Paulina Flores

Ne Rezalet

İspanyolcadan çeviren

Zeynep Çelikel

Öykü

Paulina Flores

1988’de Santiago’da doğdu. Şili Üniversitesi’nde edebiyat öğrenimi gördü. Garsonluk, kütüphanecilik, öğretmenlik gibi çeşitli mesleklerle uğraştı. Luis López-Aliaga ve Alejandro Zambra’nın edebiyat atölyelerine katıldı. “Ne Rezalet” öyküsü 2014’te Roberto Bolaño Öykü Ödülü’ne değer görüldü. Ne Rezalet öykü kitabıyla 2015’te Şili Sanat Eleştirmenleri Camiası Edebiyat Ödülü’ne değer görülerek yılın en iyi yeni yazarı seçildi. Santiago’da yaşıyor.

Zeynep Çelikel

1988’de İzmir’de doğdu. 2005 yılında Ankara Üniversitesi Dil-Tarih ve Coğrafya Fakültesi İspanyol Dili ve Edebiyatı bölümde başladığı öğrenimine İspanyol edebiyatında gelenekçi kadın yazarlar konulu doktora çalışmasıyla devam ediyor. İspanyolcadan yaptığı çeviriler arasında Jose Martí’nin Yalnızlık Avutmaz ve Juan Filloy’un Op Oloop romanları bulunuyor. Çalışmalarını New York’ta sürdürüyor.

Künye

Notos Kitap 174

Edebiyat 060

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2018

©Paulina Flores, Qué vergüenza, 2016

©Seix Barral, Grupo Planeta Latin American Rights Office, Editorial Planeta Chilena S.A.

Bu kitabın Türkçe yayın hakları Editorial Planeta Mexicana ve Kalem Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır.

Tüm hakları saklıdır.

Birinci Basım Mart 2020

ePub Birinci Sürüm Nisan 2020

ISBN 978-605-7643-19-3

ePub ISBN 978-605-7643-21-6

Sertifika 16343

Editör

Tila Sadeki, Oğuz Tecimen

Kapak Tasarımı

E S Kibele Yarman

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Paulina Flores

Zeynep Çelikel

Künye

İçindekiler

Ne Rezalet

Teresa

Talcahuano

Freddy’yi Unutmak

Nana Teyze

Amerikan Ruhu

Layka

Son Tatil

Ne Şanslıyım

César ve Elizabeth’e

Ne Rezalet

“Daha ne kadar var? Yoruldum,” diye söylendi Pía. Derin bir nefes verdi, ayaklarını sürümeye başladı.

“Şşşt! Şikâyet etme,” diyerek susturdu onu ablası Simona.

Güneşin en çok ısıttığı sokakta bir saatten fazladır yürüyorlardı. Babaları birkaç adım önden gidiyordu. Karşı kaldırımın gölge olduğunu fark ettiğinde artık çok geçti, Bellavista’dan tam gaz aşağı inen araçlar karşıya geçmelerine izin vermiyordu. Dert etmedi, zaten az bir yol kalmıştı, adrese göre aradıkları tek sayılı kapı numarası da bu tarafta, güneş vuran kaldırımdaydı.

“Baba! Yoruldum!” diye bağırdı Pía. Isınmış kaldırım taşına oturup ayaklarını uzattı. Babası onu duymamış gibi yürümeyi sürdürdü.

“Baba!” dedi bu defa sesini yükselterek. Babaları döndü, tek kelime etmeden onu koltukaltından yakalayıp kucağına aldı ve yürümeye devam etti. Pía bir kuklanın sahneye çıkmak üzere kafasını uzatması gibi babasının sırtından aşağı sarkıttı başını ve zafer dolu bir gülümsemeyle boynuna sarıldı. Simona o kadar da küçük olmayan kardeşinin babalarını ne denli yorduğunu anlaması için kaşlarını kaldırarak uyaran bir bakış attı. Yine de gücenmişlik hissinden kurtulamadı.

Simona da yorulmuştu ama babasının kucağına alamayacağı kadar büyümüştü artık.

Yıl 1996. Kızlardan biri dokuz, diğeri altı yaşında. Babaları ise yirmi dokuz yaşında ve işsiz.

Simona ona yetişmek için daha büyük adımlar atmalıydı. Babasının adımları hem daha büyük hem daha hızlıydı. Dişlerini sıkarak son derece ciddi bir ifadeyle yürüyordu – en azından Simona’nın hizasından yüzü öyle görünüyordu. Gergin, diye düşündü Simona. Onu böyle görünce eskisi gibi üzülmüyor, aksine göğsü kabarıyordu. Çünkü babası artık olanları önemsiyor demekti, bu olanlar ve olacaklarsa Simona’nın fikriydi. Elini elbisesinin cebine soktu ve ikramiye vurmuş bir piyango bileti gibi gördüğü ilanla haritayı avucunun içine aldı.

Gurur duymasının bir başka nedeni de babasının hissettiklerini anlayabiliyor oluşuydu, küçük kardeşi gibi sorun yaratmıyordu. Geceleri kulağını duvara yaslayıp annesiyle babasının kavgalarını dinleyen kendisiydi ne de olsa. Gece duyduğu ama anlamını bilmediği sözcükleri bulmak için sabahları kalkar kalkmaz sözlüğü eline alırdı, kimi zaman da bildiği ama babasına yakıştıramadığı sözcüklerin anlamından emin olmak için bakardı: ezik, ödlek, egoist.

Bunlar Simona’nın canını sıksa da yetişkinlerin tartışmalarındaki ciddiyetin bir parçası olmaya bayılıyordu. Abla olmanın getirdiği sorumluluklardan biriydi bu.

Yaz tatilinin başından beri her sabah uzun ve yorucu yürüyüşler yapıyorlardı. Centro’da, Providencia’da, Las Condes’te. Çoğunlukla güzel, temiz ve modern yerlerde. Yaşadıkları yerden uzakta. Babaları uzun süredir işsizdi, okullar tatil olduğundan kızları evde kalınca özgeçmişini dağıtmaya ya da iş görüşmelerine mecburen onlarla birlikte gitmeye başlamıştı. Anne kızların yalnız kalamayacağını söylemişti. Bırakıp gitmek ifadesini kullanmıştı: “Onları evde bırakıp gidemezsin.”

Adam başta can sıkıcı bulmuştu bunu. Eşi kendisinden intikam alıyordu, çocuklara bakacak vakti olan yaşlı komşulardan birini ayarlamak için pekâlâ daha çok çaba sarf edebilirdi. Fakat sonra onları yanında götürmenin pek de kötü bir fikir olmadığını düşündü. Hatta faydası bile olabilirdi. İki küçük kız çocuğuyla iş görüşmesine gidince belki kendisine merhamet gösterip onu işe alırlardı.

“Kötü şeyler düşüneceksiniz, unutmayın,” derdi kızlarına bir işyerine girmeden önce.

Bu uyarıyı ilk kez yaptığında, “Annemle sen ölmüşsünüz gibi mi,” diye sormuştu kafası karışan Pía. Gözleri dolmuş, çakmak çakmak bakmıştı.

“Yok. O kadar kötü olmasın,” dedi babası. “Demek istediğim, güle oynaya içeri girmeyin, beni beklerken şakalaşıp kıkırdamayın. Üzgün görünmenizi istiyorum – yalancıktan, televizyondaki oyuncular gibi... Sonra patates kızartması yemeye gideriz, üçümüz hep beraber gülüp eğleniriz.”

Pía gülümsedi, patates kızartması fikri hoşuna gitmiş, onu rahatlatmıştı. Fakat ablası Simona’nın tek sözüyle yeniden gözleri doldu: “Ben üzgün görünmek için ne düşünüyorum biliyor musun? Annemle babamın ayrılacağını.”

Simona gözlerini meydan okurcasına güneşe dikti. Bunu yapmaması için defalarca uyarılmıştı ama şimdi tüm güneş ışınlarının gözüne girmesine izin verecek kadar özgüvenli hissediyordu. Çünkü bu sabah diğerlerinden farklıydı. Bu sabah nihayet başarılı olacaklar, bugüne kadarki çabalarının da yenilgilerinin de karşılığını alacaklardı. Onun eseriydi bu. Sonunda bir faydası dokunacaktı.

Aslında uzun zamandır yardım etmeye çalışıyordu. Akşamüstleri mutfak masasında babasının yanına oturuyor, yığınla gazeteden kendi payına düşenler içinde gördüğü her türlü iş ilanını inceliyordu. İlanları fosforlu kalemle işaretliyor, özenle kesip beyaz bir kâğıda yapıştırıyor, sonra da üzerinde Babam İçin İş İlanları yazan ağzına kadar dolu dosyanın içine yerleştiriyordu. Günün sonunda konunun ciddiyetine yaraşır bir ağırbaşlılıkla dosyayı babasına teslim ediyordu.

Gösterdiği bu hassasiyet ve heves aslında babasının iş bulması için değildi. Ne de annesiyle kavgalarının ve maddi sıkıntılarının sonlanması içindi. Tek isteği babasının eski haline geri dönmesiydi.

İşten atıldığını anladığı ilk an mutlu hissetmekten alıkoyamamıştı kendini. Kimseye bir şey söylememişti ama çok memnun olmuştu. Sonunda tüm gün babasıyla vakit geçirebilecekti! Her gün! Üstelik yaz tatilindelerdi, rüya gibi bir şeydi bu. Hiçbir şey beraber oynadıkları oyunlara engel olamayacaktı, ne babasının akşamları yorgun düşmesine neden olan işi ne de annesi.

Aslında annesi en büyük engel gibi görünüyordu. Simona’nın babasıyla zaman geçirmesine izin vermiyor, hayatının her alanına müdahale ediyordu. Hem onun hem de kardeşinin hayatına. Yemeklerini hazırlıyor, onları okula, yaş günlerine, alışveriş yapmaya götürüyordu. Babası işten döndüğünde annesi her şeye karışmaya devam ediyordu: Ödevlerini ve çantalarını kontrol ediyor, banyodan sonra saçlarını kurutuyor, dişlerini iyi fırçalasınlar diye başlarında duruyor, onları yatırıp ışığı kapıyordu. Tam babası evin kapısını kilitlemek üzere yerinden kalktığı anda kızlara “iyi geceler” dedirtiyordu. Hele pazar günleri! Babasıyla vakit geçirmenin tadını çıkaracakken annesi engel oluyordu: “Alejandro, kızı rahat bırak,” diyor, tam gıdıklama savaşına girişmek üzereyken babasını durduruyordu. “Kız çocuğu o!” Öğle yemeklerinde de aynı şey olurdu. Babası tam “ilk bitiren ötekine yardım eder” oyununu başlatacak oluyordu ki annesi, “Bırak da rahat rahat yesinler,” diyordu. Simona rahat rahat yemeğini yemek istemiyordu, annesinin onu savunmasını da istemiyordu. Babasının şaka yaptığını biliyordu, halinden memnundu. Annesi bunu anlamıyor, arkadaşlarıyla konuşurken, “Sanki evde bir çocuk daha var” ya da “Beni kötü kadın gibi gösteriyor” tarzı sözlerle babasını şikâyet ediyordu.

Fakat babasının işsiz kalmasıyla her şey daha da kötüleşmişti. Simona artık aralarında daha büyük bir duvar olduğunu hissediyordu.

İlk gün babasıyla yatakta oynama hevesiyle erkenden kalktı. Koştu, kapıyı açmaya çalıştı ama kilitliydi. Birkaç kez hafifçe tıklatmasına rağmen öğlene dek açılmadı kapı. Babası nihayet odadan çıktığında fena halde mutsuz görünüyordu, eşinin yiyecek bir şey bırakmamış olmasına söylenip durdu. Hazırladığı yapış yapış bir makarna ve sosislerle karınlarını doyurduktan sonra Simona ile kardeşini karşısına aldı. Bundan böyle yataklarını toplamaları ve ev işlerini aralarında paylaşmaları gerektiğini söyledi. Ardından tekrar odasına kapandı. Ne oyun ne gıdıklama vardı.

Babası odadan her defasında daha da asık suratlı ve sağlıksız bir halde, sadece tuvalete gitmek için çıkar olmuştu. Artık kızlarının yaptığı her şey onu sinirlendiriyordu. Daha önce hiç rahatsız olmadığı şeylerden, hatta en sevdiği film olan Küçük Denizkızı’nın şarkılarını söylemesinden bile rahatsız oluyordu. Önceden Küçük Denizkızı’nı hep birlikte söylerler, replikleri ezberden tekrarlarlardı. En sevdikleri ve en güzel söyledikleri şarkı “Dertlerine Son”du.

“İşte anlaşma!” derdi babası, Cadı Ursula’nın kötücül sesini taklit ederek. “Seni üç gün insan şekline sokacak bir iksir hazırlayacağım. Unutma, üç gün! Şimdi dinle, bu çok önemli. Üçüncü gün güneş batmadan önce sevgili prensini kendine âşık etmelisin, yani seni öpmesi gerek. Öyle sıradan bir öpücük değil, gerçek aşkın öpücüğü!” Bu son cümle hem babasının hem Simona’nın çok hoşuna giderdi.

“İnsan olursam bir daha asla ailemi göremem,” diyerek Ariel gibi masum ve kararsızca yanıt verirdi Simona.

“Ah, bu doğru... ama... sevdiğine kavuşacaksın. Zaten hayatın kendisi zor bir seçim değil mi?”

Simona babasının onu sevdiğinden emindi ama bir sebepten babası kendini yalnız hissediyordu ve Simona’nın ona duyduğu sevgi asla fayda etmiyordu. Aksine kızının sevgisi garip ve açıklanamaz biçimde onu zayıflatıyor, daha da yalnız hissetmesine sebep oluyor gibiydi. Bu yalnızlığın, annesinin kavga sırasında söylediği, Simona’nın sonra sözlükte aradığı bir sözcükle ilgili olduğunu düşünüyordu: rezalet.

