Wetenschap bevestigt – 3
Verzameling wetenschappelijke artikelen

Редактор Андрей Тихомиров

ISBN 978-5-0059-5695-8 (т. 3)

ISBN 978-5-0059-5237-0

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

Wetenschappers hebben ontdekt wanneer een persoon kleding begon te gebruiken

In een grot aan de Atlantische kust van Marokko hebben archeologen meer dan 60 botwerktuigen ontdekt die oude mensen gebruikten om kleding van leer en bont te produceren. De leeftijd van de vondsten is 90—120 duizend jaar. Dit is het oudste bewijs tot op heden van de vervaardiging van kleding door vertegenwoordigers van Homo sapiens. De resultaten van de studie zijn gepubliceerd in het tijdschrift iScience.

Het begin van het gebruik van kleding is een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de mensheid. Zijn verschijning markeert niet alleen de opkomst van de mens naar de volgende stap in culturele en cognitieve evolutie, deze innovatie heeft mensen de mogelijkheid gegeven om zich buiten Afrika te vestigen, in koudere en meer ongunstige regio ' s vanuit het oogpunt van het klimaat.

Archeologen en antropologen zijn het erover eens dat Homo sapiens kleding begon te gebruiken in het late Plioceen, maar ze konden tot nu toe niet preciezer zeggen: leer, bont en andere organische materialen die worden gebruikt voor de productie zijn slecht bewaard gebleven in het archeologische record. Daarom proberen wetenschappers voortdurend indirect bewijs te vinden van het verschijnen van kledingproductietechnologieën bij oude mensen – gespecialiseerde hulpmiddelen voor het maken van huiden.

Onderzoekers die de site van een oude man in de Contrebandier-grot in Marokko bestuderen, hebben hier ongeveer 12.000 fragmenten van dierlijke botten gevonden, waarvan er minstens 60 door wetenschappers zijn geïdentificeerd als hulpmiddelen voor het villen en villen. De gevonden botgereedschappen hebben een bepaalde juiste vorm, ze zijn gepolijst en gladgestreken, wat duidt op langdurig gebruik.

Naast de botwerktuigen werden botten gevonden van kleine pelsdragende dieren – zandvossen, gouden jakhalzen en wilde katten – met sporen die erop wijzen dat de dieren werden geslacht om ze te villen. De beenderen van andere diersoorten die in de grot zijn gevonden, die van vee zijn, hebben merktekens van een ander type, wat aangeeft dat ze zijn verwerkt voor vlees.

«De combinatie van roofdierbotten met sporen van villen en botgereedschap, die waarschijnlijk ook werden gebruikt voor de verwerking van bont, biedt zeer overtuigend indirect bewijs van de productie van de vroegste kleding in het archeologische record,» de woorden van de eerste auteur van het artikel Emily Hallett van het Duitse Max Planck Instituut voor de geschiedenis van de mensheid worden geciteerd in het persbericht van de uitgeverij. «Maar gezien de mate van specialisatie maken deze tools waarschijnlijk deel uit van een eerdere traditie, waarvan er nog geen voorbeelden zijn gevonden.»

Experts vergeleken de gereedschappen uit de Contrebandier cave met beschrijvingen van huidbehandelingshulpmiddelen uit andere studies en ontdekten dat ze dezelfde vorm en dezelfde markeringen hebben. De leeftijd van de oudste van de vondsten is 120 duizend jaar. Dit is het vroegste bewijs tot op heden van de opkomst van een cultuur van kledingproductie en gespecialiseerde hulpmiddelen voor de vervaardiging ervan.

In het algemeen benadrukken de bevindingen van de Contrabandiere grot volgens de onderzoekers de opkomst van een complexe cultuur in het late Pleistoceen in Afrika, inclusief het gebruik van een breed scala aan materialen voor de vervaardiging van gespecialiseerde gereedschappen.

Botgereedschap uit de Contrebandier-grot toont aan dat Homo sapiens ongeveer 120.000 jaar geleden botten actief begon te gebruiken om gespecialiseerde gereedschappen te maken voor het oplossen van specifieke taken, waaronder het verwerken van leer en bont. Deze eigenschap is blijkbaar de basis voor onze soort en verscheen niet na de uitbreiding naar Eurazië, "vat Hallett samen.

Meer informatie: https://ria.ru/20210916/odezhda-1750382673.html

Wetenschappelijke opmerkingen staan tussen haakjes.

De Bijbel (Genesis): vermelding van kleding

2: 25 en Adam en zijn vrouw waren naakt, en zij schaamden zich niet. (Schaamte in de ontwikkeling van de menselijke zelfidentificatie verschijnt later. Lendendoeken – vanuit het oogpunt van religieuze figuren leidde het verlies van onschuld tot een gevoel van schaamte, en mensen begonnen de geslachtsdelen te bedekken met lendendoeken (Gordels), christenen bedekten de geslachtsdelen in sculpturen en schilderijen met vijgenbladeren (vandaar om vijgen te laten zien – om christelijke Spot-bescheidenheid belachelijk te maken). De mens is het enige dier dat opzettelijk zijn lichaam bedekt met vreemde materialen om redenen die we «bescheidenheid» noemen, met behulp van de «gordel van bescheidenheid». Andere dieren kunnen zich bedekken met vuil om het lichaam te koelen, of ze kunnen een onbezette schelp als schuilplaats gebruiken, maar voor zover we kunnen beoordelen, hebben alleen mensen bescheidenheid. A. Asimov geloofde dat in eerste instantie een soort van bekledingen nodig waren om de meest gevoelige plaatsen – bijvoorbeeld de geslachtsdelen – te beschermen tegen contact met de externe omgeving. (Wanneer een persoon op zijn achterpoten stond, waren de geslachtsdelen meer open dan voorheen.). Naarmate mensen naar koelere gebieden migreerden, werden kleding zwaarder en strakker rond het lichaam: een persoon had kunstmatige warmte nodig. Het motief van bescheidenheid (of, in sommige gevallen, schaamteloosheid: immers, soms werden kledingstukken gebruikt om erotische plaatsen te benadrukken) verscheen blijkbaar als een neveneffect van deze utilitaire behoefte aan kleding. Aan de andere kant zijn er nog steeds primitieve culturen waarvoor naaktheid niet als beschamend wordt beschouwd; er zijn ook ontwikkelde volkeren met soortgelijke opvattingen – bijvoorbeeld de Japanners; ten slotte kunnen we nudisten (van het Latijnse nudo – blootstellen, naakt doen, ontdekken, ontdekt worden) kolonies en stranden herinneren. De lendendoek werd door mensen gebruikt om te voorkomen dat uitwerpselen vallen of urine morst tijdens de jacht en in het algemeen, omdat een vijand of een roofdier de sporen van menselijke uitwerpselen kon opsporen. Door bloed (met behulp van speren met inkepingen die een overvloed aan bloed veroorzaken) sporen, uitwerpselen, oude mensen en huidige jagers, evenals dieren door geur, prooien op. Lendendoeken werden ook gebruikt om de geslachtsdelen te ondersteunen, omdat korsetten en beha ' s later werden gebruikt om de borsten van vrouwen te ondersteunen.)

3: 21 en de Heere God maakte lederen klederen voor Adam en zijn huisvrouw, en hij kleedde hen. (Nogmaals bewijst dat de Here God een mens is, of beter gezegd kleermakers die dieren villen en dierenhuiden gebruiken voor kleding. de veeteelt ontwikkelt zich.)

Hoofdstuk 9: 20 Noach begon het land te bewerken en plantte een wijngaard; (Noachs bezigheid met landbouw en in het bijzonder wijnbouw).

21 en hij dronk den wijn, en werd dronken, en lag naakt in zijn tent. (Beschrijving van Noachs dronkenschap, kleding tegen die tijd was niet alleen het onderwerp van verbergen voor de kou, maar werd ook het onderwerp van bescheidenheid).

22 en Cham, de vader van Kanaan, zag de naaktheid zijns vaders, en ging uit, en boodschapte het zijn twee broeders. (Hier wordt bewezen dat tegen die tijd kleding een onderwerp van bescheidenheid was geworden, het werd noodzakelijk om hun naaktheid te verbergen met behulp van kleding).

