Tahterevalli

İlker Karakaş

Öykü

Notos Kitap 049

Edebiyat 016

Öykü

©İlker Karakaş, Tahterevalli 2011

©Notos Kitap Yayınevi, 2011

Birinci Basım

Haziran 2011

Sertifika 16343

Kapak Tasarımı

Faruk Ulay

Notos Kitap Yayınevi

İnönü Caddesi, Emektar Sokak, 18/1

Gümüşsuyu, Beyoğlu 34427 İstanbul

0212 243 49 07

notoskitap.blogspot.com

Bu dijital eser Libronet e-kitap atölyesinde üretilmiştir.

İlker Karakaş

Bodrum’da, 1968’de doğdu. İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi (1998). Bodrum’da avukatlık yapıyor, yazıyor. İlk öyküsü 1997’de Adam Öykü’de yayımlandı. İlk kitabı Hennoz (2007) Notos Kitap’tan yayımlandı.

Emre Kapkın’a

“Bir yazardan şu sorunun yanıtını beklerler: Yazdıklarınız ne kadar sizsiniz? Bu soruyu cevaplamak sanıldığı kadar kolay değildir. Hepsi benim deseniz gereksiz bir üstlenme ve yük, hiçbiri ben değilim deseniz korkakça bir kaçış olur adı. Bu soruyla çokça karşılaştım, soruyu anlamlı bulmadım.”

– Sibel K. Türker

TAHTEREVALLİ

Üst kattaki yatak odasında uyandığımda öğlen olmak üzereydi. Ter içindeydim. Sıcak bir temmuz günü. Sevmem temmuzu. Eylülü ya da ekimi severim. Belki biraz da kış aylarını. Öteki ayları sevmem. Yattığım yerden bunları düşündüm, ama havaların sıcaklığını ne kadar düşünseniz de bununla kendinizi fazla oyalayamazsınız. Sonunda gerçekle yüzleşmek zorundasınız. Nedir gerçek? Ağzımdaki acıdır, başımdaki ağrıdır, yataktan kalkamamaktır. Çok iyi bildiğim şeyler. Defalarca akşamdan kalma uyandım ben. Hep gece ne olduğunu hatırlamaya çalışırım. Bazen hatırlarım, bazen hatırlayamam. Ya da bazılarını hatırlar, bazılarını hatırlayamam. Dün gece? Evet biraz hatırlıyorum. Karımla güzel güzel içiyorduk. Ne mi? Rakı, yanında da beyaz peynir. Yazlıktayız. Hemen yakınımızda komşularımız var. Onlarla konuştuk. Hatta birisiyle yeni tanıştık. Geldi masamıza oturdu. Bir kadeh de onunla içtik. Ne güzel. O gidince içeri girdim. Bir kadeh daha koydum. Televizyonun karşısına oturdum. Kaçıncı kadehti? Saymam, uğursuzluk getirir. Ama çok olmuştu. Televizyon seyrettim. Sonra... sonrasını hatırlayamıyorum. Televizyonun karşısında uyuyakalmış olmalıyım ki karım beni yukarıya çıkarıp yatırmış. Tabii öyledir. Başka ne olsun.

İşte yatakta bunları düşünüyordum. Sonra karım geldi yatak odasına.

“Günaydın,” dedi.

Yanıt vermedim, yalnızca gülümsedim.

“Dün geceyi hatırlıyor musun?” dedi.

Göğsümün sıkıştığını, vücudumu bir korkunun kapladığını hissettim.

“Biraz hatırlıyorum,” diyebildim.

“Ne kadarını hatırlıyorsun?”

“İçiyorduk işte.”

“Eee, sonra?”

“Sonra ne? Herhalde televizyonun karşısında uyuyakalmışım.”

“Hatırlamıyorsun yani?”

Hatırlayamıyordum. Çok utanıyordum. Ne yapmış olabilirdim? Bir seferinde odanın ortasındaki sehpanın üstüne işemiştim. Bunun gibi bir şeyler yapmış olabilirdim. Ya da komşuları rahatsız etmişimdir. Oysa gün içinde nasıl kibar nasıl beyefendiyim. Sitenin en aklı başında adamı. Avukat Arman bey. Ya gece? İçip içip çevreye rahatsızlık mı verdim?

“Komşularımızı mı rahatsız ettim?”

“Hayır, herkes uyumuştu. Öyle bir şey değil.”

Karım beni meraklandırıyordu. Kötü bir şey yapmamıştım belki de. Tabii ya niçin kötü bir şey yapayım.

“Seviştik mi? Onu mu hatırlayamıyorum?”

“Bırak Allah aşkına, sevişecek halde değildin.”

“Ne yaptım söylesene.”

“Balkondan atlamaya kalktın.”

Düşündüm, zorladım kendimi. Hiç hatırlamıyorum. Alkol böyle bir şey işte. Nefret ediyorum alkolden.

“Eee, sonra?” diyebildim.

“Yarı beline kadar sarktın.”

Karım yatakta oturmuş endişeli endişeli bana bakıyordu. Az kalsın balkondan düşeceğimi, beni nasıl zorla tutup içeri aldığını anlattı. Ağlayabilsem belki düzelecektim. Ama onu da yapamıyordum. Üzülüyordum. Yalnızca üzülüyordum.

“Başının üstüne düşüp ölebilirdin. Ölmene neden olacak kadar yüksek balkon.”

İkinci kat balkonundan atlamaya kalkmıştım. Tehlikeli bir yükseklik.

“Niçin böyle yapıyorsun Arman?” dedi karım.

Niçin yapıyordum böyle? Oysa akşamdan her şey ne kadar iyiydi. Neşeli neşeli sohbet ediyorduk. Sonrasında niçin sapıtmıştım?

İlk kez de değil, sürekli yapıyordum bunu.

“Bir sorun var,” dedi karım.

Evet, bir sorun vardı.

“Ya ölçülü iç ya da bırak,” dedi.

Bırakmayı denemiştim. Bırakamıyordum. Ölçü denen şey de benden çok uzaktı. Ne yapmalı?

Karım yanımda oturuyor. Ne zordur alkoliğin karısı olmak.

“Niçin çok içiyorsun?” dedi.

