Yuri Herrera

Dünyanın Sonunu Önceleyen İşaretler

İspanyolcadan çeviren

Bülent Kale

Roman

Yuri Herrera

1970’te Meksika’nın Actopan şehrinde doğdu. Lisans ve yüksek lisans öğrenimini Mexico Üniversitesi’nde siyaset bilimi, El Paso Texas Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık üstüne, doktorasını ise Berkeley California Üniversitesi’nde edebiyat üstüne yaptı. News Orleans’ta, Tulane Üniversitesi’nde Latin Amerika edebiyatı ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor. Hem üçleme hem de birbirinden bağımsız okunabilen üç romanından Bedenlerin Göçü 2018’de Türkçe yayımlandı, Dünyanın Sonunu Önceleyen İşaretler’den sonra Trabajos del reino (2003, Krallığın İşleri) da Notos Kitap tarafından yayımlanacak.

Bülent Kale

1973’te Konya’da doğdu. İstanbul Üniversitesi İspanyol Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. İspanyolca aslından Türkçeye kazandırdığı isimler arasında Ernesto Che Guevara, Eduardo Galeano, Javier Marías, Mario Benedetti, Nicanor Parra, Horacio Quiroga, Juan Villoro, Sergio Chejfec sayılabilir. Kitap Çevirmenleri Meslek Birliği’nin (Çev-Bir) kurucu üyelerindendir.

Künye

Notos Kitap 167

Edebiyat 053

Roman

©Notos Kitap Yayınevi, 2016

©Yuri Herrera, Señales que precederán al fin del mundo, 2009

Bu kitabın Türkçe yayın hakları Editorial Periférica aracılığıyla alınmıştır. Tüm hakları saklıdır.

Birinci Basım Haziran 2019

ePub Birinci Sürüm Haziran 2019

ISBN 978-605-7643-06-3

ePub ISBN 978-605-7643-07-0

Sertifika 16343

Editör: M. Tila Sadık

Kapak Tasarımı: Tarık Kirpi

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Yuri Herrera

Bülent Kale

Künye

İçindekiler

1. Yer

2. Su Geçişi

3. Tepelerin Karşılaştığı Yer

4. Obsidyen Tepe

5. Rüzgârın Bıçak Gibi Kestiği Yer

6. Bayrakların Dalgalandığı Yer

7. İnsanların Yüreklerinin Yendiği Yer

8. Pusuda Bekleyen Yılan

9. Pencereleri ve Duman İçin Delikleri Olmayan Obsidyen Yer

Anneannem Nina’ya,

teyzem Esther’e

ve dayım Miguel’e,

kendi yollarında.

1
Yer

Ölüyüm, dedi Makina bir anda her şey zangırdamaya başlayınca: Bir adam, elinde baston, karşıdan karşıya geçiyordu, birden asfaltın içinden kuru bir cayırtı yükseldi, adam soruyu anlamayıp tekrar edilmesini bekleyen biri gibi duraksadı, ayaklarının altında yer açıldı: Adamı ve onunla birlikte bir otomobili, bir köpeği, çevredeki tüm oksijeni, hatta yoldan geçenlerin çığlıklarını yuttu. Ölüyüm, dedi Makina ama bunu der demez bütün bedeni âdeta kurduğu cümleye karşı çıktı, ayakları can havliyle geri geri gitti, her adımda kayan topraktan bir ayak boyu uzaklaştı, sonunda yarık kusursuz bir daireye dönüşüp kaldı ve Makina kurtuldu.

Aşağılık kaypak şehir, diye söylendi, hep o bodrum katına geri dönme derdinde.

