Kadir Işık

Herkesten Uzakta

Öykü

Kadir Işık

1974 yılında Gaziantep’in Araban ilçesinde doğdu. İlk ve ortaokulu Araban’da, liseyi Balıkesir’de, üniversiteyi Van’da okudu. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Kimya Bölümü’nden 1997 yılında mezun olduktan sonra Gaziantep’te öğretmenliğe başladı. Uzun yıllardır İstanbul’da kimya öğretmeni olarak çalışıyor.

Künye

Notos Kitap 186

Edebiyat 068

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2020

Birinci Basım Şubat 2021

Birinci Sürüm Temmuz 2022

ISBN 978-605-7643-42-1

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-62-9

Sertifika 52101

Editör

Tuğba Eriş

Kapak Tasarımı

Melis Rozental

Teknik Hazırlık

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Kadir Işık

Künye

İçindekiler

Yüzleşme

Ben Ablanım

Sen Benim Her Şeyimsin

Babamın Defteri

O Akşam Olduğu Gibi

Burada Yabancı Birini İstemiyoruz

Herkesten Uzakta

Yüzleşme

Tatilde farklı bir şey yapmaları kaçınılmaz. Günü kaldıkları bungalovların çevrelediği bahçede geçirmek ikisini de yeterince sıktı. Adam yürüyüşe, ormana gidelim dediğinde, hamakta uzanan kadın elindeki kitabı göğsüne koydu. Beyaz bir buluta takıldı bakışları, doğruldu yerinden. Önceden anlaştıkları gibi o gün adamın planları geçerli, ona göre hareket edilecek, kadın söylenenlere sessizce uyacak. Odalarına çıktılar, adam bileklerini sıkıca kavrayan kısa botu geçirdi ayaklarına, altına da pantolon. Kadın adamın bu yolculuğa önceden hazırlandığını fark etti. O da sağında solunda bir sürü cebi olan kaprisini, altına spor ayakkabılarını giydi. Köye çıkan patika yolda yan yana yürüdüler bir süre. Sonra adam önde, kadın arkada, koyun dik, engebeli ve dar yolunda zikzak çizerek köye vardılar. Bakkalın önündeki ahşap masaya kısa süreliğine soluklanmak için oturdular. Meydanın köşesinde köy dolmuşu yolcu bekliyor, içinde iki üç kişi. Dingin, sessiz bir hava hâkim etrafa. Yanlarına gelen bakkala Likya Yolu’nu sordu adam. Köyün bitiminde sola dönecekler, birkaç yüz metre sonra patika çıkacak karşılarına, sonra işaretleri takip ederek devam edecekler.

“İki günde Antalya’ya varabilirsiniz,” dedi bakkal. Bunu söylerken güldü, kadın da adam da tepkisiz kalınca ciddileşti. Adam satın aldığı suyu, bisküviyi sırt çantasına koydu, yola çıktılar. Köyün çıkışındaki beyaz badanalı evin önünden ormana yöneldiler. Adam bir dut ağacının gölgesinde durdu, sırt çantasını önden bağladı. Çakır dikenleri arasına atılı değneği aldı, baston gibi kullanarak karısının ardı sıra yürüdü. Bir süre sonra elindeki değneği kadına verdi.

“Aniden karşına çıkan yılandan, böcekten korursun kendini,” dedi. Kadın bir anlığına adamın yüzüne baktı, ciddi. Güneş yükseliyor, çantalarının yan cebinden şapkalarını çıkardılar. Kadın yüzüne güneş koruyucu sürdü. İşi bitince şapkasını başına geçirdi. Adam karısının ne kadar güzel gözleri olduğunu düşündü. Güneşe dayanıksız, üzerine ışık düştüğünde kısılan, titreşen uzun kirpikler, ânında kızaran ve sulanan gözler. Dün gece o gözler kapanmadı. Yatağın kenarında, sessizce ağladı. Karanlıkta karısının ayağa kalktığını gördü, bir süre pencere kenarında gökyüzünü izledi, sabaha karşı yatağın en uzak köşesine uzandı.

Yol dikleşmeye başladığında adamın ardı sıra yürüyen kadının nefes alışları hızlandı. Ağaçlar sıcağın altında boynu bükük. Adam patikadan çıktı, keçiboynuzu ağacından yere düşenlerden birkaçını toplayıp çantasına attı. Ağacın dallarında sığırcıklar şakıyor, durmaksızın bağıran cırcırböceklerinin sesi bir an bile kesilmiyor. Yol aldıkça ormandan kulaklarına çalınan sesler değişiyor.

“Niçin bu yürüyüş, daha ne kadar gideceğiz böyle,” dedi kadın, durdu, geriye bakmadı, ileriye, dağın yamacına, sedir, gürgen, çam ağaçlarının iç içe geçtiği yamaca dikti gözlerini. Adamın içine dolan huzur kayboldu. Kadını olabildiğince kendi dünyasından uzaklaştırmak, uzaklara taşımak, dışarıda başka hayatların da olduğunu göstermek istiyor.

“Yukarılarda hava daha serin, nem yok, gidelim,” dedi adam, kadının pes etmesini istemiyor.

“Evet, öyle olmalı, yukarılarda öyle olmalı,” dedi kadın, “köy şu tepenin ardında, şelale de yamaçta, değil mi.” Adam oraları kadına defalarca anlatmıştı. Balayını bile orada, ormanın içindeki ağaç evlerde geçirmek istemişti. Kadın Antalya’da bir otel seçti, yıldızlı olanlardan. Beş yıl sonra, henüz oğlu üç yaşındayken ilk kez kadını Kabak Koyu’nda bir tatile ikna etti.

“Köye varınca acıkmış olacağız, yayık ayranı içeriz, soğuk, seversin,” dedi adam. Yol boyunca ilk kez gözlerini ayırmadan kadının yüzüne baktı. Dalgın, gözleri yerde, dikkatli yürüyor. Patikanın kıvrıldığı noktada durdu. Uzaktan bir çöl gibi ayaklarının altına serili denizin turkuvaz mavisine kaydı bakışları. Kadın adamı geçti, birkaç metre ilerisinde, patikanın kenarına oturdu. Kuzeydeki yamaçta bir başına vadiye hâkim taş evin kartpostal görüntüsüne bakıyor. Ev sahibinin Kanada’da uzun yıllar çalışarak biriktirdiği parayla evi yaptıran emekli bir işçi olduğunu akşam yemeği hazırlayan aşçı kadından duydu. Ev vadinin dört bir yanından görünüyor. Dik çatılı, tamamı taştan, verandası boydan boya ahşap, doğayla uyumlu.

