Kadire Bozkurt

Ateşle Yaklaşma
Küçük Dertler – Bir Kalbin Boyutları

Öykü

Kadire Bozkurt

Konya’da doğdu. Çocukluğu ve gençliği Ankara’da geçti. Hacettepe Üniversitesi Ankara Meslek Yüksek Okulu ve Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Evli, iki kız çocuğu annesi, Bursa’da yaşıyor. Öyküleri Notos, Kitap-lık, Varlık, Sözcükler, Sarnıç, Edebiyatist, İan Edebiyat, Öykü Gazetesi, İzdiham, Hece Öykü, Virüs, Trendeki Yabancı’da yer aldı. Ateşle Yaklaşma’da bir araya getirilen ilk öykü kitapları Küçük Dertler (2015) ve Bir Kalbin Boyutları’nın (2017) ardından 12-18 yaş aralığına Tanpınar’ı tanıtmayı hedefleyen Ahmet Hamdi Tanpınar: Zamanın İçinde adlı biyografik romanı da 2017’de yayımlandı. Son öykü kitabı Buzkandilleri (2022) Notos Kitap’tan çıktı.

Künye

Notos Kitap 208

Edebiyat 84

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2022

Birinci Basım Aralık 2022

Birinci Sürüm Ocak 2023

ISBN 978-605-7643-91-9

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-96-4

Sertifika 52101

Editör

Mehmet Zeytin

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Teknik Hazırlık

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Kadire Bozkurt

Künye

İçindekiler

KÜÇÜK DERTLER

Marlin

Küçük Dertler

Esma’nın Dediği

Yumurta

Beklerken

Yılın Kış Yarısı

Gecenin Sonu

İki Ben

Kumdan Kale

Kaşıklar

Pastırma Yazı

Makine

Akşam Servisi

Yıkıcı Düşünceler

Fonda 9/8’lik

Dönüş

Cinsi Latif

Oyun

BİR KALBİN BOYUTLARI

BİR KALBİN BOYUTLARI

Aksak Ritim

Bezelye

Haciz

Dişliler

Herkes Elinden Geleni Yapıyor

Fareler

İncirin Tanıklık Ettiği

Kayıp

İp Falan Yok mu Boyunlarında

Kupa Kızı

Bir Kalbin Boyutları

Tilki Deliği

Yaşıyoruz Madem

Av

BİR ZAMANLAR, UZAK BİR YERDE

Sekiz Gözlü Kiştey

Akrep Yılı

Sarıkız

Yeşil Parka Meselesi

KÜÇÜK DERTLER
(2015)

MARLİN

Yüzüm günbatımına dönük. Denizin üzerindeki renk cümbüşünü sığdırabildiğim iki çizgi yapıyorum gözlerimle. Dünya bu oluyor. Yüzüme vuran sıcak. Denizin şıpırtısı. Sınırlarını benim çizdiğim manzara. Puslu şehirlerde geçen ömrüme yanıyorum. Geride bıraktıklarım iyiden bulanıklaştı. Kömür kokulu, sıkışık beton yığınlarının içinde solup gitti. Özlediğim kimse yok. Gülnur geçmiş zaman parçalarında hapis.

Çayları tazeleyeyim mi?

Gözlerimi açıyorum.

İçelim mi birer tane daha, diyor Ali İsmail.

İçelim.

Bir karabatak denizin içinden yükselen beton direğe tünemiş, tüylerini kurutuyor. Kuruyana dek yine acıkacak. Yine dalacak. Akşama kadar bu böyle.

Bizden ne farkı var şu kuşun be, diyorum.

Nasıl abi?

Az konuştuğu için seviyorum Ali İsmail’i. Üniformasının omuzundaki tozu silkeliyor. Bankaya bir hırsız girsin istiyor en çok. Televizyonda, “Kahraman güvenlik görevlisi” diyecekler. Akşam haberlerinde çıkacak. O sürekli seyrettiği Amerikan dizilerindeki gibi hırsızın kolunu bükmüş geriye.

Tutuklusun ne demekti Ali, diyorum.

Yu andır erest, diyor.

Gülüyoruz.

Sandalye boş mu?

Ali İsmail fırlıyor.

Tabii, buyurun. Siz zahmet etmeyin. Ben getireyim masanıza.

Karabatak, kurumaya yüz tutmuş kanat tüylerini düzeltiyor. Gözü denizde. Kalkmalı yavaştan. Kerahet vaktine kadar bir iki saat kestiririm.

Ali İsmail pantolonunu ütü çizgisinden çekmeden yığılır gibi oturuyor iskemleye. Yanakları kızarmış. Hali bir tuhaf. O zaman dönüyorum arkama. Sesin sahibine bakıyorum.

Bankada işe başladığımın haftası, ilçenin büyükbaşlarıyla içiyoruz. Durmuş’un Yeri’nde.

Yarın balığa çıkacağız, katiyetle geliyorsunuz siz de, diyor Kaymakam.

Olurdu olmazdı, denizde buluyorum kendimi sabahın kör karanlığında. Tekne kaymakamın zengin kayınbiraderinin. Yanımızda denizi avucunun içi gibi bilen Turan Reis. Hepimizde Amerikan malı alengirli oltalar. Uskumruları canlı canlı kancaya geçiriyor Reis, yüreğim kaldırmaz ya bir şey demiyorum.

Marlin uskumruyla kolyoza gelir, diyor Reis.

Marlin ne?

Siz de dinleyin bak, diyor Doktor İbrahim kolumdan çekerek. Rahibeli falan rezil bir fıkra anlatıyor. Küçük, seyrek dişlerini göstere göstere en çok kendisi gülüyor fıkraya. En sevmediğim heriflerden. Çapsız.

Buzluktan bir bira alıp açıyorum. Rüzgâr hafif, hava şurup gibi. Bir şey oltayı kuvvetle aşağı çekiyor, can havliyle yapışıyorum.

Balık, diyorum. Reis koş.

Marlin bu, diyor.

Ali İsmail’i bunca heyecanlandıran kadına bakıyorum. İnsanın canını acıtacak kadar güzel. Ağzının kenarındaki gamzeye, rengini seçemediğim gözlerine, yanındaki yaşlı hanımla konuşurken kımıldanan ellerine yakalanıyorum. Bakışı bana ilişince gözlerini eğiyor hemen, dudağının kenarında kaçamak bir gülüş belirip kayboluyor.

Doktor İbrahim var ya, onun karısı, diyor Ali İsmail.

Marlin bu, diyorum.

Suları yara yara geliyor. Reise bırakmıyorum oltayı, bu balık benim. Gümüş sırtı bir batıp bir çıkıyor. Kıvranıyor. Hayatımda gördüğüm en güzel yaratık. Hiç olmadığım kadar güçlü duyuyorum kendimi, erkekliğimi. Dört kişi anca çekiyoruz tekneye. Reisin Marlin dediği, bildiğimiz Kılıçbalığı. Bir metreye yakın. Hepimiz gülüp duruyoruz. Sırtıma vuruyorlar. Kanı beyaz zemine damlıyor. Uskumrunun kancaya takılışını yüreği kaldırmayan ben, balık kucağımda, Kaymakam Bey’e poz veriyorum.

Doktor, Bir de beni çekin balıkla, diyor.

Karabatak şimşek gibi dalıyor ardımızdaki denize.

KÜÇÜK DERTLER

Örtünmem için verdikleri kumaş parçasını fırlatıp koridora çıkıyorum, kıçım ortada. Bekleme salonundaki herkes ağzı açık bakıyor. Serkan ceketini belime sarıyor, suratı kıpkırmızı.

Ne yapıyorsun, delirdin mi?

Hemşire külotumla eteğimi Serkan’ın eline tutuşturup söylene söylene kliniğe dönüyor. Oracıkta giyiniyorum.

Hadi çıkalım şurdan, diyorum.

Serkan peşimden koştururken, İçeride ne oldu, diye soruyor. Söylesene ne oldu?

Bahçedeki banka oturup bir sigara yakıyorum, titreyen elim sinirime dokunuyor.

Bir şey yok, diyorum. Hiçbir şey olmadı.

Serkan tepemde dikilip hastaneye bakıyor. Birilerine dayılanacağı zaman kolları iki yana açılır.

Aydın’ı arasana, diyorum. Onun çevresi geniştir. Bir muayenehane bulsun bize. Büyük, yapamayız dediler.

Aydın’la Sakarya’da buluşuyoruz. Öğlen vakti her yer tıklım tıkış. Boş bir masa görünce koşuyor Serkan. Oturuyoruz. Konuştukları beni hiç ilgilendirmiyormuş gibi etrafı seyrediyorum. Konuşan, gülen, yiyen ağızlarına bakıyorum insanların. Arılar gibi uğulduyorlar.

Serkan masanın üstündeki elimi tutuyor.

Üzülme, diyor. Düzelecek her şey.

Evet enişte, diyor Aydın telefonda. Yok, valla benim değil. Bir arkadaşın. Tamam enişte. Şimdi gidiyoruz o zaman.

Muayenehanede sorulunca bir isim uyduruyorum kendime. Yaşımı büyütüp 20 yazıyorum.

Ne kadar, diye soruyor Serkan. Kredi kartıyla ödüyor. Bu kadar. Başka soru yok. Kır saçlı hemşire sırtımı sıvazlıyor.

Yirmi yaşındaki Okşan Ateş soyunuyor. Damarlarına yayılan tatlı sarhoşlukla güzel güzel konuşup kıkırdıyor. Sonuna doğru, Sıkıldım, bitsin artık, diyor. Bacaklarının arasından çıkıp gülümsüyor doktor.

Çok az kaldı, bitiyor.

