Nurhan Şahinkaya

Bir Yerden Kırılır

Öykü

Nurhan Şahinkaya

1969 yılında Bursa’da doğdu. İlk, orta, lise, üniversite ve uzmanlık eğitimini Bursa’da tamamladı. Tıp doktoru, nöroloji uzmanı. Çocuk yaşlarından beri yazmaya ilgili. Dört yıl boyunca Hekimce Bakış dergisinin yayın kurulunda yer aldı. Bir yıl boyunca da İznik Yerel Gündem gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. Makale ve öyküleri Cumhuriyet Bilim Teknik, Notos, N’den, Ihlamur dergilerinde ve Oggito’da yayımlandı. 2019 yılında Bursa’da Nezihe Meriç adına düzenlenen öykü yarışmasında mansiyon ödülüne değer görüldü. Aktif olarak hekimlik yapmaya ve yazmaya devam ediyor.

Künye

Notos Kitap 206

Edebiyat 83

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2022

Birinci Basım Ekim 2022

Birinci Sürüm Kasım 2022

ISBN 978-605-7643-89-6

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-92-6

Sertifika 52101

Editör

Mehmet Zeytin

Son Okuma

Duygu Şentuna

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Teknik Hazırlık

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Nurhan Şahinkaya

Künye

İçindekiler

Ocak

İçelim O Zaman

Uzak

Bulutlara Bak Gidiyorlar

Çekirdek Aile

Orantısız Güç

Boris

Saatler Ayarlandı

Geçmiş

Bir Avuç Toz Şeker

Parodi

Seksen Dört

Pınar

Süt

Heidi

Sen Bizden Değilsin

Mağara

Maskeli Balo

Kadın

Mete’ye

Ocak

Hacı Teyze’nin özene bezene hazırladığı çilek reçeli olmasaydı bütün bunlar yaşanmayacaktı.

Hemen her sabah perdenin aralığından sızan ışık huzmesinin tam gözüme vurmasıyla uyanıyorum. Sabaha karşı saatlerinin o tatlı uykusunu berbat eden, ne yaptığını bilmeyen bir oyuncu bu. Evde olabilmenin, yatağımda uyuyabilmenin, daha da önemlisi yaşayabilmenin tadını çıkaracakken arsız bir ışık beni perişan ediyor. Bu kendini sevimli gösteren şeyin gözüme girmesiyle fırlıyorum yataktan. Perdeyi sağa çeksem soldaki, sola çeksem sağdaki aralıktan sızıyor, beni deli etmeye yetiyor. Onunla boğuşurken kaçan uykum sayesinde güne zinde ama bir ipin üzerinde dikkatle yürüyen cambazın huzursuzluğuyla başlıyorum. Sinirlerim her yöne kayacak gibi oluyor. Bazen bir söz, bir bakış onları yürüdükleri ipin üstünden teker teker düşürüyor, şiddetine göre bir bağırış, bir bakış, bir kapı çarpması, karşı duvara fırlatılan kalem kâğıt ya da devrilen bir masa olarak geri dönüyor.

Bu kez ışık falan yok. Henüz gün ağarmamış. Beni sabahın köründe yataktan fırlatan şey, karşı arsadaki işçilerin gürültüsü. Tam on gündür aynı eziyet. Güm diye bir sesle fırladım yataktan. Perdeyi sonuna kadar açtım. Pencereyi de. “N’apıyorsunuz lan siz.” Aldırmadılar, beni duymadılar sanki. Bir daha bağırdım. Karım da yataktan fırlamış, arkamda beni çekiştiriyor.

“Haluk ne yapıyorsun, belediye işçileri onlar, adamlar keyfinden mi bu saatte çalışıyor.”

“Sese baksana, güm güm, bildiğin mayın patlıyor.”

Karım sinir bozucu sakinliğiyle, elbette dinamit patladığını, yoksa o binayı yıkamayacaklarını, harabeye dönen o yapıyı yıkıp yerine park yapılacağını, buna şükretmemiz gerektiğini yeniden tane tane anlattı. Hiç bıkmadan anlatabilme konusunda üstüne yok. Bunları kendisinden en az onuncu kere dinliyorum. Her seferinde sanki ilk kez anlatıyormuş gibi. Bir defasında yüzüne dikkat ettim, altıncı kez falandı sanırım, aynı vurguları, aynı tonlamayı yapacak mı diye. Yaptı. Harabeye dönmüş binanın içinde gecenin bir vakti bali çeken çocukları anlatırken, o serseri kılıklı, insan bile sayılamayacak çocukların hallerini anlatırken yaptı. Yüzünü buruşturdu ve kurtulacağız bunlardan derken her iki elini def etme pozisyonunda salladı. “Tamam Arzu,” dedim, “bu saatte dinamit patlatmalarına hayatta sinirlenmeyeceğim, konuyu kapayalım mı.” Kapatmadı. Bütün bu sinirimin yaşadıklarımla ilgisi olduğunu, o kahrolasıca günleri bir türlü unutamadığımı, eğer bu yarayı kendi kendime sarmayı başaramayacaksam bir psikoloğa gitmemin ne kadar iyi olacağını, onların bu işin ilmini yaptığını ve çok zor zamanları cümle âlemin bu yolla üstünden attığını gene tane tane anlattı. Bütün sinir bozuculuğuyla. Sabahın köründe pencerenin önünde dikilmiş, bunları konuşuyoruz. “Bak Arzu,” dedim, “ya sus ya...” “Yaparsın sen,” dedi. Sanki bir şey yapmışım gibi. Sen bana bunu da yaparsın. Dişlerim kenetli, bütün çenem sızlıyor. Avuçlarımı mutfakta açtım. Tırnaklarım batmış. İki avucumda da küçük küçük dörder tırnak yarası.

Gene aynı ses. Bu sabah da. Birden doğruldum yatakta. Sevgili karım da fırladı. Avuçlarımdaki tırnak izlerini gördüğünden olsa gerek sesini çıkarmadı. Baktım mutfağa koşuyor. Etrafı buğulanmış büyük bir bardak soğuk suyla döndü. “İç canım.” İçtim. O kadar hızlı içmişim ki beynim zonklamaya başladı. “Arzu kafama bir şeyler oluyor.” Gülümsedi. Her şeyi bilen karım bunu da biliyor. “Soğuk baş ağrısıdır o, geçer,” dedi. Yatağın kenarına oturdum. Ne kalkabiliyorum ne yatabiliyorum. Ellerimle başımı sıkıştırdım, biraz rahatladı. Tam uzanacakken güm diye bir patlama daha. Beni bir kez daha yerimden sıçrattı. La havle. Arzu yine yetişti imdadıma. Bugün bitiriyorlarmış, belediyeyi arayıp sormuş. “Bir gün daha,” dedi, “bir gün daha sabret.”

Kahvaltı aynı, ev aynı, Arzu aynı, gideceğim iş aynı, kazanacağım para aynı. Hatta her sabah bizi yataktan zıplatan gürültü bile aynı. Askerden dönünce başka bir hayatım olacak sanıyordum. Böyle aynılıkları dert etmeyeceğimi, ufak tefek şeyleri kafama takmayacağımı, yaşamın keyfini sonuna kadar süreceğimi.

Taze bir karar, bugün yeni hayatımın ilk günü olsun. Gülümsemişim. Arzu da gülümsedi. Böyle gülmek bana çok yakışıyormuş. Tam masadan kalkacakken pır pır pır pır diye bir ses. Gene sandalyeden fırlamışım. “Bu ne, helikopter mi var tepemizde.” “Yok canım ne helikopteri, tüp bitiyor,” dedi. Baktım pır pırlayan ocak. Altını kapadım hızla. Arzu durur mu; kahvaltısı daha bitmemiş, hiç saygım yokmuş, bunda ne varmış, her ses beni huylandırıyormuş. “Artık bu konu fazla uzadı,” dedi. “Uzatma sen de,” dedim. Uzattı. Dırdırdır, bitirmedi. Ayakta dikilmiş, onu dinliyorum. Tırnaklarım avuçlarımda. Mutlaka bir psikoloğa gitmeliymişim. “Arzu sus.” Sustu. “Git çayını nerede içersen iç, kes sesini.”

Gene kahvaltı, gene ocak pır pırlıyor. Bütün huzurum kaçtı yeniden. Bu defa kapamadım. Sevgili karımın sıcak çay içme keyfine saygı gösterdim. Kalkıp balkon kapısını açtım. Derin derin birkaç nefes. Oturdum yeniden. Bir dilim ekmeğe ince bir katman yağ sürdüm, üstüne de çilek reçeli. Bir lokma. Çileğin kokusu, tadı ağzımda. Aynı Hakkâri’de askerlik zamanları gibi.

Bir Hacı Teyze vardı, karakola yakın bir evde oturuyordu, arada bize çilek reçeli yapardı. Nereden buluyorsa o küçücük çilekleri, bir kokusu olurdu buram buram. Reçel gelince kimse yemeklerin yüzüne bakmaz, bir kavanoz reçeli beş dakikada siler süpürürdük. Bir sabah gene böyle kahvaltıda çilek reçeli yiyorduk. Telefon çaldı. Bir arkadaşım kalktı masadan. Beş dakika sonra yüzü bembeyaz geri döndü. “Ne oldu,” dedik.

“Karakolu basacaklarmış, dikkatli olmalıymışız.”

“Ne dikkati, daha on gün önce komşu köydeki karakolu bastılar da hepsi ölmedi mi,” dedim. Sessizlik oldu. “Yer değiştirelim,” dedi bir arkadaşım. “Bu adamların şakası yok, komutana söyleyelim.” “Söyledim,” dedi öbürü. “Helikopter gelecekmiş, hepimizi başka bir yere taşıyacaklarmış.” “Selam söyledi, az biraz dişinizi sıkın,” dedi. “Olsun,” dedik, “bekleriz, sağ olsun.” Üç gün geçmemişti ki yedik baskını.

“Ne düşünüyorsun,” dedi Arzu. Ekmeğin yarısı elimde kalmış. Bıraktım tabağa. Yüzüne takıldı gözlerim. O da bana bakıyor öylece. “Çıkıyorum ben,” dedim. “Sağ ol.” Ocağı kapamadım.

