Çağatay Yılmaz

Bizi Buraya Getiren Şeyler

Öykü

Çağatay Yılmaz

1961’de İstanbul’da doğdu. Öğrenimini babasının memuriyeti nedeniyle farklı şehirlerde sürdürdü. 1980 yılında girdiği Mimar Sinan Üniversitesi Grafik Bölümü’nden 1986 yılında mezun oldu. Reklam ajanslarında grafiker ve sanat yönetmeni olarak çalıştı. Öyküleri daha önce Notos ve Kitap-lık dergilerinde yayımlandı. Bizi Buraya Getiren Şeyler ilk öykü kitabı.

Künye

Notos Kitap 177

Edebiyat 062

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2020

Birinci Basım Ağustos 2020

Birinci Sürüm Eylül 2020

ISBN 978-605-7643-28-5

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-33-9

Sertifika 16343

Editör

Dilek Emir

Kapak Tasarımı

Tane Mavitan

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Çağatay Yılmaz

Künye

İçindekiler

Sarı Noktalar

Akvaryum

Karavan

Çatal Oyunu

O Sese Aldanıp Gelenler

Lodos

Alışkanlık

Boşluk

Uyku Gibi

Ödemeli Kargo

“Güç” Denen Şey

Rüyasında Seni Gördü

Füsun’a

Sarı Noktalar

Bir grupla yürüdüğü trekking rotasını aylar sonra tek başına yeniden yürüyor. O gün son etabı yalnız tamamlamak istediğinde gruptan ayrılmış, onu cezbeden yamaca yönelmişti. Şimdi aynı noktadan yamaca yöneldiğinde grup liderinin, yangın emniyet yolunu izlerse ya da gözden kaybetmezse eğer, şaşırmayacağı uyarısını hatırlıyor. Sık ağaçlıktan düzlüğe çıktığında yaşadığı belirgin değişimi yeniden yaşıyor, birdenbire tepesinden çatı çekiliyor, ağaçların arasına hapsolan kuş sesleri, bastığında çatırdayan orman artıkları yankısını kaybediyor, açıklığa dağılıyor hepsi. Navigasyona kayıtlı konumdan yönünü belirliyor, kapayıp çantasına koyuyor aleti. Aylar önce üstüne toprak yığıp çevresini imlediği tümseği –çaktığı kazıklar sökülmediyse ve tümsek çökmediyse eğer– çıplak gözle bulabilmeyi umuyor. Köy ahalisinin söylediği gibi karlar erimiş, bahar yağmurlarının taşırdığı su birikintileri uzun otların arasında gözlerden saklı birbirine kavuşmuş. Fark edemeyip bastığında –sonu neyse ki çabuk gelen– bir boşluğa düşüyor. Bazısı atlanıp geçilemeyecek kadar geniş, çevresinden dolaşıyor o zaman. O kadar dolambaçlı bir rota izliyor ki, küçük sapmalar, yumuşak kavisler onu varmak istediği yerin açığına atabilir, bu yüzden ufukta kerteriz aldığı ayakta ölmüş dört ağaçtan gözünü ayırmıyor. Zemin yumuşak, bastığı her irili ufaklı engebenin altında bir şeyler gömülü gibi geliyor ona, binlercesinin üstünde yürüyor sanki.

Aylar önce ayağı takıldığında tökezleten şeyi merak etmiş, her insan gibi dönüp bakmıştı. Göreceği şeyin bir kök, dal ya da sıradan bir şey olacağını düşünürken kurumuş otları araladığında bunun bir kemik kalıntısı olduğunu görmüştü. Bir süre donup kaldıktan sonra yürüyüş batonuyla eşelemiş, botunun burnuyla eşelemeye devam etmiş, dişlerle onları kavrayan boz pembe etlere rastlayınca irkilip birkaç adım geri sıçramıştı. Şoku atlatıp yeniden yanına geldiğinde kendisini irkilten şeyi, bir an onu tastamam bir ölü gibi algılamasını engelleyen bozarmış eti uzun süre seyretmişti. Aklında uçuşarak gezenleri sıraya koyduğunda bunun bir yapıta dönüşebileceğini hissedip eşelediği yerin üstünü toprakla örtmüş, kemiğe yapışmış kalıntıları temizleme işini börtü böceğe bırakmıştı.

Çaktığı dört kazıkla tümseğin yerinde durduğunu görünce heyecanlandı. Hepsini eliyle tek tek yokladı. Bienalde sergileyeceği yapıtın hazırlık aşamaları için kamerayı kurup kayda başladı. Kısa bir sunum yaptı önce, bulunduğu yerin coğrafyasını anlattı, geçmişte kurulan ve yaşamın hâlâ sürdüğü yerleşim yerlerinden, başka başka halklardan oluşan sakinlerinden de söz etti. Yıllar önce bu civarda bulunan bir kurgandan çok etkilendiğini söyledi. Dört bin beş yüz yıla tarihlenen kurganın sakladığı, kütüklere serili ağaç kabukları üstüne yatırılmış bir komutan, atı, silahları, yeterince yiyecekle içeceğin konduğu toprak kaplar. Birlikte gömüldüğü eşyalarıyla atını saymazsak onun tek başınalığı, sürdürdüğü yaşamdan kesilip alınmış, özenle kurgana yerleştirilmiş şanını gösterir varlığı, yeni topraklar için buralara gelip savaştığı sıralarda yaşamının son bulması. Tahminler doğruysa eğer salgın bir hastalık yüzünden hem de. Kayıtlarda kuşatmanın başarıya ulaştığı ve yerleşik halkın buraları terk ettiği yazılı. Sonrasında da defalarca el değiştirmiş.

Tümseğe doğru yürüdü, portatif küreğin sırtını tümseğin üstünde gezdirdi, Burada bir at yatıyor, dedi, bir yılkı atı. Yürüyüş sırasında rastlantıyla ayağına takıldığından söz etti. Sohbet ettiği köylülerden onun bir yılkı atı olduğunu öğrendiğinde, aklına ilk gelen şeyin onu kurganla ilişkilendirmek olduğunu söyledi. Küreğin ucuyla toprağı yokladı, belirlediği bir noktadan kazmaya başladı. Henüz kasları bile ısınmamıştı ki, dişler göründü. Yavaşladı ama durmadı, diz çöküp kazmaya devam etti. Kanoda kürek çeker gibi eşelediği toprak dizlerine yığıldı. Köpek havlamaları çalındı kulağına. Kazdığı yere doğru kulak kabarttı. Aşağıdan gelmiyor ya, dedi kendi kendine, çevreden bir yerdendir mutlaka. Uzağı dinledi, kameraya bakıp gülümsedi. İş eldivenlerini sıkılayıp eşelemeye eliyle devam etti.