Tatlı herif. Üniversite hastanesindeki asistan oğlanlar gibi değil. Onlar ha bire parmaklarını daha derine itip gözlerinin içine bakarak. Kampüste hepsiyle karşılaşmış olmalı. Onları yine görecek. Kantinde, yemekhanede. Belki bırakır okulu. Şehri. Belki ölür.

İlaçlar sehpanın üstünde. Gece içtiğimiz biraların kokusu sinmiş odaya. Bardaklardan ağzına ruj bulaşmış olanı devrilmiş. Ağrım yok. Bacaklarımın arasında ılık bir akış. İçim bulanıyor hâlâ. Serkan fermuarlı dolaptan yorganı çıkarırken telefonum çalmaya başlıyor. Annem.

Deli oldum, diyor. Niye açmıyorsun telefonunu?

Sınav vardı, diyorum.

Sabahtan beri kaçıncıya aradım, hep mi sınavdasın?

Hep, diyorum.

İyi geçti mi bari? Yurtta mısın şimdi?

İyi geçti anne. Şimdi geldim yurda.

Canın mı sıkkın senin?

Yorgunum. Banyo yapıp yatarım, sabaha bir şeyim kalmaz.

Tamam annem. Bak baban da selam söylüyor.

Beceriksizce saçımı okşuyor Serkan. Aramızda boktan bir yabancılık.

Dinlen sen, diyor. Uyu biraz.

Saatine bakıyor belli etmemeye çalışarak.

Televizyonu falan açayım ister misin?

Hayır, diyorum.

Bana bakıp durmasa artık. Aydın kapıyı tıklatıp başını içeri uzatıyor.

İyi misin?

Nedense o sorunca ağlayasım geliyor. Kapıyorum gözlerimi.

Uyusun biraz, diyor Serkan.

Maç başlayacak, diye fısıldıyor Aydın.

Serkan’ın fişi çektiğini, televizyonu kucakladığını duyuyorum.

Kapı usulca kapanıyor.

ESMA’NIN DEDİĞİ

Annemi birisi aramış. Ben, demiş, Halim Abi’nin arkadaşıyım, kaç gündür görünmedi, merak ettik, bir şey olmuş olmasın. Kamyoneti kapıda mı, demiş annem. Kapıdaymış. Numaramızı nerden bulmuş bu bizim, dedi. Ne dertli başım varmış, sen de git abinle, yalnız koyma, dedi. Başını çattı bizi yolcularken. Otobüse bindik önce, Mudanya’dan da minibüse. Denizi gördüydüm küçükken. Unutmuşum. Allahım ne büyüksün, dedim görünce. Sonra, Ben acıktım, dedim abime. Çay bahçesinde oturduk ama kıyıdaki masalar hep dolu. Kâğıt gibi tostla iki çaya on lira verdik. Tuhaf kuşlar geçti üstümüzden. Abim, Balıkçıl, dedi. Garson çayları tazeleyeyim demese kalkmazdık daha. Hesabın da yirmi beş kuruşunu iç etti, bozuğu yokmuş, haram zıkkım olsun.

Kamyonet kapıda, arkasını yüklemiş, torna tezgâhı, paslı banyo kazanı, makineler, fırınlar, ıvır zıvır. Kapıya vurduk. Baba, diye seslendi abim. Ben ses etmedim. Hayalimde açıldı kapı, bizi görünce bir bozuldu evvela, Merak ettik seni, geldik, deyince, gözleri dolu dolu, Affedin çocuklarım, dedi, çok yaptım size. Kapı açılmadı. Akşama kadar dikelecek değiliz abi, dedim. Naylonu kes gitsin. Pencereye gerili naylonu iki yanından kesti çakısıyla. İçeri baktık. Ortası göçmüş kanepede yığın yığın battaniyeler. Abim elini sokup sürgüyü açtı. Girdik. Yerde çamaşır selesinde bulaşıklar, sineğin biri inip biri kalkıyor, giyimleri, çoraplar, gazeteler, şişeler ortalıkta saçım saçım. Baktım kanepenin dibinde yarım somun ekmek, öpüp başıma koydum, sonra yükseğe. Abim battaniyeleri araladı, oradaymış meğer. Üzerinde sararmış atleti, uzun içlik pantolonu. Küçücük kalmış. Bir cız etti yüreğim. Yok, dedim. Yapma. Ya o paçavra çıkacak kafandan, ya siktir git dediğini unutma. Abim bileğini tuttu. Ben başımı çevirdim, içim çekilir gibi oldu. Ölmüş, dedi abim. Sırtım buz kesti. Birisi mi öldürmüş, dedim. Kapı sürgülüydü ya, dedi. Fısıldıyoruz ikimiz de. Polisi mi arayalım, dedim. Kızdı. Saçmalama manyak, dedi, ne polisi. Eve götüreceğiz. Kamyoneti boşaltalım da hele.

Banyo kazanıyla paslı çamaşır makinesini en uca koymuş, halatla bağlamış. Abim kasaya çıkıp tarttı, Mümkünü yok, dedi. Mecbur içerde oturacak. Ben onun yanına oturmam, dedim. Ya ne, dedi. Otobüsle dönerim ben, dedim. Kız başına, dedi.

İçeri döndük. Yerdeki pantolonu alıp ceplerini karıştırdı. Cüzdandan otuz yedi lira buldu, kendi cebine koydu. Kanepeye yatacakmış gibi eğilip babamı sırtladı. Kamyonetin anahtarını al, dedi masanın üstünü gösterdi. Zıkkımlandığı şişelerin arasından aldım anahtarı, sıyırıverdim masadakileri yere. Abim başını eğmiş, tam kapıdan geçiyordu, şangırtıya döndü. O da abimin tepesinden aralık gözlerini gözüme dikti, ölmemiş bu, dedim. Kızarsa elim çarptı diyeceğim. Öyle baktı yalnız.

Abim soluk soluğa bıraktı babamı koltuğa, Tut da düşmesin, dedi. Ellerimi göğsüne dayadım. Utançtan önüne eğmişti başını. Abim öbür tarafa geçip koltukaltlarından tuttu, çekti içeri. Bacaklarını çevirip düzeltti. Baktı. Düşer, dedi, emniyet kemeri olsa. Yeniden eve girdi. Elinde iple döndü. Babamı koltuğa bağladık.

Abim kamyonete dayanıp ellerini yüzüne kapadı. Onu hapislere düşüren adam için ağlıyor bir de. Yok. Ben ağlamadım. Ha babam, ha şu sokak köpeği. Sevgi koymadı ki içimde. Okulu bıraktıysam bıraktım. Ben Allah rızası için kapanmışım. Sana ne. Şimdi versin hesabını. Sövdüğü kitaptan, tövbe estağfurullah, imanın şartlarından sorulunca. Kafa tutabilecek mi bakalım orada da. Sor Allahım yırttığı mantomun, sobada yaktığı eşarplarımın hesabını. Davacıyım. Zebaniler dikenli tokmaklarıyla döksün bağırsaklarını. Susadım dedikçe ateşten kadehlerde kaynar su versinler. Derilerini yenile yeniden yak. Odun yap o büyük ateşe.

Motor nazlandı, eyvah, dedim. Sonra çalıştı neyse. Yola koyulduk denizi sağ yanımıza alıp. Kapıya yapıştım, arkamı döndüm ki görmesin gözüm. Ele güne rezil olmak da varmış, bir başına öldü sizin yüzünüzden diyecekler. Allahım gaddarların yüreğine merhamet ver. Doğru yolundan ayırma güzel Rabbim.

Deniz bitti sonra. O baraka bizim mi artık, dedim abime. Pencereyi aç, hava sıcak, dedi.

YUMURTA

Elinde bir şişe Tekel rakısı. Gelir. Kendi evi.

Elin bollaşınca verirsin koçum, kirayı dert etme.

İstediğim zaman gelir giderim demek bu. Bayramda karısıyla görmesem işkillenirdim. O nasıl büyük et beni öyle ya Rabbi. Bön bön bakıyor bir de, gudubet. Çimentoları ufalanan, çürük kokulu evini al başına çal demeli ama cengâverlik edecek halim yok.

Pencereden ışık giriyordu. Elektriği açmadım. Kolçağı kırık kanepeyi ortalayıp oturdu, sehpayı kendine çekti. Rakısından bir yudum alıp gözlerini kapadı, Ohhh, dedi. Sevmiyorum böyle sahtekârlıkları, seyircisi olmasa da böyle mi içecek? Konuşsana demiyor artık. Suratsızlığıma alıştı. Gıcırtılı boru sesiyle anlattıklarını dinlememeye alıştım ben de. Hep aynı şeyleri söylüyor, hiç susmuyor.

Kuluçkadan kaldırdım herhalde, dedi kapıda. Gevşek herif. Geçen gelişinde yumurtayı ortada unutmuşum. Oyuncağın mı, diye sordu, kazma dişli ağzına sıvaşık bir gülüş. Ellerinin arasından söküp cebime koydum, bütün gece gözü orda, sırıtıp durdu.

Nazan’dan önce hayatımda gördüğüm en güzel şey bu yumurtaydı. İstanbul’u ilk, annemi son gördüğüm günden kalan.

Abi sana geldim, ne yapayım. Bununla kaldık bir başımıza. Senden başka kimim var? Dersleri iyi, okur diyor öğretmenleri. Oğlanı istemediler, kadının odasına bir yatak atmışlar, burada yatarsın dediler. Bin iki yüz lira verecekler. Yarısını sana versem biriktiririm gerisini, bir ev tutarız birkaç aya.

Başörtüsünün ucunu ağzına bastırıp hıçkırıyor. Dayımla yengem gibi bakıyorum anneme, kızıyorum, neyse ne, ağlanmasın artık. Yeni tıraş edilen başım deli gibi kaşınıyor. Kanatana kadar kaşıyorum. Ellerimin altında diken gibi saçlarım.

