Wetenschap bevestigt – 4
Verzameling wetenschappelijke artikelen

Auteur-samensteller Andrey Tikhomirov

ISBN 978-5-0059-6376-5 (т. 4)

ISBN 978-5-0059-5237-0

Created with Ridero smart publishing system

Van Afrika tot Arabië

Wetenschappers hebben vijf afleveringen geïdentificeerd van de migratie van oude mensen van Afrika naar Arabië

Volgens de resultaten van een internationale studie gepubliceerd in het tijdschrift Nature, kwamen de eerste mensen 400.000 jaar geleden vanuit Afrika naar Arabië. Daarna waren er nog minstens vier migratiegolven, die elk in de tijd samenvielen met een korte periode van afnemende droogte in de regio, toen het Arabische schiereiland bedekt was met groen en talloze meren.

Archeologische opgravingen zijn al lange tijd uitgevoerd op het grondgebied van Saoedi-Arabië, maar tot nu toe zijn ze beperkt gebleven tot kustgebieden en kleine oases, en het uitgestrekte binnenland is onontgonnen gebleven.

Onlangs hebben archeologen van het Max Planck Instituut voor de Geschiedenis van de Mensheid in Jena (Duitsland), samen met collega’s uit andere landen en met de steun van het Ministerie van Cultuur van Saoedi-Arabië, werkzaamheden uitgevoerd op de locatie Hall Amaishan 4 en in de Jubba-oase in de Nefud-woestijn op het noordelijke Arabische schiereiland en ontdekte duizenden stenen werktuigen en botten van dieren, wat getuigt van de herhaalde aanwezigheid van oude mensen in dit gebied.

Geografisch zijn de vondsten beperkt tot de kustzone van een groot meer, dat ooit tussen twee grote duinen lag. De onderzoekers hebben zes periodes van volledig stromende meren geïdentificeerd, waarvan er vijf in de tijd samenvallen met de vondsten van artefacten.

De resultaten van geochronologische analyses van stenen werktuigen toonden aan dat mensen hier ongeveer 400, 300, 200, 100 en 55 duizend jaar geleden leefden. De leeftijd van de vondsten werd bepaald door de auteurs met behulp van lichtgevende datering, die de tijd vastlegt gedurende welke kleine zandkorrels op het oppervlak van artefacten werden blootgesteld aan zonlicht.

De auteurs merken op dat elk van de vijf fasen van het menselijk verblijf aan de oevers van het meer in de Nefud-woestijn wordt gekenmerkt door zijn eigen soort materiële cultuur – van de Acheulische cultuur van de “handbijl” van het lagere paleolithicum tot het middenpaleolithicum. technologieën van steenvlokken – die kunnen worden gebruikt om de verandering in de menselijke cultuur in de loop van de tijd te volgen.

In sommige gevallen zijn de verschillen in materiële cultuur zo groot dat dit volgens onderzoekers duidt op de gelijktijdige aanwezigheid in de regio van verschillende groepen en mogelijk soorten mensachtigen die zowel vanuit Afrika als Eurazië naar Arabië kwamen. Dit wordt bevestigd door fossielen van dieren. De meesten zijn van Afrikaanse afkomst, maar er zijn er ook die uit het noorden komen.

“De ontdekking van fossielen van grote zoogdieren in het midden van deze hyperdroge woestijn is een unieke gebeurtenis”, zegt co-auteur Julien Louys, universitair hoofddocent aan het Australian Research Centre for Human Evolution, in een persbericht van de Australische Griffith. Universiteit.“Het meest opmerkelijk was de ontdekking van verschillende nijlpaardbotfragmenten “Ze zijn nu beperkt tot de vochtige streken van Afrika, en hun aanwezigheid in de Nefud-woestijn gedurende de laatste 400.000 jaar is een sterk bewijs dat het Arabische schiereiland in het verleden veel natter was dan vandaag.”

Volgens de auteurs vonden er tegen de algemene achtergrond van het droge klimaat op het schiereiland periodiek fasen van verhoogde neerslag plaats, wat leidde tot de vorming van duizenden meren, rivieren en moerassen. In die tijd werden in de regio gunstige omstandigheden geschapen voor de migratie van mensen en dieren.

