İlker Karakaş

İnsan Korkularıyla Yaşar

Roman

İlker Karakaş

Bodrum’da, 1968’de doğdu. 1998’de İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi. Bodrum’da avukatlık yapıyor, yazıyor. İlk öyküsü 1997’de Adam Öykü’de, Hennoz (2007), Tahterevalli (2011), Kasaba Avukatı (2014) ve Çıkmaz Sokak (2018) adlı öykü kitapları Notos Kitap’ta yayımlandı. İnsan Korkularıyla Yaşar ilk romanı.

Künye

Notos Kitap 180

Edebiyat 064

Roman

©Notos Kitap Yayınevi, 2020

©İlker Karakaş, 2020

Tüm hakları saklıdır.

Birinci Bas›m Ekim 2020

Birinci Sürüm Temmuz 2022

ISBN 978-605-7643-27-8

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-38-4

Sertifika 52101

Editör

Dilek Emir

Kapak Tasarımı

Gülay Tunç

Teknik Hazırlık

Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

İlker Karakaş

Künye

İçindekiler

Neşe Karakaş’a

Ben de Sezai’yi aradım. Sanki başka yolu yokmuş gibi.

Çok uzun süredir içmiyordum ve yeniden başlamak için kendimi kandırmaya hazırdım. Sezai de sesimdeki coşkuyu hissetti, onun sesi benden de coşkuluydu.

“Bu yıl nerede toplanıyoruz,” dedim.

“Yurtdışı olsun,” dedi Sezai.

“Tamam, Avrupa mı?”

“Belarus olabilir ya da Ukrayna.”

Sezai tam bir piç oldu, ek iş olarak pezevenklik de yapmaya başlamış. Kendine yaşam alanı olarak bir üçgen kurmuş. Belarus, Ukrayna, Tayland. Daha çok Belarus’ta. Bazen Ukrayna ve Tayland’a da geçiyor.

“Kharkov olsun, oradaki kadınlar kadar güzeli hiçbir yerde yoktur,” dedi Sezai.

Kadınlar. Tabii ya, bir de kadınlar var. Kendimi içme düşüncesine o kadar çok kaptırmışım ki kadınlar hiç aklıma gelmiyor. Ben sadece içmek istiyorum.

“Boş ver kadınları,” dedim.

“Olur mu,” dedi Sezai. “Arman, orada göreceğin kadınları hayatın boyunca bir daha hiç göremezsin. Böyle güzel kadınlar başka yerde yok.”

Slavlardan bahsediyor. Bir şeyler geveledim. Kafam hızla çalışmaya başladı.

“Kharkov’da savaş yok muydu?”

“Savaş falan yok.”

Haritayı birazcık biliyorum, coğrafyam hep iyidir.

“Daha batıda bir yer olsun,” dedim.

“Neresi mesela,” dedi Sezai.

“Liviv olabilir, çok duyuyorum oranın ismini. İstanbul’dan direkt uçuş var. Sanırım Budapeşte ya da Prag gibi bir orta Avrupa şehri.”

“Evet,” dedi, “oranın kadınları da çok güzel oluyormuş.”

İki dakikada Liviv’de karar kıldık. Gözümün önüne bol buzlu bir votka geldi. Ne güzel.

“Ben Nesim’i arayayım, sen de Alper’i ara,” dedim.

Otuz yıl önce de üniversitede aynı yurt odasını paylaşmıştık. Sekiz kişilikti oda. Telefonları kapamadan önce tarihi kararlaştırdık. Sezai ile ön kararları aldık. Ekim başında gidelim. Daha yaz bitmedi, zamanımız var.

Nesim’i aradım. İyi huyludur o. Hiç itiraz etmedi.

“Ben varım,” dedi.

Sezai’nin de Alper’i aradığını biliyorum. Yarım saat sonra bir whatsapp grubu kuruldu bile. Adım adım yaklaşıyorum alkole. Sezai hemen herkesi ekledi. Nesim, Alper, Can, Lemi ve bendeniz Arman.

Orçun ben hariç herkesle küs. O kendini bu odadan ya da bu arkadaş grubundan saymıyor. Ne zaman arasam, “Sevmiyorum onları, benim arkadaşım değil onlar,” diyor. Gelmeyeceği kesin olan tek kişi o. Bir de Hasan. Karısıyla sorunları var. Karısıyla herkesin sorunu var aslında. Sadece Nesim ve Sezai’nin yok. Onlar çoktan boşandı. Onların eski karılarıyla sorunları var. Nesim’in her şeyini biliyorum ama Sezai’nin niçin boşandığını merak ediyorum. Söyler nasıl olsa bir gün. Whatsapp grubundaki hızlı yazışmaya yetişmeye çalışıyorum, alkol, alkol, alkol... Liviv’e gideceğiz bayılana kadar içeceğiz. Bu mu istediğin? Evet.

