Çiyil Kurtuluş

Aramızda Bir Bahçe Yakınlığı

Öykü

Çiyil Kurtuluş

İstanbul’da doğdu. Marmara Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü’nü bitirdi. Öyküleri Notos, Kitap-lık, Sarnıç Öykü, Öykü Gazetesi, Öykülem, Koza, Edebiyat Sin, Sözcükler dergilerinde yayımlandı. İlk öykü dosyası Kasırga ve Yabanmersinleri 2017’de Dedalus Kitap tarafından yayımlandı. 2016 yılında katıldığı Notos Oyun Yazarlığı Atölyesi’ndeki çalışmaları sonucunda yazdığı Biraz Sen Biraz Ben adlı ilk oyunu BuluTiyatro ve Emek Sahnesi işbirliğince 2017 tiyatro sezonunda sahnelendi.

Künye

Notos Kitap 173

Edebiyat 059

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2020

Birinci Basım Şubat 2020

ePub Birinci Sürüm Nisan 2020

ISBN 978-605-7643-18-6

ePub ISBN 978-605-7643-20-9

Sertifika 16343

Kapak Tasarımı

E S Kibele Yarman

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Çiyil Kurtuluş

Künye

İçindekiler

Eşyalar ve Güller

Hışırtı

Basit Bir Hesaplaşma

Biz Bir Aileyiz

Emoji Amor

Karadut Mevsimi

Portakal

Kim Yalnız

Büyükbüyük

Manolya Son Çiçek

Aşk ve Korku Üstüne Üç Kısa Hikâye

Tek Kürek

Durugitmek

Samet’i Kurtarmak

Sahi Neden Yoktunuz

Aşk Denen Bir Şey Var

Bu Bar Bize Gelmez

Sonsuzda Çalan

Dünyamın Işığı

Miras

Kavuşmak Bir Kadeh

Eski Hikâye

Onnik Usta

Gündüz Uykusu

Uzak Papatyalar

Batma Be Güneş Batma

Rana Isabella’ya

Ve gül ağaçlarına...

Gönlüne kulak ver

sonsuz ruhum sen

yalnız geceye ve

ateşli güne rağmen.

ARTHUR RIMBAUD

Eşyalar ve Güller

Dizlerime kadar çektiğim külotlu çorabımla yarı çıplak, boynumu bükmüş, yatağın ucunda öylece oturuyorum. Masmavi halımdaki şu beyaz leke. Bir bulutu andırıyor. Defalarca uyardım, çamaşır suyunu odaya sokma dedim, dinletemedim. Her temizlik sonrası olay, evde hep bir eksik, atılan, kırılan, kaybolan. Geçen gün yarım saat aradığımız kumanda yüzünden karıkoca yaşadıklarımızı hatırlıyorum da. Huzurumuz eşyaların yerli yerinde durmasına bağlı. Arkada, gardırop kapağı gıcırtıyla açılıyor.

“Kravat takmasam olur herhalde.”

Ayağa kalkıp çorabımı çekiyorum. Selim’e sorsam, yine abartıyorsun diyecek. Evlendiğimizden beri bizimle Hasret. Yedi yıl az zaman mı. Yeniden birine güvenmek, beni de durduran bu zaten. O giyinmiş bile. En çok bu açık mavi gömleğini seviyorum ama şimdi düğmeleri zor kapanan halini değil. Ensem hâlâ nemli, boynum tutulacak. Saç kurutma makinesini fişe takıyorum tekrar. Kocam haklı, durup dururken nerden çıktı bu yemek. Hem neden dışarda değil de evde. Ve asıl, neden yetmişinde bir kadın ve bir adam. Ve o kadın benim annem. Aslında insanın ara sıra dışarı çıkıp bir şeyler paylaşabileceği bir arkadaş edinmesinin kime zararı var. Kafama dayadığım makineyi susturuyorum. Dün satın aldığım bordo bluzu kollarından geçiriyorum sırtıma. Selim karşımda, beni süzüyor, belki de duymak istediklerimi söyleyecek. O zaman bunun sıradan bir akşam yemeği olduğuna inanabilirim.

“Bunu mu giyeceksin?”

“Evet, nesi var?”

“Yakası fazla açık. Ne bileyim, biraz hafif kaçmaz mısın?”

Ceketini elinden kaptığım gibi, “Kuru temizlemeye gidecek o. Başka giy istersen,” banyonun kapısını ardımdan kapıyorum. Kirli sepetinin üstüne bırakıyorum ceketi. “Madem öyle niçin gardıropta,” diye söyleniyor arkamdan. Klozetin kapağına oturuyorum. Bunu mu giyeceksin. Bütün söylediği. Duşakabinin camında yanıp sönen, gözümü alıyor. Damlacıkları bölen su çizgileri. Yüzlercesinden birini, yoluna çıkanı önüne katarak süzülen damlacığı izini kaybettirene dek takip ediyorum. Ellerim iki yanda, sutyenime gidiyor, memelerimi bitiştirdim, kuşbakışı, yalnızca kendi kokumu alıyorum şimdi. Masaya mumla çiçek de koyar mı. Sen ne zaman koydun en son. Makyaj yapmalıyım. Öyle renksizim ki allığı yüzüme boca edesim var. Aynada gözümü kırpmadan kendime bakıyorum. Yüzümün alacağı şekli, kaşımda, dudağımda bir seğirme, gözbebeğimin belki daha irileşmesi. Yüzüm söylesin bana. Çünkü bu geceyle ve sonraki gecelerle ilgili ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Her neyse aradığım, bulup çıkarmalı. Aynaya iyice yaklaşıyorum. Hiç. Hiç işte. Hep aynısını söylüyor. Selim, “Ben hazırım,” diye sesleniyor içeriden. Bir ürperme geliyor. Banyonun aralık camını kapıyorum.

“İlk kez karışıyorsun giysime, farkında mısın?”

“Demek ki ilk kez yanlış bir seçim yapmışsın,” diyor yüzüme bakmadan. Saatini koluna takmakla meşgul. Soluğu gardırobun önünde alıyorum. Ne çok yanlış seçim. Eteğime uygun bir başka bluzu askıdan sıyırıyorum.

“Bu nasıl, yeterince ağır mıyım?”

Sırtını dönüp kapıya yürüyor.

“Nereye?”

“Bir telefon görüşmesi yapmam lazım. Çabuk ol. Arabada bekliyorum seni.”

Selim alaycı bir edayla, “Çiçek mi, tatlı mı,” diye sorduğundan beri arabada babamı düşünüyorum. Hem de hiç istemezken. Bir ölüyü zorla uyandırmaya mı çalışıyorsun. Hem de kapıda bir buket çiçekle. Babam iyi adamdı ama onun eve çiçekle geldiğini hiç hatırlamıyorum. “Selim, biliyor musun...”

“Zahmet olmazsa,” diyor, “dolapta başka kirlim varsa, akşam dönüşte ayırıver de, yarın ikimizden birisi icabına baksın. Sen ne diyordun?”

“Bir gün bütün ormanları yok edecekler.”

Düşünmekten vazgeçtim, yola bakıyorum. Dağ yolundan anacaddeye girdiğimizde trafik duruyor. Gecikmiş bir sofraya eli boş gitmek olmaz. “Unutma, tatlı alacağız.”

