietrza z obrzeża. Napływające powietrze również się nagrzewa. Zasysanie tlenu działa jak miechy kowalskie. Tworzą się stabilne dośrodkowe przepływy kierunkowe, wkręcane spiralnie z ziemi na wysokość do pięciu kilometrów. Występuje efekt komina. Ciśnienie gorącego powietrza osiąga prędkości huraganu. Temperatura może wzrosnąć do 1000C. wszystko się pali lub topi. Jednocześnie wszystko, co jest w pobliżu, jest» zasysane" do ognia. I tak dalej, aż wszystko, co może się palić, zostanie spalone. Ponadto geofizycy odkryli tajemnicę dziwnych świateł, czasem poprzedzających trzęsienia ziemi. Te poświaty występują w strefach szczelin, gdzie w skałach pojawiają się specjalne nośniki ładunków. Od początków sejsmologii jako nauki w XIX wieku wielu naukowców zaczęło myśleć o naturze niektórych zjawisk, które mogą być zwiastunami wstrząsów wtórnych. Być może jednym z najdziwniejszych takich zjawisk, które czasami niosą odrobinę mistyczności, są poświaty w atmosferze, które ludzie obserwowali od wieków w przeddzień trzęsień ziemi. W literaturze rosyjskojęzycznej zakorzeniła się dla nich nazwa «światła trzęsień ziemi», za granicą nazywane są «earthquake lights» lub w skrócie EQL. Ich badania naukowe rozpoczęły się stosunkowo niedawno w wielu krajach. Pierwsza praca naukowa poświęcona pożarom została napisana przez irlandzkiego inżyniera Roberta Malleta w 1851 roku. Wymienił w nim wiele przypadków obserwacji świateł, od XVII wieku pne do 1842 roku. Geolog Robert Theriault, pracownik Ministerstwa Zasobów Naturalnych kanadyjskiej prowincji Quebec, w swoim artykule opublikowanym w czasopiśmie Seismological Research Letters, próbował usystematyzować informacje o obserwacjach pożarów trzęsień ziemi i dowiedzieć się, co prowadzi do ich wystąpienia. Po zbadaniu źródeł historycznych Theriault przeanalizował 65 udokumentowanych występów świateł, które zaobserwowano od 1600 r. w Europie i Ameryce Północnej. Porównując dane naocznych świadków z obecnie dostępnymi danymi na temat struktury geologicznej miejsc trzęsień ziemi, Naukowiec doszedł do wniosku, że większość przypadków obserwacji świateł przypada na obszary stref szczelin – obszary pęknięcia skorupy ziemskiej powstałe w wyniku jej ruchu wzdłużnego lub załamania. Okazało się, że zdecydowana większość udokumentowanych poświat była obserwowana w pobliżu tak zwanych grabenów – obszarów skorupy ziemskiej opuszczonych wzdłuż stromych pionowych klifów. Przykładem takiej formacji geologicznej jest depresja Jeziora Bajkał. Jedna z ostatnich udokumentowanych poświat miała miejsce w przeddzień niszczycielskiego trzęsienia ziemi we włoskiej L ' Aquili w 2009 roku. Zaledwie kilka sekund przed trzęsieniem ziemi miejscowi zwrócili uwagę na 10-centymetrowe światła unoszące się nad brukowaną ulicą Francesco Crispi w historycznym centrum miasta. 12 listopada 1988 r. jasna, fioletowo-różowa kula była widoczna na niebie w pobliżu Quebecu 11 dni przed potężnym trzęsieniem ziemi. A dwa dni przed niszczycielskim trzęsieniem ziemi w San Francisco w 1906 roku, którego ofiarami padło do 3 tysięcy osób, ludzie obserwowali strumienie światła rozchodzące się wzdłuż powierzchni Ziemi. Wspólną właściwością wszystkich obszarów, w których obserwowano światła trzęsień ziemi, okazała się obecność głębokich uskoków pionowych, których rola w tworzeniu i rozprzestrzenianiu się blasku nie jest w pełni jasna. «Nie wiemy dokładnie, dlaczego większość poświat jest związana konkretnie ze strefami szczelin, a nie z innymi typami uskoków, ale w przeciwieństwie do pozostałych uskoków, które mogą tworzyć się pod kątem 30—35 stopni, takich jak strefy subdukcji, przypadki poświaty są związane konkretnie z uskokami subpionalnymi» – wyjaśnił Theriault. Wielkość trzęsień ziemi, które znalazły się na liście analizowanych, mieściła się w zakresie 3,6—9,2. A same poświaty miały różne kształty i rozmiary, chociaż większość z nich to kuliste światła poruszające się lub spoczywające lub błyski unoszące się z ziemi. Różne były czasy obserwacji świateł i ich odległość do epicentrów trzęsień ziemi. Większość świateł była obserwowana przed trzęsieniami ziemi lub w ich trakcie, a niezwykle rzadko później. Doprowadziło to naukowców do przekonania, że pojawienie się świateł prowadzi do szybkiego nagromadzenia naprężeń mechanicznych w skorupie ziemskiej i ich zmian w momencie propagacji fal sejsmicznych. Powstałe w wyniku naprężeń w skałach dodatnie nośniki ładunku (dziury) szybko przepływają wzdłuż gradientu naprężeń, docierają do powierzchni, gdzie jonizują cząsteczki powietrza i powodują jego świecenie. Według Therio najbardziej zapamiętał przypadek mieszkańca L ' Aquila. Mężczyzna, widząc światła z domu dwie godziny przed trzęsieniem ziemi, rzucił się do swojej rodziny i wyprowadził ją w bezpieczne miejsce. «Jest to jeden z niewielu udokumentowanych przypadków, w których ktoś działał, zauważając światła trzęsienia ziemi. Te światła, jako prekursor zjawiska, w połączeniu z innymi typami parametrów, pewnego dnia będą w stanie ostrzec przed silnymi trzęsieniami ziemi» -wyjaśnił naukowiec Pavel Kotlyar. Najprawdopodobniej miało to miejsce nie tylko trzęsienie ziemi, ale także erupcja kilku wulkanów, w tym podziemnych i podwodnych, ponieważ jest to region aktywny sejsmicznie, w którym zbiegają się płyty kontynentu euroazjatyckiego i afrykańskiego, co doprowadziło do takich «cudów»).»