Birkaç gün önce gördüğü oyuncu seçmeleri ilanı tüm bunların arasında Tanrı’nın bir lütfu gibiydi. Nasıl farkına varmamıştı? Bu kadar gözünün önündeyken nasıl da daha önce aklına gelmemişti? Babasının ne kadar üzüleceğini düşünmeden öğretmen, fırıncı, hizmetçi, bekçi, tezgâhtar, şoför ve yine bekçi ilanlarına bakıp durmuştu.

Simona yürürken ilanı cebinden çıkarıp bir kez daha okudu:

OYUNCU SEÇMELERİ. Reklam ajansı olarak prestijli, uluslararası bir marka için her yaştan kadın ve erkek adaylar arıyoruz. İlgilenenlerin pazartesi ile çarşamba günleri arasında Bellavista 0550 adresine...

Simona televizyona bayılırdı, bilhassa reklamları özel bir ilgiyle izlerdi, çünkü kardeşi bunları asla anlamaz ve ondan hepsini açıklamasını isterdi.

Babasının oyuncu seçmelerinde başarılı olması için çok sebep vardı ama Simona en çok iki şeye güveniyordu. İlki ve en bariz olanı, reklamlarda çıkan insanlar babası kadar güzel değildi. Az bile söylüyordu, babası o kadar yakışıklıydı ki! Tıpkı yeryüzünün en yakışıklı erkeği Luis Miguel gibi. Simona herkese söylerdi: “Benim babam Luis Miguel’in iki katı yakışıklı.” Babası da Simona’nın böyle dediğini bilirdi ve bu hoşuna giderdi; kızına Luis Miguel’in havalı hareketleri ve dans figürleri eşliğinde “Será que no me amas”ı söylerdi hep. Yan dönüp elini saçlarına götürür, dizini yukarı kaldırarak kendi etrafında dönerdi. Küçük adımlarla kalçasını sallayarak dans ederken Simona da ağzını oynatarak gerideki vokalistlerin “...plaja ...yağmura ...aşka” demesini taklit ederdi.

İkinci sebep babasının üstün oyunculuk yeteneğiydi. En azından annesi öyle söylüyordu: “Alejandro harcandı gitti. Oyuncu filan olsaydı keşke, kişiliğiyle daha uyumlu bir işi olurdu.” Simona bu sözün ardındaki alayı sezebiliyordu. Babasının yetenekleri heba olmuş gibi ciddi ve üzüntüyle değil, komik bir şeyden bahseder gibi gülerek söylemişti çünkü. Hem annesinin oyunculuk hakkında ne düşündüğünü de biliyordu. Hiç de iyi şeyler değildi. Dışadönük olmak, ilgi çekmek, gözü dışarıda olmak. Annesinden duyduğu bu kadar sözden sonra Simona dışadönük olmanın bir kusur olduğuna karar vermişti. Kuralları çiğneyen ilk ebeveynin işlediği günah gibi, doğuştan gelen ve telafisi olmayan bir hataydı bu. İlgi çeken küçük bir kız olmak kendisini daha küçük ve önemsiz hissetmesine neden oluyordu. O da bu yüzden kardeşi gibi daha sessiz ve gizemli bir izlenim bırakmaya çalışıyordu. Pía ilgisiz görünüyor, yılışıkça sevgi peşinde koşmadan, mütevazı bir tavırla onu sevmelerine izin veriyordu. Pía’nın kişiliği çok daha makuldü. Fakat Simona’nın onun gibi olması imkânsızdı, doğasına aykırı düşüyordu. Bu özelliğiyle yaşamak ona ağır gelse de şimdi babasının yanında yürürken böyle olmak hoşuna gidiyor, onu mutlu ediyordu. Çünkü ilgi çekici olması aslında babasıyla ortak özelliğiydi, onları yakınlaştırıyor ve aralarına giren engelleri ortadan kaldırıyordu.

“Geldik,” dedi Simona karşılarında duran kocaman binanın önünde reverans yaparak.

“Sonunda!” dedi hâlâ kucaktan inmeyen Pía. Babası derin bir nefes vererek Pía’yı yere bıraktı ve Simona’dan haritayı istedi. Önce korkuyla kâğıda, sonra şüpheyle karşısında duran binaya baktı. Üç katlı, kocaman bir yapıydı, eski yerlere özgü karanlık ve soğuk bir atmosferi vardı ama modern, göz alıcı bir yeşile boyanmıştı. Hiç güven uyandırmayan bir görünümdü.

Simona babasının gözlerindeki kararsızlığı fark etti. Onu OYUNCU SEÇMELERİ’ne katılmaya ikna etmesi hayli zor olmuştu. Şimdi bu kadar yaklaşmışken geri dönmesine izin veremezdi. Babasının elini tutup eve doğru sürükledi.

“Hadi, içeri girelim. Bekliyorlar. Bizi bekliyorlar.”

“Burası olduğundan emin misin? Tabelası bile yok. Yapımcı şirketin ismi neydi?”

“Yok yere rahatsız edilmek istemiyorlar,” dedi Simona hemen. “İnsanlar burada oyuncu seçmeleri olduğunu bilse kaç kişi birden gelir, düşünsene!” Babasının elinden çekerek, “İçeri girelim,” dedi tekrar, neredeyse yalvarırcasına.

“Evet, girelim baba, burası çok sıcak,” dedi Pía daha sönük bir sesle, çözüm önerisi sunarcasına.

“Peki,” dedi babası, “buraya kadar geldik, ne kaybederiz.” Zili çaldılar. Karşı taraftan “kim o” veya “kime baktınız” gibi bir ses duyulmadan kapı açılıverdi.

Saatlerdir güneşin altında olduklarından evin karanlığı adamın gözlerinin kararmasına ve bir an için dengesini yitirmesine neden oldu. Kendine geldiğinde binanın içinin de şüphe uyandırır bir hali olduğunu fark etti. Belli ki evin yapısı değiştirilmişti. Salon olarak tasarlanan kısım duvarla bölünerek birkaç odaya ayrılmıştı. Karşıdaki dik merdivenden başka yere çıkmayan sonradan yapılmış küçük antrenin yarı gölgeli hali onu huzursuz etti. Binanın geçirdiği değişimden artakalan yegâne parça gri zemin taşları gibiydi. En kötüsü de sessizlikti. Aşırı sessizlik. İnsanların çalıştığı bir yere benzemiyordu. Onları buyur eden ya da kim olduklarını soran kimsenin olmadığı kapı girişi ile merdiven arasında kızlarıyla köşeye sıkışmış gibi görünüyordu.

Kızlarına birer basamak çıkartıp önlerinde diz çöktü. Derin bir nefes aldı. Başını kaldırıp onlara baktı. İkisi de gülümsüyordu. Hemen bakışlarını kaçırdı. Zavallılar, diye düşündü. Eşinin dediği gibi, kızlarıyla karşı karşıya kalınca gözlerine bakamadığı için hep bir komiklik yapma gereği duyuyordu. Onlarla baş başa geçirmek zorunda kaldığı bu son zamanlar ona ağır gelmişti. Hep etraftalardı, evin içinde geziniyor, babalarını bekliyor, bir şeyler istiyor ve ondan medet umuyorlardı. Hiçbir şey onlara düş kırıklığı yaşatmıyor gibiydi ama adam kızlarının gözlerine bakmayı başaramadığı için hep odasına kaçıyordu. Aslında kim olduklarını bile bilmiyordu: Hangisi okulda daha başarılıydı? Hangisi salata sevmiyordu? Hangisi banyo yapmaktan nefret ediyor, hangisi karanlıktan korkuyordu?

Yattıkları zaman eşi kızlarından çok söz ederdi ama o hiçbirini aklında tutamıyordu. Genç yaşta baba olmuştu. Çok genç yaşta. İstemeden, hazırlıksızca. O da akışına bıraktı. Yapılması gerekeni yaptı; durumla yüzleşti ve bir süreliğine kendini boş verdi. Kendi plan ve projelerini ısırdığı bir elmayı bırakır gibi bir kenara bıraktı. Çalıştı. Tüm gençlik enerjisini sorgusuz sualsiz çalışmaya verdi. Hayallerine daha fazla zaman ayırabilseydi sahip olacağı hayat ve benliği arasında keşfedilmemiş koca bir bilinmeyen vardı. Dünyayı fethetmiş olacaktı belki de, bunu asla bilemeyecekti.

Başlangıçta en önemlisi ekonomik olarak ayakta durmaktı, evet. Ama bir yandan da kızlarının büyüdüğü süre boyunca aslında onlardan kaçtığını biliyordu. Tüm gücünü pazartesiden cumartesiye onu tüketen işine vermişti. Şimdi de maddi olarak hiçbir katkısı olmadığı için kendisini işe yaramaz ve dışlanmış hissediyordu. Karısı çocuklar konusunda daha iyiydi ve gönülsüzlüğünü yüzüne vurmakta haklıydı. Her şeyi tek başına yapmaktan yorulmuş olmalıydı. Adamın yaptığı tek şey kızlarıyla şakalaşıp gülmekti. Onlarla birlikteyken tek yaptığı oyun arkadaşlarıymış gibi rol yapmaktı – ara sıra parkta karşılaştıkları ve harika zaman geçirdikleri ama ertesi gün görüp görmeyeceklerini bilmedikleri bir oyun arkadaşı.

“Nasıl görünüyorum? Çok mu resmiyim?” diye sordu kızlarına kravatını düzeltirken. Beyaz gömlekle mavi takım elbisesini giymiş, iş görüşmeleri için kullandığı kahverengi kravatını takmıştı. Boğulduğunu hissediyordu, üzerindekileri yırtıp atmak geliyordu içinden. Ne zaman iş görüşmesine gidecek olsa içi kaçma isteğiyle doluyordu.

Simona babasının kaşlarını başparmağıyla düzeltti, dağıldığında annesi de böyle yapıyordu.

“Harikasın,” dedi Simona tatlı bir sesle. Yüzü kızardı.

“Tatlım benim,” diye karşılık verdi babası, eliyle saçlarını karıştırdı.

Ayağa kalktı ve merdivenleri çıkmaya başladı. Basamakların sonunda onları bir kapı daha bekliyordu.

“Ben nasılım?” diye sordu Pía.

“Sen önemli değilsin, önemli olan babamın nasıl göründüğü,” diye çıkıştı ablası.

Karşılarına çıkan ikinci zili de çaldılar. Birkaç saniye sonra bir adam müthiş bir hevesle ve içtenlikle onları içeri buyur etti. Simona ona ilgiyle baktı. Adam babası gibi hoş biriydi. Fakat onun yakışıklılığı farklıydı. Koyu renkli uzun saçları, ince bir sakalı ve kulağında halka küpesi vardı.

“Oyuncu seçmeleri için mi?” diye sordu adam. Babasından kararsız bir evet yanıtı geldi.

“Buyrun, buyrun,” diyerek onları çalışma masasının olduğu tarafa yönlendirdi.

Bulundukları yer Simona’nın dikkatini çekmişti. Başka ofislere açılan kapılar veya sekreterler yoktu. Eski bir evin herhangi bir odası gibiydi. Geniş, yüksek tavanlı. Çalışma masasının arkasında asılı duran beyaz bir kumaş, tripodlar, fotoğraf makineleri ve flaş lambaları vardı. Daha önce gittikleri ofislere hiç benzemiyordu – bu iyiye işaret olmalıydı.

Adam beyaz deriden, kolçaklı yönetici sandalyesine oturdu, babayla kızları ise modern görünümlü ve rahatsız plastik sandalyelere. Adam dua edecek gibi ellerini kavuşturup konuşmaya başladı.

“Pekâlâ, size işlerin nasıl yürüdüğünü anlatayım...” Ajansından, yaptığı işlerden ve tanınırlığından söz etti. Başka reklam ajanslarıyla ortak çalıştıklarını, önemli markalara işler yaptıklarını, şimdi de özel bir kampanya için özel birilerini aradıklarını ama yeni yüzlere her zaman ihtiyaç olduğunu anlattı. Tatlı dille ve doğallıkla, durmak bilmeden o kadar çok şey anlattı ki Alejandro bir kısmını anlamadı. Yine de başını onaylarcasına sallıyor, anlıyor gibi görünüyordu.

Adam bir an durup gülümsedi.

“Şimdi,” dedi, ses tonundaki hevesin yerini ciddiyet almıştı, “fotoğraflara ihtiyacımız var, marka sahiplerine göstereceğiz. Neticede son kararı verecek olan onlar.” Bu sırada omuzlarını kaldırmış, kendisinin suçu olmadığını, elinden bir şey gelmediğini anlatmak istercesini avuçlarını açıp havaya kaldırmıştı. “Bu fotoğraflarla portföy dediğimiz şeyi oluşturuyoruz,” diyerek konuşmayı sürdürdü. “Bu işi yapan herkesin bir portföyü olmalı. Portföyünüz yoksa biz de oluşturabiliriz. Tabii fotoğraf çekiminin bir ücreti oluyor. On beş bin peso. Başka bir stüdyoda da çektirebilirsiniz.” Durdu ve avuç içlerini yukarı kaldırdı. “Tabii fotoğraflarını çektiğimiz kişilerle çoğunlukla çalıştığımız düşünülürse sunduğumuz fiyatlar oldukça uygun.” Gülümseyerek bir yanıt bekledi.

“Ne diyorsunuz?” dedi karşılık alamayınca.

Babası, “İyi, iyi, çok iyi. Sorun yok, o halde yapalım şu portföyü... Daha önce böyle bir şey yapmadığımdan biraz gerginim aslında...” diye yanıt verdiği sırada kapı çaldı. Ofise girdiklerinden beri duydukları ilk sesti bu.

