Doğuş Benli

Mutluluğumuza

Öykü

Doğuş Benli

1982 doğumlu. Güneş ve Ada’nın babası. ODTÜ Elektrik-Elektronik Mühendisliği ve Anadolu Üniversitesi Felsefe bölümü lisans, Hacettepe Üniversitesi İşletme yüksek lisans mezunu. Öyküleri Sözcükler, Notos, Kitap-lık, Lacivert dergilerinde; Oggito, Trendeki Yabancı ve Parşömen Fanzin gibi platformlarda yer aldı.

Künye

Notos Kitap 193

Edebiyat 073

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2021

Birinci Basım Ekim 2021

Birinci Sürüm Temmuz 2022

ISBN 978-605-7643-54-4

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-65-0

Sertifika 52101

Editör

Dilek Emir

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Teknik Hazırlık

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Doğuş Benli

Künye

İçindekiler

Çok Rüzgârlı

Ayva Ağacı

Fark Etmez İnsanı

Zaten Tecrübesiz

Ellerinde Muhtemelen Bir Sorun Olmayacak

Örnek Daire

Akvaryum

Bebek

Numara

Ondan

Yasemin

Akraba

Oyun

İyi ki Doğdum

Bir Kereden Bir Şey Olmaz

Nur Benli,
yazmak için zaman bulmamı sağladığın,
öykülerimi daha mürekkebi kurumadan heyecanla okuyup görüş belirttiğin
ve her zaman desteğini hissettirdiğin için minnettarım.

Güneş ve Ada’ya...

Çok Rüzgârlı

Karım son zamanlarda değişti ve ölmemiş gibi davranmaya başladı. Günün büyük kısmında hâlâ yatak odasından çıkmasa da geceleyin salonda karşılıklı bir şeyler içerken artık eskisi kadar sessiz değil. Geçen akşamki tartışmamız mesela. Neden çatıya çıktığını sormuş, “Evimizden de pekâlâ bunu yapabilirdin,” demiştim, “on dördüncü kat da yeterince yüksek.” “Peki, gerçekten merak ediyorsan söyleyeyim,” dedi. Ne zamandır bu kadar uzun bir cümle kurmamıştı. Yıllardır, evet ya da hayır demek için bile sesini çıkarmaz, kafa sallardı. “Seni düşündüm,” dedi, “o pencereyi her gün görmeni istemedim.” Sesi de yüzü gibi, yaşlanmıyordu. “Çok incesin,” dedim ona, “beni düşündüğün için sana ne kadar teşekkür etsem az.” Öldüğünden beri ona ilk kez sesimi yükseltmiştim. Hızımı alamayıp devam ettim. “Belki de emin değildin,” dedim, “belki de korktun ve yolu uzattın. Yukarı çıkarken merdivenin her basamağında tereddüt içindeydin. Neler vardı aklında? Atlamadan hemen önce ne düşündün? Peki ya düşerken? Ona kavuşacağını mı?”

Viskim bitmişti. Yerimden kalktım. Bardağımı doldururken, “Yaşamayı severdin sen,” dedim. “Ne güzel kahkaha atardın. O kadar yükseğe çıkman da bunu kanıtlıyor. Düşerken bile daha fazla havada kalmayı, daha uzun yaşamayı planlamıştın işte.” “Kes artık,” dedi. Halbuki ölü olmasaydı gülerdi. Ölümün espri anlayışına iyi gelmediği kesin. “Yeter,” dedi sertçe. Sustum. “Bitti işte, bunların önemi yok artık.” Bir süre sessiz kaldık. Açık pencereden giren esinti saçlarında gezindi. Perdeler hareketlendi. “Rüzgâr!” diye bağırdı birden, “Çok rüzgârlı.” Mutfağın kapısı çarptı. “Kapa şu pencereyi! Kapa! Kapasana!” Deli gibi bağırmaya başladı. Oturduğu yerde dizlerini karnına çekmişti, elleri saçlarındaydı. Hemen pencereyi kapadım. Yanına sokuldum. Ellerini ellerime aldım. Avuç içlerini öptüm. “Tamam,” dedim, “geçti artık.”

Bu akşam hava çok sıcak. Buna rağmen tüm pencereleri kapadım. Sıcakta viski doğru bir tercih değil. Üçüncü kadehin ortasında yatak odasının kapısı gıcırdadı. Üzerinde aynı gecelik, koridor boyunca ağır adımlarla ilerledi. Salona girince yüzüme bakmadı. Her zamanki yerine, yeşil koltuğa oturdu. “Bana kızgın mısın,” dedim. Cevap vermedi. Yeniden tartışmak istemiyordum. Eski haline döndüğüne sevindim. Mutfağa gidip kırmızı şarap çıkardım. Bir tabağa eski kaşar dilimledim, bir salkım üzüm yıkayıp koydum. Birkaç tane de sevdiği krakerlerden. Kadehi ve tabağı önündeki sehpaya bırakıp sessizce karşısına oturdum. Gözleri uzaklara, karanlıklara bakıyordu. Dalgındı ama kesinlikle ölü birinin gözleri değildi. Yüzündeki ince uzun parmaklarına baktım bir süre, sonra geceliğinde düğme gibi beliren meme uçlarını ve bacaklarını seyrettim. Ölmeden önce, bu kadar güzel olduğunun farkında mıydım, bilmiyorum. Hemen her kadeh kaldırışımda, “Sağlığımıza,” deyip aptalca güldüm. Hiç tepki vermedi. Ölümle ilgili konularda bir ölü kadar ciddi. “O kadar da ciddiye alınacak bir şey değil. Enerjinin şekil değiştirmesi.” Böyle söyledim, yine kızmasından çekinerek. Cevap vermedi. Hiçbir şeye elini sürmedi. Oysa krakerlere hayatta dayanamazdı. Viskiden sonra şarabı da içmek zorunda kalacaktım. Bu benim için sorun değil, alışkınım. Ama bana eşlik etmesini tercih ederdim. Belki de biraz içse o da rahatlardı. Sonra sakin sakin konuşurduk. Merak ettiklerim var: Nasıl bir şey mesela? Korkmalı mı? Diğer taraf sahiden var mı? Kırılan kemikler öyle mi kalıyor, yoksa iyileşmiş olarak mı başlıyorsun oradaki hayatına? Melekler soru soruyor mu? Türkçe mi konuşuyorlar? Oğlumuz iyi mi? Bunları konuşabilirdik. Ama az sonra yine suya sabuna dokunmayan bir sohbet açacağımı biliyordum. Muhtemelen havadan bahsedeceğimi. Bugün bir ara çok rüzgârlıydı, demeyi düşündüm. Sonra vazgeçtim. Bundan bahsetmesem daha iyi.