Yerin cinnetleriyle ilk tanışmasıydı bu. Kurşun izleriyle ve beş yüzyıllık doymak bilmez gümüş iştihasının eseri tünellerle delik deşik olan Küçük Şehir’de bazen talihsizin biri çıkar, üstü kapatılmış o rezil işleri böyle yanlışlıkla yeniden ortaya sererdi. Bazı evler çoktan yeraltını boylamıştı, bir futbol sahası ve boş bir okulun yarısı da öyle. İnsan kendi başına gelinceye kadar böyle şeyler hep başkalarının başına gelir sanıyor, dedi kendi kendine. Yarığa bir göz attı, bir an o karanlık yolu boylayan talihsizin yerine koydu kendini, Güzel yol, dedi hiç ironi yapmadan, sonra usulca mırıldandı: Ben şu işimi bitirmeye bakayım en iyisi.

Annesi Cora onu çağırıp, Hadi şu kâğıdı al, erkek kardeşine götür, demiş ve eklemişti: Kız, seni göndermek hiç hoşuma gitmiyor ama başka kime güveneyim, bir erkeğe mi? Sonra onu kucaklamış ve göğsüne bastırıp öylece tutmuştu, dramatize etmeden, gözyaşı dökmeden, çünkü Cora’nın tarzı buydu: İnsan iki adım ötesindeyken bile kendisini hep onun sinesinde, geniş ve dolgun boynunun gölgesindeki o esmer memelerinin arasında hissederdi, insana korunup kollandığını hissettirmek için bir söz söylemesi yeterdi. Küçük Şehir’e git, patronların yanına uğra, diye devam etmişti, onlar için çalışabileceğini söyle, yolculuğunda sana yardımcı olurlar.

İlk önce Bay Dabılyu’ya gitmesi için hiçbir neden yoktu ama bir susuzluk hissi Makina’yı Bay Dabılyu’nun bulunduğu yerden yükselen dumana yöneltti. Toprağı tırnaklarının arasında dahi hissedebiliyordu, sanki çukuru boylayan kendisiydi.

Makina girişte bekleyen delifişek, gururlu delikanlıyla bir keresinde soyunmuştu. Bu mevzularda sıkça başa geldiği üzere her şey biraz beceriksizceydi ama erkekler, hem de hepsi, bu işte çok iyi olduklarını sandığından ve bu tip de onunla çok açık biçimde çuvalladığından o günden beri ne zaman rastlaşsalar gözlerini kaçırırdı. Makina önünden yavaşça yürüdü, oğlan sanki Yo, yo, olmaz ya da Sen olmaz, hayır, hayır, sen giremezsin diyecekmiş gibi vezneden başını uzattı: Ama yalnızca üç saniye sürdü bu çaresizlik, çünkü Makina hiç durmadı, oğlan da bunların hiçbirini söyleyemedi, Makina onu geçip Türk hamamının içine ilerledikten sonra oğlan bu konuda çok katıymış gibi gözlerini dikmekle yetindi yalnızca.

Bay Dabılyu küçük mavi damarlarla bezeli soluk yuvarlaklığı içinde neşeli bir görüntüydü, bütün gün buhar odasında dururdu. Gazetenin sabah baskısının fayansa yapışmış sayfalarını okuyor, okuduklarını tek tek soyup atıyordu. Makina’ya hiç şaşırmadan baktı. Ne oldu? dedi. Makina, Bira mı? Olur, diye karşılık verdi. Bay Dabılyu ayakucundaki buz kovasından bir bira çıkardı, eliyle kapağını açıp ona uzattı. İkisi de yarışıyorlarmış gibi şişeleri dikti. Sonra bir süre dışlarındaki su ile içlerindeki su arasında süren çekişmenin keyfini çıkardılar sessizce.

Hanımefendi nasıl? diye sordu Bay Dabılyu.

Cora uzun zaman önce Bay Dabılyu’ya yardım etmişti, Makina neler yaşandığını tam bilmiyordu, sadece Bay Dabılyu’nun o zamanlar kaçak olduğunu ve Cora’nın tehlike geçinceye kadar onu sakladığını biliyordu. O zamandan beri Cora’nın söylediği her söz onun için bir emirdi.