Günler birbirinin benzeri olunca çabuk geçiyor. Uyku aynı, uykusuzluk aynı. Pazar sabahı gene erkenden uyandım. Beni uyandıran işçilerin gürültüsü değil bu kez, ışık da yok. Beni uyandıran o sinsi, içime işleyen pis alışkanlık işte. Sabahın altısında uyanma alışkanlığı. Ama öyle bir iki günde gelişmemişti bu durum. Arzu’nun söylediği gibi dinamitle ev yıkma çalışması hemen bitmedi. Tam yirmi bir gün sürdü. Uğursuz yirmi bir. Ayın yirmi birinde askere gitmiştim, ayın yirmi birinde evlendim, yirmi birinde gömdüm babamı. Uğursuz yirmi bir. Bu kez tersi olur mu acaba. Kalktım. Şu kadını uyandırıp dün gecenin hesabını sorsam mı.

Dün gece arkadaşlar bize gelmişti. Önce yemek yedik sonra film seyredelim dedik. Bir güzel yerleştik koltuklara. İşgüzar Tunç kalktı, “Işığı kapatalım,” dedi. Fırladım. Yetişemedim. Ortalık karardı, donakaldım. “Aç şunu,” diye bir nara atmışım. Açtı. “Karanlıkta izlemeyi sevmiyoruz da biz,” diye geveledi Arzu. Işıl ışıl seyrettik, karanlığa ne gerek var, baskın günlerini mi anacağız. Film sonunda herkesten bir yorum geldi tabii. “İyi film,” dedi Tunç. “Şarkılar çok güzeldi,” dedi Seda, “adam çok iyi ya.” Der demez kocası Tunç âni bir hareketle ona baktı. “Yani fena değil, galiba iyi spor yapmış,” diye mırıldandı. “Bence de,” dedi Arzu. “Ben de spor yapıyorum ama takdir ettiğin yok,” dedim. Tam istediği cevabı vermiştim. El âlemin yanında beni övecek. Öyle yaptı. Beni ne kadar beğendiğini, dünyanın bütün yakışıklıları karşısında dizilse dönüp bakmayacağını, onun gözünde benden daha yakışıklı kimse olmadığını anlattı. Bir yandan da ekrandaki adama bakıyordu. Sonra bir kahkaha. “N’oldu şimdi,” dedim. Aklına komik bir şey gelmiş. Bütün gece kıkır kıkır. Özellikle Tunç’un bütün iğrenç esprilerine kahkahayla güldü. Gene bir yersiz kahkahasında, “Şu devedikenleri gitsinler, konuşacağız,” diye fısıldadım kulağına. Yanımdan kalktı, öbür koltuğa oturdu. Sohbet gene de keyifliydi, özlemişim arkadaşlarımı. Tunç hariç. Arzu da aksine ona özen gösteriyordu. Mesela kadehinin boşaldığını benden önce fark ediyordu. Kaşı gözüyle doldurmam için işaret etmesini üçüncü kadehten sonra savuşturdum. Bir kere daha kaşlarını kaldırdı kadehi işaret ederek. Başımı çevirdim. Kalktı. Homur homur karafı aldı. Tunç’a yaklaştığında ağzının kulaklarına varışı, bir eda bir cilveyle kadehi doldurması, eğildiğinde memelerinin bütün haşmetiyle Tunç’un ağzına girecek kadar açılması, o halde yavaş yavaş oyalanışı kanımı dondurmuştu ki Seda yerinden fırladı. “Ben hallederim,” dedi. Karafı kaptı. Arzu şaşkın, geldi usulca yanıma oturdu. Ses çıkarmadım. Epey geç vakit gittiler. Onlar gider gitmez yatağa girdim. Galiba Arzu daha geç yattı. Bir süre mutfaktan gelen sesleri duydum sadece.

Erken uyanmak artık sinirimi bozmuyor. Alıştım bu duruma. Sessizce yataktan kalktım, gidip kahvaltı hazırlasam daha iyi olacak. Hesap sorma işi sonraya kalsın. Geceden kalan dağınıklık varsa onları da toparlarım, oyalar beni. Baktım salon tertemiz, pencere açık, bir güzel havalanmış. Televizyon kapalı. Sadece cılız bir mum yanıyor. Söndürünce iğrenç bir koku kapladı ortalığı. Allahtan pencere açık. Havalansın biraz. Mutfağa geçtim, kapıyı kapadım, kahvaltı hazır olunca seslenirim. Ocağı açtım. Çayı koydum. Geberesice tüp bitmemiş, hâlâ pır pırlıyor. Pır pır da pır pır. Kulaklıklarımı taktım, müziğin sesini açtım. Fakat tüpün sesini hâlâ duyuyorum. Helikopter tepemde dönüyor. Kahvaltılıkları çıkardım. Buzdolabının orta rafında poşette bir şey var, tabancam. Tatile giderken koymuştum oraya, hırsızlara karşı. Aldım. Poşetinden çıkarıp masaya bıraktım. Arzu’yu uyandırmaya gidince koyacağım çekmeceye. Tabakları yerleştirdim. Kenarında kelebekler var, pembe-yeşil. Çay suyu taşıyor cıs cıs. Çayı demledim. Ocağa yaklaşınca gene aynı ses, pır pır pır pır. Müziğin sesini biraz daha açtım. Masa hazır sayılır, baktım tatlı koymamışım. Bal ve reçel kavanozunu çıkardım dolaptan. En kelebeklisinden iki küçük kâse seçtim. Balı koydum. Reçel kavanozunun ağzını açınca bir çilek kokusu kapladı ortalığı, buram buram. Sanki reçel değil yeşil yeşil sapları olan küçük dağ çilekleri. Saçıldı birden, her yer çilek, tezgâhın üstü silme çilek. Koku. Balkonun kapısını açtım. Koku azalmadı. Pır pır pır pır. Ocak susmuyor. Müziğin sesini sonuna kadar açtım. Beynim patlayacak. Ayağımın altında çilekler. Vıcık vıcık. Kan gölüne döndü ortalık. Koku. Kan kokusu. Ellerim ayaklarım kıpkırmızı. Helikopter susmuyor. Ocak mı. Mutfakta cesetleri kana boğulmuş beş arkadaşım. Bacağımı kaldıramıyorum. Oluk oluk kan akıyor. Baktım, tabancam. Tetiği çekiyorum. Helikopter paramparça. Ortalık toz duman. Tabaklar, dolap kapakları. Güüüm! Mayın mı. Her yer alev alev. Arzu’nun çığlığı, kolumdan çekiştiriyor. Silahı doğrultuyorum ona. Bir çığlık daha.

İçelim O Zaman

Led lambaların etrafa yaydığı sahte parlaklığın ayağa kaldıramadığı bedenimi dinlendiriyorum. Dört duvar ofisten eve yeni döndüm. Köşe koltukta bacaklarımı uzatmış oturuyorum. Hasan da karşı koltukta. Kendimi bildim bileli, galiba beş altı yaşından beri arkadaşım, dostum, sırdaşım. İki erkek arkadaştan öte kardeş, bazen de karıkoca gibiyiz onunla. Birlikte yemek yapıyor, birlikte ortalığı topluyoruz, bazı akşamlar da televizyonun karşısında satranç oynuyoruz. Satranç takımını dizdi gene.

“Gel hadi dersini vereyim.”

“Yenilen pehlivan güreşe doymazmış,” dedim. Takılmamı ciddiye aldı, “İşini bitireceğim,” diye homurdandı. Hiç isteğim yoktu ama hevesini kursağında bırakmak istemedim. Oyuna başladık, gözüm kulağım da bir yandan haberlerde. Ülkede olan biteni merak ediyorum. Bazen söyleniyormuşum televizyondakilere, gene söylenmeye başlamışım. Baktım Hasan kıs kıs gülüyor. “Sen de iyice yaşlı adamlara döndün,” dedi. Güldüm, “Öyle vallahi,” dedim, bir hamlede filini alıverdim. “Allah kahretsin,” diye bağırdı. “Ne var yahu, oyun bu.” Bu kez bir şey demedi ama yüzü kıpkırmızı kesildi. “Ne olacak bir dahaki oyunu sen alırsın,” dedim. “Daha oyun bitmedi,” diye söylendi dişlerinin arasından. Bir bacağını kıvırdı, üstüne oturdu, iki kolunu sıvadı, burnundan soluyor. Bir yandan da gülümsemeye çalışıyor. Böyle zamanlarda biraz sinsilik seziyorum davranışlarında. Yanlış bir şey yapacağım da rezil olacağım diye kontrol manyağına çevirmiş kendini. Bir gün hırsından delireceği ânı bekliyorum. İnsan içindeki kötü duyguları yok sayıp daha derine ittikçe basınç yaparmış, hiç olmadık bir zamanda patlayıverirmiş, olanı biteni uygunca ifade etmek gerekirmiş. Sağ olsun psikoloğum öğretmişti bunu bana.

Gülümseyerek baktım Hasan’a. Bir şey olmamış gibi, sanki onun bana karşı zaman zaman depreşen kıskançlığını hiç anlamıyormuş gibi şakalaşarak oyuna devam ettim. Derdin ne senin, geç karşıma adam gibi anlat bakalım demedim. Onun gibi burnumdan soluyup suratımı asmadım. “Havanda değilsen bırakalım, sonra devam ederiz,” dedim. Gözünü oyundan ayırmadı, hiç sesini çıkarmadı, beni duymamış gibi yapıyor.

Tam şah çekecekken güm diye bir sesle irkildim. Fırladık yerimizden. Hasan’la birbirimize bakıp, “Hayırdır inşallah,” dedik aynı anda. Tüp patladı sanki, doğalgaz da olabilir. “Kıyamet kopuyor galiba,” dedi Hasan. Bir kahkaha patlattım. “Niye oğlum, baksana ne acayip ses.” Tam o sırada ışıltısı salonu dolduran korkutucu bir şimşek çaktı. Meğer gök gürültüsüymüş. Güldüm. “Kıyamet koparken şimşek çakıyor muydu,” dedim. Gene bozuldu ama bana fark ettirmemek için dişlerinin arasından zoraki gülümsedi. Yerimize oturamadan dehşet bir yağmur yağmaya başladı. Dışarıda oluk oluk akan suyun sesini duyuyoruz. Perdeyi sıyırdım, yan yana oturduk, sokak lambalarının ışığını kesen, bulanıklaştıran yağmuru izliyoruz. Uzadı da uzadı, dinmek bilmiyor, sokakları sel götürüyor. Bir yandan da gürültü patırtı. Ya çatılara bir şeyler oluyor ya ortalıkta bir şeyler devriliyor, arabaların korna sesi de cabası. Etraf mahşer yerine döndü. Bekledik, gece saat biri geçti ama yağmurun sakinleşeceği yok.