Yengem kıpırdanıyor, eteğindeki bir iplik parçasını parmaklarının arasında topaklıyor. Dayımın gözü duvardaki saatte. Delik çoraplarımı saklamak için ayak parmaklarımı büküyorum. Sehpanın üzerindeki ne? Parlak, yuvarlacık. Annem dişlerinin arasından tıslıyor, Otur şuraya, karıştırma ortalığı. Yumurtayı elimden alıp yerine koyuyor.

İhsan Abi, Of ulan of, diyor merdivenlerden yıkıla yıkıla inerken. Gece yarısını geçti. Karşı apartmanın çatısındaki baykuş ötüyor. Yarın bet bet bakar suratıma.

Saçını tara. Yakanı düzelt. Selami Bey’i görür görmez seğirt kapıya, dünyanın en mühim işini yapar gibi. Sever öyle şeyleri. Yerini sağlama al koçum.

Selami indikten sonra Nazan’la laflarız dikiz aynasından. Fiyonklu miyonklu hediye paketi gibi Nazan. Annemle gittiğimiz bayram yeri, pamuk helva. Unuttum sandığım bir hafiflik. Evine girerken dönüp bakıyor son zamanlarda. Acaba o da?

Dedik sana, bulaşma diye. Çok korkmuşmuş. Önüne gelene verir ama sana yok. Sen kimsin ki? Sümüğünü atmaz lan o sana.

İhsan Abi...

Ne? Ne İhsan Abisi lan? Sevap dedik işe koyduk, iyi kötü bir itibarımız vardı, piç ettin. Doğru dürüst tanımadığın adamı nasıl bize tavsiye ettin İhsan, dedi Selami Bey. Yarın beni de koyar kapıya. Hangi sekreter özel şoförle gidiyor evine lan? Dangalak. Selami götürüyor yıllardır orospuyu.

Orospu deme abi.

Diyorum işte. O-ros-pu. Ben kaldıracam onu bu sefer, görürsün.

Yüzü kızarmış, rakı bardağını tutan eli titriyor. Lekeli atletini geren göbeğine, pantolonunun önündeki kabarıklığa tiksintiyle bakıyorum.

Yumurtayı alnının ortasına bütün gücümle indirdiğimde kemiğinin çıt diye kırıldığını ikimiz de duyduk. Ne oldu şimdi der gibi baktı gözlerime. Ben de onun kadar şaşkınım, içim bulanıyor. Alnındaki çukur ha bire kan kusuyor. İhsan’ın kanına bulanmış yumurta canlı gibi. Temizlemeli. Yıkarken fark ediyorum kırıldığını. İçi, dışı gibi değil.

Kafamı musluğun altına sokup soğuk suyun altında öylece duruyorum. Usturamı alıp saçlarımı kazıyorum. Elimin altında diken gibi saçlarım.

Kuyruksuz bir it. Sokak lambasının altında sigaramı yakmak için durunca öteye bakarak bekliyor. Mahalleden beri peşimde. Sahile inen yola vuruyorum, ardımda parke taşa vuran tırnak sesi. Kan kokusuna mı geliyor ne? Yarın bulurlar İhsan’ı. Karısı bir iki dövünür, üç aya kalmaz bulur yeni bir takoz. Olan çocuklara oldu. Akrabaların yanına bırakır anaları. İçimden bir damar çekiyorlar sanki. Karnımdan aşağı. Bulmalı çocukları. Bulsam ne olur?

Islak kayalara oturuyorum. Köpek başını eğip bakıyor, tedirgin, cayıyor atlamaktan. Patilerinin arasına koyuyor başını.

Deniz açılıp kapanıyor. Sıtmalı, korkulu bir titreme dizlerimde.

Önce yumurtayı atıyorum denize.

BEKLERKEN

Acelem yok. Trafiğin açılmasını bekleyebilirim. Bavullu adam da aynı şeyi düşünüyor olmalı. Başı önde, elleri bavulunun sapına yapışmış, ne beklediğini unutmuş gibi. Ona baktığımı görüyor, kalkıp pantolonunu yukarı çekiyor, çizgili tişörtünü aşağı. Başıyla selam veriyor, sonra bavulu tekerlekleri üzerinde sürüyerek yanıma geliyor.

Gecikti metrobüs, diyor.

Kaza varmış galiba, demin gidenler öyle diyordu.

İnşallah önemli bir şey yoktur. Hep dikkatsizlikten.

Seyrelen trafiğin içinde bir taksi seçiyorum, benim gideceğim yöne gidiyor, içinde kimse yok.

Yazık, diyorum.

Değil mi efendim. Maddi, manevi.

Gözlükleri kıpırdıyor konuştukça.

Fen İşleri’nde memurum ben, diyor. Her gün içim sızlıyor beyefendi. Çarpıklıklar, adam sendecilik. Gerçekten çalışmak isteyene iyi gözle bakılmıyor.

Adamı hiç sevmediğime karar veriyorum. Katlayıp cebime soktuğum yarış bülteni geliyor aklıma. Kerkenezin nasıl da iyi bir vatandaş olduğunu dinlemektense.

Siz ne işle meşgulsünüz?

İşsizim, diyorum.

Çarçabuk gözden geçiriyor kıyafetimi.

Olur efendim, diyor. Memleketin durumu ortada.

Kat yerlerinden yırtılmasın diye bülteni dikkatlice açıyorum.

At yarışından iyi para kazanan birini tanıyorum, diyor. Bunun bir arkadaşı var, paranı ikiye katlayayım diyor. Bana sordu, Sakın, dedim. Dinlemedi, verdi. Tam kırk sekiz bin lira.

Uzaktan siren sesleri duyuluyor. Şeftali yüklü bir kamyon geçiyor, asfaltın tozunda yitip gidiyor şeftali kokusu. Boş bir kasa uçuyor kamyondan, sert karton, içinde mavi plastik yuvaları olanlardan. Arkasından gelen araba tam zamanında basıyor frene.

Tamahkâr olmayanı aldatamazsın, diyor. Yetinse, mutlu mesut yaşayıp gidecek, ama yok.

Adam susmayacak. Belli oldu. Bülteni katlıyorum yeniden. Üst geçidin merdivenlerine bakıyorum. Çok uzak görünüyor. Canan bekliyordur, saatine bakıyordur sinirli sinirli. Okul açılacak, oğlana üst baş, defter, okul çantası.

Sigaranız var mıydı, diyorum. Cebine davranıyor.

Öyle bir iki içiyorum arada ama hep taşırım, çakmak da. Lazım olunca birine...

Sigaramı yakıyor, paketi cebine koyacakken, bir tane de kendisi için çıkarıyor. Sigarayı içişi acemi. Duman kaçan gözünü kısarak bana bakıyor.

İyi insan olmak zor, diyor. Bir arkadaşım vardı mesela, hayatı boyunca bunun için çabaladı. Dilenciye para verir, borç isteyeni geri çevirmez, bankada kefil lazımsa kuzu kuzu atar imzayı. Öyle ki maaşını tamı tamına aldığı görülmüş değil.

Tanıştırsanıza beni onunla, diyorum gülerek.

Gülmüyor. Dumanın arkasından bana bakıyor öylece.

Arkadaşım bu iyiliklerin karşılığını bir şekilde alacağından emindi. İlk başlarda böyle düşünmüyordu elbette, yani karşılık falan. Yalnızca iyi insan olma arzusu. Sonra, işler yolunda gitmeyince... Bir kıza âşık oldu mesela. Kız bunun parasını alıp sevgilisiyle kaçtı. Annesinden kalma eve banka el koydu falan. Hangi birini anlatmalı.

Adam iyi değil, bayağı kerizmiş bence, diyorum.

Öyle demeyin. Hırsızın hiç mi suçu yok hani. O hesap.

Rüzgâr kesildiği için tepemizdeki sacın ısısı dalga dalga üzerimize abanıyor. Koltukaltlarıma bakıyorum, terden ıpıslak. Canan’a gitmeden değişirim üstümü.

Bir kadın geliyor bir gün arkadaşıma, mahalleden tanıdığı. Halasından bir evle dükkân kalmış, hak iddia ediyor eski kocası, dava açıyor. Bu diyor ki, parayı benim üzerime yatıralım, ne olur ne olmaz. Dürüstlüğüyle nam salmış adama güvenmekte bir an bile tereddüt etmiyor kadın.

Sigaramı topuğumla ezip ayağa kalkıyorum.

Gidiyor musunuz, diye soruyor. Çok konuştum, sıkıldınız. Beklerken vakit geçsin diye...

Merdivenlerden yana bakıyorum. Gitsem ne olacak? Canan, mazeret duymak istemiyorum, demedi mi telefonda?

Yok, diyorum. Sıkılmadım.

Belimi, sırtımı esnetip oturuyorum yeniden. Dinlediğimi belli etmek için, Kadın güzel miymiş, diyorum. Omuzlarını hoplatarak gülüyor.

Çok güzelmiş hem de. Arkadaşım bayağı âşık olmuş aslında.

Tahmin ettim, diyorum.

Kadın güzel olmasa başka türlü biterdi belki, diyor. Bunu ben de sık sık düşünüyorum. Her neyse. Kadın bir gün gelmiş. Ben yurtdışına yerleşmeye karar verdim, demiş. İnternetten biriyle tanışmış, âşık olmuş falan. Parasını geri istiyormuş. Arkadaşım o gün başından savmış kadını. Arkasından o da çıkmış.