“Dün gece yağmur yağmış,” dedi adam. Ayaklarının altındaki toprak nemli, patikayı saran eğreltiotlarındaki su damlaları paçalarını ıslatmış. Rüzgâr uzaklardan dağ kekiğinin kokusunu taşıyor. Kadının sıkıntısı hafifledi, içine kısa süreliğine de olsa çoktandır hissetmediği bir huzur doldu.

“Şu köydeki adamla bütün gün yürümüştün,” dedi kadın. O gün kocasının hayatından çıktığını, sonrasında hiç yakınlaşamadığını fark etti. Tek sorun kadının işini kaybetmesi değildi. Çalışmayı hep para kazanmak olarak düşünen kocasına bunun bir meşguliyet olduğunu, yaşamını belki de o an olduğundan farklı kılacağını anlatamadı.

“İlçedeki otellerden birine servis çekiyormuş, sordum bakkala,” dedi adam. Elindeki değnekle kadına oldukça uzak görünen dağı gösterdi, “Oraya kadar durmadan yürüdük, dağ keçileriyle karşılaştık. Adam oradaki pınardan koyunların su kaplarını doldurdu.”

“Yarı yolda döneceğini düşünmüştüm, gitmeyeceğini sanıyordum,” dedi kadın. Gözlerini kapadı, açtığında adamın yanı başında olacağını hayal etti, zor bir gece geçirmişti. Çocuk bir ara ateşlendi, alışamadı değişikliğe, yerine. Bulundukları çevreye yabancıydı. Havuzlu, çocuklar için oyun alanı olan aile otellerinden birinde kalmak için direttiğini hatırlıyor. İkna edemedi kocasını, o buraların ne kadar güzel olduğunu anlattı durdu. Çocuk vardı, bu, hayatlarının yönünü, yaşam tarzlarını değiştirmeleri gerektiğini yeterince açıklıyordu. Adamın bu değişikliğe uyması, yeni yaşamını kabul etmesi gerekiyordu. Oysa çocuk onda hiçbir değişim yaratmamıştı. Kadın genç kızlıktan bir anneye dönüşmüştü, bu hızlı değişime adamın ayak uyduramaması ilişkilerinin kırılma noktasıydı. Zamanla kocasının da çocuk olduğunu düşünmeye başladığında hayatları değişti.

Adam yükseklere çıktıkça genişleyen manzaraya bakıyor. Çantasından çıkardığı keçiboynuzlarından birini kadına verdi. Adamın yüzüne, arkalarında bıraktıkları denize bakmadan gözleri yerde yürüyor kadın. Şimdi ikisinin de ağzında kekremsi bir tat. Kadın bu tattan hoşlanmadı. Çantasının yan tarafında ılıyan sudan birkaç yudum içti. Gözleri aşağıda, ormanın bittiği yerde başlayan denize kaydı bir anlığına, başını çevirdi. Adam kadının denize baktığı yanda Kelebekler Vadisi olduğunu söyledi. Dalgaların geride bıraktığı beyaz köpük yeşille mavinin arasında uzayan bir şerit gibi sarıyor kıyıyı.

Adam vadinin karşı yamacındaki kayalıklarda yayılan dağ keçilerini gösterdi. Bir yabanördeği, hatta ikisi ardı ardına çalılığın arkasından havalandılar. Kadının bakışları bir anlığına canlandı. Yüzünde kuşlara bakarken oluşan özgürlük adamın gözünden kaçmıyor. Kadın gözlerini denize çevirdiğinde, ki bu çok kısa bir bakıştı, adam kadının yere bıraktığı değneği aldı, önden devam etti yürümeye. Onlara gereken tek şeyin sakin ve huzurlu akan bir hayat olduğunu düşünüyor adam. Son iki yıldır düşlediği hayatın yaşanmadığını biliyor. Zamana bıraktı, kadınla olan ilişkisinin eskiden olduğu gibi, daha da güçleneceğine inanıyor. Onu bu evlilikte sabırlı kalmaya zorlayan tek şey kadına hissettiği güçlü duygular. Kadın gözlerini dağın tepesinde toplanan beyaz bulutlara dikti, bakışları yorgun.

“Likyalılar modern devletlerin ilk kurucularından,” dedi adam. “Buralara Işık Ülkesi dendiğini biliyor muydun?” Kadının yukarılara çıktıkça değiştiğini, dalgınlığından sıyrıldığını görebiliyor, bu yolculuğun bitmesinden, kadının, geri dönelim demesinden korkuyor. Her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyor. Belki de sonsuza dek, bir daha birbirlerini göremeyecekleri farklı mecralarda, kendilerine yeni hayatlar kurarak yollarını ayırabilirler. Adam kadından vazgeçebilecek kadar güçlü olsaydı çoktan ardına bakmadan yoluna gitmişti. Kadının her şeye kayıtsız duruşu, adamın sessizliği ve kabullenişi olabilir miydi. Arkasında kadın ve deniz. İkisini de çok seviyor. Fotoğraf için cep telefonunu ayarladı, kadın başını kaldırdı. Ne yaptığını anlayınca indirdi hemen, “Çekme,” dedi. Adam düğmeye basmıştı.

“Silerim, sorun değil, silerim hemen,” dedi, fotoğrafa baktı. Kadın sağ eliyle yüzünü gizlemiş, denize dönük. Mavi deniz ve kadının düz, kumral saçları telefon ekranını doldurmuş. Fotoğrafı silmeden önce manzaradaki ayrıntılara takıldı gözü, yolun alt tarafındaki çalılıkların arasında sarı katırtırnaklarını gördü. Kayaların dibinde yetişen cavlak otları boş, ağaçsız küçük bir alanı doldurmuş. Kadın yürümeye devam ediyor. Şimdi ikisi de adımlarını hızlandırdı, düzlüğe vardılar, yol kıvrıldı, yeniden dikleşti, tekrar düze çıktıklarında nefes alışları normale döndü. Kumsaldaki insanlar küçük noktalar gibi. Yeşilin bittiği, dalgaların kıyıyı dövdüğü yerde köpüren sular bembeyaz. Su altı mağarasının bulunduğu koyun ucuna bakıyor adam. Mağaranın içinden yüzeye çıktığında gözlerine dolan ışık huzmeleri her seferinde onu heyecanlandırıyordu. Karısı oğluyla ormanın içinden yürüyerek, adam yüzerek ulaşmıştı oraya. Kadın kıyıdan, “Sen delisin, sen zırdelisin,” diye bağırmıştı. Oğlu babasının sudan çıktığını gördüğünde heyecanlandı. “Esiyor burası, çocuğun ıslanmasını istemiyorum, hadi, mağarana gir,” dedi kadın. Hava olabildiğince sıcak, nemli. Üzerlerinde mayo, ikisi de terli.