“Yapacak bir şey yok,” dedim. Oturup satranca devam ettik. Bir yandan gözüm televizyonda. Haberler sokakların halini gösteriyor. “Kıyamet işte,” dedi Hasan, başıyla televizyonu işaret etti. Haklılığını ispatlamıştı. Başımı salladım, “Tamam kardeş haklısın,” dedim. Baktım saat ikiye geliyor, “Ben yatacağım,” dedim, “uyurum artık.” Tam yerimden kalktım, zil çaldı. Gene birbirimize bakıp, “Hayırdır inşallah,” dedik. Kalktım. Kapıyı açtım. Baktım Pınar. Tüyleri yapış yapış olmuş kedi yavrusu gibi sırılsıklam, tir tir titriyor. Hasan da put gibi donakaldı yanımda. “Gel hadi gel,” dedim. Omuzundan tutup içeriye sürükledim. Korumaya çalışılan yavru hayvanın avuçların içinde titremesi gibi tir tir titriyor elimin altında. Sarıldım. Yağmur o kadar çok yağınca bağırış çağırış korkutmuş onu. Evden fırlamış, sokakların halini görünce bu kez daha çok korkmuş, geri de dönememiş. On beş dakikalık yolu bir saatte yürümüş. “Ah be Pınar ne diye çıktın evden,” dedim. Bahanesini yüzüne vurmadım, gene sarıldım.

Sırılsıklamdı. Zangır zangır titriyordu. Banyoya götürdüm, “Sen şimdi sıcak bir duşa gir, ben sana giyecek bir şeyler getireceğim, tamam mı,” dedim. Hâlâ titriyordu, sadece başını salladı. Hasan koltukta oturmuş, elinde kumanda, bir yandan bize kulak misafiri oluyor, bir yandan televizyon seyrediyor. Bulabildiğim en küçük atlet, külot, pijama takımını çıkardım. Pınar ufak tefek, yerden bitme yerelması bir kız, bunlar ona olur, hatta içinde kaybolur. Banyonun kapısını yavaşça açıp giysileri çamaşır sepetinin üstüne koydum. Küvetin içinde oturmuş, büzüşmüş, başından aşağı süzülen suya bırakmıştı kendini.

O duştayken mutfak tezgâhına dayandım, öylece bekliyorum. Kafamın içinde Pınar’lı anılar cirit atıyor. Bir yandan da Hasan’ı seyrediyorum. Hiçbir şey konuşmuyor, sanki dünyanın en önemli programını seyrediyormuş gibi gözünü televizyondan ayırmıyor. “Keşke gelmeseydi,” dedim. Başını iki yana salladı. “Huysuzluğun tutmasın gene, kıza iyi davran,” dedi. Sonra da daha fazla sinirimi bozmadan odasına gitti.

Artık ayakta durmaktan yorulmuştum ki Pınar nihayet banyodan çıktı. Ona büyük gelen giysilerin içinde daha da küçülmüş görünüyor. Yanıma geldi. “Oturalım istersen,” dedim, başımla ilerdeki koltuğu işaret ettim. Beni duymamış gibi konuşmaya başladı. “Ayakları çıplak bir kadın vardı, düştü, başını çarptı, çok hızlı çarptı, çamurlu sulara oluk gibi kan karıştı.” Ağlamaya başladı. “Yağmur vardı, yağmur çoktu, rüzgâr da vardı.” Hıçkıra hıçkıra konuşmaya çalışıyor. Ah Pınar senin bu senaristliğin... “Tamam canım, sakin ol,” dedim. Sarılıp koltuğa götürdüm onu. “Hadi otur biraz, ben sana şimdi güzel bir çay demleyeceğim, konuşacağız hepsini, anlaştık mı.”

Sabaha karşı sakinleşti. “Hadi uyuyalım artık,” dedim. Yatağa iki tabut gibi uzandık. İki dakika içinde uyudu. Yağmur Pınar’ı bana yeniden getirmişti. Hayat bazen Guam çukuru kadar derin ve hiç hayal etmediğin kadar insafsız. Arada titriyordu, sarılıp ısıttım, bir de ensesini kokladım derin derin. Bütün gece gözlerimi tavana dikip düşündüm. Aklım onu son gördüğüm güne takılıp duruyordu.

≈

Artık canımı daha fazla yakmasına izin vermeyeceğimi anlamıştı, onu aramıyordum, telefonlarına cevap vermiyordum. Bir gün Hasan’la laflıyorduk. Telefon çaldı. Baktım Pınar. Telefonu fırlattım koltuğun öbür ucuna. “Açsana,” dedi Hasan, “kaçıncıya arıyor, ya önemliyse.” İçimdeki nar fışkırdı birden, göğsümün tam ortasındaki sızıyla açtım telefonu. Pınar’ın sesi telaşlı, aceleyle bir şeyler anlatıyor. Anlamadım çoğunu. “Sen hemen gel,” dedi konuşmasının sonunda. Çat diye kapadı telefonu. “Ne olmuş,” dedi Hasan. “Bilmem, hemen gel deyip kapadı.” “Git o zaman abi, belli ki durum ciddi.” Giyinip çıktım. “Acil herhalde,” dedim, “sesi kötüydü.”

Evine gittiğimde hazırlanmış beni bekliyordu. Uzun kollu siyah bir gömlek ve siyah kumaş pantolon giymiş, eline de siyah bir tülbent almıştı. “Hayırdır,” dedim. “Yürü,” dedi. Kolumdan sürükledi. Ne olduğunu anlamadan alt kat komşunun kapısında buldum kendimi. İçeriden uğultulu, kalabalık sesi geliyordu. Kapı açıldığında burnuma keskin bir limon kokusu çarptı. Acı, bayat, yakıcı. Etraftaki kadınlardan, gözleri kıpkırmızı erkeklerden, huşuyla kıpırdayan dudaklardan, birbirine çarpıp duran omuzlardan hep aynı iç bayıltıcı koku yayılıyordu. Kapıdan girerken usta bir beceriyle örtüyü kafasına takıverdi. Gitti, komşu teyzenin yanına oturdu. Ben öyle ayakta kalakaldım. Kolonyayı aldı eline, kadının bileklerine döküp ovmaya başladı. Ah teyzecim ah, diye sahneyi tamamlıyor. Kadın daha fena oldu onun bu sözlerinden sonra. Rengi solunca Pınar usta bir manevrayla yemenisini omzundan geriye savurup, “Su getirin su,” diye inletti ortalığı. Nereden biliyor bunları, rolünü nasıl bu kadar iyi oynayabiliyor, ortamın acısıyla elim ayağım titrerken ağzım bir karış açık, onu seyrediyordum. Biri mutfağa doğru koşturdu. Öbür tarafta fısıltıyla Kuran okuyan kadın sesini yükseltip, “Veleddalin amin,” dedi. İniltiler, hıçkırık sesleri, saatin guguk sesi, dualar... Ortalık feci. Su geldi, Pınar bardağı komşu teyzeye uzattı. “Hadi teyzecim, iç şunu rahatlarsın.” Kadın bardağı alamadı çünkü sağ eli yumruk halini almış, sımsıkı kapalıydı, trnakları etine batmış, avucunun içinden kan sızıyordu. Pınar bileğine biraz daha kolonya döküp ovdu, elini açmaya çalıştı. Tırnaklarını daha fazla etine geçirdi kadın, avucunu daha sıkı kapadı. “Ambulans çağıralım,” diye bağırdı Pınar. Odadaki sesler kesildi. İşte oranın da hâkimi olmuştu. Kocaman kadınlar, erkekler ağzının içine bakıyorlardı. “Böyle olmaz, hemen ambulans çağırın,” dedi kararlılıkla. İtaat ettiler. Erkeklerden biri yüz on ikiyi aradı. Baktım komşu teyzenin gözkapakları ağırlaşıyor, rengi beyazdan sarıya doğru dönüyor, bayılacak galiba derken birden iki kolu yana doğru salınıverdi. Yumruk yaptığı eli yavaşça açıldı. Avucundaki kâğıt yere süzüldü. Tam o sırada ambulans geldi. Sağlık görevlileri sedyeyle içeri girerken Pınar kaybolmasın diye kâğıdı alıp masanın üstüne koydu. Sedyeyi çıkarırlarken buruşturulmuş kâğıdı açtı. Eliyle düzeltti. Hızlıca okumaya başladık. Sonunda birbirimize baktık, öylece kalakaldık. Bakışları çok hüzünlüydü. İçime batan o bakışları olta gibi çıkardım kanatarak. Artık teslim olmak yok sana Pınar, artık dönüş yok Pınar. Her seferinde canımı yakacak bir yol buluyorsun, sen o treni kaçırdın Pınar. Ağlıyordu. “Mendilin var mı,” dedi burnunu çekerek. Elimle burnunu sildim, “Yok,” dedim, “hadi gidelim.”

