Özlem Akıncı

1966 doğumlu. İTÜ Makina, Tekstil Mühendisliği mezunu. Tekstil ve bilişim sektörlerinde çalıştı. Öyküleri, kitap tanıtım yazıları dergi ve gazetelerde yayımlandı. Ağaçlar Yanıyor’dan (2014) sonra Deniz Bize İyi Gelecek ikinci öykü kitabı.

Özlem Akıncı

Deniz Bize İyi Gelecek

Notos Kitap 0159

Edebiyat 047

Öykü

©Özlem Akıncı, Deniz Bize İyi Gelecek, 2017

©Notos Kitap Yayınevi, 2017

Birinci Basım Şubat 2018

ISBN 978-605-2389-47-8

Sertifika 16343

Kapak Tasarımı

Tane Mavitan

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve

Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak,

No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

Baskı ve Cilt

Pasifik Ofset

Cihangir Mahallesi, Güvercin Caddesi

No: 3 Baha İş Merkezi, A Blok, Avcılar İstanbul

0212 412 17 77

Sertifika 12027

Özlem Akıncı

Deniz Bize İyi Gelecek

Öykü

annem ve babam için

ÖRTÜLÜ DİNAMİKLER

Kaya ayaklarından tuttuğu iki kuşu hediye eder gibi uzattı. Başında kürklü kalpağı, üstünde eksi kırk dereceye dayanıklı cüsseli giysileriyle kapının eşiğinde iri bir dağ adamına benziyor. Parmağımın ucuyla aldım, havada tutup baktım. Kaya’nın elinden benimkilere geçerken sarkan başları sallandı. Hayvanların bedeni ufacık, yumruğum kadar. Et met çıkmaz bunlardan, yazık olmuş. Ölü kuşları seyrediyoruz. Ne bunlar? Çulluk. Kapıdaki duruşum Kaya’nın içeri girmesini engelliyor. O da geçmeye çalışmıyor. Sanki paketi teslim edecek, imza alıp gidecek. İlkin Kaya silkindi dalgınlığımızdan. Gittiğime değmedi ama, yine de eğlendik iyiydi. Sonra ben kendime geldim. Çamurlu botlarını dışarda çıkar. Ortamdaki donukluk böylece dağıldı. Mutfağa giderek yolu açtıktan sonra, avları tezgâhın üstüne yan yana serdim. Parmağımın ucuyla dokundum, kuş soğuk, tüyler yumuşak, canlıydı. İncecik, upuzun gagasını elledim. Ne kadar sert olduğunu merak ettim. Asıldım. Kırmayı denedim. Hayır, mümkün değil. Öyle sert, sapasağlam. İki gram et için tüyünü yol, içini temizle. Belki de yenmeden atılacak. Öldürmeye değmezmiş. Çullukları torbaya koyup buzdolabına kaldırdım. Kaya halılara basmadan parmak uçlarında atlayarak yatak odasına varıyor. Havaleli giysilerini çıkarıp yere attıkça küçülüyor, soyundukça hacmini bildiğim bedene dönüşüyor. Çorapları bile çamurlu.

Giyeceklerin hazır, yatağın üstünde.

Abartmışsın sanki. Beyaz gömlek giymeye ne gerek var. Alt tarafı tanışma yemeği.

Olsun, değer verdiğimizi görsün.

Uzandım. Kaya banyoya girdi. Kocamın varlığını suyun sesi olarak dinliyorum. Sanki birlikte doğduk, hiç ölmeyecek, ölmeyeceğiz, kimse terk edip gitmeyecek. Babam öldüğünde annemin benden sadece üç yaş büyük olduğunu hiç bilmiyormuş gibi yaşıyorum. Yirmi iki yıl olmuş. Meğer gencecik kadınmış.

Kaya havlusu belinde banyodan taşan buharın arasından çıkıyor, Buruşur diye kıyafetlerinle uzanmazdın sen.

Bugün böyle. Şarjım bitti, bütün gücüm tükenmiş gibi.

E haklısın tabii, anneler her gün evlenmez.

Saatini arandı, komodinin üstünden aldım uzattım. İnanılır gibi değil, tam yirmi iki yıl olmuş. Tek başına yaşamış kadıncağız.

Kolay değil yalnızlık. Sen n’apardın?

Bilmiyorum, birisini isterdim gibi geliyor, dedim. Yalnız kalmazdım herhalde.

Vay vay vay, hemen bir sevgili yapardın ha.

Evet, çullukları yok yere öldürmeyen bir adam olacağı kesin.

Kaya belindeki havluyu yere attı, kıyafetlerine uzandı. Yakasından tutup havalandırınca gömleğin beyazlığı parladı, kırışıksızdı. Kolunda iki düz çizgisiyle tertemizdi.

Tıraş olmuyorum, idare eder, değil mi? Kendini seyretti, kararını verdi. Gerek yok. Saçlarını taradı. Tarağını yatağa, kolumun hemen önüne attı.

Ne diyeceğim bu adama şimdi, baba mı, dedi.

Dalga geçilecek gün değil Kaya, alayı kaldıramıyorum. Timur Bey diyeceksin, başka ne diyebilirsin. Birden pırpırlandım, karın bölgemde hareketlenme. Gidesim, tanışasım, konuşasım hiç yok. Gözlerimi yumup uyusam. Bilmeyeyim, görmeyeyim. Benden uzakta ne olursa olsun. Kim kimle evlenirse evlensin. Sen yalnız gitsen Kaya. Hastalandı dersin. Birden ateşi çıktı. Bak zehirlendi de istersen, inandırıcı olur. Evet evet, iyisi mi zehirlendi de. Yediği dokunmuş. Tuvaletten çıkamıyor.