23 sem nu en Jafeth namen een kleed, en legden het op hun schouders, en gingen achterwaarts, en bedekten de naaktheid hunner vader; hun aangezichten waren achterwaarts gekeerd, en zij zagen de naaktheid hunner vader niet. (Opnieuw is bewezen dat het onmogelijk was voor kinderen om de naaktheid van hun ouders te zien).

24 Noach verslapte van zijn wijn en ontdekte wat zijn jongste zoon hem had aangedaan (Noachs daden jegens zijn jongste zoon, maar in de oudheid werd de regel van de minderjarige toegepast op jongere zonen, dat wil zeggen, alle eigendom werd aan hem gegeven).

25 en Hij zeide: vervloekt is Kanaän; hij zal zijn broederen een knecht der knechten zijn. (Maar het is niet Cham die vervloekt is, maar zijn zoon, dat wil zeggen, Noachs kleinzoon Kanaän! Kanaän is de voorouder van de Kanaänieten en de schrijvers van de Bijbel, die deze gebeurtenissen in latere tijden behandelden, moesten de slavernij van Kanaän door de Israëlieten rechtvaardigen).

26 En Hij zeide: Geloofd zij de HEERE, de God van Sem; Kanaan zal hem tot een knecht zijn; sem had zijn God, waarschijnlijk de god van den stam van Sem; toen was er het polytheïsme; Kanaan werd sem tot slaaf gemaakt. Ook hier is de verovering van Kanaän door de Israëlieten gerechtvaardigd).

20: 16 en Sara zeide: Zie, Ik heb uw broeder duizend sikkelen zilvers gegeven; zie, dit is een deksel voor uw ogen voor allen, die bij u zijn, en voor allen, die gij gerechtvaardigd zijt. Een sluier om de ogen te verbergen. Hoofddoeken voor vrouwen-alle mensen op verschillende tijdstippen hebben een sluiting van het gezicht, lichaam. De boerka komt van de Arabier. farajiya-bovenste losse kleding, sluier – uit het Sanskriet. pata is een stof, een lichte vrouwelijke hoofdbedekking, nu een bruiloft hoofdtooi. Het gezicht werd in de oudheid beschouwd als de verblijfplaats van de ziel, waar de belangrijkste kenmerken van een vrouw waren, dus ze waren nog zorgvuldiger Verborgen dan de rest van het lichaam. Tegenwoordig heeft een inwoner van Saoedi-Arabië, die 30 jaar met haar man heeft gewoond, een echtscheiding aangevraagd nadat een nieuwsgierige echtgenoot voor het eerst naar haar gezicht keek en de sluier verwijderde, waardoor hij de wet van de geboortestad van zijn vrouw schond, die verbiedt haar gezicht zelfs aan haar echtgenoot te tonen).

24: 53 en de knecht nam zilveren dingen, en gouden dingen, en klederen, en gaf die aan Rebekka; en hij gaf ook rijke gaven aan haar broeder en aan haar moeder. (Begiftiging).

27: 15 en Rebekka nam de rijke klederen van haar oudste zoon Ezau, die zij in haar huis had, en kleedde haar jongste zoon Jakob. 16 en zij bedekte zijn handen en zijn gladde hals met de huid van de bokken. 27 hij kwam naar hem toe en kuste hem. En hij rook de geur van zijn klederen, en zegende hem, en zeide: Zie, de geur van mijn zoon is als de geur van het veld, dat de Heere gezegend heeft. 28 God geve u van den dauw des hemels, en van het vet der aarde, en veel brood en wijn; een zegen door bedrog!).

28: 20 En Jakob deed een gelofte, zeggende: Indien God met mij zal zijn, en mij behoeden op dezen weg, dien ik ga, en mij brood te eten en klederen geven zal, die gelofte is een contract met een priester.

35: 2 En Jakob zeide tot zijn huis, en tot allen, die bij hem waren: werpt de vreemde goden, die bij u zijn, weg, en wordt gereinigd, en verandert uw klederen; er moet één god zijn die zal leiden.

37: 3 Israël had Jozef meer lief dan al zijn zonen, want hij was de zoon van zijn ouderdom, en maakte hem een kleurrijk kleed. (Jozef is de jongste zoon, dat wil zeggen, hij past onder het recht van een minderjarige. Veelkleurige kleding betekende rijkdom, een soort van worden gekozen voor de oudheid, zoiets als de mode van die tijd. Verdrijving van kinderen – in de dierenwereld is het vaak mogelijk om de verdrijving van hun oudere welpen door vrouwen met pasgeborenen te observeren, dit wordt door hen gedaan om het leven van een pasgeboren Welp te redden en te voeden, ook een vrouw die een pasgeborene voedt, probeert niet te paren, produceert ze geen menstruatie, dit wordt ook waargenomen bij mensen (vaak gegeten of begraven door dieren placenta, zodat roofdieren niet aan de geur zouden komen en de welpen zouden eten, volgens de oude Afrikaanse gewoonte van sommige volkeren, waaronder de farao ' s van het oude Egypte, werd hun placenta samen met de overledene begraven in een canopische pot). In het oude Rusland was het groepshuwelijk een vorm van gezinsleven waarin een vrouw en een man uit dezelfde familie een tijdje een monogame familie vormden. Ze leefden als man en vrouw voor precies zo lang als het duurde om kinderen te krijgen en ze op te voeden tot ongeveer de leeftijd van drie. Vanaf dat moment besteedde de moeder minder aandacht aan het kind, omdat hij oud genoeg werd geacht om een verscheidenheid aan werk te doen. Een vrouw had al een tweede kind kunnen baren, dus breidde ze de relatie met haar voormalige echtgenoot uit of verhuisde ze naar een andere man. De ouderling moet zijn eigen leven regelen. Een dergelijk fenomeen bestaat bij mensen – in Russische sprookjes zijn oudere broers altijd verraderlijk, en de jongere is «goed», in Duitsland werd de gewoonte lange tijd bewaard toen oudere kinderen het huis verlieten en hun eigen leven regelden. Dit is het recht van de minderjarige, het oude systeem van erfenis van eigendom door de jongste in de familie, werd vervangen door het recht van de majoor – het recht van erfenis door de oudste van de erfgenamen, was gericht op het behoud en de consolidatie van grootgrondbezit). 23 toen Jozef bij zijn broers kwam, trokken zij zijn kleren uit van Jozef, De kleurrijke kleren die hij droeg (de kleren waren blijkbaar duur).

24 en zij grepen hem, en wierpen hem in den kuil; maar de kuil was ledig; er was geen water in. (De wraak van de broers)

25 en zij zaten neder om brood te eten, en zij zagen, en zagen, ziet, een karavaan van Ismaëlieten kwam uit Gilead, en hun kemelen droegen stirrax, balsem, en wierook; zij gingen dien naar Egypte brengen. Een handelskaravaan. In religieuze manipulaties worden aromatische effecten op grote schaal gebruikt – het vestigen van invloed met behulp van geuren en roken (mirre, mirre, wierook, enz.). Het is wetenschappelijk bewezen dat wierook incensolacetaat bevat en een remedie is voor depressie en werkt als een antidepressivum. Balsems-van de Griekse-aromatische hars, natuurlijke stoffen, waaronder essentiële oliën en harsen opgelost in hen, aromatische en andere verbindingen. Styrax (in het Grieks, in het Hebreeuws – nataf – een boom of struik, de bruin-rode hars van deze boom werd gebruikt in de geneeskunde en cosmetica, de oude Israëlieten gebruikten deze hars bij het roken in tenten).

26 toen zei Juda tegen zijn broers: ’wat hebben we eraan als we onze broer doden en zijn bloed verbergen? (Judas is tegen de moord op zijn broer).

27 laat ons gaan en hem aan de Ismaëlieten verkopen, maar laat onze handen niet aan hem zijn, want hij is onze broeder, ons vlees. Zijn broers gehoorzaamden hem (het is beter om Jozef te verkopen).

28 en als de kooplieden van Midian voorbijgingen, rukten zij Jozef uit de gracht, en verkochten Jozef aan de Ismaelieten voor twintig zilverlingen; en zij brachten Jozef naar Egypte. Jozef werd verkocht aan Egypte. Een stuk zilver is een Joodse munt).

29 maar Ruben kwam weder in de gracht; en ziet, Jozef was niet in de gracht. En hij scheurde zijn kleren, (het scheuren van kleren is een oude gewoonte van het toebrengen van bepaalde verwondingen aan zichzelf).