“Bir saniye izin verir misiniz,” dedi adam gülümseyerek. Yerinden kalktı, kapıya gidip hafifçe araladı, bir kadın sesi duyuldu – kızlarla babaları kimin geldiğine dönüp bakmadı. Kadın mırıldanarak bir şeyler söyledi, adam da mırıldanarak yanıt verdi. Kapı kapandı.

“Tabii, tabii,” dedi çalışma masasına dönerken. “Bu ilk olacak. Belli oluyor. Ama endişelenecek bir şey yok, kızlarınız çok güzel. Marka sahipleri onlara bayılacak. Yüzlerinde... yüzlerinde bize gereken ifade var.”

“Kızlarım mı?” dedi baba.

“Tabii. Bunu ilk kez duymuyorsunuz herhalde.”

Simona başını babasına doğru çevirip dilini ısırdı. Babası sandalyeye birkaç santimetre gömülmüş, yüzü kızarmış, ağzı açık kalmıştı. Odaklanmaya çalışıyor gibi gözlerini kısmıştı. Kendisi gibi babası da acı bir şaşkınlık içindeydi. Kalbinin sıkıştığını, bulundukları koca odanın gitgide daraldığını hissediyordu. Indiana Jones’ta kahramanların hapsolduğu, çivili duvarların birbirine yaklaştığı işkence odaları gibiydi.

“Çok güzeller. Harikalar. Şu küçüğün gülümsemesine bakın,” dedi adam, aldığı iltifatlara karşılık arsızca gülümseyen Pía’ya bakarak. “Gülüşünü annesinden aldı herhalde.”

“Benim kızlarım,” diye yineledi baba kendi kendine, neredeyse fısıldayarak.

“Evet, sizin kızlarınız,” dedi adam kafa karışıklığıyla. Belki de anneden bahsederek olmadık bir laf etmişti. “Her neyse, genler kimin olursa olsun çok güzeller,” diyerek toparlamaya çalıştı.

“Evet, benim kızlarım,” dedi babası tekrar. Şaşkınlığını gizlemeye çalıştı. “Çok tatlılar,” diye ekledi sevecen ama pek de gururlu çıkmayan bir sesle.

“O halde... kiminle başlayalım? Küçüğün yüzüne bakılırsa kendisi ilk olmak istiyor.”

“Tamam, nasıl isterseniz. Küçükle... fakat... şey...” Sustu ve kendini gülümsemeye zorladı. “Yanımda yeterince nakit yok, gidip para çekmem gerek. Bankamatiğe gideyim, sonra fotoğraf çekimi için geri geliriz.”

“İstersen onları burada bırakabilirsin. Biz fotoğrafları çekene kadar bankamatiğe gidip gelirsin.”

“Yok, onları yalnız bırakamam. Yani... anneleri... beni öldürür,” diye bahane sundu aptal bir gülüşle. “Beraber gidip döneriz.”

Adam iç çekti, dudaklarını büktü.

“Anlıyorum,” dedi keyifsizce. Yine birileri ona zaman kaybettirmişti. Ayağa kalkınca Simona ve babası da kalktı. Pía bir süre daha elbisesinin kenarını çekiştirip gülümseyerek oturmayı sürdürdü. Adam hızlı adımlarla kapıya giderek onlara çıkışı gösterdi. Hemen köşedeki benzin istasyonunda bankamatik olduğunu söylemedi bile. Geri gelmeyeceklerini biliyordu.

Kapı kapandı, üçü sessizce merdivenlerden inmeye koyuldu. Simona dudaklarını ısırıyordu. Midesi düğümlenmiş, eli ayağı kesilmişti, her an yere yığılacak gibiydi. Dayanabileceği bir şey bulamadı, tırabzan yoktu, babası da duvar dibinden yürüyordu. Duvara yapışmıştı. O da her an yere düşecek gibi görünüyordu. Fakat adımları sarsak değildi. Kararlılardı, en azından üstlerinde kararlılıkla ilişkilendirilebilecek bir ağırlık ve güç vardı. Babası gözlerini dikmiş yere bakıyordu, yumruklarını sıkmıştı ve dili dudaklarının arasında dolaşıyordu. Babasının ağzının bir kenarından diğerine gezinen sicim gibi tükürüğünü görebiliyordu. Simona bir şeyler söylemek istedi ama cesaret edemedi. Ne kadar sinirlendiğini hissedebiliyordu, çünkü babası artık gergin ya da heyecanlı değildi, içinde başka şeyler vardı. İyi olmayan şeyler. Simona için en azından. Hiddetliydi. Kalp atışlarını neredeyse dışarıdan duyabiliyordu. Gözü istemsizce babasının deri kemerine takıldı. Korkudan ziyade üzüntüydü hissettiği, babası tükenmiş ve yaşlanmış gibi görünüyordu. Elini tutmaya çalıştı ama babası her basamağı giderek daha süratli iniyordu, yetişmek imkânsızdı. Ne kızına dönüp bakacak ne de ona elini verecek haldeydi. Simona ise buna dayanamıyordu, merdivenlerin sonu gelmek bilmedi.

Alejandro son basamaktan inip binanın kapısını sertçe itti. Simona babasının kapıyı çarparak odasına kapandığı anları hatırladı. Peşinden koşarak merdivenleri indi. Ona yetişmek istiyordu. Bir kez daha dışarıda kalamazdı.

Sokağa çıkınca güneş ışığı gözlerini kamaştırdı. Simona aydınlığın içinde babasının karaltısını zar zor seçti.

“Şimdi anneminki gibi bir kartın olacak mı?” diye sordu Pía sonunda kapıdan çıkabildiğinde. Babası ona bakmadı bile, ceplerinde bir şey arıyordu.

“Baba!” diye bağırdı Pía. Tıpkı heyecanlandığında pencereye çıkıp “Yılbaşı!”, “Yaş günü!” diye bağırdığı gibi. O da bir şeyler olduğunu hissetmişti ve bunun bir an önce bitmesini istiyordu.

Babası başını iki elinin arasına alarak, “Ne aptalım!” diye patladı. “Rezalet!” diyerek bağırıyor, öfkesini kusuyordu. Bir kez daha “Rezalet!” dedi ve yüzünü Simona’ya çevirdi. Doğrudan gözlerinin içine baktı. Kendi gözlerine benziyordu. Kızıla çalan bir kahverengi. Simona babasına bakmaya devam etti ve sonunda onun kendini ne kadar değersiz hissettiğini gördü. “Ne aptallık! Ne salaklık! Ne rezalet!”

Babası arkasını dönüp söylenerek yürümeyi sürdürdü.

Gözleri dolan Simona öylece kalakaldı. Bütün bedeni titriyordu, dünyanın üzerine yıkıldığını, bu yükü tek başına kaldıramayacağını hissediyordu. Yalnızdı çünkü. Yanılmıştı. Korkunç bir hata yapmıştı. Babasını yerin dibine sokmuştu, babası onu hiçbir zaman affetmeyecekti. Hiçbir zaman affetmeyecekti. Bir daha asla birlikte şarkı söylemeyeceklerdi, onu bir daha gıdıklamayacaktı. Her şeyi mahvettim, dedi kendi kendine, dünyası tepetaklak olmuştu. Tam o sırada karşısında küçük kardeşinin yuvarlak yüzü belirdi. Şaşkın ve korku dolu gözlerini kocaman açmıştı. Simona ona baktı. Kardeşine daha önce hiç bakmadığı gibi baktı ve ona acıdı. Kendisine acıdığından daha fazla acıdı. Çünkü kendisi ne olduğunu biliyordu ama kardeşi olan bitenden hiçbir şey anlamıyordu. Akşam patates kızartması yenmeyecekti, o kadar. Simona kardeşinin elini sıkıca tuttu; el ele tutuşmuş iki kardeş babalarının hızlı adımlarının peşi sıra eve doğru yürüyor, Bellavista arkalarında giderek kayboluyordu.

Teresa

Onu gördüğünde kütüphaneden çıkıyordu. Daha önce de birkaç defa karşılaşmışlardı. Tam olarak üç defa. Hemen hepsinde aynı şekilde. Turuncu bir gezi bisikletinin arkasında bir kız çocuğu taşıyordu. Kız en fazla altı yaşındaydı, bisiklette dengesini sağlamak için adamın boynuna sarılmıştı. Kesin kızıdır, diye düşündü. Adamla kadın bir an göz göze geldi, bakışlarında hem merak hem de kibir vardı. Sonra kadın merdivenlere oturup sigarasını yaktı, kafasını dağıtmak için her altmış dakikada yaptığı bir şeydi bu. Kız bisikletin selesinden atladı. Ayakkabıları yerde ufak bir toz bulutu yarattı. Üzerindeki beyaz elbise pis ve bakımsız görünüyordu. Kızın bisikletten atlayışını düşününce kadın elbisenin niçin bu halde olduğunu anlayabiliyordu. Adam seleden kalktı, ayağındaki Adidas’ları pedalların üzerinde tutarak doğruldu. Bir eliyle gidonu tutarken ötekiyle kızın gitmesi gereken yönü gösterdi. Kütüphanenin içine doğru görünmez bir yol çizdi. Duvarlar cam olduğundan tuvaletin yeri açık seçik görülebiliyordu. Yetişkin biri rahatlıkla görebilir, diye düşündü kadın ağzından çıkan duman eşliğinde durumu gözlemeyi sürdürerek. Kız, babasının gösterdiği yönü takip ederek içeriye doğru ilerledi. Yapabileceği tek şey bu, diye düşündü kadın: babasına, o muhteşem gözlerine bakmak ve söylediği şeyi yapmak. Kız beyaz ve kirli elbisesi, açık, dağınık ve uzun saçlarıyla kadının birkaç santim ötesinden merdivenleri çıktı, güzelliği aşikârdı. Adımlarını dans eder gibi atarak, kıpır kıpır ve cilveli bir havayla geçti yanından.

Kadın arkasını dönüp kızın kütüphaneye girişini izledi. Babasının gösterdiği yönde ilerliyordu, demek kesin babasıydı – ama hangi baba altı yaşında bir kız çocuğunu tuvalete bir başına gönderir ki? Dikkatini yeniden adama çevirdi. Sonunda bisikletten inmişti. Ayaklığı indirip bisikletin sağlam durduğundan emin olduktan sonra kadının çaprazına, merdivenin amfiteatra benzeyen ilk üç basamağına oturdu.

Beyaz bir tişört ve dar bir kot pantolon giymişti. Otuz yaşlarında olmalıydı. Zayıf, fazla uzun boylu değil. Esmer, renkli gözlü. Saçlarını geriye taramış, sakallarını özenle dağınık bırakmış. Bacaklarını açarak oturmuştu, yumruk yaptığı ellerini birleştirip öne eğilmiş, sırtını hafif kamburlaştırmıştı. Kadının üstünde mavi bir elbise vardı, onun da sırtı her zamanki gibi hafif kambur duruyordu. Erkekler böyle şeylere kesin dikkat eder, dedi kendi kendine. Doğrudan gözlerine baktı. Adam bakışı fark edip bir saniye sonra bakışıyla karşılık verdi. Yakışıklıydı, tabii ki bunun farkındaydı ve kadına bakmayı sürdürdü. Kızının tuvaletten çıkması an meselesi olan bir adam bu, diye içinden geçirdi kadın.

Biraz yüzsüzce ona bakmaya devam etti. Ama sakindi de. Çünkü daha öteye gitmeyecekti. Bunu bir oyun gibi görüyordu, su tabancasıyla yapılan bir düello gibi. Beklenti içine girmeksizin, içine bir mesaj bile koymadan şişeyi denize atıverecekti. Filmin kötü adamı gibi sigarasını başparmağıyla işaretparmağı arasına alarak göstermelik bir nefes çekti. Sigaranın yandığı süre boyunca adam kadının bakışına birkaç kez daha karşılık verdi. Ciddi, neredeyse küskün.

Sigara bitene kadar üç dakika daha geçti.

Betonun üstünde sigarayı söndürüp izmariti eline aldı. Eteği açılmasın diye dikkatlice ayağa kalktı, tam o anda yine o sonu gelmez tereddüte kapıldı: Neden bu kadar kısa bir elbise seçmişti, neyi göstermek istiyordu? Hemen yanıtlarını sıraladı: Giymeye hakkı vardı, bacaklarını sakınacak değildi, kadın olarak bağımsızlığının ve özgürlüğünün bir simgesiydi bu. Evet, özgürlüğü! Adama son bir bakış attı, tabii ki karşılık alamadı. Arkasını dönüp kapıya yöneldi. Aynadaki yansımadan adamın onun arkasından baktığını görebiliyordu.

Neyse, bu kadarmış demek, diye düşündü kadın. Şişelerce mesaj su üstünde yüzüyordu. Her defasında benzer, aynı zamanda farklı ve heyecan verici. Küçük, risksiz bir macera. Lombozdan okyanusa bakmak gibi.

Kapıdan geçerken adam çoktan geçmişinin bir parçası olmuştu, tıpkı az sonra tuvalete atacağı izmarit gibi. Tuvalet. Kız çocuğu. O çok... özeldi. Hayatta onu neler bekliyordu acaba?

Babam beni bir başıma tuvalete gönderse kaçardım herhalde, diye düşündü yürürken.

Onu bir anlığına korkutmak için. Evet, yapacağı şey bu olurdu.

Küçükken bir defasında süpermarkette annesiyle babasından ayrı düştüğünü hatırladı. Bir süre süt ürünleri reyonunda gezinip durdu, sonra bir güvenlik görevlisi yanına gelip, “Kayboldun galiba,” dedi. Kız başıyla onayladı. Görevli onu danışma masasına götürüp bir kadına teslim etti. Kocaman, parlak kâkülleri olan kadın hoparlörden anons yaparak işlemi tamamlayacaktı.