≈

Sabah daracık mutfağımızda üç eski arkadaş keyifli bir kahvaltı masasındayız. Pınar mutlu görünüyor, özenli seçilmiş sözlerini ve içine bana ait övgüleri de sıkıştırdığı şen şakrak konuşmasını dinliyoruz. Bir söylüyor bin gülüyor. Çabuk toparlanmış görünüyor. Pınar işte. Ha bire çay içiyor, peynir, zeytin, domates, ne bulursa yiyor. “Dur yahu, kıtlıktan mı çıktın,” dedim. Aldırmadı. “Çok acıktım ne yapayım.” Hasan hemen savunmaya geçti. “Bırak yesin kızcağız ne olur ki,” dedi. Sinirlendim, tövbe tövbe. “Yahu eski sevgilime şaka da mı yapamayacağım.” Eski sevgili lafını duyunca ikisi de put kesti. Sonra Pınar birden yüzüme baktı. Ben de ona. Hiçbir şey söylemedim. Kalkıp çayları doldurdum. İki dakika sonra şen şakrak konuşmaya devam etti. Bu arada kendini yazı çizi işlerine kaptırmış. Aslında nitelikli eserler yazmak istiyormuş, ne yazık ki nitelikli eserler ikinci sınıf aşk romanları kadar ilgi görmüyormuş. Ama o gene de doğru bildiğini yapacakmış. Bunun için mutlaka iyi bir edebiyatçıdan ders alacakmış. Her işin ilmi varmış, tabii edebiyatın da. Öyle rastgele yapılmazmış bu işler. Uzaklara bakarak anlatıyordu bütün bunları. Büyük bir edebiyatçıydı ve yüzlerce okurunun karşısında düşüncelerini aktarıyordu sanki. Biz de ağzının içine bakarak dinliyorduk. Pınar böyle işte, her zaman ilgi çekmeyi başarıyor. Aslında kötü sayılmazdı yazdıkları. Daha önce birkaç öyküsünü okumuştum, güzeldi. Sadece biraz maymun iştahlı buluyordum onu. Tam yazı konusuna yoğunlaşacakken, resim yapacağım diye tutturmuştu. Bir resim hocasından altı ay kadar ders aldı. Sonra ondan da vazgeçti. “Sende para bol tabii, saçıp duruyorsun,” demiştim, o zaman çok sinirlenmişti. Bütün servetini ömür boyu sürecek bir hobi için harcarmış. Ölene kadar yanından ayrılmayacak tek gerçek, sıkı bir hobiymiş.

Pınar bu arada cıvıl cıvıl konuşmaya devam ediyordu. Bir ara tekrar dinlemeye başladım onu. En sevdiği kitap Kör Baykuş’muş. “Söylemiştim değil mi,” diye teyit etti. “Söylemiştin,” dedim. “Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkla yiyen kemiren yaralar.” İçim ezildi, hatta midem bulandı birden. Bütün sıkıntılarımı deşme konusunda üstüne yok. Sözünü kestim. “Sabah sabah fazla ağır,” dedim, “bir çay daha içer misin?” İstemedi. “Neyse ki kıtlık getirmeden bitirdin kahvaltıyı,” diye takıldım. Bu kez Hasan da gülümsedi.

Yağmur dinmişti çoktan. Üstelik güneş çıkmıştı ışıl ışıl, ama sokaklar çamur içindeydi. “Sana giyecek bir şeyler alayım,” dedim. “Tamam,” dedi. Karşıdaki alışveriş merkezinden bir eşofman altıyla bir tişört aldım. Geri döndüğümde Hasan’la satranç oynuyorlardı. Keyifler pek yerinde. Sinirlendim. İçimden üçe kadar saydım. “Masayı toplamamışsınız,” dedim. Hasan başını kaldırmadan, “Toplarız şimdi, ne acelesi var,” dedi. İçimden gene üçe kadar saydım. Masayı toplamaya başlayınca kalktılar. Beş dakika sessizlikten sonra gene Pınar’ın çınlayan sesi doldurdu ortalığı. Heyecanla anlatıyor. Doğum günümü kutlayacakmışız, çok güzel olacakmış, hava çok güzelmiş. Hem bol bol şarkı dinler, eski günleri anarmışız. Gönülsüzlüğümü fark eden Hasan bana göz kırparak –ondan beklenmeyecek bir basitlikle– kararı onaylamamı istedi. Başımı salladım. Pınar koluna sepetini takmış, pamuk prenses edasıyla gitti. İkimizi de pek bir hevesle kucakladı.

Akşamın gelmesini hiç istemedim ama geldi. Bu masada hiç olmak istemedim ama buradayım. Eski sevgililerin kutladığı doğum günleri ne kadar acıklı değil mi. “Hadi şerefe Selim, hadi ama yavaşsın bu akşam.” Pınar kadehini burnumun dibine sokmuş, yüzüme bakıyor, daha fazla sallayıp durmasın diye, “Şerefe canım,” diyerek kaldırdım kadehimi. “Durun durun bozmayın,” diye gürledi Hasan. A tabii fotoğrafsız olur mu. Bir de paylaşılacak sosyal medyada. Kendimi kadehimi uzatmış poz verirken buldum. Pınar zevkten dört köşe, işte yeniden birlikteyiz mesajı. Tabii terk edilmeye dayanabilir mi. Buradan hemen defolup gitmeliyim. “Durun durun, Selim’in şerefine içiyoruz bu akşam, sahi kaç oldun Selim,” dedi Hasan. “Kaç olursam olayım, senden hep büyüğüm Hasan,” dedim. Bozuldu. Benim zaten yüzüm gülmüyor. Bir tek Pınar’ın keyfi yerinde. Etrafı salaklarla çevrili ıssız bir adada gibiyim.

Fasıl heyeti masamızda, kavruk kemancının sesi kulağının dibinde çınlayınca Hasan irkildi. Eline bir yirmilik sıkıştırıp, “Huysuz ve Tatlı Kadın”ı istedi. Pınar kıkırdayarak şarkıya eşlik etmeye başladı. “Hadi, hep bir ağızdan, aşk gibi, sevda gibi, huysuz ve tatlı kadın.” Birbiri arkasına istek şarkılar devam ediyor. Bir yandan da Pınar telefonunu burnumun dibinde sallıyor. “Baksana ne kadar büyüdü Selim amcası.” Kedisinin fotoğraflarını gösteriyor arka arkaya. Şöyle akıllıymış, böyle şirinmiş. Fotoğraflarla kanıtlamaya çalışıyor söylediklerini. Videolu gösterime geçeceği sırada, “Pınar bu kedi pis mi azıcık, baksana gözleri çapaklı,” dedim. Bu soru kedi gösterisinin sonu oldu. Daha fazla uzatmadı. Ben de uzatmadım. Çok meraklıysan evinde oturup kedinle ilgilenseydin, kafamı şişirme benim. Bakışlarımdan anlamıştır içimden geçenleri. İnsanların ciğerini bilir o.

Hasan gözlerini dikmiş bize bakıyor. Bazen çok gıcık oluyorum bu adama. Nankör Hasan. Kediler bencildir, nankördür derler ama Hasan’dan daha nankör bir hayvan düşünemiyorum, gözümün önünde Pınar’a asılıyor.

“Hepimize sade kahve ustam.” Hasan’ın sarhoş sesi bütün masaya kahve ısmarladı. Artık kalkmamız gerektiğini anladı nihayet. O sırada bir çingene yaklaştı masaya, elinde karanfillerle. “Güzel ablama çiçekler,” diyerek zorla elimize tutuşturdu. Böyle avam âdetlerden hoşlanmadığım için geri verdim. Aynı anda Hasan çiçeği alıp Pınar’a uzattı. Kadının uzayıp giden tezahüratıyla kendinden geçen Pınar hiçbir şey anlamıyor gibiydi. Hasan gözlerimden anladı bir tatsızlık olacağını.

“Baksana çiçekler solgun zaten, şimdilik bununla idare etsin, sen daha güzellerini alırsın.”

“Demek bunu düşünmek sana kaldı.”

Burnumdan soluyordum. Pınar elimi sıkıca kavradı, nihayet olan biteni fark etti. O kadar sıkıyordu ki elimi hareket ettiremiyordum. Çingeneye çiçeği geri uzattı, ötekinin karanlık gözleri daha da karardı. “Güzel kız, sen kısmetlerini hep kaçırmışsın, sapsız tencere gibi kalmışsın ortalarda,” deyiverdi. “Kaçırdığım falan yok,” dedi, sıkıca kavradığı elimi göstererek. “Git hadi sen, git.”

“Canın sağ olsun güzel gözlüm.”

Bardakta kalan suyu arkasından fırlatıverdim. Dua etsin kadınlığına, yoksa ağzını burnunu dağıtacaktım.

“Yeter,” dedim dişlerimi sıkarak. El işaretiyle hesabı istedim garsondan, cüzdanımı çıkardım cebimden. Fasıl heyetinin son turunda sitemli bir kemancı sesi geliyordu. Duydum ki unutmuşsun gözlerimin rengini. Pınar bana bakıyordu. Daha çok sinirlendim. Sağa sola bakınmaya başladım. Derin nefes al, bitecek bu akşam. Hesap gelince Hasan da cüzdanını çıkardı. Uzaktan kaşlarımı kaldırdım. Cüzdanını yerine koydu sakince ama durmadı. Şerefecibaşı Hasan son kez kadehini havalandırdı. “Şerefe.” “Cinayet işlemeyeceksek içelim o zaman,” diye bağırdım. “Hadi şerefe o zaman.” “Efendim,” dedi Pınar gözlerini açarak. “Boş ver canım, hadi şerefe,” diyerek kadeh kaldırdım bir kez daha.

Uzak

Ölü evi diye yedi gün yemek pişmeyecek. Her gelen bir tencere yemekle geliyor. Bahçeden geçip sırayla içeri giriyorlar. Buz Devri’ndeki hayvanların göçü gibi. Bir çocuğun elinde rüzgârgülü, ortalıkta koşuşturuyor. Onu arka bahçedeki arkadaşlarının yanına götürme görevini bana verdiler. Birazdan tabut masanın üstüne konacakmış, çocuklar görmese daha iyiymiş. “Getirmeselerdi o zaman,” dedim. “Köy yeri burası oğlum, hayat bahçede, istesen de saklayamazsın,” dedi anneannem. Çocuğu kalabalığın içinde yakaladım. “Hadi gidiyoruz.” Arka bahçeye götürmeye çalışıyorum, biraz çekiştirerek. Onunla uğraşırken rüzgâr saçlarımı yüzüme düşürüyor, önümü zor görüyorum. Geçen yıl anneannem, “Kes şu saçlarını, kıza benzemişsin,” demişti de rahmetli dedem çok kızmıştı. “Karışma çocuğa hanım, istediğini yapsın,” diye söylenmişti.