Sezai’nin yüzü, derisinin rengi, saçları, gözleri Slavlara benziyor. Test yaptırılsa belki Slav olduğu ortaya çıkacak. Otuz yıl önce halim selim çocuktu. Bütün üniversite boyunca bir kız arkadaşı olmadı. Sonra evlendiğini duydum, sonra da boşandığını. Boşandıktan sonra rotayı Minsk’e çevirdi. Önce Rusça öğrendi, arkasından İngilizcesini geliştirdi. Zeki çocuk. Sonra Slav kadınlara dadandı. Önüne gelenle beraber olmaya başladı. Açlıktan çıkmış gibi beceriyordu kadınları. Vahşi kurtlar gibi saldırıyordu. Cinsel isteği artıran haplar, alkol, Sezai’nin yeni hayatı oldu. Ara verdiğim alkole ona telefon ederek bir adım daha yaklaştım. Dibe doğru gittiğimin farkındayım ama kendimi durduramıyorum.

Üniversite grubunda da bir coşku oluştu. Okuldan uzun yıllar sonra başladığımız yıllık toplantılar bu kez ilk kez yurtdışında ve erkek erkeğe olacak. Gezi hepsini heyecanlandırdı ama bendeki heyecan farklı. Ben yudumlarımı özledim.

Oysa ne rahattım. Karımla mutlu bir hayatımız var. Mutlu ve huzurlu. İçmediğim her gün sakin bir hayat sürüyoruz. Şanslıyım, Azime gibi bir eşim var. Japon geyşaları gibi. On yedi yıllık evliliğimiz boyunca Azime’nin tüm akrabalarını ve eski arkadaşlarını öğrendim. O doğulu. Ben batılıyım. Batıdaki kadınları biliyordum. Azime sayesinde doğudaki kadınları da öğrendim. Hiçbirisi benim karıma benzemiyor. O farklı. Bir de şu alkole başlamasam ama aklımdan çıkmıyor ki. Karıma söyledim. Alkole başlayacağımı değil, Liviv’e gitmek istediğimizi.

“Aaa,” dedi karım, “sen orada içersin şimdi.”

“Yok canım, belki bir iki bira.”

“Kimler geliyor?”

“Gruptan hemen herkes geliyor.”

“Haydi bakalım,” dedi benim iyilik meleği karım. Sırf içmek için herkesi kışkırttığımı bilse neler düşünür.

Eski arkadaşlarımı kışkırtmayı başardım. Onlarla buluşursam içerim diye düşünüyorum. Oysa ne gerek vardı. Sıcak bir yaz günü Bodrum’da evimde sakin sakin oturuyorum. Huzurluyum. Çok sevdiğim bir kızım var. Kızım harika. Başarılı, kişilikli, mutlu. Sonra karım var. Çok az erkeğin böyle bir karısı var. Biliyorum. Elli yaşındayım ve ne kadar şanslı olduğumu anlayabilecek kadar çok vakit geçirdim bu dünyada. İçmeme gerek yok. Böyle bir karınız varsa niye içesiniz. Ta otuz yıl önceye dayanıyor nedenler.

Yürüyüşe çıkarız karımla. Bodrum’daki herkes bilir. Deniz kenarında boydan boya her gün bir iki saat yürürüz.

“Ne kadar sıcak bugün Azime,” dedim.

Kafa salladı.

“Sanki bir şey olacak gibi.”

Kumbahçe’de Garden Restoran’a uğradık. Uçtaki denize yakın masaya oturduk. Yemeklerimizi sipariş ettik. Azime bir kadeh şarap söyledi.

“İçmemden rahatsız olmuyorsun ya?”

“Yoo,” dedim, “sen rahat rahat iç.”

“Liviv’e ne zaman gidiyorsunuz?”

“Ekim başında.”

“Daha varmış.”

“Herkes işini ona göre ayarlıyor.”

Yemekler geldi. Karımın yemek yiyişini, şarabı yudumlayışını seyrediyorum. Sakin sakin yiyor, sakin sakin içiyor. Alkolikler öyle değildir, onlar sıkıca asılır kadehe. İlk kadeh göz açıp kapayana kadar biter.

“Bir tane daha içmez misin,” dedim karıma.

“Yok, bir tane yeter,” dedi.

İşte anlayamadığım bu. Bir tane yeter. Nasıl yeter bir tane. O sıvı ağza sürülünce gerisi nasıl olur da gelmez. Dipsomani var bende. Ağzıma sürdüm mü bırakamıyorum. Ardı sıra gelen ölüm korkusu, çöküntü, pişmanlık ve intihar isteği.

Ölüm korkusuyla intihar isteği yan yana olabilir mi? Hem de öyle bir olur ki. Ama bunların hepsini tetikleyen alkol. Alkolün nedeni karışık. Bende anksiyete var. Karımın güzel güzel yemek yemesini, tek kadeh şarabı yudumlamasını seyrettim. Sonra da hesabı ödeyip kalktık. Ben içiyor olsaydım daha yemeğin ortasına bile gelememiştik.