“Annenleri mi arıyorsun?” diye sordu dudaklarını mikrofona yaklaştırırken.

Her nedense anne babasının ismini değil, kızın ismini sordu.

“Adın ne?”

“Teresa,” diye yanıt verdi biraz düşündükten sonra. En iyi arkadaşının ismiydi bu.

Kâküllü kadın mikrofonu açtı, robot sesini takınarak Teresa’nın kaybolduğunu, danışmada beklediğini duyurdu.

Kim inanmaz ki bir çocuğa? Eylemlerinin maksadından kim şüphe edebilir? Zaten herhangi bir maksadı olabilir mi?

Hayır, çocuklar düşünmeden hareket eder, öylece giderler. Muhteşem gözleri olan babalarının gösterdiği görünmez yolu izlerler.

Yarım saat geçmesine rağmen kimse Teresa’yı aramaya gelmemişti. Onu danışma masasına oturttular, oyalanması için birkaç kaşeyle boş bir kâğıt verdiler. Kız çarkları çevirerek bir sürü doğum tarihi yazdı; kendisininkini, babasınınkini, annesininkini, büyükannesininkini, en iyi arkadaşınınkini. En altına da vasiyet gibi imzasını attı. Çünkü hep bunu düşünürdü, vasiyetini.

Annesiyle babası paketlerle dolu alışveriş arabasıyla oradan geçerken kızı gördüler.

Aynı anda, “Claudia!” dediler. Onu danışma masasına yerleşmiş halde görünce şaşırmışlardı.

Kâküllü kadın ağzını açarak kıza baktı, kız bakışlarını kaçırdı.

Bu yanlış anlama kadının huzursuz gülüşleri ve anne babanın gülümseyerek başını çevirmesiyle sonlandı. Evde Tek Başına’dan bir sahne gibi, herkes mutluydu. Kimse bir açıklama beklemedi. Claudia’nın ailesinin onlar olup olmadığı ya da kızın Teresa değil de Claudia çıkması hiçbir şüphe uyandırmadı.

Çocuklar yalan söylemez ama sözüne inanılan hep yetişkinler olur.

Son söz yetişkinlerindir.

Anısının sonuna geldiğinde sigara izmaritini çoktan atmış, aynanın karşısında ellerini yıkıyordu.

Tuvaletten çıkarken, Yapacağım şey bu olurdu, diye yineledi ve o anda gözleri kızı aradı.

Güvenlik görevlisinin yanındaydı, adamın uyarılarına itiraz ediyor, kütüphanenin öteki kapısından çıkmaya çalışıyordu. Kaybolmuştu.

Kadın gülümseyerek kızın yanına gitti.

Kız, “Öteki kapıdan çıkmalısın,” diyen kadına hızlı bir bakış attı ve gözlerini tekrar yanlış çıkışa sabitledi.

Güvenlik görevlisi kadının araya girmesiyle iyice kafası karışmış gibiydi. “Neden öteki kapı? Birlikte misiniz?”

Görevlinin kafa karışıklığına çözüm sunmaksızın birkaç adım uzaklaştılar.

“Baban orada, görüyor musun?” dedi kadın ve kolunu uzatarak bu kez kendisi görünmez bir yol çizdi, tıpkı denizde giden bir torpidonun ardında bıraktığı iz gibi.

Kız ne yanıt verdi ne de hareket etti. Kıpır kıpır, cilveli bakışlarıyla kadına bakmakla yetindi.

“Baban. Orada işte. Baban, değil mi?”

Aradaki mesafe en fazla yirmi metreydi. Yakışıklılığının farkında olan adam camdan açıkça görülebiliyordu. Oturuyordu. Oradaydı. Üç yaşında bir çocuk bile nasıl geri gideceğini bilirdi ama bu kız kör gibi boş boş bakıyordu.

Claudia huzursuzca güvenlik görevlisine döndü. Saçma birtakım hareketlerle babanın dikkatini çekmeye çalıştı. Baba içeri bakmıyordu bile. Elleriyle ve sanki avuçlarındaki boşa geçen zamanla oldukça meşgul görünüyordu. Kadın ne yapabilirdi? Adam çoktan geçmişinin bir parçası olmuştu. Yeniden dışarı çıkamaz, geri dönemezdi, hele çocukla birlikte! İşaretparmağıyla gösterdiği yöne doğru birkaç adım atmıştı ki çocuk kadının öbür elini tuttu.

Pekâlâ, öyle olsun.

İşaret ettiği çıkışa doğru yürüdüler. Adam sonunda camın arkasından onları gördü, gözleri kocaman açılarak hemen ayağa kalktı.

Süper kahraman rolündeki kadın yürürken daha da kamburlaştı ama Bustamante Parkı’na çıktıkları anda sırtını dikleştirdi; adamın onun çatlak olduğunu düşünmesini, sırf biraz daha bakışabilmek için kızını kaçırdığını sanmasını istemiyordu. Oraya adam yüzünden değil, kız yüzünden dönmüştü.

Adam yüzünde tatlı bir ifadeyle, “Yine mi kayboldun?” diye sordu yanına geldiklerinde. Tekrar oturmuştu bile.

“Kaybolmuştu,” dedi kadın, kendini aptal gibi hissetmesine karşın devam etti: “Diğer kapıdan çıkmak istedi.”

Adam gülümsedi. “Teşekkürler.”

Kadın da gülümsedi.

Kız elini bırakınca Claudia buna üzüldü, birkaç saniye daha öylece durdu. O ânın uzamasını istiyordu. Bir sigara daha mı içseydi?

“Teşekkürler,” dedi adam tekrar, kız kollarının altından ona sarılırken.

Kadın sıkıca kapadığı dudaklarıyla onaylarcasına başını salladı.

“Biraz dolaşmak ister misin?” diye sordu adam doğal bir sesle.

Kadın çocuğa baktı. Başını göğe doğru, sağa çevirmişti, boş boş bakıyordu.

“Eşyalarım yukarıda,” diye cevap verdi.

“Hadi al gel o zaman,” dedi adam kızının başını okşarken. “Bekliyoruz seni.”

Kadın adamın gözlerine baktı ve o anda kendini unuttu, daha evvel defalarca olduğu gibi. Saat kaçtı? Yapması gereken bir şey var mıydı? Hiçbir şeyin önemi yoktu, gerekirse adamın avucunun içinde dans bile edebilirdi.

“Tamam. Hemen geliyorum.”

Kitabıyla defterini sırt çantasına koydu, çalışma masasında her zaman yanında oturan müzisyenle vedalaştı.

Erkenden gitmesine şaşıran müzisyen, “İlham gelmedi mi?” diye sordu.

“Hayır,” dedi kadın. “Denedim ama gelmedi.”

Gülüştüler. Kadın yüzünün kızardığını hissetti.

Dışarı çıktığında adam çoktan bisiklete binmiş, çocuğu da arkasına oturtmuş onu bekliyordu. Kız babasının omuzlarına tutunmuştu. Karnı doğal bir keyifle inip kalkıyordu, hassas gövdeli bitkilerin eğik duruşlarını andırıyordu.

Parkta birkaç tur attılar. Koşu yapan yetişkinler ve gençler, köpeklerini ya da çocuklarını gezdirenler, çimlerin üstünde içki ve sigara içen öğrenciler, oyun oynayan çocuklar, belediyenin spor aletlerini kullanmaya çalışan hanımlar ve beyler vardı. Hayat dolu! diye düşündü özlemle ya da aşırı bir ciddiyetle. Bir zamanlar o da bu rollerden bazılarını üstlenmişti. İnsanın belli şeyleri yapıp geride bıraktığı yaşlardaydı artık.

Kız bisikletin arka tarafına oturmuş, başını seleye dayamıştı. Adam bisikleti eliyle yanında sürüyordu. Claudia ise konuşmadan yanında yürüyordu. Daha fazla şey bilmek, kızın onun olup olmadığını sormak istiyor ama cesaret edemiyordu. Gergin ve kasılmış bir halde yürüyordu. Başını yana çevirse adamın yüz hatlarından ya da hareketlerinden onları birbirine bağlayacak bir yanıtın ipuçlarını çıkarabilirdi belki ama bunu bile yapabilecek gibi hissetmiyordu. Öylesine göz kamaştırıcılardı ki bakmaya korkuyordu. Aynı zamanda da sınırları aştığını, nihayet denize bıraktığı mesajlar amacına ulaşmış gibi davrandığını hissediyordu. Adamın biri bir defasında ona şöyle demişti: “Heyecanın kıymetini bilmezsen arzu da uçup gider.” Bu cümle ona çok havalı gelmişti ve cevaben şöyle demişti: “Çünkü arzu asla tatmin edilemez.” Bunu aslında onu başından savmak için söylemişti, çünkü onunla şansını deneme konusunda kararsızdı. Belki şimdi bunu biraz daha irdelemeyi başarabilirdi. Nasıl olacağını, nasıl davranacağını hayal ettiği sırada adamın sesi düşüncelerini böldü.

“İsmin?”

“Teresa,” diye yanıt verdi soğuk bir ifadeyle. Adama bakmadı ve sessizliğini sürdürdü.

“Benim adım Bruno,” dedi adam ironik bir ses tonuyla, kadının kendine sakladığı her şeyin bilincinde olduğunu gösterircesine.

Siyah bir köpek onlara yaklaşıp havladı. Alışılageldiği gibi bisikletin tekerlerine değil de kadına. Onu belli bir mesafeden izleyerek nefretle ve korkusuzca havlıyordu.

Köpekler ya hayaletlere ya da hırsızlara havlar, diye düşündü. Acaba o hangisiydi?

“Köpekler sana neden havlıyor Teresa?”

“Kötü şeyler düşündüğümü biliyorlar.”

“Doğru, köpeklerin bunu bildiğini unutmuşum.”

“Bunu kendileri de unutuyor aslında.”

“Köpekler artık eskisi gibi değil,” dedi adam. Claudia sonunda adamın gözlerine bakabildi. Mavi ve ışıl ışıldılar.

Köpek birbirlerine şüpheyle yaklaşan serseri bir arkadaş grubuna takıldı. Uzaktan son bir kez daha havladı.

Claudia bir sigara çıkarıp ağzı açık paketi adama uzattı.

“Kızın yanında içmiyorum.”

“Peki.”

“Bizimle çay içmeye gelmek ister misin? Yakında oturuyorum.” Halen kararlı bir ses tonuyla konuşuyordu ama sözlerinde hesaplı bir tını yoktu. Tam olarak değil. Teklifi yaparken küstah bir özgüvenle konuşsaydı kadın hemen yanından ayrılırdı.

“Peki.”

“Sen nerede oturuyorsun?”

“Çok yakında değil.”

“Peki kütüphanede ne yapıyordun?”

“Hiç.”

“Peki.”

“Okuyordum.”

“Neyi?”

“Medeni Kanun’u.” Kütüphanede hemen herkesin okuduğu şey buydu. Kulağa gerçek gibi geliyordu.

“Peki.”

“Bu kısım daha zor olacak,” dedi Bruno eski bir binanın kapısına geldiklerinde. “Dördüncü kat,” dedi bir eliyle bisikleti tutarken kaşlarını hafifçe kaldırarak.

Gezi bisikletiyle ne yapıyor ki, diye düşündü kadın. Hele bu kadar yakında oturuyorken niçin kendi evinin tuvaletini kullanmak yerine kütüphaneninkine gitmişti? Gezintileri bundan ibaret miydi?

Yukarıda Monarch çoraplarının reklamı vardı. Neon renkli diz altı çoraplar. Küçükken annesiyle otobüse bindiğinde gördüğü bu reklam evden uzakta olduklarının işaretiydi. Bu görüntüyle yüreğinde neşeye benzer bir his kıvılcımlanırdı. Tam olarak kaç yaşındaydı anımsamıyordu ama bir noktada reklamın aslında Santiago’nun tam göbeğinde durduğunu anlamıştı. Burnunun dibinde. Ne kadar saçma, ne kadar zararsız bir yanılgı.

Kız bisikleti tuttu, adam dar kot pantolonunun cebinden anahtarları çıkarıp ilk kapıyı açtı. Geriye iki anahtar kalmıştı. Kapıların her birinde aynı not asılıydı: “Çıkarken kapa. Suçtan korunmanın yolu apartman sakinlerinden geçer.” Sağcı bir slogan, diye düşündü kadın, ne kadar da dramatik.

Zemin ve merdivenler yeşil mermerle döşeliydi, altın renkli metal bir şeritle süslenmişlerdi. Binanın en sağlam kalmış kısımlarıydı bunlar. Gerisi kirli duvarlardan, şüphe uyandıran kapılardan ve cam kırıklarıyla dolu karanlık bir koridordan ibaretti.

Anahtarları elinde tutan kız önden çıktı, sonra kucağında bisikletle Bruno ve ardında bisikletin arka tekeri kendisine çarpmasın diye dikkatle ilerleyen Claudia. Son basamağı da çıkınca K dairesinin kapısının açık olduğunu gördü. Kararsızca durdu. Elini ağzına götürdü ve parmağını ısırdı. Hâlâ arkasını dönüp gidebilirdi.

“İçeri gel,” dedi adam yüksek sesle.

Kadın bu gibi durumlarda her zaman yaptığı üzere on beş yaşındayken bir gazetenin burç falında okuduğu tavsiyeyi uyguladı: “Bilinmeyene kucak aç.”

İçeri adım attı.

“Çantanı oraya bırakabilirsin,” diye seslendi Bruno diğer odadan.