Annemin evi saklanamayacak kadar küçük. Biberli et sotesinin kokusu sarmış arka odaları bile. Girdiğim her koridor salona çıktı. Masa hazır, herkes oturma tarafında. Boş kalan dördüncü koltuğa yumuldum. Annem eğreti. Babamın gözbebeği saat salonun her köşesinden görünüyor. On sekiz on iki. Timur Bey karşımda. Annem evin kızı. Şarap mı, rakı mı? Mideme dokunmadan rahatça içmek istiyorum. Rakı, rakı. Az sulu. Annem ayakta siparişleri alırken genç görünüyor. O zaman Kaya şarapçı, hepimiz rakıcıyız bu akşam, diyor. Damadını yardıma çağırınca Timur Bey’le baş başa kalıyorum. Bırak önce o konuşsun. Sessizlik işkenceyse ikimiz de paylaşalım. Kendisini kabul ettirmesi gereken o, ben değilim. Baktığım köşede eksiklik görüyorum. Burada bir şey vardı. Tabii müzik seti vardı. Hem de yıllardır. Kaç zamandır yok ki bu. Şimdiye kadar yokluğunu fark etmemiş olmam da ilginç aslında. Kim bilir evde ne kayıplar var, haberim yok. Orta sehpanın üstündeki otuz yıllık vazoyu bile sanki ilk görüyorum. Yine de müzik setine üzüldüm. Eskisi gibi yerinde dursaydı kalkar radyoyu açardım hiç değilse. Bir şey yapmış olurdum. Birileri konuşurdu, şarkı söylerdi. Utanıyormuş gibi yerlere bakmak hiç de hoş değil. Çocuklar yapar böyle. Ayakkabıları. Kaya’nın sevdiği tabanı kauçuklardan. Güzel.Tanıdık birisiyle karşılaşmışım gibi seviniyorum. Tanrım o anda ilaç gibi geliyor, hakkında bir ipucu yakalıyorum hiç değilse. Nasılsınız? Telaşsız soruyor. Güneşli günlerde parkta, cadde üstündeki banklarda oturup dinlenen, çevresini seyreden adamların önlerinden hızlıca gelip geçerdim. Tuhaf değil mi, annem içlerinden birisini seçiyor, evimize getirip başköşeye oturtuyor ve ta-taamm, birdenbire her şey değişiyor, o artık yabancı değil, özel birisi. Toparlıyorum kendimi, saçmalama da haydi, hatırını sor. Sonunda yüzüne bakıyorum. Bakıyor. Kedilerle oynayan çocukları seyreder gibi cevabımı bekliyor. Yine de. Hiç olmazsa. Neyse ki. Düzgün, temiz. Adamı beğendim sanki. E fena değilim. Haydi bakalım konuş sen de. İyiyim, teşekkürler. Siz nasılsınız?

On üç yıl öncesine kadar hep gezdim, dedi Timur Bey. Saat yirmi on sekiz. Yurtiçi, yurtdışı. Dünyanın köşelerini çokça. Kaya, atlamadı, Değirmenin suyu nerden? Yavaş yavaş dolaşıyordum. Köyleri tercih ettim. Nispeten ucuz şehirlere göre. Tarlada pirinç topladım. Bahçelerde meyve. Bekçilik yaptım. Çocuklara satranç dersi veriyordum. Halı dokudum bir yerde. Birlikte de gezelim, biz de severiz seyahat etmeyi, dedik. Avlanmayı severseniz her hafta sonu gidiyorum, dedi Kaya. Teşekkürler. Herkesi kendin gibi mi sandın Kaya, belli ki Timur Bey avlanmaya karşı. Getirmeyi unutmuşum, diyerek fırladı annem. Salonun etli, peynirli, alkollü havası kavunla tatlılaştı. Kadehimi bir daha kaldırdım, Anneme ve Timur Bey’e. İyilerdi. Kimi çiftlerde böyle dışardan hissedilir, ilişkinin sağlamlığını duyarsın, görürsün. Kaya ben sevdim bu adamı, dedim bir ara yalnız kaldığımızda. Hoş biri, evet.

Saat dokuz civarı. Geçiyor galiba. Tek başıma hâlâ içiyorum. Adrenalin sonrası rakının uçurduğu yere bayılıyorum. Sırf şu hal için içiyorum ben. Saatin, masada duran artık mezelerin, yüzlerin, el kol hareketlerinin benden uzaklaştığı duygusunu yaşayabilmek için. Mesela Kaya’yla Timur Bey bir şeyler konuşuyor, dinlemek istiyorum, kulak kabartsam da sesleri uzaklardan bir yerlerden geliyor, ne yapayım, anlayamıyorum. Seviyorum kendimi, hepinizi. Annem uyarıyor bir yandan, Yeter artık. İçeyim anne, dedim, sen bunca yıl sonra âşık olmuşsun. Haydi, aşka içelim. Kadehim havadayken mutfağa kaçtı. Sus kızım.

Kahvemi aldım, balkonda soğuk havada açılıyorum. Annem kapı aralığından mantomu uzatıp gidiyor. Pencerenin ardından Kaya’yla Timur Bey’in hareketlerini izliyorum. Kaya dinliyor. Ürkeceğim kadar soğuk. Öbürü hâkim karşısında savunmada. Kocamı tanıyorum, ayaklanıp sırtını duvara dayadığında ciddileştiğini anlarım. Ellerini arkasında bağlar. Tepeden bakar. Annem ortalarda yok. Timur Bey kolunu masadan kaldırmadan, elinin yettiği yerdeki ekmek kırıntılarını bıçağın sırtıyla önüne çekiyor, tepeleme yığıyor, parmağıyla yeniden dağıtıyor. Annem geldi, eli kolu hararetle konuştu, yine kayboldu. Ne dediğini duyamıyorum. İçeri girmeyi de, ayılmayı da istemiyorum. Yalnızlık iyi, yine de artık tuvalete git, yüzünü yıka. Bu arada kahvenin dibi soğuduysa da telvesine kadar içmişim.

Salona döndüğümde konuşmaları açıkça izleyebiliyordum. Oturmadım, başlarına dikildim. Kaya’nın bakışları üstümde gezdi, halimi tarttı, belli ki ayıldığıma karar verdi.

Güneşcim, Timur Bey’in başından kötü bir şey geçmiş, onu anlatıyordu. Bilsen iyi olur. On bir yıldır şeyde. Çıkalı beş ay olmuş.

Annem mutfaktan koşarak geldi, Tamamen şanssızlık, dedi. Kader. O gece o sokaktan geçmeseydi.