Yerimden kalkıp sehpadan biraz peynir attım ağzıma. “Bari tadına baksaydın,” dedim, “krakerlerden de yemedin.” Yüzünü bir an bana döndü. Ancak bir şey söylemedi. Her zamanki gibi o gün yaptıklarımı anlatmaya başladım.

“Bu sabah parkta Nevin’i gördüm. Nasılsın, dedi bana, Daha iyi misin? İyi olmaya çalışıyorum, dedim. İyi, iyi, dedi. Eskiden beraber çıkardınız, deyip seni andı. Hemen de pişman oldu söylediğine, hissettim. Artık evden pek çıkmadığını söyledim. Şaşırdı, hatta biraz korktu. Sen dikkat et kendine, e mi, dedi bana. Elden ayaktan düşmüş yaşlılarla ya da küçük çocuklarla tane tane konuşan birine dönüşüverdi. Merak etme, dedim, ben iyiyim. Göğe bakıp, Allahım sen büyüksün ya rabbim, dediğini duydum. Sonra yavaşça hareketlenip uzaklaştı. Biraz ilerleyince geri dönüp bana baktı. Gülümseyip el salladım. Sanki yine göklere bir şeyler söyledi.”

“Neden korkuttun ki kadını?”

“Kötü bir niyetim yoktu. Hem yalan mı? Hep evdesin. Kıyafetini bile değiştirmiyorsun.”

“Ölüler kıyafet değiştirmez ki.”

“Onu gördün mü?”

Bir süre yanıt vermedi. Sonra ağlamaya başladı. Koltukta koyu yeşil noktalar belirdi.

“Her gördüğümde o ânı yeniden yaşıyorum,” dedi, “kayıp gidiyor ellerimden.” Şarap kadehine uzandı. “Bak, aynen böyle işte. Ona dokunamıyorum bile.” Ani bir hareketle ayağa kalktı. Sehpayı devirmek için bir tekme savurdu. Kadehin içinde küçük bir dalga oluştu. Şarap yol yol, damar damar inip yavaşça duruldu. Yanına gidip elini tuttum. “Kendini suçlama artık,” dedim, “yapabileceğin bir şey yoktu. Her şey geride kaldı. Oğlumuz, sen... Yani her şey.” Gözyaşlarını sildim, saçlarını okşadım. Ilık nemli nefesini hissediyordum. Ağlarken hep böyle tuzlu tuzlu kokardı, hatırladım. Sehpaya uzanıp şarabı aldım. Kadehi dudaklarına götürdüm. Hepsini tek seferde bitiriverdi. Hem yokluğunun hem varlığının delili şarap lekelerini halıda ve ayaklarımda bırakarak.

Üzerimi değişmeden yatağa atmışım kendimi. Şarap ve viski kokuyorum. Biraz da gözyaşı. Saat sabahın üçü. Ay yüksekte, perde aralığından gözümü alıyor. Diğer tarafa dönüyorum. Yanımda, sırtı bana dönük. Derin uyuyor. Çıplak omuzlarında ay parlıyor. Elimi kalçasına atıyorum. Tepkisiz. “Hep böyle soğuk muydun,” diyorum. Gülüyor, duyuyorum. Geceliğini kalçasından yukarı sıyırıp yavaşça külotunu çıkarıyorum. Kendini bırakıyor. Kulağının arkasını öpüyorum, kokluyorum, huylanıyor. Öpe öpe yavaşça boynundan aşağıya iniyorum. Omuriliği tek parça. Kalçalarını sıkıyorum, ayırıp kendime yer açıyorum. Kaygan karanlık bir delikten düşmeye başlıyorum. Tutunmasız, uçmak gibi. Gardırobun aynasında hareket eden bedenimi görüyorum. Ter içindeyim. Titremeye başlıyorum, yanaklarım ıslanıyor. Yataktan çıkıp pencereyi açıyorum. Perdeler hareketleniyor. Yoldan bir araba geçiyor. Uzaklarda bir köpek havlıyor. Aşağıya bakıyorum. Sokak lambasının dibinde yatan biri var. Çıplak. Rüzgâr şiddetleniyor. Yerde yatana yaklaşıyorum. Rüzgârlı... Çok rüzgârlı... Gözlerimi zor açıyorum. Adamın ayaklarında şarap lekeleri.