Kadın çantasını bulunduğu yere bıraktı. Evin sıfıra yakın dekorasyonu düşünülürse bunun pek önemi yok gibi görünüyordu. Katlanır bir masa, birkaç plastik sandalye, bir ayna ve yerde duran kare şeklinde iki şilte dışında hiçbir şey yoktu. Ne bir fotoğraf, ne bir tablo, ne bir süs eşyası ne de bir çöp. Dış görünüşüne bu denli önem veren birinin bomboş bir evde yaşaması dikkat çekiciydi. Bu durum kadında hem merak hem hayret uyandırmıştı. Adamın gerçekte kim olduğunu, bu ikisinin kim olduğunu merak etti.

Duvarlar hayli yüksek, kenarları kavisliydi. Salonun tek penceresi sol tarafta, binanın iç avlusuna bakıyordu. Oda pek ışık almıyordu, bütün manzarası karşı komşunun balkonunda asılı duran giysi ve havlulardan ibaretti. Şiltenin yanında duvara kazınmış numaralar vardı. Telefon numarası gibi duruyorlardı. Parkedeki çizikler bir zamanlar üzerinde duran mobilyaların varlığını kanıtlar nitelikteydi.

Bir an Bruno’nun ona seslenip daha yeni taşındıklarını söyleyeceğini düşündü. Fakat evin gizemli boşluğunu açıklayacak yanıt bu değildi. Mekânın tüm ifadesizliğine karşın, orada kimin ya da kimlerin yaşadığına dair ipucu verecek hiçbir nesnenin olmayışı uzun zamandır burada kaldıklarını düşündürüyordu. Günlük rutinin ağır ve sıcak kokusu da bunu kanıtlıyordu. Üstelik kasten böyle yapılmış gibiydi. Bu boş alanın önceden tasarlanmış bir yanı vardı ve bu yokluk kararı kadının ilgisini daha da cezbetti. Sonuçta salon, içerisi süper kahraman figürleriyle doluymuş gibi çok şey anlatıyordu aslında.

Bruno bir elinde sütün içinde yüzen kakaolu mısır gevreği dolu bir kâse, öbür elinde bir şişe kırmızı şarap ve iki kadehle geri geldi. Kızı çağırdı. Kız koşarak geldi, kâseyi alıp ortadan kayboldu. Claudia kapının kapandığını duyunca yeniden hayıflandı, kıza bakıp yüz hatlarını incelemek için bir fırsatı daha kaçırmıştı. Artık onu heyecanlandıran şey babasına benzeyip benzemediği değildi. Annesinden taşıdığı izleri görmek istiyordu. Çünkü muhakkak bir annesi var, diye geçirdi içinden, nerede olursa olsun, bu kızın özelliklerini taşıyan bir kadın olmalı. Ama nerede?

Bruno kadını şiltelerden birine oturmaya davet etti. Yaklaştı, kadehleri yere koyup şarabı servis etti. Claudia içki içtiğinde tek yaptığı bardakları boşaltmak olurdu, şaraptan anlamazdı, şimdi de ne şişe ne de markası ona bir ipucu vermişti. Denedikten sonra da anlamayacaktı. Adam boştaki şilteye oturdu, kadehlerden birini eline aldı, başını duvara dayadı ve kadeh kaldırmak için kadının içkisini almasını bekledi.

“Karşılaşmalara,” dedi Bruno.

Sessizce ilk yudumlarını aldılar. Adam bir sigara istedi. Claudia iki tane çıkardı, yine sessizlik içinde sigaraları içtiler. “Tabii, tabii, öyledir,” diyen bir kadın sesi duyuldu. Baskın bir ses tonu vardı, muhtemelen cep telefonuyla konuşuyordu, çünkü yanıt gelmiyordu. Beyaz duvarda küçük, şeffaf bir halka belirdi ve yere kayarak tahta zeminde biraz daha ilerledi. Claudia çemberin gözünün içinde oluştuğunu biliyordu. Bir keresinde şekersiz yaşamayı alışkanlık haline getirmiş bir adamla buluşmuştu, ona bu gördüğünün normal olduğunu, belli bir protein eksikliğinden ileri geldiğini söylemişti. Hangi protein olduğunu da söylemişti ama hatırlamıyordu. Her halükârda bunu hâlâ kaygı ve hareketsizlik karışımı bir duruma bağlıyordu. Ayağa kalktı, pencerenin yanına gitti. Dış pervazında deniz kabukları gördü, evde karşılaştığı ilk süs ya da süse benzer şey buydu. Bir süre deniz kabuklarıyla oynadı ve o sırada Bruno’nun ne yaptığını merak etti. Acaba arkasından ona bakıyor muydu, eteğinin bittiği yere, bacaklarına? Yine avuçlarını mı seyrediyordu? Arkasına dönüp bunu öğrenmek istemedi, bir süre daha kabuklarla oynamaya devam etti. Tırtıklı yüzeylerine dokunurken adamın ona yaklaşmasını, belki de sarılmasını istiyordu ama biliyordu ki insana eşlik eden adamlardan değildi o, ne tuvalete giderken ne de pencereden dışarıya bakarken.

“Peki... yolunu kaybeden kız çocuğu numarası... Kadınları böyle mi evine atıyorsun?” deyiverdi kadın birdenbire. Ne kadar aşağılayıcı bir cümle bu, sağcı bir slogan daha.

“Tabii, taktiğimiz bu,” diye yanıt verdi adam ve kadın yüzünü dönünce göz kırptı.

Claudia geri dönüp yeniden şilteye oturdu. Şarabından koca bir yudum aldıktan sonra kadehi kenara koydu ve ellerini çıplak dizlerinin üstüne bıraktı. Bakışlarını duvara çevirdi, yenilgiden çıkmış gibi bir hali vardı. Adam yanına yaklaştı, parmaklarını kadının parmaklarına geçirerek elini tuttu, diğer eliyle kavuşturup havaya kaldırdı, başlarını çevirip yüz yüze geldiler, Claudia tereddütle baktı ama adam alnını onun alnına dayayıp gülümsedi.

Kadını belinden tutarak yüzü kendine dönük biçimde kucağına oturttu. Claudia elini adamın omuzlarında ve esmer kollarında gezdirdi, kaslarının ince kıvrımlarını takip etti. Önkolunda bir kertenkele dövmesi vardı. Siyah çizgilerle sadece anahatları çizilmişti ama bitmemiş gibi de durmuyordu. Tıpkı bu ev gibi, öyle olması gerekiyordu demek. Parmağını dövmenin kenarlarında gezdirdi, sonra seyrek tüylerini çekti. Bir çocuğunki kadar kısa ve inceciklerdi.

“Boynuma tutun,” dedi adam.

Claudia boynuna asıldı ve Bruno şilteden kalktı. Kadın bacaklarını adamın beline doladı, başını göğsüne yasladı, kalbi güm güm atıyor, nefesi kesiliyordu. Adamın onu hemen yatağına götürmesini istiyordu, öyle de oldu. Adamın bedenine tutunup ona sarılırken muhteşem bir baş dönmesi yaşadı. Hayat bazen nasıl da keyifli olabiliyordu. Artık ne gergindi ne de korkuyordu, yere sağlam basıyordu. Tesadüflere, şansına borçluydu bir adama böyle kenetlenmiş olmayı...

Odaya geçtiler. Bruno kadından kapıyı ayaklarıyla itip kapamasını rica etti ve kadın çocuğun varlığını ancak kapının kapalı olması gerektiğini anladığında anımsadı. Yalnız değildiler. Adam kucağında Claudia’yla birlikte yatağa oturdu. Ona baktı ve hafif gömülü duran dişlerinin ardında dilini şaklattı. Kadın sessiz olmaları mı gerektiğini sormak istedi ama bir şey diyemeden adam boğazını tuttu, yavaşça sıktı, sonra eliyle ağzını kapadı ve bu kez boğazını sertçe sıktı.

Geldikleri oda bir öncekinden daha karanlık ve tamamen farklıydı. Sıradan bir ebeveyn odası gibiydi. Çift kişilik ahşap karyola, birbirinin aynı lambaların durduğu başucu sehpaları. Küçük yolluklar. Üç çekmeceli bir konsolun üstünde duran plazma televizyon. Koşan at ve boğa figürlerinin olduğu bakır çerçeveli tablolar. Pencere önünde çiçekler, açık mavi renkli, eskimiş metal panjurlar. Claudia yabancılık hissetmemişti, sanki buraya, eve garip bir şekilde yerleşmiş bu garip aileye ait gibiydi.

“Böyle olacağını düşünmemiştim,” diye fısıldadı. Mobilyalara bakıyordu.

“Öyle mi?” diye karşılık verdi adam. Daha önce çocuğa yaptığı gibi başını okşadı. “Düşündüğünden eminim.”

Kadının saçını havaya kaldırıp atkuyruğu yaparak azar azar kenara alırken bir yandan da boynunu öpüyordu, sonra omurga kıvrımını aşağı doğru izleyerek sırtını okşadı. Onu yatağa katiyet ve kuvvetle getirmişti ama şimdi elleri titriyordu.

“Hoşuna gidiyor mu?” diye sordu kadının kulakmemesini yalarken.

“Evet.”

“Bitecek olmasının bir önemi yok yani?”

“Yok.”

Bruno kadını ensesinden çekerek onunla birlikte yatağa uzandı. Claudia adamı öptü ve üzerinde hafifçe sallanmaya başladı.

“Giysilerimi çıkarmak ister misin?”

“Hem de çok.”

Eliyle Claudia’nın kalçalarını sıktı ve ayakkabılarına doğru uzandı. Çok dikkatli, yumuşak hareketlerle önce ayakkabılarını, ardından çoraplarını çıkardı. Çıplak ayaklarını okşadı. Elbisesinin fermuarını açıp heyecanla üzerinden çıkardı ama sanki bir şey onu endişelendiriyormuş gibi elleri de nefesi de sürekli titriyordu.

Kadın giyinik bir adamın üstünde çıplak durmanın keyfini çıkarıyordu ve aynı doğrultuda ilerlemek üzere külotunu indirmeye başlamıştı. Tamamen çıkaramadan adam onu omuzlarından tutup yan yatırdı, hırsla sutyeninin sol kupunu indirdi ve meme ucunu parmağıyla içe doğru itti. Bastırdı ve ovuşturdu, kadın ağzı açık, susamış ve cömert bir halde duruyordu, arzuluydu ve adama çok yakındı. Bruno’nun asitli aromasını alabiliyordu. Başka adamlarda da hissettiği, ne iş yaptığını, hayatını neyle kazandığını sorma isteği uyandıran tanıdık bir tattı bu.

Boğazını tekrar kuvvetle sıktı, sonra hafifçe kaşlarını okşadı. Göğüslerini yaladı ve bacak arasını eliyle yokladı, ıslak olduğundan emin olunca mutluluk ve zevkle iç geçirerek elini orada tuttu, boşta kalan elinin iki parmağını yalaması için yavaşça Claudia’nın ağzına soktu, Claudia da öyle yaptı.

Bruno’nun bedeni gerilmişti, diziyle Claudia’nın karnına bastırdı ve sürtünmeye başladı. Dokunuşunda ve tutuşunda şiddet vardı, sert ya da baskın bir şiddet değildi bu, aksine deneyimsizlikten gelen şapşalca bir dürtüydü. Adamı gözlemledi. Dudaklarını yalıyor, sanki içindeki bir şey ufalıyordu. Kendinden geçmişti, yarı açık gözkapaklarının arasından boş bakan gözleri bir başkasında bayağı dururdu ama onda öyle olmuyordu. Böyle bir adamı delicesine sevebilirdi. Islak saçlarını okşadı, nemli beyaz tişörtünü çıkarıp terli tenine yumuldu, çünkü buna ihtiyacı vardı. Bir adamın terine bulanmak. Bir şarkı sözü geldi aklına: “Tuzlu terin, sebebi benim.”

“Neden buradasın?” diye sordu adam. “Hâlâ üzgün müsün?”

Claudia derin bir nefes aldı ve çektiği havayı yavaşça bıraktı. Parmaklarını açtı, tırnaklarını Bruno’nun sırtına geçirdi ve doğruldu.

“Kaç defa geri döndüğünün önemi yok Teresa. Üzgün olmanın da bir önemi yok, çünkü ben de öyleyim. Hepimiz aynı şekilde üzgünüz...”

Kadın gülmeye başladı.

Sessiz başlayan gülüşü giderek yükseldi. “Bunu konuşmak için artık çok geç.” Adam onu bir öpücükle susturdu.

Uyandığında çoktan gece olmuştu. Bruno yanındaydı, uyuyordu. Başının döndüğünü hissetti ama nerede olduğunu, ne yaptığını gayet iyi biliyordu. Adama yaklaştı ve bir kez daha boynunun tadını hissetti. Aşkım, diye kulağına fısıldamak istedi. Ama fısıldamadı. Çünkü doğru değildi, onun aşkı değildi. Aralarında geçen şeyin artık hiçbir önemi yoktu. Bu onun hayatı değildi, hiçbir zaman da olmayacaktı. Adamı uyandırmamaya özen göstererek kalktı. Kediler işlerini görürken nasılsa o da öyle sessiz bir çeviklikle yatağın üstüne ve yere saçılmış duran giysilerini topladı. Elbisesinin fermuarını çekip pencereye yaklaştı. Karşı tarafta bir başka binanın penceresini gördü, perdelerinin arasından kırmızı, parlak, şeytani bir ışık sızıyordu. Camdaki yansımasına baktı. Gözaltları mor, teni ışıltılıydı. Saçları dağılmıştı. Ne garip bir yüz bu, dedi, bir hırsıza mı yoksa bir hayalete mi ait?

Yüzünde bir tebessüm belirdi.