30 en hij keerde weder tot zijn broederen, en zeide: Er is geen jongen, dan ik, waar ga ik heen? (Ruben leeft mee met Jozef).

31 en zij namen Jozefs klederen, en slachtten den bok, en bevlekten de klederen met bloed.

32 en zij zonden een kleed van vele kleuren, en brachten het tot hun vader, en zeiden: Wij hebben het gevonden; zie, of dit het kleed van uw zoon is, of niet. (Misleiding van de vader).

33 En hij herkende haar, en zeide: Dit is mijns zoons kleed; een roofdier heeft hem opgegeten; want Jozef is verscheurd.»(Jakob geloofde de misleiding).

34 En Jakob scheurde zijn klederen, en deed een zak aan zijn lenden; en hij rouwde over zijn zoon vele dagen. (Zak of zak-zak, kleding gemaakt van grof weefsel).

35 en al zijn zonen en al zijn dochteren vergaderden zich, om hem te troosten; maar hij wilde niet vertroost worden, en zeide: met droefheid zal ik tot mijn zoon in de hel nederdalen. Zijn vader rouwde om hem. (Rouw vindt zijn oorsprong in de oudheid. Rouw-volgens de regel van talion, verdriet, rouwkleding, sluier, Vrouwelijk huilen (rouwenden) – dit zijn allemaal manieren om medelijden te veroorzaken voor de rouwende, manieren om verdriet, verdriet, wroeging te veroorzaken. Een persoon in verdriet Slaat op zijn borst, scheurt zijn haar, weigert te eten, probeert zichzelf te straffen en de komende eeuwige straf te vermijden of de straf te verzwakken waarop hij wacht op de dood van een geliefde).

38: 14 en zij deed het kleed van haar weduwschap af, en bedekte zich met een sluier, en sloot zich op, en zat aan de poort van Enaim, die op den weg naar Thamna is. Want zij zag, dat Sela groot geworden was, en zij werd hem niet tot vrouw gegeven. (Speciale kleding bestond in de oudheid voor rouw, verschillende landen hebben verschillende rouwkleuren in Europa-zwart, in China-wit).

15 toen Judas haar zag, hield hij haar voor een hoer, omdat zij haar gezicht bedekt had. (Het gesloten gezicht van de vrouw betekende blijkbaar de opening van het onderste deel van het lichaam voor degenen die dat wilden).

16 Hij wendde zich tot haar en zei: «Ik zal bij je binnenkomen.«Want hij wist niet dat dit zijn schoondochter was. Zij zei: «wat geeft u mij als u bij mij komt?» (Prostitutie, een van de oudste beroepen).

17 Hij zei: Ik zal je een geitenbokje uit de kudde sturen. Zij zei: «Wilt u mij een aanbetaling geven terwijl u het verzendt?» (Een belofte is ook nodig, anders zal het bedriegen).

18 En Hij zeide: Wat onderpand zal ik u geven? En zij zeide: Uw zegel, en uw sjerp, en uw stok, die in uw hand is. En hij gaf het haar en ging tot haar in; en zij werd van hem ontvangen. (De zwangerschap is ook bekend).

19 En zij maakte zich op, en ging heen, en deed haar sluier af, en deed het kleed harer weduwschap aan. (De weduwe weer).

20 Juda stuurde een bokje van zijn vriend, de Adollamiet, om het pand uit de hand van de vrouw te nemen, maar hij vond haar niet. (Betaling).

21 En Hij vraagde de inwoners van die plaats, zeggende: Waar is de hoer, die te Enaim aan den weg was? Maar zij zeiden: Er was hier geen hoer. (Verduidelijking).

39: 12 zij greep hem bij zijn kleren en zei: Ga bij mij liggen.«Maar hij liet zijn kleren in haar handen, rende en rende naar buiten. (De vrouw bereidt een truc voor).

13 maar toen ze zag dat hij zijn kleren in haar handen had gelaten, rende ze weg (om zo ' n vrouw tegen te spreken!).

14 en zij riep haar huisgezin, en zeide tot hen: Ziet, Hij heeft een Jood tot ons gebracht, om ons te berispen. Hij kwam naar mij toe om bij mij te gaan liggen, maar ik schreeuwde met luide stem (een vrouw bereidt een trucje voor).

15 en als hij hoorde, dat ik riep, en riep, zo liet hij zijn klederen bij mij, en liep, en liep weg. (Insinuaties).

16 en zij hield zijn klederen bij zich, totdat zijn Heer in haar huis kwam. (De vrouw bereidt een truc voor).

17 en zij gaf hem dezelfde woorden te kennen, zeggende: De Hebreeuwse dienstknecht, dien gij tot ons gebracht hebt, is tot Mij gekomen, om mij te misbruiken. (Insinuaties).

18 maar toen ik mijn stem verhief en riep, liet hij zijn kleren bij mij achter en liep weg. (Insinuaties).

19 als nu zijn Heer de woorden zijner huisvrouw hoorde, die zij tot hem gesproken had, zeggende: Uw knecht heeft mij dit gedaan, zo werd hij van toorn ontstoken.

20 Toen nam zijn heer Jozef mee en zette hem in de gevangenis waar de gevangenen van de koning gevangen zaten. En hij zat daar in de gevangenis. (Jozef zit in de gevangenis).

41: 14 Toen zond Farao heen, en riep Jozef. En zij brachten hem haastig uit de gevangenis. Hij knipte zijn haar en veranderde zijn kleren en kwam bij de farao. Jozef werd bij de farao geroepen. 42 En Farao nam zijn ring van zijn hand af, en deed hem aan Jozefs hand; en hij kleedde hem met fijn linnen, en deed een gouden keten om zijn hals.; (Joseph is de Belangrijkste Ambtenaar van de staat, visson is een dure stof).

43 En Hij gebood hun, dat zij hem tot den tweeden hunner wagenen zouden brengen, en voor hem uitroepen: buig u Neder! En hij stelde hem over het gehele land Egypte. (Jozef is de Belangrijkste Ambtenaar van de staat).

44: 13 en zij scheurden hun klederen, en een iegelijk legde zijn last op zijn ezel, en keerde weder in de stad. (Kleding scheuren betekende een hoge mate van wanhoop tonen).

45: 22 aan een iegelijk van hen gaf hij wisselklederen, en aan Benjamin gaf hij driehonderd zilverlingen en vijf wisselklederen;

49: 11 hij bindt zijn veulen aan den wijnstok, en de zoon van zijn ezel aan den wijnstok der beste druiven; hij wast zijn klederen met wijn, en zijn mantel met druivenbloed;

50: 10 en zij kwamen te Goren-hathad aan de Jordaan, en weenden aldaar met een groot en zeer sterk geween; en Jozef weende over zijn vader zeven dagen. (In de oudheid was het nodig om verdriet te tonen voor de overledene. Rouw-volgens de regel van talion, verdriet, rouwkleding, sluier, Vrouwelijk huilen (rouwenden) – dit zijn allemaal manieren om medelijden te veroorzaken voor de rouwende, manieren om verdriet, verdriet, wroeging te veroorzaken. Een persoon in verdriet Slaat op zijn borst, scheurt zijn haar, weigert te eten, probeert zichzelf te straffen en de komende eeuwige straf te vermijden of de straf te verzwakken waarop hij wacht op de dood van een geliefde).

Dierenhuiden-initial clothing

De huiden van verschillende dieren waren de eerste vormen van kleding van de oude mens. De huiden van verschillende dieren werden gesneden en dienden als een deken voor een persoon.

Stieren zijn bijvoorbeeld heel vaak te vinden in legendes en overtuigingen van verschillende volkeren. Het «woord over Igor ’s regiment» vermeldt «Busovo time», Bus in het Oudgrieks, bos in het Latijn – «stier, koe», aka Booz, Boos, God – Koning en commandant van de tribale verenigingen van slaven (mieren), uitgevoerd door de Goten in de IV eeuw samen met 70 andere leiders van verwante stammen. In de oude westerse Semitische talen,» aleph «betekende» Stier», en» bet " – " huis»(in het Hebreeuws,» aleph «en» bet», respectievelijk), vandaar de naam van de eerste Griekse letters» alpha «en» beta»(in de Byzantijnse uitspraak» vita»), het Russische woord"alfabet».