Ayva Ağacı

İki kez meşgule aldığım telefonum tekrar çalmaya başladı. Toplantıdaydım. Şık takım elbisemin içinde kendimden emin, projenin gecikmesi durumunda olacakları personele tatlı sert hatırlatmakla meşguldüm. Annem aramakta ısrar edince dışarı çıkıp telefonu açmak zorunda kaldım. “Anne ne var? Uygun olsam açarım zaten. Ne oldu? Anne?” Bir süre sessiz kalıp, “Baban iyi değil,” dedi. Ne zaman iyiydi ki zaten babam? Uygun olduğumda arayacağımı söyleyip telefonu kapadığımda, iyi olmamak için bu zamanı bulan babama kızdığımı fark ettim. Onca iş güç arasında bir de bu. Toplantı odasına geri dönüp kaldığım yerden devam etme niyetiyle, “Evet,” dedim, “nerede kalmıştık?” “Ali Bey,” dediler, “siparişlerin tamamı geçilmiş durumda, ancak altyüklenicilerimizden kaynaklı birtakım gecikmelerimiz için siz de takdir edersiniz ki...” Hiç etmez miyim? Ederim tabii. Çok güzel bir sunum hazırlamışsınız. Zaten işi düzgün yapmış olsaydınız sunumla cilalamaya bu kadar uğraşmazdınız. Açıkçası altyüklenicilerinizle yaşadığınız problemler beni ilgilendirmiyor. Projemde gecikme is-te-mi-yo-rum, gibi şeyler söylemem gerekiyordu. Onun yerine, “Tamam,” dedim. Antredeki soluk yeşil çevirmeli telefonun ahizesini yavaşça yerine koyup küçük ve ağır adımlarla tekrar odaya, babamın yanına dönen annemin ardından usulca seslendim: Tamam anne, tamam geliyorum.

Altı saatlik bir otobüs yolculuğu sonrasında gece yarısına doğru otogarda inince üniversite yıllarındaki eve dönüşlerimi hatırladım. O günden bugüne otogarda zaman durmuş gibi. Daha önce köyden kimsenin yapamadığını başarmış, üniversiteyi, hem de iyi bir okulu kazanmıştım. Ailemin gururuydum, büyük adam olacaktım. Takım elbiseme bakılırsa olmuştum da. Etrafımdakilere benzemiyorum. Yazıhanede bekleşen, banklarda ya da sandalyelerde uyuklayan, dışarıda sigara içen, çay ocağının önündeki hasır görünümlü ucuz plastik taburelerde iki büklüm gazete okuyanlardan farklıyım. Yaşıtlarıma bakıyorum. Doğdukları günden beri, askerliği saymazsak, evinden kopamamış, birkaç kilometrelik çemberin içinde babaları nasıl yaşamışsa, aynı yaşamı sürdürüyorlar. Esmer yüzlerinde derin çizgiler, amca göbekleri, kendilerini yaşlı gösteren açık kahve ya da yeşil kumaş pantolonları ve çamurlu kunduralarıyla, otogarın boyaları dökülmüş mazot lekeleri ve kargacık burgacık yazılarla kaplı duvarlarıyla nasıl da uyum içindeler. Ben öyle değilim ya, pekâlâ onlardan biri olabilirdim. Şu adamla aynı rahatsız taburede oturmuş, gazetenin on yıllardır değişmeyen haberlerini büyük bir dikkatle okuyor olabilirdim. İyi, bak ne güzel derdim, yine hiçbir şey değişmemiş memlekette. Fener yine karışık, siyaset hep kirli. Her şey stabil yani. Böyle mi düşünürdüm? Muhtemelen stabil ne demek bilmezdim. Gazetedeki haberlere, Fener’in yeni transferleri ile çok daha iyi olacağına inanabilirdim. Sigaramı söndürüp taksiye binmek üzere hareketlendiğimde otobüsün camlarını yıkayan adam hortumu arkadaşına tutuyor. Öbürü küfrü basıp el şakasıyla karşılık veriyor. Her ikisinin de çirkin ağızlarından sararmış dişlerini görüyorum. Hayatlarından memnun olmaları sinirimi bozuyor.

Taksiyle yarım saat süren bir yolculukla köye varıyorum. Annemi uyandırmamak için araba sesinin duyulmayacağı uzaklıkta inip eve yürüyorum. Bahçenin demir kapısını açtığımda yağsız menteşeler yıllar önce nasıl gıcırdıyorsa öyle gıcırdayıp hoş geldin diyor. Burada da hiçbir şey değişmemiş gibi. Zaman büyük şehirlerde hızla akıp giderken taşrada her şey nasıl hatırlıyorsam öyle duruyor. İyice uzayan yabani otlar rüzgârda, “Bahçe son gördüğüne göre biraz bakımsız, malum anneniz epeydir ilgilenemiyor,” diye hışırdıyor. Ayva ağacında çiçekten yeni düşen meyvelerin çokluğu bu yıl kışın sert geçeceğini söylüyor. Sonbahara kocaman olurlar. Taksinin çok uzaklarda kalan sesi de artık duyulmaz olunca geride sadece cırcırböceklerinin ve rüzgârın sesi kalıyor. Cırcırböcekleri de selam çakıyorlar bana. Hoş buldum. Dolunay takım elbisemde menevişlenip ortamda doğal olmayan tek şeyin ben olduğuma vurgu yapıyor. Ağır adımlarla kapıya ilerliyorum. Yedek anahtar kapının yan tarafında, elektrik sayacının üzerinde, her zamanki yerinde duruyor. Kapıyı açmak için anahtarı deliğe sokup bir yandan da güçlü bir şekilde kapıyı çekmem gerektiğini hâlâ hatırladığıma şaşıyorum. Kapıyı kendime çekerken bunun hiç de kolay bir iş olmadığını, annemin nasıl açabildiğini, korktuğum kadar güçsüz olmadığını düşünüyorum.

Sessizce içeri girip koridorun ışığını açtığımda annemle karşılaşıyorum. Eve hırsız gibi girişime ya da geleceğimi hiç haber vermeyişime (her an vazgeçip geri dönme ihtimalim vardı anne) tek kelime etmeden kocaman gülümsüyor. Beni var eden ve sevmesi için sadece var olmamın yettiği kadından dünyanın en içten hoş geldin’ini duyuyorum. Ne iyi ettim de geldim. Yok anne, hayır aç değilim. Yorgunum, dinleneyim biraz. Rahat geldim. Babam nasıl? Hayır, hayır uyandırmayalım. Şöyle bir bakayım uzaktan. Sabah görüşürüz nasılsa. Sibel de çok iyi. Çok selamı var.