Odadan çıktı. Süratle hareket etti, havasız kaldığını hissediyordu. Sahneye giren bir karakter gibi kararlılıkla bitişikteki odanın kapısını açtı. Kız halının üzerine oturmuş, televizyonda çizgi film izliyordu. Televizyonun ışığı yüzünü aydınlatıyordu. Claudia’nın gözleri duvardaki bir çizime takıldı. Vampire benziyordu, kuş biçiminde bir vampir. Resmi görmesiyle dehşete kapılması bir oldu ama sonra kıza baktı, kız da ona, doğrudan gözlerine, ardından ikisinin de gözleri doldu. Claudia kızın yanına yaklaştı, eliyle saçlarını taradı, ensesinde ikiye ayırıp lastikle tutturdu. Elbisesini düzeltip çözülmüş bağcıklarını bağladı. Elini tuttu ve birkaç saniye içinde ikisi beraberce evin kapısından dışarı çıktı.

Talcahuano

Memleketin en çirkin şehirlerinden Talcahuano’nun en fakir kasabalarından biri olan Santa Julia’da yaşıyorduk. Gökyüzü daima bulutlu olduğundan kimsenin sevmediği, balıkçılık yapıldığı için berbat kokan, fabrika bacalarından yayılan isin her şeyin rengini soldurduğu bir liman kasabasıydı burası. Fakat başkalarının çirkin gördüğü bu yerde yaşamak bizi rahatsız etmiyordu, aksine en azından ben burada yaşamaktan inanılmaz gurur duyuyordum. Biz, yani Pancho, Camilo, Marquito Carrasco ve ben kendimizi güçlü hissediyorduk, halimizden memnunduk. Carrasco’ların evinin girişinde oturup tepenin ardında kalan kulübeleri ve yarımadayı çevreleyen denizi seyre dalar, planlar yapıp karpuz yemenin keyfini çıkarırdık. 1997 yılının bütün yaz tatili böyle geçti. O yaz her gün karpuz yedik. Pancho ile Marquito onları Concepción’da otostopla bindikleri bir kamyondan getirmişti. Yolculuk sırasında kamyoncu ne zamandır kimsenin onu böylesine güldürmediğini, istedikleri kadar karpuz alabileceklerini söylemişti. O akşam Carrasco’ların evine tam on dört karpuz taşıdık. Taşıma işi bitince hepimiz ağzında yarım ay şeklinde bir dilimle merdivenlere oturmuş, ev bellediğimiz o harabenin önünde arsızca gülüyorduk.

O görüntümüz hâlâ gözümün önünde, karpuz kalıntılarıyla dolu yüzlerimizden mutluluk akıyordu. Komşularımızın yorgun, hüzünlü çehreleri karşısında bizim gülüşlerimiz. Özellikle de o dönemde, balıkçılık sanayisini vuran kriz yüzünden kimsenin iş bulamadığı, işsiz insanların mağlup oldukları bir savaş yaşamış gibi tutsak ve yenik ifadelerle sokaklarda dolaştığı zamanlarda. Gerçekte mağlup olan tek askerse benim babamdı. Denizde geçen on beş yılın ardından açığa alınmıştı. Bu olay en kötü zamana denk gelmişse de sonrasında iş bulamamasının krizle ilgisi yoktu. Bir bakıma bu kararı veren kendisiydi. Yeniden başlamak istemiyordu.

Tatil başlamadan önce annemle babam bir nevi kavga etmişti. Bir nevi diyorum, çünkü her zamanki gibi ne doğrudan tartışmışlar ne de birbirlerine bir çift söz söylemişlerdi. Hafızamda belirgin olan bir başka hatıra: Annemle babam, iki kız kardeşim ve ben mutfak masasının etrafında oturuyoruz. Her birimizin önünde, ortasında bir parça sert ekmek duran bir tabak ve sulandırılmış bir çay. Günlerdir evdeki kıt yiyeceğimiz bu. Annem biraz yumuşasın diye ekmeği ısıttığını söylüyor. Kimse ona yanıt vermiyor. Ekmek yanmış ve şimdi hem daha sert hem kömür gibi kara. Sessizce çayı içiyoruz. Annem birdenbire kalkıyor, ekmek parçalarından birini alıp bağırarak duvara atıyor. Kolunun hareketinde öfkesini görebiliyorum, sanki ekmek değil de taş fırlatıyor. Tahta zemine çarptığında çıkan ses de taş gibi tınlıyor zaten. Kardeşlerimle yerdeki ekmeğe bakıyoruz. Annem hiçbir şey olmamış gibi yerine oturuyor ama çay bardağını tutarken elleri titriyor. Zar zor bir yudum içtikten sonra yeniden ayağa kalkıyor, bu kez odasına gidiyor. Hıçkırdığını duyuyoruz. Kardeşlerim de onu takip ediyor, bulunduğum yerden onları görebiliyorum, yatağın kenarında yanına oturup ona sarılıyorlar.

Tüm bunlar olurken bakışlarını çayından ayırmayan babam ne çayı içiyor ne de bir şey söylüyor. Bense sadece çayımı içiyorum. Annemin ve kardeşlerimin yanına gitmek yerine babamla kalıyorum ama onun tarafını tuttuğumdan değil. Ben kimsenin tarafında değilim. O zamanlar ailevi sorunlara film izler gibi dahil oluyordum. Filmin kısmetsiz hikâyesi şahidi olduğum süre dışında beni etkilemezdi. Olanları kolaylıkla ardımda bırakabiliyordum. Babamın sessizliği ya da boş boş çayına bakması beni endişelendirmezdi. Mesafemi koruduğuma memnundum. Arkadaşlarımla beraber kendi başımın çaresine bakabileceğimden kuşkum yoktu.

Bütün günümü Carrasco kardeşlerin evinde Camilo ve Pancho’yla geçirmemin nedeni buydu. Kendimize ait bir yerimiz vardı. Babası kuzeyde madende çalışır –babalarımız arasında bir tek onun işi vardı– annesiyse yeni doğan bebeğiyle bütün gününü Carrasco’ların büyükannesinin evinde geçirirdi. Pancho evin en küçüğü, benim de en yakın arkadaşımdı. Kısacık boynu, geniş omuzları ve kısa bacakları ona bedeninden taşan enerjiyle hiç uyuşmayan oturaklı bir izlenim veriyordu. Küçüklüğünden beri macera yaratma ve başını belaya sokma konusunda hayli becerikliydi. Tehlikeli olmayan, çocukça yaramazlıklar işte.

O sıralar ikimiz de on üç yaşındaydık ama aramızda yedi ay fark vardı, ben yakında on dördüme basacaktım.

Evlerimizin arasında sadece birkaç blok mesafe vardı, bu yüzden neredeyse her günümüzü birlikte geçiriyorduk. Carrasco’lar “küçük fare” anlamına gelen Pichidegua’da oturuyor, bense “avlu” anlamına gelen Malal’da oturuyordum. Kasabadaki tüm sokak isimleri Mapuçe dilindeydi. Yıllar sonra Pancho ve yarı Mapuçe olan bir okul arkadaşımızla tüm sokak adlarını tercüme etmeye giriştik. Yaşadığımız toprakların dar sokaklarının önemli isimleri olduğu zannına kapılmıştık – sanırım Mapudungun’a kahramanca bir dil gözüyle bakıyorduk. Sonunda hemen hepsinin köyde yaygın olan hayvan isimleri olduğunu gördük, fakat halen sokaklarımızla gurur duyuyorduk, hele de caddelerin adlandırılmak yerine numaralandırıldığı komşu sanayi kasabalarına kıyasla.

Hayallerimizin gerçeğe yansıması olan tek isim, “gök gürlemesi” manasına gelen Talcahuano idi.

Santa Julia kasabası, Talcahuano’nun Los Cerros kasabasının fethedilmesiyle ortaya çıkmıştı. Buradaki evlerin neredeyse tamamı sahipleri tarafından keresteler ve çinko panellerden yapılmıştı. Carrasco’ların evi bunların içinde en büyük ve en güzel olandı; iki katlıydı, girişte betondan merdivenleri ve arka taraftaki avluyu çevreleyen beton duvarları vardı. Bizim evse çok küçüktü, çünkü babam evi annesinin, yani babaannemin evinin arazisine yapmıştı. Santa Julia’da ailesiyle yaşamak istemiş, denizci olduğu için ona Donanma Konutları’nda ev sahibi olma hakkı tanınmasına rağmen bu hakkı kullanmamıştı. Donanma üyesi olmaktan utandığından filan değil; askerlerin tipik onurunu herkesten çok taşırdı ama çocuklarının o ortama alışmasını istemediğini söylerdi, bu aynı zamanda hiçbirimizin denizci olmasını istemediği anlamına geliyordu. Evimizin yanı sıra mobilyalardan oyuncaklara dek birçok eşyamızı babam yapmıştı. Ahşapla uğraşmayı severdi ama etrafta bulduğu çerçöpü değerlendirmesini de bilirdi: şişeler, alüminyum kapaklar, süttozu kutuları, iplik makaraları. İmkânı olsaydı mühendis olacağını söylerdi hep. Annem ek para kazanmak için bir atölye açması konusunda babamı teşvik ederdi. Ancak babam her defasında ciddi bir ses tonuyla lafa girer, halihazırda bir işi bulunduğunu ve bizi geçindirmek için bunun yeterli olduğunu söylerdi.

Babamın zaten bir işi vardı.

Çocukluğumdan bu yana insanların babamın işini efsaneleştirmesine alışmıştım. Komşular, annemin ailesi, okuldaki öğretmenlerim ve arkadaşlarım ona çok saygı duyardı. Bir parça hayranlık ama esasında –sanırım o dönemki diktatörlük yüzünden– korku barındıran bir saygıydı bu, babamın mesleğini ümit ve gizemden oluşan bir haleyle sarıyordu. Elbette ailesi için işinin çekici bir esrarı yoktu. Tam olarak ne yaptığını gayet iyi biliyorduk.

Küçükken kimi zaman babamla deniz üssüne giderdim, kendisi çalıştığı sırada beni oynayayım diye torpidolarla dolu bir depoya bırakırdı. Öğlene kadar beni tutsak eden basit bir oyunum vardı: plastik bir topu torpidoların başına atıp sektirmek. O kadar. Babamın işinin savaşa ve cesarete en çok yaklaşan unsuru bu torpido deposuydu. Bildiğim kadarıyla babam açık denize bile çıkmamıştı. Bir olanak –yapacak bir şey– ararken orduya girmiş, neticede Talcahuano Deniz Üssü’nde çalışmaya başlamıştı. Bazı geceler bekçi, çoğunlukla da üniformalıların gazinosunda garson –sanırım resmi adıyla “kesedar”– olarak çalışırdı. Servis yapmaktan gocunmazdı. Denizci mavisi üniformasını ve aynı kıvançla giydiği beyaz garson önlüğünü kendi yıkar, kendi ütülerdi.

Babamı neden açığa aldıklarını hiç öğrenemedim. Kardeşlerim gazinoda yaşanan saçma bir kaza yüzünden, bir yüzbaşıyla tartışmasından dolayı olduğunu söylerdi. Ne olursa olsun kesin olan şu ki onca kişiyi kendine hayran bırakan kararlı asker bakışları o zamandan sonra kayıtsız ve kayıp bir hal aldı.

Ocak ayının ortalarına doğru Pancho bize planını açıkladı. Marquito’yla o sabah merdivenlerin dibinde oturuyorduk. Marquito, Carrasco’ların kuzeniydi. On iki yaşında ve grubun en küçüğüydü. O da yakında, Cahuello’da (“at”) oturuyordu, tıpkı benim gibi tüm gününü kuzenlerinin evinde geçiriyordu. İlk başta annesi onu, kendisi çalışırken bakması için kız kardeşine gönderiyordu ama sonra o da bizlerden biri oldu.

Carrasco kardeşlerin uyanmasını beklerken The Smiths’in “The Headmaster Ritual” şarkısının sözlerini çevirmeye çalışıyorduk.

Tatile çıkmadan önce Pancho’yla okuldan iki tane İngilizce sözlük çalmıştık. Amacımız yaz boyunca sevdiğimiz şarkıların sözlerini çevirmekti. O dönem The Smiths’e takmıştık. Conchester’daki –biz Concepción için böyle diyorduk– müzik markette bir şey satın almaksızın o kadar çok şeye hayran hayran bakardık ki satıcı bir gün boş kaset getirirsek istediğimiz albümleri kaydedebileceğini söylemişti. Bütün öğleden sonralarını satıcıyla muhabbet ederek geçirirdik. İngiltere’deki en yaygın ve sıradan soyadlarından biri Smith olduğu için Morrissey’nin grubun adını The Smiths koyduğunu anlattı bize; sıradan olanın dünyaya gösterilmesi gerekiyordu, buna inanıyordu. Bunun gibi hikâyeleri dinlerken gözlerimiz parlıyordu. Morrissey gibi, o satıcı gibi olmak istiyorduk, kendimizi hem sıradan hem inanılmaz üstün hissediyorduk.

“Her şeyi düşündüm,” dedi Pancho evin kapısını tek vuruşta açtıktan sonra. Marquito’yla bakışlarımızı ona çevirdik. İşaretparmağıyla başını işaret ederek, “Her şey burada,” deyip duruyordu. Yeni uyanmıştı. Saçları karmakarışık, gözleri kanlanmıştı. Yanımıza oturdu, kafasında bir şey kurarken takındığı o dengesiz yüz ifadesiyle karşıya baktı. Marquito da ben de sözlükleri bir kenara bıraktık. Pancho’nun aklından geçenleri bize anlatmasını bekledik ama hiçbir şey söylemedi. Kafasını toparlamaya çalışırcasına derin derin nefes almakla yetindi.

“Camilo nerede?” diye sordu birden.

“Odada seninle değil miydi, uyumuyor muydu?” dedim ve tekrar sözlüğü elime aldım. Sayfaları J harfine çevirdim, jealous of youth’taki jealous’ı arıyordum.

“Nasıl yani?” dedi Pancho, kafası karışmıştı. Tek hamlede ayağa kalkıp eve girdi.