Gözü kıyı boyunca denizin oluşturduğu girinti ve çıkıntılarda. Yeniden denize girmeyeli, yüzmeyeli, suyun dingin, bedenini saran ve rahatlatan etkisini hissetmeyeli sanki bin yıl oldu. Bu tatilde denize gireceğini, karısıyla kumsalda uzanacağını hayal ediyor, belki bu aralarında oluşan yıkıntının boyutunu değiştirecek. Her şeyin eskisi gibi olması zor. Adamın sırtına yüklenen suçluluktan kurtulması, karısının onu affetmesiyle hafifleyecek belki de.

Uzun süre konuşmadan, düzenli nefes alışlarını duyarak birbirlerinin, taşların arasından koşturan kertenkelelere, yer yer açıkta kalan çakır dikenlerine basmadan, tamamen içlerine yönelen düşünceleriyle yol alıyorlar. Yol uzuyor, kadın yola çıkmadan bu kadar yürüyeceğini düşünmedi. Koyda kafasını kaldırıp baktığında ağaçlarla kaplı tepe gözüne uzak görünmüyordu. Issız göğün altında yorgunluğunu unutuyor, bazı şeylerin çoktan bitmesi gerektiğini düşünüyor, içinde geleceğe dair en küçük bir umut yok, önsezisi son birliktelikleri olacağını söylüyor. Tek sorun, gideceği bir yerin, çalışabileceği, onu meşgul edecek, gündelik düşüncelerin ağırlığından kurtaracak bir işinin olmaması. Bütün bu sorunlar üst üste binince nefes alamıyor, tam o anda adamın varlığıyla yeniden rahatlıyor, sonra yeniden tıkanma. Bir kısırdöngüde hareket ediyor bütün yaşamı. Adamın pürüzsüz tenine, gençliğin enerjisiyle yoğrulmuş düzgün, kaslı vücuduna bakıyor arkadan. Bazen aklındaki karışıklık orada, dağ başında bir patika yolda olduğunu unutturuyor. Gelecekteki özgür günlerin kurgusunu yapıyor. Ya da yeni bir tutsaklık, daha sert başka şeylere olan mecburiyet. Bir anlığına düşünmeyi bıraktı. Tepenin yamacına tutunan bir çam ağacının toprağı sarıp sarmalayan damarlarına takıldı gözü, şiddetli bir yağmurda yıkılacak, uçurumda kaybolup gidecek.

Adam düzlüğün başladığı, ağaçların sıklaştığı, gökyüzünün berrak bir görünüme kavuştuğu en uzak noktaya dikti gözlerini. Yollarının az kaldığını düşünüyor, düzlüğe yaklaştığında küçük bir şelaleyle karşılaşacak. Orada matarasını şelalenin soğuk suyuyla dolduracak. Dönüş yolunda henüz hava kararmamışsa, eskiden olduğu gibi soyunacak, şelalenin altında oluşan küçük gölcükte serinleyecek. En fazla bir metre yüksekten dökülen suya şelale bile denmez, hiçbir özelliği yok, sadece kuytulukta olması onu değerli kılıyor. Kadın yüzünü denize döndü. Ayakları altında serili manzaraya bakma cesaretini gösterdiğinde her şeyin yoluna gireceğine inanıyor. Bu, denize rahatça bakabilen mavi gözlerinin sırrında gizli. Oysa dinlenirken bile bakışlarını uzaklardan kaçırıyor.

Likya Yolu’nu belirleyen işaretlerin gösterdiği oklar doğrultusunda, varacakları yeri düşünerek patikanın sınırları dahilinde yürüyorlar. Kadın birlikteliklerinin belirsiz, amaçsız ve onları bekleyen başka acılara, yaşadıklarının yanında küçük kalan başka acılara gebe olduğunun farkında. Dün gece yatağın sol yanına uzandı, adam omzuna dokunduğunda uzaklaştı, ilk geceleriydi. Çoktandır aynı yatağı paylaşmıyorlar, kadın çocuğun odasında kalıyor. Tatilde uzun bir aradan sonra aynı odada, aynı yatakta uyudular, yeniden birlikte olacaklarını düşünüyordu adam. Ama kadın fikrini geldiği gün değiştirdi. Düşünceleri ağırlaştı, yıllar önce yaşanan her şey parçalara bölünerek, kocaman bir ayrıntı olup zihnine hücum etti, bir süre sonra derin bir kederin kollarına bıraktı kendini.

Düzlüğe vardıklarında yeniden durdular. Yol boyunca bir kez olsun dönüp arkasına bakmadı kadın. Adamın, geri dönelim demesini boşuna bekledi. Ağaçlar seyrekleşti. Şelaleyi meydana getiren pınar suları küçük arklardan aşağıya, koyun içinden dolanarak denize akıyor. Adam daha önce geldiğinde bir anda köyün üst başına çıkmıştı, gözleri öyle kısa bir yol arıyor ama sanki bir çemberin içinde dönüp duruyor.

Su kenarına oturdular. Ellerini yüzlerini yıkadılar, sırtlarından akan terin soğumasıyla rahat bir nefes aldılar. Adam ayakkabısını, çoraplarını çıkardı, çıplak ayaklarını soğuk suyun içine soktu.

“Kimse uzun süre bu suda kalamaz, soğuk,” dedi, serinledi, rahatladı ama bunu söylerken yanında, bir metre uzağında oturan kadına bakmadı. Kadın sırt çantasından çıkardığı bisküviyi yiyor. Düzlüğün uzak köşesinde, ağaçların arasından bir yılkı atı çıktı, ardı sıra bir tane daha, sonra dört tane oldular, kadın heyecanlandı.