In het oude Egypte, was er, samen met andere dieren, de cultus van de stier, het was een van de meest prachtige en plechtige culten dat een dier ooit is geëerd met, de Memphis stier Apis werd beschouwd als een «dienaar van de god Ptah» en een symbool van vruchtbaarheid; hij leefde in een heilige stal recht in de belangrijkste tempel, waar hij werd verzorgd door speciale priesters. Na de dood van de stier, werd het gebalsemd en begraven in overeenstemming met een complexe plechtige ceremonie en met een enorme bijeenkomst van mensen. De priesters gingen toen op zoek naar zijn ontvanger, en hier zochten ze naar enkele moedervlekken – «goddelijke» tekens, alleen een zwarte stier werd herkend als een» pasgeboren Apis», die een witte vlek in de vorm van een driehoek op zijn voorhoofd had, een scarabee—vormige groei onder zijn tong, een vlek die leek op een adelaar op zijn ruggengraat, een tweekleurige op zijn staartwol, enz.; deze «goddelijke» tekens waren naar verluidt ongeveer 30. Toen zo ' n stier eindelijk werd gevonden, wat ongetwijfeld geen gemakkelijke taak was, werd hij plechtig begeleid naar een gereinigde Heilige stal, waar hij leefde met een harem van speciaal geselecteerde koeien tot aan zijn dood, de laatste stier leefde tot het moment dat Egypte een christelijk land werd. De cultus van het «Gouden Kalf» werd door de Joden geleend van de oude Egyptenaren, die de stier APIs aanbaden (hecatomb – in het oude Griekenland, het offer van honderd stieren aan de goden).

De langste 2e soera van de Koran heet «koe».

De oude Egyptische god Osiris werd meestal geïdentificeerd met de stier Apis Uit Memphis en met de stier Mnevis uit Heliopolis. Het is moeilijk te zeggen of deze stieren, net als roodharige ossen, incarnaties waren van Osiris als de geest van brood, of dat ze oorspronkelijk onafhankelijke godheden waren die later met Osiris versmolten. Deze twee stieren onderscheiden zich van andere heilige dieren wier cultus lokaal van aard was door het feit dat hun cultus overal wijdverspreid was. Wat de oorspronkelijke relatie van Apis met Osiris ook is, we hebben één feit met betrekking tot het eerste, dat op geen enkele manier kan worden genegeerd bij het bespreken van de gewoonte om God te doden. Hoewel de oude Egyptenaren deze Stier aanbaden als een echte god, met grote plechtigheid en diepe eerbied, stonden ze Apis niet toe om langer te leven dan de periode die door de rituele boeken wordt voorgeschreven. Aan het einde van deze periode werd de stier verdronken in een heilige bron. Volgens Plutarchus mocht Apis 25 jaar leven. Recente opgravingen van Apis-graven laten echter zien dat dit recept niet altijd op tijd werd uitgevoerd. Uit de inscripties op de graven blijkt dat tijdens het bewind van de tweeëntwintigste dynastie twee van de Heilige stieren meer dan zesentwintig jaar leefden.

De Hindoes hebben een cultus van de koe, het doden en eten van wiens vlees zij vereren voor een misdaad zo gruwelijk als moord met voorbedachten rade. Niettemin dragen de brahmanen de zonden van de mensen over aan een of meer koeien, die vervolgens naar de door de brahmaan aangegeven plaats worden gebracht. De oude Egyptenaren offerden een stier en riepen alle problemen op zijn hoofd die op zichzelf en op hun land konden vallen, waarna ze het hoofd van de stier aan de Grieken verkochten of in de rivier gooiden. De oude Egyptenaren aanbaden stieren in het historische tijdperk, het was hun gewoonte om stieren te doden en hun vlees te eten. Een groot aantal feiten leiden ons echter tot de conclusie dat de Egyptenaren oorspronkelijk, samen met koeien, stieren als heilige dieren beschouwden. Ze beschouwden niet alleen als heilig en offerden nooit koeien-ze offerden alleen zulke stieren, op het lichaam waarvan bepaalde merktekens waren. Voordat hij de stier offerde, onderzocht de priester hem zorgvuldig: als de nodige markeringen aanwezig waren, brandmerkte de priester het dier als een teken dat het geschikt was om te offeren. De man die een ongemerkte stier offerde, moest zelf ter dood gebracht worden. De cultus van de zwarte stieren Apis en Mnevis (vooral de eerste) speelde een belangrijke rol in de Egyptische religie. De Egyptenaren begroeven zorgvuldig alle stieren die een natuurlijke dood stierven aan de rand van steden, waarna ze hun botten uit alle delen van Egypte verzamelden en ze op één plaats begroeven. Alle deelnemers aan het offer van de stier bij de grote mysteriën van Isis weenden en sloegen op hun borst. We hebben dus het recht om te concluderen dat oorspronkelijk stieren, zoals koeien, door de Egyptenaren werden vereerd als heilige dieren en dat de geslachte stier, op wiens hoofd alle tegenslagen van het volk waren opgehoopt, ooit een goddelijke Verlosser was.

Sinds het einde van de XIII eeuw voor Christus begint een nieuwe tijd voor Egypte. De farao ' s, en vooral de beroemde Ramses II, die 67 jaar regeerde, verhuisden hun residentie naar Neder-Egypte om hun bescherming te vergemakkelijken tegen de invasies die het land voornamelijk bedreigden door de Hettieten, vervolgens door de «Zeevolken» en de Filistijnen. Ze trachtten de verdediging van Egypte te organiseren, niet aan de zeer afgelegen Thebe, maar aan de Nijldelta, direct aan de poorten van Egypte. De god Amon met een ramshoofd (met gedraaide horens) verliest ook geleidelijk aan zijn vroegere dominante plaats. Ramses II maakt een begraafplaats van heilige stieren (met hoorns) in Memphis. Ver naar het zuiden, vlakbij de grens met het moderne Soedan, in Abu Simbel, bouwt hij een heiligdom diep in de rots. De Duitse auteur Erich Tseren schrijft in het boek «Biblical Hills»: «daar, in Susa (de hoofdstad van het oude Elam, het moderne zuiden van Iran), als gevolg van opgravingen in 1901—1902, vonden de Fransen… het «wetboek» van de Babylonische koning Hammurabi, geschreven op een enorme diorietsteen. Ze vonden ook delen van een muur bas-reliëf van de XII eeuw voor Christus, waarop een bebaarde Stier-man met een kroon in de vorm van een hoorn en stier hoeven is afgebeeld naast een palmboom. Het is duidelijk dat het oudste beeld van de stier nu meer en meer een humanoïde beeld van de maangod wordt, die uiteindelijk alleen als een teken van goddelijkheid de Heilige horens op zijn voorhoofd bewaarde, dezelfde als die van de leiders van de Semieten, Indo-Europeanen, Duitsers en andere volkeren. De oude Egyptenaren aanbaden stieren, katten, krokodillen, schapen, enz. en zij beschouwden hen als goden en hun koningen.

In de Hebreeuwse mythologie worden cherubijnen getekend als wezens met vier gezichten (elk van hen heeft een menselijk, Stier -, Leeuw-en adelaargezicht), met vier vleugels, waaronder menselijke handen en vier wielen zich bevinden. Cherubijnen symboliseren intelligentie, gehoorzaamheid, kracht en snelheid. De Bijbel zegt dat God op cherubs zit (1 Samuël, hoofdstuk 4, vers 4; Psalm 79, vers 2), dat cherubs de bewakers van het paradijs zijn (Gen., hoofdstuk 3, vers 24) en dragers van Gods wagen door de wolken (EZ. Hoofdstuk 1 en 10). De etymologie van het woord «cherub» is controversieel. Ooit was dit woord afgeleid van de Aramese wortel «harab» – ploegen, maar nu wordt aangenomen dat het afkomstig is van de Assyrische karibu – «zegen». «Cherub „is een enkelvoud, in de Hebreeuwse taal wordt het meervoud gevormd door het achtervoegsel“ im „toe te voegen, dus het woord“ cherub», en dit ondanks het feit dat het in de Russische vertaling lijkt alsof het paradijs wordt bewaakt door een enkel wezen, duidt op een bepaald aantal bewakers.