Rüzgâr sokağın tozunu kaldırınca gözüme girmesin diye ellerimle yüzümü örttüm. Mevsim ne olursa olsun Talcahuano’da rüzgâr eksik olmazdı. Pancho yeniden dışarı çıktı, bu defa saçları ıslaktı ve elinde bizim için kestiği karpuz dilimleri vardı.

Karpuzdan birkaç ısırık aldıktan sonra, “Kiliseden müzik aletlerini çalacağız,” dedi kararlı biçimde. “Ben gitarı istiyorum.”

“Peki ya Camilo?” diye sordu Marquito.

“Odada, uyuyor.”

“Planımızın şarkı sözlerini çevirmek olduğunu sanıyordum,” dedim.

Yüzüme bakmadan, “Şimdi yapacak iki şeyimiz oldu,” diye yanıt verdi ve karpuz çekirdeklerini tükürdü. Pancho daima her şeyi aynı anda yapmak isterdi.

“Hangi kilise?” dedi Marquito.

“Batşeba’nın babasının kilisesi,” diye yanıtladı. Yeniden ayağa kalktı. Eve girdi ve sözlerini çevirmekte olduğumuz “Meat is Murder”ın ilk kısmını çaldı. Sesini sonuna kadar açtı, epilepsi atağı geçiriyor gibi kollarını sallayarak dans etti ve sonunda bir sıçrayışla hemen önümüzde duracak biçimde sokağa doğru atladı.

Batşeba, Talcahuano’daki Kutsamak İçin Kutsananlar adlı evanjelist kilisenin papazının kızıydı. Küçükken onunla da oynardık, ta ki babası kendini büsbütün din işlerine verip papaz olana kadar. Yazın başından beri Pancho onu etkilemek istiyordu. Aslında ikimiz de Batşeba’ya taliptik ama Pancho benden daha kararlıydı, onu görmek için kilisedeki buluşmalara bile giderdi. Hırsızlık fikri de önceki günkü buluşmada aklına gelmişti – evanjelistler yaptıkları ayin türevi şeylere buluşma derdi. Pancho adeta mistik bir aydınlanma yaşadığını söyledi. Anlattığına göre herkes elleri havada, “Yaşıyor, yaşıyor. Ölmüştü, dirildi. Yaşıyor, yaşıyor. Kutlu olsun,” diye dua edip şarkı söylediği sırada fon müziğinin papaz kürsüsünün yanındaki dar alanda çalan bir gruptan geldiğini fark etmişti. Bir an müzik aletlerini onları çalan müzisyenlerden bağımsız biçimde havada görmüştü: gitar, bas, bateri ve klavye. Tanrı’nın ona göründüğünü ve kendisine yeni bir misyon yüklediğini hissetmişti, sanki müzik aletlerini çalmasını istiyordu. Bir önceki sene Tanrı’nın var olmadığına, varsa da bizi ilgilendirmediğine karar vermiştik. Yine de Pancho’nun böyle şeyler demesi bizi şaşırtmıyordu. Evanjelistlerle sonsuz uyumlu bir özelliği vardı: fanatizmin neden olduğu bir tür esrime, hezeyan. Onu günahla geçen yılların ardından Hıristiyanlığa dönmüş birisi olarak düşünebilirdiniz ya da bir köy meydanında müritlerini Marquito ve benim gibi insanların oluşturduğu küçük bir grupla çevrelenmiş, mistik translara giren ve kendini peygamber ilan eden birisi.

Camilo geldiğinde Pancho henüz planının tamamını açıklamamıştı. Camilo ondan bir yaş büyüktü. Pancho gibi o da kısaydı ama daha zayıftı. Ne fiziksel olarak ne de başka açılardan daha büyük duruyordu ama bu açığı daha sert davranarak kapıyordu. Birileriyle habire yumruk yumruğa girerdi, özellikle de Pancho’yla. Üzerinde uyurken bile çıkarmadığı eşofmanı vardı yalnızca, kahvaltı niyetine elinde bir parça karpuz tutuyordu. Kaşlarını kaldırarak bizi selamladı ve üçümüzden uzağa, yere oturdu. Keyifsiz bir tavırla başını evin duvarına dayadı, Pancho’nun dalaveresiyle hiç ilgilenmediğini iyice göstermek istiyor gibiydi.

Camilo merdivenin bir ucunda, bizse basamakların dibinde durmuş, o sabah bir araya gelebilmiştik sonunda. Her birimizi hücuma hazır bir çete üyesi gibi kendi rolünü oynarken gözümün önüne getirebiliyorum. Küçük oğlan Marquito, baş belası Camilo, çılgın fikirlerle dolu, asi ve fevri Pancho ve madalyonun öteki yüzü olarak daha sakin, sessiz, düşünceli, sadık dost kimliğiyle bendeniz. Oracıkta toplanmış Pancho’yu dinliyorduk; kendinden geçmiş halde, kekeleyerek planlarını anlatıyor, denizde sörf yaparmış gibi bir dalga kırılmadan bir başkasının altında kalma pahasına cümlesini bitirmeden yenisine başlıyor, sözünü tutarlı bir biçimde bitiremiyordu. Marquito’yla ben sık sık sözünü kesip sadede gelmesini söylüyorduk.

Elimizde önemli bir bilgi vardı: Müzik aletlerini geceleri tapınakta bırakıyorlardı. Pancho bilgi almak için yanaşıp tebrik ettiği basçıdan öğrenmişti bunu. Tapınak aslında eski bir ahırdı, ahır da vakti zamanında umumi bir spor salonuydu.

Başta Camilo, Pancho’nun planına ve ısrarına umursamaz yaklaştı ama kısa süre sonra huzursuzca sorular sormaya başladı.

“Peki aletleri nasıl paylaşacağız? Gitarı ben istiyorum.”

Bu müdahale kardeşler arasında bitmek bilmeyen bir kavgaya yol açtı. Sonunda akşama doğru anlaştılar: Camilo bateri, Pancho gitar, Marquito bas, bense klavye çalacaktım. Kişiliğimle uyuştuğunu düşündüğüm için klavye çalma fikri hoşuma gitmişti. Klavyeciler genellikle rahat ve daha akıllı tiplerdi. Yine de seçme şansım olsaydı gitarı tercih ederim.

Günün sonunda bu yeni plan hepimizi Pancho kadar heyecanlandırmıştı, ayrıntıları önümüzdeki günlerde düşünmeye karar verdik. Dönerken kömürle yol kenarına yazılmış şu sözleri gördüm:

Give up education as a bad mistake.¹

Eve dönerken, bakalım günler neler getirecek diye düşündüm. İçim umutla doldu. Tüm bu hırsızlık olayının nasıl sonuçlanacağını bilmiyordum ama düşünmesi bile bana enerji ve güven veriyordu. Ortaya çıkabilecek tüm belirsizliklere ve güçlüklere karşı bana güç veren bir yenilmezlik hissi beliriyordu. Bir gece evanjelistlerin ahırından zaferle çıkarken hayal ediyordum bizi. Müzik aletlerini çalma amacımız belli değildi. Kendimi klavyede “How soon is now?” çalarken düşünemiyordum ama Carrasco’larla beraber paramızın yetmeyeceği enstrümanların keyfini çıkarırken hayal edebiliyordum.

Evi birkaç haftadır etkisi altına alan aseptik çamaşır suyu kokusu burnumu sızlattı. Bu koku evde baskın olan ve alışkın olduğumuz nemli, yanık ahşap kokusuna kıyasla yeniydi. Annem Concepción’da birkaç aileye temizliğe gitmeye başladığından beri hijyen ve intizam konusunda takıntılı hale gelmişti.

Anneminki hariç tüm odalar karanlıktı. Vaktini kardeşlerimle geçirirdi. Daha önce ev dışında hiç çalışmamıştı, sanırım bir zamanlar olduğu gibi beraber vakit geçirmenin keyfini çıkarıyorlardı. Benim Los Tres² kasetlerimden biri çalıyordu. Gülerek şarkıya eşlik ettiklerini duydum: “Kim şu karşıdan gelen, bu kadar güzel, bu kadar nazik.” Perdenin arkasına saklandım, kapıya, karanlığa doğru yolu yarılamıştım. Annemi neşeli görmek garipti. Bilhassa genç görünüyordu, kardeşlerimden biri gibiydi. Babam evde yoktu. Bir müddet onları seyrettim. Bir an ablam Carola bulunduğum yere baktı. Beni sinir edecek bir şey söyleyip kavga çıkaracağını sandım –nedense bir süredir beni paylamak için fırsat kolluyor gibiydi– fakat beni görmezden geldi. Artık daha kuvvetli, daha yüksek sesle şarkı söylüyor, parmaklarını şaklatarak dans edip manasızca, tahrik edici şekilde öne eğiliyor, böylece küçük kardeşimi ve annemi daha çok güldürüyordu, onlar da devam etmesi için ablama alkış tutuyordu. Onu izlediğimin farkında olduğundan emin halde bakışlarımı Carola’ya sabitledim ve karanlıktan ona bakarken bir an çocukluğumuzda ne kadar eğlendiğimizi anımsadım. Sadece ikimiz varken ne kadar yakın olduğumuzu. Dönüp odama yürüdüm, kendimi yatağa attım. Geç saatlere kadar, babam gelene dek şarkı söyleyip gülüşmelerini dinledim.

Anahtar kilidi çevrildi ve birkaç saniye içinde ev sessizliğe gömüldü. Babam koridorda dosdoğru ilerledi. Profilinin gölgesi kapımın eşiğine düştü. Başı yukarıda, karanlıkta durdu. Denizci tıraşı duruyordu; alt kısımlar kazınmış, tepedeki saçlar yana taranmış, yanakları sinekkaydı, bıyıkları özenle kırpılmış. Sanki bir yere gidecekti. Sürdüğü İngiliz kokusunu yatağımdan bile duyuyordum. Fakat bu denli taze bir kokuyu sarkmış suratına ve yüzündeki bitik ifadeye yakıştırmak imkânsızdı. Bana selam vermedi. Belki odanın boş olduğunu veya uyuduğumu zannetti. Ya da bir şey demek istemedi. Ben de selam vermedim. Derin bir nefes aldı, banyoya girdi. Sonra evden çıktı ve o gece bir daha eve girdiğini duymadım.

Ertesi sabah Pancho yanında bir dolu kitapla merdivenlerde oturmuş bizi bekliyordu. Bu kez daha da heyecanlı görünüyordu, sabahın köründe uyanmış ya da hiç uyumamış gibiydi. Gizemli bir ses tonu takınarak soyguna dair aklına müthiş bir fikir geldiğini, herkes toplanınca anlatacağını söyledi. Yanında duran kitaplar kim bilir nereden aşırılmış birtakım sözlükler ve ansiklopedilerdi. Az sonra bir torba tütünle Marquito geldi. Merdivene oturur oturmaz sigara sarmaya başladı, bu konuda doğuştan yetenekliydi. Tütünü sokaktan topladığımız izmaritlerden biriktiriyor, sonra da gazete kâğıdında saklıyorduk. Sigara kâğıtlarından Marquito sorumluydu, onları annesinin çantasından aşırıyordu.

Pancho sigarayı Marquito’nun elinden alıp derin bir nefes çekti ve, “Bu son sigara,” diye duyurdu. İzmariti hepimize gösterdikten sonra yüzüne yaklaştırdı, veda eder gibi baktı, ardından işaretparmağı ve başparmağıyla fırlatıp attı.

“Ganimetler için bazı fedakârlıklar yapmamız gerek.”

“Senin zorunla mı yapacağız?” diyerek karşı çıktı kapının eşiğinde beliren Camilo. Pancho derin bir nefes verip uysal bir tebessüm takınarak karşılık verdi.

“Ben kolay olacak demedim ki. İzin ver de açıklayayım.” Durdu, temiz havayı ciğerlerine çekti. “Şimdi sigaraları bir kenara bırakacağız, çünkü soygun için çalışmamız gerek.” Ayağa kalktı ve fazlasıyla heyecanlı bir halde, gözlerini kocaman açarak bize baktı. “Japonların kadim casusluk ve çetecilik sanatını öğreneceğiz: ninjutsu.”

Camilo, “Ninja mı?” dedi abartılı ve zorlama bir gülüşle. “Ninja kılığına mı girmek istiyorsunuz? Ninja Kaplumbağalar gibi mi?”

Pancho’nun heyecanlı gülümsemesi bir anda kayboldu.

“Bırak da bitireyim Camilo,” dedi rahatsız bir biçimde ama sözüne devam etmedi. Bir süre suskunluğunu korudu, sonra bana döndü. “Sen ne düşünüyorsun?” Bakışlarıyla onu onaylamam için yalvarıyordu.

“Evet, grubun küçük beyni fikrini söylesin.”

“Bilmiyorum... Ninjalar filmin kötü karakterleri değil midir?” dedim kuşkuyla. Pancho’nun gözleri parladı ve özgüvenli gülümsemesi geri geldi.

Camilo ironik bir ses tonuyla, “Bir günde pat diye nasıl ninja olacağız peki?” diye sordu ve kardeşler arasında yeni bir tartışmaya yol açtı. Bu arada Marquito ile ben de Pancho’nun elimizden aldığı sigarayı sarıp içme fırsatı yakalamıştık.

Pancho’nun olayları karman çorman etme gibi bir kabiliyeti vardı. Fikir üstüne fikir uyduruyor, hiçbirinde karar kılmıyordu. Yine de bu konudaki özgünlüğü inkâr edilemezdi, hiç düşünmeden gelen spontaneliği büyüleyiciydi. Sanki dünya Pancho ona hayran olsun diye yaratılmıştı. Yüzünde o kararlı ifadeyle kendi fikirlerinde nasıl kaybolduğunu bugün bile anımsıyorum. Sanırım Camilo’nun kıskandığı bir şeydi bu, onunla sık sık alay etmesi de bu yüzdendi. Pancho’nun yanında herkes bir sahtekâr gibi görünüyordu.