Mavi plastik, üzerinden en son geçen arabanın rüzgârıyla dümdüz yapışıyor tel örgülere. Artık yalnızca ben biliyorum onun aslında ne olduğunu. Buracıkta yaşayabileceğimi düşünüyorum, metrobüs bekleyenlerin hikâyelerini dinleyip arabaları izleyerek, hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığımı bilerek, bekleyerek.

İntihar mı etti arkadaşınız, diyorum.

Gülüyor.

Ne münasebet. Kadın farkında olmadan büyük bir iyilik yapmış arkadaşıma. Gidip bankadaki parayı çekmiş, tam yedi yüz elli bin lira, bavula doldurmuş.

Gözlüklerini çıkarıp yüzünü sıvazlıyor. Hınzır bir gülüş ince dudaklarında, sormamı bekliyor. Sormuyorum. Kısacık bir an, etrafta kamera var mıdır, diye düşünüyorum. Başımı kaldırıp etrafıma baktığımı görünce ne düşündüğümü anlamış gibi yapışıyor bavula. Kısacık bir anda pek çok şey geliyor aklıma. Merdivenlere yürürken, Onca para, diyorum.

YILIN KIŞ YARISI

Okuldan çıktığımda ayaklarını yere vurarak bekliyordu.

Nerde kaldın, dedi. Dondum burda.

Beklemeseydin, dedim.

Koluma girip otobüs durağına yöneldi. Ağızlarından buhar salarak bekleyenlere baktım, elleri ceplerindeydi, konuşmuyorlardı.

Hadi otostop çekelim, dedim.

Pes, dedi. Sonunda bir manyak çıkacak karşına.

İşaretparmağını büküp dişine vurdu. El örgüsü mor atkısını ağzına kapadı yeniden.

Ben gelmem valla.

İyi. Ben de otobüse binmem.

Hadi ya, hatırım için. Hem görüşemedik kaç gündür. Hocayla konuştun mu mazeret sınavını?

Otobüs durağa yanaşıyordu. Seval’in elinden sıyrılıp, Kaçırma otobüsünü, dedim. Sonra konuşuruz.

Soğuk havayı içime çekerek anayolun kenarına yürüdüm. Bölümden tanıdığım kıvırcık saçlı oğlanın suratı asıldı beni görünce. Ona sırıtıp parmağımı yola doğru kaldırdım.

Beraber binelim mi, dedi.

Canım konuşmak istemiyordu, o da üstelemedi. İki araba durdu önümde. Afili olanın direksiyonunda salyaları çenesine süzülen bir adam vardı, bizim kıvırcığa bıraktım onu. Beyaz arabadaki adam fena değildi.

Kızılay’a gidiyorum, dedi. Siz ne tarafa?

Bindim. Radyoyu açtı. Direksiyonu iki eliyle tutuyordu, böyle beğenmemiş olacak, sağ elini vites topuzuna koydu. Tedirginliği neşemi yerine getiriyordu. Ona dönerek elimi uzattım, Esra ben. Telaşla uzattı elini, Ekrem. Kara gözleri demir gibi parlıyordu.

Öğrenci misiniz?

Evet.

Nerede?

Hiç duraksamadan cevapladım.

Hukukta.

Bıyıkları sarktı azıcık. Başka bir bölüm söyleseydim daha iyi olurdu belki.

Zordur, dedi.

Eh, dedim. Baksana, benim acelem yok. Dolaşalım mı biraz?

Olur, tabii. Dirseğini büküp cama dayadı, yaz olsa o kol çıkardı camdan.

Ailenle mi yaşıyorsun?

Halamlarla. Onların çocuğu yok, bana çok düşkünler. Bizimkiler Manisa’da oturuyor. Sen?

Ben Ankara’ya ayda bir geliyorum, malzeme almaya. Yozgat’ta gelinlik dükkânım var. Geldin mi hiç Yozgat’a?

Yok. Güzel midir?

Ne güzel olacak ya. Her yer aynı işte.

Gülüşü sevimli, hafifçe yamuk üst dişleri yüzünden çocuk gibi gülüyor.

Şurdan girelim, dedim.

Bizi şehre düşmekten alıkoyan yüksek kaldırıma yasladı lastikleri. Ufuk seçilmiyor, gökyüzü boz bulanık. Altımızdaki çukurda eriyip akan çizgileriyle kondular, yüksek binalar, insanlar, arabalar birbirine karışıyor, tek bir renk seçilmiyor koca şehirde.

İyi ki buraya çıkmışız, değil mi, dedim. Baksana, bir şey isteyebilir miyim?

Tabii ki, dedi.

Bira alsana, hemen arkamızda market var. Buz gibi olsun ama.

Ceket ceplerini tutarak koşuşunu dikiz aynasından izledim. O, siyah poşette dört şişe birayla dönene kadar torpido gözünü karıştırarak zaman öldürdüm. Ruhsat, yarım paket bisküvi, kargacık burgacık yazılmış listeler.

Titreyen eliyle biramı açıp uzattı.

Sigara?

Çakmağı elinden alıp sigaramı yaktım. Sevmem sigaramın yakılmasını. Ateşle sigaranın ucu her seferinde kolayca bir araya gelmez. Uğraşır durursun.

Şişeyi kaldırıp, Güzelliğine, dedi. Gülünce bıyıklarının arasından dişleri ışıdı.

Bir şey sorabilir miyim? O yüzüğü öylesine mi takıyorsun?

Alyansıma baktık ikimiz de.

Nişanlıyım.

Devam etmemi bekleyerek sustu. Ailemin zoruyla falan desem rahatlayacaktı. Sessizlik uzayınca, Ben de evliyim, dedi. İki kızım var, ellerinden öperler.

Birilerinin elimi öpmesi fikrine güldüm, bozulur gibi oldu.

Âdettendir, öyle derler bizim orda. Ama küçükler zaten, biri üç, biri altı yaşında.

Karın?

Karım ne?

Nasıl evlendiniz? Görücü usulü mü?

Birasını bir dikişte bitirirken âdemelması sipsivri inip çıktı.

Kaçırdım. Babası vermiyordu, kıymete bindi.

İkinci şişeleri açıp yeni bir sigara yaktı.

Nişanlını seviyor musun?

Seviyorum tabii. Okul bitsin evleneceğiz.

Sigarasının külü uzamamıştı daha, yine de tablaya vurdu birkaç kez.

O iş gezilerine çıkacak. Bir gün bir kızı arabasına alacak. Ona dokunmak isteyecek.

Yüzü asılmıştı. Yanlış anlama, dedi bana bakmadan. Senin istemediğin hiçbir şey yapmam. Öyle bir adam değilim.

Kolunu koltuğumun arkasına koyup yaklaştı. Ama sen de istersen, dedi.

Kösnül kokusuna karışan bira ve sigara dolu nefesini soludum. Gömleğinin yakasından görünen göğüs kılları, radyoyu ayarladığım caz istasyonunda kimin söylediğini bilmediğim şarkı, her şey o kadar yanlış ki.

Halam merak etmiştir, dedim. Bensiz sofraya oturmazlar.

İçini çekip arabayı çalıştırdı. Geri manevra yaparken yine koltuğumun arkasına attı kolunu, eli saçıma değdi. Hepsi bu. Ufacık bir şey hissetsem. Oteline gidelim derdim, o zaman böyle üzgün görünmezdi.

Eryaman’a giderken bir benzin istasyonunda durduk.

Ben söylemeye utandım, dedi. O da çok sıkışmış.

Halamın evinin önünde kartını verip neye ihtiyacım olursa aramamı söyledi. Ona inandım. Arasam koşarak geleceğine, para yollayacağına. Yanaklarından öptüm. Ben apartmana girene kadar bekledi.

Asansör çalışmıyordu yine. On üç kat merdiveni çıkarken karnım gurulduyordu. Sabahtan beri hiçbir şey yemediğim geldi aklıma. Keşke gerçekten beni sofrada bekleyen bir halam olsaydı. Nişanlım neden geciktiğimi sorunca, Seval’in doğum günüymüş, bırakmadı, dedim.

Arasaydın ya, dedi.

Sokulup başımı boynundaki çukura gömdüm. Sıcacıktı.

Ne dersin, dedim. Erkenden yatalım mı? Üşüyorum.

GECENİN SONU

Artık bu şehre kar yağmıyor, kış yalnızca nemli, insanın içine işleyen bir ürperişten ibaret. Koca şehrin iklimini değiştiren dev bacaların yanından geçiyoruz. Kameralı radarı atlatınca gaza yükleniyorum. Araba bütün omurgasıyla sarsılıyor. Ağır ol, diyor Hande.

Hızlı değiliz ki, diyorum.

Babasının kullandığı arabayla ailece büyük bir uçuş yapmışlar, sonsuza kadar düştük, demişti. Ne zaman arabama binse hayali bir frene basıp duruyor. Fularlar ve balıkçı yakalarla kapamaya çalıştığı bir yara izi var. Radyatör homurdanıp tıslıyor. Böylece yol alıyoruz. Seni düşünüyorum. Oturma odandaki sarı kanepede, yüzüne yapışık bıkkınlıkla oturuşunu, halıya oyuncaklarını yaymış oynayan oğlunun küçük, kumral başına bakışını, karının dizleri bollanmış eşofmanını, size elma soyan ellerini. Telefonuma yolladığın fotoğrafta bunlar var ama sonrasını bilmiyorum. Belki oğlan uyumuştur. Karın eşofmanını çıkarıp siyah, dantelli bir şeyler giymiştir. Şimdi onu düzüyorsundur yüzünde aynı bıkkın ifadeyle.

Hadi Özlem, diyor Hande. Üçüncüye soruyorum. İnmiyor musun?