Işığı açmadan babamın başucuna gidip nefesini dinliyorum. Soluğunda ağır ilaç kokusu ve yılların yorgunluğu var. Bir zamanlar dünyanın en güçlü adamıydı. Şimdi yorganın altında küçücük. Pencereden giren dolunayın aydınlığında belli belirsiz seçtiğim eşyalar yerli yerinde. Yataktaki küçük yükselti de olmasa her şey daha düzenli olacak. Babam, o zamana az kaldı, der gibi hırıltıyla öksürüyor. Niye geldim ki? Ne yapabilirim? Çok mu geç kaldım baba? Ama işlerim vardı. Önemli biri oldum ya. Annemin gözü üzerimde, sessizce odadan çıkıyorum.

İlk gece uykuya dalmak çok zor oluyor. Yatakta her dönüşümde somyanın yaylarından küflü bir gıcırtı yükseliyor. Yarın duruma bakar dönerim ya da en iyisi bir süre kalmak. Annem nasıl da sevindi. İşler ne olacak? Hallolur bir şekilde. Hallolmasa ne olur? Sibel kızar hemen dönmezsem. Etraf ne kadar da sessiz. Normalde duymadığım kol saatimin tik taklarını duyuyorum. Zamanın acelesi yok, tik tak tik tak.

Sabah daha ben uyanmadan annem babamın saçlarını taramış, tıraş etmiş, altını almış ve koltuk altlarını silip temizlemiş. Temiz pijamalarını giydirmiş. Odayı havalandırıp halıya, yatağın üzerine, koltuklara kolonya serpmiş. Neredeyse beş yıldır tek başına baktığı adamı görüşmemize hazırlamış. Evet anne, iyi baktın. Kendini hiç düşünmeden geçiverdi bak yıllar, hâlâ da geçiyor. Temiz pijamalar giydirince babam daha iyi olmayacak anne. Pijamalar yarın yine kirlenecek. Annemin bunu babam daha iyi olsun, daha sağlıklı görünsün diye değil de, “Bak ben iyiyim, hâlâ gücüm kuvvetim yerinde,” demek için yaptığını anlıyorum. Yine bakıcı tutalım ya da hastaneye yatıralım konusunu açmayayım ya da kendisi için endişelenmeyeyim diye. Öyle yapıyorum ben de. Hiç o konulara girmiyorum. Annem babamı hafifçe sarsıp uyandırıyor. “Hüseyin bak oğlun geldi, aç gözlerini.” İncecik yüzünde iyice belirginleşmiş çakır gözleri kocaman açılıyor babamın. Beni görüyor ama çok uzaklardayım. Çok uzun zaman önce çok uzaklara giden biriymişim gibi bakıyor. Hâlâ dönmemişim. Döndüm baba, onca yıl hep sen gururlan diye çabalayan oğlun karşında işte. Gözlerini tavana dikip öylece kalıyor. Babamın beni tanımaması üzerine annem birkaç defa daha, “Oğlun geldi bak, tanımadın mı,” dese de fayda etmiyor. Babam için yokum artık. Dünyadaki herkes, annem dışındaki herkes ölü onun için. Annemi de evimizde söylenmesi yasaklı bir adla, ilk karısının adıyla çağırmaya başladığını az sonra fark ediyorum. Annemin beni buna dayanamadığı için aradığını anlıyorum. Onca yılın emeğinin bu şekilde silinivermesi ağırına gitmiş belli. Her şey hatırlandığı kadar yaşanıyor çünkü. Hatırlanmayanlar yaşansa da yaşanmış sayılmıyor. Sen hatırlıyorsun ya anne. Sen biliyorsun nasıl iyi baktığını, ben biliyorum, bu yetmez mi? “İyice karıştırır oldu her şeyi,” diyor annem. “Beni de karıştırmaya başladı baksana.” Gözünden kırgın bir damla düşüyor.

Öğleden sonra annem çay demliyor. Bahçeye bir sandalye atıp güneşe çıkıyorum. Ayağımda burnu kapalı plastik terlikler, üzerimde yıllar öncesinden kalma solgun bir tişört ve cebi delinmiş lekeli şortumla etrafa dün gece gelen adama göre çok daha uyumluyum. Ayvaları saymayı deniyorum bir ara, o kadar çoklar ki. Hepsinin büyüdüğünü hayal edemiyorum. Bahçeyi bellemek lazım. Şu yabani otlardan kurtulmalı. Böyle düşünmeye başladığımı fark edince düzen meraklısı, etrafa talimatlar yağdıran parlak takım elbiseli o adama benziyorum, canım sıkılıyor. Elindekinin tadını çıkaramayıp sürekli bir değiştirme ve başarma çabası içindeki bu sevimsiz adamdan kurtulmak istiyorum. O yüzden bahçenin olduğu gibi kalması daha iyi belki de. Etraf öyle sessiz ki. Rüzgârın hareketlendirdiği yapraklardan şişşşşş diye bir ses gelince haliyle herkes susuyor. Arada cırcırböcekleri itiraz edip sesini yükseltiyor sadece. Medeniyetin sesleri çok uzakta. Ne havalandırmanın, ne telefonun, ne konuşulacak şeyler bittiği ya da konuşmaya değer şeylerin olmadığı anlaşılmasın diye hep açık televizyonun sesi, ne şehrin hiç bitmeyen trafiğinin gürültüsü. Hepsi sanki başka bir gezegende, çok uzaklarda. Sessizlikte kendimi ve etrafımı duymaya başladım işte. Nefes alıp verişlerimi ve çayın rengini duyuyorum. İçindeki çayın yarısını içtiğim ince belli bardağı güneşe tutup rengini daha da güzelleştiriyorum. Güneşin yansıması gözümü alıyor. Ayva dalındaki serçeler yere inip toprağı didikliyorlar. Çaydan yudum almak için küçük bir hareket yapsam pıırrrr kaçıp bir süre sonra yeniden geliyorlar. Tanıyoruz işte birbirimizi, böyle böyle sınırlarımızı öğreniyoruz. Rahatsızlık verdim diyorum onlara, kusuruma bakmayın. Pıırrr yine uçuyorlar, pıırrr geri geliyorlar.