Bir canlı nasıl doğuyorsa çene de öylece upuzun ortaya çıkıyordu. Ellerini altında kenetlediği kafatasını dikkatlice oynatıp kaldırdı, tarttı, hafifçe silkeledi. Biraz daha kaldıracakken burnundan, göz boşluğundan, dişlerin arasından irili ufaklı böcekler sökün etti, birkaç böcek kendini aşağı bıraktı, nemli toprağa düştü. Sırtüstü düşenler debelenmeye başladı. İrkildi, ellerini çözdü hemen. Eldivenleri sıyırıp attı, ellerinin içine dışına, kollarını kaldırıp dirseklerine baktı, böcek aradı. Göremedi ama yine de uzun uzun üstünü başını silkeledi, eldivenleri tersyüz etti.

Başın duruş açısına göre kazmaya devam ettiğinde denk geldiği kemiğe şaşırdı, aralarını kazdıkça göğüs kemikleri, toprağı avuçlayan parmaklar gibi ortaya çıkmaya başladı. Boynu, soluyabilmek için bir yay gibi kıvrılmış, geriye düşen başı sırtın yumuşak çukuruna değecek kadar yakındı. Ağzı tamamen açıktı. Ön ayaklarıyla doğrulmaya yer aramış, bulamamış, bükülü kalmış, pes etmiş sonunda. Sağrısından sonrası yok, başka kemiğe rastlamadı. Yırtıcılar parçalamış diye geçirdi aklından, büyük olasılıkla da öldükten sonra. Boşluğa adım atmış bu haliyle uçacak gibi duruyor. Bunu hayattayken yapmış olsa onu izleyenler, güçlü bacakları üstünde sağrısını şişirerek şahlanışına, ileri atılıp dörtnala gözden kayboluşuna hayranlık duyardı. Doğruldu, gözden kaybolduğu yerlere doğru baktı. Kayıp kemikleri bir bakışta bulmak çok zor, bunun için bakmıyor elbette ama bakmaktan kendini alamıyor, bir iz arıyor, dışında kalan boşluğa, uzanan düzlüğe, düzlüğün yumuşak bir eğimle ormana girişine bakıyor. Belirtiler var, normal olmayan tümsekler ya da göçükler, oraya aitmiş gibi durmayan iri kayalar, kurumuş şu dört ağaç. Zaman, birini ötekine bağlayan izleri uyumla örtmüş, her şey kendi halinde duruyor.

Gün batmaya yakın çadırını kurdu. Köylüler, ormanda kalmanın acemi birisi için çok doğru olmadığını söyledi, Sesler aklını karıştırır insanın, telaşlanırsın, dediler ama öyle deseler de kalmayı aklına koymuştu. Daha önce doğada gecelemişti zaten, bu kez de tek başına kalacak, bunu dert etmiyor. Cesur olduğundan değil, böyle bir iddiası yok ama cesaret, ona ihtiyaç duymazsanız niçin gelip sizi bulsun ki.

Gece boyunca çizimler yaptı. Onlarca. Siyah zemine çizdiği beyaz çizgiler, gri mavi taramalar, siyahtan zorlukla ayırt edilecek koyulukta lacivertle yeşil. En çabuk anlam kazananlar koyduğu küçük sarı noktalar; bir mekân alameti, ileride, yakın görünen uzakta parlayan küçücük ışıklar, sığınılacak bir yer. Bir gece kalınacak, birkaç gün, ömür boyu belki de. Belki de o sarı noktalar yol üstündeki tehditler. Bu güzergâh kendi tercihleri değil. Onlara kalsa, yerlerinden ayrılacakları falan yok. Durduk yere topraklarını terk etmezler. Bu onlara bildirilmiş bir şey ama rica değil. Hele can güvenliğiyle hiç ilgisi yok. Kuru bir emir. Emirin ne kadar soğuk olduğunu herkes bilir. Tasarlanmış, kararlılıkla ağızdan çıkan, arkasındaki gücü hissettiren, yerine getirmenin şart olduğu şey. Yanlarına alabildikleri birkaç parça eşyayla yola döküldüler. Yıllar yılı gezdikleri bahçelerden, üzerinde rüzgârın yürüdüğü ekip biçtikleri tarlalardan hiç de uygun olmayan bir mevsimde geçmek zorunda kaldılar. Elbet bu şartlara dayanamayanlar olacaktı. Oldu da. Bazısı yurduna, bazısı adını bildiği ama tanımadığı yerlere, hemen oracığa gömüldüler, yol kenarından az öteye. Şu günlerde otobanların ya da inşaatların temellerinden çıkmıyorsa, gelecekte çıkacaklardır mutlaka. Parçaları eksik olsa bile, özellikle onları arıyor olmasalar bile mutlaka birinin ayağına ya da bir iş makinesinin kepçesine takılacak. Var olduğunu kanıtlamak için onları sonsuza kadar orada bekleyecek. Onunla karşılaşanlar irkilse de o huzurlu olacak. Artık ona nasıl davranacağı dayatıldığında ürkecek, korkacak, canı yanacak, itaat edecek organları yok. Bu döngüden çekildiler. Ama kendisi bu döngüyü hissedebiliyor, amacı da bu zaten, hazırlayacağı enstalasyonla izleyiciye bunu yaşatmak. İzleri belirginleştirecek, kayıpsa da tamamlayacak. Olayları mutlaka kendisinin yaşamış olması gerekmez.

Akvaryum

Kurtulmak için sesini duyurmaktan başka çaresi yok, birilerinin onu sıkıştığı bu yerden çıkarması gerekiyor. Yardıma gelenlerin zarar vermeyecek deneyimli kişiler olmasını diliyor, öyle umuyor ki, şu an sıkışmış zannettiği bacaklarıyla ömür boyu yürüyebilsin. Ama omzunun üstünden baktığında onları sıkıştıran bir şeyin olmadığını, ikisinin de gövdenin devamında başkasına aitmiş gibi durduğunu görüyor. Acı duymuyor. Henüz çok taze, o yüzden mi acaba? İnliyor. Bağırmaya başlıyor. Ses tonu vadide yankılandığında yabancı bir ses gibi dönüyor kulağına. Yardımı kendisi için istiyor, şoför için çok geç, kana bulanmış hava yastığına gömülü başı olması gerektiğinden küçük, eksikleriyle tuhaf görünüyor. Birlikte yola çıktıkları adama benzemiyor artık. Yere düşen akvaryum zihnine hücum edip çekilirken saçılanlar içinden işe yarayanları topladığını hatırlıyor küçükken, deniz taşlarını, mercanı, deliklerinden hava kabarcığı çıkan denizkestanesini. Balık bir süre daha çırpınmıştı halının üstünde, sonra dağılan parçalarla birlikte silinip süpürülüp o da atıldı. Birdenbire kusmaya başlıyor. Uyarısız ağzından fışkırıveren sıvıyı yaşaran gözleriyle görmeye çalışıyor. Ne anlayacak ki gördüğünden, anlamadığını biliyor ama zihninde bu bilgiyi yerli yerine koyacak varlığı açıkça hissediyor. Çabalayan yalnızca kendisi değil, uzuvlar birbirini canlı tutmak için seferber. Bunu da hissetti. Gözleri karardı. Onu alt etmeye kalkışan duruma karşı koymaya çalışırken neden olan şeyi merak etti. Cevabı bulmaya gücü yok, başa çıkamıyor. Ama teslim olmadı, yalnızca sırası geldiği için kontrolü ona bırakıyor.