Cumhuriyet caddesinde, yere iğne atsan düşmez –gerçekten öyle– kalabalığın içinde, sanki ayaklarımız yere değmiyormuş duygusuyla yürüdük. Kaleye varmadan, çarşının içinden Marina’ya yöneldik. Arabayı hep orada park ediyorum. Kızımızı aldık, Gümbet’te evimize bir an evvel varabilmek için gaza bastım.

On yedi yıldır oturduğumuz üç katlı evimiz. Nereden baksan yirmi yıllık kooperatif evi. Ama seviyoruz evimizi. Ağaçlarımız, balkonumuz, balkondaki çiçeklerimiz. Doğruca balkona geçtim. Kızım erken yatıyor. Biraz televizyon izler, sonra yatar. Ben de biraz oturup yatıyorum. Azime oturacakmış.

Uyumuşum. Yastığa başımı koyunca uyurum zaten. Birden... Önce bir gürültü, ardından Azime’nin çığlıkları. Avazı çıktığı kadar bağırıyor. Nerdeyiz biz? Uyanıp yatağın üzerine oturdum. Karım o kadar çok bağırıyor ki... Ev sallanıyor. Ama buna sallanmak denmez. Yıkılıyor. Deprem. Elli yaşındayım ve ilk kez böyle bir deprem yaşıyorum. Tanrı evimizi elek gibi sallıyor. Üç saniye, beş saniye... Evimiz tepede, yaz sıcağında perdeler, camlar açık. Bodrum’un merkezini, Gümbet’i, hatta Konacık tepelerini görebiliyorum. Her taraf yıkılırcasına sallanıyor. Büyük bir gürültü, atom bombası patlamışçasına ve birden her taraf karanlığa gömüldü. Sadece kızımı düşünüyorum. Ev ne taraftan yıkılacak, bahçeye ağaçlara doğru mu, arkaya arabaların olduğu yol tarafına mı? Ağaçların üzerine yıkılacak gibi. Kızımı nasıl kurtaracağız, nasıl çıkaracağız? Azime hâlâ bağırıyor. Bağırma, sakin ol. Mümkün mü? İlk şoku atlatıp karımla kızımın odasına geçiyoruz. Yürürken duvarlara çarpıyorum. On beş saniyeyi geçti. Kızım da annesi gibi bağırıyor, ne olduğunu tam anlayamamış. “Haydi,” diyorum, “çabuk olun.” Karım, “Merdivenlere gitmem,” diyor. Bu sefer ben bağırıyorum. Çabuk. Merdivenlerden üçümüz sarılarak iniyoruz. Aşağıda dış kapıyı açıyoruz ve sarsıntı duruyor. “Merdivenlerdeyken durdu,” diyor Azime. Çıkıyoruz dışarıya, bütün mahalle ve bütün Bodrum dışarıda. Herkes titriyor, ağlayanlar var. Bodrum uzun yıllardır böyle bir deprem görmemiş, ben elli yıllık hayatımda ilk kez böyle bir deprem görüyorum. Yedi şiddetinde yirmi saniyelik bir deprem. Merkez üssü bizim oturduğumuz evin yedi sekiz kilometre ötesinde Ege Denizi’nde. Heyecanlıyım ama bir şey fark ediyorum. Korkmamıştım. Pek çok şeyden korkarım ama depremden değil. Yine de tuhaf görünmek istemiyorum.

“Arman bu neydi böyle,” dedi karım, korku dolu bir suratla.

“İşte bu ölüm,” dedim.

Ölmemiştik hayattaydık.

Liviv için uçak biletlerini aldık, otel rezervasyonlarını yaptırdık. Beş kişi, Alper, Lemi, Nesim, Sezai ve ben... Can bilet almamış.

“Niçin almıyorsun biletleri?”

“Karım izin vermiyor.”

“Hoppala.”

Herkesin içinde bir coşku, sadece Can çok üzgün... Her gün yüzlerce telefon mesajı, bütün grup Can’la alay ediyor, en çok da ben. O kadar çok espri yapıyoruz ki kantarın topuzunun kaçtığını fark ediyorum ama elimde değil. Elli yaş sendromu, Ukrayna’ya gidiyoruz, pek çok Türk erkeği için genelevden farkı olmayan ülkeye. Üstelik yeryüzündeki en kaliteli kerhane. Herkes kadınların hayalini kuruyor, ben votkaların. Can depresyon geçiriyor. Telefon ediyorum, ağlamak üzere Can.

“İşte,” dedi, “burada karım, yanımda, vereyim de konuş.”

Telefonu karısının eline tutuşturuyor, karısı sinirli.

“Yok,” dedi, “göndermem ben Can’ı.”

“Niye?”

“Ukrayna yerine niçin başka bir ülkeye gitmiyorsunuz? Mesela İtalya’ya.”

“Nesi varmış Ukrayna’nın?”

“Bilmiyorsun sanki?”