Yaşıyor işte, bilirsiniz, hep böyle der.

Bay Dabılyu başıyla doğruladı, sonra Makina ekledi: Beni sizden bir ricada bulunmam için gönderdi, ve eliyle gideceği yönü işaret etti.

Geçecek misin? diye sordu Bay Dabılyu. Makina başıyla onayladı.

Tamam, şimdi git, ben haber gönderirim, oraya vardığında adamım seni geçirir.

Kim?

O seni tanır.

Tekrar sessiz kaldılar. Makina’ya bedenindeki tüm suyun derisinin altından yüzeye doğru tırmanışını duyabiliyormuş gibi geldi. Güzeldi, Bay Dabılyu’yla sessiz kalmak hep hoşuna gitmişti; onu ilk tanıdığı zamandan, bir deri bir kemik halde korkmuş bir hayvan gibi saklandığı yere pulque ve kuru et götürdüğü günlerden beri. Ama şimdi gitmesi gerekiyordu, yalnızca yapması gereken şeyler olduğu için değil, aynı zamanda ne kadar iyi anlaşırlarsa anlaşsınlar aslında oraya giremeyeceğini bildiği için; istisna olmak başkaydı, kuralları değiştirmek başka. Makina teşekkür etti, Bay Dabılyu, Lafı mı olur kızım, dedi ve Makina oradan hariç oldu.

Bay He’yi nerede bulacağını biliyordu ama içeri girip giremeyeceğinden emin değildi, mekânın girişinde bekleyen tipi yine tanıyordu, ona kabul etmediği çiçekler gönderen bir uğursuzdu, Makina onun ne mal olduğunu iyi bilirdi. Başka bir sürü marifeti bir yana, Bay He’nin emriyle bir kadını öldürüp petrol varili içinde yol kenarına attığı söylenirdi. Doğru mu, diye sormuştu kendisine kur yaptığı sıralar, o da, Doğru olsa ne olmasa ne, sonuçta hepsine aradığı zevki tattırıyorum, demişti. Bunu eğlenceli bir şeymiş gibi söylemişti.

Mekâna geldi. Tabelada Pulquería Raskolnikova yazıyordu. Hemen altında da eleman vardı. Bunun önünden öyle salınarak geçemezdi, bu yüzden karşısına geçti ve, Sor bakalım beni kabul edebilir mi, dedi. Eleman onu buzdan bir nefretle süzdü, başını tamam anlamında salladı ama yerinden kıpırdamadı; ağzına bir sakız attı, bir süre çiğnedi, tükürdü. Makina’ya biraz daha baktı. Sonra isteksizce, sırf azıcık daha zaman geçsin diye gidip işeyecekmiş gibi arkasını döndü; mekâna girdi, geri geldi, duvara yaslandı. Hiçbir şey demeden öylece durdu. Sonunda Makina püfleyince, Eee, girecek misin? dedi.

İçeride en fazla beş sarhoş vardı. Emin olmak kolay değildi, çünkü sanki sırayla yerdeki talaşın içine yüzükoyun düşüyorlardı. Mekân olması gerektiği gibi sidik ve fermente meyve kokuyordu. Arka tarafta bir perde önemli insanları pisliklerden ayırıyordu: Yalnızca bir kumaş parçası olmasına rağmen bu özel alana kimse izinsiz girmiyordu. İçeriden Bay He’nin, Hadi sallanma, dediğini duydu.

Perdeyi yana çekince altın ışıltısı ve kuş baskılı bir gömlekle karşılaştı; kiralık katillerinden üçüyle domino oynayan Bay He’ydi bu. Tüm katiller birbirine benziyordu, hiçbirisinin onun bildiği bir adı yoktu ama hepsinin tabancası vardı. Kırk beş kalibre katil Bay He’nin eşiydi, otuz sekiz kalibre katillere karşı oynuyorlardı. Bay He’nin elinde üç taş vardı, oynamayı bırakmadan yan gözle Makina’ya baktı. Onu oturmaya davet etmeyecekti.