Uyandığında ya da kendine geldiğinde –şu an ayırdında değil– bulunduğu durumdan uzak kalmaya çabalasa da olan biteni ayrıntılarıyla hatırlıyor. Her kötü âna gözlerini açan birisi gibi karmaşık düşünceler arasından ayıklanıp kendiliğinden yüzeye çıkıyor. Bu kazanın olmamış olmasını dilemenin anlamı yok, kaza oldu. Düştüğü durumun ne hal alacağıysa işin içinden nasıl çıkacağına bağlı. Bütün bu olan biten arasında babasını göz ardı etmiyor elbette, onu unutmuş değil. O, bagajda, tabut içinde güvende. İçimizde en şanslımız o, insanın böyle bir duruma ölü yakalanması büyük şans. Ölmüş işte, daha ne olsun ki, hayatı kendiliğinden noktalanmış. Ve bütün bunlar, onun vasiyet ettiği mezarlığa gömülme isteğini yerine getirmeye çalışırken başına geldi. Şu ânı kendisine şöyle açıklıyor: İnsan, sağlığı yerindeyken ya da kapana kısılmamışken böyle düşünmeyi hayal bile edemez.

Milyon nüfuslu şehirlerin arasında kalan bu yerin ıssızlığına şaşırıyor. Gün boyu dolaştığı yerleri aklına getirdiğinde, insanların geniş sayılmayacak bir çevrede dönüp durduğunu, kıyamet kopardıkları kadar da büyük alanlara yayılmadığını düşünüyor. Hemen her yere ulaşabileceğini zannettiği insanlar, akıllarını, becerilerini yüklediği muhteşem araçlarıyla henüz ortada yoklar, onlara ait en ufak ses duyulmuyor. Rüzgâr var onun yerine, içeriye kar dolduruyor. Rüzgârı, kıyı kasabasının akşam poyrazına benzetiyor ama bu daha sert, öteki gibi düşlere daldırmıyor, üşütüyor.

Onu kurtaracak şeyin az öteden geleceğine, olmazsa, gökten ineceğine inanıyor, insanın sıkıştığında alışkanlıkla gözlerini çevirdiği yöne, göğe bakıyor sürekli, yolu düşünüyor. Araçların geçmek zorunda olduğu, düzlenmiş, şimdi hayli yukarıda kalan, karın altındaki o asfalt şerit. Hareket edişlerinden vadiye uçmadan önceki âna kadar –iki saat olmuştur herhalde– en fazla on, bilemedin on beş araç gördü, buraları işlek yerler değil. Sesi yukarıdan geçen bir araca isabet etse bile onlara ulaşıp ulaşamayacağını hesap etmeye çalışıyor. Kimlere? Bu soğuk havada camını sıkı sıkıya kapamış yalnız bir sürücüye mi. Sohbetle müzikle dolu kabinin içindekilere mi yoksa. Kim durduk yere aracını kenara çekip iner, buralarda yardıma ihtiyacı olan var mı deyip vadiyi uzun uzun dinler, kalın sisin dağılmasını, yer değiştirmesini bekler şimdi.

Uzun süre tepetaklak yuvarlandılar, ta ki durana kadar bitmeyeceğini sandığı bir süreydi bu. Araç durup yerine oturduğunda, ufak tefek gürültüler sona erip zihninde ses dalgaları yatıştığında her şeyin kısa sürede olup bittiğini anlamıştı. Bir kazanın en belirgin kanıtını ellerinde, yüzünde aradı. Ne ıslaklığını hissedebildi kanın, ne tadını alabildi bir türlü. İlkin, sakin kalmasına neden olan şeyin algılama eksikliği olduğunu düşündü, sonra da soğukkanlılık. Şimdi cesur olabileceği de aklına geliyor. Başkaca seçenek olmadığında soğukkanlılık kendiliğinden ortaya çıkar, cesaretle falan ilgisi yok ki bunun. Seçilmiş bir davranış da değil, böylesi durumlarda tek seçenek.

Kurda benzetiyor. Hayvan çok sakin, havayı koklayıp duruyor. Acelesi ne, belli ki buralar onun mekânı. Birinin kımıldayıp yerini belli etmesini, yaydığı kokunun ağır ağır burnuna ulaşmasını bekliyor. Aracın üstündeki ilçe belediyesinin logosuna bakıyormuş gibi geliyor ona, yazılara. Sanki ezilen kaporta kıvrımları arasına giren harfler okunmayı zorlaştırmasa bu enkazın cenaze nakil aracı olduğunu anlayacak, her şey değişecek. Böyle olmayacağını biliyor. O davranması gerektiği gibi davranacak. Hayvanın dönüp uzaklaşması, korkusunu boşa çıkarır gibi olsa da kısa sürüyor, üç arkadaşıyla yeniden geliyor. Ağır ağır araca yanaşıyorlar, kırılıp dökülenlere basıp boş pervazdan içeri bakıyorlar. Artık kurt olduğundan emin. İçlerinden biri şoförün boşlukta duran parmaklarını yalamaya başlıyor, sonra iki üç ısırık atıyor, yalanıyor, ona uzanmış eli ayasından kavrayıp çekiştiriyor. Koparmaya çalışıyor. Kol dümdüz dışarı uzuyor. Hareketlenen omuz, şoförü bir an canlı sanmasına neden oluyor. Sonrasında mekanik bir aygıt gibi gidip geliyor kol. Öteki kurt, uzayan kolda ısıracak yer ararken eli ağzında tutan, hırlayarak ensesine çöküyor, hepsi siniyor. Şoförün bileği esniyor ama kopmuyor, koskoca beden aracın dışına sürükleniyor. Öbür üçü de vakit kaybetmeden işe koyuluyor, ayaklarından çekiştirip bedeni parçalıyorlar. Doğadaki bir canlının başka canlılara yem olmasını olgunlukla karşıladığı gibi karşılayamıyor bu sahneyi. İnsanın parçalanıp yenmek için uygun bir varlık olmadığını düşünüyor. Zavallı adam, sabah işine gitmek için evinden ayrıldığında cansız bedeninin koltuktan sürüklenerek çıkarılacağını, kurtlara yem olacağını ne bilsin.