“Bak,” dedim, “o iş için Ukrayna’ya gitmeye gerek yok. Niyeti bozduysan kendi şehrinde, kendi mahallende, hatta kendi apartmanında bile karını aldatabilirsin.”

“Olmaz,” diyor, ikna olmuyor.

“Hele Sezai ile asla olmaz.”

“Sezai iyi çocuktur.”

Daha da sinirleniyor.

“Can’ı sizinle Mevlana’ya bile göndermem. Nokta.”

Telefonu kapayıp Sezai’yi arıyorum.

“Can’ın işi bitmiş.”

“Çürümüş,” dedi Sezai.

“Karısı izin vermiyor.”

“Ölmüş de ağlayanı yok,” dedi Sezai.

“Yakın zamanda izin alma ihtimali hiç yok.”

“Birkaç yıl sonra da aleti kalkmaz zaten,” dedi Sezai.

Hani Can’ı çok sevdiğimden değil ama acıyorum. Sivrisinek gibidir Can. Bir taraftan da karısına bağlılığı hoşuma gidiyor. Can’ın hoşuma gidecek bir tarafının bulunması beni şaşırtıyor.

“Karısına âşık galiba,” diyorum Sezai’ye.

“Aşk değil o,” dedi Sezai, “başka bir şey.”

Ertesi gün bu sefer Can arıyor.

“Gitme Liviv’e,”

“Niçin?”

“Böbreğini, karaciğerini bırakır gelirsin oralarda. Bu Sezai piçi Rus mafyasına satar seni.”

Hemen Sezai’yi arıyorum.

“Bizi Rus mafyasına mı satacaksın?”

“Armancığım Rus mafyası zaten benim.”

Gerginim, şurada huzur içinde yaşayıp gidiyordum. Bu adamlara hiç takılmasam mı? Bir Can bir Sezai arıyor. Can karısından izin alamamış, Sezai Rusça öğrenip oraların kurdu olmuş, Slavların tümünü elden geçirmeye niyet etmiş, bir yattığıyla bir daha yatmıyor.

“Arman,” diyor Sezai, “eskiden bir kadınla yattığımda neresinde beni var onu bile hatırlardım, her teferruatı aklımda tutardım, şimdi hiçbir şey hatırlamıyorum. O kadar çoklar ki, kısa boylu, uzun saçlı, şişman, zayıf, esmer, sarışın, sakat, zeki, aptal, yaşlı, zengin. Çeşit çeşit. Ukrayna bir cennet.”

Sezai’den duyduklarımı Can’a aktarıyorum.

“Lezzetli yemekler, güzel müzeler, yani sadece kadın değil. Karına söyle sen de gel.”

“Ne müzesi,” dedi, “sabah buz dolu küvetin içinde uyanırsın. Bir bakmışsın böbreğin gitmiş.”

Zaman kaybetmeden tekrar Sezai’ye dönüyorum. Küvetten söz ediyorum. Böbrekten, karaciğerden...

“Sen,” dedi, “Can’a bakma, o gitsin küvete asılsın.”

Ne tam olarak Can’a ne de Sezai’ye inanıyorum. Biliyorum ki benim karaciğerim için en büyük tehlike Sezai ve Rus mafyası değil, hayalini kurduğum votkalar. O votkalar yok mu, buz dolu küvetten daha tehlikeli.

Sonra müzeler, lezzetli yemekler, güzel Ukraynalı kadınlar, Can’ı yerin dibine geçirmeler... Yaşayıp gidiyoruz işte. Karısı Can’a kesinlikle izin vermiyor. Alper’i arıyorum.

“Ben de sorun yok,” diyor.

Bir de Orçun’u arayayım.

“Ben size takılmam,” diyor Orçun, “sevmiyorum o grubu, bana ne soruyorsun, gelmeyeceğimi bilmiyor musun?”

“Yine de sorayım,” dedim.

“Sorma, onları görmek istemiyorum ben.”

“Peki.”

“Kimler geliyor?”

“Alper, Lemi, Nesim, Sezai ve Ben. Can’a karısı izin vermiyormuş.”

“Niye izin vermiyormuş Can’a karısı?”

“Orada Ukraynalı kadınların Can’a âşık olmasından korkuyormuş.”

Orçun acayip bir küfür ediyor, söyleyemem onu.

Neyse artık Ukrayna ekibi hazır. Beş kişi. Sezai birkaç gün önceden Belarus’a gidecek, oradaki arkadaşlarını ziyaret edip Liviv’e geçecek. Hazırız ve ben bir deneme yapmak istiyorum. Gerçekten hazır mıyım? Çok uzun zamandır uzak durduğum yakın ve tehlikeli dostum cin tonik ile yeniden görüşme zamanı. Bir bardağa yarım cin dolduruyorum, üzerine de aynı miktarda tonik.

“Hayırlı olsun,” diyor karım.

“Sağ ol.”