«Het boek van de rechters van Israël», wetenschappelijke commentaren tussen haakjes. «Hoofdstuk 2. 11 toen begonnen de kinderen Israels te doen, dat kwaad was in de ogen des HEEREN, en zij begonnen de Baals te dienen. dit is het belangrijkste voor slaven vanuit het oogpunt van de slavenhoudende priesters. Baal, Baal, van de Fenicische «Heer», «Heer» – een oude al-Semitische godheid, vereerd in Fenicië, Syrië, Palestina. Aanvankelijk werd hij beschouwd als het hoofd van een patriarchale familie, de beschermgod van een bepaald gebied, een stad, werd afgebeeld als een man met geitenhoorns («Azazel», meer bepaald «Aza-El» – van Hebreeuws «geitengod»). De aanbidding van de oude goden werd onder de Joden bewaard, zelfs toen het monotheïsme onder hen werd gevestigd en de kerk, tempelorganisatie van de cultus van Jahweh werd gevormd. Volgens het boek Leviticus (XVI, 5—30) gebood God Mozes dat de Joden op de tiende dag van de zevende maand de «dag van reiniging» van alle zonden vierden. Baal: heidense godheid, symbool van menselijk offer. Sommige rituelen omvatten het offeren van kinderen, net als bij andere oude volkeren. De ouders geloofden dat ze de gunst van Baäl konden verdienen door hun eerstgeborene op zijn altaar te plaatsen. Ze dachten dat hij hun toewijding zou belonen door hen veel meer kinderen te geven. In andere gevallen werd het lichaam van een geofferd kind ingegraven in de fundering of muur van een nieuw huis. Door dit te doen, hoopte de familie dat het haar Baal ' s bescherming zou bieden en haar uit de problemen zou houden. Baals konden mensen zijn, priesters-heren, velen van hen droegen horens op hun hoofd, geitenhuiden, hoeven, nabootsende totemdieren – geiten, rammen, stierstieren).

Lijkt Baäl op zulke fabelachtige wezens als de duivel, De duivel, De duivel? Dit waren mensen, priesters van het primitieve stamsysteem, die dierenhuiden droegen, ze werden concurrenten van andere priesters, met vleugels op hun rug.

Gehoornde dieren symboliseerden de sikkel van de» Heilige «Maan, De Maan en de zon, evenals de hemel zelf, waar zogenaamd» hemelingen" wonen, naar analogie met het aardse leven, werden heilige dieren die je moet lijken, aanvankelijk om dichterbij te komen en te vangen, daarom droegen ze horens, hoeven, staart.

Een tovenaar in de huid van een stier, tekening uit de grot van de drie broers, Ariege, Frankrijk, Upper Paleolithic

Jagers, om een dier te vangen, zetten zijn huid op, maakten imitaties van hoeven, hoorns, staarten, maskers of vleugels, dus het was gemakkelijker om elk dier te vangen dat een persoon in de huid van dit dier als zijn eigen zag. Vandaar kwam een verscheidenheid aan weerwolven-mensen in de huid van dieren, later acteurs (acteurs), priesters en tovenaars die verschillende methoden gebruikten om hun dominantie over hun stamleden vast te stellen, inclusief om «menselijke jagers» te worden, dat wil zeggen, om stamleden hun slaven te maken.

Detail van het schilderij van de «Blauwe hal» van het Penjikent-Paleis, Tadzjikistan, toont een gevecht met demonen-diva ' s, mensen die hoorns, geitenbaarden en benen met hoeven dragen, twee felle demonen, bogen trekken, wervelen in de strijd op een gevleugelde strijdwagen, dat wil zeggen, kunstmatige vleugels zijn bevestigd aan de strijdwagen, 5—8 eeuwen.

Bij de meeste zoogdieren overheersen staafjes (fotoreceptorcellen) in het netvlies van het oog, dus bijvoorbeeld een wolf of een vos onderscheiden geen kleuren, maar ze zien zelfs op een maanloze nacht. Praten over het feit dat de wolf is bang voor rode vlaggen of de stier rent naar het rood met speciale woede heeft geen basis. Mensen en apen (evenals vogels) hebben veel kegels in het netvlies van de ogen, dus ze onderscheiden kleuren, maar ze zien niets op een donkere nacht.

Archeologisch onderzoek toont aan dat het thuisland van de oude Indo—Europeanen het gebied van de Zuidelijke Oeral is – de Zwarte Zee-regio, waar ze zich als een enkele taalgroep vormden. Indo-Europese talen worden gevormd in de oudheid en zijn afkomstig van een enkele Proto-Indo-Europese taal, waarvan de moedertaalsprekers ongeveer 5—6 duizend jaar geleden leefden. Op het grondgebied van de Zuidelijke Oeral worden de oudste overtuigingen gevormd, die de basis werden van latere religies: Vedisme en Mazdaïsme, die zich op hun beurt ontwikkelden uit primitieve overtuigingen. De oude Indo-Europeanen begon de cultuur van metallurgie ontwikkeling hier, dit werd vergemakkelijkt door de aanwezigheid van een groot aantal moerassen. De Indo-Europeanen leerden hoe ze moerasertsen konden extraheren en er ijzer uit konden smelten. «Santa Claus „kan uit het Latijn worden vertaald als“ heilige, gesloten plaats „van“ sanctus " – „heilig, onschendbaar, onverwoestbaar“,» clausum " – «gesloten gesloten plaats, slot, bout». Dit is de legendarische Vara uit de zoroastrische Avesta. In de oudheid was het ook in Vars: priesters met horens op hun hoofd en vleugels achter hun rug verbrandden dode mensen-dat is het prototype van de hel. Indo-Europeanen droegen hun goederen te koop op sleeën in de winter en werden prototypes van de Kerstman.

Vermelding van kleding en volksgebruiken in het epos van volkeren

Het Betoverde Kasteel

(Perzisch volksverhaal)

Was het zo of niet, de Padishah (padishah-Perzisch). het land Haveran (Haveran is een kleine stad in het zuiden van Iran, in de provincie Fars) had drie zonen. De oudste heette Afruz (afruz-Perzisch). «zegevierend»), de middelste is Shahruz (shahruz – Perzisch. «Koninklijk, gelukkig, gelukkig»), en de jongere is Behruz (Behruz – Perzisch. «succesvol»). (De» Heilige" trojka). Op een dag zaten ze met hun entourage en praatten over dit en dat, totdat ze spraken over geweldige plekken op aarde en steden die de moeite waard zijn om te zien. Hier wilden alle zonen van de padishah echt samen op een lange reis gaan, rond de wereld dwalen, het verbazingwekkende en ongekende zien. Dat is wat ze besloten. Ze gingen naar hun vader, kusten de grond voor hem en vroegen toestemming om naar verre landen te gaan. De padisha antwoordde hun:

– Je hebt het gepland. Het is immers niet voor niets dat onze wijze oudsten zeiden: «Het is beter te dwalen dan tevergeefs thuis te zitten.«Om de hele wereld rond te gaan is heel goed, een persoon ziet veel interessante dingen en herinnert zich wat later nuttig voor hem zal zijn. Ga, Maak een wandeling, zie verschillende landen, praat met wijze, ervaren mensen en leer iets van iedereen. Zoals de wijzen zeggen:" van elke hirman (Hirman – tok, dorsvloer, een platform waarop graan wordt gegoten), neem een oor zodat uw hirman groter is dan enig ander.«Maar als je gaat en op je reis zul je

staande op de grens van de stad Nigaristan (Nigaristan is de residentie van de voorsteden sjah Paleizen in de buurt van Teheran), niet in te voeren en draai van daar zo snel mogelijk, want dit is niet een goede stad, en iedereen die daar komt wordt ongelukkig. Het ergste is dat niet ver van de stad, op een heuvel, achter een stenen muur, is er een paleis genaamd de «betoverde kasteel». Wie erin komt, zal alles verliezen. Tientallen jonge mannen luisterden niet naar het advies van de ouderen en gingen erheen. Ze verloren hun leven en rijkdom, en tot nu toe is het nooit gebeurd dat iemand naar de stad Nigaristan kwam en niet naar het betoverde kasteel ging. Ik zeg het nog eens, mijn kinderen! Wees alert, God verhoede dat je voet voet zet in de stad Nigaristan en je ging naar het betoverde kasteel!

De zonen bogen laag voor hem, kuste de grond voor hem en zei::

– We gehoorzamen! Met onze ziel en hart luisteren we naar de Orde van de Padishah!