Bekliyorlardı, bir şeyler söylemeliydim. Olabilir tabii. Tabii. Niye olmasın gibi bir şeyler söyledim, kendime de kızarak. Hepimiz masanın dört yanında oturuyoruz. Mayonezle, pişmiş soğan tabağı imdadıma yetişir gibi gözümün önünde serili. Bir mayonezle doldurdum ağzımı, bir soğanla.

Kaya tabakları önümden çekti. N’apıyorsun, miden bozulacak.

Çay mı yapsak anne, dedim.

Musluktan çaydanlığı dolduran suyun sesine güvendim. Bir katille yatağa mı giriyorsun anne.

Sus kızım, duymasın. Efendi birisi o. Talihi kötü gitmiş işte. Gelmiş geçmiş.

Olamaz anne. Kabul edemem.

Bak iyi halden, on bir yılını indirmişler. Boşuna yatmış zaten, dur da anlatayım. Dinle.

Dinleyemem anne. İçeri gidelim. Hatırın için sesimi çıkarmadan bir bardak çay içip gideriz. Sonrasını bilmiyorum.

Saat yirmi iki kırk bir. Dört bardak çayla sınırlı hareketlerimiz. İçimize çekip yutkunuyoruz, bardağı tabağa bırakırken sessizliği bozmamaya çalışıyoruz.

Müzik setini n’aptın anne?

Kullanılmıyordu attım, yıllar oldu.

Keşke atmasaydın. Hata yapmışsın. Olsaydı açardık şimdi. Haberler, hava durumu, tartışma dinlerdik ne güzel.

Babamın gözdesi saat. Akreple yelkovan üst üste. Yirmi iki elli.

Arabanın kapısı ayazdan buz kesmiş. Parmaklarımı dondurdu. Elimden kopup düşseler itiraz edemeyeceğim. Kış gecesi dışarda asfalt ıslak, biz yol aldıkça ısınıyoruz.

Annemle bir süre görüşmek istemiyorum.

Annene mi küseceksin?

Belki sonra, kızgınlığım geçince baş başa görüşebiliriz. O adamı görmek istemiyorum.

Kötü birisine benzemiyor aslında, ama tabii eşe dosta ne deriz.

Hakkında hiçbir şey bilmek de istemiyorum. Kimi öldürmüş, sopayla mı, bıçakla mı, av tüfeğiyle mi.

Ne demek istiyorsun?

Hiçbir şey. Bu konuyu unutalım.

Evin üç odasından birindeyim. Yerde gazete kâğıtları, üstünde kuş pislikleri. Geç, bayağı geç. Ya da erken, çok erken. Saatim yok, kafam karışık. Kaya’nın ispinozlarının odasındayım. Yerde oturup sırtımı duvara dayıyorum, sonra boylu boyunca uzanıyorum parkenin üstünde, yeniden kalkıyorum, dayanıyorum. Işığı yaktığımda, dişi ve erkek elli iki ispinoz cıvıldaşarak uçuşuyor. Tahta askılara tünüyor bazıları. Cıvıldaşıyorlar. Kapadığımda gece oldu sanıp bir köşede uyuyorlar. İçerisi sessizleşiyor. Sonra yeniden yakıyorum. Günü başlatıyorum. Hareketleniyorlar. Geceyi kuruyorum. Susuyorlar. Kaya’nın horlaması geliyor içerden, yanına gitmek istemiyorum.

LÜTFEN YAPMA

Müzik sistemini ana binanın önündeki çayıra mı kuruyorlar, oysa hep arka tarafı tercih ederlerdi. Demek eğlencenin merkezi bu yıl burası. Kalabalık olacak belli. Şimdiden kampüsün üç giriş kapısından, otoparklardan, ders yapılan öbür binalardan hareket buraya akıyor. Öğleden sonra üçte başlayacak aslında, gece yarısına kadar da sürecek. Sahnede kimler yok ki. Adamlar, Son Feci Bisiklet. Olay, diyor duyanlar. Vaay. Hiç böylesine müthiş olmamıştı Bahar Şenliği. Sonunda okul yönetimi kesenin ağzını açmış. Erkek görevlilerden birisi mikrofona ses verirken öbür çalışanlar çayırın dört köşesindeki dev hoparlörlerin açılarını ayarlıyor. Eda göle giden patikayı kullanmak için kısa kenardan teğet geçerken mavi-beyaz şapkalı kız öğrenci de yapılacak işleri listeden kontrol edip organizatör şirketi okul yönetimi adına denetliyordu, seslendi. Akşam geliyorsun değil mi Eda.

Yok. Biliyorsun, kalabalık bana iyi gelmiyor.

Şenliğe katılmayacaksa hafta sonu okulda ne işi olduğunu açıklamadı. Ne gerek var. Ödev teslim edecektim de, hoca geç gelecekmiş de, bekleyip eve döneceğim de.

Kız da sormadı, gözlerini elindeki kâğıt tomarından ayırmadan yazmaya devam etti. Eh, yazık kaçıracaksın.

N’apalım. Kabullendim ben artık.

Arkasından oğlanların şapkalı kıza, Bizden mi bu, dediklerini duydu. Tanıştırsaydın ya. Bu güzelliği nasıl kaçırmışız abi.

Gürültüden uzaklaşabileceği tek yer yine gölün kıyısı. Kampüsün içinde sakinliği garantili tek sığınağı. Özellikle de bugün. Geçmiş zamanlarda da iki ders arası uzun beklemelerde, sınav öncesi son dakika tekrarlarında hep burada. Karda yağmurda bile. Hatta buz gibi soğuk havada göle doyulmuyor, başka güzelleşiyor. Rengi grileştikçe, damlalar suyun yüzeyine noktasal darbelerle düştükçe biraz da hüzünleniyor sanki. Ömür boyu yakasını bırakmayacak bir hastalıkla yaşamanın getirdiği ilk koşul bu, her neredeysen kendine derhal bir huzur alanı keşfet. Meşe ağacı bunlardan biri. Gölün kıyısındaki koşu parkurundan uzak, suya yakın.