Kulübün ışıklı kapısı gerçek bir kapıya değil, bir kapı fotoğrafına benziyor. İçeri girmek istemiyorum. İnce topuklarımızla çakıl taşlarına bata çıka yürüyoruz. Kapıyı avucuyla itiyor Hande, tırnakları kırmızı kırmızı parlıyor. Buna dayanamayacağım, diyorum.

İçerinin sıcağıyla, ışığıyla, karışık kokularıyla sarmalanıyoruz, seni orada görecekmiş gibi barda, masalarda oturan adamlara bakıyorum. Ortam çoktan mayalanmış. Bir masada hep bir ağızdan şarkı söyleyen grubun uzağında yer seçiyoruz. Rıdvan, Hoş geldiniz, diyor. Her zamankinden mi?

O uzaklaşınca, Yanık sana, diyorum. Bir kerecik yat bari şununla. Seninkinin de altın falan olmadığını görsün, rahatlasın çocuk.

Biz gülüşürken biralarla birlikte dönüyor Rıdvan.

Hadi, diyor Hande.

Kutlanacak ne var ki, diyorum.

Gözlerimin dolduğunu görmemiş gibi davranıyor. Bir sigara yakıyorum. Düşünme artık şu herifi, diyor.

Aşktan ne anlarsın sen kızım, deyip sırıtıyorum.

Küçük çantasından rujunu çıkarıp yüzüm aynaymış gibi bana bakarak sürüyor dudaklarına, aynada kendine gülümser gibi gülümsüyor.

Haldun Bey niye çağırmış seni?

Basın bültenini beğenmemiş. Heyecanlandıramamışım beyefendiyi. Yeniden yazılacak. Aman boş ver, pazartesi düşünürüz bunları. Bak ne çalıyor.

Tek omuzunu oynatarak şarkıya eşlik etmeye başlıyor.

Hadi, yeter surat astığın.

Şarkılara eşlik ediyoruz usuldan. Kulübün müdavimi yaşlı çift dansa kalkıyor. Kaç yıldır evlidir bunlar, diyor Hande.

Yüz yıldır herhalde, ne bileyim ben, diye tersleniyorum.

Bar tarafından bağrışmalar geliyor. Burayı da bok ettiler sonunda. Patron Rıdvan’ı mutfağa sürüklüyor. Kızıl bıyıkları olan garsonu çağırıyor Rıdvan’ın tartıştığı adamlardan biri, Koçum, diyor. Koçum ne ya. Hande başını bana doğru eğip, Kalkalım, diyor. Gerildim. Kulübün havasında mavi mavi çakan, seğiren bir şey var şimdi. Omurgamda duyuyorum. Kızıl’ın eline bir şey tutuşturuyorlar, sade üstdudağına yapışık gülüşüyle masamıza seğirtiyor, kartı keskin bir şeyi tutar gibi özenle taşıyarak yaklaşıyor. Bir elini profesyonelce arkasına koyup eğiliyor, Hande’nin kulağına bir şeyler söylüyor, kartı masaya bırakıyor. Kırmızı ojeli parmaklar kartı alıyor, adamların masasına dönüyor sandalyesinde. Ve yırtıyor. Ağır ağır. Küçücük parçalara ayırıyor. Adamların suratlarına doğru fırlatıyor. Gerisi çok hızlı. Ortada oturan herif ayağa fırlıyor, sonra yanındakiler.

Horospu, diyor ortadaki, dili dolanarak söylediği için tekrarlıyor, orosfu.

Herif kan çanağı gözleriyle kurnaz, ahmak bir çakala benziyor. Elini beline atınca etrafındaki masalar bir anda boşalıyor, birileri çığlık atıyor, devrilen sandalyeye takılan bir kadın yere kapaklanıyor, leopar desenli donunu fark ediyorum. İki büklüm eğilerek kapıya koşuyor herkes. Bütün sahneleri akıldışı bir netlikle ışıltılı bir odağın ortasında görmemin çok normal olmadığını, belki de bayılacağımı falan düşünürken karşımdaki sandalyenin boş olduğunu fark ediyorum.

Abi, diyor adamlar. Yapma abi.

Adam Hande’nin şakağına dayadığı silahı indiriyor, boştaki eliyle boğazına yapışıp başını duvara itiyor, tok bir ses çıkıyor duvardan. Sen kimsin lan, diyor. Hande’nin sıyrılmış kazağından görünen yara izi, yuvalarında titreyen gözleri kaplıyor her yanı, başka şey görmez oluyorum.

Bırak, diyorum adama, sesim yabancı. İki direk gibi beni taşısınlar diye bacaklarımı birbirine bastırmaya uğraşıyorum. Çakal, Hande’yi kolundan tutup sürüklüyor, acelesi olan bir çifte benziyorlar kapıdan çıkarken. Rıdvan sindiği yerden başını uzatıyor, göz göze geliyoruz, işte o zaman kapıya koşuyorum.

Polisi arıyorum, diye bağırıyor arkamdan.

Simsiyah, son model iki araba peş peşe hareket ediyor. Anahtarım hâlâ pantolonumun cebinde. Ben de arabama atlıyorum. Birkaç kez gözden kaybetsem de her seferinde yeniden görüyorum kırmızı gözler gibi parlayan stop lambalarını. Gemlik yolu karanlık, tenha. Ön cama yapışıyorum neredeyse, kalbimin vuruşu boğazımda. Arabam homurdanarak, sarsılarak ileri atılıyor. Çok hızlı olsalar o arabalara yetişmemin mümkünü yok. Ne düşünüyorum? Pek bir şey değil. Hande’nin bacaklarının arasına kayan boğumları toparlak, kıllı el bölük pörçük düşüncelerimin arasından bir yol buluyor. Aklım savrulsa da dönüş hep sana. Vur beni, demiştin küçük, tehlikesiz, hatta sevimli görünen silahı cebinden çıkarıp. Sende kalsın, ne zaman istersen.

Az sonra solumda, uykudaki gemiler, rıhtım boyunca yanan lambaların suya vuran şavkı. Arabamın saati bir buçuğu gösteriyor. Köhne bir otelin önüne yanaştıklarını görünce kenara çekip onları izliyorum. Önce korumalar fırlıyor, Hande’yi sürükleme işini kimseye bırakmıyor çakal. Otele girip gözden kayboluyorlar. Önümde iki seçenek var. Ben ikincisini seçiyorum. Hande’nin yaptığı gibi avucumla itiyorum kapıyı, gıcırdayarak açılıyor.

Köşedeki ayaklı lambanın ışığında gölgelerle dolu mağaraya adım atıyorum. İçerisi ılık, tozlu. Resepsiyon bankosunun ardında kimse yok. Kışın kapalı tutulan otellerden olmalı. Merdivenlerin bitimindeki koridorda bir sürü adam. Koyu renk takım elbiseleri, yakaları açık beyaz gömlekleriyle filmden fırlamış gibi görünüyorlar. Ben onlara doğru yürürken öylece bana bakıyorlar. Gözlerindeki ışıltıyı, koyu düşünceyi görüyorum. Belki çakalın başlattığı av onlara yasaktır.

Abla hoş geldin, diyor bana en yakın olan. Alçak sesle konuşuyor, ağzına yakın kabarık, koyu renkli bene bakıyorum o konuşurken.

Takip ettiğini gördük. Abi ağır gitti o yüzden.

Arkadaşımı almaya geldim, diyorum, sesim istediğim kadar güçlü değil.

Zaten sızar az sonra, o zaman alırız arkadaşını.

Ya bir şey yaparsa o arada.

Yok, diyor. Birbirlerine bakıp sırıtıyorlar. Bir şey olmaz abla.

Bekliyoruz.

Kapı aralanınca ceketlerinin önünü iki elleriyle kavuşturup yüzlerini o yana dönüyorlar. Hande duvara yaslanmış, elleri arkasında, ağlıyor, hıçkırıkları kesik kesik. Adam tam karşısında, yatağın ayakucuna oturmuş, bir elinde sarma sigarası, öbüründe viski bardağı, silah yanında. Sigarayı ağzına götürüyor, derin bir nefes çekip içinde tutuyor, bardağı bırakıp silaha uzanıyor. Hareketleri ağır. Eli yarı yolda kalıyor. Kapıyı neden açtırdığını hatırlamaya çalışır gibi başını yana eğiyor. Gözlerinin kapanışını, yanağının omuzuna sarkışını izliyoruz nefes bile almadan. Hande’nin hıçkırıkları artık duyulmuyor. Bekliyoruz. Çıt çıkmıyor. Hande kapıya doğru bir adım atınca adamın eli şimşek gibi kapanıyor silaha. Silahın namlusunu işaretparmağı olarak kullanıyor, Yerine, diyor. Kapının yanına çömeliyorum. Bacaklarıma sarılıp başımı dizlerime dayıyorum. Koridorda ağır, uykulu bir sessizlik. İçim geçmiş olmalı. Kolumdan tutmuş sarsıyorsun beni. Gözümü açıyorum.

Abla, diyor benli koruma, hadi.

Hande’yle el ele tutuşup parmak uçlarımızda iniyoruz merdivenleri. Dışarıda gün ağarıyor. Arabanın kapılarını sessizce çekiyoruz, tam kapanmıyor ikisi de. Anahtarı yuvasında döndürürken dişlerimi sıkıyorum, motorun sesi mahmur sabahın ortasında patlıyor, manevra yapmaya çalışırken çöp kovasını devirip kaldırıma çıkıyorum. İçimde ne varsa çözülüyor. Gaz pedalını döşemeye yapıştırıyorum, Hande hiçbir şey söylemiyor. Bursa’ya varana kadar konuşmuyoruz. Muradiye’de park ediyorum. Patlamış dudağından kan sızıyor. Eliyle yoklayıp, Çok mu kötü, diye soruyor, cevap beklemediğini biliyorum, dikiz aynasını çevirip yüzünü inceliyor.