Kurt avını parçalamadan önce boğar, bunu biliyor. Sıra ona geldiğinde öyle öldürülmeyi umuyor, dişler bir an önce boğazına geçsin, onu öldürsün. Bu haliyle karşı koymanın anlamı yok, nasıl direnebilir ki. Az önce bir elin bedenden ne zorlukla koptuğunu gördü. Karşı koymak olsa olsa acısını uzatır, buna dayanamaz. Hatta çenesini hafifçe yukarı kaldırıp işini kolaylaştırsa, o da çabucak bitirse şu boğma işini. Buna dayanabilir mi. Kestiremiyor. Teslim olursa dönüşü de yok. Üşümeye başlıyor.

Kurtlar, ganimetle alacakaranlığa kadar uğraşıyor, bitirince gidiyorlar. Şimdilik ona dokunmadılar. Şaşırıyor. Arta kalanlara başkaları üşüşmeden, gözden çıkardığı canını nasıl kurtaracağının hesaplarını yapmaya başlıyor hemen.

Bacakları büyük olasılıkla felce uğradı. Onları hâlâ hissedemeyişinden, peşi sıra sürüklenişlerinden anlıyor bunu. Zarar görmemeleri için atel olabilecek parçalar bulup döşemeden yırttığı kumaşla sıkıca bağlıyor. İçeride az da olsa güvende olduğunu, ön cam pervazından sürünerek dışarı çıktığında anlıyor. Hızlı davranması gerekecek. Aracın tutunabileceği parçalarından güç alarak kapıları yarı açık duran bagaja ulaşıyor. İçeri çekiyor kendisini. Yanına uzandığı tabutu sürgülü raylara sıkı sıkıya bağlayan üç kayışı çözüyor, üstüne sarılı kumaşı sıyırıp alıyor.

Duvara çarpmak; tabutu açtığında hissettiği ilk şey bu. Kapağı araladığı an karşılaştığı kaskatı beden onu allak bullak ediyor. Ağzı açık kalıyor, göğsü koca bir gemi gibi ağır ağır inip kalkıyor. Nefes almayı unutuyordu nerdeyse. Oysa geçen şu birkaç saat içinde, cansız bir bedene dokunmanın yaratacağı duygulardan habersizken, doğallık içinde onu unutmaya başlayacağını düşünmüştü. Sığınma içgüdüsü bütün planlarını bozdu.

Belindeki kuşaktan tutup yarım çevirse, ikinci hamlede tabuttan aşırıp onu oradan çıkarabilir. Yere sert çarpma olasılığına karşı kendisini, çarpmayı yumuşatacak bir yastık gibi kullanmayı düşünüyor. Düşündüğünü yapıyor, kuşağı kavrıyor, asılıyor, leğen kemiğinin eline battığını hissedince bırakıyor. Tuttuğu yeri değiştirip yine asılıyor. Onu son gördüğünde kilosunu neredeyse yarı yarıya kaybetmişti ama bir bedeni, hele de cansızsa hiç hafife almamalı, ağırlığı ikinci asılışında hissediyor, bu işin zannettiği kadar kolay olmayacağını anlıyor. Topladığı gücü kaslarına bir türlü aktaramıyor, engelleniyor sanki. Toparlanıp yine deniyor. Dördüncü denemesinde başarıyor, onu tabuttan aşırıp yan da olsa kendi bedeni üstüne düşürebildi. Arada kumaş var ama şimdi yüz yüzeler. Gözlerini kaçırıyor, başını çeviriyor, babasının başı, omuz boşluğuna yığılıyor. Yapmayı planladığı şey, onu yere koyup tabuta sığınmak. Çevirebilmek için ona sarılıyor. Bekliyor. Ona sarılı halde bekliyor. Ölüye sarılmış bir adam. Ne için sarıldığını unutmuş gibi, daha ötesi, ne yapacağını da bilemiyor şu an.

Karavan

Adam karavanıyla kasaba girişindeki benzin istasyonuna girdi, tuvalette kendisine çekidüzen verdi, yakıt aldı, kasabada bir adres sordu. Doğruca gittiği o adreste kimseyi bulamadı. Telefon etti, aldığı tarifle kıyıya doğru yürüdü.

Karısı deniz kıyısında bankta oturuyordu, sigara içiyor. Sigara içmesini garip karşıladı, hastalığını umursamadığını ya da artık baş edebilecek durumda olmadığını düşündü, İçmezdi yoksa, diye içinden geçirirken kadın dönüp baktı. Yol boyunca düşündüğü tek şey bunca yıldan sonra kadının onu nasıl karşılayacağıydı, bununla ilgili sayısız sahneler geçirdi aklından ama kadının yerinden bile doğrulmakta zorlanacağını düşünmemişti hiç, bu haliyle kıyıda taşları kuma dizen çocuğun bakımıyla uğraşan kişi olduğuna inanmak çok güç. Çocuk taşla oluşturduğu daireyi bırakıp ayağa kalktı, annesinin yanına doğru gelen adama baktı. Onların tokalaşmasını izlerken kısa parmaklarıyla tuttuğu birkaç taşı göğsüne bastırıyordu. Çocuğun ne düşündüğünü anlamak kolay değil ama fazladan anlamlar çıkarmaya meyilli adam için kaşlarının şu anki duruşu bile yeterli.

Geldin ya, çok teşekkür ederim, dedi kadın, beni geri çevirmedin. En büyük dileğim onu sahiplendiğini görmek, o zaman gözüm arkada kalmayacak. Adam bu sözleri daha önce telefonda işitti, farklı bir şey yok ama gözleri bir gerçekliği henüz kavradı, kadın hiç iyi görünmüyor. Pişmanlık adamı kuşatmaya başlarken apar topar teselli sözcükleri çıktı ağzından. Daha abartılı söylemlere alışkın kadın için bu sözcükler hafif bile, önceden söylediği gibi geçmişi yargılama peşinde değil, o defterleri kapadı, bu yüzden adamın söyledikleri üstünde durmuyor, o, yapmak istediği şeye odaklı, çocuğa seslendi. Bir kere değil, birkaç kere seslendi. Çocuk yerinden kımıldamıyor, çağırdıkça gülümsüyor, adının söylendiği sözcüğün esintisi yüzüne çarpıyor sanki, onlara özgü gülümsemesiyle milyonlarca benzerine karışıyor. Adam çocuğu benzerlerinden nasıl ayırt edebileceğini düşünüyor.