Karıncalar çimenlerin arasında bir yerlerden çıkıp ağacın gövdesine, yukarıdaki dallara incecik çizgisel yollarından gidip dönüyorlar. İzliyor. Bir yandan da kitap okuyor, gözlerini kapayıp kestiriyor. Ördekler de memnun havadan. Suya dalıp çıkıyor, silkeleniyorlar. Her birinin ortama nasıl da uyum sağladığını düşünürken sesle irkiliyor.

Burada oturmamdan rahatsız olur musunuz?

Kitaptan başını kaldırdığında yandaki meşenin altında ayaktaydı, cevabını bekliyor. Pek göremedi güneş yüzüne geldiği için. Elini gözlerinin üstüne siper edip bakıyor. Hayır, tanımıyor. Uzun boylu, geniş omuzlu, kabarık saçlı gölge de ona bakıyor. Görmüş olsaydı hatırlardı, birlikte ders aldığını da sanmıyor.

Oturabilir miyim?

Sırt çantasını savurarak atışındaki çalımdan etkileniyor. Sesindeki nazik ton tanıdıklarından farklı.

Sigara içmezseniz sorun olmaz.

Aslında şüphesiz rahatsız olacak. O da Eda gibi çimenlere oturup sırtını ağaca dayıyor. Umarım sessiz kalır. Yoksa bu kadar yakından soluk alıp vermesi bile bazen yeterli olabiliyor sinirlerinin bozulması için.

Sigara içmiyorum.

İyi. İlgilenmediğini göstermek için başını öbür yana çevirdi. Aslında merak ediyor hangi bölümden olduğunu, buraya niye geldiğini. Üç adım ötede eğlence başlamak üzereyken kaç kişi tek başına göl kıyısına gelir, niçin ağacın altına oturur.

İstersen mangalda köfte, sucuk servisi başladı, dedi.

İyi.

Patates kızartması da var. Bedava bira.

Aç değilim.

İyi o zaman.

Eda gözlerini yumdu. Kaçıyorsun diyorlar.

Doğru, kaçıyorum.

Henüz yirmi yaşındasın, önünde koskoca bir ömür var. Herkesten uzak nereye kadar, diyorlar. Bilmiyor. Ana binanın önündeki çayır alanın kalabalığı arttıkça artıyor. Ağacın arkasına doğru bakıyor, merkeze doğru. Kızlar saçları fönlü, makyajları taze, dansa elverişli ayakkabılarıyla ikili üçlü gelip gitgide büyüyen topluluğa ekleniyor. Tepinmekten ayak tabanları çürüyecek kadar yorulmak, bira kokulu ağızlarla öpüşmek hayaliyle. Herkes ister elbet, diye düşünüyor Eda. Karanlık çöktükten sonra topluluk yavaşça çözülecek, gölün kıyısına dağılacak. Hep olduğu gibi. O esnada Eda zaten eve dönmüş olacak. Tek başına saklanmak kolay mı sanıyorsunuz, diyor, idare etmekten başka yolum yok benim.

Teneke kutu açılır açılmaz içeceğin foşurtuyla fışkırmasıyla irkiliyor. Eyvah. Birinci yudum. İkinci yudum. Üçüncü yudum. Ciğerinde beklettiği nefesi sesli boşaltıyor. Reklamlardaki oğlanlar gibi. Dördüncü yudum. Eda’nın nabzı hızlanırken ter boşanıyor birden başından aşağı. Hep böyle başlıyor. Yer değiştirmek için hemen fırlıyor yerinden.

Nereye?

Bak. Mizofoni diye bir şey duydun mu?

Duymamış. Seslere dayanamadığını anlatıyor.

Özür dilerim bilmiyordum. Rahatsız etmek istemezdim. Lütfen otur. Benim gitmemi ister misin?

Yok, hayır, olmaz yani. Niye gidesin, rahatsız olan benim. Olur mu öyle şey.

Oğlan dizlerinin üstünde emekleyerek yanına geliyor. Eda şaşkın, ne yapmalı. Çocuğun gözlerinin içine bakakalmışken içinden geçiriyor. Aslında yaşamak nasıl da güzel.

Ölebilirim, demişti. Tam olarak dememiştim belki. Hayır, yalnızca düşünmüştüm. Sakız çiğnemeyi benim için bıraktı, diyordu arkadaşlarına, demek ki seviyor. Yanımda yemek yemiyor hem. Henüz ikisi de on dört yaşındaydı. Sonra da, Sen iyi bir çocuksun, sanırım sana âşığım, demişti Eda zamanı geldiğinde. Çocuk da sevinmişti karşılık aldığına.

O zaman kanıtla sevdiğini, benim için sinemaya gel. Sith’in İntikamı’nı birlikte seyredelim.

Lütfen ısrar etme, mümkün olmadığını biliyorsun. Ya sinemada mısır yerlerse. Dayanamayacağını, bazen kontrolü fena kaybettiğini, ömründeki tek sinema deneyiminde çantasını atkuyruklu bir kafaya indirip bütün salonu ayağa kaldırdığını anlatıyor. On dördünde, onlarca hayal kırıklığının ilki. Oğlan Eda gibi bir kız arkadaşla her şeyin işkenceye dönüşeceğini fark ettiğinden değil, biraz da gurur meselesi yaptığı için terk ediyor. Ölebilirim, demişti. Tıpkı cebine doldurduğu taşlarla göle atlayan kız gibi, ölebilirim. Oysa her şey yolunda gitse yüzmeye bayılırdı, su gezegenin sahip olduğu mükemmel bir ilaçtı.

Adım Arda, dedi.

Saçları ışıkta parladıkça teninin sağlıklı rengini vurguluyor. Gözleri masmavi, tıpkı göl gibi. Canlı müzik performansı başlıyor. Okulun grupları Adamlar’dan önce sahneye çıkıyorlar.

Şenlik meydanını işaret etti. Müzik rahatsız etmiyor mu?

Hayır. Hayvanlar da sorun değil. Sadece insanların çıkardığı aşırı sesler.

Hayat zor olmalı.