Annem de babama karşı benim serçelere davrandığım kadar nazik olmaya özen gösteriyor. Yoksa babam pırrr diye gidiverecek öte dünyaya. Altını alırken de yatakta çevirirken de yumuşacık. Annemin aynı anda hem bu kadar nazik hem bu kadar güçlü olabilmesine şaşıyorum. Sanki babamdan çok, kendisi hayata bu şekilde tutunuyor, bunca şeye daha farklısını bilmediği için katlanıyor. Babam gidiverse, içine düşmekten kendini sakınamayacağı kocaman bir boşluk olacak hayatında. O koca boşluğu nasıl dolduracak? Bahçeyle yeniden ilgilenebilir aslında. Eskiden kasımpatıları, zinyalar, yıldızçiçekleri, nergisler ve tabii kırmızı, pembe, sarı gülleriyle rengârenk bahçemiz ne güzeldi. Babam daha elden ayaktan düşmemişken hayatını çiçeklerle renklendiriyordu. Babamdan sonra anneme uğraşacak bir şey vermek istiyorum ve hemen o an bahçeyi bakımsız bırakma kararımdan vazgeçiyorum. Her şeyi yönetmek isteyen o adamın bazı yeteneklerini bu amaçla kullanmak için kendime izin veriyorum.

Odunluktan örümcek ağı tutmuş, paslı ama hâlâ işe yarar durumdaki orağı buluyorum. Otları biçerken daha yarım saat olmadan avuç içlerim sertleşip su toplamaya başlıyor. Canım yansa da yaptığım işin bedenimde iz bırakması hoşuma gidiyor. Üç dört saat içinde yabani otları epey temizliyorum. Güneşte birkaç saatte kuruyan otların dibine ateşi verdiğimde gökyüzüne uzayan yalımlar akşamüzeri kızıllığına karışıyor. Çıtır çıtır seslerini dinliyorum. Annem çay getiriyor. Karnımı doyuruyor. Camdan bana bakıyor. Bahçe işine girmem hemen gidivereceğim korkusunu da alıp götürüyor, rahatlıyor.

Ertesi gün bahçeyi bellemeye başlıyorum. Toprağın mis kokusunu duymayalı çok uzun zaman olmuş. Babamın yakınlaşan cenazesinde de bu kokuyu duyacağımı biliyorum. Babamın, ilaç ve sidik kokan odasının yerine taze toprak kokusu içinde yatacağını düşünüp seviniyorum. Bahçeyi düzenlerken kendimi de yavaş yavaş babasızlığa alıştırıyorum. Ağırdan alıp üç gün boyunca avuçlarımı nasırlaştırana dek çalışıyorum. Üçüncü gün babamın kıyafetlerinden eski bir pantolon ve sarı çizgili beyaz bir gömlekle şehre gidip çiçek fideleri alıyorum. Biraz da çiçek coşturan ve gübre. Nasıl yapılacağını anlamak için internete yazmak gelmiyor içimden. O yüzden çiçekçiye bir güzel tarif ettiriyorum. Hangisini hangisinin yanına ne kadar aralıkla dikmek lazım. Otlarını kaç günde bir temizlemek, çiçek coşturanını, gübresini ne zaman vermek lazım hepsini anlattırıyorum. Eve dönmemin üzerinden bir hafta geçmiş, bahçe işlerini yenice yoluna koymuşken Sibel geliyor. Üst kısmı organze şık bir bluz, kenarları deri detaylı kumaş pantolon, hafif topuklu rugan ayakkabılar ve tam dozundaki makyajıyla çok güzel görünüyor. Çok güzel ama çok da uzak. Ayrı bir gezegenden gelmiş gibi. Satürn gibi güzel ve onun kadar uzak. Neden biraz daha kalmak istediğimi Sibel’e anlatamıyorum.

“Yarın dönüyoruz değil mi?”

“Ben biraz daha kalayım.”

“İyice abarttın! Geçenkinden ne farkı var allah aşkına.”

“Sen dön yarın. Ben de birkaç güne gelirim.”

Sibel o gece kalıp kızgın, yörüngesine geri dönüyor. O gidince her şey yine eski sakinliğine kavuşuyor. Sabahları bahçeyle ilgilenip öğleden sonraları ve akşamları bahçede çay içiyorum. Güneşin güzel ısıttığı günler babamı da bahçeye çıkarmaya başlıyoruz. Şehre gidip üst kattaki sedire uygun sünger kestiriyorum. Annem üzerine örtü ve yastık ayarlayınca sediri bahçeye yerleştiriyoruz. Babam yeni düzenine çabuk alışıyor. Arada serçeler konuyor sofaya, annem, babamı da pırrr götürmesinler diye hemen bir hareketle onları kovalıyor. Babam anneme hâlâ eski karısının adıyla sesleniyor. Annem de alıştı iyice buna. Artık üzülmüyor. Belki ben geri döndüm diye ya da bahçe düzene girdiği için, bilmiyorum, annem daha mutlu görünüyor. Günün ilk ışıklarıyla uyanmak, toprağa dokunmak bana da çok iyi geliyor. Uzun süredir hissetmediğim kadar huzurluyum. Sonunda gerçekten işe yaradığımı hissediyorum. Ona buna bağıran ve iş beğenmeyen sevimsiz adam rolüne tekrar nasıl dönerim bilmiyorum. Üçüncü haftanın sonunda patron artık bir karar vermem gerektiğini bildiriyor. Her zamanki tatlı sert yönetici üslubuyla, “Yoksa,” diyor, “bunun birtakım sonuçları olabilir. Bazı haklarını kesmek zorunda kalabiliriz.” Düşüneceğim, deyip telefonu kapadığımda artık dönemeyeceğimi anlıyorum. Aynı gün öğleden sonra kuru bir mail’le dönmeyeceğimi kesin olarak bildiriyorum. Ofiste nasıl şaşıracaklarını gözümün önüne getirmeye çalışıyorum. İki gün sonra unutup işlerine devam edeceklerini biliyorum. Aynı işler aynı şekilde yapılmaya devam edecek. Benim pozisyonuma geçecek kişi kızıp bağırmaya daha çok hakkı olsun diye benimkine benzer bir takım elbise alacak. Elbisenin içindeki kişi değişecek sadece. Zaman tik taklarını duyurmadan hızla geçiverecek.