Genç çocuk hakkındaki kararları annesi veriyor, babasıyla yeniden yakınlık kurabileceğini çocuğa göstermesi gerekecek. Banktan adamın yardımıyla doğruldu, destek aldığı koluna girdi, çocuğa doğru yürüdüler. Çocuk nefes almadan kendisine yaklaşan iki kişiyi izliyor. Sorulduğunda bir şey söyleyemeyecek elbette ama babasını hatırlıyor ve bir süredir görmediğinin farkında. Aradan dokuz yıl geçti ama o bu zamanın uzunluğuna, büyüklüğüne anlam veremez. On dört yaşına basmış birisi çocuk değildir, oysa o çocuk gibi görünüyor ve adamın aklına ilk gelen, her çocuk gibi onun da arabaya binmekten hoşlanacağı. Gerçi sonrasında çocuk karavana binmemek için diretince adam bir an yanıldığını düşünüp telaşa kapılacak ama kadın telaşının gereksiz olduğunu söyleyecek. Nedeni basit, o daha önce karavana hiç binmedi.

Adam yola park ettiği karavanı bahçeye aldı, konuştukları gibi orada yatıp kalkacak. İşe koyuldu hemen. İlk iş, sundurmadaki sigorta panosundan karavana kablo çekmek. Kabloyu makaradan salarak geri geri karavana doğru yürürken kadın mutfak penceresinde elinde soyduğu domatesle donakalmış onu izliyordu. Adam karavana ulaştı, kurduğu bağlantıları kontrol etti. Kadın kendisini ağır ağır, bilekleriyle dayandığı eviyeden yüksek tabureye bıraktı, derin bir iç geçirdi, domatesi soymaya devam etti.

Karavanın çevresini temizleyip açtığı portatif tentenin altına bir masayla üç sandalye yerleştirdiğinde kadın da evin sundurmasında akşam yemeği için hazırlıklarını tamamlamıştı. Konuşmaktan çok tabak çatal seslerinin duyulduğu bir yemek oldu. Çocuk yemek boyunca adamı dikkatle inceledi, hiçbir ânını kaçırmadı, annesi çene kıvrımına doluşan yemek artıklarını temizlerken bile gözünü babasından ayırmadı, başını hafifçe yana çevirip annesinin peçeteyle yaptığı hamleyi boşa çıkardı.

Geçen yıllarda karısıyla çocuğunu aklına taktığı geceler oldu. Onları düşünür, kendisine sorular sorardı ama uykuları kaçacak kadar değil, daha az. Sonra uykuya dalıp giderdi, uyandığında günlük kaygıların içinde onları hatırlamazdı bile. Bu gece uyku tutmadı, ilk kez onlar için neler yapabileceğini düşünüyor, düşündüklerini sıraya koymaya çalışıyor ama iş artık ete kemiğe büründü, her şey su olup akmadığı gibi, aklına gelen çözümlerin bazısı ötekinin önünü kesiyor ya da yan yana gelemeden ayrı yerlere savruluyor, daha en başında işinin kolay olmadığını anlıyor.

Sabah adam alışkanlıkla başkaları için erken sayılabilecek bir saatte kalktı, dışarı çıktı. Gökyüzü, adını söylemekte güçlük çekeceği bir renge bürünmüştü. Eve baktı, yalnızca sundurmanın ışığı yanıyordu. İlk sigarasına kavuşmak için alelacele bir şeyler atıştırdı, kahvesini alıp tentenin altına geçti, sigarasını yaktı. Çocuğun oda penceresinde perde oynadı o ara. Küçücük başı göründü. Eğik başın pervaz dikmesiyle yaptığı açı, başı daha da küçük gösteriyor. Adam el salladı, perde kapandı.

Kahvaltıdan sonra kadınla çocuk karavanın yanına geldi. Adam parmaklarının dışıyla çocuğun yüzünü okşadı, hemen kabuğuna çekildi çocuk. Elini uzattı, Gel hadi, dedi, içeriyi merak etmiyor musun? Kabuğundan çıkmadı çocuk. Annesi onu cesaretlendirmeye çalıştıkça o iyice saklandı, adam ne yapacağını kestiremedi,

Telaşlanma, dedi kadın, ilk kez karavana binecek.

Haklı tabii, doğru, hemen atlayacak değil ya. Karavan burada, istediğin zaman bineriz.

Öyle yaparız, değil mi canım. Bugün canımız binmek istemedi.

Aklımdayken, bahçenin bir iki yerine dokunayım diyordum, biraz çiçek falan ekerim.

Sen bilirsin, yorulma istersen. Ama değer diyorsan...

Adam birkaç gün bahçeyle uğraştı. İlk gün çocuk onu sundurmanın oradan, uzaktan seyretti, sonraki gün biraz yaklaştı, üçüncü gün çuha çiçeklerini hazırladığı tarhlara dikerken fidelerin dizildiği tahta kasanın başına çömelmiş, rengârenk çiçeklerin kasadan alınıp toprağa dikilişini seyrediyordu. Adam tarhın öte yanından son kalan fideye uzandı, ulaşamamış gibi yaptı, torbayı ondan istedi. Çocuk gülümsedi. Adam kullandığı sözcükleri el hareketiyle pekiştirip yineledi. Hadi, uzat o torbayı bana. Çocuk daha çok gülümsedi. Birkaç denemeden sonra adam uzanıp torbayı olduğu yerden aldı, son çiçeği dikti. İçine ikindi rüzgârı dolan fide torbaları uçuşmaya başladı. Çocuk önce birinin peşine takıldı, sonra önünden geçen ikincinin, ötekilerin peşinden de koştu. Nefes nefese kaldı, öksürmeye başladı. Hırıltılı derin nefesler aldı. Annesi koşarak geldi –koştukça aksaklığı daha belirginleşiyor, çocuğun sırtına tülbent yerleştirdi, elbise cebinden çıkardığı fısfısı çocuğun ağzının içine sıktı, mendille alnını, şakaklarını sildi, iki eliyle fırça gibi saçlarını geriye doğru sıvazladı, nefesini yüzünde hafifçe üfleyerek gezdirdi. Çocuk gözlerini kapadı, gülümsedi.

Hay allah, dedi adam, bilsem koşmasına izin vermezdim.