Yeni boyanmış toplu saçları, hafif ruju, üstünde daha önce görmediğim bordo elbisesiyle zarif bir kadın açıyor kapıyı. Evde yılların rostosuna karışan farklı bir koku. Ve bu kadın benim annem. Gece boyunca hatırlamalı bunu. “Hoş geldiniz. Trafiğe yakalandınız demek.” Yüzüne dikkatle bakmayı başarabildiğimde gözlerinin içindeki ışıltıyı fark ediyorum. En son benim düğünümde. Hayır, tam olarak öyle sayılmaz. Çünkü bu ışıltı anneden kıza geçmeyen bir kaynaktan. Biraz geride bekliyor, ikinci kez karşılaştığım kır saçlı, uzun boylu adam. Selim ile ilk karşılaşmaları. “Merhaba, nasılsınız?” Tokalaşırken Selim’in omuzları dikleşiyor birden. “Teşekkürler. Siz?” Sofradaki porselenlerin beyazında bir yıldız çakımı, masaya geçiyoruz birlikte.

Adam eski basketbolcu. Selim iyi bir basketbol izleyicisi. Bu onları yemekte bir arada tutmaya yetiyor. Annemle karşılıklı gülümsüyoruz, kısa cümleler kuruyoruz birbirimize. “Nasıl geçti günün?” “Bildiğin gibi.” İkisinin de elleri masada birbirine o kadar yakın duruyor ki. Halıyı diyecektim, lekeden söz edecektim, Hasret’ten, uçtu gitti aklımdan. Adam konuşurken bileğini masadan kaldırmadan döndürüyor, elinin ayası havaya açılıyor. Sözün bittiği yerde eli annemin elinin üstüne kapanacak sanki. Benimkiler ne zamandır iç içe, avuçlarım terlemiş. Belki de onun annem olduğunu unutmalı, bir an unutmalı. “Şarap?” Neden olmasın, kibar ve düşünceli. Adamı bekletiyorum, o hâlâ gülümsüyor. Şarabı özlemişim. İnce uzun parmaklarının arasından kadehimi alırken yanlışlıkla elim onunkine değiyor. Büfedeki vazoda çoğu henüz tam açmamış gonca. Kadehim kadar kırmızı. Onu çok mutlu etmiş olmalı. İrilerinden birini sapından kırıp şu genç kadının topuzuna iliştirmeli, solmadan. Kırık bir gül dalı. “Benziyorsunuz,” diyor, “annenize çok benziyorsunuz.” “Evet,” diyorum. Evet, bana da yakışır, o güllere layık bir oturuşla oturabilirim bu masada. Boğazıma tırmanan bluzum doğru bir seçimmiş gibi davranabilirim. Üstümdeki katılığın altında gezinen parmakları, boynumdan aşağı, dantelli sutyenimde, bitiştirdiğim yerde bırakılan küçük öpücükleri, sıcaklığını daha değmeden hissettiğim dudakları. Neler düşünüyorum böyle. İnsana hiç bilmediğini tek bir gül öğretebilir mi. Belki bir gün. Aynadan bir anneme, bir bana, bir de vazodan taşanlara bakıyorum. Ne tuhaf, zaman denen şey tam da orada anlamını yitirmiş. Bizi birbirimize eşitleyen. Bir çiçeğin açmakla solmak arasına sığdırdığı her şey taptaze, gencecik oysa. Büfeye yürüyorum. En iri goncayı seçip saçıma iliştiriyorum, kimse fark etmiyor. Selim rostosuyla mutlu. Benimse kadehim boşalmış. “Kaldıysa biraz şarap alabilirim.”

Tatlı zamanı. Annemin peşinden mutfağa gidiyorum. Neşeli, kıvrak kolları baklavaları birer birer tepsiye diziyor. Ona sormak, söylemek istediğim ne çok şey var. Daha önce hiç konuşmadıklarımız, sözünü edemediklerimiz. Anne gel, çıkıp gidelim şuradan, iki saat yeter, yalnızca sen ve ben.

“Anne,” diyorum, “içeriye bu tabakları mı götüreceğiz?”

“Evet canım,” diyor, tabaklara uzandığımda kolumu tutuyor yavaşça. Avuçlarının arasına aldığı elimi yanağına götürüyor. Gözleri parlak bir dolu. Önce o, sonra ben, aramızdan iki fısıltı sızıyor. Bize, kadın kadına sözünü etmeye değer şeyler vaat eden.

Mutfaktan çıkarken ardımdan sesleniyor. “Gülün pek yakışmış.”

Dönüşte arabada tek başına durmadan konuşuyor Selim. “Olur iş mi allah aşkına. Ne söyleyeceğiz millete. Bu yaştan sonra. Hem de annenin evinde.”

Değiştirecekler. Bütün eşyaları atıp yenileyecekler.

“Konuş onunla. Birlikte yaşamak olmaz. Evlensinler hemen. Ya da...”

Ama adam çok güzel gülümsüyor.

“İyi ki evde yemişiz. Bir restoranda falan olsaydık kim ödeyecekti hesabı, adam işini biliyor.”

“Merak etme, zaman çok. Hesabı senin ödeyeceğin bir akşam olur nasılsa.”

Radyoyu açıyorum. Gözlerim kapalı, arkama yaslanıyorum.

Hışırtı

Bu yolu ilk kez karanlık bastırırken yürüyorum. Günler kısaldı, erkenden çöküyor gece. Akşam ezanı okunuyor. Dağlarda yankılanan sesleri. Bir de içimdeki. Soruyor. Nereye gidiyorsun sen böyle. Ha, nereye. Bilsem. Uzun bir gecenin başını tuttum gidiyorum işte. Oltasından yeni kopmuş, fırında gözleri buğulu balığa gidiyorum. Yanında bir küçük rakıya. Buzlu. Güzel güzel konuşacağız önce, her zamanki gibi. Yalanlarını gerçeklerimle böleceğim. Üçüncü kadehte hangisi gerçek hangisi yalan, güzel güzel sevişmeye gelecek sıra. Yarımyamalak ruhlarımız. Sonuçta kendimden başka vardığım bir yer yok.

Bilseydim bu kadar tenha olacağını, minibüsten biraz geride iner, bir taksiye atlardım. En fazla yirmi dakika yürüyeceksin, fena mı, orman havası alıyorsun. Solunda ağaçlar, sağında tek tük müstakil evler. Aramıza giren yüksek duvarları. Evlerin bahçesi bana uzak. Garajlarından gelen şu egzoz kokuları olmasa. İstersen, dedi, evden alabilirim seni. İstemem, aslında hiç istemedim. Oysa bir hafta görmesem özlerdim onu. Hiç mi. Cesaretin yok. Gelmem, diyemedin. Ben gelirim, dedin. Telefonu kaparken, seni seviyorum, inan, demedi mi. İnanmak olmasaydı, belki.

Arkamda hışır hışır eden bir ses. Dönüp bakıyorum. Ağaçların orada bir karaltı. Ben yürüdükçe o hışırdıyor. Tekrar döndüğümde bir kaftan gibi yerleri süpüren pardösüsünü ve siyah beresini görüyorum. Kâğıttan mübarek, nasıl hışırdıyor öyle. Kenara çekildim, botlarımın bağcıklarını sıkılar gibi yapıyorum ki önüme geçsin. Gelen giden yok. Gitmiş. Yola devam. Hışır, hışır... Peşimde. Çantamı sıkıca kavradım ama istediği o mu. Hemen veririm. Korkudan sesim çıkmaz benim. Adımları gittikçe yaklaşıyor. İlerdeki küçük markete doğru hızlanıyorum. Nefesimin yeteceğini bilsem koşardım. Neden sonra sıvaları dökük kulübeden içeriye atıyorum kendimi.

Kasada yaşlı bir adam. Şıkırdattığı tespihinde ilerliyorum.

“İyi akşamlar. Ben. Bir paket sigara alacaktım.”

Telefonu sıkı sıkı tutuyorum elimde. Yolu yarıladım. Bir an aklımdan geçiyor. Adam gözlüğünün üstünden, hadi bakalım, şimdi ne yapacaksın, dercesine yüzümde bekliyor. Paketi görünce ayılıyorum, cüzdanımı çıkarmamışım.