Hem nasıl. Kim eğlencenin dışında kalmak ister ki. Parti kızı olup olmadığımı bile bilmiyorum. Belki de hiç bana göre değil, ama ben gidemediğim için parti lafını duyunca ağzımın suyu akıyor. Pastalı balonlu bir doğum günüm hiç olmadı mesela. Dokuz yaşımdan beri de kimseninkine gitmiyorum. Hep olay çıkarırdım. Anlatamıyordum ki derdimi anneme. Çayırın dört kenarını çerçeveleyen mavi balonlardan biri kopup akıntıya kapıldı, oturdukları çimenliğe sürüklendi. Arda ayaklanıp kolayca yakaladı. Bileğine bağladılar. Eda kolunu hareket ettirdikçe dalgalanıp yükseldi balon. Üç ayrılığın ardından, üç kez, Ölebilirim, dedikten sonra fark etti ki aslında yaşamak istiyor.

Dağcı mısın?

Arda’nın tişörtünde “Yerçekimi uydurmadır” yazıyordu. Kumaşın üstündeki baskıda çöp adam dağa tırmanıyor. Binlerce metre yüksekte, bir kaya oyuğunda, yeryüzüne paralel, yatağında sırtüstü yatıyormuş gibi elindeki çekiçle çivi çakıyor. Sanki yerçekimi yok.

İddialı değilim. Yani Everest’e gitmedim. Aladağlar, Erciyes, Kaçkar. Güçlendiriyor beni, dedi. Fiziksel güçten söz etmiyorum. Kişisel, ruhsal gelişmeyi kastediyorum. Öyle bir an geliyor ki, binlerce metredesin, önüne dev bir kaya çıkıvermiş. Geri dönecek değilsin, aşmak zorundasın. Yapamam, diye bir seçeneğin yok. Hep de başarıyorsun.

Benimki nörolojik bir sorun, dedi Eda.

Neydi? Mizo?

Mizofoni.

Matrix’ten, potansiyel güçten, olasılıkların bilinmediği sürece kaybolup gittiği, sadece baktığında görünür olabilen durumlardan konuştular. Eda sözünü tutmayan hocasına içten teşekkür etti. Şenliğe katılamasa da yakışıklı bir doktora öğrencisiyle yolu kesişmişti. Peki sen kimden saklanıyorsun?

Kimseden.

Bira bedava, ortalık kızlarla dolu, müzik iyi, dans var. Bence sakin köşeleri seçmek biraz tuhaf.

Arda çimenleri okşar gibi parmaklarını gezdirdi yumuşak hareketlerle. Elleri ne güzel. Kaba değil, çocuk eli değil.

Sıradan pis bir sebep olamaz mı. Evi kalorifer böcekleri bastı mesela, dedi. Öğrenci evi işte. Yakında oturuyorum. Dip köşe ilaçladım çıktım.

Niyeti şenliğe katılmak değil, çimenlerde uzanıp kitap okumaktı. Çantasının açık ağzından okuduğu kitabın ucunu gösterdi. Salinger, Dokuz Öykü.

Bayılırım, dedi Eda. Zavallı Seymour Glass.

“Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün”.

Eda kitabı Arda’nın elinden alıp sayfalarını karıştırırken aynı kitabı sevenlerin aynı gezegenden geldiğini düşündü. Balon hâlâ bileğine bağlı kolunun hareketleriyle sınırlı, ipin uzunluğu el verdikçe yukarı aşağı inip çıkıyor. Meşenin altındaki sığınağından biranın, mangalın kokusunu alabiliyor şimdi. Arda’ya dokunmak istiyor. Koluna, bacağına, saçına. Hocasına küfrediyor Eda. Benim gibi birisiyle kim nereye kadar gider. Sakız çiğnemesen. Su içmesen. Öksürmesen. Yutkunmasan. Nefes almasan. Tırnağını masaya vurup durmasan. Öperken dikkatli olsan, şapırdatmasan.

Saçların ne güzel.

Arda parmaklarını Eda’nın kestane rengi, uzun saçının uçlarına doluyor.

Güneş çekilirken okul binalarının arkasındaki tepede yükselen şehrin camlarında yansıyor şimdi. Hava serinledi. Hırkasını aradı çantasında. Yok, getirmemiş.

Tırmanırken, dedi Arda, zirveye bakmam hiç. Yoksa göze alamam o zorluğu da ondan. Çiviyi çakacağım emniyetli ilk yeri ararım. Yapacağım budur.

Söyledim, dedi Eda. Benimki nörolojik. Yani dediğin gibi sebebi korku ya da tiksinme değil.

Bak meşe ağaçlarının bittiği yerde bir bank var, görüyor musun?

Görüyor tabii. Bazen orada oturduğu da olur. Çimenler fazla ıslaksa gölün kenarında dolaştıktan sonra gittiği yer. Genelde kurudur orası. Banka gidebilir elbette. Kalabalık hâlâ uzakta. Hem Arda’yı da reddetmemiş olur. Çantalarını toplayıp yavaşça yürüyorlar. Yan yana. Çayır ayrıntılarıyla görünüyor buradan.

Üstüne çöken sigara dumanı mı, mangaldan mı.

İkisi de herhalde.

Volkana benzemiş bizim çayır.

Umarım patlamaz.

Demek eğim varmış, fark etmemişim. Nasıl olmuş da dikkatimden kaçmış.

İşte Adamlar sahnede. Tam karşılarında. Gençlerle birlikte söylüyorlar. Bir akşamüstü sarıldım kendime, döndüm ve arkama baktım. Hepinize el salladım.

Eda da bankın önünde ayağa kalkıp bağırıyor. Hepinize el salladım.

Kokudan rahatsız olmuyorsun değil mi.

Köfte, patates, bira, ter karışımı kokudan, hayır olmuyor. Uzaktan bakınca sahnenin önünde iğne atsan yere düşmeyecek sanki. Oturdukları banka doğru seyreliyor kalabalık. Sağ taraftaki yiyecek içecek masalarının önünde de hâlâ kuyruk var.