Bilmem ki niçin çok içiyorum. Çok sevdiğim güzel bir kızım ve iyi huylu bir karım var. Yetiştiğim, büyüdüğüm çevredeki kadınlardan farklı, ötelerden birisi karım. Şanslıyım. Peki öyleyse niçin?

“Uzun hikâye,” dedim.

“Anlatmayı dene bakalım,” dedi karım.

Anlatılabilir mi? Anlatmak istesem de anlatabilir miyim? Neyi anlatacağım? Ne var ki anlatayım?

“Ne anlatayım?” dedim.

“Ne zaman başladın içmeye?”

“Yaklaşık yirmi yıl oldu.”

Kırk yaşındayım. Yirmi yıldır aralıksız içiyorum. On altı, on yedi yaşlarında da içtiğimi hatırlıyorum ama bir bira, iki bira. Asıl içmem yirmiden sonra.

“Nasıl başladın?” dedi karım.

Nasıl başlanır içmeye? Dostlarınızla yemeklerde, sosyal ortamlarda, düğünde dernekte başlanır. Yavaş yavaş da doz artar. Ben öyle başlamadım.

“Yirmi bir yaşında hastalandım. O zaman başladım.”

Evet o zaman başladım. Bir odada akşama kadar tek başıma oturuyordum. İçmeye de öyle başladım. Tek başıma bir odada. Yalnız içerdim ben.

“Ne hastalığı?” dedi karım.

Evleneli sekiz yıl olmuştu. Evlenmeden önce de bir yıl beraber yaşamıştık karımla. Söz etmediğim bir konuydu. Söz etmeli miydim? Ne bileyim. Şimdi yatak odasında oturuyorduk. Dün gece balkondan atlamaya kalkmıştım. Hatırlamıyorum. Ama yirmi yıl öncesini çok iyi hatırlıyorum. Karım anlatmamı bekliyor.

“Kızımız nerede?” dedim.

“Havuza giriyor.”

Büyük havuzlu bir sitede oturuyoruz. Param var. Dokuz yıldır avukatlık yapıyorum. Evliliğimiz boyunca karımla sorunum olmadı. Kavga etmeyiz. Tartışmamız bile azdır. Yolundadır her şey.

Peki niçin çok içerim o zaman?

“Anlat bakalım şu hastalık işini,” dedi karım.

Kalktım giyindim. Beraber aşağı indik. Kahvaltı masası duruyor. Kızım kahvaltısını yapmış, karım beni beklemiş. Kızınızla kahvaltı yapamamakla neler kaçırırsınız bir bilseniz.

Oturduk masaya. Kızım karşımızda havuzda yüzüyor. Uzaktan komşulara bakıyorum. Acaba beni gördüler mi dün gece? Karım ne düşündüğümü anlamış olmalı ki beni rahatlatıyor.

“Merak etme kimse görmedi.”

Ağzıma biraz peynir atıyorum. Acı. Midem kalkmış halde. Tat alamıyorum. Kussam mı? İstediğim zaman da kusamam ki?

“Anlatmayacak mısın?”

“Anlatacağım.”

Anlatacaktım da ne kadarını anlatacaktım, onu bilmiyorum. Bir deneme yapalım bakalım.

“Yirmi bir yaşında İzmir’deydim. Hukuk fakültesinde genç bir öğrenci. Sonra ansızın hastalandım. Yazdan kışa geçtiğimiz dönemde. Ekim, kasım ayları. Kasvetli sonbahar günleri.”

Bir taraftan da kahvaltı yapıyorduk. Karım sözümü kesmeden beni dinliyordu.

“Öyle bir hastalık ki aniden vücuduma yayılıverdi. Her şeyden korkmaya başladım.

“1 Sokağa çıkamıyordum.

“2 Hiçbir arabaya binemiyordum.

“3 Okula gidemiyordum.

“4 Dışarıda yemek yiyemiyordum.

“5 Yakınlarım dışında kimseyle konuşamıyordum.

“Liste o kadar uzatılabilir ki. Birden eve kapanmak zorunda kaldım.”

“Peki niçin?” dedi karım.

“Korkuyordum işte.”

“Hiç mi çıkmıyordun sokağa?”

“Hayır canım. Her gün çıkıyordum. Ama korka korka. Denemeler yapıyordum okula gitmek için, arabalara binmek, insanlarla konuşmak için. Ama boşunaydı.”

“Peki ne oluyordu arabaya binince mesela?”

“Diyelim ki evden çıktım. İlk yapılacak şey durağa gitmek, otobüse binmek ve okula ulaşmak. Yaklaşık yarım saat sürüyor okul yolu.”

“Eee, gittin durağa, sonra?”

“Korka korka otobüsü bekliyorum. Sonra otobüs geliyor. Biletimi atıp içeri geçiyorum ve en fazla bir ya da iki durak gidebiliyorum. Sonra atıyorum kendimi dışarı.”

“Ne oluyor?”

“Terlemeler, titremeler, bir panik hali senin anlayacağın. Zar zor okula gitsem bile, aynı şey orda da devam ediyor. Sınıfa, kantine giremiyorum. Kapalı yerde bulunmam hemen hemen imkânsız.”

“Sonra?”

“Toparlanmaya çalıştım. Yapılması gerekenleri yaptım. Yakınlarıma, arkadaşlarıma durumu anlattım. Bir çare arayışı. Bu arada İzmir’deki evde tek başıma oturuyorum.”

“Kimlere anlattın?”

“Anneme, babama, arkadaşlarıma. Düzelmiyorum. Yavaş yavaş öyle yaşamaya alıştım. Yalnız başıma. Çünkü evden dışarı çıkmam her geçen gün güçleşiyordu. Kimseyle iletişim kuramıyordum. Zaman geçiyor. Kahır. Kahır sözcüğünün anlamını daha iyi anlıyor insan. Niçin ben diyorsun. Çareler arıyorsun. Yalnız başına. İlk olarak üç şey yaptım.

“1 Kendime bir doktor buldum.

“2 Yazmaya başladım ki o yaşıma kadar aklımda olmayan bir şey.

“3 Ve içmeye başladım.”