“Atlar, bak, oradalar,” dedi gözünü atlardan ayırmadan, bir çocuk gibi heyecanlandı. Kadının heyecanı ona da yansıyor. İkisi de yorgun, yaşlı ve hareket kabiliyetlerini yitirmiş atlara bakıyor. Atlar onları görünce yönlerini değiştirdi, kısa sürede sedir ağaçlarının arasında kayboldular. Uzun bir suskunluktan sonra bu kısacık konuşma kadını gönendirdi, yeniden yürümeye başladılar. Artık sadece ağaçların olduğu bir düzlükte yol alıyorlar. Ne deniz ne de çıplak gökyüzü görünüyor başlarını çevirdiklerinde. Vadiye inen küçük bir su ağacın kökündeki toprağı taşımış, damarları yüzeye çıkmış. Nemli toprak ayaklarının altında kayganlık hissi uyandırıyor. Yol patika olmaktan çıktı. Aşağıya doğru meylettiler. Adam birkaç yıl önce bulundukları o yeri hatırlıyor, köylü çoban düzlüğün ucuna kadar gidip, İşte manzara en güzel buradan görünür, demişti. O gün kendini bir bulutun üstünde, dünyanın merkezinde, gökyüzünde hissetmişti. Denizin yonttuğu girintili çıkıntılı bütün koyları görebiliyordu, hatta koyun denize uzanan, mağaranın olduğu en uzak ucunu bile seçebilmişti. Çocuğu bırakacakları biri olsaydı o gün karısının da yanında olmasını, o manzarayı görmesini ne çok istediğini hatırlıyor. Şimdi oradan uzak duruyor, oradan bakınca her şeyin bütün acımasızlığıyla ortaya çıkacağını düşünüyor.

Düzlüğün sonunda yolu kaybettiler, taşlık, küçük bir dereden akan sığ suyun üzerinden atladılar. Soldaki tepenin etrafını dolanmaları gerekiyor, sonra açık bir alan ve şelale. O noktada yolunu kaybedebilir, tekrar patikayı bulması zorlaşabilir. Kuzeyde dar, kenarları mıcırlı köy yolu göründü. Ağaçların arasından çıkmadan da köye ulaşabileceklerini biliyor. Bir tarlakuşunun tepelerinde dönerken çıkardığı sese ikisi da başını kaldırdı. Çalılıkların arasından havalanan birkaçı daha bu çağrıya cevap verdi, gürültüyle toplaştılar.

Yolları kuru bir dere yatağına çıktı, adam iki adımda indi, döndü kadına, ellerini uzattı, yeniden göz gözeler. Uzun süre sonra kadının elinden tutarken heyecanlanıyor. İkisi de bir anlığına mutlu. Adamın heyecanlı hali onu geçmişte kaybettikleri mutlu günlerine taşıdı. Dere yatağına iner inmez tekrar adamdan uzaklaştı kadın.

“Buralarda büyük savaşlar yaşanmış. Persler büyük bir orduyla Likyalıların güzel kentlerine saldırıyor. Ksanthos’u yakıp yıkıyorlar, geride kalan kadınlar kucaklarında çocuklarıyla intihar…” dedi adam, yarım bıraktı cümlesini.

“Teslim olmaktansa topluca intihar ettiklerini daha önce söylemiştin. Kendilerini uçurumdan boşluğa bırakıyorlar, kucaklarında çocuklarıyla,” dedi kadın. Likyalı kadınların geride bıraktıkları sadece bir kentin yıkık dökük taş duvarları değil, bir de şiir, bütün hikâyelerini birkaç mısrada anlatan bir destan. O şiirden kadının aklında bölük pörçük kalan mısralardan biri, “Evlerimizi mezar yaptık, ve mezarlarımızı ev.” Sonra yaşadığı evin zamanla nasıl bir mezara dönüştüğünü anlıyor. Kadınların kucaklarında çocuklarıyla kendilerini uçuruma bıraktıklarını biliyor, bütün o satırlar zamanla zihninde bir görüntüye dönüştü.

“Yol üzerinde birçok antik kent var,” dedi adam. Kadın ormanın, yürüyüşün, özgürlüğün ona iyi geldiğini hissediyor. Düşünceleri bir sisin içinden dağılıyor, ortam berraklaşıyor, bunu o an içinde bulunduğu ormana, toprağa yoruyor. Şehirlilere özenen bir köylü gibi değil de vadiye bakan tepelik bir yerde ömür boyu, ekmeğini topraktan çıkaran bir köylü gibi yaşayabileceğini düşünüyor. Hayatında hiç köyde yaşamamış birisinin böylesine derinden hissettiği gelecek kurgusu tuhaf. İkisinin de o güne kadar kazandıkları ve sahip oldukları hayalini kurdukları yaşamı sunabilir onlara. Tek sorun, kadının gelecekle ilgili hayallerinde adama yer olmaması. Adamın planları kadınsız değil. Bazen kadını kendinden bir parça olarak görüyor. Bazen de ağrıyan bir uzvu, bir hastalık, iyileşmeyen, zaman zaman kanayan bir yara. Ama her şeye rağmen kendinden bir parça, onsuz bir hayatı düşünemiyor.

Ağaçsız, henüz biçilmiş küçük bir buğday tarlasının yanından yürüyorlar. Uzaktan bir traktör sesi çalındı kulaklarına, kısa sürede kayboldu, sonra bir köpek havlaması. Köyü gölgeleyen dağın yamacındaki gürgen, kızılçam ve sedir ağaçlarından oluşan sık ormanlık alana bakıyor ikisi de. Tepenin her iki yamacında, ormanın kalbine bıçak gibi saplanan yollar yangına karşı koruma kalkanları.

Adam köyün uzakta olmadığını biliyor. Yıllar önce köye girdiklerinde meydandaki ağacın altında öğretmen, imam ve birkaç köylüyle sohbete durmuştu. İçlerinde durmadan konuşan birini hatırlıyor, herkes gülüyordu ona. Sıkıldı, oysa her şey güzeldi, doğayla iç içeydi ama içindeki sıkıntı bulunduğu ortamdan uzak tutuyordu onu. Şimdi köye kadar gitmek, daha önce oturduğu aynı taşın üzerine oturmak ve bir süre sonra yanlarına gelen köylülerle sohbet etmek istiyor. Belki o komik adam da gelir yanlarına, gene konuşur, bu sefer onun konuştuklarına güler.

Kadın daha önce şelaleyi görmek istemişti, “Bir daha buraya geldiğimizde, oğlum yeterince büyüdüğünde hep beraber çıkacağız tepeye,” demişti. Adam o günü hatırlıyor. Şelaleden koyun fotoğraflarını çekti. Kadın fotoğraflarda gördüğü manzara karşısında büyülenmişti. Kelebekler Vadisi’nde kalmayı düşlüyordu bir sonraki tatilinde. Kabak Koyu’nu o kadar çok seveceği ve sonrasında o kadar nefret edeceği aklından geçmedi hiç.

Kadın kalın gövdeli bir sedire sırtını dayadı, toprağa oturdu.

“Köye gitmek zorunda mıyız,” diye sordu adama. On dakika kesintisiz, hiç konuşmadan oturdular.

“Aşağıda insanlar denizdeyken buralara kar yağdığını duydum. İnanılmaz bir şey bu, üç beş kilometre aşağıda deniz, sıcak, bunaltıcı ama burası serin,” dedi adam.