“Kusura bakmayın, bozukluğum yok.”

Asık suratı avucumdaki yüzlükte.

“Sigara, üç paket olsun.”

Kasanın çekmecesi açılıyor. Kapıya gidiyorum. Pardösülü yolun aşağısında karşıya geçmiş, elindeki çalı mı, sopa mı neyse, kaldırımda durmadan daireler çiziyor. Burnumda taze ekmek kokusu. Kapının iç tarafında, açıkta bir sepet dolusu üst üste yığılı somunlar. Birini çekince hepsi dağılıverecekmiş gibi. Adımladığım tahtanın kiri tozu. Marketin önünden birileri geçiyor o sıra. Eşikten başımı uzatıyorum. Biri başörtülü, şalvarlı. Öteki uzun boylu, zayıf iki kadın. Ters yöne yürüyorlar. Hayırlı işler demeden fırlıyorum dışarı.

“Affedersiniz hanımlar, caddeye mi yürüyorsunuz?”

“Heee,” diyor şalvarlı.

“Yani durağın oraya?”

Birbirlerine bakıyorlar.

“Ben de sizinle yürüyebilir miyim?” İyice sokuluyorum kadınlara, kısık sesle. “Adamın biri beni takip ediyor.”

“Ne diyorsun kız.” Şalvarlı, gözleri kocaman, ardıma bakınıyor. “Vay sapık.”

“Kimse yok,” diyor zayıf olanı. “Hani nerde?”

“Gizlendi sanırım.”

“Demin geçtik biz oradan. Sen gördün mü,” diye soruyor berikine.

O da görmemiş. “Bu yönden geliyordu.” Cadde tarafını işaret ediyorum. “Uzun siyah bir pardösü var sırtında. Elinde sopası. Ben markete girince önüme geçti.”

“Tövbe tövbe. Bunca gün bize hiç rast gelmediydi.”

“Sen ne tarafa gidiyordun, bir de bakalım.”

“Az önce minibüsten indim, yolun sonuna kadar gidecektim.”

“E hadi, yürüyelim madem.”

Yürüyoruz.

“Dur azcık. Yolun sonundaki siteye gidiyorum demedin miydi sen?”

Hadi bakalım, şimdi ne yapacaksın. “Kimseye söz vermemiştim,” diyorum. Hangi ev, kaç numara, diye sormalarına fırsat vermeden bastırıyorum karanlığa. “Siz böyle korkmuyor musunuz?”

“O korksun bizden.”

Yine durduk.

“Bak hele, burada ne var?”

Derisi aşınmış çantadan çıkan. Pırıl pırıl bir bıçak.

“Aman, sok onu içeriye.”

“Onsuz adım atmam ben,” dedi.

Elim ayağım iyice buz kesti. Lafını bile etmiyorum. Yürüyoruz. Beni unutup aralarında sohbete dalıyorlar. Biri evin hanımından dertli. Kirli çamaşırlarını orda burada toplamaktan bıkmış. “Deme kız,” diyor öbürü. İkide bir dönüp arkama bakıyorum.

“Bakma artık geriye. Gitti o, cehennem oldu.”

“Çok korkmuş gariban.”

Karanlık tabii, göremezsiniz, bu gariban gülümsüyor. Şu bıçak, hiç lazım oldu mu, diye sorsam. Benimki de saçma soru. İki kadın gücüne güç, ormanın kıyısına düşmüş işte. Caddeye varmak üzereyiz. Teşekkür edip arayı açıyorum. Minibüse bindiğimde onlar karşıya geçmek için bekliyor. Orta cam kenarına yerleştim, araçların aydınlığında son kez bakıyorum yüzlerine. Unutmam. Yarım saat önce indiğim yerde bunca yolu yok sayacağım artık. Zamana hükmediyorum. Yarım saat geriye. Telefonum çalıyor. Belki çok daha geriye...

“Nerdesin?”

“Minibüsteyim.”

“Ne kadar kaldı?”

“Trafiğe bağlı. Sürer bir saat.”

“Yeni mi bindin yoksa?”

“Son ânın sürprizleri. Yapacak bir şey yok.”

“Fırın için erken o zaman. Balık kurursa bir şeye benzemez.”

“Evet. Benzemez.”

“İnmeye yakın ara da, caddeden alayım seni. Korkarsın sen karanlıktan.”

“Beni alamazsın.”

“Nedenmiş o?”

“Dönüyorum ben.”

“Dönüyor musun? Nereye dönüyorsun?”

“Eve. Kendi evime. Aslında gelmiştim. Sana geldim. Ama orman yolunda yürürken çok tuhaf bir şey oldu. Sonra anlatırım.”

“Hayır, şimdi anlat. Alo... Söylesene, n’oldu?”

Montumun yakasına eğiliyorum. “Adamın biri peşime takıldı.”

“Kim? Ne adamı?”

“Merak etme, sorun yok, yönümü değiştirince kurtuldum ondan.”

“Markete girip arasaydın ya hemen. Beş dakika sürmezdi gelmem. Beş da-ki-ka. Duydun mu beni? Alo... Alo...”

“Tamam. Sonra konuşuruz.”

“Anlaşıldı. Daha iyi bir bahane bulabilirdin.”

Telefonu kapadığımda midemdeki kazıntıyı fazlasıyla hissediyorum. Başımı camdaki karanlık hışırtıya rahatça yasladım. Gözümün önünde taze ekmekler. Birisi şu suratsız marketçiyi uyarmalı. Sepetin üstüne temiz bir örtü çeksin.

Basit Bir Hesaplaşma

Suyun yüzeyinde ekim güneşinin puslu gölgesi salınıyordu. Güneş havada asılı kalmışçasına uzaktı bu sabah. Deniz durgun, sahil sessiz. Kayalıkların bittiği yerde başlayan pembe beyaz zakkum çiçekleriyle bezeli yeşillikli çit motelin küçük terasını çepeçevre sarıyordu. Kahvaltı zamanı. Albay ve karısı yeşil sınırın hemen önünde denize yakın oturuyor. Avukat Bey en arkada duvar dibindeki masada. Terasın onlardan başka iki müşterisi daha vardı, motelin bir görünüp kaybolan iki tekir kedisi.

Avukat Bey siyah güneş gözlüğünü gözünden çıkardı, okuma gözlüğünün yanına bıraktı. Masasına çıplak gözle bakmak istedi. Sofrada yok yoktu. Bal kaymak, envai çeşit peynir, tereyağı, sahanda menemen. Bugünkü kahvaltıyı ömrü boyunca unutmayacak. Elinin altındaki siyah gözlüğü tekrar takıp uzaklara doğru baktı. Albayın neredeyse hiç hareket etmeyen sırtına. Kalın ensesine. Ama sandalyede oturan adamın ensesi yoktu. İnce rüzgârlığının içinde kuru kemik yığını. Sahanı iki eliyle kavrayıp burnuna götürdü. Mis kokulu köy yumurtası. Hâlâ bir iştahı olmasına şaşıyor. İşte geliyor, tam zamanında. Yüzünü görmese de motel müdürünü ayak sesinden tanıyor. Hiç kimse yürürken onun kadar gürültü çıkaramaz, tabanı yumuşak bir ayakkabı seçmeli kendisine, bir çift deri sandalet edinebilir, diye düşündü.

“Günaydın, Avukat Bey nasıllar bu sabah?” Motel müdürü misafirine her şeyin yolunda gidip gitmediğini, bir arzusu olup olmadığını sordu. Misafir, çok memnun kaldığını, her şeyin yolunda, hatta beklentisinin üstünde gittiğini söyledi. Ekmek sepetine uzandı sonra. Kahvaltısına kaldığı yerden devam edecek. İnce bir dilim seçti.