Karım dinliyordu. Kahvaltımızı bitirdik. Masayı toplayıp birer çay daha koyduk. Kızım içeri girip çıkıyor. Bıcır bıcır. Havuzda balık gibi yüzüyor. Daha yedi yaşında. Artık bir kere anlatmaya başladığıma göre devam etmeliyim. Karım da merak ediyor.

“Herkesin ilgisini çekecek bir öykü değil. İnsanları ilgilendiren kendi işleri, eğlence, yemek, içmek, alışveriş, spor, siyaset. Bunların dışına çıkmak istemezler. Bir doktor buldum. Telefon edip yanına gittim. Kapıyı kendisi açtı. Uzun saçlı, uzun sakallı, incecik bir adam. Ona anlattım heyecanla. Bir saat boyunca hiç susmadım. Sonra bir saatlik ücretimi ödeyip çıktım. Bu iş öyle kolay çözülecek bir iş değildi.

“Yaşadıklarınızdan uzaklaşamazsınız, kaçamazsınız. Aradan yıllar da geçse o sizin bir parçanız olarak durur içinizde. Hep hatırlanmayı, anlatılmayı bekler. Yıllar sonra ne kadar normal bir hayat kursanız da peşinizi bırakmaz. Ne kadar normal olsanız da gece yarıları balkondan atlamaya kalkıp bunu hatırlayamayabilirsiniz.”

Gençliğim. Öylece oturuyordum evde. Yalnız. Hiçbir ümidim yok. Yardım edenim anlayanım yok. Arkadaşlarım, okul, her şey sona erdi. Niçin okula gelmiyorsun, evde ne yapıyorsun, diye soruyorlar.

Nasıl yanıtlayayım.

Önceleri yakın arkadaşlarıma anlatmayı denedim. Sonra vazgeçtim. Anlamıyorlar ki, ne anlatayım. Ben mi anlatamıyorum? Diyorum ki belediye otobüsüne ya da başka araçlara binemiyorum, sınıfa giremiyorum, normal bir insanın yaptığı hiçbir şeyi yapamıyorum. Evden dışarı çıkmaya korkuyorum işte.

Çığlık atmanın bir yararı yoktu. Kimse yardıma gelmiyordu, kimse elini uzatmıyordu. Ailem para gönderiyordu. Ben de parayı çekiyor, içki alıyor, eve geliyordum.

İçiyor ve yazıyordum.

Berbat bir yazardım. Sarhoş sarhoş sayfalarca yazıp sonra onları yırtıyordum. Arada bir de doktoruma gidiyordum. Param olmadığından benden para almazdı.

İyi adamdı doktor. Yaklaşık üç yıl sürdü tedavi. Konuşulması gereken ne varsa konuştuk. Bazen kanepeye uzandım, bazen de oturdum. Zeki, entelektüel ve her şeyden öte iyi bir insandı doktorum. Yıllar yıllar boyunca onu düşünmediğim tek bir gün bile olmamıştır.

Ona sorardım.

“Neyim var doktor?”

“Bilmiyorum,” derdi.

“Peki iyileşecek miyim?”

“Belki iyileşirsin, belki de iyileşmezsin.”

Belki de iyileşmezmişim. Küstah adam. Kızardım ona ama koca dünyada ondan başka kimsem yoktu.

“Nedir benim hastalığım, nedir bunun adı?”

“Bilmiyorum.”

“Doktor değil misin?”

“Teşhis koymuyorum ben. Benim doktorluğum böyle.”

“Peki nasıl iyileşeceğim?”

“Bir süreç. Zaman geçecek. Bir süre sonra iyileşeceksin ya da iyileşmeyeceksin.”

Vay anasını. Bu işten hiçbir şey anlamadım.

Konuşuyorduk. Yolda, okulda, arabada nasıl panik yaşadığımı, atak sırasında düşündüklerimi, nasıl kaçmak istediğimi anlatıp duruyordum.

“Başka şeyler de anlat,” diyordu. “Bunları biliyoruz. Bilmediğim bir şey anlat.”

“Ne anlatayım?”

“Sen biliyorsun.”

“Vallahi bilmiyorum. Bildiklerim bunlar. Beni kurtar.”

“Haftaya görüşürüz.”

Neyi anlatabilirdim? Ne vardı, niçin oluyordu böyle. Anlatılacak bir şey olsaydı da anlatıp kurtulsaydım. Yoktu bir şey. Günler geçiyordu. Yalnızlığa, yazmaya ve içmeye alışmıştım.

Evde tek başıma pencerenin kenarında oturuyordum. Biri gelse de beni kurtarsa. Hücre cezası gibi. Hücrede bile çıkacağınız günü bilirsiniz. Oysa ben ne zaman tahliye olacağımı bilmiyordum. Müebbetlik benimkisi.

Evde volta atardım bir mahkûm gibi. Bir odadan bir odaya. Sonra dışarıya çıkar içki alıp dönerdim. Ya da kendimi zorlayıp okula kadar gider, yarım saat kalıp dönerdim. En zoru da okulda geçirdiğim saatlerdi. Bir sürü güzel kız vardı okulda. Ulaşılmazlardı benim için.

Bahçede tek başıma oturur ötekileri seyrederdim. Birisi benimle konuşmaya çalışırsa hemen uzaklaşırdım. Bütün arkadaşlarımı kaybediyordum. Bendeki tuhaflığı fark ediyorlardı. Üstüme gelmediler, uzaklaştılar benden. İşime geliyordu. Bütün bunların dışında yine de normal bir insan gibi davranıyordum. Beni hiç tanımayan biriyle konuştuğumda bendeki anormalliği anlaması zaman alabiliyordu.

Grup terapisine başladım. Benimkilere benzer sorunları olan insanlarla bir psikodrama grubu oluşturuldu. Doktor, öğretmen, öğrenci, işi gücü olan on, on beş kişi. Önce o gruba girmeye çekindim, ama sonradan yararı olmaya başladı bana. Bir nevi tiyatro. Çeşitli canlandırmalar yapıyorduk. Ötekiler de benim yaşadığıma benzer ataklar yaşıyordu, ama yine de işlerini güçlerini hayatlarını devam ettirebiliyorlardı. Sanırım hayatını devam ettiremeyen bir, iki kişi vardı. Onlardan biri de bendim.