Kardeşime bir meseleyi halletmesi için gitmesi gereken yeri siz söylemiştiniz, dedi Makina, şimdi ben de oraya gideceğim, onu aramak için.

Bay He taşları yumruğunun içine aldı ve bu sefer dosdoğru ona baktı.

Geçeceksin demek? dedi keyiflenerek, yanıt belli olmasına rağmen. Makina evet diye yanıtladı.

Bay He insan kılığına girmiş bir yılanın bacaklara dolanışını andıran bir doğallıkla, uğursuzca gülümsedi. Makina’nın bilmediği bir dilde bağırdı, barmen perdenin arkasından başını uzattı, Kıza bir küçük pulque getir, dedi.

Barmenin kafası kaybolunca, Tabii ki olur kızım, dedi, tabii ki olur... Benden yardım istiyorsun, doğru mu? Ne kadar gururlu olsan ve bunu açık açık söyleyemesen de benden yardım istiyorsun ve ben, iyi bak bana, ben sana, tabii ki olur, diyorum.

Şimdi darbe gelecekti. Bay He binmeyeceği eşeğe semer vurmazdı. Bay He gülümsüyor, gülümsüyor ama pantolonlu bir sürüngen olmayı asla bırakmıyordu. Annesiyle bu patronun kim bilir ne tür bir ilişkisi vardı. Konuşmadıklarını biliyordu ama bunu nüfuzundan gelen kibrine yoruyordu. Birisi Cora’yla akraba olduklarını ima etmişti, bir başkası da aralarında eski bir husumet olduğunu, ama o hiç sormamıştı, çünkü Cora ona söylememişse mutlaka bir nedeni vardı. Yine de Makina ortamda dalgalanan pis havayı hissedebiliyordu. Şimdi darbe gelecekti.

Senden sadece bir şey götürmeni isteyeceğim, küçücük bir şey, onu bir ahbabımıza teslim edeceksin, o da seni kardeşine yönlendirecek.

Bay He otuz sekiz kalibre katillerden birine eğilip kulağına bir şey söyledi. Katil kalktı ve özel kısımdan hariç oldu.

Barmen ağzına kadar pulque dolu koca bir bardakla belirdi.

Bana ceviz pulque’si getir, dedi Makina, soğuk olsun, bu köpüklü boktan şeyi de al götür.

Biraz aşırıya kaçmış olabilirdi ama bir çıkıntılık yapması gerekiyordu. Barmen başıyla onaylayan Bay He’ye baktı ve yenisini getirmeye gitti.

Katil altın rengi kumaşa sarılı küçük bir çıkınla geri döndü, bir çift tamal alacak kadar küçük bir şeydi, Bay He’ye uzattı, o da emaneti iki eliyle kavradı.

Çok basit, çok küçük bir şey senden istediğim, tırsacak bir şey yok, tamam mı?

Makina başıyla onayladı ve çıkını tuttu ama Bay He bırakmadı.

Önce şu pulque’ni yuvarla, dedi elinde hazırladığı içecekle görünen barmeni işaret ederek. Makina bir elini yavaşça uzattı, ceviz pulque’sini sonuna kadar içti ve o şekerli topraksı tatla bağırsaklarının guruldadığını hissetti.

Şerefe, dedi Bay He. Ancak o zaman bıraktı paketi.

İnsan başkalarının eteğinin altını kurcalamaz.

İnsan başkalarının işleri hakkında sorular sorup durmaz.

İnsan bazı mesajları taşıyıp bazılarını unutulmaya bırakmaz.

İnsan kapıdır, kapıdan geçen olmaya kalkmaz.