“Geri dönmek istiyorum,” dedi kadın, “Geri dönmek istiyorum,” dedi kadın, kararlı. Bir anda hüzün kapladı adamın yüzünü. Uzak durması, bunu yaparken içine girdiği berbat ruh halini kadına yansıtmaması gerekiyor. Bir süre devam ettikleri aile terapistinin tavsiyesi. Adam, daha gidilecek yolumuz var, diyemedi. Kadının, üzerinde kurduğu hâkimiyet ve ona karşı zamanla geliştirdiği uysal yanı karar vermesini zorlaştırıyor ya da onun verdiği kararlara uymasını sağlıyor. Bütün özgürlüğü huzurlu bir itaatle kadının elinde. Sanki ona karşı çıktığında kocaman bir felaketle karşılaşacak ya da her şeyin sonu, hatta dünyanın bile sonu olacak. Ondan uzağa düştüğünde güzel gözlerini, geniş alnını, kendi halinde kaldığında ortaya çıkan masum yanını göremeyecek, oğlu kaybolacak bir kez daha.

Zaman o kadar hızlı akmasa orada yan yana konuşmadan sonsuza dek oturabilirler. Bu yorulduklarından değil, sadece akıllarında taşıdıkları acının üzerlerine çöken ağırlığından. Adamın annesi orada olmalarının iyi bir fikir olmadığını söylemişti. Babası baştan karşı çıktı. Hayatın herkese yüklediği, üstesinden gelinemeyecek acılar vardı onlara göre. Yaşamasını öğrenmek zorundaydılar. Değişimin başladığı yerde belki yeniden bir şeyler olabilir, hayat yıllar önce bıraktıkları yerde yeniden filizlenebilir. Adam karısının ne düşündüğünü, aklından ne geçtiğini merak ediyor. Hiç kuşkusuz, Ne düşünüyorsun, sorusuna kadın başını kaldırıp, Hiç, diyecek. İnsanın hiçbir şeyi düşünmeden bunca derine dalması akıl kârı değil ama ne düşündüğünü öğrenmek adamı rahatlatacak mı, yarın ne olacağı hakkında bir umut olacak mı ya da kadının, Bir şeyleri unutmak için başka şeyler düşünüyorum, demesine sevinecek mi. Gerçeklerin farkında, onları kendini üzmeyecek şekilde, aklında çarpıtarak yeniden yorumladığında acısı hafifliyor. Bunun dürüstçe olmadığının da farkında.

“Ben gidiyorum,” dediğinde, köyün çobanıyla yaylaya çıkacağını söylediğinde kadın oralı olmadı, kızgın güneşin altına uzandı, uyudu. Kadının, Gitme, dediğini hatırlamıyor. Kumsalda bir başına oynayan çocuktan gözünü ayırmadı, ayağa kalktı, “Ben gidiyorum,” dedi yeniden. Ve kadın her seferinde, “Gitmeseydin, gitmemeliydin,” dedi.

“Köye az kaldı, şu tepeyi aşınca. Görmeni istiyorum orayı,” dedi adam. Kadın başını çevirdi, yola bakıyor. Birkaç serçe gürültüyle yolun kenarına kondu, kurumuş dikenlerin arasından bir hışırtı duyuldu, serçeler hızla uçtu, daha uzaktaki bir gürgen ağacının dallarına kondular. Kuş sesleri, cırcırböceklerinin bağırtıları, doğanın sesi kadının içsesine karışınca oluşan gürültüye katlanmak zor. Ancak böyle zamanlarda düşünmeyi bırakıyor.

Köpeklerin havladığını duydu ikisi de, köy uzakta değil. İtiraz etmeyecek kadın, bazı şeylerin değişmesini istiyor. Gayret etmesi gereken kendisi, bunun farkında. Kocası burada, belki de o an şelalenin soğuk suyunda serinlerken kendisi oğluyla kumsalda, adamın yarım bıraktığı kalenin duvarlarına plastik kovayla kum taşıması gerekiyordu ama güneşin altında şezlonga uzanmış. Kocasının onları bırakıp uzun bir yürüyüşe çıkmasını, hazzetmediği, orada tanıştıkları adamla gitmesini istemiyor. Sabaha karşı bastıran migren ağrısıyla serseme dönmüş, gözlerinden uyku akıyor. Oğlunun sırtı denize dönük. Oluşan dalgayla kalenin duvarlarından biri daha sulara kapıldı. Surların etrafındaki hendek suyla doldu. Oğlan şaşkın, suyun nereden geldiğini anlayamadı. Kadın çocuğun hiçbir şey olmamış gibi işine devam etmesine seviniyor. Kaleyi yeniden yapamaz. Şemsiyenin gölgesine sığındı, bir süre ormana, yeşilin içine baktı. Ağaçların arasında, görünmeyen bir yerlerde kocasının tepeye tırmandığını düşünüyor. Gitmeseydi orada uyuyabilir, kocası da çocukla ilgilenebilirdi. Ormana gözünü diktiği o günden bugüne iki yıl ya da birkaç gün geçti, şimdi o günün bütün ayrıntıları aklında, bir türlü kurtulamadığı, zihninden söküp atamadığı o berbat zamanın her ânı aklında.

“Burada başka bir yol var,” dedi adam, kadın o yana bakıyor. Karaçamların arasından dar bir patika göründü. Ağaçların pek sık olmadığı yerde yakıcı güneş ışığı yüzüne, açıkta kalan omzuna, ensesine düşüyor kadının. Daha şimdiden yandığını, kumral teninin kızardığını hissedebiliyor. Adam kadının elinden tuttu, sola kıvrılınca yeniden ormana girdiler.

“Yol tepeyi dolanıyor, biz kestirmeden gidelim,” dedi adam. Yeniden sedir ağaçlarının gölgesindeler. Kadın ölmezotlarının boy verdiği taşlık alanda bir kayaya oturdu. Adam birkaç adım yürüdü, matarasından su içti, kadının yeniden yürüdüğünü, yanına kadar geldiğini anlayınca devam etti. Ağaçsız bir alana çıktılar, sola dönünce karşılarındaki kayada, bir yol ayrımı olduğunu belirten işaretlerle karşılaştılar. Daha önce şelalenin bulunduğu yerden denize, koyu kaplayan ormanlık alandan aşağılara bakınca, o an olduğu gibi tedirgin olmuştu. Rüzgâr kekik, cavlak, çam ve ormanı saran bin bir çeşit otun kokusunu taşıyor. Kadın gözlerini kıstı, bütün kokuları içine çekti.