Nerden bileceksin. Koşup terleyince böyle oluyoruz.

Adam ertesi gün deniz kenarından topladığı iri çakıl taşlarını tarhın çevresine dizerken çocuk yine yanı başındaydı. Bir tane de ona uzattı, koyacağı yeri gösterdi. Çocuk taşları dizmeye başladı. İşi birlikte tamamladılar, taşların arasına sırayla küçük güneş panelli bahçe lambaları sapladılar.

Akşam yemeği için yine sundurmadaydılar. Çocuk yemeğini daha büyük bir iştahla yedi –tabii çoğu giysilerine döküldü. Yemek bittiğinde hava kararmaya başlamıştı. Bahçe lambaları yandı. Çocuk gözlerini hayretle açtı, ellerini çırptı. Adam, Gel ışıkların yanına gidelim istersen, dedi çocuğa.

Çocuk annesine baktı. Tamam, olur. Siz gidedurun, masayı toparlayıp geleyim ben de. Yalnız önce bir tişörtümüzü değiştirelim, değil mi? Tombul gövdesinden sıyrılan tişört başından hemencecik çıkıverdi.

Evet delikanlı, gidelim. Koşmuyoruz ama. Elini çocuğun omzuna koydu. Çocuk omuzlarını kısıp bir yana büzüldü. Adam, Kahveyi benim orada içelim, dedi kadına, bu akşam benden.

Kahvelerini tente altında içerken çocuk çömelmiş, hâlâ lambalara bakıyordu. Kadınla adam da onu seyrediyordu.

Birlikte bir geziye çıksak diyorum, dedi adam.

Şaşırdı kadın, tek eliyle hırkasının yakalarını birbirine yaklaştırıp avucunun içinde topladı. Adam devam etti.

Güneye ineriz, bu mevsim güneyin en güzel zamanları. Hepimize iyi gelir diye düşündüm. Kalacak yer için de, karavan kadar konforlu bir çadırım var, ben onda kalırım, siz de karavanda.

Kadın gözleriyle bir şey aradı sanki, kabul etmenin ona getireceği yarar, zarar, çocuğu, kendi hastalığı, yakınlaşmak, geç kalmışlık, daha bir sürü şey. Teklifi nasıl değerlendireceğini bilemedi. Adama bakıp, düşüneyim diyecekti, bir anda, Olur, dedi, ne zaman?

İki yakasını geniş portakal bahçelerinin kapladığı nehir kamping alanından görünmüyor, bu yüzden çocuk ilk günün sabahı karavandan çıkıp baktığında ağaçlar arasında dolaşan gezi teknelerine bir anlam veremedi. Ancak babası onu nehir kenarına götürdüğünde anlayabildi. Tekneler portakal bahçeleri içine kurulmuş tek katlı beyaz evlerin arasından geçip geniş bir ağızdan denize açılıyordu. Çocuk önlerinden geçen salkım saçak insan dolu, bangır bangır müzik çalan tekneleri şaşkınlıkla izledi.

Buradaki plaj tam çocuğa göre, deniz sığ. Su epeyce yüründüğünde boyu ancak aşıyor. Çocuk çene altından bağlı geniş kenarlıklı şapkası ve beyaz tişörtüyle kolunda şişme kolluklar, açığa doğru yürüyor. Adam arkasında. Kadın onları kıyıdan izliyor. Çocuğun kendisini en mutlu hissettiği yer deniz. Günün geri kalanı iyi geçiyor, gece herkes deliksiz uyuyor.

Adam sabah sakal tıraşı olurken çocuğun aynadan kendisini izlediğini gördü. Ağzını büzüşüne, yanağını şişirmesine, parmakları arasında uzayan derisine gülerek bakıyordu çocuk. Adam yüzünü yıkayıp kuruladı, çocuğu çağırdı. Yanaklarını ıslattı, kutuyu salladı, avucunda köpükten bir kule yükseltti. Köpüğü özenle çocuğun yüzüne yayıp tıraş etti, yüzüne kir gibi sıvaşan ergen kıllarından arındırdı onu. Öncesinde olduğu gibi ona dokunduğunda kabuğuna çekilmedi. Kurulamak için elinde havluyla çocuğa uzandığında çocuk yanağını havluya koydu, olanca ağırlığıyla başını havluya bıraktı, adam avucunda usul usul sıkıp gevşetti havluyu.

Güzel geçen üç günün ardından çocuk öksürmeye, hapşırmaya başladı. Buna alışkınız, dedi kadın, sen de alış. Bağışıklığı düşük, sakın kendini suçlamaya falan kalkma, alerji şurubumuzu içip biraz da dinlendik mi yarına bir şeyimiz kalmaz.

Ertesi günü çevredeki portakal bahçelerinde geçirdiler, nar toplayanlara yardım ettiler. Yardım karşılığında aldıkları narlarla bir yüzü olgunlaşmış portakallar, akşam yemeği için kurulmuş masanın ortasındaki meyve tabağında yığılı. Kahveler içildi, sonrasında adam elleriyle hayvan gölgeleri yaptı çocuğa, Sen de yapabilirsin, dedi. Şöyle tut elini şimdi. Bak. Karavanın üzerine düşen ilk gölge, tavşan. Tavşan en kolay yapılanı, biraz yardımla, küt parmakları ve sımsıkı kapanamayan tek çizgili avcuyla kolayca becerebildi –bir parça şişman görünüyor tabii. Kurt da kolay, üstelik başparmağı biraz yatırınca köpeğe dönüşüyor hemen. Kuğu için biraz uğraştılar ama bir fil yapması zor. Onu yapabilmek için iki elin adamakıllı birbirine uyumlu olması gerekir. Adam fili tek başına yaptı, tuzluğu üstüne oturttu, Bak, bu da sensin, dedi. Çocuk uzun süre kendisine baktı. Fil hareket ettikçe o da üstünde sallanıyordu.

Başka başka kampinglere gitseler de mevsim değişti artık, kıyı boyunca yağmur var. Kadının artan ağrılarını havanın soğumasıyla açıklamaya çalışan adamın uğraşı boşuna, kadın bir gün köşeye sıkışacağını biliyordu, şu anda yaşadıkları o zamanın geldiğinin habercisi. Dönüş zamanı.

Gün erken kararıyor. Bulutlar yola alçalmış. Araçlar birbiri yanından geçip gittiğine tanık olmasalar, her biri ötekinin, yolla gök arasına çekilip kaybolduğunu düşünecek. Canlılık belirtisi gösteren yalnızca akaryakıt istasyonları. Adam onlardan birine girdi, ışıkları en göz alıcı olanına. Torpido gözünden cüzdanını aldı, indi, montunu giyerken, Marketten atıştırmalık bir şeyler alacağım, başka bir isteği olan, dedi. Teşekkür etti kadın.