https://ria.ru/20210901/araviya-1748188107.html

Uit het boek “Migraties van volkeren. Genesis als historische bron. Wetenschap van het Oude Testament”

https://ridero.ru/books/migracii_narodov

“De primitieve mensheid, die zich vanuit het westen (Afrika) naar het oosten (Arabisch schiereiland) vestigde en nieuwe landen verkende in de diepten van Azië, splitste zich in het oude stenen tijdperk op in twee bevolkingsgroepen: zwart en wit. Dit was te wijten aan een afname in de hoeveelheid melanine, bruine en zwarte pigmentkleuren. Migratiestromen waren verschillend, afhankelijk van de klimatologische en geografische omstandigheden van het gebied. Het westelijke deel van het moderne Rusland zou bijvoorbeeld kunnen dienen als migratieroutes van Afrikanen die naar het noorden gingen, waar 100 – 70 duizend jaar geleden een heel ander klimaat heerste – warm en gunstig voor verblijf, de regio van de moderne Noordelijke IJszee. In de afgelopen tijd hebben archeologen de overblijfselen ontdekt van meer dan honderd woningen uit het oude stenen tijdperk, gelegen in de nederzettingen van Europa en Noord-Azië, bijvoorbeeld het Kostenki-gebied in de moderne Voronezh-regio van Rusland Natuurlijk, de laat-paleolithische nederzettingen in het interval 30—12 duizend jaar voor Christus. Ze bevonden zich in de vallei andere grote en kleine rivieren, zoals de Dnjepr en zijn zijrivieren de Desna, de Seim, de Ros. Nu liggen de overblijfselen van deze nederzettingen in de dikte van de eerste en tweede terrassen boven de uiterwaarden op een hoogte van 5—10 tot 30 of zelfs meer meter boven het rivierniveau. Maar in het late paleolithicum was het waterpeil veel hoger en stonden de woningen aan de kust.

Bijbel (Genesis)

De tekst van het boek Genesis gaat terug op 3 bronnen van de Pentateuch: Yahvist, Elohist en de Priestly Code. De oudste fragmenten ervan behoren tot de 9e-8e eeuw. BC e. In de 5e-4e eeuw voor Christus. verwerking door joodse theologen gaf de Thora zijn huidige vorm.

Eerste boek van Mozes

Hoofdstuk 1:1 In den beginne schiep God de hemel en de aarde. (De oude man zag vanaf het moment van zijn geboorte constant hemel en aarde. Naarmate het abstracte denken zich ontwikkelde, begonnen zich vragen te vormen (het kan worden vergeleken met een kind-waarom-waarom): waar kwam de wereld om ons heen vandaan en, ten eerste, de lucht en de aarde die altijd een persoon omringen? wist het antwoord niet en verklaarde daarom alles door de activiteit van hogere krachten – door God, die de formidabele verschijnselen van de natuur belichaamde, evenals dieren, planten, mensen (de mens is ook een dier dat behoort tot een van de soorten primaten), die verschillende vaardigheden, capaciteiten, kennis, capaciteiten, technologieën hebben. Volgens moderne wetenschappelijke gegevens verscheen de mensheid als resultaat van genetische mutaties in de Oost-Afrikaanse Rift Valley, die werd gevormd als gevolg van geologische verschuivingen op de grens van de Afrikaanse en Arabische tektonische platen. Vulkaanuitbarstingen en magma komen hier vaak voor. Deze verschijnselen zijn bewaard gebleven ter nagedachtenis aan opkomende mensen, die toen (na de uitvinding van het schrift) vonden weerspiegeld in geschreven bronnen, waaronder de Bijbel. Het niet-specifieke activeringssysteem van de hersenen neemt aanzienlijk toe met psycho-emotionele stress, dat wil zeggen een veranderde toestand. Er is een sterke sprong in de ontwikkeling van het menselijk brein (het menselijk brein neemt toe). Een persoon kon natuurlijke fenomenen niet verklaren, daarom worden alle fenomenen geassocieerd met het concept van “God”. Het is vanaf hier dat de Bijbel zijn verhaal begint: “In het begin…” betekent het bewustzijn van de omringende wereld door de opkomende mensheid.)