De padisha kuste iedereen en zei::

– Ga, wees gezond, moge God je beschermen!

De volgende morgen stonden de zonen vroeg op, bereden goede paarden, reden de poorten van de stad uit en reden langs de weg. Maar elke keer als ze zich de toespraken van hun vader en zijn strikte bevel herinnerden, begonnen ze te denken: «Is de stad Nigaristan en het betoverde kasteel zo’ n gevaarlijke plek? Waarom zei Vader niet dat we daarheen moesten gaan? Hoe weet hij alles? Ben je er zelf geweest, heb je iets van iemand gehoord of heb je in boeken gelezen? Waarom heeft Hij ons niet meer verteld, heeft hij niet uitgelegd wat voor soort stad Nigaristan is en wat voor soort betoverd kasteel het is?»

Zulke verleidelijke gedachten kwamen de hele tijd naar hun hoofd en beroofden hen van vrede.

Dagen gingen voorbij, maanden gingen voorbij, Ze gingen door steden en dorpen, totdat ze op een dag bij een groene, vrolijke vlakte kwamen, die van ver wenkte met weelderige tuinen. Men kon raden dat er achter de tuinen een stad was, overvloedig met water en vruchtbaar. Ze reden een beetje verder, gingen de tuinen binnen en tussen de bomen zagen de kantelen en Torens van de stadsmuren naar de hemel stijgen. Mensen die uit de stad kwamen, begonnen ze tegen te komen. De zonen van de Padisja vroegen hun: Wat is dit voor een stad?

Ze werden beantwoord:

– Dit is de stad Nigaristan.

Toen herinnerden alle drie de toespraken van hun vader, huiverden en bevroor op zijn plaats… Afruz zegt:

Dit is dezelfde stad die aan de grens staat. Vader heeft ons streng bevolen om niet naar deze plaatsen te gaan. Zoals je ziet is de stad een kijkje waard. Ik weet niet wat we moeten doen, de stad binnengaan of niet binnengaan?

De jongere broer, Behruz, antwoordde hem:

Hoe weet je niet wat je moet doen? Het is noodzakelijk om de Orde van de vader te vervullen en, zonder naar deze stad te kijken, onmiddellijk terug te keren.

De middelste broer zei,

«Aangezien we hier al zijn, zou het leuk zijn om naar de stadspoort te rijden en daar te kijken en dan te vertrekken.

Toen sprak de oudere broer weer:

Ik denk niet dat dit dezelfde stad is waar onze Vader ons niet heen zei. Die stad moet in puin liggen, maar naar mijn mening kan iedereen deze binnengaan, zo mooi en bloeiend. We vertrokken naar huis om alles te zien de moeite waard, en deze stad is zeker de moeite waard. Ik denk dat we daarheen moeten gaan, en als dit dezelfde Nigaristan is waar vader het over had, zullen we niet naar het betoverde kasteel gaan, we zullen de nacht niet in de stad doorbrengen, we zullen door deze poort rijden en, zonder af te stappen, de andere poort verlaten.

Lange tijd discussieerden ze zo, tot ze plotseling merkten dat ze al bij de stadspoort waren aangekomen. Zodra ze de poorten en de versieringen boven hen zagen, beten ze verbaasd in hun vingers. En toen ze door de poort naar de stad zelf keken, waren ze gewoon stomverbaasd… Ze zien: Ja, Dit is dezelfde stad Nigaristan, die aan de grens staat, waarover mijn vader sprak.

Afruz, de oudste broer, zei::

– Onze vader zei niet dat we naar deze stad moesten gaan. Maar hij wist niet wat voor stad het was, of hij dacht dat we nog steeds hulpeloze kinderen waren en als iemand ons aanviel, zouden we verslagen en gevangen genomen worden. Hij weet niet dat als iemand oog in oog met ons komt, hij dat niet kan. Ieder van ons is tien helden waard in boogschieten, zwaardvechten en worstelen!

Hij zei en voegde eraan toe:

«Kom wat er ook gebeurt! Ik ga naar de stad! De middelste broer zei,

«Ik ga met je mee!»

De jongste zegt:

– Ik moet met je mee, want we gaan samen. Als er een weg voor ons is, moeten we die samen volgen, en als er een kuil voor ons is, moeten we daar samen vallen!

En zo kwamen alle drie de broers de stad binnen. Ze hebben nog nooit zoiets gezien! Paleizen en huizen, tuinen en bloembedden verbaasden het oog, over elke deur, op elke kruising, op elke muur worden zulke afbeeldingen geschilderd – je kunt je ogen niet afhouden! Maar luister, wat voor soort mensen zijn er! Sommigen zijn wit, roze, sterk, ze zijn gekleed in nieuwe mooie kleren, ze praten, lachen, zijn vrolijk, ze hebben een vakantie van ’s avonds tot’ s morgens, ze kennen geen verdriet. Deze vrolijke en mooie mensen zijn vaker te vinden op straat, en anderen, die veel talrijker zijn dan de eersten, werken voor hen, en ze, ongelukkig, hongerig, haveloos, dun, wonen in vervallen huizen aan de rand, niemand besteedt aandacht aan hen.

De broers hielden echt van de stad, en ze besloten er een paar dagen door te brengen. We verbleven er voor twee of drie dagen en werd compleet anders-gewoon dronken. Ze gaven nergens om, hadden plezier en wilden alleen maar zingen en dansen.

Op een dag, in een vrolijke stemming, zei de oudere broer Afruz tegen de twee jongere:

Ik blijf maar denken Waarom mijn vader niet wilde dat we naar deze stad gingen. Was hij jaloers op onze genoegens?

De middelste broer antwoordde:

Misschien is deze stad eerder verwoest en weet mijn vader het sindsdien, maar hij weet niets over vandaag?

De jongere broer zei:

Misschien weet hij iets ergs in deze stad dat we nog niet hebben ontmoet?

Ik zal je niet lastig vallen met het overbrengen van hun gesprek, maar ze hebben lang gepraat. Uiteindelijk hebben ze zich behoorlijk in de stad gevestigd.

Op een dag zegt Afruz:

– Broeders! De plaats hier is niet slecht en waarschijnlijk het betoverde kasteel is hetzelfde, en mijn vader vertelde ons gewoon niet tevergeefs te gaan. We moeten er ook naar kijken, en als je niet met me meegaat, ga ik alleen en kom snel terug.

Shahruz antwoordde:

Ik ga het kasteel niet binnen, maar ik ga met je mee naar zijn voet. Behrouz antwoordde:

«Als jullie allebei gaan, ga ik met jullie mee.»

De broers kwamen hier, bestegen hun paarden en gingen op zoek naar het betoverde kasteel. Maar ze vroegen niemand hoe ze bij hem konden komen, ze lieten hem allemaal de drempel zien, en toen gaven ze hetzelfde advies: «Het is beter om er niet heen te gaan, het is een slechte plek, zeggen ze; van de jonge mannen die er naartoe gingen, keerde niemand terug op dezelfde manier als ze vertrokken. En elke inwoner van de stad Nigaristan, die hen ontmoette, vertelde iets nieuws over het betoverde kasteel. Een zei:

In de winter, in plaats van sneeuw en regen, vallen stenen en bliksem uit de lucht, en in de zomer schieten vlammen uit deuren en ramen.

Een ander zei:

– Padishah divov (Divas, devas-Slavisch. «marvel» – bovennatuurlijke humanoïde wezens, aanwezig in Turkse, Iraanse, Slavische, Georgische, Armeense, mythologieën, in Zoroastrianisme-boze geesten) gevangen in dit kasteel de dochter van Shah Peri (Peri – Perzische. in de Perzische mythologie, wezens in de vorm van mooie meisjes, een soort analoog van Europese feeën) en wil haar overtuigen om zijn vrouw te worden. Maar de padishah is bang dat als een held de weg naar het kasteel vindt, hij de schoonheid zal wegnemen, en daarom wordt iedereen die naar het kasteel komt aangevallen door diva ' s.

Velen zeiden:

– De dochter van de Chinese keizer is ontvoerd en wordt daar in ketenen vastgehouden. Een sterke bewaker is toegewezen aan haar, zodat niemand haar kan bevrijden.