Bu kurallara riayet ederdi, bu yüzden Köy’de ona saygı duyarlardı. Kilometrelerce kilometrelerce çapta bir alana hizmet veren tek telefona sahip küçük bir santralde görevliydi. Telefon çalardı, o yanıtlardı, ona falankesi ya da filankesi sorarlardı, o da, Hemen gidip çağırıyorum, az sonra yeniden ara, telefonu kendisi açsın ya da sana ona hangi saatte ulaşabileceğini söylerim, derdi. Bazen arayanlar civardaki köylerden olurdu, o zaman kendi dilinde ya da Latin dilinde yanıtlardı. Bazen, gittikçe de daha çok, Gabacho topraklarından ararlardı, bunlar çoğu zaman köylerinde konuşulan dili artık unutmuş olurdu, onları oradaki yeni dillerinde yanıtlardı. Makina bu üç dili de konuşur, üçünde de susmasını bilirdi.

Patronların sonuncusu Casino isimli bir restoranın sahibiydi, burası yalnızca geceleri açılır, günün geri kalanında mekânın sahibi Bay Q, o büyük dikdörtgen pencerelerin altında ahşap parkeleri ışıldayan yüksek tavanlı salonun ortasındaki tek masaya kurulup sessizce gazetesini okusun diye boş tutulurdu. Makina’nın Bay Q’yla kişisel bir mazisi de vardı: İki yıl önceki belediye başkanlığı seçimlerinde Bay He ile Bay Q’nun adamları birbirini maçete darbeleriyle parçalayacak raddeye gelince ikisi adaylıkları paylaşmak için pazarlıklara girişmiş, Makina da acil mesajları ileten ulak olarak Bay Q’nun yanında çalışmıştı. Anlaşmanın dışına çıkan heyecanlı bir tip gecenin bir yarısı Makina tarafından aktarılan sözleri duyunca (Makina o mesajları anlasa da anlamazdı) birden çekilmeye karar verir, bir köyün reisi suratsızın önde gideniyken kendisine gönderilen zarfın içine göz attıktan sonra şeker gibi birisi oluverirdi. Sonunda ödünler ve kemikler Makina’nın aracılığıyla patronlar arasında pay edilince her şey şaşırtıcı bir kolaylıkla çözüldü.

Bay Q kesinlikle şiddete başvurmazdı –en azından bunu söyleyebilecek kimse yoktu– sesini yükselttiği de hiç duyulmamıştı. Nasıl olursa olsun, sonuçta Makina ne boş hayallere kapılmış ne de siyasi oyunlara bulaşmaktan suçluluk duyarak uykularından olmuştu; mesaj taşımak onun bu dünyaya karışma biçimiydi.

Casino ikinci kattaydı, aşağıdaki kapıda bekleyen kimse yoktu; neden olsundu, kim cüret edebilirdi buna. Ama Makina’nın da randevu isteyecek vakti yoktu, tanıyanlar onun zorda kalmadıkça kimseyi bu şekilde rahatsız etmeyeceğini bilirdi. Geçişini ve kardeşini nasıl bulacağını ayarlamıştı, şimdi de dönmesine yardım edecek birisi olacağından emin olmak istiyordu; oraya yerleşme niyeti yoktu ama orada gereğinden fazla kalan bir arkadaşının başına gelenleri yaşamak da istemiyordu, arkadaşı evinden fazla uzak kalmıştı, bu belki bir gün, belki bir saatti ama her halükârda döndüğünde her şeyi aynı bulsa da artık başka olduklarını, her şey benzer görünse de artık aynı olmadıklarını görmesine yetecek kadar fazlaydı: Annesi artık annesi değildi, kardeşleri artık kardeşleri değildi, söylemesi zor isimlere sahip, alakasız tavırlı insanlardı, sanki onları artık var olmayan asıllarından kopyalamışlardı; artık havanın bile içini başka türlü ısıttığını söylemişti ona.