Güneş binaların üzerine yükseliyor, saf saf aydınlanıyor şehir. Ayaz kırılıyor. Seni düşünüyorum. Ne gitmeme izin vereceksin ne de kalmama. Ömrüm boyunca senin yürüdüğün geniş yola koşut patikadan yürümemi istiyorsun, gözümü senden ayırmadan. Hızlanırsan koşacağım, durursan bekleyeceğim. Gitmekten söz ettiğimde, vur beni, diyeceksin korkaklığımdan emin. Aynaya elinle taktığın pelüş ayıcığı çektiğim gibi koparıyorum. Hande kollarını göğsünün altında kavuşturmuş beni izliyor. Hayır izlemiyor. Yüzü bana dönük, başı cama dayanmış. Yüzünde ağlayarak uyumuş çocuklarınkine benzer bir ifadeyle uyuyor. Arabayı çalıştırıyorum. Uyanmıyor. Onun evine sürüyorum. İlerleyen saatlerde gece olanları konuşacağız. Korkmadın mı, diyecek. Korktum, diyeceğim. Ama yapabildim. Sen de öğreneceksin yakında, artık ne gerekirse yaptığımı.

İKİ BEN

Kürekkemiklerinin ortasında siyah, kabarık iki benek.

Fermuarımı kapasana, diyor.

Saçlarını eliyle tepesinde toplamış, öbür elini göğsüne bastırarak elbiseyi tutuyor. Omuzuna düşen tutamı alıp parmağının altına sıkıştırıyorum.

Toka yoktur sende. Değil mi, diyor.

Kısacık kestirdiğim saçlarıma bakıyor aynadan. Gülünce öne çıkık köpekdişleri parlıyor. Diş tellerine bir hafta katlanabilmiş yalnızca. Onu sıkan, çekiştiren, varlığını acıyla hissettiren şeylere dayanamadığını söylüyor. Bunu anlayabiliyorum.

Kabinin perdesini aralayıp, Gelsene, dediğinde başladım köpek gibi solumaya. Anlamasın diye konuşmaya çabalıyorum, sözcükler ağzımda yuvarlanıp dilime dolanıyor, dişlerime tosluyor. Beni tam da bu aptal halim yüzünden severmiş gibi gülüyor.

Yuvarlak omuzlarına, ense çukuruna, koltukaltının kösnül kuytusuna, en çok da o iki bene vuruluyorum. Hani bir sokağa girdiğinizde o sokakta illa ki bir pastane bulunduğunu kokudan anlarsınız ya, işte öyle kokuyor.

Nereye bakıyorsun sen, diyor. Hınzır bir gülümseme dolaşıyor dudaklarında.

Bir yere baktığım yok, diyorum.

Saç diplerime kadar kızardım. Parmak uçlarımla tuttuğum fermuar milim kıpırdamıyor.

Hayatında hiç fermuar kapamadın mı, diyor sabırsızlanarak.

Esnek kumaşı çekerek dişleri birbirine yaklaştırıyorum. Ter içindeki parmaklarımın temasından iğreneceğinden eminim. Sesli sesli yutkunuyorum durmadan. Onun kokusuyla uyanan yanım, şimdi söyle, diyor. Ölüm yok ya ucunda. Kumaşı fermuarın dişlerine kaptırdığım için elbiseyi yırtmayı düşündüğüm sıra bıkkınlıkla, Amma beceriksizsin, diyor.

Takıldı, diyorum. Pahalı bir şey mi bu?

Niye?

Cevap vermiyorum. Kan ter içinde çekiştiriyorum kumaşı. Kabinin kalın, siyah perdesi sırtıma yapışık, bir metrekarelik kutu giderek küçülüyor. Kızarmış, ter içindeki yüzüme acıyarak bakıyor.

Bırak, diyor. Tezgâhtarı çağıralım.

Maaşımı bugün aldım nasılsa, yırtılırsa öderim.

Mağazanın içinde çalan müziğin ritmine uyarak ayaklarının üzerinde yaylanıyor.

Kıpırdama, diyorum.

O kız kimdi?

Hangi kız, diyorum.

Dün dükkânda beraber yemek yapıyordunuz hani.

Arkadaşım.

Güzel kızdı. Yakın bir arkadaşın mı?

Niye soruyorsun ki?

Hiç. Merak ettim.

Bana dönüyor, elinden bırakınca serbest kalan saçlarının omuzlarına dökülüşüne bakıyorum. Parmaklarını geçirerek geriye itiyor saçlarımı. Burun deliklerim bir atınkiler gibi genişliyor. Sırtındaki benlerin aynadaki yansısına takılıyor gözüm.

Bırak artık, uğraşma, diyor.

Tamam, diyorum.

Elbiseyi bastıran elini indiriyor. Aramızdan kolayca kayan kumaş kalçalarına takılıyor. Ellerini ensemde birleştirip alınlarımızı birbirine yaslıyor. Sert oldukları besbelli memelerine bakarak başımı iki yana sallıyorum. Varlığını acıyla duyuran teller çekiliyor içimde.

Kendine eziyet ediyorsun, yapma, diyor fısıldayarak. Ağzında az önce duvara yapıştırdığı sakızın çilek kokusu.

Ameliyattan sonra ilk ne yapacağım biliyor musun, diyorum.

Ne, diye soruyor.

Bir plaja gidip herkesin beni gördüğünden emin olana kadar kumsalda yeni vücudumla dikileceğim.

Memelerini, kökünden kesip atmak istediğim memelerime bastırarak, İyi fikir, diyor. Böylece herkes seni gerçekten görebilir.

KUMDAN KALE

Meltem sırtüstü bıraktı kendini, kollarını geriye vurup birkaç kulaç yüzdü. Nefesini tutup daldı. Dipte küçük bir balık sürüsü. Maviliği dikine bölen ışın parçaları. Soluksuz kalınca yüzeye çıktı yeniden. Oğlunun batıp çıkan sıska kollarına, küçük çırpıntılarla hareket eden ayaklarına gururla baktı. Dubaları geçeli hani olmuştu. Suyun yüzeyi ayna gibiydi ötelerde. Sahil ince bir çizgi. Hiçbir makasın kesemeyeceği göbek bağına güvenerek ısrarla baktı. Biliyordu. Oğlu duracak, başını çıkarıp döne döne annesini arayacak. İşte! Eliyle işaret etti. Dönelim.

Ahmet’in bir eli ensesinin altında, öbür elinin başparmağı ha bire kaydırıyor telefonun ekranını. Sabahtan hazırladığı sandviçleri kâğıt tabaklara koydu Meltem, yarım karpuzu ortaya.

Kavurucu öğlen sıcağı bastırınca şemsiyeyi açtılar, gölgesinde kale yapıyorlar. Burçlara dikilecek bayraklar hazır bu sefer, kürdanlara takılmış kırmızı kumaş parçaları plaj çantasının dibinde. Yiğit kovasını yere bastırıp küreğiyle tepesine vuruyor, bir ayağı su doldurdukları hendeğin kıyısında, kumu mıncıklıyor ayak parmaklarıyla, bedeni tozlu altın gibi parlıyor belli belirsiz.

Meltem terden yapış yapış uyandığında sesler geri geliyor. Kalenin burçlarında bayraklar usulca dalgalanıyor. Mısırcı az ötede, beyaz kovası ayaklarının dibinde, sesleniyor. Deniz eğlencesi tamamlanıyor. Yiğit avucunda parasını sıkıca tutarak mısırcıya koşuyor, bulutlar başka göklere. Bu yel, bu sıcak, bu gevşek mutluluk. Bu çocuk.

Deniz buz gibi şimdi, güneşte iyice ısınmış tenleri ürperiyor.

Yarışalım, diyor Yiğit.

Hava dönüyor, çok açılma.

Duymadı. Çırpıntılı denize bırakıyor kendini o da. Gün gölgeli şimdi, mavinin içinde griler çoğalıyor. Oğlunu yakalamak için telaşla yüzüyor bu kez. Dubaları geçmesin. Suyun içinde, dışında, duyuyor rüzgârın sertleşen uğultusunu. Duruyor. Yiğit’in halatın altından geçtiğini görünce yüzdüğü halde bir türlü ısınamayan bedenini zorlayarak hızlanıyor. Kulaç, nefes, kulaç, nefes. Acı kalçasından bacağına yayıldığında vurulmuş gibi sendeliyor. Nefesini ayarlayamadan batıyor. Kollarıyla aşağı itiyor suyu, tek bacağı çırpınıyor. Bir yandan nefes almak için çabalarken bacağına vuruyor, su zayıflatıyor yumruğunun etkisini. Kızgın demirden yapılmış bir çotuk. Kalçasından sarkıp dibe çeken, karşı duran. İğne batırılır. Başka? Dönüp bacağını yakalıyor, yapabilirse ısıracak. İniş başlıyor ânında. Kolları havada, yanını yönünü şaşırıyor, karanlığa doğru düşüyor. Sonsuz bir an. Can havliyle nefes alıyor. Nasıl olduysa yüzeyde. Eli bir şeye değince tutunuyor. Yumuşak, kaygan. Onun üstüne çıkabilirse. Debeleniyor tutunduğu. Karnına tekme atıyor. Yiğit bir kulaç öteden çıkıyor, nefes nefese. Yüzünü kıyıya dönüp bağırıyor. Baba. Sesi çatlaya çatlaya, Baba, diyor. Öğürerek öksürüyor Meltem. Her defasında yüzüne kapanıyor su. Zaman yavaşlıyor çırpınan kollarıyla beraber. Yeşilimsi su, kabarcıklar, yüzüne dolanan saçları, denizin boğuk sesleri yadırgatıcı. Oğlunun bembeyaz iki balık gibi çırpınan bacaklarına bakıyor, üzerindeki uzak, aydınlık hayata. Böyle bitecekmiş demek. Saçlarından çekilince kolları çırpınıyor hevesle. Anne, diyor oğlu hıçkırarak, anne. İki kol, bir bacak, yanan ciğerlerden oluşmuş bedeni düşünmeden dolanıyor ona, boğuşuyorlar. Bir tahta parçası, bir can simidi gibi sarılıyor oğluna. Bu kez gözüne vuruyor oğlan. Bakışı farklı şimdi. Tanımadığı, güvenmediği birine nasıl bakarsa öyle. Krampın geçtiğini fark ediyor Meltem. Kim bilir ne zaman geçti. Belki oğluna obur bir yaşama tutkusuyla sarmaşık gibi dolanırken. Utanıyor. Kafasını suyun dışında tutarak yüzüyor. Uzağında kalarak geliyor oğlan, annesini kollayarak. Kumlara basınca yeni bir yere gelmiş gibi yabancı bakıyorlar, kimse olanların farkında değil.