İstifa ettiğimi Sibel’e söylediğimde deliriyor. Sesi yabancı, o hırslı, sevimsiz adamın karısı nasıl olursa öyle. Bağırıp çağırmaları devam ederken telefonu elimle kapıyorum. “Alo! Alo,” diyorum, “Sibel, kesiliyor. Sibel, duyamıyorum.” Cep telefonumu bir süre açmamak üzere kapıyorum.

Eskiden dünyanın en güçlü adamı gibi olabilmeyi dilerdim Tanrı’dan. Çocukken kollarım, bacaklarım aksi gibi hep incecikti. Az yediğimi söylerdi annem. Babam, kız gibisin, derdi. Nanemollasın. Okulda dayak yedim diye benden utanır, bir de o vururdu. Sonra evde duramaz giderdi. Pencere kenarındaki sedirden gidişini izlerdim. Yürüyüşündeki heybete şaşardım. Hırsımdan ağlardım. O zaman onu dövebilmeyi dilerdim. Derslerime çok çalıştım. Ben de bir şeylerde iyiyim, demek için. Paranın güç demek olduğunu henüz bilmediğim yıllardı. Zamanla öğrendim. Zamanla güçlendim. Ben güçlendikçe o zayıfladı, hastalandı. Artık dövmem gerekmiyor onu. Bunun yerine kucağıma alıp bahçeye taşıyorum.

Bir buçuk ay içinde bahçe rengârenk oluyor. Ziyaretimize gelen kuşların sayısı artıp, yavaş yavaş serinleyen öğleden sonralarımız kuş cıvıltısı ve çiçekten çiçeğe uçuşan arıların iğneli vızıltılarıyla doluyor. Annem şimdi bir de babamın yakınında arı nöbeti tutuyor ama mutlu. Ayvalar da büyüdü, kocaman oldu. Öyle çoklar ki. Bahçe işleri düzene girdiği halde bir türlü ayvaları toplamaya başlayamıyorum. Belki de o işi de bitirirsem sonra yeni bir şey bulmakta zorlanırım diye düşündüğümden. Ayva ağacı ise daha fazla bekleyemiyor. Gece yarısı dev bir çatırtıyla bırakıveriyor kendini. Babam ayva ağacının dalından pıırrr uçuveriyor.

Fark Etmez İnsanı

Aykut’la samimi değildik. Yemeğe çıkarken bizim gruba katılırsa yanıma otururdu. Genellikle borsadan konuşur, yemek sonrası bazen kahve içerdik. Birkaç defa da kübiğime gelmişti. Bir keresinde masamın üstündeki fotoğrafla çok ilgilendi. Sinem’in doğum günü hediyesi. Üzerinde renkli küçük balıkların ve çapa desenlerinin olduğu beyaz bir çerçevenin içinde, sarılan mutlu çift. Fotoğrafta Sinem omuzlarını ince bir şalla örtmüştü ama bikinisinin üstü görünüyordu ve göğüs çatalı tam olarak kapalı değildi. Güneş şapkasının kenarlarını ışıkla çizmiş, önünde durduğumuz begonvili ve yüzümüzü hafif karanlıkta bırakmıştı. Aslında belki de işyeri için pek uygun bir fotoğraf değildi. Aykut fotoğrafı eline aldı. “Bu sen misin,” dedi. “Çok güzel foto.” “Evet,” dedim, “geçen yılki tatilden.” “Güzel çıkmışsınız,” dedi. Fotoğrafı yerine bıraktı, toplantısı olduğunu söyleyip gitti.

İki gün sonra öğle yemeği öncesinde yine uğradı. Gözlerini kübiğimdeki eşyalarda gezdiriyordu. Sanki kırk yıllık dostmuşuz gibi rahattı. Sinemaskop şeklindeki kâğıt tutacağını eline aldı. “Vay,” dedi, “güzelmiş.” Brüksel’den aldığım işeyen çocuk heykelinin pipisine dokundu. “Sende de,” dedi, “hep orijinal parçalar var. Zevkli adamsın.” “Sinem böyle şeyleri seviyor,” dedim. Gözü yine fotoğrafa gitti. “Dostum,” dedi, “cumartesi partiye bilet alacağım, siz de gelsenize. Hanımları tanıştıralım. Bence çok iyi anlaşırlar. Aylin de nerde böyle eksantrik şey var, bayılır toplamaya. Partiye geçmeden akşam bize gelirsiniz. Biraz evde takılır, bir şeyler içeriz. Hem güzel sigaram var,” göz kırptı, “döndürürüz,” dedi. “Olabilir, akşam sorarım,” dedim.

Aykut dokuz buçuk gibi mesaj attı: Alıyorum biletleri?

Akşam Sinem’le tartışmıştık. Yine miskinliğimden şikâyet etmişti. O bir şey söylemeden kıçımı yerinden kaldırmıyormuşum. Fark etmez, diyormuşum ne sorsa. Makarna mı yapalım, biftek mi? Fark etmez. Salata yapalım mı? Fark etmez. Dışarı mı çıkalım? Fark etmez. Bunu mu giyeyim, diğerini mi? İkisi de güzel. “Sen,” demişti, “en zor insan tipisin. Tam bir fark etmez insanı.” “Yeni mi fark ettin,” demiştim sırıtarak, gülmemişti. Yemek için mutfağa girmeye niyetli değildi. “Pizza mı söyleyelim,” dedim. Cevap vermedi. Aykut mesaj attığında pizzanın son dilimi ağzımdaydı.