Başım bayağı belaya girdi tabii, diyor. Dağlarda. Tamam her şey buraya kadarmış dediğim zamanlar oldu. Otuz metre aşağı sürüklendim, şans eseri kayanın ucu yakaladı, montumun kayışı takılmış. Yine de hiç geri dönmek zorunda kalmadım. Şuradaki çifti gördün mü. Saçları mavi kız. Haydi şimdi oraya gidiyoruz.

İstemiyor. Zorla mı. Hemen şimdi çekip gidiyor eve. Hatırlatıyor yeniden. Anlamıyor musun, benimki nörolojik.

Unut her şeyi. Yaşadığın olumsuz deneyimleri silmelisin kafandan. Sıfırdan başlıyormuş gibi. Farz et ki sana hiç mizofoni teşhisi koymadılar. Sil kafandan. Hastalığın adını sil.

Mavi saçlı kız sırtını oğlanın göğsüne dayamış, sevgilisi iki bacağının arasında oturan kızı sımsıkı sarmış kollarıyla. Birlikte şarkıya eşlik eden iki beden görüyor Eda. Mizofonisi olup da evliliğini bile sürdürenler var. Biliyor. Çocuk doğuran kadınlar var. Hastalığın dereceleri farklı olsa bile. Denemezse içinde kalacağına. Böyle düşünüyor şimdi. Evden okula sınırlı alanlarda, sınırlı eylemlerle ömür geçireceğine. Ne fırsatları kaçırıyor. Gücü varken, yaşı gençken, beğenilirken, istenirken. Ölmek bile bundan iyidir, diyor.

Yapabiliyorsun, gördün mü. Arda elinden tutup götürüyor. Sahneye biraz daha yakınlar şimdi. Kokular kesifleşiyor, hararet artıyor. Mavi saçlı kız başını oğlana çevirmiş öpüşüyorlar şimdi. Eda’yı rahatsız edecek sesler yok. İşler gayet iyi gidiyor. Arda’yı dinlediğine öyle memnun ki.

Şimdi buradan yüzlerdeki ayrıntıları da seçebiliyorum, diyor. Evet herkesin elinde bira kutusu var, köfte ekmek var ama müziğin desibeli öyle yüksek ki öbür tüm sesleri bastırıyor. Danstan yorulan çimene atıyor kendini.

Sen olmasaydın eve gitmiştim. Kendime inanamıyorum, buraya kadar gelebildiğime.

Arda zirveye ulaşmış gibi başarılı hissediyor şimdi. Elini kızın bacağına koyuyor, Başardın, istersen devam edebilirsin, diyor.

Evet, yapabilir.

Her ne hissediyorsan içinde kal, delireceksen delir. Ateşin içinden geçip de yanmayan dolu insan var.

Evet, delirebilir. Ateşin içinden geçebilir.

Sahneyi aydınlatan projektörlerle birlikte gökyüzüne çeviriyorlar başlarını. Yıldızları görmek olanaksız. Eda sınırsızlığa, genişliğe baktıkça hangi hayalleri kurabileceğine şaşırıyor. Öyle fazla seçenek var ki. Arda doktora bitince yurtdışında öğretim üyesi pozisyonu arayacağını söylüyor. Eda bilemiyor şimdilik. Hangisi, hangisi. Yarın, diyor, mutlaka bir planım olacak. Bugünü başarabilirsem eğer. Mavi saçlı kızla oğlan sırt çantalarını alıp meşeliğe yürüyorlar.

Haydi, diyor Arda. Sırada şurası var. Eliyle dans pistini gösteriyor. Eda’nın elini tutuyor. Perküsyon solo yapıyor müzisyenlerden biri sahnenin ortasında. Rock grupları bitti. Gecenin sonu yaklaşıyor. Sahnenin önü bayağı boşaldı. Herkes sağa sola dağıldı. Şimdi terk edilmiş çayırda yürüyorlar amaçsız. Yerler boş bira kutuları, sigara izmaritleri, kâğıtlar, yemek artıkları, ketçap döküntüleriyle leş gibi. Sanatçının parmakları ruhani ritmi yakalamış uçuyor. Eda birdenbire durup gözlerini kapıyor. Az önceki coşkusunu hissedemiyor.

Korku olmalı bu, diyor Arda. Merak etme. Devam.

Yeterince yaklaştı. Başardı sayılmaz mı. Arda’nın dediğini yaptı. Kenarda çimenlerin üstüne uzanıyor. Bugünlük bu kadar yeter. Arda birer bira alıp geliyor, kıza uzatıyor birini.

Sessiz olacağım, söz.

İşte oluyor. Eda’yı rahatsız edecek, çıldırtacak tekdüze yutkunmalar, yudumun ağzın içinde dönerken dişlerin arasında dolaşması, dille damağın birbirine yapışıp sonra aniden şaplayarak ayrılması. Dinliyor Eda, dikkatini verse de işitmiyor. Mükemmel bir gün. Yirmi yıl sonra, otuz yıl sonra çimene her uzanışında, yıldızlara her bakışında, perküsyonun mistik ritmini her işittiğinde, soğuk birayı her yudumladığında, şenliğin olduğu işte o gün, diyecek.

Şimdi de köfte ekmek alacağım. Patates de kaldıysa. Birlikte yiyeceğiz.

Alıyor. Çeyrek ekmek kendisi için, çeyrek Eda’ya. Gece boyu yanmış yağda kızardığından kapkara patates dilimiyle dolu kesekâğıdını aralarına koyuyor. Ketçapla mayonez de koydum, sever misin, diyor.

Bayılıyor ketçapla mayoneze, derken öylece kalıyor Eda. Ağzına tek lokma atamadan. Yüzü bembeyaz oluyor. Arda’nın ağzı öyle kocaman açılıyor ki neredeyse başının yarısından fazlasını kaplıyor Eda’nın gözünde. Dişleri önünde bembeyaz yüksek duvarlara dönüyor. Yemek borusu karanlık bir kuyu, yutuyor. İçine çeken güçle vakumluyor birden. Eda öbür yana döndürüp başını bu gücün etkisine kapılıp yok olmaktan kaçmak istiyor. Arda’nın onu hasta yanıyla görmesini, hayır, bugün istemiyor. Henüz erken. Baktığı yönde de nesneler birbirine karışmaya devam ediyor. Renkler. Kırmızılar mora, turuncular sarılara bulandıkça siyahlaşıyor. Sesler de tizleşiyor. Cızırtılar kulak tırmalayıcı. Arda’nın mavi gözleri büyüyor, ilkin başını kaplıyor. Bedeninden taşıp yayılıyor, göle dönüşüyor.