Ve yudumluyorum. Eşsiz, yerini hiçbir şey tutamaz. Anksiyetenin tek ve rakipsiz ilacı. Ne Ukraynalı kadınlar, ne üniversite arkadaşlarım, ne kazandığım paralar, ne sanat, ne de...

Artık daha da coşuyorum. Can’la daha çok dalga geçiyorum. Sezai’yi arayıp yatmış olduğu Slav kadınların hikâyesini dinliyorum. O kadar çok içiyorum ki...

Ağzına sürdüğün an her şey bitmiş demektir. Tonik ile karışmış cin önce dudaklarımı, sonra dilimi ıslatıp ağzımın içinde kısa bir tur attıktan sonra içime akıverdi. Kana karışacak az sonra. Sinir hücrelerimi kontrol altına alacak. Kısa bir mutluluktan sonra korku başlayacak.

Korkular hayatımız boyunca kılık değiştirir. Kimi zaman ölüm korkusu, kimi zaman yükseklik korkusu... Bitmek bilmez ataklar, çöküntüler peşi sıra gelir. Alkol bunların yaratıcısı değildir tek başına. Onlar zaten vardır. Alkol son ve etkileyici darbeyi vurur. Balyoz gibi. Öldürmez, sersemletir, acı verir. İşkenceyi uzatmanın yoludur alkol. Açtığı yaralar yavaş yavaş öldürür insanı.

Liviv’e kadar dayanamadım. Başladım kahrolası baş belasına. Hemen değiştim, Azime de hemen fark etti.

“Gerek var mıydı,” dedi.

“Yoktu,” dedim.

“Bu halde gidersen oralarda kesin dağıtırsın.”

“Haklısın, o yüzden gitmeyeceğim.”

“Arkadaşlarını kışkırttın, akıllarına soktun. Oteli, uçak biletini aldınız.”

“Olsun, yine de gitmeyeceğim.”

Hızlı karar veriyorum.

“İstersen git, dönüşte yine normal hayatımıza döneriz.”

“Gitmesem daha iyi.”

Sezai bir hafta evvelden Minsk’e uçtu. Tatilin başlamasına az kaldı. Gece kulüplerinden, barlardan fotoğraflar gönderiyor. Çevresinde güzel kadınlar var. Grup coştu.

Sezai bir fotoğraf daha gönderdi. Genç bir kızla dudak dudağa bir fotoğraf... Svetlana’ymış kızın ismi. Vay be. Arkadaşları da varmış Svetlana’nın.

İlk tepki Can’dan geldi.

“O ne biçim öpüş. Dudağını mı değdiriyorsun? Ne öyle o be?”

Sezai peş peşe gönderiyor, Can’ın kıskançlığı onu daha da neşelendiriyor. Svetlanada güzel kadın hani. Kıskanmakta haklı. Artık iş kontrolden çıktı. Alper, Lemi hepsi kadınların hayalini kuruyor. Ben cin toniğimi yudumluyor, dehşetle izliyorum olan biteni. İş nerelere geldi.

“Azime,” dedim, “ben gitmeyeceğim Liviv’e.”

“Bu aşamadan sonra ayıp olur. Arkadaşların sana çok kızar.”

“Kızarlarsa kızsınlar. Eğlenmekten başka bir şeye dönüştü bu iş. Seks turizmi olacak bu.”

“Herkes ne yapıyorsa sen de yaparsın.”

Kimin karısı böyle bir cevap verir Allah aşkına.

“Yok yok,” dedim,“ben gitmeyeceğim.”

“Ne diyeceksin peki arkadaşlarına?”

“Senin üzerine atacağım, Azime telefonumdaki yazışmaları, kadınları gördü falan,” diyeceğim.

“Benim üzerime atmasan iyiydi,” dedi, kimselere benzemeyen yüce gönüllü karım.

Vakit kaybetmeden açıkladım.

“Beyler ben gelmiyorum.”

Neee? Nasıl olur. Tatile üç gün kalmış, fikir benden çıkmış da, şimdi nasıl olur gelmezmişim de. Bu ne adilikmiş, ne kaypaklıkmış, yok şöyleymiş, yok böyleymiş...

“Valla,” dedim, “bana ne, ben gelmiyorum.”

Alper aradı.

“Neden gelmiyorsun?”

Açıkça söyledim.

“Çok uzun süredir içki içmiyordum, Liviv aşkına yeniden başladım ve kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Tatil diye oraya gidip dağıtmak, utanacağım şeyler yapmak da istemiyorum. İşte nedeni bu ve çok ama çok özür diliyorum.”

Sitemler, azarlar, öfkeler...

“İnanmıyorum,” diyordu Alper, “neden bu olamaz, yalancısın, satıcısın.”

Ağzına geleni söylüyor.

“Valla tek neden bu, yemin ederim.”

Doğruyu söylüyordum. Azime sordu.

“Gerçeği söyledin, inanmıyorlar değil mi?”

Başımı salladım.

“Evet.”

Sonra Sezai aradı.