Merdivenleri çıktı, aynalı koridoru geçti, salona girdi. Bay Q oradaydı, hep olduğu gibi baştan aşağı siyahlar giyinmişti; arkasında iki vantilatör, masasında politika sayfası açılmış bir ulusal gazete vardı. Yanında bembeyaz bir fincanda simsiyah kahvesi. Aynalı koridordan hariç olduğu anda Bay Q zaten onu bekliyormuş gibi bakışlarını gözlerine sabitledi, karşısına geçtiğinde başını Oturun manasında bir milim kadar eğdi. Birkaç saniye sonra, hiçbir şey söylenmeden, üniformalı bir garson masaya onun için de bir kahve getirdi.

Koca Chilango’ya gidiyorum, dedi Makina; Bay Q’nun karşısında girizgâhlarla, saygı gösterileriyle işi uzatmasını gerektirecek bir durum yoktu; onun tıkır tıkır işleyen kendi dünyası varken haberlerin üzerinden geçmesi bile zaman kaybıydı, yine de ekledi: Otobüsle, ailevi bir meseleyi çözmem gerekiyor.

Geçeceksin, dedi Bay Q. Sormuyordu. Nasıl bu kadar çabuk haber aldığını bilmenin yolu yoktu.

Geçeceksin, diye tekrar etti Bay Q, şimdi bir emir gibi geliyordu kulağa. Geçeceksin, ıslanacaksın, aşağılık tiplerle muhatap olacaksın; umutsuzluğa kapılacaksın ama güzel şeyler de göreceksin ve sonunda kardeşini bulacaksın, ne kadar üzülsen de nihayet varman gereken yere varacaksın. Orada ihtiyaç duyduğunda sana yardım edecek insanlar olacak yanında.

Her şeyi büyük bir kesinlikle söyledi, hiç vurgulamadan, fazladan tek bir kasını bile oynatmadan. Konuşmasını bitirince Makina’nın bir elini tuttu, onu yumruğunun içine aldı ve, Bu senin canın, dedi, anlıyor musun?

Bay Q gözlerini bile kırpmadan bakıyordu. Işık kahvelerinin üzerindeki buharı enlemesine süpürüyor, salonu keskin bir aromayla dolduruyordu. Makina teşekkür etti ve oradan hariç oldu.

Aynalı koridorda Bay Q’nun söylediklerini düşünmek için bir an duraksadı: Bazen Bay He’nin kaba kelimelerini tercih ediyordu, bazen de Bay Dabılyu’nun konuşurkenki o ağır, törensi havasını; ama Bay Q’da hiç boş yoktu, Makina anlamlarını tam olarak çözemese de söylediği her söz ağzından ağır birer taş gibi dökülüyordu.

Aynalara baktı: Karşısında sırtı vardı; arkasına baktı: Kıvrım kıvrım ilerleyen ve hiç bitmeyen önünü gördü, sanki onu eşikleri takip etmeye davet ediyordu. Sanki tüm o eşikleri geçerse sonunda kıvrıla kıvrıla gitmek istediği yere varacaktı ama o yere güvenmiyordu.

2
Su Geçişi

Kaybolamazdı. Ne zaman Koca Chilango’ya gelse ayağını usulcacık basardı, çünkü burası iz bırakmak istediği bir yer değildi ve kendi kendine Kaybolamam diye tekrar ederdi, kaybolmak derken yolu şaşırmak ya da aynı yerde dolanıp durmak değildi kastettiği, gerçekten kaybolmaktı, ufku kat kat kapayan beton tepelerin arasında sonsuza dek kaybolmak ya da koca koca binalar inşa edip duran onca insandan hayrete düşerek kaybolmaktı. Bu yüzden öbür şehirlerarası otobüs terminaline yeraltından gitmeyi yeğliyordu. Trenler şehrin tüm dolaşım sistemini geziyor ama bedeni hiç terk etmiyordu; hem orada, aşağıda ne yoğun hava rahatsız ediyordu onu ne de büyülenme tehlikesi vardı. Çünkü o kaybolamaz, büyülenemezdi, onu bekleyen bir sürü insan vardı. O yoldayken santrale onun yerine başka birisi bakacaktı ama yalnızca kendisi üç dil konuşabiliyordu ve kötü haberler geldiğinde ya da of, bazen uzun zamandır beklenen isimler yanlış anons edildiğinde renk vermemeyi yalnızca o bilirdi.