Kadın kapıyı kapayan adamı izledi, montunun fermuarını çekişini, yakasını kaldırışını, pompacıya bir şeyler söylemesini, ellerini montunun cebine sokup istasyon binasına girişini. Sonra dönüp çocuğuna baktı, başını okşadı, yanağından öptü, dizlerini sevdi, dizleri arasına kıstırdığı ellerini avucuna alıp öptü, sıkıca sarıldı. Hırkasını aldı, küçük valizini de. İnip gitti sonra.

Adam kapıyı açtı, Uf, amma soğukmuş hava, yazın bittiği şimdi anlaşılıyor, dedi, montunu çıkarıp yan koltuğa attı. Yerine oturdu, poşeti arkaya uzattı. Bakın bakalım, dedi, işinize yarar bir şeyler var mı içinde. Poşet havada kaldı. Arkaya döndü, çocuk gülümsedi. Eğilip çocuğun yanına göz attı. Yalnızdı. Camdan sağına soluna baktı. Beklemeye başladılar. Görevlinin uyarısıyla arabayı uygun bir yere çekti, radyoyu açtı, birkaç kanal gezip kapattı. Başını ağır ağır kendi çevresinde çevirdi, boyun çıtırtılarını dinledi. Bütün ağırlığıyla arkasına yaslandı, başını sağındaki dikiz aynasına doğru devirdi. Bir süre markete girip çıkanları izledi. Sonra öteki aynaya baktı, akaryakıt pompalarının çevresinde koşuşturan görevlilere, camları silenlere, giden araçlara, yürüyen bir kadına. Karısına benzetti. Durduğunda daha çok benziyor. Kadın kolunu kaldırdı, el salladı. Bir taksi geldi, binip gitti. Adamın aklı karıştı. Telefon açtı karısına. Çalıyor. Arka koltukta çocuk, yanında çalan telefona bakıyor. Işığının yanıp sönüşünü, koltuğun üstünde titreşip gezişini izliyor.

Çatal Oyunu

Hafta sonu bir arkadaşımda kalıyormuşum ama kaldığım ev şimdi oturdukları ev değil, orman kenarında başka bir evde oturuyorlarmış. Pencerenin önündeyiz. Bir şeyler atıştırıp dışarıyı seyrediyoruz, konuşuyoruz bir yandan da. Tepelerin gökyüzüyle birleştiği inişli çıkışlı ufuk çizgisine bir gölge yaklaşıyor, şamdana benziyor ama gitgide uçları netleştiğinde geyik boynuzu olduğunu anlıyoruz. Gölgenin yaklaşmasını şaşkınlıkla izlerken, pencere pervazı, ağaç kaplı yamaç ve tepeler dalgalanmaya başlıyor, boynuzun ucu manzarayı delip içeri giriyor. Seyrettiğimiz manzara basılı bir postermiş ama geyiğin boynuzları gerçek. Sakınmak için kendimizi geriye atıyoruz. Geyik, yırttığı açıklıktan üstümüze eğildiğinde, burnun gözenekli, nemli karası yüzümüze değecekken gözlerim açıldı. Aniden uyanmakla nerede olduğumu kavramak arasındaki o kısa zamanda içeriden gelen patırtıya bir anlam veremedim ancak başımdaki ağırlık dağılmaya başlayınca ava gideceğimizi hatırladım. Bu kadar erken kalkmamızın iki nedeni var, birincisi, avlak dört saat uzaklıkta, ikinci ve en önemlisi, uğrayıp almamız gereken, ne tarafından kalkacağı pek de belli olmayan abim.

Babam kota doluluğundan iki yıldır bakanlıktan alamadığı av iznini bu yıl almayı başardı, üç haftadır avla yatıp kalkıyor. Bildirimin ulaştığı günün akşamı yeni bir tüfek aldı, aynı akşam Standart olan poligon üyeliğini Sınırsız seçeneğine yükseltti hemen. Babam bu avı bir aile şenliğine çevirmeyi planlıyor. Abimle benim şenliğe katılmamız onun için önemli, oğullarıyla gurur duymak istiyor. Gururlanmayı her zaman sevmiştir, yeni av tüfeğiyle de gurur duyuyor, siyah Cadillac Escalade pikabıyla da. Büyüklüğüne anlam veremediğim pikap bana her zaman, iri dişli arazi lastikleriyle gözdağı veriyormuş gibi görünür. Abim bu konuya farklı bir açıdan bakıyor, geçen yıl ilk gördüğünde komik bulmuştu pikabı, babam, Nasıl, diye sorduğunda, Kalkmış bir alete benziyor, demişti. Yatılı okulda okuyanların aile konularıyla onların yaşadıkları hayata uzak kaldıklarını duymuşumdur hep. Ev kurallarına, okul kuralları kadar sıkı sıkıya uyması beklenmez onlardan, bu yüzden babam abimin böylesi çıkışlarına eskiden beri pek aldırış etmez.

Abimin yatılı koleje verilişini çok net hatırlamıyorum, beş yaşındaydım o zaman. Aklımda kalanlar, onun koleje gidişiyle eve çöken sessizliğin, annemin ölümünden sonraki sessizliğin üstüne binmesi, bu durgunluğu bozmaya çabalayanların bunu becerememesi oldu –büyükannemin, teyzemin, son olarak babamın evlenip ayrıldığı arkadaşının bile. Hatta babamın ayrıldığı kadın arkadaşı evi terk ederken, Daha baş başa bir yıldönümü bile kutlayamadan, diye bağırıyordu, bize dönüp yüzünün yarısıyla kulaklarını örten kürk yakanın birini bastırarak söylemişti bu sözleri, bir şeyler daha söyledi ama sokak kapısından çıktığı için ne söylediğini onu bekleyen taksi şoförü duymuştur herhalde.

Babam yeni tüfeğini ısmarlama kılıfına koymadan iki eliyle göğsüne çapraz tutup tarttı, ani bir hareketle boşluğa nişan aldı, namluyu sağa sola gezdirip ateş etmiş de kabzası tepmiş gibi omzunu geriye attı, kılıfa yerleştirirken göz göze geldik, göz kırptı, Tamamız, hadi bakalım, dedi. Tırtıklı avcı bıçağını kınından çekti, kılıfın bitim yerinden sarkan ipliği kesip tekrar kınına soktu. İyi iş çıkarıyor, dedim, gülümsedi, yine göz kırptı. Yokuşu tırmanıp güvenlik kulübesine yaklaşırken sitenin sürgülü kapısı açıldı, bir selektörle yolu yokladı, uzayıp kısaldı yol. Radyoyu açtı, termosundan bir yudum kahve içip aromalı nefesini uzun uzun boşalttı, ön camda bir parça buğu toplanıp kayboldu hemen.