Anderen zeiden:

– In dat kasteel, in de kerker, wordt een meisje genaamd Chilgis gevangen gezet (Chilgis is een pers. «Veertig vlechten», het» Heilige" nummer 40. De wetenschap gelooft niet dat sommige getallen «slecht» zijn en andere «goed», maar zo ' n mening bestaat in religieus en mystiek denken. Enkele voorbeelden. 3. Ideeën over de «goddelijke Drie-eenheid», die een weerspiegeling zijn van het feit van het bestaan van een monogame familie. Vader, moeder en kind, de rol van moeder wordt gebagatelliseerd vanwege de heerschappij van het patriarchaat, in plaats van moeder, de Heilige Geest geleend van zoroastrisme. 13. Het verdomde dozijn. De duivel is een vertegenwoordiger van de» verkeerde" heidense religie, die dierenhuiden, hoorns en een soort hoeven aan zijn voeten droeg – aanvankelijk om dichter bij dieren te komen en ze te vangen. 12 – «dozijn», van» knijpen " – dat wil zeggen,» in staat zijn», het getal 12 is verdeeld in vele getallen, en 13 Het is niet verdeeld in iets – het blijkt"een verdomd dozijn». 40. Oude stammen van Indo-Europeanen leefden duizenden jaren in de poolcirkel, waar de pooldag 40 dagen duurt en de zon God was. 666. Apocalyps, het getal van het beest. In veel oude volkeren, waaronder de Joden, werden getallen aangeduid met verschillende letters van het alfabet, in Hebreeuwse woorden worden gelezen van rechts naar links: nun (50); vav (6); nes (200); nun (50); nes (200); sameh (60); kuf (100) in de som van de numerieke waarden en geef het getal 666, het blijkt de keizer «Caesar Nero»). Ze werd door haar vlechten aan een paal vastgebonden zodat ze niet weg zou lopen. Ze zal er zijn totdat de held Jahantig (jahantig-Perzisch) komt. «avalanche») en zal haar niet bevrijden.

Een of twee mensen zeggen:

– Dit kasteel is van de dochter van de Chinese keizer. Ze is erg mooi, maar ze trouwt met niemand en zal alleen met iemand trouwen die al haar vragen zal beantwoorden. Tot nu toe heeft niemand haar vragen kunnen beantwoorden, en degenen die het Hof hebben gemaakt, maar de vragen niet hebben beantwoord, worden onthoofd, aan spikes gespietst en leggen hun hoofd op de kantelen van de vestingmuren. Bovendien waren er veel jonge mannen betoverd, en sommigen van hen waren versteend tot aan de taille, en anderen – van top tot teen.

De mensen die ze ontmoetten vertelden de drie broers over dit alles, en ze wilden het betoverde kasteel meer en meer zien. Het duurt lang om alles hier opnieuw te vertellen, en, kortom, Afruz vroeg die mensen die over dit kasteel vertelden:

Heb je alles waar je het over hebt met je eigen ogen gezien? Beantwoorden:

– Nee! We hoorden van onze vaders, maar niemand van ons ging erheen, want er is een Chinese grens en een fort achter de beroemde Chinese Muur.

Uiteindelijk verlieten Afruz, Shahruz en Behruz de stad Nigaristan in de richting van het betoverde kasteel. Van een afstand zagen ze een kasteel naar de hemel stijgen op een heuvel achter een krachtige stenen muur… We bereikten de top van de heuvel. Bij de muur stapten ze van hun paarden af en bonden ze aan een boom. Met grote moeite beklommen ze de muur, daalden ervan af en bevonden zich aan de andere kant van de muur aan de voet van het kasteel. De poorten van het kasteel waren gesloten en er was niemand. Om de een of andere reden werden de broers gegrepen door angst, ze wilden terugkeren, maar Afruz dacht en zei:

– Sinds we hier zijn, moeten we nog steeds in het kasteel kijken. Als je bang bent, blijf dan hier en wacht op mij. Ik ga erheen en kom snel terug.

Shahruz en Behruz zei:

– Nee, broer, laten we hier weg gaan! We kunnen daar niet naar binnen, dit kasteel maakt ons bang, laten we hier weg gaan!

Afruz antwoordde:

– Nee, zoals de man zei, dat is wat hij moet doen. Blijf hier, Ik ben snel terug.

Met het uiteinde van zijn zwaard tilde hij de grendel op, opende de poort en ging het kasteel binnen. Shahruz en Behruz, bevend van angst, stonden hem op te wachten bij de kasteelpoort. Twee of drie uur zijn verstreken en hij is nog steeds weg. Ze waren gealarmeerd. Shahruz zei hij:

Naar mijn mening is er een ongeluk gebeurd met onze broer. Blijf hier en ik ga naar het kasteel. Als we met hem terugkomen, gaan we meteen weg, en als ik het kasteel binnenga en ook niet terugkom, volg mij dan niet, ga rechtstreeks naar onze stad, naar je vader, en vertel hem alles.

Behrouz gevraagd:

Waarom volg ik je niet als je niet terugkomt?

Shahruz antwoordde:

– Omdat ik bang ben dat jij ook met ons zult verdwijnen, en nog meer verdriet zal worden toegevoegd aan het verdriet van de vader, hij zal volledig zonder zonen achterblijven, zijn huis zal leeg zijn, de haard zal uitgaan. In ieder geval moet u alleen bij hem blijven, zodat hij op zijn oude dag steun zou hebben!

Met deze woorden ging Shahruz de kasteelpoort binnen en verdween ook… Behruz, toen hij zag dat de middelste broer ook niet verscheen, wilde doen wat hij zei en naar zijn Vader terugkeren, maar toen dacht hij: «dat zou onwaardig zijn! Ik ga naar het kasteel, en als ze gevangen worden, kan ik ze misschien bevrijden!»

Behruz ging de kasteelpoort binnen en zag: er is een enorm gebouw, er zijn veel ayvans (Ayvan is een overdekt terras) en kamers, de muren zijn overal bedekt met schilderijen, de vloeren zijn gemaakt van marmer en porfier (Porfier is een vulkanisch gesteente. Porfier (stof) is een paars gekleurd materiaal dat wordt gebruikt voor de vervaardiging van bovenkleding van koninklijke personen en andere belangrijke personen). Hij vond het eerst heel leuk om naar dit alles te kijken, maar toen dacht hij plotseling: «ik kwam immers voor mijn broers en verloor onmiddellijk mijn hoofd voor deze schilderijen, zozeer zelfs dat ik mijn broers vergat! Ik sta alsof ik betoverd ben! Dat klopt, ze noemden dit kasteel betoverd!»

Hij verliet zijn huis en ging op zoek naar zijn broers. Hij ging van Iwan naar Iwan, van kamer naar kamer, totdat hij een kamer bereikte die groter was dan de anderen, en zag zijn broers daar verward staan, verbaasd in hun vinger bijten, voor een schilderij. Hij was blij bij de aanblik van zijn broers. Rondkijken en zien: wat een prachtige schilderijen! Hij zei tegen zichzelf:

«We hebben hier een expert nodig om alles uit te zoeken! Het lijkt erop dat deze schilderijen werden getekend door de hand van de profeet Mani zelf! (Mani is een semi-legendarische profeet, de grondlegger van de religie van het manicheïsme (III eeuw na Christus). Manichean tempels werden versierd met muurschilderingen, en daarom Mani zelf werd beschouwd als een ervaren kunstenaar).

Toen liep hij naar de broers toe en keek naar het beeld waar ze naar keken. Toen zonk zijn hart, en ook hij was verdoofd van verbazing. De drie staarden naar het schilderij tot het donker werd. We brachten de nacht daar, in het kasteel, lijden van honger en dorst. Toen de zon opkwam en het heel licht werd, kwamen ze terug naar het schilderij. Deze keer onderzocht Behrouz haar en zag naast haar een inscriptie in het Chinees, gaande van boven naar beneden: «Mei-Kui-Gul, dochter van de Chinese keizer.«Zodra ik het gelezen had, wendde ik me tot mijn broers en zei::

– Dit is een portret van de dochter van de Chinese padishah, en ze is nu zelf in dit land, en we weten niet zeker waarom we hier stomverbaasd waren voor haar zielloze beeld!