13: «22 słup pochmurny w ciągu dnia i słup ognisty w nocy nie oderwał się od ludu. (Oznacza to, że pogoda była bardzo wietrzna i były ciągłe tornada, które były używane przez wykwalifikowanych dyrygentów za kulisami jako rozproszenie uwagi, zapalając pochodnie w nocy).»

Rozdział 14 (jako najważniejszy podany w całości)

«1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: (Pan Tak mówi do Mojżesza, co dowodzi, że zna język, którym mówił Mojżesz).

2 Powiedz synom Izraelskim, aby się nawrócili i obozowali przed Pi-Gachyrothem, między Migdolem i między morzem, przed Baal-Cefonem; naprzeciw niego postaw obóz nad morzem. (Vaal Cephon (Suez) jest północnym krańcem Zatoki Sueskiej. Migdol mógł być wieżą strażniczą znajdującą się w strategicznie ważnym miejscu na górze Jebel Attack. Pi-Gahirof znajdował się w pobliżu Morza Czerwonego – tam, skąd jedyna droga odwrotu przed zbliżającym się wojskiem egipskim biegła przez morze. Egipskie twierdze były rozproszone po całym kraju, w tym na półwyspie Synaj. W tym miejscu morze musiało być wystarczająco głębokie, aby wody mogły się rozdzielić, tworząc przejście «wśród morza» i «ścianę» wody po obu stronach. Żadne miejsce na północ od Zatoki Sueskiej nie spełnia tych warunków. To prawda, że wielu współczesnych uczonych uważa, że Izraelczycy przeszli przez płytką wodę w regionie gorzkich jezior, która zaczyna się około 25 km na północ od Suezu. Jednak uczeni zaprzeczają, że przejście Izraelitów nastąpiło dzięki cudowi (twierdząc, że był to obszar bagienny) lub uważają, że w starożytności północny kraniec Morza Czerwonego wchodził w obszar gorzkich jezior i że w tym czasie było znacznie głębiej, chociaż sądząc po dowodach archeologicznych, poziom wody od tego czasu prawie się nie zmienił).