Hoofdstuk 2: 8 En de Here God plantte een paradijs in Eden in het oosten, en plaatste daar de mens die hij had geschapen. (Volgens de bijbelse legende is Eden de verblijfplaats van de eerste twee mensen – Adam en Eva – vóór hun “val”. Dit woord is Hebreeuws en betekent: een tuin, een paradijs, een mooie, aangename plek. In de Sumerische taal (niet vergelijkbaar met een van de bekende talen), het woord “we gaan” – “eden” betekent “vallei”, volgens de regel van homonimisering speelde het willekeurig samenvallende woord in geluid een rol: het leek erop dat “We gaan” is een mystieke term zonder specifieke geografische betekenis, en niet de vallei van Mesopotamië in het huidige Irak (hier staat de “boom van Adam”), waar het Tartarusmeer ligt, evenals de teergrotten, die erg klinken vergelijkbaar met de oude Griekse tartarus – een afgrond in de ingewanden van de aarde, waar, volgens de legende, Zeus de titanen wierp, het koninkrijk van de doden (val in tartaren). Naarmate de bevolking groeide in Sumer, als het ware gelegen, “in het oosten” van Afrika en het Midden-Oosten groeide ook de onvrede in de Soemerische samenleving, doordat het aantal vruchten, planten en dieren bovendien afnam rond 2500 v. Chr. Sumer werd overgenomen door de staat Het koninkrijk Akkad en de Sumeriërs werden een afhankelijke bevolking, alleen verre herinneringen aan de “gouden eeuw” bleven over, toen de Sumeriërs gelukkig en wel leefden “in Eden” – “op de vlakte”. Tradities over de Hof van Eden werden van generatie op generatie doorgegeven en bereikten de oude Joden, waar ze vervolgens werden opgeschreven in de Pentateuch van Mozes. Volgens moderne gegevens staken oude mensen over van Afrika naar Arabië en kwamen geleidelijk aan bij de Perzische Golf, in die tijd een vruchtbare vallei, vol met zoetwaterbronnen en een rijke flora en fauna. In de oudheid werd de Perzische Golf de Zee van de Zonsopgang genoemd en de Middellandse Zee de Grote Zee van de Zonsondergang.)

15 En de Here God nam de mens en plaatste hem in de tuin van Eden om die te bewerken en te bewaren. (Uit de nederzetting Eridu (het huidige Zuid-Irak, de nederzetting van Abu Shahrein), gelegen aan de oevers van de “wankelende zee” (nu meer dan 100 km verwijderd van de Perzische Golf), de oudste Sumerische legende over het ontstaan van de primaire cultuur van de Sumeriërs was verbonden, Eridu was ook het oudste politieke centrum van het land. Dit is volledig in overeenstemming met de nieuwste wetenschappelijke gegevens dat de mensheid zich in delen vestigde vanuit Afrika via de Bab el-Mandeb Straat en, langs het Arabische schiereiland, ging naar Mesopotamië: de Tigris en de Eufraat.)

Hoofdstuk 8: 4 En de ark rustte in de zevende maand, op de zeventiende dag van de maand, op de bergen van Ararat. (Het ark-schip stopte met dwalen door het water van de vloed en stopte in echte bergen – op Ararat. Dit is een bergketen van waaruit de rivieren de Tigris en de Eufraat ontspringen, in de oudheid lag daar het land Urartu. Als we vergelijken de woorden “ziggurat”, “Ararat” en “Urartu” in medeklinkeruitvoering (zonder klinkers), zoals ze in de oudheid schreven, het zal blijken: ZKRT, RT, RT, en we weten dat het woord “ziggurat” is vertaald uit het Soemerisch als “top, top”, dan kunnen al deze woorden vertaald worden als “bergen, toppen”. Na deze overstroming, die zogenaamd rond 2800 voor Christus plaatsvond, en mogelijk ook andere constante overstromingen in deze regio, ter ere van de” wonderbaarlijke” redding van mensen in het Ararat-gebergte, ziggurats begonnen te worden gebouwd (onder de oudste zijn de ziggurats van de Sumerische god van de hemel Anna en de Sumerische godin van de liefde Inanna in Uruk symbolen van het behoud van mensen na de overstroming en de overwinning van de Zon op de duisternis, zoals Stonehenge in Engeland symbool staat voor de overwinning van de Zon op de duisternis na een mogelijk sterkste uitbarsting in Ulkan in IJsland), en in Egypte – de piramides, de eerste van Djoser’s mastaba (massieve klei “bank”) rond 2700 voor Christus werd omgebouwd tot een trappiramide door de architect Imhotep. Ze bouwden ziggoerats van ruwe baksteen, binnenin had het gebouw een stevige vulling, elke trede was in zijn eigen kleur geschilderd en het heiligdom was bekleed met tegels. De Sumeriërs begonnen ze te bouwen; na hen werden ziggurats gebouwd door andere volkeren die leefden tussen de Tigris en de Eufraat, de laatste – de Babyloniërs. Veel ziggoerats zijn tot op de dag van vandaag bewaard gebleven, zij het met sporen van latere reconstructies en in een nogal deplorabele staat. Ziggurats in wat nu Irak is, zijn de architectonische antipoden van de Egyptische piramiden; velen van hen zijn ouder dan de piramides. Daarom vragen wetenschappers zich terecht af of de ziggoerats als voorbeeld dienden voor de Egyptenaren bij de bouw van de piramides, vooral de getrapte. De meeste onderzoekers zagen grote verschillen: de ziggoerats hadden geen binnenruimtes; hun trappen waren altijd buiten, terwijl die van de piramiden binnen waren; de ziggurats eindigden met een heiligdom, de piramiden met een punt, en de eerste piramide was een uitgesneden prisma; ziggurats waren tempels, piramides waren graven of grafstenen. Het verschil in constructie was te wijten aan het verschil in klimatologische omstandigheden in Mesopotamië en Egypte, in Mesopotamië is het klimaat heet en vochtig, en in Egypte is het heet en droog, en daarom bouwden ze op deze manier. A. Azimov beweert dat het geen overstroming was, maar een tsunami, aangezien een gewone overstroming alle drijvende voorwerpen zou wegspoelen in de richting van de Tigris en de Eufraat in het zuidoosten van Mesopotamië, en een krachtige tsunami zou tegen de stroom in gaan – om het noordwesten, net in de richting van het Ararat-gebergte, een mogelijke verklaring zijn geologische verschuivingen of aardbevingen in de Arabische Zee of de Perzische Golf, die een tsunami vormden, dat wil zeggen zeegolven. In de klassieke versie blijft de versie van de overstroming behouden).