Afruz zegt dit:

– Dat klopt, zeg je! Ik werd verliefd op degene die hier is geschilderd, en totdat ik bij haar voor de deur kom, zal de zoete drank van het leven bitter voor me zijn! Wat er ook gebeurt, ik stap nu op mijn paard en Ik zal hem dag en nacht rijden tot ik in China ben. Daar zal ik naar de Chinese keizer gaan en hem vertellen dat ik een prins ben en om de hand van zijn dochter vragen en eraan toevoegen: neem dit zwaard en hak mijn hoofd af, of geef me je dochter! En jullie gaan allebei terug naar onze vader en vertellen hem alles over mij.

De jongere broers werden zelf verliefd op dat meisje, maar ze durfden het niet openlijk te zeggen en zeiden daarom niets.:

– Nee, We kunnen je niet alleen laten gaan. We gaan met je mee.

Hoezeer hij hen ook probeerde over te halen niet te gaan, ze antwoordden:

– We moeten gaan!

Uiteindelijk vertrokken ze uit het betoverde kasteel naar de Chinese hoofdstad. Ze reisden door veel verschillende steden totdat ze de hoofdstad van China bereikten en daar stopten in een karavanserai. De volgende dag ging Afruz naar het badhuis, waste zich grondig, zalfde zijn haar en stond op het punt naar de keizer te gaan. Maar toen vertelde de middelste broer Shahruz hem:

«Je kunt het niet op die manier doen. De keizer zal zijn dochter waarschijnlijk niet aan een buitenaards wezen willen geven. Je kunt beter naar zijn dochter gaan en haar van je laten houden. Wanneer je haar lokt en haar in een valstrik vangt – dan-of haar vader het ermee eens is of niet – zal ze nog steeds je vrouw worden. Afruz reageerde hierop:

– Nee, dat doe ik niet. Ik weet dat niemand bij dit meisje kan komen.

Kortom, hij ging naar het paleis van de Chinese keizer, stelde zich voor aan de opperbevelhebber en vroeg toestemming om de keizer te zien. En hij liet weinig mensen naar hem toe komen en de hoveling antwoordde::

– Zoek uit, controleer zorgvuldig of hij de waarheid vertelt dat hij de zoon van de sjah is. Vraag hem of hij me een boodschap van zijn vader bracht, of dat zijn vader boos op hem was en hij hier kwam om mijn bemiddeling te vragen zodat ik ze kon verzoenen. Of misschien zoekt hij zijn toevlucht in mijn paleis? Hoe dan ook, als hij een boodschap bracht, neem het weg en breng het naar mij.

Toen de hoveling naar Afruz kwam en hem over alles begon te ondervragen, was hij van streek en zei::

– Het is allemaal verkeerd en verkeerd! Ik droomde ervan om naar China te gaan en daar de keizer te zien. Natuurlijk heb ik een verzoek aan hem, maar ik kan niemand anders dan hem over dit verzoek vertellen.

Ze hebben lang onderhandeld. Uiteindelijk liet de keizer Afruz binnen. Hij kwam, boog diep, legde geschenken aan de voeten van de keizer, probeerde zoveel mogelijk zoet te zijn en onderwerping te tonen. Toen de keizer erachter kwam dat Afruz de waarheid sprak, dat hij echt de zoon van de koning was, begon hij hem zeer genadig te behandelen en zei::

– Je bent net mijn neef. Omdat u naar mij bent gekomen, is het niet gepast voor u om in een karavanserai te verblijven (een karavanserai is een groot openbaar gebouw in het Nabije en Midden – Oosten en Centraal-Azië, in steden, op wegen en in onbewoonde plaatsen, die dienen als schuilplaats en parkeerplaats voor reizigers, in de regel-voor handelskaravanen). Ik zal een heel huis voor je klaarmaken.

Toen wendde hij zich tot de dienaar:

– Bereid je voor op shahzade (shahzade-Perzisch. «de zoon van de koning, prins») een van mijn huizen met een tuin, slaven, dienstmeisjes, een poortwachter en eunuchen, zodat hij niet in de karavanserai blijft.

Afruz stemde toe, maar zei niet dat hij niet alleen was, maar met zijn broers, die ook bij de karavanserai stopten. Enkele dagen woonde hij in het huis dat hem was toegewezen. Gedurende deze tijd maakte hij vrienden met slaven en dienstmeisjes en begon hen stilletjes over Mei-Kui te vragen: Hoe is ze, gaat ze trouwen of niet? Is ze verliefd op iemand of is er iemand verliefd op haar? Heeft ze een verloofde? Hierover vertelde een van hun dienstmeisjes, die alles over Mei-Kui goed wist, hem:

De prinses in het hele uitgestrekte Chinese land heeft geen gelijke in schoonheid, en zo mooi als ze is, ze is net zo redelijk. Ze wil een bruidegom kiezen die ze graag zou willen. Veel prinsen kwamen om te woo, maar ze wilde niet een van hen, en zelfs de zoon van de Indiase padishah niet van haar.

Afruz gevraagd:

«Wat zegt haar vader daarover?»

Het meisje antwoordde:

Ze was het met haar vader eens dat ze iedereen zou ondervragen die haar wilde verleiden, en als hij redelijk bleek te zijn, zou ze zijn vrouw worden, zelfs als hij een bedelaar was, en als hij onwetend was, zou ze niet met hem trouwen, zelfs als hij een padishah was.

Laten we Afruz voor nu verlaten en praten over Shahruz en Behruz.

Toen ze beiden zagen dat de oudere broer drie of vier dagen niet verscheen, werden ze bezorgd en dachten: «en wat als, God verhoede, de keizer boos werd op Afruz en hem doodde of in de gevangenis gooide?»

Verontrust, gealarmeerd, zochten ze het paleis van de Chinese keizer op, kwamen naar de opperbevelhebber en vroegen hem naar zijn broer.:

Wat is er gebeurd met de man die hier een paar dagen geleden kwam?

Hij antwoordde hun:

– De keizer stelde hem een huis ter beschikking met een tuin, slaven en dienstmeisjes. Hij doet het goed.

De broers vroegen hem of ze, indien mogelijk, hen konden toestaan om Afruz te bezoeken. De hoveling vroeg:

«Bent u familie van hem?«Die zeggen:

– Ja, Hij is onze oudere broer.

Toen leidde de hoveling hen naar Afruz. Hun komst was zeer onaangenaam voor Tom. De jongere broers, zodra ze zagen dat de oudere levend en wel was, waren erg gelukkig. We zaten twee uur bij hem, praatten en vertrokken. De hoveling vertelde de Chinese keizer over dit bezoek, en hij vond de daad van Afruz niet leuk: waarom zei hij niets over de broers, waarom liet hij ze achter in de karavanserai? Daarna stopte de keizer met het accepteren van Afruz met dezelfde eer en respect, hij begon hem heel anders te behandelen.

Op het einde, afruz ' s geduld liep op, en op een dag vroeg hij een hoveling:

«Als ik de keizer om iets vraag, wordt hij dan niet boos? Kan ik hem alles direct vertellen, of moet ik het eerst aan iemand anders vertellen zodat zij het hem later kunnen vertellen?

De hoveling antwoordde:

– Nee, Hij zal niet boos zijn. Maar je moet eerst zijn toestemming vragen en dan een verzoek doen.

Afruz vroeg toestemming en ging naar de keizer. Hij ging naar binnen, boog voor de grond, kuste de drempel. En de keizer was die dag in een goed humeur. Twee mensen die hij beschouwde als doornen op zijn pad, slaagde hij erin om te elimineren door sluwheid, twee of drie goed nieuws over dergelijke gevallen kwam uit verschillende delen van het land, en bovendien, een mooie slaaf werd gebracht uit Kashmir, uit India. En hij was niet vies van praten met iemand of het vervullen van iemands verzoek.

Toen de prins zag dat de keizer vrolijk was, dacht hij: «het lot is gunstig voor de vervulling van mijn wens!»

Voordat hij sprak, boog hij nog een keer naar de grond en vroeg opnieuw om toestemming. De keizer vroeg hem:

Waarom vertelde je me niet op de dag dat je bij ons kwam dat je nog twee broers bij je had en vroeg je me niet om ze in mijn plaats te zetten? Immers, deze broeders wilden je niet alleen laten, ze kwamen met je mee van het andere einde van de wereld, ze zouden in een moeilijk moment bij je zijn geweest. Waarom heb je ze verlaten als je geluk had? Het beviel me niet wat je deed!

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.