Çocuğun derdi günü rüzgârgülünün dönmesi, koşamazsa üfleyerek çeviriyor. İte kaka arka bahçeye götürüyorum onu. Çocukların yanına bırakıyorum. Dalları yeni budanmış elma ağacının altına oturuyorum. “Budamazsan olmaz,” derdi dedem, “işe yaramayan fazlalıklardan kurtul ki elinde sağlam ve güzel olanı kalsın.” Çocukken bu ağacın altında oturup kitap okumak en büyük zevkimdi. Oradan pencerenin önündeki şebboyları, anneannemin sac ekmeği yaparken yüzünün güzelliğini, dedemin bahçedeki yaprakları süpürüşünü görebiliyordum. Annem çay getirirdi dedeme, karşılıklı içerlerdi. Ben de yanlarında oturur, onların konuşmalarını dinlerdim. Bir dedeme bir anneme bakardım. Annemin bütün dikkati dedemde olurdu, sanki ben orada yokmuşum gibi. Dedem arada bir benimle de ilgilenirdi. “Oku oğlum,” derdi, “ne varsa müspet ilimde var. Bakma sen bu adamların atıp tutmasına, mutluluk ve rahatlık ilimle gelecek.”

Çocuklar dalları yere kadar eğilmiş dut ağacının altında toprağı eşeliyor. Çıkardıkları solucanlar bir sopanın ucunda sıralanıyor. Sonra sırayla sopayı alıp koşuyorlar. Keyifleri yerinde. Takım arkadaşı solucanlardan birini düşürünce öbürü bir küfür salladı. Öbürü efelendi. Kavgaya tutuşuverdiler. Bir yandan onları izliyorum, bir yandan birazdan toprağa karışacak dedemin bahçede miras bıraktığı terli, tozlu kokusunu içime çekiyorum. “Hasan neredesin oğlum,” diye sesleniyor anneannem. Sallanarak kalktım. Cevap vermiyorum. Bir defa daha seslensin. Sesleniyor. Ölmeden önce bol bol duyayım sesini.

Ön bahçe kalabalık. Adım atılmıyor. Bahçe girişinden dış kapıya ray döşenseydi keşke, o zaman insanlar birbirine çarpmadan rahatça hareket ederdi. Şimdi yapılacak şey aniden bir yıkım kararının çıkması ve kalabalığın üstüne makinelerin sürülmesi. Olmaz tabii, zaten insan böyle zamanlarda olmayacak şeylerin peşinde.

Tabutu soğutmalı seyyar morgdan çıkarıp masaya koymuşlar. Annem tabuta doğru yürüyor. İki adımda bir sendeliyor. Çıt yok. Başındaki tülbentin ucuyla gözlerini sildiğini gördüğüm an bacaklarımdan başıma doğru bir ılıklık yayıldı. İçim tuhaf oldu. Düşeceğim. Benden habersiz gözlerimden boynuma doğru süzülen sızıntıyı elimin tersiyle siliverdim. Hiç sırası değil. Anneme sahip çıkmalıyım. O titreyen bacaklarıyla yürümeye çalışıyor. Ona doğru koşacak oldum, yaşlı bir kadın kolumdan çekti, durdurdu beni. “Bırak gitsin.” Annem tabutun başına geçiyor, dedemin kasketini yerleştiriyor üstüne. Dört bir yanını okşuyor. Bahçedekiler mıhlanmış gibi ona bakıyor, ben de. Annem hiç istifini bozmuyor. Sonra başını tabuta yasladı, orada öylece bekliyor.

İçeri geçtim. Anneannem mutfakta kadınları organize ediyor. Tezgâhın bir köşesi ilaç kutularıyla dolu. Üst üste sıralanmış tabaklar, tabakların üstünde kiminin ucu eğrilmiş çatallar, motifleri birbirinden farklı bardaklar. Masada eski model bir radyo. Hiç susmazdı. Cızırtılı sesle eski zaman şarkıları çalardı.

Kadınlardan bazıları eşarplarını bir kenara bırakmış, koşuşturuyor. Tabaklara nohutlu pilav, haşlama et, kıymalı pide koyuyorlar. Sanki cenaze evi değil, şenlik alanı. “İnsan acı çekerken yemek mi yer,” dedim. Birden anneannemin kaşlarını kaldıran bakışlarını gördüm. Anladım. Susmalıyım. O sırada kadınlardan biri limonata dolu sürahiyi havaya kaldırdı. Elime tutuşturdu. “Al çocuğum, ferahlasın insanlar.” “Demek zafer sarhoşluğunu kutlamak bana düştü,” dedim dişlerimin arasından. Uyanık anneannem duymuş, kolumu çimdikleyiverdi. “Oğlum dalga geçmenin sırası mı.” Bu hali çok komik. Dudaklarım bantlanmış gibi güldüm, fark etmediler.

Sürahi elimde bahçeye çıktım. Annem hâlâ tabutun başında. Nar ağacının dallarında güvercinler uğulduyor. Kanatlarını çırpa çırpa uçunca bahçedeki bakışlar birden gökyüzüne çevrildi. Annemse başını kıpırdatmadan sessiz sessiz ağlamaya devam ediyor. Hiçbir şeyi gördüğü yok. Dedem sevilecek adamdı allah için. Bir gün annem bana onun yaptıklarını anlattığında, “Kesin Comte ile aynı topraklarda yetişmiş,” dedim. “O kim çocuğum,” dedi. “Auguste Comte,” dedim, “senin anlayacağın canım annem, dedem gibi ilim irfan seven bir adammış.” Annem bunu duyunca benzetmemi takdir etti. “O da iyi adammış,” dedi. “İyidir,” dedim, “severim kendisini.” Dedemi de severim. Daha Cumhuriyet’in ilk yıllarında kızlarını okutmaya cesaret etmiş. Kızmışlar, söylenmişler, kız kısmı okur mu demişler, dedem dinlememiş kimseyi. Üstelik kafaları karışmasın diye Kuran kursuna bile göndermemiş. Asıl kıyamet o zaman kopmuş. Dedem gene aldırmamış. “Konuşur konuşur susarlar,” demiş.

Sürahi elimde, annemin başındayım. O tabutla konuşuyor, benimle değil. “Ne dedi bizim Comte,” dedim. Gülümsedi. Sonra yine tabuta kapaklandı. Tabutun üstündeki kasketi kokluyor. Elektra’ya benzetiyorum onu. “Bitsin artık bu aşk anne, Elektra öleli çok oldu,” dedim. Bu kez ters ters baktı. “Git başımdan,” diye huysuzlandı. Aklını az önce sokaktan geçen hurdacıya satmış görünüyor. Arkamdaki kadın, “Hadi çocuğum doldur şu bardakları,” diye elindeki tepsiyi burnuma uzattı. Bahçedekilere bir güzel limonata servisi yaptık.

Erkekler tabuta yaklaşınca annem mecburen ayrılıyor oradan. Yarım saat taşıdık omuzlarda. Amma ağırmış. En büyük ağırlık kafasının içinde bence. Sonra dedemi gömmeye başladık. Mezara indirmek büyük torun olarak bana düşüyor. Babama baktım, başını çevirdi. Dedemi tabuttan çıkarıp toprağa yerleştiriyoruz. Birkaç kürek toprak attıktan sonra bir öksürük tuttu beni, yer gök inliyor. Küreği bıraktım. Uzaklaştım mezarın başından. Herkes bana bakıyor. Bir kedi ciyaklayarak ayaklarıma dolanıyor.

Eve döndüğümde ortalık sakinlemiş, kadınlar evlerine gitmişti. Nar ağacının altında, Auguste Comte karşımda, elimde köstekli saati, öylece oturuyorum. Bir ara annem geldi yanıma ama benimle hiç konuşmadı, dedemin en son giydiği terli gömleğini koklayıp duruyor. Epey oturmuşuz. Akşama doğru gelenler olunca kalktım oradan. Ev yeniden şenlik alanına döndü. Kadınlar içeride, erkekler bahçede toplanıyor. Çok geçmeden dua okunmaya başladı. Salonun açık penceresinden içeri baktım, ortada oturan kadının gözleri kapalı. Sesini bir alçaltıp bir yükselterek, bazen de öne arkaya sallanarak dualar okuyor. “Veleddalin amin,” diye bir nara atınca irkildim. Biraz sessiz olmasını söyleyeceğim. Başımı iyice uzattım içeri. Kutsal dansın ritmine kapılmış gibi kadınlar. Hepsi sallanıyor, elleri yukarı açılmış, huzur içindeler. Gözlerim annemi arıyor ama ortalarda yok. Anneannem eliyle git işareti yaptı. Başımı yavaşça geri çektim. Perde benimle birlikte dışarı havalanınca düzeltme bahanesiyle tekrar içeri baktım. Bu kez anneannem dayanamadı, yerinden fırladı, bana doğru geliyor. “Evladım ayıp olur, bakıp durma,” diye fısıldadı dişlerinin arasından. Yerine dönerken eliyle dedemin duvardaki fotoğrafının tozunu alır gibi yaptı. Sonunda dua bitti. Çoğu bakışlar balık gözüne dönmüş. Bazılarının da şehla. Birer ikişer evden ayrılıyorlar. Yarın akşam gene geleceklermiş. “Gene mi,” dedim oflanarak. Anneannem bu kez kızmadı, gülmedi, kolumu sıkmadı. İç çekerek kendini koltuğa bırakıverdi.

Annem ortalıkta hiç yok. Dua faslına da katılmıyor. Gecelerini ambarda geçiriyor. Dedemin eski giysileri çuvallanmış, orada bekliyor. Birkaç gün sonra yakılacakmış. Annem galiba onlarla oyalanıyor. İçeri girince kapıyı sürgülüyor, birkaç saat sonra dışarı çıkıyor. Yüzü bembeyaz. Ben kapının dışında onu bekliyorum. Ortalığın kasvetinden sıkıldım bir gün, “Elektra ayinde,” dedim. Anneannem gene kızdı. Hiç neşelenmeye niyeti yok. “Tövbe tövbe,” diye başını salladı iki yana. “Bırak ağlasın oğlum, ağlaya ağlaya açılır, bu işler böyle.”

Annem uyuduktan sonra dedemin odasına gidiyorum. Ahşap basamaklardan yavaş yavaş çıkıyorum yukarı. Gıcırdaması hoşuma gidiyor. Odanın kapısını açınca pencerenin önündeki şebboyların kokusu daha çok hoşuma gidiyor. Biraz koklayıp yatağa uzanıyorum. Rutubetten dökülüyor duvarlar. Kapılar gıcırdıyor. Aile fotoğrafları duvarda çivilenmiş. Kısa bir kestirme döneminden sonra geceyi mutfakta radyo dinleyerek tamamlıyorum.