“Yolu mu kaybettin, bulamıyor musun,” dedi gözlerini açtığında. Yollardan biri kısa, dik ve sarp, biri uzun ve rahat olmalı. Tepeden aşağıya kıvrılan patika bir noktadan sonra yok oldu. Her yanı yaban otları bürümüş, adam şelaleye yaklaştığının farkında. Yer yer çakıltaşlarının, kayalıkların ve sel sularının aşındırdığı ağaç köklerinin arasından yürüyorlar. Adam yıllar önce, henüz üniversite öğrencisiyken koyda arkadaşlarıyla kamp kurmuştu, o gün, Zamanı geldiğinde Likya Yolu’nu baştan sona yürüyeceğim, demişti. Binlerce yıl önceden kalma bu ışık ülkesindeki harabelerde konaklayacaktı. Her yaz tatile geldiği bu diyarda birkaç kez yolu sonuna kadar yürümek için girişimde bulundu ama hiç o an geldiği yere kadar uzun yürümedi. En son buraya tatile geldiklerinde köyün çobanıyla yürümüştü, az yerde mola verdiklerini hatırlıyor. O gün geri döndüğünde nerede olduğunu soranlara yaptığı tek açıklama, “Ksanthos antik kentine kadar yürümek istedim, geri dönemedim bir türlü.” Kadın onu hiçbir zaman dinlemedi. Çaresizce çırpınan, günlerce kendini anlatmaya, açıklamaya çalışan ve acı çeken adam karşısında her ne kadar güçlü hissetse de bu gücün gözünde bir değeri yoktu.

Taşlık bir alanda rastladığı kekiği kopardı kadın, parmakları arasında ovuşturdu, burnuna götürdü. Gözlerini kıstı, kirpikleri titreşiyor. Adam yaşamı ve ölümü aynı çehrede barındıran kadının tavırları karşısında nasıl davranacağını bilemiyor, mesafeli ve ürkek olmak elinden gelen tek şey. Kadın bir çift gözün üzerinde durduğunun farkında, başını o yana çevirmiyor, adamı kendiyle beraber yaşadığı sıkıntının derinine çekmek istemiyor. Çaresiz davranışlarını olgunlukla karşılıyor, bazen onun adına üzülüyor, bazen zayıflığına kızıyor, bazen sadece acıyor. Adam derin bir nefes aldı. Etraftan gelen kokularla içine huzur doluyor yeniden, kadına onu ne kadar çok sevdiğini haykırmak istiyor ama bunun kadın için bir anlamı olmadığının farkında. Kaldıkları ağaç evde çocuğu yatırdıktan sonra yanına, pikenin altından adamın koynuna sokulduğunda, “Seni seviyorum,” dediğini hatırlıyor. Gözlerinden uyku akıyordu, hemen uyudu. Adam kalktı, camdan dışarı, karanlık ormana, uzakta görünen denize ve uçsuz bucaksız gökyüzüne bakarak bir sigara yaktı.

Adam ayakkabısının bağcıklarını çözdü, yeniden, daha sıkı bağlıyor. Kadının elinde kekikle başında dikildiğini, “Senin de ensen kızarmış, güneşte oturma,” dediğini duydu.

“Şelaleye giden iki yol vardı, ikisi de koya iniyor, belki biri bizi denize kadar götürür, biri de şelaleye,” dedi adam.

“Akşam yemeği saatinde koyda olmak istiyorum, birkaç saate güneş batacak,” dedi kadın, sesindeki yumuşama adamı kadının yanında çocuklaştığı yıllar öncesine götürdü. Cesaretle kadının elinden tuttu, bir süre öylece yürüdüler. Kadın bir ağacın gövdesine yaslandı, bu hareketi adamın elinden kurtulmak, ondan uzaklaşmak içindi, en azından adam böyle olduğunu düşündü. Yüzü tuhaf, çocuksu bir şekil aldı. Adam ağaçların arasında bir yere gözlerini dikti. Kadın o an adamın nasıl da çocuklaştığını, ona kızdığını ve bunu saklamak için çabaladığını görebiliyor.

“Buraya yerleşelim, yeni bir iş kurarsın, sevdiğin işi yaparsın, turizme dönersin dediğimde, hayır dedin bana,” dedi kadın, yeniden adama karşı öfke doldu.

“İstanbul’da iyi para kazanıyordum, böyle olacağını bilemezdim.” Kadın adamın hayalleriyle hayatın gerçekleri arasındaki uzak mesafeye onu tanıdığı günden beri şaşırıyor. Bazen adamı dinlemek bir çocuğu dinlemekten farksız. Son yıllarda söylediği her şeye sessizce boyun eğiyor, bu itaat değil, güçlü bir dirençti. İnanmıyor adama, bir hevesin, yeni yarattığı bir hevesin etkisi altında, nasıl olsa zamanla geçiyor, diye düşündü, kısa süre sonra geçiyordu.

“Şelaleyi gördüğünde sanki dünyayı dışarıdan izliyormuş hissine kapılacaksın,” dedi adam. Koy bütün görkemiyle, bütün güzelliğiyle ayaklarının altına serili mavi, yeşil, beyaz bir halı gibi seni içine çekecek, diyemedi. Kadını peşi sıra sürüklemesi, belki de henüz bazı acılar, bazı yaralar kabuk bağlamadan tekrar eskiye dönmelerinin mümkün olduğu gerçeğini kanıtlamak için. Adamın önü sıra adımlarını hızlandırdı, iki gürgenin arasından sola eğimli yoldan aşağıya doğru yürümeye koyuldu. Kadın gözden yitti, adam yere bıraktığı değneği aldı, peşi sıra yürüdü. Aralarındaki mesafe uzuyor. Kadın bir an orada kimse olmadığını, ormanda bir başına kaldığını düşündü. İçinden gene geçmişte kalan ve uyuyan bir parça korku adım adım büyüyerek ortaya çıktı. Ksanthoslu kadınların kaderini yaşamak istemiyor. Uçurumdan uzak duruyor, yükseklik korkusu çocukluğundan bu yana onu çepeçevre saran bir kâbus. Adam, İnsan korkularıyla yüzleşmeli, böylece birçok şeyi aşabilir, dediğinde, kadın korkularının onu canlı tuttuğunu, aşmak istemediğini söylemişti. Adam bu halinin acıya teslimiyet olduğunu iddia ediyordu her seferinde, kadın sadece susuyordu.