Grup terapisiyle beraber üç yıl sürdü tedavi. Sonra bıraktım tedaviyi ve iyice eve kapandım. Artık hiçbir şey yapmıyordum. Bıkmıştım. Geçmiyordu. Hayat ayaklarımın altından akıp gidiyordu. Kontrol edemiyordum. Yaşım ilerliyordu. Okulda tek ders bile veremiyordum. Ailem de benden bıkmıştı. Hastalığım herkesten saklanıyordu. Ayıptı hasta olmak. Ben başarılı bir hukuk öğrencisi olmak zorundaydım. İyi bir avukat olmalıydım. Başkalarına göre sorun okulda başarısız olmamdı. Bütün neden buydu. Hastalığım bile kabul görmüyordu.

Anlatamıyordum. Belediye otobüsüne binemiyordum. Dışarıda insanların arasında duramıyordum, yemek yiyemiyor, oturamıyor, ders dinleyemiyordum. Hayatta en çok istediğin şey nedir, diye sorsalar, yanıtım, bir kahvehaneye gitsem de bir bardak çay içip insanlarla havadan sudan konuşabilsem, olurdu.

Nerede? O çayı ellerin titremeden nasıl içeceksin, terlemeden, korkmadan o sandalyede nasıl oturacaksın.

Doktorum diyordu ki, varsın ellerin titresin, şıpır şıpır terle, konuşama, yine de git otur.

Evet yapılması gereken şey buydu. Terlesen de, titresen de, korksan da evden çıkmak ve o insanların içine girmek.

Tam yedi yıl evde oturdum. Korkudan dışarı çıkamadım. Bol bol içtim ve yazdım. Alkol en iyi dostum oldu. Verdiği birkaç saat rahatlık, sahte cesaret o yıllarımı kolay geçirmemi sağladı ama bedeli de ağırdı. Akşamki o rahatlık sabah iki kat fazla depresyon olarak geri dönüyordu.

İşte yıllar yıllar sonra karıma bunları anlatıyorum. Balkondan atlıyormuşum dün gece. Ne bileyim hiç hatırlamıyorum ki. İyi huylu karım beni kurtarmış. Sabahleyin soruyor nasıl başladın içkiye diye. İşte böyle başladım sevgili karıcığım.

“Peki nasıl geçti?”

“Ne nasıl geçti?”

“Yani bu hastalık nasıl geçti?”

“Geçmedi ki.”

“Nasıl yani? Ben anlattığın bu belirtileri sende hiç görmedim. Senin normal, sosyal bir yaşantın var şimdi.”

Yalnız değilim. Yaşadığımı yaşayan pek çok insan var. Anlatmazlar. Ayıplanırlar çünkü. Yardımı reddederler. Deli muamelesi görmek istemezler. Pek çoğunun iyi bir işi ve kariyeri vardır. Toplumda iyi yerlerdedirler. Başlarına gelen şeyi inkâr ederler, anlayamazlar. Savaşma yöntemi bu değildir.

Karım dolaba gitti, birer birayla döndü. Güldüm.

“Alkolik adama bira verilmez.”

“Olsun,” dedi.

Açtık biraları. Buz gibi. Ne de iyi geldi dün akşamdan sonra. Çivi çiviyi söker. Zehir de zehiri.

“Bak, balkondan atlarım ha,” dedim.

“Atlamazsın, seni tutarım,” dedi karım.

Güldük.

“Anlattıklarım ilgini çekti değil mi?”

“Evet,” dedi karım. “Daha önce niye anlatmadın?”

“Fırsatım olmadı.”

İşte böyle. Ben anlatırım, insanların ilgisini çeker. Oysa bir bok değildir anlattıklarım ama yine de insanlar ilgilenir. Evde oturduğum o yedi yıl boyunca kazandım bu yeteneği. İşte benim üniversitem o yıllardır. Psikiyatrlar, grup terapisindeki arkadaşlarım, alkol, sokaklar, içkiliyken cesaretle, içkisizken korkarak yürüdüğüm sokaklar. İşte benim okulum, hocalarım. Yirmi sekiz yaşına geldiğimde artık canıma tak etmişti evde oturmak. Pek çok avukat hukuk öğrencilerini işe alır. Ben de hukuk öğrencisi arayan bir avukatın kapısını çaldım. İyi adamdı. Aylardan ocak.

“Hemen başla işe,” dedi.

“Olur,” dedim.

Artık terlesem de, titresem de, panik de gelse, korksam da umurumda değildi. Ya ölecektim ya da bu işe başlayacaktım. Kararı yalnızca ben verebilirdim. Doktor da öyle söylüyordu.

“Karar senin. Git terle, titre, kork, çok kork ama hayata başla, sakın kaçma.”

Biliyordum kaçtıkça artıyordu hastalık. Kaçmadım. Ne olursa olsundu. Başladım işe. Tuhaf. Hiç düşündüğüm gibi olmuyordu. Günler geçiyor, hiç de tahmin ettiğim gibi kötü bir şey olmuyordu. Kapalı yerlerde insanların arasında oturuyor, kalkıyor, yiyip içiyordum. Otobüse biniyor, adliyeye gidiyor, bayağı çalışıyordum. Patronum benden memnundu. İşte tam o yıllarda ilk öyküm de yayımlandı. Yazarlığa bile adım atmıştım. Tekrar okula döndüm, okulu bitirdim. Çok içkiliyken fahişelerle yafladı€ımı tek gecelik iliflkleri bıraktım, uzun süreli iliflkiler kurmaya baflladım. Avukat oldum, askerliğimi yaptım, evlendim, kızım oldu.

“Budur,” dedim karıma.

Biralarımızı bitirmiştik. Hızlıca bu kadar anlatılır.

Gerçekten doğruydu. Ben böyleyim. Gece balkona çıkarım, sabah olunca da karıma hiç bilmediği bir şey anlatırım. Siz anlatır mısınız?

Yıllar sonra karıma bir şey anlattım. Gençliğimi. Orada asılı duruyor benim gençliğim. Aklımın bir ucunda. Benim deli gençliğim. Yedi yıl kapandığım hücrem. Psikiyatrım. Alkol, vesaire.