Müdür tepesinde, üstünde kitapların durduğu boş sandalyenin arkalığına iki eliyle abanmış bekliyordu. “Bunlar kanun kitabına pek benzemiyor,” dedi.

“Oturmaz mısınız,” dedi Avukat Bey, “adım Önder, bana adımla hitap edebilirsiniz.” İsteksizce kitaplarını toplamaya yeltendi. Asıl endişelendiği, epeydir geride bıraktığı hak hukuk konusunda, hele de arsa davası falan gibi bir mesele hakkında yığınla soruya muhatap tutulmaktı. Oturur ve saatlerce kalkmayabilirdi adam. Ama onunla edebiyattan konuşmaya da hiç niyeti yoktu.

“Yo yo hiç rahatsız olmayın, benim içerde işim var zaten.” Müdür ellerini sandalyeden çekti, masaya bakıp kollarını iki yana açtı. “İşte mutluluk,” dedi, “tadını çıkarın. İnanın aylardır yaptığım rejim yüzünden hayatın tadı tuzu kalmadı. Bana kalsa çoktan... Hanım zorluyor. Şimdi bu bendeki ikinci hanım, genç de biraz, birinci sizlere ömür. Rejim fena şeymiş. Avukat Bey, şöyle size bakıyorum da, ömrünüzde rejim yapmak zorunda kalmamışsınızdır.”

“Bazı insanlar doğuştan mutluluktan mahrumdur,” dedi Önder. Adam hevesi kırık bir yüzle bakınca da, “Yemek bir zevk elbette ama yaratan beni böyle yaratmış,” dedi, nefesini içine çekip elini tişörtüne, kaburgaları çıkık karnına vurdu.

“Size afiyet olsun, iyi günler.”

Müdür yeniden takındığı gülümsemesiyle uzaklaşırken Önder çayından bir yudum aldı. Tahmin ettiği gibi adam öbür masaya da görev icabı bir günaydın diyecekti. Siyah camın ardından onları izlemeye devam etti. Kadının sinek vızıltısına benzeyen sesini duyamadığı gibi şapkasından sarkan süslü kumaş parçası yüzünden dudaklarını da okuyamıyor. Bir tek müdürün sesi duyuluyor. Birazdan bir araba gelecek, kadını alıp götürecek. Aklı hiç arkada kalmasın, saygıdeğer albayın burada bir dediği iki edilmeyecek. Her zaman nasıl özen gösteriliyorsa yine öyle. Kadın en geç öğle yemeğine geri dönecekti motele. Peki, yemekte farklı bir tercihleri olacak mıydı? Ona böyle bir soru sorulmamıştı. Bu yüzden alınganlık gösterecek değildi tabii.

Müdür ellerini ovuşturarak içeri geçtiğinde teras yeniden sessizliğe gömüldü. Önder çantasından defterini çıkardı. Elinde kalemi, yazmaya başladı, durdu, yazdı, denize, ufuk çizgisine daldı. Orada albay ile karısı da vardı. Denize her baktığında bu ikili ister istemez görüş alanına giriyordu. Kadın adama göre epeyce genç. Belki kızıdır ya da ikinci karısı. Karısı yıllar önce ölmüş, belki de öldürmüş onu, olamaz mı? Ne diyorsunuz, o bir sineği bile incitemez, dedi albayın karşısında hazır olda duran müdür. O saygıdeğer bir ordu mensubuymuş çok eskiden. Her duyduğunuza inanmayın Avukat Bey. Albayın sandalyeye asılı bastonuna baktı, uçsuz bucaksız maviliğe. Az önce masayı terk eden, yanından geçerken yüzünü ilk kez yakından gördüğü kadını düşündü. Böyle güzel bir manzarada kendine hiç yakışmayacak şekilde yaşlanabiliyorsa insan, yağ tulumu müdür şu sözleri ettiğinde ona da inanılırdı elbet.

Kavgaya tutuşan kedilerin gürültüsüyle irkildi. Öndeki masanın örtüsü yerlerde, kül tablası devrilmiş. İlerde, yere düşen baston da onların marifeti olmalı. Albay sandalyesinde kıvranıp duruyor, oturmaktan yoruldu, bastonuna tutunmadan ayağa kalkamayacağını biliyor. Gelen giden de yok. Tam zamanı. Avukat Bey ayaklandı, albayın masasına ağır adımlarla yürüdü. Yanındaki sandalyeyi karşısına çekip oturdu. Beni hatırladın mı? Hayır, hatırlayamadım, dedi albay. Bu soru sana ne çok sorulmuştur, sen de ne çok hatırlayamadım demişsindir. Kahve fincanını eline alıp evirdi çevirdi. Artık fal kapamıyorsun. Koğuştan birisini ara sıra yanına çağırır fal baktırırdın. Dur bir de ben bakayım falına. Ne görüyorum biliyor musun? Bir tabut. Ama senin bildiklerinden değil. İçine ölü girilen, mahşere dek. Cebindekine davrandı. Yıkayalım da çabuk çıksın falın. Namlunun ucunu fincana doğrulttu. Birisi sandalyesinde soğuk terler dökerken öteki yaşanacak yılları düşündü. Bu kez kendi kendisinin işkencecisi olacaktı. Birisini öldürmenin, insanın düştüğü cehennemde ateşine iki kova su dökmekten ne farkı vardı.

Defterini kapadı. Kitaplarını içine düzgünce yerleştirdiği çantasını koluna astı. Omzundaki ağırlığı odasına bırakıp sahilde uzun bir yürüyüşe çıkacaktı. Aldığı notları sonra da temize çekebilir, acelesi yoktu. İki adım attı, durdu. Geriye dönüp kararlı adımlarla albayın masasına gitti. Bastonu yerden aldı. Uzattığı minnettar yaşlı eli boşlukta kalmasaydı belki koluna girecekti. Neredeyse babası yaşındaydı. Bastonu sandalyesine dimdik dayadı, oradan hızla uzaklaşırken bir tabutun içinden albayın teşekkür eden sesi geliyordu.

Biz Bir Aileyiz

“Onlar da bir aile,” dedim öylesine. Bitişiğimizde demirli teknenin güvertesinde, bizim gibi akşam yemeklerini yiyen kalabalık gruba ister istemez gözüm takılıyor. Bronzlaşmış tenlerine, mürettebatla ilişkilerine bakılırsa bu limanda hep birlikte son gecemiz. “Bahse girerim, hepsi de İspanyol bunların.”

İnci, kaşları yukarıda, küçük küçük doğradığı sebzelere ders verircesine, “Asla emin olamazsın,” dedi, belki kızına söylüyor. Selin inat etmekten vazgeçti sonunda, fasulyelerini bitirecek. Gerçekte kimin nereli olduğu umurumda mı, tatlı bir sohbet peşindeyim, o kadar. Aslında haklı, oradan bakınca, kim bu masadaki dört buçuk Türkü, dört buçuk Amerikalıdan ayırabilir. Komşu teknede kadehler ardı ardına havalanıyor.

“Bizden daha neşeli göründükleri kesin,” dedi İnci.

“Ertesi sabah birbirlerinden ayrılmayacakları için normal.”

“Abla, biz yirmi yıldır ayrılıp kavuşuyoruz. Yaradılış meselesi bu.”

“Peki, öyle olsun. İspanyolları benden iyi tanıyorsun demek.”