“Dostum ne oluyor, sorun ne? Bu kendini kötü hissetmeler falan? İşin aslı ne?”

“Aramızda kalacak,” dedim Sezai’ye. Aslında hiçbir şey aramızda kalmıyor, dünya âlem duyuyor sonunda.

“İşin aslı,” dedim, “Azime telefonda Svetlana’nın fotoğrafını gördü. Kıyamet koptu. O yüzden gelemiyorum.”

Azime yanımda yalanlarımı dinliyor.

“İş değişti o zaman,” dedi Sezai, “keşke göndermeseydim fotoyu.”

“Senin suçun değil, ben gelemem, ne yapayım boşanayım mı?”

“Haklısın,” dedi Sezai, inandı, telefonu kapadı. Azime sordu.

“İnandı mı?”

“Evet.”

Doğruyu söyleyince inanmıyorlar, yalan söyleyince inanıyorlar.

Bir süre kimseden ses çıkmadı. Rahatladım. Sonra Nesim aradı. Aralarında beni en iyi tanıyan Nesim. Bana kızmaz ya da beni ikna etmeye çalışmaz. Onun numarasını görünce şaşırdım çünkü bana neden diye bile sormaz. Açtım telefonu.

Bir hıçkırık, sonra bir hıçkırık daha, sonra ses daha da yükseldi. Bağırarak ağlıyor Nesim ama onu hiç böyle ağlarken hatırlamıyorum. İlk kez oluyor. Ağlamadan öte bir şey, Nesim böğürüyor telefonda.

“Ne oldu lan anlatsana.”

Hıçkırıyor, katılıyor, ağlamaktan konuşamıyor bile.

Tamam, diyorum kendi kendime, Rus mafyası Sezai’yi öldürdü. Önce şeyini kesti, sonra da işkenceyle öldürüp bir çöplüğe attı.

“Ağlama, Sezai bizim arkadaşımız, çok severiz onu ama su testisi suyolunda kırılır bilirsin.”

“Ne Sezai’si,” dedi Nesim ağlamayı bırakarak.

“Sezai ölmedi mi?”

“Yooo.” Ağlamaya ara verdi.

“Eee kim öldü o zaman?”

“Kimse ölmedi.”

“Hayvan, kimse ölmediyse ne diye ağlıyorsun?”

“Eski karım,” dedi, sonra da eski karısının en yeni marifetlerini anlatmaya başlıyor.

“Haa,” dedim, “anlaşıldı.”

Konuştukça rahatlıyor, ağlaması kesiliyor.

“Kimseye söyleme,” dedi.

“Olur, kime söyleyeyim.”

Telefonu kapamadan sordu.

“Sen Liviv’e gelmiyor musun?

Cevap vermedim, kapadım telefonu. Azime yine başımda.

“Ne olmuş?”

“Eski karısı?”

“Tabii ya,” dedi, “başka ne olabilirdi.”

Karımın ve arkadaşlarımın ısrarına dayanamayıp Liviv uçağında buldum kendimi. Azime, “Git,” dedi, “dağıt gel, sonra bakarız icabına.”

Nesim yanımda oturuyor, morali daha iyi. Sabah erken ilk biralarımızı uçakta söyledik. Birkaç tanıdık var İstanbul uçağında, kimin umurunda. İstanbul dış hatlarda Lemi ve Alper’le buluştuk. Sarılıyoruz. Dört kişiyiz. Sezai, Liviv havaalanında karşılayacak. O da Minsk’ten Liviv’e geçiyor. Haydi bakalım. Havaalanında da birkaç bira içiyoruz. İstanbul Liviv uçağında viskiye başladım, artık bira kesmiyor ama azar azar içiyorum, önümde uzun bir gece var.

Havaalanında küçük bir sorun çıkıyor. Nesim ve Lemi Ukrayna polisi tarafından ayrı bir odaya alınıyor. Niçin geldin sorgusu. Sezai bu konuda uyarmıştı. Ben geçiyorum. Güzel kadın polis pasaportumu inceliyor. Avrupa’nın neredeyse yarısını gezmişim. O kadar çok damga var ki pasaportumda, belki o yüzden göz kırpıyor bana. Ben de gülümsüyorum. Sezai bizden önce gelmiş, ona da sarılıyorum.

“Gelmeyeceksin sandım.”

“Buradayım işte.”

Nesim’le Lemi’yi beklerken havaalanı barından birer viski aldık.

“Bunların,” dedim Lemi ve Nesim’i kastederek, “geçmeme ihtimali var mı?”

“Yok,” dedi Sezai, “İstanbul’a geri gönderecek halleri yok ya. İşte, eziyet edecekler biraz.”