Arda.

Lütfen yapma.

Elimde değil, diyor. Yardım et. Nabzının hızlandığını, ter boşandığını hatırlıyor. Sonrası siliniyor.

SENİN GÖZÜN

Anons garın taş duvarlarına çarpa çarpa çınlarken, trenin basamaklarında durup bir iki sözcük yakalama umuduyla, tek kelime anlamayacağını bilmene rağmen dinledin yine de. Evin çok uzakta artık. Saç diplerinden kolundaki tüylere ürperdin. Tek başına hiç bilmediğin yerdesin. Yabancılığın buz gibi aktı başından aşağı. Hikâyen böyle başladı.

İki bölümü ayıran sürgülü tahta kapıyı zorlayarak açtın. İçine girdiğin dekor biraz şaşırttı. Vagonun ne ilginç, benzersiz. Taşıt müzelerinde olur böylesi. Ellilerden kalma olmalı. Her yolculuğu bir son sefer sanki. Önceki seyahatlerinden birinde taşlı toprak yollarda her on dakikada nefesi kesilen otobüsü hatırladın. Henüz boşken fotoğrafını çektin ki döndüğünde gösterebilesin. Koridor tarafına iliştin. Hem istasyon isimlerinin yazılı olduğu şemayı da görebiliyorsun. Bavulunu dizlerine iyice yanaştırdın. Evet, bavulunla sen her şeysiniz şimdi. Evin bundan ibaret.

Hareket saati yaklaştıkça kalabalıklaşıyor. İçeri yeni girenlerle uğultu artıyor. Sesleri dinliyorsun. Benzer vurgular, bastırılan heceler, uzatılan harfler. Aslında kimin ne dediğini anlamamak gülümsetiyor. Amacın da buydu, kuş gibi hafiflemeyi iple çekiyordun. Yanına bavulundan başka hiçbir şey almayacağını söylerken tam da bunu kastediyordun. Böylece hücrelerine gömülü mayınlar sıradan bir sabahın kokusuyla, gündelik herhangi bir sözcükle, önceden geçilmiş tanıdık sokak ismiyle patlayıvermeyecek. Eski kesikleri kanatmayacak. İhtiyaç duyduğun bilmediğin yerdesin işte. Kâbuslara, içine kurt düşüren şehir efsaneleriyle kapıldığın cinnete kısa bir mola. Artık adını unutabilirsin. Tek başınasın.

Sağda solda gördüklerini ezberlemeye çalışıyorsun. Havalandırmalı ortamda limon bahçeleri arasından düşler kurarak geçmeyi umuyordun oysa. Alışık olmadığın tekinsizliği değil. Yanlışlık olmalı. İkinci mevki bilet alıp almadığından şüphelenerek işaret arıyorsun evirip çevirdiğin kâğıt parçasında. Bir cebine koydun, bir yeniden çıkarıp inceledin bileti. Döndüğünde anlatırken kullanabileceğin sıfatı seçiyorsun bir yandan da. “İsyankâr”, evet, en uygunu. Grafitilere baktıkça kim ne düşünür ki. Griliğini unutmuş duvarlar, yan peronların yolcusuz vagonları, çöpleri barındıran konteynerler, gökyüzü dışında her şey çığlık atıyor. Duy beni. Kırmızı, sarı, turuncu boyalarla yanıyor. Gör beni. Özenli düzeninle ilgisi yok. Bambaşkalık kafanı karıştırıyor. Duyuyor musun, görüyor musun.

Bacağındaki çarpmayla düşüncelerinden koptun. İrkilmenin nedeni karşı çaprazındaki koltuğa geçen genç yolcunun bavulunu ittirmesiydi. Yolu açtın, eşyalarını tekrar dizinin dibine çektin.

Kalça kemiğin acıdı, tahtanın sertliğine alışık değilsin. Rahat oturuş ararken aniden sarsıldın. Sonunda tren yola çıktı. Elektrikli araçlara özgü sessizlikle ilerliyorsunuz. Öyle yavaş. Hani insen yürüsen yetişirsin. Çaprazdakine bakıyorsun. Fermuarını sımsıkı kapadığı battal boy montunun içinde başı ufacık, sakalları birkaç günlük, bakımsız. Sakızını çenesini yaydırarak çiğniyor. Gözünün içine bakarak şişirip kocaman patlatıyor. Yerini değiştirmeyi düşündün. Çevreyi çabucak kolaçan ettin. Niyetin hem başından beri gözünü senden ayırmayan yol arkadaşının atış hattından hem de yüzüne çarpan rüzgârdan kurtulmak. Yine de mıhlanıp kaldın. Kim seni yerinden kaçırabilir, canını sıkmaya kimin hakkı olabilir, sorularla oturduğun yere çiviledin kendini. Böylece savaş başladı. Hırkanı boynuna savururken sert bakışınla vurarak karşılık verdin. Yalnız gezenlerin eninde sonunda tek başlarına konuştuklarını duymuştun. Bir terslik var gibi. Ne olabilir ki. Durakları daha şimdi saydın. Az kaldı. Şehirden uzaklaştıkça antik bölgeye varacaksın. Limon bahçesi içindeki rahat otelde odan hazır. Sıkıldığın her şeyi unutacaksın.