Burçlardaki bayraklar uçmuş, kale hızla rüzgâra karışıyor. Ahmet portatif şezlongları, şemsiyeyi, ıslak havluları, piknik çantasını bagaja yerleştiriyor. Yiğit su tabancası kucağında, arka koltukta. Kapı açılınca irkiliyor.

Kemerini bağlamamışsın.

Boynuna denk gelen yere getiriyor kemerin yumuşak yastıkçığını. Annesinin kolu yüzüne değince geriye çekiliyor, elinin tersiyle burnunu siliyor.

Üşüdün mü?

Hırkayı giyerken kollarını kaldırıp indiriyor. Fermuar çekiliyor. Emniyet kemeri de yeniden takılınca içi rahatlıyor Meltem’in.

KAŞIKLAR

Caddenin karşısından kalabalık bir grup geliyordu. Kızlar kısa etekleri, oğlanlar uzun şortları, parmak arası terlikleri, gençlikleriyle. Korna çalan arabaların arasından koşarak geçtiler. Handan o yaşlardaki halini düşündü, caddede duvarın üzerinde oturan delikanlıların önünden süslenip püslenip nasıl geçtiklerini, piyasa, evet ya piyasa, ilk kez düşünüyordu bu sözcük üzerine, alınıp satılacak bir şeyler, kendisi iki tel bileziğe, annesi sonradan öyle demişti, gidivermişti. Ne yakışıklıydı kocası o zaman, bütün kızların peşinde olduğu çocuğu kapıvermişti. İşte karşısında oturuyordu o çocuk, kelleşmiş, uzun boyu kambur duruşuyla kısalmış, gözleri yaklaşıyor bir tek eski haline, o da bulanık, fersiz.

İyi misin şimdi, diye sordu kocasına.

Bir şeyim yok benim. Sorup durma artık, iyi misin, iyi misin.

Çayları buraya getireyim, dedi Handan. Balkon kapısını itip içeri girerken o duvara bakmamaya özen gösterdi.

Bir saat önce kanepede yan yana oturmuş, çerez tabağına aynı anda uzanıp sonra parmaklarını geri çekerek yüzlerinde mavi ışık, bademler dişlerinin arasında katır kutur, ara sıra çıplak bacaklarını –şu sinek de nereden çıktı– tokatlayarak televizyon izliyorlardı. Kocası televizyonun solunda asılı duran tahta kaşıklara yakından bakmak için ışığı açtığında kadın onun bir böcek falan gördüğünü düşündü.

Nesi var bu kaşığın, diye sordu kocası. Handan gelip bir baksana.

Aşağıya dümdüz uzattığı kollarındaki damarlar fırlamış. Sesi titriyor.

Ne var canım?

Kaşıkların önünde birlikte duruyorlar şimdi. Sahi, küçük oğlan mı oynamıştı bunlarla? Tabii. Sait sevmemişti, ne kıyafetleri ne de o müziği.

Kaşığın üzerinde bir yüz gördüm, dedi kocası. Bana bir şey söylüyordu. Dudakları böyle kıpırdıyordu.

Sessiz sözcükler şekillendi kocasının ağzında. Handan’ın sırtı boylu boyunca ürperdi. Kaşığın üzerinde tabii ki bir şey görmüyordu ama çocukluğunda dinlediği hikâyeler yüzünden oldum olası görünmeyen şeylerden korkardı. Görünenle mücadeleye hazır bulurdu kendini, sağlam yapısı, güçlü elleri, ayakları, annesinin sitemkâr, babasının övgüyle söylediği gibi kara-gözü. Oturma odasının mobilyalarına vuran ışık değişmiş gibiydi. Solgun, iç karartıcı bir loşluğa gömülüyordu pembe çiçekli koltuklar, pencere pervazındaki saksılar.

Gel, dedi Handan. Ödümü koparıyorsun, balkona çıkalım biraz.

Kocası gözlerini kaşıktan ayırmadan geri geri yürüdü. Balkondaki küçük masanın iki yanına oturdular. Adam utanmış gibiydi. Cam tabladaki bir lekeyi ovuşturuyordu.

Sen görmedin değil mi, dedi.

Hayır, dedi Handan.

Bana öyle gelmiştir, hı?

Gündüz uyumak iyi gelmiyor sana.

Yan gözle içeriye bakıyordu kocası.

İşte, dedi ayağa fırlayarak. Hâlâ orada. Bana bakıyor, başını bu tarafa çevirmiş. Ne söylüyor, sen duyuyor musun?

Ne söylemeye çalışıyordu o yüz? Ne biliyordu ki? Kaşıkların kaç yıldır o duvarda asılı olduğunu hesapladı. Kemal otuza girdi mi? Temmuzda. Öyleyse yirmi yıldır kendilerini gözetliyordu o kaşıklar. Kaşıkların söyleyeceklerini duymak istemiyordu, kocasının duymasını da istemiyordu. Tam da her şey yoluna girmişken. Çocuklar evlenmiş, sorumluluklar hafiflemiş, iki kişinin yemeğinden ne olacak, haftada bir gün arka sokaktaki pazardan taze sebze meyve, yarımşar kilo, haftada iki gün Aysel, ev her daim pırıl pırıl, gençliğinde neredeydi bu konfor, çocuklar arkadaşlarını toplar gelir, Handan salonu görmeden mutfakta eder akşamı, poğaçalar, kekler, bulaşık elde. Kendisinin o günlerden kalma Karpal-Tünel Sendromu, kocasının asabi tansiyonu dışında sağlıkları mükemmel. Çarklar hafif bir tıkırtı çıkararak, hatta Gülnihal şarkısını mırıldanarak işlerken ne olmuştu şimdi? Bütün bu düzeni, huzuru hak etmemişler miydi? Kocasının yokluğunda –o tarz bakımevlerini araştırmalı– nasıl yaşayacağını hayal etmeye çalıştı. İstediği yerde uyurdu artık, onun uykusu geldiğinde uyumak zorunda değildi. Pazarcılarla kavga etmesinden, sofradaki “diş ıslığından”, horlamasından kurtulacaktı. Nurcanlarla haftada bir yaptıkları bol kahkahalı, arada alta kaçırmalı yüzbir partileri sıklaşabilir. Onun emekli maaşı bakımevine gitse. Kendi emeklisiyle dükkânın kirası, ne akıllıca davranmıştı orayı almak için ısrar etmekle.

Hadi, dedi Handan. Caddede yürüyelim azıcık. O aptal kaşıkları da geçerken çöpe atıvereceğim.

Kocası bahçede beklerken kaşıkları bir poşete koydu, ağzını bağladı, poşet olması gerekenden daha ağır geliyordu. Cep telefonunu çantasına koydu, kapıyı kilitledi, hemen ardından alnına vurup ah dedi, geceler serinlemişti, yeniden açtı kapıyı, portmantoda hırkaları yan yana asılıydı, gözüne pek zavallı geldi bu askıda sünmüş hırkalar, ikisini de aldı.

Kocasının koluna girdi usulca. Caddenin iki yanına baktılar. Sağa mı gitmeli, sola mı? Sağ yana yürüdüler sessiz bir anlaşmayla, gürültülü, kalabalık kafelerin, barların önünden geçtiler. Karşılarına çıkan herkes dosdoğru üzerlerine yürüyor, onların çekilmesini bekliyordu. Onlar da çekildiler. Bulvarın sonuna gelince yaya geçidinden karşıya geçtiler. İyice yavaşlamışlardı, balkonlarından izledikleri curcunanın içinde olmak tuhaftı, ürkütücü. Yarışan, acı fren sesleriyle makas atan arabalar yanlarından geçtikçe sıçrıyorlardı. Birbirlerine sokuldular.

Ben eve gitmek istemiyorum, dedi kocası. Çocuk gibi. Yüzü sokak lambalarının ışığında gençliğini bulmuştu. O duvarın üstünde oturan çocuktu yine.

Gitmeyeceğiz, dedi. İstemiyorsan gitmeyiz.

Nurcan’ı arasam, diye düşündü. Koca evde bir başına yaşıyor. Ne söyleyecekti? Evi su bastı dese merakından muhakkak görmek ister ertesi gün. Sait’i arasam, Saçmalamayın anne Allah aşkına, diyecek. Lale turneden yeni döndü, yorgun, çarşaflar nerede onu bile bilmiyorum. Dönün evinize, çocuk musunuz? Peki İrlanda’da saat kaçtır? Kemal’in uykulu bir sesle, Benim kaşıklar mı, diyeceğini düşledi. Hâlâ saklıyor musunuz onları, yuh! Evlerinin önündeki otobüs durağında metal banka oturup beklediler. Evin ışıkları yanıyordu öylece. Avize ne güzel duruyordu buradan bakınca, saksılardaki çiçekler, iki yana toplanmış perdeler.