“Aykut var ya bizim işyerinden, partiye bilet alayım mı, diyor.”

“Ne partisi?”

“Tekno falan çalıyorlar galiba.”

“Ne alaka?”

“Ne bileyim. Karısıyla iyi anlaşacağını düşünüyor. Hanımları tanıştıralım, dedi.”

“Yani sana fark etmez mi?”

“Yok, ben gitmek istiyorum.”

“Gidelim o zaman.”

Sinem siyah deri mini etekle göğüs dekolteli payetli bir bluz giydi. Parlak kırmızı ruj sürdü. Böyle bir ruju olduğunu bilmiyordum. Hazırlandıktan sonra fikrimi sormadı. Sorsa biraz iddialı diyebilirdim ve belki de daha akşam başlamadan tadımız kaçardı. Taksi, Moda’da yolun her iki yanından insan kalabalığının aktığı eski bir sokağın girişinde durdu. “Abla,” dedi taksici, “buradan yürürsünüz. Tek yön, araç girmez.” Yetmiş beş lira tuttu. Dışarısı mis gibi akasya kokuyordu. Sinem yüksek topuklularla arnavutkaldırımlı yolda yürümekte zorlanıyordu. “Cumartesi akşam trafiğinde yine de çabuk geldik,” dedim. Sokak lambasının ışığının altında durdu. Çantasından çıkardığı küçük aynadan saçlarını ve makyajını kontrol ederken “Evet,” dedi. “Elimiz de boş gidiyoruz,” dedim. “Direkt partiye sanmıştım, ne bileyim,” dedi. Zaten hiçbir şeyin umurumda olmadığını söyledi. Taksiyle geçerken sokağın köşesinde market görmüştüm. “Bekle,” dedim. Şişesi toz tutmuş pahalı bir şarap aldım. Elimle tozlarını temizledim. Sinem sokak lambasının altında bekliyordu. Uzaktan görüyordum. Eli telefonundaydı. Üç kişilik bir erkek grubu yanından geçerken onu baştan aşağı süzdü. İçlerinden biri geçtikten sonra dönüp bir şey söyledi. Sinem kafasını telefondan kaldırmadı. Hızla yanına koştum.

“Şarap aldım. Hiç yoktan iyidir.”

“İyi.”

“Tozlanmış biraz.”

Adrese kadar iki dakika sessizce yürüdük.

Eski bir apartmanın önünde durduk. Kaldırımla bitişik küçük merdivenin üç basamağını hızlıca çıkıp zile bastım. Otomatiğin sesi gelene dek Sinem dış kapının ferforjeleri arkasındaki camda kendine baktı. Aykut’la Aylin bizi kapıda karşıladı. Aylin’in üzerinde şık deri bir pantolon vardı. Aykut beyaz gömlek giymişti. Parti için hazırlanmış olduklarına sevindim. Aykut’la tokalaşıp öpüştük. Sinem’i bir eliyle belinden tuttu, yanaklarından öptü. Ben Aylin’le tokalaşmıştım. Kadınlar da sarılıp öpüştü. Şarabı uzattım, Aykut şişeyi inceledi. Sinem, “Kusura bakmayın,” dedi, “direkt partiye gideceğiz sanıyordum.” “Gerek yoktu canım,” dedi Aykut, “zahmet etmişsiniz. Yarım gibi çıkarız. Önce bir şeyler içelim, daha erken. Buyurun, şöyle geçin.”

Salon sokağın gürültüsünden kurtarılmış bir iç bahçeye bakıyordu. Bahçedeki koca çınarın dalları akşam meltemiyle hafif hafif sallanıyor, yaprakların hışırtısı açık pencereden yüksek tavanlı salona doluyordu. Ev özenle döşenmişti. Kitaplığın rafları kitaplar ve küçük biblolarla doluydu. Aykut’la Aylin, “Siz keyfinize bakın,” deyip mutfağa geçmişti. Chester koltukta oturup arkama yaslandım. Sinem duvardaki yağlıboya tabloyu uzun uzun inceledi. Tabloda sonsuza giden dolambaçlı bir yolda el ele bir çift yürüyordu. Yolun iki tarafı da uçurum. Kenarlarından kaya parçaları aşağıya düşüyordu. Kadın diğer eliyle şapkasını tutmuş, elbisesinin etekleri rüzgârlı. Sesi kısılıp şömine kanalına sabitlenmiş televizyondan yalancı bir sıcaklık yayılıyordu. Yemek masasının arkasında, ahşap konsoldaki antika gramofon, odanın içinde saksafon ağırlıklı bir caz parçasını döndürüyordu. Az sonra Aylin’le Aykut ellerinde içkiler ve kuruyemiş tabaklarıyla geldi. Gramofona baktığımı gören Aykut, Sinem’e ve bana –daha çok Sinem’e– dönüp, “Merak etmeyin, partide kafamız şişecek nasıl olsa. Öncesinde slow takılmak daha iyi,” dedi. Sinem gülümsedi. İçkileri ve kuruyemişleri orta sehpaya bıraktılar. “Başlangıç kokteylimiz,” dedi Aykut, “kendi tarifim. Bu evin geleneği bu, yani içeriye atılan adıma ilk içki dahil.” Hepimiz güldük. Aykut, “Hoş geldiniz,” deyip kadeh kaldırdı. Kadeh tokuştururken Sinem’in gözünün içine bakıyordu. Kokteylin içindekileri tahmin etmeye çalıştım: Schweppes lime, votka, biraz rom, belki de portakal likörü. Aykut, “İyi denemeydi dostum,” dedi. Sinem de çok beğendiğini söyledi. “İçinde tekila var galiba, değil mi?” Aykut elini alnına götürdü, başı öne düştü. Abartılı bir şekilde, “İşte,” dedi, “tüm sırrım ifşa oldu.” Kadınlar kahkaha attı. Sinem yukarı kayan eteğini çekiştirip düzeltti. Elinde içkisiyle ayağa kalkıp biblolara yöneldi. Aylin de peşinden. Hangisini nerden, nasıl almıştı, anlatmaya başladı. Aykut’un dediği gibi hanımlar iyi anlaşacağa benziyordu.