İçmeye böyle başladım ben. Ölesiye içtim yirmi yıl. İnsan niçin alkolik olur? Bilmem ki. Karım şaşırdı mı? Pek şaşıran birisi değildir.

“İyi yaptın, anlattın,” dedi.

“Peki bu alkol sorununu ne yapacağız?” dedim.

“Sence ne yapalım?” dedi.

İşte bir yazarın hayatı budur. Gizlisi saklısı olmaz.

İçkiyi bırakabilecek miyim?

Sanmıyorum.

Ne yapmalı?

Her alkoliğin gençliği benimkine benzer mi? Kesinlikle hayır. Çok sayıda alkolik var. Tümünün yaşamları birbirinden farklı. Şöyle yaparsam alkolik olurum, böyle yaparsam olmam diye bir şey yok. Kimi doktor bu işin genlerle ilgili olduğunu düşünse de, bu da tam kanıtlanabilmiş değil.

Sevdiğim yazarlardan birisi geliyor aklıma. Seks mi, içki mi, deseler içkiyi tercih ederim diyor. Ertesi gün pazar. Kırk yıllık arkadaşım Burçin, karısı ve oğluyla bize gelecek. Çocukluk arkadaşım Burçin. En iyi içki arkadaşım da o. Mangal yakacağız. Ne güzel.

Öğlene doğru geliyorlar. Mangalı hazırladım bile. Sabah erkenden gidip balıkları aldım. Koyu bir sohbete girişiyoruz. Heyecanlıyız. Çünkü biraz sonra “yetmişliği” açacağız. Aslında hepsi boş. Yani bütün konuşmalar. Bizi heyecanlandıran dolaptaki buz gibi rakı. Burçin de benim kadar çok içiyor. Onun için biliyoruz birbirimizin heyecanını. Alkolik alkoliği bilir.

Hanımlar salata yapıyor, çocuklar oynuyor, biz de heyecanlanıyoruz. Mangalı yakıyoruz. Kömürün yanması neyi ifade eder? Çoğu insan için az sonra tadacağı ızgara et ya da balığın tadını. Bizi ne balığın ne de etin tadı ilgilendiriyor. Bizi ilgilendiren, içmek.

Balkondaki masayı neredeyse koşarak hazırlıyorum. Başka neyi bu kadar hızlı yapıyorum ki? Masada her şeyi unutabilirsin. Tuzu, peçeteyi, çatalı, kaşığı. Ama rakı bardağını asla. Onu ilk önce getiriyorum.

“Balıktan önce birer tek atalım.”

“Olur,” diyor Burçin.

Beyaz peynirle başlıyoruz. Daha öğlen. Çok geçmeden balıkları mangala atıyoruz. Bu arada ikinci üçüncü dubleler ve hanımların hazırladığı mezeler. Patlıcan salatası, kabak dolması ve benim en sevdiğim köpoğlu köpek. Rakı kana gidiyor. Balıklar geliyor. Kahkahalar. Fıkralar, rahat sohbet. Mutluluk. Sahte mutluluk. Olsun. Sahte mahte yine de mutluluk. Sahte değil aslında geçici mutluluk. Bedeli ağır ödenecek mutluluk. Arada bir uyarılar. Ölçüden bahsetmeler. Ne ölçüsü Allah aşkına. Bir saat içinde yetmişlik bitiyor. Daha balık bile bitmemiş. Karım bir duble içti. Burçin’in karısı hiç içmez. Yetmişliği biz bitirdik yani. Hani ölçü? Ve daha yeni çakırkeyif olduk.

Burçin’le her zamanki konuşmamı yapıyorum.

“Alkoliğiz biz.”

“Bira var mı?”

“Var.”

Dolaptan birer bira getiriyorum.

“Bak sana anlatayım,” diyorum.

“Ne anlatacaksın?” diyor.

“Bizim toleransımız yüksek.”

“O ne?”

“Tolerans şu demek. Biz gençliğimizde çok içmeyi bir bok sanıyorduk ya.”

“Eee.”

“Yani içip içip bak bana bir şey olmuyor ben dayanıklıyım diyorduk ya.”

“Eee.”

“Eee’si şu. Aslında bizim yıllar içinde toleransımız arttı. Dayanıklılık falan aptallık. Başlarda zorlayarak sonraları da elimizde olmadan toleransımızı artırdık.”

Yanıt vermiyor Burçin. Benim bu konuşmalarımdan sıkılıyor. Ben yine de konuşuyorum.

“Tolerans öyle bir şey ki, normal insana iki üç duble yeterken biz dört beş dublede ancak çakırkeyif oluyoruz. Sonra da duramıyoruz ve fazladan içtiklerimiz bizim canımıza okuyor. Toleransımız yüksek bizim.”

Birer bira daha açıyoruz. Artık içme hızımız yavaşlıyor. Ama yine de bırakmıyoruz. Kafalarımız yavaş yavaş dönüyor ama bilincimiz yerinde. Normal bir espriye iki kat gülüyoruz. Şimdi iyi, ya üç beş saat sonra?

Hep bildik şeyler. Birkaç kutu bira daha içiyoruz ve Burçinler gidiyor. Yatıyorum. Gece yarısına doğru uyanıyorum. Bitmek bilmez bir iç sıkıntısı.

Her hafta sonu bunu yaşamak zorunda mıyım? Oysa beş altı saat önce zirvedeydim.

Tekrardan ibaret hayat.

İşimi aksatmamak için var gücümle çalışıyorum. Koşuyor, didiniyor hafta sonunu ediyor ve kendimi uyuşturuyorum. Bu mu yani?

Hesaplaşmamız lazım. İdealist insanlar gibi konuşuyorum. Oysaki değilim. Hiçliği severim. Ama bu beni öldürüyor. Eskiden ölümü de severdim. Bu aralar bir korkaklık tuttu. Ölümden korkuyorum nedense.

Ne yapmalı?

Bırakmalıyım. Şu anlattığım hafta sonu tablosu benim normal halim. Yani iki kişi içilen bir yetmişlikten sonra adam başı dört beş bira. Fazlası var, azı yok.