Son otobüs on ikide mi, diye sordu kocası.

Herhalde öyledir canım, dedi Handan.

Saat on ikiye on vardı.

Seyrelen trafiğin içinden ışıl ışıl bir otobüs durağa yanaştı.

PASTIRMA YAZI

Annem tepside çaydanlığı dengelemeye çalışarak girdi kapıdan, Hadi, dedi. Ne uykusu bu? Pastırma yazı, gözünü sevdiğim. Tarhana kurur artık bugün. Kalk hadi, kalk, miskinlik edilecek gün değil. Halûk yalnız mı gelecek?

Sabiha Abla, diye yırtınan sese kulak kabarttı, balkona fırladı. Hiii, dediğini işittim. Mahallenin derdi, dedikodusu bitmez. Gene ne oldu, kim kiminle kaçtı, kim kiminle dövüştü bakalım. Balkona adımımı atar atmaz annem bedenini siper edip, Allah aşkına gir içeri, dedi.

Neden?

İki inatçı keçi gibi duruyoruz eşikte.

Allah adını verdim, bakma sen, aklından çıkmaz bir daha.

Ne aklımdan çıkmayacak?

Perdeleri çekiyor yeniden.

Kim? N’oldu söylesene.

Sevi diyor. Ölmüş.

Eli bacaklarının arasına kayıverirdi Sevi’nin, çay içip kurabiye yiyen komşuların gözlerinin önünde, som etin içinde kaybolur, çalışırdı dolma gibi parmaklar. Annesi fark edinceye kadar komşular ağızları açık, birbirlerini dürtükleyip kıkırdayarak, cık cıklayarak, alışmış anacım, canı istiyor, n’apsın garip. Alman işi fayans sehpaya çay tepsisini dar bırakıp vururdu Meliha Teyze, yavrucağının artık neresi denk gelirse. Kocalarının tepelerine bindiğini, her gece, her gece, çamaşırda kopmuş bellerine, çatlayan başlarına rağmen, bıkkınlıkla, bunun emekliliği yok diyerek anlatan kadınların Recai gelse nazlanmayacaklarını düşünürdüm. Horoz gibi iki tık tık değil de, Meliha Teyze’nin biz yüzü gözü açılmamışlar yokken ayrıntılandırdığı, neyse ki Aysun’un yüklüğe saklanıp dinlediği, sabahlara dek süren, alet edevatla zenginleşen maratonlar hepsinin gözlerini, tenlerini cilalayıp ışıtırdı.

Onlarda ayıp günah yok ki anacım, bizde olsa pabucunu ters çevirip önüne koydun muydu, hâkim o dakka tek celsede boşar. Helga’dan, Anna’dan öğrendikleriyle kuş gibi öttürüyormuş evlatçığımı. Etine doyunca getirip atıverdi kapıya kedi eniği gibi. Recai beni seviyo, gelcek bugün, deyip durdukça içim parçalanıyor valla, Allah evladıyla sınamasın kimseleri.

Annem, Ben Hacer Teyzene geçiyorum biraz, dedi. Şekerli su içtim ama nafile. Azıcık havam değişsin. Bak ölümü gör balkona çıkarsan. Hırkası omuzlarında, misafirlik başörtüsünü de takmış.

Üçüncü katın balkon demirlerinden sarkıyor Sevi. Alt katın güneşliğine dayanmış bedeni. Güneşlik sağlam, demir iskeletli falan. İstese son anda üstüne basıp cayabilirmiş. Yüzünü seçemiyorum ama en sevdiği elbisesi üzerinde. Recai’nin Almanya’dan getirdiği elbiseleri yakarsa kızı o hayırsızı unutur sanmış Meliha Teyze, ekmek bıçağını aldığı gibi üstüne yürümüş anasının. Bağırışlarını hepimiz ta buradan duyduk. Meliha Teyze onur meselesi yapmıştı enikonu. Kız neler aldım, ne güzel esvaplar, eşek inatlı, giymem allah giymem. Sevi pazardan pazara değişirdi üstünü. Her hafta elbise değişince buzdolabının arkasındaki duvara küçük bir yıldız yapardı, ilkokulda yapmayı öğrendiklerinden. Bu takvime göre Sevi, Recai’yi görmeyeli yüz seksen yıldız olmuş. Annesi titizdir ama sıkıyorsa silsin o takvimi duvardan. Kızınca memesine memesine vururdu insanın, avucunun içiyle.

Kapı çalıyor. Aysun. Sabah namazına kalkınca bulmuş Meliha Teyze, diyor. Balkonu hep kilitli tutardı ya, açıkmış, bir de baksın ki.

İçeride duramıyoruz. Herkes salkım salkım balkonlarda. Pazar olduğu için yeni uyananlar var, onlara alt, üst ve yan balkonlardakiler anlatıyor olanları. Üç kişi zorlukla balkona çekiyorlar Sevi’nin katılaşmış bedenini. Kel, sırık gibi bir adam defterine bir şeyler yazıyor. İpi sökmüyorlar. Gözümü ipten ayıramıyorum.

Halûk o sevdiğim mavi ceketini giymiş, kokular sürünmüş. Annemin yanında yanaklarımızdan uzak uzak öpüyoruz birbirimizi. Halûk’a Sevi’yi anlatıyor annem. Ya, öyle mi falan diyor ya, dinlemiyormuş gibi. Sıkıntılı.

Demini almıştır, getir hadi çayları kızım.

Mutfaktan annemin sesini duyuyorum.

Evladım çok uzadı bu iş, yaza diyordu annen. Yaz geldi geçti.

Halûk’un cevabını duyamıyorum. Çayını verirken fark ediyorum yüzüğünü takmadığını. Yüzüme bakmıyor. Tepsiyi kanepeye bırakıveriyorum.

Götürsene kızım mutfağa, aaa, diyor annem mahcup mahcup.

Her şeye karışmasa olmaz. Sıkıştırmasın düğün düğün diye.

Çaylarınızı tazeleyip hemen geliyorum. Halûk kekten yesene, tarçınlı, seversin sen.

Ocağın önünde dikiliyorum. Çaydanlık tıslayıp fokurduyor. Sıçrayan su ateşe değdikçe can yakıcı bir ses çıkıyor. Balkonlarda kimse kalmamış. İp yerli yerinde duruyor. Kimsenin aklına gelmemiştir sökmek. Belki sonra. O ipe bakıp düşünecekler. Uzun uzun düşünecekler.

MAKİNE

Makineyi aldığından beridir, diyor annem. Ah o makine. Görmeye gittim elbet. Tuşları ışıklı. Her bir matkabından kablolar sarkıp bilgisayara kavuşuyor. Baban işaretparmağı böyle bükülü, ha bire basıyor, tık tık tık çat. Çığlık çığlığa ötüyor o vakit, yer sarsılıyor. Güzel, diyor baban, kız gibi. Dükkâna sokarlarken azıcık göçmüş yanı. Orayı okşuyor. Ben sana diyeyim: Baban aklını yitirdi. Ortalığı toza boğan, yerleri silme talaş dolduran baba yadigârı tezgâh yetmiyor muydu? Aç mı kaldık o varken? Babanın aklını başına getir. Akşam oldu mu evine gelsin, üstü un gibi toz, o genç işi pabuçları sana versin, kalikleri geçirsin ayağına.

Askerden döndüğümden beri dükkâna ilk gelişim. Babam hemen atölyeye sürüklüyor beni.

Pınar Hanım’a lükens ayak masa yapacağız, diyor, tam vaktinde geldin.

İşaretparmağını büküp bilgisayarın başına geçiyor. Yusuf’la Sedat gri tulumlarının içinde dikiliyor. Hepimiz makinenin kırmızı kablolu, işbilir matkaplarının oyduğu, birbirinin eşi dört tahta parçasına bakıyoruz. Ayaklarımın altı karıncalanıyor makinenin titreşiminden, dişlerim sallanıyor. Pınar Hanım kim, diyorum. Kimse duymuyor. Bağırıyorum. Pınar Hanım kim?

Rüzgârla beraber kapıdan giriyor. Geniş alnındaki yara izini bir tutam perçemle saklayacağına sıkı sıkı toplamış kara saçlarını. Atkuyruğunu örmüş. Örgünün ucunda kadife bir kurdele. Yara izini böyle övünür gibi sokmasa gözüme, memelerine bakacağım, azıcık kalın baldırlarına. Olmuyor. Gözüm hep o çirkin, mor tümsekte.

Babama birtakım kâğıtlar gösteriyor.

Stopajı yatırdım Mehmet Bey. Öbürüne vekâlet lazımmış.

Evet, diyor babam başka laf bilmezmiş gibi. Evet, evet, evet.

Pınar Hanım mı daha önce geldi, makine mi?

Yusuf planyayı kaldırıp gazete seriyor köşedeki tezgâha. Plastik kaptaki suşinin naylonunu yırtarak açıyor. Çubuklarla uğraşmak gelmiyor içimden. Parmaklarımı çubuk şekline getirip somonluyu ağzıma atıyorum.

Aynı gün geldiler, diyor makisini wasabiye batırırken. Usta çok değişti. Makine geldiğinden beri saçlarını Fatih Terim gibi tarıyor. Hele o fular. Alışamadık. Huzursuz oluyoruz. Sedat geçen gün, Ben kendime başka iş bakıyorum, dedi. Aramızda kalsın ama ben de fazla kalmam. Zaten bu makine her şeyi bizim yerimize yapıyor. Köreliyoruz burada. Bak ellerime, pamuk gibi