3 a Faraon powie o synach Izraelskich: zgubili się w tej ziemi, zamknęła ich pustynia. (Kapłan twierdzi, że faraon przypuszczał, że Izraelici zginęli na pustyni).

4 A Ja zatwardzę serce faraona, a on będzie ich ścigał, i pokażę chwałę Moją na Faraonie i na całej jego armii; a Egipcjanie poznają, że Ja jestem Panem. I tak zrobili. (Zapowiedź znaku).

5 I oznajmiono królowi Egipskiemu, że lud uciekł; i zwróciło się serce faraona i Jego sług przeciwko temu ludowi, i powiedzieli: co my uczyniliśmy? po co wypuszczać Izraelitów, żeby nam nie pracowali? (Oznacza to, że Żydzi, nazywani także Izraelitami, byli wykorzystywani jako pracownicy gościnni).

6 [Faraon] zaprzęgnął swój rydwan, a lud swój wziął ze sobą; (powszechnie używano rydwanów).

7 i wziął sześćset rydwanów wybranych, i wszystkie rydwany Egipskie, i wodzów nad nimi wszystkimi. (Więc nie wszystkie zwierzęta Egipcjan zginęły!).

8 i zatwardział Pan serce Faraona, króla Egipskiego, i gonił za synami Izraelskimi; a synowie Izraelscy szli pod ręką wysoko. (Co za narracja bez pościgu!).

9 i za nimi gonili Egipcjanie, i wszystkie konie z rydwanami faraona, i jeźdźcy, i cała armia jego, i wyprzedzili ich, którzy znajdowali się nad morzem, pod Pi-Gachirofem przed Baal-Cefonem. (Czyli w rejonie dzisiejszego miasta Suez).

10 Faraon zbliżył się, a synowie Izraelscy spojrzeli za siebie, a oto Egipcjanie idą za nimi: i bardzo się przestraszyli, i wołali synowie Izraelscy do Pana, (masakra jest bliska).

11 I rzekli do Mojżesza: czyż nie ma trumien w Egipcie, że przyprowadziłeś nas na śmierć na pustyni? co nam zrobiłeś, wyprowadzając nas z Egiptu? (Oburzenie Izraelczyków).

12 czyż nie to ci powiedzieliśmy w Egipcie, mówiąc: Zostaw nas, abyśmy pracowali Egipcjanom? Bo lepiej być w niewoli Egipcjan, niż umrzeć na pustyni. (Niewolnicy są niewolnikami).

13 ale Mojżesz rzekł do ludu: nie bójcie się, stójcie, a ujrzycie zbawienie Pańskie, które wam teraz czyni; Albowiem Egipcjan, których teraz widzicie, nie ujrzycie już na wieki; (znak jest bliski!).

14 Pan będzie walczył za Was, a wy bądźcie spokojni. (Wieczna walka).

15 I rzekł Pan do Mojżesza: co do mnie wołasz? Powiedz synom Izraelskim, aby szli.

16 a Ty podniesiesz swoją laskę i wyciągniesz rękę na morze, i rozbierzesz ją, a synowie Izraelscy przejdą wśród morza drogą lądową; (znowu Laska jako czerwony śledź).

17 A Ja zatwardzę serce Egipcjan, a pójdą za nimi; i pokażę chwałę Moją na Faraonie i na całej armii jego, na rydwanach jego i na jeźdźcach jego; (coś musi się wydarzyć).

18 A Egipcjanie dowiedzą się, że Ja jestem Panem, gdy pokażę chwałę Moją na Faraonie, na jego rydwanach i na jego jeźdźcach. (Oto jest chwała Pana-Boga!).

19 i ruszył Anioł Boży, który szedł przed obozem Izraelskim, i poszedł za nimi; i ruszył słup obłoczny od ich twarzy, i stanął za nimi; (tu też był pewien posłaniec-Anioł).

20 i wszedł do środka między obozem egipskim, a między obozem Izraelskim, i był obłokiem i ciemnością [dla jednych], i oświetlał noc [dla innych], i nie zbliżyli się jedni z drugimi przez całą noc. (To znaczy płonęły pochodnie).