Abim hayatını bir türlü planlayamaz, günlük işlerini de. Her yere, her şeye geç kalır. Geçen yıl boşandığından beri dengesi bozuk, dağınık bir hayat sürüyor şimdi. Ücretsiz izne ayırdıkları reklam ajansındaki işine dönemedi. İş falan aradığı da yok zaten. Ayrıldığı karısı bu durumu nafakayla ilişkilendiriyor, Mahkeme sonuçlanana kadar bir işe girmeyecek, adım gibi biliyorum, diyor. Şehir dışındaki deprem konutlarından bulduğu tek katlı bir evde yalnız yaşıyor. Ufak tefek eşya getirmek için daha önce birkaç kez uğramıştık ama karanlıkta ilk gelişimiz. Metro istasyonunu geçip birbirini dik kesen sokaklardan birine alışkanlıkla döndüğümüzde pikabın farları evlerin rutubetten kararmış duvarları üstünden geçerken yerden yükselen sayısız nesnenin gölgesi birbiri üstünden kayarak büyüyor, küçülüp kayboluyor. Eve ulaşıyoruz. Sundurmada kapüşonunu başına geçirmiş, bir eli uzun kabanının cebinde, ötekiyle sigara içen ince, uzun boylu bir kız duruyor. Sundurmanın sarı ışığı, nefes alıp verdikçe kızın ağzından çıkan buharla sigara dumanını gri sarıya boyuyor.

Bu kim şimdi, tanıyor musun sen bunu?

İlk defa görüyorum.

Bizimle gelmeye falan kalkmıyordur umarım.

Öyle bir şey söylemedi ama.

Bir yere bırakacaksak tamam da, ne bileyim şimdi, üçümüz birlikte oluruz diye planlamıştım, aramızda bir kadının olacağını düşünmedim hiç, üstelik ava gidiyoruz.

E, arkadaşıysa?

Bugünü mü buldu şimdi.

Bir aile meselesi falan mı var baba, bir şey mi konuşacaksın bizle.

Evet, belki birbirimize söyleyeceğimiz bir şeyler vardır, kadınlardan konuşacağız, içip sarhoş olacağız belki. Tadını çıkaramayacaksam ne anladım bu işten.

Bunları abime de söylemek ister misin.

Kız sigarasını atıp eve girdi, yirmi dakika sonra abimle çıktılar.

Arabaya girerken söylediği yarım yamalak günaydından sonra tanıştık Weronika’yla, Polonyalıymış. Vera diyebilirsiniz, dedi abim, Lehçeden başka dil bilmez, rahat olun.

Önceden bilseydik keşke, dedi babam.

Niye, bir hazırlık falan mı yapacaktın.

Şaşkın görünmezdik o zaman.

Yok canım, yine o kadar şaşkın görünmüyorsun. Biz de sekiz on gündür evden çıkmadık, değişiklik olur, biraz eğleniriz diye düşündüm.

Güzel düşünmüşsün.

İyi ya işte baba, söylenenleri anlamıyormuş, istediğin gibi konuş, dedim.

N’oluyor size, bir sorun mu var?

Yok yok, bakma sen kardeşine, sorun morun yok. Sen şimdi güzel bir şeyler söyle ona, şey de, onu aramızda görmekten mutlu olduğumuzu falan.

Lehçe bilmiyorum ama abimin çevirisinin babamın söyledikleriyle ilgisi olmadığından eminim. Aralarında epeyce gülüştüler.

Ne dedin şimdi ona öyle.

E, söylediklerini söyledim işte.

Bu kadar uzun?

Falan filan dedin ya, onları tamamladım.

Kaç yaşında arkadaşın?

On sekizden büyük mü diye soruyorsun, onu mu merak ettin?

Öyle mi anlaşıldı?

Yirmi altı yaşında, deyip tavan ışığını yaktı, dönüp baktım. Vera beresini çıkardı, parmaklarıyla sarı saçlarını karıştırıp toparladı,

Ne renk olduğunu söyleyemem ama gözleri çok güzelmiş, dedim. Abim söylediklerimi ona çevirince, Vera gözlerini açıp kaşlarını yukarı kaldırdı.

Ne renkmiş ki, dedi babam.

Menekşe. E, siz merakınızı giderdiniz, şimdi de Vera merak ediyor, ne yapacağız diye. Görev bölümü falan yaptın mı, yoksa geyiği hep beraber mi kovalayacağız, şöyle güzel bir kahvaltı için durduğunda sunum yaparsın artık.

Yol boyunca uyudular. Bir ara kahvaltı için durduk ama kahvaltı işini boş verip ikisi de uyumayı tercih edince devam ettik. Şu âna kadar geldiğimiz yol, bildiğimiz bir yol, bu yüzden yolculuk sessiz devam ediyor. Telefonumdan müzik çalara yönlendirdiğim favori parçalarıma babamın tepkisi olumlu ama yine de kendi dünyasına çekildiğinde yaptığı şeyi yapıyor, beden dilini kullanıyor, parmaklarıyla başı hareketleniyor yalnızca.

Milli Park levhasını görünce otobandan ayrıldık, viyadükten dönüp ana yolun altından geçtiğimizde, sahneye benzeyen büyük bir düzlük önümüze serildi. Bundan sonra göreceğim yerler benim için yeni. Yol dümdüz uzuyor, orman epeyce ileride. Ormanların niçin çoğunlukla yukarılara ya da yamaçlara çekildiğini düşünüyorum, hayalimde bile bu böyle, orman deyince gözümün önüne dağları tepeleri kaplamış ağaçlar geliyor ve aralarında hayvanlar, tepesine çıkmış, dalına konmuş, kovuğuna girmiş, oralardan aşağıya, düzlüğe, gelenlere bakıyorlar, dönüp işlerine devam ediyorlar. Tırmanmaya başladığımızda, çevredeki toprağın rengi değişti, tek tük ağaçlar belirdi, sıklaştı, orman olup iki yanımızı kapladığında bizi hızla içine çekecekken, karşımıza MİLLİ PARK yazılı ahşap kemer çıktı. Durduk. Babam müzik çaları kısıp izin belgelerini gişe memuruna uzattı. Abim çatırtılı bir öksürükle uyandı, dönüp baktım. Gözlerini araladı, iki parmağıyla burun deliklerini sıvazladı, burnunu çekti, kucağında yatan