Hatırlayamamalar, baş ağrıları, sinirlilik, sıkıntı hali, depresyon. Bu benim hayatım.

Böyle mi devam etmeliyim? Ağır bir bedel değil mi bu? Alkolün verdiği mutluluğun bedeli bu sıkıntılar işte.

Çok ölçülü, çok düzgün kullandığım zamanlar da az değildir. İşimi aksatmamak için hafta içi alkol almamaya özen göstermişimdir. Ya da eğer hafta içi alkol alıyorsam çok az almışımdır. Peki ya hafta sonu? Cuma ve cumartesi? İşin suyu çıkmıştır.

Bırakmak zorundayım. Ya da... Karar benim. Karar vermek zorunda olanlara hep acımışımdır.

Kolay alınacak bir karar değil. Önümdeki pek çok mutlu andan vazgeçeceğim. Karşılığında başka bir hayat alacağım kendime. Kesinlikle yeni bir yaşam. Teraziye koyuyorum. Ne zor vazgeçmek ve yeni bir hayata başlamak.

En zoru da o kararı vermek. Uygulamak da zor ama kararı vermek daha da zor. Yalnızım. Kimse beni etkileyemez. Olumlu ya da olumsuz. Karım, yakın arkadaşlarım, kitaplar, doktorlar, kimse, kimse etkileyemez. Kendimle baş başa bu kararı almalıyım. Karar alındıktan sonra uygulama aşaması tam bir savaş olacak çünkü. Onun için, alınacak karar çok önemli.

Bunu niçin söylüyorum? Kararı tek başıma da alsam hep hile düşünüyorum. Yani kendi kendimi kandırmayı.

Nasıl mı? Çok basit. Daha önce başıma geldi. Bırakıp başlamak. Yani kapıyı açık bırakmak. Sonra günün birinde yeniden başlamak. Kızım okulu bitirince, tuttuğum takım şampiyon olunca, hayal ettiğimiz evi alınca vesaire. En tehlikeli karar şartlı karar. Yani kapıyı açık bırakmak. Günün birinde tekrar içebileceğin ümidiyle yaşamak.

Sağlığıma kavuşacağım, iyileşip yeni bir hayat kuracağım, yıllarca içmeyip alkolü yeneceğim, her şey yoluna girince tekrar bir bardak viskiyi hak edeceğim. Yani kendimi kanıtlayıp tekrar eskiye döneceğim.

Al sana tuzak, al sana kendini kandırmak, al sana hile, al sana aptallık. Boşuna da boşuna.

Alacağın karar öyle sağlam olmalı ki gemileri yakabilmeli ve geldiğin yere bir daha asla dönememelisin. Bütün köprüleri uçurmalısın, geldiğin yere dönmemek için. Yeni hayatını gemi ya da köprü yapımını öğrenmek için harcamamalısın. Aklından tümüyle çıkarmalısın. Geriye dönüş yok.

Sabahlar ve geceler yer değiştirmeli. Alkolik gece yaşar. Sabah onun için baş ağrısıdır ve yatakta geçer. Ayık insansa her sabah uyandığında mutlu olur. Başı ağrımaz. Mutludur aldığı karardan. Geceler zordur. Zıttır sabahla gece. Bu zıtlığı en çok alkolik bilir.

Ne uzatıyorum lafı! Yazar dediğin lafı uzatır. İyi yazar öyle bir cümle kurar ki süslü püslü ve karışık, okuyan zor anlar, etkilenir. Ben iyi yazar değilim. Lafı uzatıp süsleyemiyorum. Şöyle etkileyici bir cümle kurmak isterdim. Yalnızca iki sözcük.

İçmeyi bıraktım.

Boşluk. Ruhsal açıdan yani.

Öte yandan fiziksel açıdan her gün daha da düzelme. İrade nedir? İçmiyorum günlerdir. Yavaş yavaş kilo veriyor, daha da sağlıklı hale geliyorum. Enerjim de artıyor. Daha konsantreyim. İlişkiler düzeliyor. Normal yaşama doğru.

Neleri başarabileceğimi görmek istiyorum. Pek çok eşiği de rahatlıkla geçiyorum. Bir iki tek atmadan uçağa binemem sanıyordum sözgelimi. Çok rahat biniyorum. Seyahat ederken zorlanmıyorum. Sosyal ilişkilerim, sanılanın tersine bozulmuyor, düzeliyor.

Her geçen gün yukarıya çıkan bir grafik.

Bir de öbür taraftan bakalım. Tam bir boşluk. Alkolün yerini hiçbir şey doldurmuyor. İşten eve geldikten sonraki uzun geceler nasıl geçecek? Kitap kadehin yerini tutmuyor. Televizyondan hep nefret etmişimdir. Yine de karşısında oturuyorum zevk almadan.

Hobilerime ağırlık veriyorum. Yerine koyacak bir şey gerekli. Nelerden zevk alırım? Alkol kadar olmasa da başka bir tutkum daha var: Resim. Yapmaktan hoşlanırım ama asıl, tutkuyla beğendiğim ressamların resimlerine bakarak zaman geçirmekten zevk alırım. Belki bu alkolün yerini alabilir.

Kitaplığımda pek çok albüm, katalog, kitap var. İki yüz yıllık Türk resmine aşinayım. Pek çok resmin kime ait olduğunu yapılış biçiminden anlayabilirim.

Kimisi siyasetten, kimisi spordan, kimisi magazinden hoşlanır. Hayatta ilgi duyulacak pek çok alan var. Tarih, arkeoloji, müzik, yün örmek, seramik yapmak... O kadar çok ki. Ben de resimden hoşlanıyorum.

Kadehi bir süreliğine de unutturabilen tek şey belki de resim. Oyalıyor.