21 i Mojżesz wyciągnął rękę swą na morze, a Pan popędził morze silnym wiatrem wschodnim przez całą noc, i uczynił morze suchym, a Wody się rozstąpiły. (Wschodni wiatr z Synaju przyczynił się do powstania przejścia, podczas wschodniego wiatru na tych obszarach poziom wody w dzisiejszym Kanale Sueskim gwałtownie spada, zwłaszcza jeśli wiatr zbiega się z odpływem w Zatoce Sueskiej, wydaje się, że tak było w tamtych czasach).

22 i poszli synowie Izraelscy wśród morza drogą lądową, a wody były im murem po prawej i po lewej stronie. (Możliwe przejście przez wodę, mógł to być tylko kanał faraonów, który łączył wówczas Nil z «Krainą gorzkich jezior» (są to współczesne wielkie i małe gorzkie jeziora). Pierwszy kanał łączący jezioro z Deltą został ułożony 4 tysiące lat temu, w czasach Państwa Środka. W czasach XII dynastii Faraon Senusert III (1888—1878 p. n. e.) E.) położył z zachodu na wschód kanał wykopany przez Wadi Tumilat Wadi Tumilat, łączący Nil z Morzem Czerwonym, w celu swobodnego handlu z puntem. Później budową i odbudową kanału zajęli się potężni egipscy faraonowie Ramzes II i Necho II. Herodot (II. 158) pisze, że Necho II (610—595 pne) zaczął budować kanał od Nilu do Morza Czerwonego, ale go nie ukończył. Kanał został ukończony około 500 roku pne przez króla Dariusza i, perskiego zdobywcę Egiptu. Na pamiątkę tego wydarzenia Dariusz zainstalował granitowe Stele nad brzegiem Nilu. Timsah (Arab. «krokodyl») – jezioro w Egipcie, położone mniej więcej pośrodku przesmyku Sueskiego. Jezioro Timsach sąsiaduje obecnie z Kanałem Sueskim. Przed budową kanału jezioro Timsakh było jednym z wewnętrznych, płytkich jezior Synaju, wcześniej jezioro Timsakh co roku docierało do wód rzeki, zalewając Wadi Timulat, rozciągający się bezpośrednio od delty Nilu do jeziora Timsakh, co mogło, w połączeniu z trzęsieniami ziemi i erupcjami wulkanów, odpływami i przypływami, spowodować nagłą śmierć Egipcjan).

23 Egipcjanie gonili, i weszli za nimi na środek morza wszystkie konie faraona, rydwany jego i jeźdźcy jego. (Tsunami jest zwykle poprzedzony potężnym odpływem wód morskich, odsłaniając rozległe przestrzenie. Współcześni badacze biblijni uważają, że Izraelici nie przekroczyli «suchego» Morza Czerwonego, ale «morza trzcin» – słodkowodnej laguny lub jeziora na wschód od delty Nilu, jak to brzmi w Hebrajskiej torze. Śmierć armii egipskiej można wytłumaczyć jednym ze skutków ubocznych Tsunami spowodowanych upadkiem centralnej części Santorynu. Po eksplozji w centrum Santorynu utworzyła się ogromna kaldera, morze wpadło do niej, aby wypełnić gigantyczny basen, obecną zatokę tira, a wody wypłynęły z brzegów wschodniej części Morza Śródziemnego. Gdy wody ustąpiły, Mierzeja oddzielająca lagunę od morza naturalnie się rozszerzyła,» szczelina" na jakiś czas przestała istnieć, a Laguna została całkowicie odizolowana od morza. Najwyraźniej korzystając z tego, Izraelici byli w stanie przeprawić się przez lagunę, a raczej przejść przez nagle utworzony przesmyk).

24 a na straż poranną spojrzał Pan na obóz Egipcjan ze słupa ognia i obłoku, i wprawił w zakłopotanie obóz Egipcjan; (Egipcjanie jednak nie ścigali się szczególnie, ale stanęli obozem).

25 i odebrał koła rydwanom ich, tak że z trudem je pociągały. I rzekli Egipcjanie: Uciekajmy przed Izraelitami, bo Pan walczy za nich przeciwko Egipcjanom. (Najprawdopodobniej koła rydwanów zostały złamane z powodu złej pustynnej drogi).

26 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją na morze, a wody zwrócą się na Egipcjan, na ich rydwany i na ich jeźdźców. (Egipscy prześladowcy zostali uderzeni przez gigantyczną falę tsunami, Zwykle przybywającą dziesięć do trzydziestu minut po tym, jak opadające morze odsłania dno).