Hoofdstuk 10: 7 Zonen van Cush: Seva, Havila, Savta, Raam en Savteha. Zonen van Raama: Sheva en Dedan. (De personificatie van de regio’s in Arabië).

Hoofdstuk 11:2 Toen ze uit het oosten kwamen, vonden ze een vlakte in het land Sinear en vestigden zich daar. (Vanuit het oosten – dit is van Afrika, langs de kust van het Arabische schiereiland tot de vlakte van Mesopotamië – Sumerië, waar ze zich vestigden). 31. Terah nam zijn zoon Abram, en Lot, de zoon van Aranov, zijn kleinzoon, en Sara, zijn schoondochter, de vrouw van zijn zoon Abram, en ging met hen uit Ur der Chaldeeën om naar het land Kanaän te gaan.; maar toen ze in Haran kwamen, stopten ze daar. (Het was de gebruikelijke handelsroute van Ur naar Mesopotamië naar Kanaän, het passeerde een soort boog die vruchtbaar land veroverde en grensde aan de Arabische woestijn – de “Crescent of Abundance”, karavanen van Ur gingen eerst naar het noordwesten, daarna naar de zuidwesten Harran (Sharran. in het Grieks Kraha) is een belangrijke stad aan de noordelijke rand van de “halve maan”, nu is het het zuidoosten van Turkije).

Uit het boek “Locatie van Eden (paradijs) gevonden! Bijbelse archeologie”

Https://ridero.ru/books/mestopolozhenie_edema_raya_naideno/

“Tijdens opgravingen in Jemen, Oman en de Verenigde Arabische Emiraten zijn stenen werktuigen gevonden. Dit suggereert dat mensen zich al zo’n 125—100 duizend jaar geleden vestigden in het zuidelijke deel van het Arabische schiereiland. Lichtgevende chronologische gegevens geven aan dat 130 duizend jaar geleden de Het Arabische schiereiland was relatief heter, er viel meer regen, waardoor het een begroeid en bewoonbaar land werd. Op dat moment daalde het niveau van de Rode Zee en was het zuidelijke deel slechts 4 km. Dit creëerde korte tijd de mogelijkheid voor mensen om over te steken de Straat van Babal-Mandeb, waardoor ze Arabië bereikten en een aantal van de eerste paleolithische vindplaatsen in het Midden-Oosten stichtten – zoals Jebel Faya in de moderne Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en Aibut Al Tuwal in het gouvernement Dhofar in de ten zuiden van het moderne Oman (106 duizend jaar geleden) Vroege migranten, op de vlucht voor de klimaatverandering in Afrika, staken de Rode Zee over naar het grondgebied van het moderne Jemen en Oman en verder door het Arabisch Schiereiland op zoek naar gunstigere klimatologische omstandigheden. Tussen de Rode Zee en Jebel Faya (VAE) – een afstand van 2000 km, waar de woestijn nu ongeschikt is voor leven, maar ongeveer 130 duizend jaar geleden, aan het einde van de ijstijd, was de Rode Zee ondiep genoeg om deze over te steken doorwaadbare plaats of op een klein vlot, en het Arabische schiereiland was geen woestijn, maar een groen gebied.