Akşam eve geliyor, duşumu alıyor, yemekten sonra kızımla zaman geçiriyor, sonra da resim kitaplarına dalıyorum. Bir süre sonra fark ettim ki beğendiğim bir tarz var. Hep aynı tür ressamların resimleri hoşuma gidiyor. Tarz olarak hep birbirine benzeyen ressamlar. Hatta o ressamların da hep belirli bir döneminden zevk alıyorum. Tutkulu renkler ve tutkuyla yapılmış figürler. Bu renk ve figürlere sanki özen gösterilmemiş de, ressamın elinden bir çırpıda çıkıvermiş. Ressamın sarhoşluğuna denk gelen coşkulu yapıtlar. Büyüleyen bir tarafları var. İnsan insana, çıplak çıplağa, manzara manzaraya bire bir benzemiyor. Bunlar beni bire bir yapılmış resimlerden çok daha fazla etkiliyor. Mavisi bittiği için gökyüzünü başka bir renkle yapmış sanki. Ama gökyüzünün renginden çok daha tutkulu ve güzel.

İşte böyle oyalıyorum kendimi. Bir tarafım eksik. Geceleri kadehlerin içinde yüzmek yerine kitaplarımın arasında sakin sakin yürüyorum. Benden önce yaşamış kişilerin tutkularıyla avunuyorum. Bazen Avrupa’nın gotik ya da barok dönemlerini inceliyor, sanat tarihi yolculuğu yapıyor, bazen de bir öyküye ya da romana dalıyorum. Pek çok yazardan da sıkılıyorum. Dönüp dolaşıp yine aynı şeyleri okuyorum.

Peki sonra. Hayat böyle mi geçecek?

Ailemle kızımla daha çok zaman geçirebilirim, işimde çok başarılı olabilirim, balığa çıkabilirim, seyahatlerimi sıklaştırabilirim...

Kafamın bir yerinde o bir kadehin görüntüsü. Kazınmış oraya. Ne yaparsan yap gitmiyor.

Başaramayacağımı biliyorum.

Yine tahterevalli geliyor aklıma. Şu sallanıp durduğum tahterevalli. Bir aşağı bir yukarı. Hiç değişmeyecek bir ritim.

Durmadan hayatımı düzene sokmaya çalışıyorum. İşimde verimi artırmak için bitmek bilmez çalışmalar, kızımın iyi bir eğitim alması için çabalar, hobiler, hep daha iyiye doğru. İlerleme o kadar zor ki. Hep adım adım ve zorlukla. Hayat deniyor bunun adına. Başarılı ve sağlıklı olabilmek.

Amaçlar... Hedefler...

Daha çok, daha ileriye... Benim kavramlarım.

Sallan sallan.

Aşağı yukarı. Aşağı yukarı.

HİÇ

İnsanlardan saklandığım doğru. Tam olarak ikiyüzlülük denemez buna. Ama bir tür kaçma, kendini olduğundan farklı gösterme hali var. Rol yapma da denebilir. Ama başka bir yol olduğunu da sanmıyorum. Kendimi olduğum gibi gösterseydim, kabul görmemek bir yana, cezalandırılırdım herhalde. Böyle olunca da acı çekmek kaçınılmaz bir hal alıyor. Nasıl olsa acı çekeceğim. Ne yaparsam yapayım, önleyemem. Kendimi işe versem ya da bütün bir pazar gününü resim yaparak geçirsem, okumayı denesem, içip içip sarhoş olsam yine de fayda etmez.

Normal insanlar gibi olabilmeyi ne çok isterdim. Cümledeki kibir sizi rahatsız etmesin. Kimseyi küçük gördüğüm yok. Elbette kendimi de büyük görmüyorum. Belki kendimden nefret etme hali olabilir. İnsanları gözlemlediğim, onları izlediğim doğru. Onlar gibi olabilmeyi isterdim.

Bu aralar sık sık karşıma çıkan bir söz var. “Zaman ne çabuk geçip gitti.” Ah ne kadar anlamsız ve yanlış. Benim için yanlış tabii. Zaman geçmez benim için. Tersine her dakika hatta her saniye koca bir yıl gibi. Olduğu yerde durur zaman. İlerlemez. İlerler de, ben onun geçtiği her ânı bilirim. Her şey aklımda. Üç gün önce otuz dokuzu doldurdum. Artık kırk yaşındayım. Nasıl geçti bu yıllar? Sanki kırk değil de yüz yıl gibi. Geçmek bilmedi. Hepsi ağır çekim. Nasıl da geliverdik kırk yaşına mı? Hayır. Bin kere hayır. Geçmek bilmedi bu yıllar benim için.

Yine öyle. Gün geçmez benim için. Asırlardır bu dünyadaymışım gibi. Gece bitmez. Geceki sarhoşluktan sonra çekilen baş ağrıları gibi devam eder hep. Uyuyayım. Hep uyuyayım isterim. O da olmuyor ki. Gençliğimde kendimi öldürmeyi düşünürdüm. Yapacağımdan değil. Yalnızca bir düşünce.

Kimim ben? Her gün karşılaştığınız yüz kişiye bu soruyu sorsanız, “kimsin sen” deseniz bu kişilerin tamamı fazla düşünmeden kim olduklarını anlatıverir. Adlarını soyadlarını söylerler. Kimisi doğum yeri ve tarihini de. Çoğunluğu yaptığı işi de belirtir. Yapılan iş kimlik açısından önemlidir. Belki işten sonra akıllarına çocukları, eşleri, kardeşleri, anaları ve babaları gelir. Ne yaparlar, nasıl yaşarlar. Bunları basitçe tarif eden insanlara imrenirim. Günü geldiğinde kaçınılmaz ölümü de basitçe kabulleneceklerdir. İşi karmaşıklaştırmanın ne lüzumu var. Ancak aptallar karışıktır. Kim olduklarını düşünüp dururlar, sanki bir sonuç elde edebilecek gibi.

Biraz önce anlattığım gibi, zaman yavaş geçiyor da olsa sorunun yanıtını öğrenmeye yetecek kadar değildir. Şanslı olanlar yanıtlarla uğraşmak yerine yalnızca yaşarlar. Doğar, büyür, kendilerine bir iş bulur, aile kurar ve cumartesiyi beklerler. Cumartesi eğlence için güzel gündür. Kendini avutmanın eğlenceden, içkiden başka pek çok yolu daha vardır. Para kazanmak ve harcamak avutur insanı. Sanatla uğraşmak da öyle. Örnekler çoğaltılabilir. Sözgelimi ibadet de bu yöntemlerdendir. Bence başarılı bir yöntemdir de. Herhangi bir biçimde ibadet edip bir inanca sahip kişilerdeki huzur kimi insanı şaşırtsa da beni şaşırtmaz. O huzurlu insanları için için kıskanırım. Eksik tarafları olsa da hep öndedirler. Böyle.