Her gece aynı. Annem ambardan çıktıktan sonra salona gidiyor. Aynanın karşısında uzun uzun kendini izliyor, sonra odasına çekiliyor. “Neye bakıyorsun,” dedim bir gece. Gözlerini babasının gözlerine benzetiyormuş, ona bakıyormuş. Kabuklanmış dudakları konuşurken titriyor. Anlayamıyorum söylediklerini. O aynaya bakmaya devam ediyor. Annem uyuyana kadar mutfakta onu bekliyorum. Ayna başındaki seansı bitince elinde dedemin gömleğiyle odasına çekiliyor. “İyi geceler,” deyip yatıyor. Sadece bu kadar. Dertleşmek yok, geçmiş günlerden söz etmek yok, hastalandığında neler yaptığını anlatmak yok. Oysa evde ondan başka herkes içindekileri anlata anlata bitiremiyor.

Yedi gün sonra gece duaları bitti. Baktım annem gene ambara girecek. Durdurdum. Karşısına geçtim. “O artık yok ama yaşam var,” dedim. Yüzüme öylece baktı. Bir şey demedi. Gözleri dolu dolu, elleri terli. Dayanamadım haline. “Rutubetli tanrıçam benim,” diye sarıldım. Ne güldü ne sarıldı. Kollarını sırtıma dolar gibi yaptı, indiriverdi. Eskiden olsa sımsıkı sarılırdı, şimdi hiç hali yok.

Son gece ambarda daha uzun kaldı annem. O çıkana kadar bekledim. Ambardan çıktıktan sonra gene salonda aynanın karşısına geçti. Uzun uzun gözlerine baktı. Uzaktan onu izliyorum. Dedemin gömleği elinde. Ona baktığımı görünce kapıyı itti. Ben de radyodaki şarkılara dalmışım. Salondan çıktıktan sonra iyi geceler demedi, salonun hemen yanındaki odasına gitmedi. Ahşap basamakların gıcırtılarını duyuyorum. Yukarı çıkıyor. Parmak uçlarıma basarak ben de çıkmaya başladım. Baktım dedemin odasının kapısı yarı aralık, etraf karanlık. Ay ışığının vurduğu duvarda çivilenmiş fotoğrafların bazıları görünüyor. Kapıyı ittim. Gıcırdıyor. İçeri girer girmez annemin beline kadar pencereden sarkmış halini gördüm. Koşup arkasından sarıldım. “N’apıyorsun anne, delirdin mi.” Yavaşça başını çevirdi, yüzüme baktı. Gözkapakları kızarmış, pul pul olmuş. “Hiç,” dedi, “sokak lambasını söndürecektim.”

Bulutlara Bak Gidiyorlar

Mehtaplı bir gece. Tepenin ardından ışığı göründü önce, sonra yavaş yavaş kendisi. Ay beyaz bulutları parçalayarak geceye yükseliyor. Başımı biraz gökyüzüne çeviriyorum, biraz masadaki arkadaşlarıma. İzliyorum. Yanan bir geminin, kararmış gövdesiyle dumanı hâlâ tüterken limandaki öbür gemileri izlemesi gibi. Buraya en son seninle gelmiştik. Üç yıldır değil sokağından geçmek, semtine bile uğramadığım, anıların kınından çıkıp beni delik deşik etmesine izin vermediğim, bana kalsa gene de vermeyeceğim, kapılarını sıkıca kapadığım yerlerden biri. Dar geliyor burası bana ama emir büyük yerden gelince...

Gökyüzüne çevirdiğim bakışlarımı masaya indirdim. İşe başlayalı üç ay olmuş, adıma düzenlenen hoş geldin yemeğinin tam göbeğindeyim. Aylin ofisteki gibi karşımda oturuyor, gülmekten gözleri yaşarmış, sohbet o kadar ilerlemiş yani. Kahkahalar yükseliyor ama bu neşeli konuşmalar, anlamını bilmediği sözcüğe tepkisiz kalan çocuk gibi sağımdan solumdan geçip gidiyor. Bir şeylerin içindeyim önce, sonra hemen dışında. Hep böyle oluyor bu durum.

“Gene daldın çakma Audrey Hepburn,” dedi Aylin. Bir deri bir kemik kalmış bedenimi daha iyi gizliyor diye giydiğim puantiyeli elbiseye ve senin çok sevdiğin ama artık bir anlamı kalmayınca kısacık kestirdiğim saçlarıma gönderme yapıyor. Hayatı yoran lüzumsuz insanlar var işte. Gecenin serçesi aç ve asabi. Öyle bir fesatlık parlıyor gözlerinde. Pandora’nın kutusu açılalı çok oldu, dedim içimden. Artık insan etinin ağırlığından sıyrılan ruhum böyle şeyleri görmezden gelmeyi, incinmemeyi iyi beceriyor. İğnelemesini iltifatmış gibi karşıladım, gülümsedim, üstüne bir de teşekkür. Ona beklediğini vermeyince önce afalladı, sonra hemen toparlandı. Bana doğru eğildi, aramızda kalacak fısıltılı bir dedikodunun öncesindeyiz sandım. Yanılmışım. Bütün masaya duyuracak kadar yüksek tonda, “Şimdi menfez diyor ama bakma, müdür olduğu için öyle söylüyor, lağım demeyi biz sefil çalışanlara bırakıyor,” dedi. Şimdi de yanında oturan arkadaşını iğneliyor. Masada bir kahkaha koptu. Sağa sola baktım, gerçekten eğleniyorlar. Gözucuyla Haluk Bey’e baktım, patronumuz gülümsemedi. Böyle paraşütsüz inen, şaka kılıfına giydirilmiş sataşmayı duymazdan geldi. Düşüncelerini hiç çabasız gizleyebilecek yaşlarda olduğu için sakince piposunu kemiriyor.

Çantamın içine attım elimi, siyah bir tel toka çıktı, saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp tokayla tutturdum. Canım sıkılınca hep böyle yapıyormuşum, öyle söylüyordun. Arkama yaslandım, derince nefeslendim, sohbeti ucundan kıyısından yakalamaya niyetlenirken Haluk Bey’le göz göze geldik. Bakışları üstümde, ciğer falı bakıyor sanki. Rakısından büyükçe bir yudum aldı, “Aramıza yeni katılan arkadaşımıza hoş geldin demiş miydik,” dedi. “Güzel ve çalışkan,” diye vurguladı. Kadehini önce yukarı kaldırdı, sonra bana uzattı. Bakışlarına kattığı buğu bir an içimi kaldırdı. Alkolden sonra yüzler hep daha çıplak. Masada kadehler çınladı yeniden. Asabi serçenin sesi daha çok çıktı. “Çiııırs.” Haluk Bey durmuyor, birkaç büyük yudumu daha devirdi. Yüzü, uzaktan bakıldığında kötü huylu tümörlere benziyor. Bardağını gene bana uzattı. İltifatlarla yüklü uçağı rotadan çıkmış, kontrolünü kaybetmiş, hızla üstüme geliyor sanki çarptı çarpacak. Zoraki gülümsedim, suratımı asmadım tabii, pişmemiş düşüncelerimi daha ilk iş yemeğinde sahnenin ortasına koyacak kadar acemi değilim. Bakışlarımı hemen Aylin’e çevirdim. “Yoksa lağımdan fare mi çıkmış,” dedim. Ânında konuyu değiştirdim. Omuz silkti, “Bilmem kendine sor,” dedi. Sordum. Ellerini iki yana açarak, “Fare denemez,” dedi müdürümüz, büyük bir kediyi işaret etti. “Menfezden,” dedi üstüne basa basa. Bardağını havalandırdı sonra. Şerefine içilecek ne bir olay ne insan ne de güzellik var ortada ama ıvır zıvır bahanelerle durmadan içiliyor.

İçimden karşıma oturttum seni, Kafdağı arkamızda. İkimizi dünyada hayal ediyorum. Henüz harita olmamış topraklarda sek sek oynuyoruz. Şu ilerideki masada oturuyoruz. “Seninle konuşmak istediğim önemli bir konu var,” dedin. Merakla dinliyorum. Gözlerimin içine bakıyorsun, kaşların çatıldı, susuyorsun. Yüzünden anlamaya çalışıyorum, dudağının kıvrılmasından, gözlerinin içindeki bulutlardan. “Günün birinde karşına biri çıkar ve bütün hayatın parmağıyla onu işaret eder,” dedin. Afili bir konuşmanın giriş cümlesi. Tam anlamadım, anladım da daha çabuk duymak istiyorum aslında. Heyecandan titreyen ellerimi masanın altına indirdim. Durumumu hemen anladın. “Yani seninle evlenmek istiyorum, tabii sen de istersen,” dedin pat diye. İşte bu kadar. Derin bir oh çektim, kahkahalarla gülüyoruz.

Tepemde dikilen garsonun bakışlarıyla karşılaştım. Elinde şalla bekliyor. “Üşümüşsünüzdür,” dedi. Kollarıma dokundum, buz gibi. “Üşümüşüm,” dedim. Şalı nazikçe omuzuma yerleştirdi, sonra eğildi, tabağımı düzeltir gibi yaptı, “Görünmediniz epeydir,” dedi. Demek bu halimle bile beni hatırlamış. “Uzak durun bu pis adamdan,” diye fısıldadı, kaşlarıyla Haluk Bey’i işaret etti. Düşüncelerimin onaylanması hoşuma gitmişti, kaç yılda yaptığım kendimi tüketmeye hiç niyetim yok, dedim içimden, sen merak etme.

Önümdeki bardağın buğusunda üç yol var, biri hemen buradan kaçmak, biri sessizce oturup geceyi tamamlamak, üçüncüsü de masayı dağıtmak. Peçeteyle bütün yolları sildim. Şimdi bir sigara en iyisi. Paketin jelatinini çıkarıp iyice katladıktan sonra kül tablasına bıraktım. Sigaranın ateşiyle eğildi, büzüldü, her şeyi çarçabuk eritmek ister gibi bir çırpıda kenara yapıştı.