Aralarındaki en yaşlı kadına geldi sıra. O da kendinden öncekiler gibi kısa bir konuşma yaptı. Söz bittiğinde bütün kadehler aynı anda. Dirsekleri masadan kaldırmamak işin kuralı. Kollar yarı belinden yukarı, aşağı. Dikkat! Eğlence var, diyen bir düzine işaret levhası. Hadi bakalım, bizim teknedeki en yaşlı kadın. “Ole!” İçimizdeki dört buçuk Türkten biri, yirmi yıldır ayrılamayıp kavuşamadığım kocam, sesleniyor. “Şşt. Ne yapıyorsun.”

“Şşt burada yok. Bu gece İspanyolum.”

Mavi yolculuğun sırrı, denizin ortasında ne varsa sen de az biraz ondan oluyorsun. İngilizce konuşup Türkçe gülüyoruz. Önce rüzgârdım, sonra dalgalandım. Dün birer yakamozduk. Az şarap, az müzik, işte benim yolum, bir parçam Frank Sinatra şimdi. Ama en çok da, annesinin patates kızartması karşılığında üç kaşık sebzeye zor ikna ettiği, hepimizi biraz Türk biraz Amerikalı yapan, henüz dört yıldır dünyalı olanımız, o nereye demir atsa ben oralıyım. Barbi bebeğini çaktırmadan tabağına doğru iteliyorum. Küçük elleriyle patateslerin üstünü örttü. “Teyze o sebze yedi, patatesler benim.”

“Bak babası bak, bütün sebzeleri bitirdik.”

Tom, “İyi iş çıkardın,” dedi kızına. Selin masada erkek arkadaşıyla suspus oturan ablası Mary’ye koştu. Didem yine bir uçta.

“Çocuğa mı bakıyor, tatile mi gelmiş belli değil, çok yüz vermişler Didem’e.”

“Sakın,” dedim Taner’e. “Bunu İnci’ye söyleme, bilirsin işine karışılmasından hoşlanmaz.” Kocam bilmem kaçıncı yengecin bacağını kırmakla meşgul, neyse ki yemek zamanı her şeyi unutur. Ben unutmam, kendimi bildim bileli, evlendiğimizden beri her türlü rejimdeyim.

Tracy kadehi havada, tiz sesiyle babasına seslendi. Bence de tam sırası. Böyle gecelerde ilk hamle her zaman ondan gelir. Anlaşılan Tom’un hukuk fakültesinden yeni mezun büyük kızı yüzümüzde birer dokunaklı gülüşle, hepimizi aynı yerde buluşturmaya niyetli. Kirpiklerini kırpıştırdı, uzunca bir teşekkür olacak. “Bu olağanüstü gezi için sana teşekkür etmek istiyorum baba. Ben...” Sandalyesinde sıçradı birden. İnci’ye baktım. Bacaklarımızın arasında dolanan ufaklığı birimiz alsak mı artık, diye düşünmeye fırsat kalmadan Selin ağlayarak öbür uçtan çıktı. Avucunda kırık bir yengeç bacağı. “Anne. Elimi hasta ettim.” Görünürde hiçbir sorun yok oysa. Çocuk işte, dediği yapılmazsa susmayacak. İnci ayıcıklı yara bantlarından getirmek üzere içeriye geçti. Bunu yapacak biri var ama o, Didem’i kibarca reddetti. Selin babasının kucağına, gençler eski havalarına dönüyor tekrar. Biri dışında. Tracy’yle göz göze geliyoruz, İnci geldiğinde, kardeşi Mary ile birbirlerine anlık bakışını yakaladım. Uzaktan, ayıcıklı parmağa bir öpücük benden, nedense yaptığımdan utandım sonra. Tracy babasını çok sevdiğini söyleyerek kısa kesti konuşmasını. Buna şaşırmadım ama beni şaşırtan başka. Tom’da hep görmeye alıştığım gururlu baba ifadesi bu akşam yüzünde kayan bir yıldız sanki. “Asıl, İnci’ye teşekkür etmeliyiz. Bu güzel ülkeyi onun sayesinde tanıyoruz,” dedi Tom. İnci, sıra ona gelmiş gibi başını kaldırmadan tabağını ileriye itti, yavaşça, garsona. “Alabilirsiniz, teşekkürler.” Benimki daha kalabalık, herkese, İnci’nin üvey kızları Tracy ile Mary’ye, kaptana, denize, balıklara, martılara, bir tek kocama teşekkür etmedim sanırım. O alışkındır, hiç teşekkür beklemez benden. Büyük kız kadehini bu kez bana kaldırdı. “Seninle olmak eğlenceliydi teyze.”

Tatlı servisinden sonra İnci kocasına sokuldu, kısık sesle, “Bu akşam Selin’i sen yatırır mısın aşkım,” dedi. “Ben ablamla çarşıda dolaşmaya çıkacağım. Hem Didem’in bavul hazırlaması gerek. Biliyorsun, geç vakit kızlarla barlar sokağına takılacak.”

Tom’dan karısının dudağına bir öpücük. “Sorun yok, keyfinize bakın.”

O halde gidip kamaradan çantamı almalı. Ayakta, şarabımın son yudumunu kafama dikerken, “Nereye,” diye sordu Taner. Boş kadehi masaya vuruyorum. “İspanyol Meyhanesine.”

Doğrusu iyi düşündü İnci. Bir hafta boyunca iki kardeş baş başa geçireceğimiz bir yarım saat bile bulamadık. Birlikte son bir hasret giderelim.

Köşedeki dondurmacıdan çarşıya sapıyoruz.

“Yirmi yıl ne çabuk geçti,” dedi kardeşim. “Şu dondurmacıyı görünce Amerika öncesi son tatilimizi hatırladım. Dönüşte burada azıcık otururuz seninle, olmaz mı?”

“Tabii otururuz ya da istersen kalori hakkımızı börekten yana kullanalım. İlerde nefis gül böreği yapan bir pastane vardı, duruyor mu acaba?”

“Gül böreği de nerden çıktı şimdi. Yeni kalktık sofradan.”

Bu akşamki yemek bana pek uymadı, desem. Aşk olsun, mönüyü biliyordun, vaktinde söyleseydin başka sıcaklar ilave ettirirdim, diyecek, gücenecek. Oysa ben soğuklarla idare ettim. “Aman canım yaptığım arsızlık resmen. Evet evet, kesinlikle dondurma daha iyi fikir. Benimki bir fantezi, hani o çocukluğumuzun tadı.”

“Biliyor musun, çok bozuldum masada,” dedi, pat diye sözümü kesip.

“Evet, farkındayım, allah aşkına ne oldu yemekte?”

“Farkında olsan öyle yapmazdın. Sen iyi niyetli davrandın tabii.”

“Ben mi, ne yapmışım ki?”

“Bu kaçıncı, nereye gitsek kızlar hep babalarına teşekkür ediyor. Ben yokmuşum gibi. Üstelik burası benim memleketim.”

“Bu muydu, dert ettiğin konuya bak. Taner’in ailesi hep aynısını yapar. Onları yemeğe falan götürdüğümüzde yalnızca oğullarına teşekkür ederler.”

“Onlar benim üvey kızlarım.”

“Ben de üvey kızları sayılmaz mıyım. Anne baba diyorum onlara. Ama ben sana teşekkür ettim. Yoksa kızlara teşekkür ettiğim için mi kızdın?”

“Sana neden kızayım canım. Hayır, defalarca Tom’a söyledim. Kızlarınla konuş, dedim. Biz bir aileyiz. Bunu iyice anlasınlar.”

“Tom dedi ya. Asıl İnci’ye, dedi.”

“Neyse boş ver, kapayalım bu konuyu, ben şu dükkâna giriyorum. Roza’ya hediyelik bakacağım.”