Hepsinden önemlisi, onu hangi dilleri konuştuğunu ya da ne mesajlar getirdiğini önemsemeden bekleyenler vardı. Makina işini yaparken koltuğunun altına ilişip elleri dizlerinin üzerinde, dikkat kesilmekten yusyuvarlak olmuş gözleriyle büyüklerin dertlerini anlamaya çalışan küçük kız kardeşi mesela. Yanında öylece oturup bakarken onun dünyevi halleri özümsediğini, telefon telleri üzerinden gidip gelen tutkuları bir gün hatırlamak üzere içinde bir yerlere sakladığını hissedebiliyordu. (Evet, seni hâlâ seviyorum. Yakında. Neredeyse. Hemen hemen. Eline ulaştı mı? Sana öyle mi dedi? Ne zaman oldu? Nasıl oldu? Tanrı aşkına mümkün mü böyle bir şey? Adı şu. Adı bu. Beni anlamıyorsun. Aklıma bile gelmedi. Ben burada yaşamıyor sayılırım.) Durmadan büyüyordu ve Makina bu erkekler dünyasında ona bir an önce öğretmek istiyordu; onları nasıl seçeceğini, onlara nasıl katlanacağını, onlardan nasıl hoşlanacağını. Küfürlü konuşsalar da kırılgan olduklarını, çocuk gibi olsalar da bir kadının bağırsaklarını deşebileceklerini.

Sonra sevgilisi vardı. Sahip olduğu ve aralarında hiç konuşmamış olsalar da, kendisini kimsenin eşi gibi hissetmese de bu isimle andığı bir sevgili, ona o kadar sevgili gibi davranırdı ki şimdi onu, en azından içinden, öyle anmamak alnına yazılmış bir şeyi reddetmek gibi geldiği için öyle andığı bir sevgili. Sevgilisi. Onunla ilk kez şu belediye başkanlığı mevzuları sırasında soyunmuştu. Tüm o hırgürün bittiği gün Makina biraz dağıtmak istemişti ama aslında alkol değildi aradığı, bedeninin biraz silkelenmesine ihtiyaç duyuyordu yalnızca, bu yüzden daha önce Küçük Şehir’e gittiğinde birkaç sefer başkalarıyla yaptığı gibi fazla düşünmeden gidip onunla da soyunmuştu, üstelik bu hiç hatırlamak istemeyeceği türde bir macera olmasına rağmen. Sonunda elbette güzelce silkelenmiş ve sıkıntısı tamamen geçmişti ama kendisi her ne kadar fazla ciddiye alınmak istemese, adamı sadece birkaç saatliğine ödünç alma peşinde olsa da bu tip onu ancak zamanla ortaya çıkabilecek türden bir aşkla okşuyordu.

Onu o zamanlar çalıştığı ilkokulun kapısında görmüş ve etrafındaki her şeye baktığını ama kendisine hiç bakmadığını fark etmişti; onu hemen orada tavlamıştı, yavaşça yanına yaklaşmış, şalının yokluğunu bahane ederek kendisine biraz sarılmasını istemiş, etrafı gezdirmiş, söylediği her şeye, özellikle de hiç komik olmayanlarına aptal aptal gülmüştü ve sonunda makarasını yatak odasından çevirdiği bir iple çeker gibi onu koynuna aldı. Adam kendini vererek tutkuyla sevişiyordu, dil darbeleriyle memelerini yeniden biçimlendiriyor, orgazm ânında keyifli ve hüzünlü bir titreyişle boşalıyordu.