Yüksekten düşen su sesini duyduğunda sola döndü kadın, ağaçların arasından birkaç metre yürüdükten sonra yeniden Kelebekler Vadisi’ni gördü, rahatladı. Nerede olduğunu biliyor. Elini gözüne siper etti, denizi, denizin ormanla birleştiği, denizi ormandan ayıran çizginin kaybolduğu noktaya bakıyor ilk kez. Deniz sakin, duru, mavi bir canavar gibi görünüyor uzaktan. Hırçınlığını, acımasızlığını derine gizlemiş. Adam birkaç adım gerisinde, hareketsiz. Kadın uçurumun kenarında, bir adım daha atsa gözden yitip gidecek, bir adım daha atsa yok olacak. Adamın kalp atışları hızlandı, kadın yüzünü adama döndü, sanki gülümsüyor.

“Oradan uzaklaş lütfen, hadi, gidelim artık, geri dönelim,” dedi.

“Her gittiğim yerde oğlumla karşılaşıyorum ama o yanımda değil, geri döneceğim bir yer yok, yorgunluğum geçmiyor,” dedi kadın. Yüzünü denize çevirdi yeniden. Kumsalda insanları, rengârenk şemsiyeleri, beyaz şezlongları ve köpüklü hırçın bir dalganın boğduğu oğlunu görüyor. İki yıl önce etrafında oluşan kalabalığın gürültüsüne, birilerinin çığlığına uyandı. Gözünü açtığında yanı başında oluşan haraketliliğe baktı. Oğlu yok, kalabalığın arasında olabileceğini düşündü, yerinden sıçradı. Dalgalar kumdan kaleyi yerle bir etmiş. Kaleye kum taşıdığı kırmızı plastik kova bir dalganın sırtında. Üç beş metre ilerisinde biriken kalabalığa doğru heyecanla koştu, çocuğun küçük çıplak bedeni kumların üzerinde. Biri, uzun saçlı biri durmadan suni teneffüs yapıyor. O an canlılığını hiç yitirmedi, hep gözünün önünde, sürekli yeniden yaşıyor. Yüreği sıkıştı, dizleri kırıldı, canı çekildi. Ksanthoslu bir kadın gibi kendini uçuruma bıraktı. Geride adamın metal keskinliğinde ormana yayılan çığlığını duydu.

Ben Ablanım

Evimin nerede olduğunu deli gibi merak etmesine rağmen beni kapıya kadar bırakmak için ısrar etmedi. Taksim Meydanı’nda, Gezi Parkı’na yakın otobüs duraklarında indim arabadan. Önceden hazırladığı parayı uzattı. O an ihtiyacım olan tek şey.

“Babam seni görmek istiyor, kısa süreliğine de olsa uğra, çok yaşlandı,” dedi ablam. Canım sıkıldı, onca yıldan sonra hâlâ canımı sıkabiliyor. En son altı yıl önce annemin cenazesinde görmüştüm.

“Yaşlandıkça aklına düşüyorum, öbür çocukları yanında, bu ona yetmeli,” dedim.

“İşleri zorlaştırma, oturur bir çay kahve içer gönlünü alırsın,” dedi. Araba gözden yitene kadar ardı sıra baktım. Gönlünü almak, komik.

Derya evi temizlemiş, odamı da. Temizlik yapmaktan hoşlanmaz. İşyerimde kalan eşyalarım yatağımın yanı başındaki karton kutuda. İçinde kayda değer bir şey yok. Not defterime bakıyorum, anlık notlarıma, işteki son günümden izler arıyorum, yok. Kutuyu yatağın altına ittim. Odamı özlemişim, bir süre uzandım, Derya’nın sesini duyunca kalktım. Güzel bir sofra kurmuş. Ben yokken neler yaptığını anlatıyor. Geçen hafta sonu teknede sahneye çıkmış, yeni bir grupla. Derya geceleri boğazda turlayan turistik teknelerde dans ediyor.

“Dişlerine ne oldu, hastanede kavga mı ettin,” diye sordu. Dişlerimi yaptırana kadar ağzımı kapalı tutmalıyım ya da bir süreliğine daha az konuşmalıyım.

“Yemek güzel olmuş, bu yemeği her zaman güzel yapıyorsun,” dedim. Musakkaya benzeyen ama tam olarak musakka da olmayan bir şey, annesinden öğrenmiş. Damak tadımız birbirine yakın. Üniversitede son yılımızda aynı evde kalıyorduk. Karnım doyunca geriye yaslandım, ona sakince bakıyorum. Derya’yla sevgili olmak hiç aklımdan geçmedi, oysa bu durum ikimiz için işleri kolaylaştırabilirdi. O hep başkalarıyla oldu, ben başkalarıyla.

“Bu akşam sarhoş olmak istiyorum, ilaçlarımı yatmadan önce hatırlatır mısın,” dedim.

“Bir kereden bir şey olmaz, unut gitsin, sarhoş olmaya bak,” dedi, gülümsüyor. Yeniden evde olmak güzel. Bir yanım sarhoş olmaktan korkuyor, dilim çözülebilir. Ona dişlerime ne yaptıklarını ve daha fazlasını anlatabilirim.

“Kim getirdi eşyalarımı,” diye sordum.

“Serdar aradı, oraya gittim. Oldukça fiyakalı bir yerde çalışıyormuşsun,” dedi, yüzüme bakıyor, “bütün gün seni düşündüm, hakkında ne kadar az şey bildiğimi, ailenden kimseyi tanımadığımı fark ettim.”

“Camları bile açılmayan fildişi bir kulede çalışıyordum. Deniz görünüyor ama başını çevirip manzaraya bakacak vaktin olmuyor, her şey görüntüden ibaretti orada, gerçek hiçbir şey yoktu. Sana orası hakkında ne anlatmamı isterdin?”

“Olsun, gene de öyle bir yerde çalışmak güzel olmalı. Kadınlar mini etekli, uzun topuklu. Her gün bakımlı olmak çok zor, belki de hoşuma giderdi,” dedi. Uzun boylu, sarışın bir kadın beni sormuş, üzgün görünüyormuş. Serdar’la sonradan telefonda o kadın hakkında konuşmuş. “Belki de her şey bir yanlış anlaşılmadan ibaretti,” diye sözünü tamamladı.

“İşim bitti orada, olan biten hakkında konuşmak istemiyorum,” dedim, suç işlemiş bir çocuk gibi altdudağı düştü, yeniden başka şeylerden konuşmaya başladı.

“Kötü etkilendiğini biliyorum, belki konuşmak iyi gelir,” dedi.