Yakın bir karşı vuruşla sarsıldın yeniden. Atışını umursamamış olmalı. Bakışları üstüne yapışıp kaldı. Pes ettin, başını öbür yana çevirdin. Tepeden tırnağa harap duvarlar, tel örgüler, teneke mahalleler akıp geçti pencereden. Zengin sandığının içinden bak ne çıktı. Limon bahçelerini hedeflerken yolun seni getirdiği yere bak. Kuşatma altındayken ne yalnız kalmana ne hayallere ne düşünmene izin var. Dikkatini dışarı veremeyeceğini anladın. Sırıtıyor. Oturduğu yere kaykılıp ayaklarını sırana dayadı bu kez. Hemen yanına. Bacağının birini öbürünün üstüne yerleştirdi. Sandaletini yüzüne yüzüne sallıyor şimdi. Ayağındakiler dikkatini çekiyor. Bu soğukta, diyorsun içinden. Yazık. Atkılı sandaletlerle mi dolaşıyor. Çenesini kısmış bakışları hâlâ sendeyken silahını şişirip balonun ucundan çekiştiriyor, koltuğun altına yapıştırıp sırıtıyor. Cephanen tükendi. Yapman gerekeni bilemiyorsun. Acıma tuzağına düşmek üzere olduğunu fark edene kadar kararsız kalıyorsun. Madem öyle bavulunu çekebildiğince dizlerine çektin, sırtını döndün. Çocukken küstüğünde yaptığın gibi. Hatta hâlâ zaman zaman. Varlığını yok sayarak saldırıyorsun bu kez de. Antik bölgenin trenlerinden konfor ummaman gerektiğini okumuştun da, bu doz fazla. Araba kiralamadığına sızlandın. Hadi dayan, bir saat daha, belki yarım saat.

Sakızlı genç birkaç durak sonra bacağını bacağına sürterek indi. Anadilinde söylendin arkasından. Bedeninde hissettiğin temasla trenin içinde bekleyen varlığını algıladın. Yabancı yerde olmakla tam şimdinin içine düşüverdin. Çağrışımlar ortadan çekilince dünler de çekildi sessizce. Tıpkı ömründe ilk gidilen her yerde hissettiğin çıplaklığı yaşadın. Karşında oturan kadın da ayıpladı inen adamı. Ayıplamış olmalı. Öyle olduğunu tahmin eden sensin. Rahatlamanın huzuruyla boş veriyor, artık dışarıyı seyrediyorsun. Akşam olmak üzere. Hava kararmadan otele varma umuduyla elindeki notlara bakıyorsun yeniden. Otelin sahibi ikinizin de olmayan üçüncü bir dille yazmış. Açık değil pek, anlaşılmayan yerler var. Antik şehir dururken niçin P. durağında ineceğin aklına takılan sorulardan biri mesela.

Tren durdu. Sonunda aktarma yapacağın istasyona ulaştın. Hedefine yaklaşmanın sevinciyle inmiştin aslında. Şaşırdın. Peronun tenhalığına, dibini aydınlatan birkaç lamba dışındaki karanlığa, istasyon binasının köhneliğine inanamıyorsun. Vazgeçmeyi düşündün. Henüz istasyondan ayrılmadan trene atlamayı, son durağa gitmeyi, oradan aynı hatla gerisingeri şehre dönmeyi. Karar veremeden makinist düdüğe asıldı, kapıları kapadı, yola çıktı. Şimdi iyice yalnızsın. Yerdeki su birikintilerine basmadan sıçrayarak altgeçitten öbür yana çıkarken hızlandın. Sidik kokusunun taşıdığı ipuçlarından tiksindin. Bavulunu yüklenip merdivenleri koşarak tırmandın. Geçidin ağzından fışkırdın âdeta. Öğürerek. Açık hava kurtuluşun oldu. Birilerinin gelmesini umarken kıkırdamaları duydun ilkin. İki kız göründü altgeçidin ağzından. İyi, şansın açıldı. Endişen boşunaymış. Saçlarının davetkâr dağınıklığı, abartılı, vurgulu, bağırarak konuşmaları, aşırı kahkahaları gözünden kaçmadı. Aklından bin hesap geçti. Fesatlık, ucuzluk her köşede vardı işte. Uzun kız yaklaştı yanına. Bir şeyler soruyor. Dinlemedin, anlamaya bile çalışmadın, başını sağa sola, ellerini kollarını hayır anlamında salladın. Gülüştüler, ikide bir dönüp baktılar. Yabancılığın onları rahatlatmış olmalı, açıkça süzdüler, bavulunu, gözlüğünü, trençkotunu. Birisinin bileğinde kocaman altın rengi saat, kolunu salladıkça parlıyordu, aşırılık seni hep tedirgin eder zaten. Hele özenmeler, taklitler. Sen hep ölçülü çizgide kalmayı seçtin. Giysilerinde bile. Neyse ki uzunca beklemeden seni şehirden daha da uzaklaştıracak tren geldi.

Boş yerlere karşın oturmadın. Kapının ağzında bekledin. Bavulunu yere bırakıp sırtını reklam panosuna dayadın. Hikâyen devam ediyor. İkinci perde. Çünkü birinci perdede kahraman, yani sen, uyanmadı. Bu durumlarda başına gelenler şiddetlenerek tekrarlar. Arka sıradan vagondaki yolculara laf atan adamla ilgilenmedin. Kaç kişilik konuşuyor, susmaksızın. Kim olduğunu merak ettin, dönüp baktın. Parçalanmış şapkasıyla derbeder görünüyordu. Sana da laf attı. Sarhoş olmalı. Görmezden geldin. Şemaya çevirdin başını. Sürekli durakları sayıyordun zaten. Az kaldı. Birazdan antik şehre varacak, odana sığınacaksın, kapını kilitleyip treni unutmak üzere uyuyacaksın. Sabah balkondan ufka meyve bahçelerini seyredeceksin. Limon, portakal kokacak. Küçük otelin avlusunda kauçuk, kaktüs, türlü yeşil bitkiler olacak. Otelciyle iki üç yazışmıştın da iyi birisi olduğunu çabucak tahmin etmiştin. Üç arkadaş konser verip çocuklara yardım ettiklerini öğrenince söylediği her şeyi olduğu gibi doğru varsaymıştın. Otele adını verdiği şarkıyı gitarla çalacağına söz vermişti. Başka Geceler. Mesajlar gidip geldikçe lafladınız. Neler öğrenmedin ki hakkında. Şehirden kaçıp köye yerleştiğini. Romeo adında köpeği olduğunu, ki birazdan göreceksin. Dört yaşında, Golden. Oynamayı seviyor.