Masa nasıl olduysa birden sessizleşti baktım Haluk Bey bir eli ağzında telefonla konuşuyor. Kısa sürdü konuşması. Telefonu kapadı, önce arkasına yaslandı, sonra birden masaya yaklaştı. Önündeki tabağı iteledi, bardakta kalan rakıyı bir dikişte bitirdi. Provası yapılmış bir havada, kürsüden konuşma yapacak gibi kollarını masada kavuşturdu, boğazını temizledi. Gene bana bakıyor. Eyvah, geliyor gelecek olan. Bakışları anasonlu, sesi buğulu. “Sen,” dedi, “Topkapı sarayındaki kaşıkçı elması gibisin, uzaktan bakmak ve beğenmek serbest ama yaklaşmak yasak.” Masa daha da sessizleşti. “Teşekkür etsene,” diye dişlerinin arasından mırıldandı Aylin. Etmedim tabii, hiç sesimi çıkarmadım. Erimiş jelatine bakıyorum. Gecenin tozu yere inmeyecek, anlaşıldı, dörtnala atlar geçiyor sağımdan solumdan. Göz kırpma süresi içinde masayı dağıtma hissi doğdu içimde ve hemen öldürdüm o hissi. Biliyorum, çaresiz tarafları var hayatın, klişe yüklü ayrıntıları. Tuzu uzatır mısınız, hayır yemeğe değil, yarama. Arsızlarca epey zorlanmış kapılara “satıcılar giremez” yazılmalı bence, hatta kimse giremez, kapalıyız.

İki sigara daha içtim, sonra ayrıldım aralarından.

Arabanın geçtiği yollar tanıdık ama gitmem gereken yer değil. Seninle yaşadığımız evin yakınındayım. Evin önünde manav, uzaktan ışıkları parlıyor. Hani seksen yaşında saçlarını atkuyruğu yapan Ahmet Amca’nın manavı. Şimdi seksen üç olmuştur tabii. Sen uzaktayken onunla epeyce dertleşirdik. Ülkenin siyasi olaylarının yazılmamış kaydı gibiydi, hatırlarsın. En çok hayatı yoran çözümsüz sorunlara karşı geliştirdiği taktik hoşuma gidiyordu. “Bekle,” diyordu, “bekle nasılsa geçecek.”

Üç yıl geçmiş üstünden bu sokağa gelmeyeli, acaba hâlâ çalışıyor mu? Onunla dertleşsem mi gene. Eve gitmeden önce otursam yanına, birer kahve içsek, bu gece olanlardan bahsetsem ona. Hem o da özlemiştir beni. Kızım gittiğin yeri söylemedin, telefonunu da değiştirdin, ulaşılmıyor sana, diye bir güzel azarlar önce.

Arabadan indim. Bulutların arasından başını çıkaran ay ışığının parlattığı sokak kırık aynaları andırıyor. Başımı gökyüzüne kaldırdım, Bulutlara bak gidiyorlar, diyen sesin. Ne çok severdin o şiiri. Sevgilim sabahın erkenini seviyor ben geceyi ve esmerliğini onun, diyordun. Birlikte yürüdüğümüz bu yolda şimdi tek başına elim kolum bomboş öylece yürüyorum.

Yolu yarılamışım. En iyisi şu kuruyemişçiden bir şeyler alıp hemen geri dönmek. İçeri girdim, kapının önündeki buzdolabının içi tıka basa içecek dolu. Ayçekirdeği kavruluyor bir yandan, dondurma külahları, camekânlı dolapta kuruyemişler. İçeride bir ileri bir geri dolanıyorum. Etrafa yayılan kavrulmuş kahve kokusu başımı daha çok döndürdü. Raflara dizilen bira, şarap şişeleri üstüme yıkılacak sanki. “Nasıl yardımcı olabilirim,” dedi ses. Konuşan, kasadaki genç delikanlıydı. Demek burası el değiştirmiş. Kayısı istiyorum, dedim, ilk aklıma gelen. Günkurusu. Çok severdin.

Çıktım. Paket elimde, içinden bir kayısı alıp attım ağzıma. Boğazıma takıldı, yutamıyorum. Zorlanarak bir iki hamlede yuttum. Yumru gibi oturdu içime. Can sıkıcı bir gün daha yaşanıyor gidici hayattan. Tanrım sizinle bir akşam yemeğe çıkalım mı, size anlatacağım çok önemli konular var. Önce küçük bir sitemim olacak ama, beni niçin bu kadar üzdünüz.

Tatil dönüşü eve girmeden buradan kayısı almıştık. İlk tatilimizde Efes’e gitmiştik hani. Sen gittikten sonra gecenin bir yarısı evden fırlayıp buradan kayısı almışlığım çok. Ayağımda ev terliği, üstümde dizlerime inen kazağın. Sonra Ahmet Amca’nın yanına fırlamışlığım çok. Burnumu çeke çeke eve dönüşüm. Bir köpek vardı sokakta, sağ kulağı kesik, adı Dost, o koruyordu beni. Ne zaman evden fırlasam yanımda bitiveriyordu. Ne zaman Ahmet Amca’nın yanına gitsem, hemen gelip dizimin dibine oturur, yüzüme bakardı. Ben seni anlatırken sessizce dinler, konuşmanın ağırlığını bozacak her şeyi engellemeye hazır, tetikte bekler, saatler uzadıkça yere uzansa bile bir gözü açık, hep dikkatli olurdu. Ne zaman gözümden yaş süzülmeye başlasa, patilerini dizlerime koyar, yüzüme öylece bakardı. Tamam iyiyim ben, diye başını okşayana kadar kıpırdamazdı.

Bir kayısı daha attım ağzıma. Yiye yiye yürüyorum. Sağa sola sallanıyorum sanki. Sarhoşluklar bazen bir gecede kırk yıl koyun koyuna uyumak gibi hafifletiyor insanı. Havai fişek patlıyor yukarıda, görüntü muhteşem ama ses korkunç. Dost ortalarda yok. Ahmet Amca’yla konuştuğumuzu duyunca kesin gelir. Sokağın iki yanında sıralanan apartman isimleri arasında Ömür Apartmanı’na ve altındaki manava odaklanıyor bakışlarım, kalanlar bulanık. Ait olduğum yere gidiyorum. Ahmet Amca görünce kızar şimdi bana, söylenir biraz, bir deri bir kemik kalmışsın diye başımın etini yer.

İyice yaklaştım, manavın ışıkları tam karşımda. Yaz gecesi düğünlerinden kalma renkli ampuller kasaları aydınlatıyor. Başımı kaldırdım, bizim evin penceresinde bir yazı. Bir harf küçük öbürü büyük, gene de okunuyor. Kiralık. Okur okumaz kalbim yattığı yerden fırladı, gürültüsü kulaklarımda. Ahmet Amca’da anahtarı mutlaka vardır.

Nefes nefeseyim. Manavın karşısındaki kaldırıma oturdum. Suyun altındayım ve biri kafamı daha derine bastırıyor. Ciğerlerime doldurduğum nefesin yetecek tarafı kalmadı. Bunu kendime neden yapıyorum. Bunca zaman sonra geri dönüşsüz bir yolun içine girmenin ne anlamı var. Orada artık görecek, yaşanacak bir şey kalmamışken neden. Neden, çünkü aşk denen bir şey var ve o dokunaklı kapı zili hiç durmadan çalıyor içimde. Bu pusudan sağ çıkmanın yolu hemen geri dönmek, manavı, sokağı falan unutup gitmek.

Dönmedim tabii. Kaldırımda kıpırdamadan oturuyorum. Taşın pürüzleri elimin altında. Bir filiz yeşeriyor gözümün önünde. Sonra ikinci, üçüncü. Anıların kendi toprağından başka yerde yeşermeyeceğini bildiğimden, yıllardır bu sokağa adımımı bile atmışlığım yok, ama şimdi bütün anılar teker teker topraktan başını çıkarıyor. Birbiriyle yarışan, birbirine dolanan, seçmesi zor onlarca anı. Gene böyle bir yaz akşamı, Cinderella Man’i izlemişiz. “Bırak da ringe çıkayım en azından bana kimin vurduğunu görürüm,” diye oturmuş ağlıyorum, tam burada. “Film o hayatım, abartma,” dedin. Kaşlarım çatıldı birden. “Sanat hayattan daha gerçek, görmüyor musun,” dedim. “Tamam ağla o zaman ama bak kadın güçlendi, ne kadar güzel oldu,” dedin. “Güçlendi ama çok acı çekti,” dedim. Sustun. Sessizce yanımda oturduğunda bu duygusal krizin on dakika içinde geçtiğini ilk fark ettiğin gündü.

Gene bu kaldırımda bir anı daha. Paramızı son kuruşuna kadar harcayıp eve yürüyerek döndüğümüz bir akşam, köşedeki büfeden kazı kazan almıştık hani, biraz para çıkmıştı. Önce burada oturduk, manava uzun uzun baktık uzaktan. “Evde kahvaltılık kalmadı, domates, salatalık falan alırız,” dedim yürürken. “Görürsün şimdi ne alacağız,” dedin. Çok seviyorum diye bir kasa çilek alıp girmiştik eve. Karşımda manav, hemen yanında apartman kapısı ve tekrarlanan sahneler gözümün önünde. Durmadan eve giriyoruz seninle.

Nefes almaya başlayınca ayaklandım. Bizim küçük balkona çevirdim başımı. Bir masa iki sandalye koyabildiğimiz, yaz akşamlarında nasıl oluyorsa sekiz on arkadaşımızla sığıştığımız. Uluorta sana sarıldığım, ikide bir öptüğüm balkona. Dümdüz karşıya yürüdüm. Bu defa göğsümden ellerime yayılan titreme, titreme değil de sarsıntı ayakta durmamı zorlaştırıyor. Elimle göğsümün üstüne bastırdım, biraz sakinleşsin. Derin bir nefes alıp bıraktım. Kuruyemişçinin kokusu buraya kadar geliyor. Manava birkaç adım daha yaklaştım. Kapıda durdum. Ahmet Amca gazetenin içine başını gömmüştü. Girişteki küçük çanı çaldım. Karşısına dikildim. Beklediğim gibi olmadı, hiç şaşırmadı ama her zamankinden daha aceleyle gazetesini fırlattı sehpaya. Kalktı, sarıldı. “Gel kızım gel, nerelerdesin, iyi misin?” İyiyim diyecektim, diyemedim, başımı öne eğip salladım. Öylece duruyoruz. “Yorgun gibisin,” dedi. Gene başımı salladım. Karşılıklı oturduk. Konuşamadığımı anladı. “Dur bak,” dedi, “sana ne getireceğim.” Bir kâse çilek yıkayıp koydu önüme. Çileklere bakıp ağlamaya başladım. Bizim Dost da oradaymış meğer, fark etmemişim. Dizlerimde kokusunu duydum önce, sonra sıcaklığını. Başını okşadım, sakinleşmedi. Her zaman yaptığı gibi dizlerimin dibine kıvrılmadı, yüzüme bakmaya devam ediyor. “Ahmet Amca bizim ev kiralıkmış, anahtarı sende vardır, n’olursun ver,” dedim, kesik kesik, burnumu çeke çeke. Kısa bir süre yüzüme baktı.