Birkaç gün evden çıkmadım. Aldığım ilaçlar üzülmem için elimde bir neden bırakmıyor, bazen zihnimin tamamen uyuştuğunu hissediyorum. Evin dağınıklığı, dışarıdan gelen çocuk sesleri, üst kattakilerin gürültülü sohbetleri, Derya’nın lavaboya düşen saç telleri umurumda değil. Bu halimden hoşlanıyorum ama hiçbir şey üzerine yoğunlaşamamak, uzun süre aklımda bir şey taşıyamamak tuhafıma gidiyor. Bu hallerimin sebebini ilaçlara yüklediğimde rahatlıyorum.

Ablam her gün arıyor. Babamı ne zaman ziyaret edeceğimi soruyor. Onun ısrarcı dilinden kurtulmama imkân yok. Sırt çantama bir iki parça eşya, bir de kitap koydum, Kartal’a, hayatımın kısa bir dönemini geçirdiğim eve gittim. Uzun bir aradan sonra iki gün babamla aynı evde kalacağım. Anlaştığımız gibi ablam benden önce orada. Kapıyı açtı, babam lavaboda. Çantayı girişte soldaki odaya bıraktım, sanırım şimdilerde bakıcının odası. Salona geldi, elini öptüm, nemli. Onu arayıp sormadığım için kızgın ama orada olmama sevindiğini görebiliyorum. Kanepenin bir ucuna o oturdu, bir ucuna ben. Arkasına yaslandı, bana bakıyor. Yüzünde iğreti bir gülümseme. İlk söylediği, “Şu saçına bak, kulağında küpe, ne olmuş sana böyle, Almanlara benzemişsin, Alman cankilere,” oldu. Esrar kullandığımı demek ki söylemiş ağbim. Gevşek ağızlı. Küçükken bize Almanya’da gördüğü sokak serserilerinden söz ettiğini hatırlıyorum. Başımı çevirdim, dışarı bakıyorum. Balkonun kapısı açık, bahçedeki dut ağacının dalları hareketsiz, hava sıcak.

“Eski işine dönemezmişsin diyor ablan, bari paralı bir iş bul,” dedi. Cevap vermiyorum. Ona hayatımın hiçbir döneminde cevap vermedim, konuşmayacağımı biliyor. Hiç hali olmadığından, yaşlılıktan, zamanın ne kadar hızlı geçtiğinden, her şeyin boş olduğundan yakındı. Haline üzülmemi bekliyor ama umurumda değil. Çekik gözlü orta yaşlı bir kadın bize kahve getirdi. Yeni bakıcı. Kadın henüz gözden kaybolmadan ona boşa para verdiğinden dertsindi, yemekleri tatsız tuzsuz, bir halta benzemiyormuş.

Ablam gitmesi gerektiği için ayaklandığında ben de kalktım. İkisi de bana bakıyor.

“Sabah doktor randevum var, erkenden,” dedim, odadan çantamı aldım, ayakkabılarımı giydim, dışarı çıktım. Üstümden kocaman bir yük kalktı, rahatlıyorum. Zamanın ilişkimizde hiçbir şeyi değiştirmeden geçip gittiğini fark ettim. Benim için hayatta bazı soruların cevabı yok artık.

Akşam trafiğinde ablamla karşıya geçiyoruz. İkimiz de uzun süre konuşmadan, radyoda çalan doksanların müziğini dinliyoruz. Aramızdaki sessizliğe iyi geliyor, müzik birçok şeye iyi geliyor.

“Bir iki gün kalabilirdin, babam yalnız, sıkılıyor, bu kadar zor mu. Tuzla’daki evi satacak. Sana ev almaya ikna ettim, inşallah vazgeçmez,” dedi. Köprü girişinde trafik durdu, camları kapadı, klimayı açtı.

“O adamdan bir şey istemiyorum,” dedim.

“Duyan da sana dünyanın kötülüğünü yaptı sanır, o bizim babamız, birbirimizi seçme şansımız yok,” dedi. Başka bir şey, benim de bilmediğim başka şeylerden dolayı babamla aynı ortamda kalmaktan rahatsız oluyorum. Ama nedeni hakkında en ufak bir açıklamam yok. Ben anlatamayacağım, o da anlamayacak, elimden gelen tek şey susmak.

Üzerine akşam serinliği çöken denizi, her iki yakada uzanan şehri seyrediyorum. Devasa bir gemi ardı sıra beyaz köpüklü bir iz bırakarak Boğaz’dan geçiyor. Böylesine güzel bir şehirde ölüm ağırlığında acıların yaşanmasında iğreti bir yan var. Hastaneye yatmadan önce bu acıları uzatmanın anlamsız olduğuna karar vermiştim.

Ablam beni evine götürdü. Eniştem salonda oturmuş televizyondan spor haberlerini izliyor. Önündeki sehpada yarısından çoğu yenmiş bir pizza. Ayaküstü selam verdim, mutfağa geçtik. Ablam dışarıdan yemek söyledi. Tezgâhtaki kirli tabağı, çatal bıçağı bulaşık makinesine yerleştirdi. Sürekli hareket halinde. Etrafı deterjanlı bezle sildi, kuruladı, bezi ikiye katladı, musluğun dibindeki kaba koydu. Ablamın düzen tutkusu başımı döndürüyor. Arda yanımıza gelince mutfaktaki sıkıntılı hava dağıldı. Açık teni, gülümseyince beliren gamzesi, yürüyüşü bana benziyor. Görmeyeli değişmiş, büyümüş. Bir oğlum olsaydı Arda’ya benzerdi, diye düşünüyorum. Biraz sohbet ettik, takım bile tutuyormuş. Eniştemin sesi duyuldu salondan, Arda’yı çağırıyor. Biz yemek yerken eniştem mutfağa geldi, kendine bir bardak rakı koydu. Niçin onları daha sık ziyaret etmediğimi sordu, dolabı açtı.

“Buz yok, ne çabuk bitiyor,” dedi, rakıdan bir yudum aldı, “sıcak, kan gibi, şu dolapta şişeyi kocayacak yer bırakmamışsın.” O gider gitmez ablam boş buzlukları doldurdu.

“Enişten geçen gün, Sizin en akıllınız deli doktoruna gidiyor, dedi, ona hastanede yattığını söylemedim.”

“Bu bir formaliteydi, yoksa hapishaneye girecektim, bunu biliyor olmalı. O kadar akıllıysa deli biriyle ne işi var,” dedim, yüzüme bakıyor.

“İnsanlara bunu anlatamazsın, herkese karşı elimiz kolumuz bağlandı, biraz daha aklı başında davranabilirdin,” dedi.

“İnsanların hakkımda ne düşündüğünü bilmek istemiyorum, dinleme kimseyi, anlatma bana da.”

“Tamam, bir daha bu konuyu açmayalım,” dedi, masaya meyve getirdi, bir de bıçak, portakalın birini soydu, bana