Camilo yumruğunu Pancho’nun göğsüne dayadı ve, “Tamam, tamam,” dedi, “ne yapacağız onu söyle.”

Pancho aslında ninjutsu hakkında pek bilgi bulunmadığını, bu yüzden önce bulduğu ansiklopedilerdekileri okuyacağımızı, ne yapmak gerektiğine ondan sonra bakacağımızı söyledi.

“Peki neden başka bir şey denemiyoruz?” dedi Marquito. “Okulda kung fu dersi almıştım.”

Pancho “sonunda” der gibi ellerini havaya kaldırdı.

“Ninjutsu sanatını öğreneceğiz, çünkü ninjalar da bizim gibi.” Kullandığı ses tonunun resmiyeti öyle anlamsızdı ki kendisi bile dayanamayıp gülmeye başladı. Birkaç kez yerinde zıplayıp sakinleşti, kendini zorlayarak gülünç bir ciddiyetle bize baktı ve bir şeye uyum sağlamış veya ikna olmuşçasına başını salladı. Sonra kendini daha fazla tutamadı ve yine kahkahalara boğuldu.

Pancho’nun bana havale ettiği, gazete fasikülüne benzeyen birkaç ansiklopediyi okuduktan sonra ninjaların “bizim gibi” olduğunu söyleyerek neyi kastettiğini anladığımı düşündüm.

Toparlayabildiğimiz bütün bilgi üç sayfayı geçmiyordu, üstelik bunların çoğunda doğrudan ninjalardan bile bahsedilmiyor, sadece samurayları konu edinmek amacıyla ninjalar onların ezeli düşmanı ve rakibi olarak gösteriliyordu. Anlayabildiğim kadarıyla ninjutsu’daki dövüş teknikleri ve taktikleri samurayların benimsediklerinin gelişmiş bir türüydi, aralarındaki fark onlara esin kaynağı olan ideallerinde yatıyordu. Japonya’da yüzlerce yıl hüküm sürmüş elit askerler olarak samurayların felsefesi dogmalarla ve üstünlük, onur, yükümlülük, bağlılık gibi kavramlarla doluydu. Buna karşılık ninjalar anonim olarak sabotaj ve casusluk faaliyetleri gerçekleştiren bir paralı asker grubuydu. Samuraylık için belli bir soydan gelmek, yani bir aile adına ve varlığa sahip olmak mecburiyken, ninjalık için tek koşul kaybedecek hiçbir şeyinin olmamasıydı. Savaş sanatı konusunda ikisini karşıt gruplar haline getiren fark da esasen buydu. Ninjalar yoksul oldukları için onurlu ya da onursuz her türden işe razıydı. Pancho’nun da bu yüzden hoşuna gittiğini düşündüm. Nitekim haklıydı, ninjalar da bizim gibiydi.

O gece uzanmış, ninjaların kılık değiştirerek kalelere girmek, muhafızları öldürmek için doğru an gelene dek saklanmak ve sonrasında kaçmak üzere kuleleri ateşe vermek gibi bazı klasik operasyon biçimlerini okurken küçük kardeşim Andrea ile aramızda kısa bir konuşma geçti. Yandaki yatakta belki de saatlerdir bana bakıyordu, bense ansiklopedilere gömülmüştüm. Üçümüz aynı odada uyuyorduk. Babamın yaptığı bir ranza ile tek kişilik bir yatağın güçlükle sığdığı küçük bir odaydı. Ranzanın üstünde Carola, altta Andrea yatardı. Bense yüzde yüz bana ait olan yatağın keyfini sürerdim.

“Yarından sonraki gün anneanneme gideceğiz,” dedi Andrea, ben ansiklopedideki “kimliğini belli etmeksizin gizlice kaçmak” sözlerinin altını çizerken.

Anneannem Arauco eyaletinde, Tirúa’da yaşıyordu, Talcahuano’ya yaklaşık dört saatlik mesafedeydi. Tatillerimizi onun köyünde geçirirdik. Anneannemle dayılarım buğday ve yulaf yetiştirirdi. Tarla ormanla iç içeydi. Çocukken annem ve kardeşlerimle birlikte okaliptüs ağaçları arasında gezinmeyi pek severdim. Adeta endüstriyel olarak hesaplanmış bir mesafeyle dikilmiş, birbirinin tıpatıp aynısı olan koca çubukların arasında her defasında kaybolurduk. Tabii o sırada düşündüğüm şey köydeki günlerimiz değildi, küçük kardeşimin söylediklerini doğru dürüst dinlememiştim bile.

“Sus Andrea!” diye bağırdı Carola yukarıdaki yatağından. “Ne çok konuşuyorsun.”

“Efendim?” dedim Andrea’ya gözlerimi ansiklopediden ayırmadan.

“Susun ve ışığı kapayın!” diye azarladı Carola tekrar.

“Dur bir dakika,” diyerek ben de ona bağırdım. Son zamanlarda bana olan tavırları canımı sıkıyordu.

“Diyorum ki, yarından sonraki gün anneannemin evine gideceğiz,” diye yineledi kardeşim daha kısık sesle.

“Ah, ne güzel, anneanneme ve dayımlara benden selam söyle,” diye yanıtladım ilgisizce.

“Sen babamla kalacaksın,” dedi daha da kısık ve biraz da tereddütlü bir sesle. Bunu beyan olarak mı soru olarak mı söyleseydi, kararsız kalmıştı sanki.

“Andrea!” diyerek ablam tekrar çıkıştı.

“Galiba,” diye cevap verdim Carola’nın müdahalesine aldırmadan.

Ansiklopediyi yere bırakıp ışığı kapadım. Gözlerim odadaki karanlığa alışınca Andrea’nın halen aynı şekilde yan yatarak bana bakmaya devam ettiğini gördüm. Çizgi filmlerde kasvetli bir ormanda saklanan hayvanların tipik görüntüsünü andıran pasparlak gözleri kuşkuya yer bırakmıyordu. Beni görebildiğini düşünerek ona gülümsedim ama bana bir yüz ifadesiyle yanıt verdiyse bile göremedim. Yan tarafa döndüm, gözlerimi kapadım ve tekrar ninjaları düşünmeye başladım.

“Senin baban askerdi ya, kullanabileceğimiz bir tabancası filan yok mu?” diye sordu bana Camilo.

“Bilmiyorum,” dedim. Huzursuz olmuştum ama doğruydu, bilmiyordum. Küçükken barutsuz mermilerle oynadığımı hatırlıyordum.

“Sen hiç tabancalı ninja gördün mü?” dedi Pancho kardeşine. “Geleneksel silahlar kullanacağız: ip, zincir ve bir sürü şuriken.”

Şuriken ninjaların kullandığı yıldızlardı. Bunların nasıl yapıldığını bildiğimi söyledim. Babam bana plastik bir şişe kapağı ve beş çiviyle benzer bir şey yapmayı öğretmişti. Onları ağaç gövdelerine fırlatarak bütün akşamlarımızı beraber geçiriyorduk.

“Eğitimimiz”e başlamak üzere meydana yürürken annemle kardeşlerim geldi. Her birinin elinde kocaman paketler vardı. “Ev mi taşıyorsunuz?” diye dalga geçti Pancho. Annem şefkatle onu selamladı ve gülerek yine ne dolap çevirdiğini sordu. Annem hâlâ çok genç görünüyordu. Siyah saçlarını açık bırakmıştı. Herkesi yanağına bir öpücük kondurarak selamladı. Bana uzun uzun sarıldı ve Clara’nın, yani anneannemin yanına gittiklerini söyledi. Kardeşim boynuma atlayıp beni çok özleyeceğini söyledi ama Carola onu sırtından çekip hızla benden ayırdı. “Ben de vedalaşmak istiyorum,” dedi bahane olarak. Ama yanağımdan hızlıca öper öpmez yine hızla geri çekildi. Gözlerime bir an olsun bakmadı. Daima peşinde olan Camilo’nun yanağına birkaç kez dokundu, sonra gerisinde kalan annemle kardeşime acele etmelerini söyledi.

Saldırıya üç haftadan az bir süre kalmıştı.

Talimlerin bir bölümünü Santa Julia’daki San Francisco Meydanı’nda yapıyorduk. İdeal bir yerdi, çünkü sakin sakin çalışabileceğimiz tahtadan ve metalden oyuncaklar vardı; o kadar eski ve yıpranmış haldelerdi ki neredeyse hiçbir çocuk onlarla oynamıyordu. Sonuçta ninjutsu hakkında pek bilgi edinemedik, biz de sahip olduğumuz kıt bilgiyle, sensei’miz olmaksızın, içgüdüsel olarak bize hayati gelen konulara çalıştık. Ninjutsu kelime anlamıyla “tüyme sanatı” demekti, yani öncelikle hızlıca kaçmayı ve her hareketimizi sessizce yapmayı öğrenmek zorundaydık.

Denge tahtası üzerinde durmaya çalıştık, oyun parkındaki aletlerden tutun evlerin çatılarına, terk edilmiş fabrikaların duvarlarına kadar önümüze çıkan her şeye tırmandık. Kimi zaman iplerden yararlandık ama genellikle ellerimizi kullandık. Hızımızı artırmak için yokuş aşağı koşup yolda önümüze çıkan engellerin üzerinden atladık. Tırmanmak, koşmak ve atlamak işin en kolay kısmıydı. Yara bere içinde kalıyorduk ama enerji patlaması yaşıyorduk, özellikle de kısa bacaklarına rağmen hepimizden yükseğe sıçrayan Pancho.

Öğrenmekte zorlandığımız şey usulca, ses çıkarmadan hareket etmek olmuştu. Ninjalar o denli sessizdi ki önlem olarak bazı kalelere minimum temasta bile gıcırdaması için özel zemin döşemeleri yapılmıştı. Bunlara “bülbül zemin” deniyordu, çünkü yerden çıkan alarm sesi bülbül sesine benziyordu. İki yeteneğimizi de geliştirmek için günü iki kısma ayırıyorduk: Sabahları oradan oraya koşuyor, öğleden sonralarıysa nispeten yorgun ve isteksiz bedenlerimizle, adımlarımızı ve hareketlerimizi sessiz hale getirmeye çalışıyorduk.

Carrasco’ların odasını boşaltarak ahşap zemini çalışmaya hazır hale getirdik – o dönem Carrasco’ların salonda yatıp kalkması gerekti. Pamuklu kumaş sesi azalttığı için çoraplarımızı çıkarmıyorduk. Hepimiz sıraya girdikten sonra en öndeki kişi ses çıkarma konusunda herhangi bir kısıtlama olmadan odanın içinde istediği hareketi yaparak diğerlerini yönlendiriyordu. Arkasındakilerin ise yerdeki tahtaları gıcırdatmadan onun hareketlerinin aynısını yapması gerekiyordu, tıpkı Büyük Maymun³ oyununda olduğu gibi. Bacaklarımızı hareket ettirirken parmak ucunda, yavaş yavaş ve dikkatle ayaklardan destek alıyorduk. Ses çıkaran kaybediyordu. Bir başka alıştırma: Bir yere dayanmadan, bacaklarımız karıncalanıncaya kadar çömeliyorduk, bu şekilde kim daha uzun süre dayanırsa o kazanıyordu. Çoğunlukla kazanan ben, ilk kaybedense Pancho olurdu. Son alıştırma: Birimizin gözlerini bağlayıp odanın ortasında duruyor, kalanlarımız neredeyse nefes almaksızın çevresinde dolaşırken bizi yakalaması gerekiyordu. Geceyi yorgun argın bitiriyorduk ama ertesi güne daha dinç başlıyorduk.

Bazı geceler, çalışmalardan kalan boş zamanlarda babamın eşyalarının arasında tabanca aramaya koyuldum. Neden bilmiyorum ama silahı olup olmadığını öğrenmek istiyordum. Çekmecelerini, giysilerini, bazı eski valizleri, alet çantasını, hatta annemin bazı eşyalarını bile karıştırdım. Bulduğum tek şey oraya buraya dağılmış birkaç tahta parçası oldu. Aldığı askeri eğitimden dolayı çok düzenli ve özenli biri olduğu için bu durum garipti. Daha sonra bu yıpranmış tahta parçalarının evin her yanında olduğunu fark ettim. Farklı boyut ve türlerde, hemen hepsi işe yaramaz haldeydi; ya kırık, ya çok eski ya da yanmıştı. Babamın bunlarla bir şey yapmayı planladığını düşündüm, belki de annemin o kadar ısrar ettiği atölyeyi yapmak için malzeme topluyordu.

Günler geçtikçe babam tahta parçaları biriktirmeye devam etti. Annem ve kardeşlerim gittiğinden beri ev berbat durumdaydı. Gitmelerinin tek iyi yanı evin artık çamaşır suyu kokmamasıydı. Bir de renkli kalemle iş ilanlarının işaretlendiği gazete yığınları vardı: “Güvenlik şirketinde çalışacak güvenlik görevlisi aranıyor”, “titreşimli beton mastarı kullanabilen işçi”, “hammaddelerin ayrılması ve paketlenmesi işlemleri için makinist”. İşlerin çoğu şehir dışında, ya Santiago’da ya da daha kuzeydeydi. Gazeteleri annem alırdı. İlanları işaretler, babam baksın diye kahvaltı masasının üzerine bırakırdı. Babama başka yerlerde para kazanılabileceğini, herkesin Talcahuano’yu terk ettiğini söylerdi. Ben babamın gazeteleri attığını sanıyordum. Bir defasında, “Evimi bırakmayacağım, hiçbir yere gitmeyeceğim,” diye anneme bağırmıştı. Fakat şimdi tüm gazeteler orada, umuttan ziyade yenilgi