Sonrasında adam Koca Chilango’ya çalışmaya gitti, aylar sonra geri döndüğünde onunla konuşmak için santrale geldi ama bakışları ve duruşu o kadar netti ki Makina ne diyeceğini anladı ve onunla yalnız kalmamak için her şeyi yaptı. Sonunda, Başka gün gel, konuşalım, deyinceye kadar adam orada sesini çıkarmadan saatlerce bekledi. Başka bir gün geldiğinde Makina işi ve yolculuğu hakkında sorular sordu durdu ama içinden geçenleri asla sormadı. Sonra ondan çalışmak için müsaade istedi, kendisi onu arayacaktı. Ve evet, onu her hafta sonu aradı, yeniden soyundular ama aşkını ilan edeceğini her fark ettiğinde sırf ağzını kapamak için kötücül bir şehvetle öptü adamı. Böylece o adını koyma ânını Cora’nın kendisini gönderdiği yolculuğun arifesine kadar ertelemeyi başardı. O gün onu yeniden susturmaya kalktığında adam ellerini kaldırıp onu durdurdu, ona hiç dokunmamasına rağmen Makina’ya sanki kendisini odanın diğer ucundan yanına sürüklüyormuş gibi geldi.

Sen benden korkuyorsun, dedi adam. Sana yaptığım bir şey yüzünden değil, benden korkmak istiyorsun sadece.

Ayağa kalkmış, karşısına geçmişti, gök mavisi gömleğini düzeltiyordu; sevişmeden gidecekti ama Makina bir şey demedi, çünkü yataktan kalkmanın adama ne kadar zor geldiğini fark etmişti; salağa yatabilirdi –Neden bahsediyorsun anlamıyorum– ya da onu oyunbozanlık etmekle suçlayabilirdi ama adamın dudaklarındaki engel olamadığı o minik titremeler ve kendisini güçlükle tutan birine has o yoğun nefes alış verişi onda boş veremeyeceği bir saygı uyandırdı, bu yüzden, Ondan değil, dedi, adam hemen kafasını kaldırıp ona baktı, o an Makina’nın orada söylemesi gereken şeyle dolmayı bekleyen bomboş bir alandı âdeta ama o yine geveledi, Bunu istersen ben geldiğimde konuşalım, sonra... O daha sözünü bitirmeden adam sanki, Evet evet, anladım, bir kez daha dilini ağzıma sokuyorsun, dercesine başını sallamış, sonra arkasını dönüp kendisine yalan söylendiğini bilen ama bu konuda hiçbir şey yapamayan birinin bıkkınlığıyla hariç olmuştu.

Üç yıl önce Bay He’nin kiralık katillerinden biri elinde bazı kâğıtlarla gelmiş ve Makina’ya nehrin diğer tarafında biraz toprakları olduğunu, bir adamın araziyi onlara bıraktığını söylemişti. Kâğıtlarda yazan isim Makina’nın yıllar önce ortadan kaybolan babasına ait olabilecek bir isimdi ama Makina ciddiye almadı, yine de gidip bu kâğıtların ne olduğunu ya da neden bahsettiğini bir de Cora’ya sordu; Cora da, Bir şey değil, He’nin oyunları, dedi. Ama bu arada katil Makina’nın kardeşini içmeye götürmüş ve beynini neutle ve güzel sözlerle iyice yıkamıştı, kardeşi gece döndüğünde, Ben hakkımız olanı almaya gidiyorum, dedi. Makina onu orada laftan başka bir şey olmadığına ikna etmeye çalıştıysa da o, Birisinin bizim olan için savaşması gerekiyor, eğer sizde o taşak yoksa bende var, diye diretiyordu. Cora onu ıvır zıvır dolu çantasıyla kapıda görene dek bir şey demeden usançla baktı, ancak o zaman, Bırak gitsin, kendisini o küçük taşaklarıyla savunmayı öğrensin, dedi; evden hariç olmadan önce kardeşi bir an şüpheye düştü, gözlerinde yanıp sönen o şüphe ânında tüm hayatı gözyaşlarının