Yarım saat sonra çıktılar kontrolden, Sezai bir minibüs ayarlamış. Beş kişi şehir merkezindeki otele doğru yol alıyoruz. Tam düşündüğüm gibi, ortaçağdan kalmış bir orta Avrupa şehri Liviv. Parasızlıktan bakımsız kalmış ama binalar, caddeler güzel. Budapeşte’yi anımsatıyor bazı yerleri. Almanya, Amerika ve Rusya bu topraklar için adı konmamış gizli bir savaş yapıyor şu sıralar. Kim kazanacak, kimin boyunduruğuna girecek bu insanlar. Ruslardan kurtulduk derken başka bir hükümranın esiri olmak. Belki daha zenginleşecekler, binalar yollar yenilenecek ama tehlikenin farkında değiller. Hâlâ bozulmamış bu insanlar para için ruhlarını satmaz umarım.

Otel güzel. Biraz uyuyabilsem ne harika olur ama uykum yok. Valizimi yerleştirip lobiye indim. Yanda ana caddeye bakan otel barına geçip bir viski söyledim. Hayra alamet değil gidiş. Sonra herkes indi, caddeye çıktık, yürüyoruz. Bizi bir sürpriz bekliyor. Sezai yirmi beş yaşlarında, yani bizlerin yarı yaşında bir kızla anlaşmış rehberlik için. Cana yakın, güzelce bir Ukraynalı genç kız. İngilizcesi çok iyi, Sezai ile Nesim’in İngilizcesi de çok iyi. Ben de çat pat bir şeyler sordum. İlk anda önyargılı yaklaşmama rağmen güzel Slav kızın rehberliği beni etkiledi. Sezai ile anlaşırken şart koşmuş. Sadece rehberlik demiş, başka bir beklentiniz olmasın. “Tamam,” demiş Sezai de.

Bir restorana gittik. İşkence restoran. Konsepti böyle. Önceden yer ayırtılmış. Altı kişilik. Masaların etrafında çeşitli işkence aletleri... Garsonlar masalara servis yaparken aynı zamanda bir tiyatro oyuncusu gibi gösteri de yapıyorlar. Konsept böyle. Şu konsept lafını da hiç sevmem. Mesela hesap bir kütüğün üstünde geliyor, sen de parmağını koyuyorsun, garson elindeki küçük baltayı kütüğe parmağının yanına saplıyor. Biraz dikkatsiz olsa parmağın gider mazallah. Ben sevdim restoranı, et söyledik şarapla beraber. Bira, viski ve şarap... Midem yanıyor, yiyemiyorum eti, arkadaşlar fark etti.

“Neyin var?”

“Yok bir şey.”

Dışarı çıkıp kusmayı başarıyorum. Birkaç meraklı göz beni takip ediyor. Tekrar girdim restorana. Güzel rehber Vi’nin tam karşısına oturdum. Şarabımı yudumlayıp eksik İngilizcemle bir şeyler anlatıyorum. Hay şu yabancı dil eksikliğine... Olsun, yine de anlaşıyoruz. İlk fotoğraflar Türkiye’ye ulaşıyor. Can yorum yapıyor: “Keşke ben de yanınızda olsaydım.” Garsonların şovu altında yemeğimizi bitirdik. Şimdi güzel Vi bizi bir başka gece kulübüne götürüyor. Bir bira bar, güzel dekore edilmiş. En üst kata çıktık. Gençler oturmuş, ortam güzel, sahnede iki genç kız var. Birisi saksafon çalıyor, öbürü solist. Kulağımın aşina olduğu batı müzikleri... Saksafoncu başarılı, solistin sesi de güzel. Ah şu batı hayranlığı başınıza ne işler açacak bir bilseniz.

Sonra o bardan da kalktık. Gece yarısı oluyor. Vi bizi başka bir gece kulübüne götürüyor ama onun eve gitmesi gerekiyormuş. Hizmet bu gecelik bu kadar, Vi gidiyor. Biz beş sap gece kulübüne giriyoruz. Elli yaşında beş kart zampara... Giriş paralı. Müzik ve dans eden Ukraynalılar. Votkalarımız geliyor. Artık başım dönüyor. Bira, viski, şarap ve şimdi de votka. Eğer kusmasaydım bu kadar da dayanamazdım. Gece kulübünün sahnesinde bir direk var, iki genç Ukraynalı direkte dans ediyor, sahne önündeki Ukraynalılar o kadar coşuyor ki kimisi sandalyelerin üzerine çıkıyor. Sallanan popolar, elbiselerden fırlayan güzel Slav göğüsleri, votka, yarın sabah bütün vücudumu kaplayacak kaygı vesaire.

Bir süre sonra o gece kulübünden de çıktık. Sezai başka bir yere götürecek, yarım saat sonra kapıdayız. Bir merdivenle yerin altına iniyoruz, tıklım tıklım ama bizim paralı olduğumuzu anlamış olacaklar ki bir odada yer açıyorlar. Güzel bir deri koltuğa beş kişi yan yana oturuyoruz. Üç metre ilerimizde bir direk, az sonra çıplak bir kadın geliyor. Üzerinde sadece ince bir külot var ve direkte müthiş bir dans gösterisi başlıyor. Bu arada yarı çıplak bir başka kadın Sezai ile Rusça sohbet ediyor.