Bir anda yok oldu İnci. Duvarın dibine çekilip sigara yaktım. “Bu kaçıncı? Ne zaman bırakacaksın şunu.”

“Bilmem.”

Yürüyoruz yeniden.

“İnci, belki şu beğendiğin şalımdan buluruz ha, şu eflatun olan, benimkini vereyim diyorum, istemiyorsun.”

Duruyor birden. “Olmaz, sen onu çok seviyorsun.” Sesimi alçaltmam konusunda uyarıyor peşinden, konuşurken farkında olmadan sesimi yükseltiyormuşum. Oysa her zamanki halim.

“Sen de gördün, bazen iki kardeş birbirine nasıl tip tip bakıyor, haksız mıyım?” Yine aynı yere saplanıp kalıyoruz.

“Siz de yapmadınız ki bir çocuk.”

O dosdoğru yürümeyi başarabiliyor. Ben daracık sokaklarda kalabalık akıntıya karşı koyamıyorum, insanlar üstüme yürüyor sanki. Birkaç adım gerisinde, vitrine bakar gibi yapıp bir yandan onu gözlüyorum, anca fark etti, yanıma geliyor. Birlikte vitrindeki gümüş takılara bakıyoruz.

“İnci, kardeşler arasında olur böyle şeyler.” Yüzüme bakıyor, hâlâ gergin, iki kaşının arasında açan gülden, gittikçe kızaran doğum lekesinden anlıyorum. “Biz az mı didişirdik. Hadi, gir koluma.”

Gülümsedi. “Belki de çocuk yapmayarak en doğru kararı verdiniz. Böyle her şey daha kolay.”

“Bunun bizim tarafımızdan verilmiş bir karar olmadığını biliyorsun.”

“Sonuçta yeterince uğraşmadınız ama. Yani insanlar yıllarca uğraşıyor.”

“Peki, tamam. Durumu kabullenmek bir karar sayılırsa, haklısın. Ama sen canım, bir aile olmayı haklı olmaya tercih etmelisin.”

“Sen hiç kamarana kahve istedin mi abla? Didem bavulunu yapmaya gitmeden önce odasına kahve istedi. Orta şekerli.”

“Güvertede içmek varken ne diye hap kadar odada içeyim.”

“Seni deniz havası çarpmış gerçekten. Ben başka şey anlatmaya çalışıyorum. Bir ay sonra gidecek diye boşladı. Bakıyorum ikiniz kıyıda köşede epey kaynattınız.”

“Kız sohbet seviyor, ne yapayım. Hepsinin farkındayım canım. Şu son gecemizde çocuğu uyutmak için kocan erkenden kamaraya tıkılmış, hanımefendi kahve eşliğinde bavul toparlıyor. Olacak iş mi. Yunan adasında yaptığını unutmadık. Hem...”

“Abla biraz abartmıyor musun?” İnci gene susturuyor beni. “Esir tutmadık herhalde. Üstelik gece dışarı çıkmak isteyen Tracy. Kim eşlik edecekti ona?”

“Taner dedi ya, ben kavalyelik yapabilirim dedi. Kızlar istemedi.”

“İstemezler tabii. Yanlarında kellifelli bir adam. Üstelik Taner’i bu tatilde, nasıl desem, fazla ciddi gördüm, suskun.”

“Taner aynı suratsız Taner, yirmi yıldır nasılsa öyle.”

“Hayır, öyle demek istemedim. Bilirsin, Taner’i severim.”

“İstediğini söyleyebilirsin, ben kocamı tanıyorum ve onu öyle kabul ediyorum.”

“Bilmiyorsun, bütün yıl yanımda yoktun. Didem çok iyi baktı Selin’e.”

“Az önce şikâyet eden sen değil miydin, ben de gördüklerimi söylüyorum.”

“Söyleme. Lütfen, bir de sen söyleme.”

Kendi kendine mırıldanıyor. “Sahile gitmek için ne tarafa döneceğiz acaba. Gel, en son şu dükkâna girelim, döneriz sonra.”

Elinde iki resim çerçevesi, karşıdan sesleniyor.

“Hangisi, yeşil mi, pembe mi? Selin’in odasına koyacağım.”

“Senin zevkin.”

“Hadi, söyle birini, sen de teyzesisin.”

“Yeşil.”

“İyi. İkisini de alıyorum.”

“Affedersiniz, yat limanına hangi sokaktan çıkacağız,” diye sordum satış görevlisine.

“Buralara yabancısınız galiba,” dedi adam sırıtarak.

İnci kolumdan çekiştiriyor. “Gerek yok, ben çıkardım yolu.” Adam çoktan bankonun ön tarafına geçmiş, kolları bir pusula, iştahla açıklamaya devam ediyor. Kardeşim beni çekiştirmeye. “Hadi,” diyor, “hadi.” Nedense durduramıyorum satıcıyı. İnci sonunda elindeki çerçeveleri önüme attı, beni beklemeden hızla çıktı dükkândan. Çerçevelerin parasını ödeyip ona yetişmeye çalışıyorum.

“Yolu soran sen değil miydin?”

“Sana söyledim, yolu hatırladım dedim. Beni dinlemiyorsun, hiç dinlemiyorsun. Gittin, son gecemizi yılışık bir satıcıya ayırdın.”

“Abartmıyor musun, adam yardımcı olmak istedi. Ne yapsaydım yani.”

“Hep yaptığını yapacaktın, biz yolu biliyoruz deyip susturacaktın onu. Her şeye geçerli bir neden bulursun ya.”

“İnsanların sözünü kesmek ayıp, bunu öğretmediler mi sana.”

Hiç konuşmuyoruz. Adımlarımız hızlı, tekneye doğru. Aslında hızlı olan o, ben ona ayak uyduruyorum. Yoksa aramız büsbütün açılacak. İçimde bir kasvet, limana yaklaştıkça büyüyor. Dondurmacının kıyısından geçip çarşıdan çıkıyoruz. Gel oturalım desem, inattır, asla oturmaz. Ah şu dilim, son gece Ay’ı küstürüp nasıl da ailesiz bıraktı beni. Ama bilmeli, dünya yalnızca onun etrafında dönmüyor. Ben de kızabilirim bazen. Benim de kızgın olmaya hakkım var. Yani benim kızgın olmaya hiç mi hakkım yok. Ertesi gün, en çok da şurada iki dakika oturamamak koyacak bana, biliyorum.

Erkenden kapının sesine uyandım. Taner dün gece de güvertede yattı. Klimanın iyi soğutmadığından şikâyetçi, oysa içerisi bana göre epeyce serin. “Sen hazırlan, ben sonra gelirim,” dedi, çıktı tekrar. Kocam anlayışlı adam. Kamaramız iki kişinin birbirine değmeden eşyalarını toplayabilmesi için yeterince geniş değil, bunun farkında.

Hazırım. Bir tek bavulları kapamak kaldı geriye. Güverteye gidiyorum. İnci dışında herkes tamam, kahvaltı sofrası hazır. Bitişik tekneye baktım. İspanyollar gitmiş. Tayfalar sabunlu sularla güverteyi temizliyor. Selin’i öperken bir başka koku masaya çekti beni. Bir çanak dolusu gül böreği, sırt sırta vermiş bekliyor. “İnci’yle erkenden yürüyüş yaptık,” dedi Tom, üstündeki bermuda ve gömlek yeni ütülenmiş gibi tiril tiril.

Bir koşu kamarama gittim, ardından öbür uçtakine. Kapısı açık. Eşikte bir süre duruyorum. İnci yatağa yaydığı bavulların arasında kaybolmuş.

“Yardım ister misin?”

Kollarını beline dayadı. “Benden başka kimse bu karışıklığın içinden çıkamaz,” dedi.