“Onderzoekers van het Oude Testament komen stilaan tot het inzicht dat het bijbelse paradijs echt bestond, maar niet in de hemel was, maar op aarde. De Amerikaanse wetenschapper J. Zarins deed eind vorige eeuw veel wetenschappelijk werk. Met behulp van foto’s verkregen met behulp van ruimtesatellieten en de werken van oude wetenschappers in de geologie, hydrologie, taalkunde, stelde Zarins vast op welke specifieke plek op aarde het bijbelse paradijs zich zou kunnen bevinden… Zoals veel onderzoekers begon Zarins met het bestuderen van de Bijbel, die hij volgens hem “op en neer” las. Dit werd aangevuld met archeologische opgravingen in Saoedi-Arabië, die hij gedurende 10 jaar uitvoerde. Daarna wendde hij zich tot de werken van briljante specialisten van de 20e eeuw in geologie, hydrologie en taalkunde. En tot slot foto’s verkregen van satellieten.

Volgens hem ontstond Eden rond het 6e-5e millennium voor Christus. Tegen die tijd begon het te regenen in de regio van de huidige Perzische Golf na een periode van langdurige droogte. Daarna werden de gebieden in het oosten en noordoosten van Saoedi-Arabië en in het zuidwesten van Iran weer groen en kregen ze hun vroegere vruchtbaarheid terug. Op zoek naar voedsel haastte de mens zich opnieuw naar de plaats waar de nu volstromende vier rivieren stroomden en de rijke velden spoelden. Duizenden gereedschappen die hier zijn gevonden, suggereren de aanwezigheid van ooit talloze nederzettingen van mensen in de buurt van meren en rivieren die nu zijn opgedroogd. Dergelijke gereedschappen zijn zelfs gevonden in de Rub al-Khali-woestijn in Saoedi-Arabië. Bijgevolg werd dit gebied, ongeveer in de VI – V millennia voor Christus, een aards paradijs gecreëerd door gulle natuur.

Nu zijn echter andere tijden aangebroken: de landbouw is al ontwikkeld. Maar het gebeurde niet van de ene op de andere dag. Het is ontstaan aan de Middellandse Zeekust en op het grondgebied van het moderne Iran en Irak, toen groepen voormalige jagers en verzamelaars geleidelijk in boeren veranderden. Aangezien het schrijven nog niet was ontstaan, is het moeilijk te beoordelen welke veranderingen in het leven deze evolutie met zich meebracht. Zarins stelt dat het conflict veel dramatischer was dan tijdens de industriële revolutie.

Hij is ervan overtuigd dat het belangrijkste conflictgebied de Tigris- en de Eufraatvallei was, evenals het noordelijke deel van Arabië, waar jagers en verzamelaars die hier kwamen uit minder gastvrije gebieden, mensen ontmoetten die in een hoger ontwikkelingsstadium stonden, die vee, waren bezig met aardewerkzaken en vertoonden blijkbaar de neiging zich te verenigen in vaste groepen. Wie waren deze mensen? Zarins gelooft dat ze in het zuiden van Mesopotamië woonden en vertegenwoordigers waren van de oudste beschaving, die nu de Ubeid wordt genoemd. Ze stichtten in het 5e millennium voor Christus de oudste stad in het zuiden van Mesopotamië, Eris.

“Het was in Saoedi-Arabië dat Zarins onverwachts sporen van de Ubaid-cultuur tegenkwam, en daar begon hij zijn hypothese te ontwikkelen over de ware betekenis van het bijbelse Eden. Een aanwijzing lag in de taalkunde: het woord “Eden”, of “Edym” verwijst allereerst naar Sumerië, de regio van Mesopotamië, waar ‘s werelds eerste geschreven taal werd gecreëerd. Dit gebeurde in het III millennium voor Christus, dat wil zeggen meer dan 3000 jaar nadat de Ubeid-cultuur ontstond. Onder de Sumeriërs, het woord “Eden” betekende gewoon “vruchtbare vlakte”. Het woord “Adam” verscheen ook in spijkerschrift, wat zoiets betekent als “vestiging in de vlakte”. Hoewel beide woorden voor het eerst werden gevonden bij de Sumeriërs, samen met namen als Ur en Uruk, die zijn niet van Sumerische oorsprong. De briljante assyrioloog B. Landsberger bracht in 1943 de theorie naar voren dat deze namen het enige waren dat overbleef van de taal van het volk dat al bestond voordat de Sumeriërs Landsberger deze pre-Sumerische taal “proto- eufratisch”. of suggesties dat de mensen die die taal spraken tot de Ubeid-beschaving behoorden. Reeds bestaande woorden gingen op in de taal van de Sumeriërs en werden schriftelijk weerspiegeld. En dankzij het schrijven drong het woord “Eden” door in de mythologie als een symbool van een vruchtbare en vruchtbare plek.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.