27 i Mojżesz wyciągnął rękę swą na morze, a nad ranem woda powróciła na swoje miejsce; a Egipcjanie uciekli na spotkanie. Tak zatopił Pan Egipcjan wśród morza. (To znaczy Egipcjanie zginęli, woda wróciła na swoje miejsce dopiero rano).

28 a woda powróciła i przykryła rydwany i jeźdźców całej armii faraona, którzy weszli za nimi do morza; żaden z nich nie pozostał. (Wszyscy Egipcjanie zginęli).

29 A synowie Izraelscy szli po lądzie wśród morza: wody były im murem po prawej i po lewej stronie. (Dno od strony Półwyspu Synaj było płytkie, ponadto możliwe jest, że z powodu trzęsienia ziemi powstały gruzy, które zatrzymywały wody podczas przechodzenia Izraelitów).

30 i w dniu, w którym Pan wybawił Izraelitów z rąk Egipcjan, ujrzał Izraelitów Egipcjan martwych nad brzegiem morza. (Zakrztusił się w wodzie).

31 I ujrzeli Izraelici rękę wielką, którą Pan objawił nad Egipcjanami, a lud Pański się bał i uwierzył Panu i Mojżeszowi, słudze jego. Wtedy Mojżesz i synowie Izraelscy śpiewali Panu tę pieśń i mówili: (tak narodziła się wiara w Boga Izraelskiego, ponieważ naiwni ludzie myśleli, że zrobił to pewien Bóg, w rzeczywistości jest to tylko naturalne zjawisko, które zbiegło się z ucieczką części plemion semickich z Egiptu. 10 egipskich egzekucji, którym Bóg poddał Egipt za odmowę faraona uwolnienia Żydów z niewoli: zamienił wodę w krew, wysłał ropuchy, muszki, zarazę itp. w tym czasie Egipt był rządzony przez XVIII dynastię, nowe królestwo, którego faraonowie nie budowali już piramid) na Morzu Śródziemnym w grupie wysp wulkanicznych Santoryn (Tyra), niektórzy uczeni również łączą tę naturalną katastrofę z zaginioną Atlantydą i śmiercią cywilizacji minojskiej (starożytna kultura grecka opierała się na rozwiniętej kulturze minojskiej epoki brązu 3—2 tysiąclecia pne. na Krecie i innych wyspach Morza Śródziemnego, nazwanych tak od imienia mitologicznego króla Minosa, kultura ta wywarła ogromny wpływ na kulturę światową, dlatego dobrze Ją znamy, w przeciwieństwie do wielu najstarszych kultur narodów europejskich. Cywilizacja minojska bardzo ucierpiała w wyniku katastrofy naturalnej-eksplozji wulkanicznej (między 1628 a 1500 rokiem pne) na wyspie fera (Tira, Santorin), która spowodowała ogromne trzęsienie ziemi i katastrofalne Tsunami. Ta erupcja wulkanu mogła być podstawą mitu o Zagładzie Atlantydy. Wcześniej zakładano, że erupcja wulkanu zniszczyła cywilizację minojską, jednak Wykopaliska archeologiczne na Krecie wykazały, że cywilizacja minojska istniała co najmniej około 100 lat po erupcji (odkryto warstwę popiołu wulkanicznego pod strukturami kultury minojskiej). Do tej pory nie jest znana dokładna przyczyna pożarów, które ostatecznie zniszczyły pałace minojskie w 1450 r.p. n. e. po erupcji władzę na wyspie przejęli Achajowie. W ten sposób powstała kultura mykeńska (Kreta i Grecja kontynentalna), łącząca elementy minojskie i greckie. W XII wieku p. n. e. kultura mykeńska została zniszczona przez Dorian, którzy ostatecznie osiedlili się na Krecie).»

Druga księga Królestw (fragmenty)

Dawid z Arką Przymierza. Miedzioryt Matthäusa Meriana

Najprawdopodobniej mały prąd elektryczny faktycznie uderzył nieszczęsnego Ozu, gdy przypadkowo dotknął Arki, a wraz z autosugestią doprowadziło to do jego śmierci (patrz «druga księga królów» 6:6—7).

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.