Yavaşça içeriye girdim. Elimdeki şalı o görmeden büyük bavula iliştiriverdim.

Emoji Amor

Üstünde fazla gelen ne varsa ceketini, çantasını, boynuna iki kat doladığı fularını evin demirbaşı portmantoya bıraktı. On yıldır her akşam kapıdan girer girmez onu karşılayan emektar. Ayağındaki topuklulardan kurtulduğunda hava kaçıran balon gibi, salonda amaçsızca turlayıp yakınında bulduğu kül tablasıyla kanepeye seriliverdi. Bütün gün banka duvarını süsleyen o reklam afişindeki dere tepe gezinen kırmızı balon gibi hissetmişti kendini. Kıçına bağladıkları sepetin içinde bir dolu insanla yamaçtan yamaca taşınıp durmuştu. Yirmi yıl sonrasının konforlu yaşamını vaat eden bireysel emeklilik uzmanı Semra Hanım. Ama şimdi evinde, ayakları yere basıyor, kanepede oturmuş sigarasını tellendiriyor ve yarınla ilgili düşüneceği daha güzel şeyler var. Emeklilik aşkına, bütün akıllı ve yalnız kadınlar gibi o da çalışmak zorunda. En azından beklediği gelene dek. O her kimse epeyce gecikti. Bir falcı gibi avucundaki çizgilere baktı. Doğru cevabı bu akşam almayı umut ediyor. Kalktı, eteğinin fermuarını indirdi, ayak bileklerinden dışarı silkeleyip attı. Siyah çoraplı bacaklarını beğendi, her zaman beğenir. Azıcık göbeği var ama ayakta belli bile değil. Altdudağını farkında olmadan hafifçe dişledi. Bir yerlerde bir erkek mutfağa girmiş, onun için yemek hazırlıyor. Bütün gece baş başa olacaklar. Bir de kedisi var Cenk’in. Kısırlaştırılmış bir dişi. Masada duran bilgisayarına yürüdü. Yeni bir mesaj.

Cenk: Dereotuna karşı mıyız?

Semra: Elbette hayır, biz dereotuna bayılırız.

O da benden, dedi, bazı durumlarda özneyi kalabalık tutmaktan ve dereotundan hoşlanıyor. Dereotu sevgimiz bizi milyonlarca insanla benzer kıldığı gibi sevmeyen öbür milyondan ayırıyor. Sonuçta bir ota duyduğumuz ortak hissiyat, birliktelik adına pek bir şey ifade etmezmiş görünse de, nesiller boyu bir sofrada dereotu geleneğinin varlığını ya da yokluğunu tayin edecek güce sahip. İlerde kızımız, yani bir kızımız olduğunda arkadaşlarına, ben bu yeşili çok severim, bizim evde hep yenir, diyecek. Şanslı çocuk. Atom salataya çok yakışır. Dereotu. Kabak yemeğini onsuz düşünemez, bir de baklayı. Sorsa mı hemen, nereye serpiştireceksin, diye. Karşısında birden gülümseyen emojiyi görünce aynısıyla cevap vermekle yetindi. Bir tenis topunun neşeyle duvardan dönüşü. Aslında pekâlâ böyle de yaşanırdı. Bireysel emekliliğin olmadığı bir dünyada yan yana iki küçük sevimli emoji.

Onlar internette tanıştı. Son Mohikan ve Pocahontas. Twitter alanında sanal bir akşam yürüyüşünde gezinirken tesadüfen karşılaştılar. Erkek kadına, Güzel ama hep hüzünlü resimler paylaşıyorsunuz. Siz ressam mısınız, diye sormuştu. Soru kadının öyle bir ânına denk gelmişti ki birisi ona sanki göklerden seslenmiş, siz yalnız mısınız, diye soruyordu. O da, hem de çok ressamım, diye yazmak üzereyken yakalamıştı kendini. Böyle başladı online dostlukları. Bir Son Mohikan yazdı bir Pocahontas, bir erkek bir kadın, bir o bir öbürü...

“Tıpkı fotoğraflarında göründüğün gibisin,” dedi Semra, ellerini çenesinin altında birleştirip gülümsedi.

“Sen de öylesin,” dedi Cenk, “yalnız saçların profil fotoğrafından biraz farklı. Ben kahve içeceğim, sen de alır mısın?”

“Alırım tabii. Hava biraz serin, değil mi?”

“Bilmem. Tam nisan havası işte.”

“Evet, tam nisan havası. Bunu konuşmamıştık. En çok hangi mevsimi seversin?”

“Hiç düşünmedim.”

“Ben düşündüm. İlkbaharı severim en çok.”

Cenk haklıydı, diye düşündü Semra, aslında düşünmemek en doğrusu. Söz konusu mevsimler olduğunda biri öbüründen daha güzel değildi, asla. İlk buluşmada ne konuştuklarının bir önemi yoktu. Bir masada karşılıklı ete kemiğe bürünerek dokunma mesafesinde adeta kendi varlıklarını güncellemekle yetindiler. İkisi de yıllardır ailelerinden uzakta yaşıyordu. Az sayıda arkadaşa sahiptiler ve hayatlarında aşk yoktu. Uzun zamandır, çok uzun zamandır. En azından Semra için daralan bir çevre ve genişleyen bir geçmişle baş etmek zordu.

Garsonun elinden adisyonu kaptı. Evden çıkmadan karar vermişti, hesabı ona ödetmeyecekti. En azından paylaşabilirlerdi. Hepsi hepsi birer dilim pasta ve kahve. Henüz ortada paylaşmaya değer pek bir şey yokken. Hesap pusulasını göğsüne bastırıp, hiç itiraz istemiyorum, derken, görünmeyen bir kalabalığa meydan okurcasına ilk günden elini taşın altına sokmaya hazır olduğunu anlatmak ister gibi aynı cümleyi tekrar etmeye niyetlenirken, Cenk kısık göksel sesiyle, buna bir itirazım olmaz, demişti çoktan.

Semra banyoda aynanın karşısına geçmiş çıplak vücudunu inceliyor. Üç gün öncesinden, daha ortada yemek daveti yokken tüylerinden kurtulmuş olduğuna sevindi, yoksa akşam için bir bahane bulması gerekecekti. Pürüzsüz tenine dokundu. İki eliyle memelerini avuçlayıp kaldırdı. Benlerini kontrol etti. Küçük siyah noktalar kümelenecek yeri nasıl da bulmuş. Annesi, yaş aldıkça çoğalır, demişti. Doğurganlık zamanının sonuna doğru. Aynanın önünden çıkık omuzlu bir kedi ağır ağır geçiverdi. Otuz beş yaşa bu kadar ben. Her kadının hissettiği gibi o da bazen kendini güzel hissediyor, ayrıca öyle olduğunu biliyor, güzelliğin yeterli olmadığını da. Ona zaman içinde öğretildi. Cenk de yakışıklı sayılır, saçları yerine boyu biraz daha uzun olabilirdi, Arkadaşlarım bende şeytan tüyü olduğunu söyler, diye yazmıştı bir keresinde. Semra bir tüyün bir kadını etkilemek için yeterli olmayacağının ona öğretilmiş olmasını diliyor. Duşakabinin kapısını açtı. Suyu ılıştırdı. Yüzlerce balonun çektiği duvarlardan içeri girdi. Paravanlarla bölünmüş küçük odacıklar. Bir fare labirentin kapısında durmuş bekliyor. Çıkış kapısında gözeneklerinde yıldızlar çakan bir kalıp peynir. Akıllı fare, bakalım bu kez çıkışı bulabilecek misin?