Kokteyllerden sonra kırmızı şarap açtık. Benimle çoğunlukla borsa konuşan Aykut, kızların yanında sanattan, müzikten, yurtdışı gezilerinden bahsediyordu. Tekno partilere Almanya’da alıştığını, Berghain’ın efsane olduğunu anlattı. “Biraz marjinal ama,” dedi, “en az bir kere gidilmeli.” Aylin’e doğru bir baş işareti yapıp, “Klunkerkranich’i daha çok seviyoruz biz,” dedi. Berlin’e yıllar önce iş için gitmiştim ve sadece yarım gün gezme fırsatım olmuştu. Laf olsun diye, “Alexanderplatz filan güzel yerler,” dedim. “Hele o şehrin ortasındaki orman müthiş.” Anlattıklarım Aykut’unkilerin yanında sönük kaldı. Ara ara Sinem’e bakıyordum. Aykut’u ilgiyle dinliyordu. Şaraplarımızı içerken Aykut bir ara kayboldu ve sigarayla geri geldi. Önce bize ikram etti. Sinem ilk nefesi çekmek istemeyince ben aldım. “Ona bir şey olmazsa içerim,” dedi. Aykut ve Aylin güldü. Sigarayı Sinem’e verdim. Nefesi çekmeden eteğini düzeltti. Aykut ara ara Sinem’in bacaklarına bakıyordu. Sinem sigaradan derin bir nefes alıp Aykut’a uzattı. Sigarada parlak bir kırmızılık bırakmıştı. Aykut da hızlı bir nefes çekti. Aylin, “Birazdan alırım,” dedi, “siz devam edin.” Müziğin değişmiş olduğunu fark ettim. Başım dönüyordu. Müziği sordum, “Saykodelik bir şeyler,” dedi Aykut, “sigaranın yanında en güzeli.” Az sonra en ufak şakaya güler olduk. Sinem eteğini düzeltmeyi bırakmıştı.

Gece yarısı evden çıktık. Taksiyle karşıya geçtik. Ben öne oturdum. Öne kimin geçeceğini belirlemek için Aykut popolarımızı karış hesabı ölçmüştü. Sinem’i önce yanlış ölçtü. Sinem itiraz etti. “Şu popoya bir baksana, en büyüğü bu olamaz.” Aykut yeniden ölçtü. Bana, “Sen şahitsin,” dedi. Karışlarken eli poposuna değiyordu. Sonuçta en büyük popo benimki çıktı. Aykut takside arka ortaya geçti, kızları iki yanına aldı. Ara ara gülüyorlardı. Ben yola bakıyor ve kusmamam gerektiğini söylüyordum kendime: Koca popo, gece daha yeni başlıyor, dayan.

Beyoğlu’nda Klein adında bir yere geldik. Gidene kadar biraz uyuklamışım. Kapıda parlak mini etekli kızlar ve sakallı adamların oluşturduğu uzun bir kuyruk var. Aykut sıraya girmeden kapıya yöneliyor. Sağında Aylin, solunda Sinem. Arka sıralardan birileri söyleniyor. Peşlerindeyim, duyuyorum. Aykut bodyguard’la bir şeyler konuşuyor. Şakalaşır gibiler. Kafasıyla beni işaret ediyor. Bodyguard bana bakıp, “Tamam,” diyor. Bir sürü kişi kapıda beklerken dördümüz içeri giriyoruz. Girer girmez müziği tüm vücudumda hissediyorum. Pembe, mor neon ışıklar iğne atsan yere düşmeyecek kalabalığın üzerinde dolanıyor. Girişte iki kadın öpüşüyor. En önde Aykut, peşinde Aylin ve Sinem, en arkada da ben tek sıra halinde insanlara çarpa çarpa güçbela ilerleyip bistro masamıza ulaşıyoruz. Sandalye yok. Müzikle birlikte, müziğin içinde sallanıyoruz. Az sonra yanardönerli bir redbull votka geliyor. Aykut kızlara eğilip bir şeyler söylüyor. Bu kadar komik ne söylemiş olabilir diye düşünüyorum.

Sinem konuşurken Aykut’un gözünün içine bakıyor. Kapalı mekân olmasına rağmen saat iki gibi herkes sigara yakmaya başlıyor. Aykut da çıkarıyor bir tane. Birkaç defa döndürüyoruz. Müzik güzelleşiyor. Daha önce hiç etmediğim kadar dans ediyorum. Aykut, Aylin, Sinem de yanımda. Aykut, Sinem ve Aylin’in beline sarılıyor. Sinem bir ara Aykut’un dizini bacaklarının arasına alıyor. Bir eli havada diğer elinden Aylin tutuyor. Etrafıma bakıyorum. Sürekli renk değiştirip hareket eden ışıklarla dans etmek için sadece ayakta durmak yeterli. Yarım saat kadar sonra DJ ara veriyor. Aykut, “Hadi biraz eğlenelim,” deyip boşalmış votka şişesini çeviriyor. Ucu kendinde durunca, “Doğruluk,” diyor. Aylin, “Benden önce kaç kadınla yattın,” diye soruyor. Sinem’e bakıyorum, sorunun cevabını Aylin’den daha çok merak ediyor gibi heyecanlı. Aykut parmak hesabı yapıyor. On