“Canını daha çok yakmanın ne anlamı var kızım, elden ne gelir, hem arkana bakarak yürürsen takılır düşersin.”

“Ahmet Amca, n’olur.”

Ses etmeden kaktı. Dost bir ona, bir bana bakıyor. Anahtarı getirdi, elimi açıp avucuma bıraktı. “Holdeki, bir de banyodaki ışık yanıyor,” dedi.

Asansörle üçüncü kata çıkarken bir sigara yaktım. Boğulacak gibiyim. Birkaç sigara daha içersem kendimi öldürebilir miyim. Buracıkta hayatımı bitirebilir miyim. Seni özleyen dumanlı, yığılmış bir bedenle buracıkta yok olabilir miyim.

Olmadı tabii, ben inat etsem de hayatın yaşatmak gibi bir kararlılığı var. Asansör bizim kata gelince çıktım. Koridorun loş ışığında sektirmeden anahtarı deliğe sokup çevirdim. Yavaşça ittim. Girişte durdum, bir adım daha atamıyorum. Bir önceki kiracının bıraktığı ferforje lambaya diktim gözlerimi. Her sabah işe giderken aceleyle, birbirimize çarpa çarpa ayakkabılarımızı giydiğimiz bu boşlukta yüzünü arıyorum. Sonra gözlerim dolandı boş duvarda. Kat kat bej boyanın süpürgeliğe yakın yerde kabuklanmış, dökülmüş parçaları. Bizden sonra yaşayanların izlerini kaldırıp, altından bize ait olanları çıkarabilir miyim.

Bizimle duvarlar arasında imzalanan gizli sözleşmelerin izlerini arıyorum. Eşyasız odaları dolandım. Balkona çıktım, bahçe baharın havasıyla yemyeşil, balkonun hemen altındaki güller açmış, karanlıkta bile seçiliyor. Eve ilk girdiğimizde balkonu görünce, daha doğrusu balkondaki halimi görünce, “Tamam tutalım,” demiştin. Sonra bir karton parçasına yan yana oturduk, sırtımız duvara yaslı. Uzat bakayım elini. Uzattım. Önce avucumu öptün, sonra alyanslı parmağımı.

Mutfağa geçtim, tezgâhta elimi gezdirirken tozlu zeminin üstüne, iç içe geçmiş yuvarlaklar çizdim. İlk akşamımızda tam şurada, bir şişe şarap ve bir kutu pizza duruyordu. Birbirimize sarıldık. Sanki dünyanın en güzel manzarasını seyreden Diyonisos gibi yeşil neonlar altındaki tezgâhta ışıyan kızıl şaraba bakmıştık.

Eşyasız salonda, kenardaki mukavvanın üstüne oturdum. Üçlü koltuğumuzun durduğu yere. Film seyrederken kurulduğumuz yere. Birbirimizin yüzünü göremeyecek kadar karanlık akşamlarda, kenarda yanan mumun ışığında, arada bir bakışlarımı çevirip yüzüne baktığım yere. Çenende küçük bir havuz, gözlerinde gökyüzünün bin bir şekli, bulutları bile görüyordum içlerinde. Hızla beyazlayan ve bana yakışıyor dediğin saçların, belli belirsiz canlanıyor gözümün önünde.

Bu evde daha bir yıl geçmemişti. Hazır ortalık sakinken askerliği aradan çıkarmanın tam zamanı, demiştin. Taş üstüne taş bırakmayan felaket kapıdaymış meğer. Her gün telefonla konuşuyorduk. Sonra bir gün, Tatbikata gideceğiz, bir hafta yokum, dedin. Orada ölen insanların haberini aldıkça içimde onlarca kaya parçalanıyordu. Bu meşum hayatın kimi neresinden ısıracağı belli mi, değil tabii, deliriyordum. Kendimi sokağa, daha çok da Ahmet Amca’nın yanına atıyordum. Bir hafta sonra haberleştik. Gündüz taşta toprakta uyuyoruz, geceleri yürüyoruz, demiştin. Ölenler oluyor, dedim. Sana bir şey olmayacağını düşünüyordun. Görürsek onları öldüreceğiz, görmezsek onlar bizi, dedin. Güya gülüyordun, oyun gibi olduğunu düşünmemi istemiştin. “Geceleri gökyüzü çok güzel burada, beşer adım aralıklarla karanlığın içine süzülüyoruz, yıldız da kayıyordur belki ama yürürken seyredemem, seyredersem çarparım, önümdeki durur ben duramazsam toslarım. Körün taşıdır, çantadaki en sert şeye denk gelir, yok konservenin köşesi, yok kasaturanın sapı.” Güya sahneleri eğlenceli hale getiriyordun. İkinci operasyondan sonra hiç konuşamadık.

Bana gönderilen eşyalarını üçlü koltuğun üstüne, senin hep oturduğun yere koydum, o geceden sonra bir ay eve giremedim. Bir ay sonra annemin zoruyla gelip üç beş eşyamı aldığımda tam bu köşede, eşyaların olduğu gibi duruyordu. Yanında da içinde küflenmiş, kurumuş üç beş çileğin olduğu kâse.

Evin kapısını sakince çekip çıktım. Asansörden değil merdivenlerden indim. Ahmet Amca bir yandan Dost’un başını okşuyor, bir yandan da onunla mırıl mırıl konuşuyordu. Beni görünce sustu. İkisi de bana baktı. “Anahtar bende kalsa olur mu,” dedim, “yarın gelip emlakçıyla konuşurum, evi tutacağım.” Bir şey söylemeden yüzüme baktı, sonra başını salladı. Sokağa çıktım, saçımdaki tel tokayı çıkarıp gökyüzüne fırlattım. Dost da yanımda, sokaktaki çukurlara basa basa yürüyoruz.

Çekirdek Aile

Merdivenlerden inen adımlarının sesi gittikçe uzaklaşıyor. Kapıya yaslanmış sırtım, zamkla yapışmış, sanki yüz yıl oradan sökülemeyecek de taşlaşacak gibi kıpırtısız. Zemin kata varmış, kapı otomatiğinin sesi duyuldu. Narin, ince bilekli bir kadının güçlükle açabileceği, valizini aralığından zorla çekiştireceği demir kapı gıcırtıyla açıldı, sonra büyük bir gürültüyle kapandı. Kar sessizliği kapladı ortalığı, kar uğultusu.

Hantal bir robotun ağırlığıyla bir iki adım attım. Kollarım koparılmış, yok olmuş, hareket edemiyorum. Sonra birden yandı içim, pencereye koştum hemen. Yokuşun başındaydı. Ağzımı sonuna kadar açtım, sonra yavaş yavaş kapadım. Arkasından ses tellerimi sonuna kadar zorlayan kuvvetle bağırsam, körkütük âşık bir adamdan nasıl ses çıkarsa işte öyle yırtsam ortalığı, kar uğultusuna bürünmüş sokağın en başına gitse sesim, kulağının tam dibine. Sonra ne diyeceğim?

Sırtındaki siyah mantonun üstünde sallanan karlı saçları, çamura bulanmış çizmeleriyle elindeki tekerlekli valizi çeke çeke yokuşu tırmandı, sonra köşeyi dönüp kayboldu.

Evin içi fazla aydınlık, birden bastım elektrik düğmelerine, odaları, koridoru, banyoyu arşınladım hızlıca. Ortalık az önce olan biten her şeyin üstünü örtercesine karardı. Boynuma sarılmıştı, bütün gövdesi kuş gibi titriyordu, gözlerinin, burnunun yaşları boynumu ıslatıyordu. “Bahar ağlama, bak böylesi daha iyi olacak, ben çocuk istemiyorum.” Yakalanıp suya atılan balığın çırpınışlarıyla daha çok sarsılmaya başladı küçücük gövdesi, daha sıkı sarıldı, daha çok ıslandı boynum. Kollarını çözdüm, kendimden uzaklaştırdım, yüzünü avuçlarıma aldım. “Bitti, bunu sana yapamam, seni mutsuz edip duracağım.” Sustu önce, hafifçe gülümser gibi yaptı, sonra gözlerini elinin tersiyle sildi, bir iki burnunu çekti. Akları kızarmış, yeşili daha da artmış yaşlı gözleri ışıldayarak yüzüme bakıyordu. “Tamam,” dedi, “istemiyorum çocuk falan, sen hayatımda ol yeter, anlaştık mı.” Sonra döndü, kapının girişinde ters dönmüş terliğinin tekini giydi –öbürü ayağındaydı–, kazağını çekiştirdi, mutfağa yöneldi. “Ben şimdi bir kahve yapayım, kendimize gelelim.” Arkasından bakakaldım, bir adım attım, durdum. İçimde tırnak ucu kadar enerji yok. Dolabın kapağını açtı, kavanozu çıkardı, cezveye bir tatlı kaşığı kahve koydu, ikincisini koyacakken, “Seni istemiyorum,” deyiverdim. Sesim filmlerdeki gibi yankılandı. Durdu, gövdesini çevirmeden sadece başını çevirdi, yüzüme baktı. Elindekileri olduğu yere bıraktı, açık kalan buzdolabının kapağını itti sakince. Bir daha hiç başını kaldırmadı, hiç yüzüme bakmadı, tek kelime etmedi, doğruca yatak odasına gitti. Dış kapıya yakın koridorun duvarına yaslanmış, gözlerim kapalı, tıkırtısını dinliyorum. Dolap kapağının açılıp kapanması, sonra çekmece, sonra valiz fermuarının sesi, koridorda bana doğru yaklaşan adımları. Gözlerimi araladım. Bir yıl önce bana gelirken getirdiği küçük siyah valiz elinde, terliklerini çıkardı