Semra savaş filmi sever miydi? İkinci görüşmenin tohumu böyle atılmış, bir ayda usta bir yalancı olup çıkmıştı. Bir kutucuğu harflerle boyarken sorun yoktu ama artık birbirlerinin soluğunu duyuyorlardı. Bu iyi işte, diye düşündü. İlişkiyi yolunda ilerleten şey, birinin yalanının öbürünün lehine olması değil midir? Ama bunun her zaman böyle olmayacağını biliyor. İlerde yaşlandıklarında ikisinin de hatırlayacağı hoş bir anı bırakmak istedi belki. Çocuklara, babanızla ilk ve son gittiğimiz savaş filmi diye anlatırdı. O yüzden yıllar sonra hatırlayabilmek adına ilk kez kendini bir savaş filmine verecekti.

–Askerler elini çabuk tutsun. Bir an önce iyiler kötüleri ortadan kaldırsın, hemen barış olsun, genç adam mazbatasını alıp sevdiğine sıkıca sarılsın. Mutlu son gelsin artık. Bu dünyaya gelecek iki sağlıklı çocuk için fazla vakit yok.–

Çıkışta iki bira içip bir şeyler atıştırdılar, hiç konuşmadıkları şeylerden konuştular. Hepsi de yüzeysel şeyler. Artık emindi, karşısındaki konuşmaktan çok yazmayı seviyor. Görünür olmaktan çok kaybolmayı.

Bir ara Cenk, “İnsan senin yanında huzur bulur, çünkü doğalsın,” dedi, onun hakkında ilk kez bu kadar yakın konuştu. “Hiçbir abartılı tarafın, iddian yok. İnsanı şaşırtmıyorsun. Buna az makyajın da dahil. Ama hayatta bir parça sürpriz iyidir. Sana çıplaklar kampına gittiğimden söz etmiş miydim? Tam bir kapitalizm eleştirisi.”

“Öyle mi,” dedi Semra, “ne güzel.” Güzel olan her neyse en ufak bir fikri yoktu. Nefesini tutup dinledi. Onun anlattığı şeye kendini adayışını dinledi. Saşkındı ama bu kez garson geldiğinde kendini öne sürecek kadar değil. Ortada ödenmesi gereken bir hesap varsa paylaşılacaktı.

Duştan çıktı, vücuduna parfümlü kremler sürdü. Madem doğal bir kadındı, bu onun doğal kokusuydu. Cenk yemeğin sürpriz olacağını söylediyse de, özellikle yemediğin bir şey var mı, diye soracak kadar da nezaket göstermişti.

Semra: Sakatat dışında her şeyi yerim.

Cenk: Yürek de mi sevmezsin.

Semra: Ben kimsenin yüreğini çiğnemem.

Cenk: ☺

Semra: ☺

Planlandığı üzere yemekten sonra satranç oynayacaklardı. Cenk ne zamandır kendine uygun eş bulamamaktan yakınmıştı. İyi haber, Semra satranç oynamasını biliyordu elbette. Kötü haber, yıllardır oynamadığı için unuttuğunu ilerleyen saatlerde zamanı gelince söyleyecekti. Bu gece fazla yakınlaşmasına izin vermeyecek. Kabul ediyor, o değişik birisi ama hangimiz değişik değiliz ki. Hukuk okumuş, bir ilaç firmasında danışmanlık yapıyor. Her şey o kadar uygun ki. Onu şaşırtmalıyım. İlk akşamdan on ikiden vuracağı bir hedef olmamalıyım, işte buna şaşırır. Bir kadehten fazla içmezsem sıkıntı yok. Üstelik ehliyetini de kaybetmek istemiyor Semra. Aslında şu satranç işi olmasaydı dışarda buluşabilirlerdi. Ama eninde sonunda bu yakınlık kaçınılmaz. Cenk daha elini bile tutmaya yeltenmemişti. Çekmeceden bordo bir iç çamaşır takımı seçti, bornozunu omuzlarından aşağı kaydırdı. Dünya bir çıplaklar kampı değil. Örtünmek zorundayız. En doğalından, kotunu kalçasına geçirdi. Üstüne uzun bir tunik. O kadar çok yaklaştım ki, bu kez hissediyorum, asla vazgeçmeyeceğim. Deri çizmelerinin fermuarını çekti. Emektarın aynasında kendine son kez baktı. İçinden portmantonun köşesine bir öpücük kondurmak geçti, yapmadı. Dağınık jöleli siyah Pocahontas saçlı kız, gömleğinin üstünden birkaç düğme açıp sırtında ok sepeti, evden çıktı.

Yirmi birinci katta oturduğunu bilseydi Semra bu teklifi tekrar düşünürdü. Oldubitti asansörden korkar. Apartmanın girişinden arayıp, gel beni al diyecek hali yoktu. Çantasını açtı, rujunu çıkardı, asansörün aynasında makyajını tazeledi. Uzun siyah saçlarını tepesinde topladı, çarçabuk. Ensesindeki sıcaklık vücuduna yayılmaya başlamıştı. İnce mantosunu çıkarıp koluna astı. Göğün kapıları açılmış, Son Mohikan onu bekliyor. O yüzden son’du ve onu da Semra kapacaktı. Ama niçin huzursuz hissediyor kendini. Bir demir kutunun içinde hâlâ tırmanıyor. Bu yükseklik fazla.

Loş sahanlıkta saniyeler, aylar, yıllar geçti, sonunda kapı açıldı.

“Hoş geldin,” dedi Cenk, elinde uzun, parlak, havada asılı kalmış metal bir çubuk, ucunda delikli bir yuvarlak, süzgeç ya da kepçe. Görüntü donmuş. Başında beyaz aşçı kepi, saçları çıplak omuzlarına dökülmüş. Gülümsüyor. Kaşları kalınlaşmış. Yanakları, dudakları al boyalı. Ocağın buharından belki. Tüy dikmiş. Şeytan. Öbür eli kapıda, kırık beli abartılı bir reverans duruşunda. Boğazındaki siyah papyonu önlüğün deseni mi, yoksa önlükten bağımsız mı? Çıplak, kaslı göğüslerin altında baklava desenli karnı, daha altında ince siyah slip. Kapıda korkunç bir emoji. Ve bir kara kedi aralarından kıh’layarak geçiyor.

“Hadi girsene canım. Benim mutfağa koşmam lazım, yemeğim yanacak.”

Arkasını döndüğünde. Çıplak kalçalarının arasından sarkan şey, önlüğünün kuşağı. Semra eşikten mutfağa doğru sesleniyor. “Cenk, ben arabada bir şey unuttum. Hemen gelirim. İki dakikaya gelirim.”

Asansör gitmiş. Hızla iniyor merdivenlerden. Arada yakalardı asansörü nasılsa. Zihni allak bullak. Cenk’in üstünde şaka önlüğü mü vardı. Yoksa asıl şaka, önlüğün altında hiçbir şey olmaması mıydı? Her ikisine de hazırlıklı değil Semra. Bunu kimselere anlatamaz. Kendine bile. Kontağı çevirdiğinde fare labirentin kapısında kıç üstü oturmuş bekliyor. Bu kez gerçekten zor. İçeride bir kedi var. Kışkırtılmış bir dişi.

Karadut Mevsimi

Bir an nerede duracağını bilemedi. Neyse ki ağaçlar vardı. Son ıhlamuru gözüne kestirdi, en uca kadar yürüyecek. Bu sabah sakınılacak bir güneş yok. Yine de onu boş istasyonun ortasında, apaçık, bekleyen adam görüntüsünden alıkoyan bir ağacın gölgesine, sakinliğine ihtiyacı var. Üstelik buluşmak için kimseye verilmiş sözü yokken. Ama şimdi adam burada ve düşünüyor, yetmez mi. Tren istasyonları