Sezai bize dönüyor.

“Bunlar sadece dans ediyor, öbür işi yapmıyorlar, çıkalım buradan.”

“Niye, iyiydik.”

“Yok gidelim.”

Oradan da çıkıyoruz. Artık saat kaç ya da kaç tane içtim, hiçbir şey bilmiyorum. Gece kulübünün önünde bir kavga başlıyor, kulübün fedaileri bir Ukraynalıyı fena benzetiyorlar, aptal adam kaçmıyor, kaçmadığı için de ağzı burnu kırılıyor.

Evden kilometrelerce uzaktayız. Ayakta duramayacak kadar sarhoşum. Gece kulübünden satın aldığımız bir şişe votka elimde, Liviv sokaklarında yürüyoruz. Yağmur başlamak üzere, yüzüme birkaç damla düşüyor, şişeden bir fırt alıyorum.

“Hani,” diyorum Sezai’ye, “nerde bu kadınlar?”

“Tamam şampiyon,” diyor Sezai, “merak etme.”

Liviv’de her şey taksicilerden soruluyor. Liviv’i belediye başkanı ya da vali yönetmiyor. Bütün yetki taksicilerde, rastgele bir taksi durağına doğru yürüyoruz. Sezai akıcı Rusçası ile bir şeyler söylüyor, eller kollar sallanıyor. Taksici ciddi ciddi not alıyor.

“İş halloldu,” diyor Sezai, “yarım saate otele gelecekler.”

Otele doğru gidiyoruz. Çok yer gezdim, yönümü iyi bulurum ama otel ne tarafta çıkaramıyorum. Uyduk Sezai’ye, yürüyoruz. Yüz metre sonra önce sağa sonra sola dönüyoruz, otel karşımızda. Bulamayacağız sanmıştım oysa. Lobiye geçiyoruz, Lemi, Alper, Nesim, Sezai hepsi sarhoş, hepsi mutsuz. Kötü durumdalar, Nesim eski karısını düşünüyor muhtemelen, Alper’in karısını düşündüğünü sanmıyorum, Sezai’de bir tuhaflık var ama anlayamıyorum. Ben berbat durumdayım ve her zaman olduğu gibi sadece ben itiraf ediyorum ve otelin kapısından üç kadın giriyor. Bak iş nerelere geldi. Can’ın karısı haklıymış. Gelip yanımıza oturuyorlar. Sezai ücret işini hallediyor. Bir şeyler ödüyoruz.

“Hadi seç Arman,” diyor.

Demek ben seçeceğim. Bana en uzakta oturan dişlek hoş bir şey, gülüp duruyor, ortadaki tam bir mendebur cadı o kime kalırsa felaket. Ben bana en yakın oturanı seçiyorum, alıp çıkıyorum odama. Hüzün. Ben karımla mutlu bir hayat geçirdim, ne işim var buralarda. Odaya giriyoruz, önce duş alıyoruz. Kadın yarı yaşımda, karımdan başkasının vücuduna dokunmak tuhaf geliyor. Farklı göğüsler, farklı bir ten. Sonra kadın prezervatifi takıyor, içine giriyorum. Gidip geliyorum, hoşuma gidiyor, kadın iyi davranıyor, çabalıyor, zevk alıyorum ama boşalamıyorum. Kadın yarım saat uğraşıyor, işinin ehli ama yine de gelemiyorum. Sonra gidiyor kadın. Uyumuşum. Beş altı saat sonra gün ağarıyor. Uyanıyorum. Baş ağrısı, ruhsal çöküntü, pişmanlıkla kıvranıyorum. Yerdeki prezervatifi alıp klozetin içine atıyorum. Aynadan kendime bakıyorum, sonra aletimle oynuyorum, kendi kendimi tatmin ediyorum. Dün gece kadının çıkaramadığı beyazımsı sarımsı sıvı otelin lavabosuna akıyor. Duş alıp aşağı iniyorum. Herkes kahvaltıda.

“Nasıldı,” diyor Sezai.

“İyiydi,” diyorum, “siz ne yaptınız?”

Alper’le Lemi kadın istememişler.

“Niye?”

“Biz evliyiz,” diyor Alper.

“Eee ben de evliyim.”

“O senin sorunun.”

Şu Alper’le Lemi ne dürüst... Sezai gülüyor. Sezai’ye kanım ısınıyor. Tekrar yukarıya odama çıkıyorum. Şimdi en önemli sorun taharet. Avrupa’da taharet musluğu olmaması ne büyük aptallık... Yani şu kıçını yıkamayı bilmeyen insanlar bu medeniyetleri nasıl kurmuş. Zor mudur kardeşim klozete taharet musluğu takmak. Anlamıyorum.

Önümüzde uzun bir cumartesi var.

Öğlen rehberimiz Vi ile buluşuyoruz. Güzel