Ara sıra kendi kendime sormadan duramam. Tanrı var mı? Yanıtını bilseydim yaşamım şimdikinden daha mı farklı olurdu? Sanmam. Nasıl bir varlık Tanrı? Derin derin düşünmeye başlayınca korkarım. Kafamdan atmaya çalışırım. Asıl korkutan Tanrı’nın var olup da kontrolü kaybetmiş olabileceği ihtimali ya da benim düşündüğüm ya da umduğum gibi adil olmadığı. Yorganın altında çaresiz ve korku dolu olduğum zamanlarda dua ederim. Tanrım sen kızımı koru.

Papa, Avrupalıların artık Tanrı’ya inanmadıklarını söylemiş. Doğrudur. Paraları var. İyi bir sağlık sistemleri, iyi bir eğitim sistemleri de. Fena bir medeniyet kurmadılar. Tanrı’ya ihtiyaçları yok. Şimdilik tabii. Yoğun geçen bir haftanın ardından cumartesi günü bu düşüncelere saplanıp kalmak doğru mu?

Yapılacak pek fazla şey yok. Sıkışıp kaldığımız doğru. Ne yapmalı? Kırk yıla yakın bu dünyada kalmış birisi olarak pek çok sorunun yanıtını vermek oldukça güç.

Kötülük kaçınılmaz bir şey mi? Uykum geliyor. Çok uzun zamandır gündüzleri uyumuyorum. Çocukluğumda gençliğimde severdim öğlen uykularını. Yatıyorum ama uyuyamıyorum. Ama örtünün altında olmak tuhaf bir güven duygusu yaratıyor. Ölünce de mezarda böyle güvende olacak mıyız?

Çıkıyorum yataktan. Kuşkuluyum. Her şeyden. Tam bir inkâr sayılmasa da kuşku. Tam olarak hiçlik de değil bu. Nedir? Bu kadar çok insan, bu kadar çok düşünce. Değiştirmek olanaksız. Hem niye değiştireyim ki? Peki benim yaşamım ayrı tutulabilir mi? Ayrı mı tutmak istiyorsun? Hayır.

Kızım var sözgelimi. Ona inanıyorum işte. Başka pek bir şey yok. Bilime inanıyor musun? Elbette. Maddecilik değil bu. İnkârcılar da inanır bilime. Bilime inanmayan var mı? Var. Kurallar hazırlanmış. Uymak zorundasın. Uymazsan kapatıyorlar ya da yok ediyorlar. Kurallarla sorunumuz yok. Uyarız. Uyarız da... Bir içkiye ihtiyacım var cumartesi günü. Bıraktım içmeyi. Ne yazık ki, bırakılması gerekiyordu. Bir kadeh olsaydı elimde, bunları düşünmezdim belki de.

Yatıyorum öğle uykusuna. Örtüyü çekiyorum üstüme. Bir süre sonra uyuyorum. Terleyerek uyanıyorum. Keşke uyumasaydım. Gece uykum zorlaşacak.

Çay demliyorum. Akşam akşam demli çay iyi geliyor. Keşke bira olsaydı yerine, diye düşünmeden edemiyorum. Kötülüğün daha da artması önlenebilir mi? Doğum ile ölüm arasındaki insan yaşamı günümüzde ortalama altmış, yetmiş yıl. Ama pek çok insan bu ortalamayı tutturamadan ölüp gidiyor.

Zaten ilk yirmi yıl pek bir şey anlamadan geçiyor. İyi bir eğitim alabilmişsen, yeterli olmamakla beraber şanslısın. Ben altmıştan sonrasını da pek sağlıklı bulmuyorum. Geriye yirmi ile altmış arasındaki kırk yıl kalıyor.

Ne yapabilir ki insan kırk yılda? Pek çok şey ya da hiç.

Babamla hep zıt düşüncelere sahip olduk. Ben kırkımdayım, o altmış beşinde, onu kıskanmadan duramıyorum. Tanrı inancı tam. Hiç kuşku duymuyor. On üstünden beş puan cebine koydu. Tuttuğu futbol takımı gol atınca koltuğundan fırlıyor, yani heyecanlanıyor. Bir puan daha ekle. Eskiden ben de bağırarak fırlardım. Ülkesine bağlı, milliyetçilik duyguları gelişmiş. Savaşmaya hazır. İki puan daha ekle. Toplum kurallarına sorgulamadan uyuyor. Her sabah sakal tıraşı, düzgün kıyafet. Evliliğe önem veriyor. Geleneklerine bağlı. Ekle puanları, ekle.

Ben de istiyorum o puanları. Tuttuğum takım gol atınca heyecanlanmak istiyorum. İnanmak, savaşmak istiyorum. İstemekle olsaydı. Olmuyor.

Hiçlik benimki. Hiçlik derken, şu bildiğimiz nihilizmden de farklı. Bilim ve maddeciliğe ruhçuluktan daha fazla saygı duyduğum söylenebilirse de bilim ve madde de tam karşılamıyor. Hatta zaman zaman ruhçuluğu tercih bile edebilirim. Zekâyla, eğitimle ya da tecrübeyle ilgisi yok.

Yenilgiyse bunun adı, yeniğim. Ama ben yenik bile olamıyorum ki. Yenmek için çıkmadım ki yenileyim. Gerçekten bir içkiye ihtiyacım var. İnat ettim içmiyorum. İçmeyince geçiyor mu zayıflığım? Hayır. Sokağa çıktım. Kırmızı ışıkta durdum. Yıllardır tanıdığım birisi önümden geçiyor. Bezgin bir hali var. İki elinde iki torba. Omuzları çökmüş. Yüzündeki yılgınlık karşıdan okunuyor. Yıllar önce birlikte yolculuk yapmıştık. Hatırlar mı? Bilmem. Yanımızda başka biri daha vardı. Kötü davranmıştı ona. Şakalar yapmıştı. Kötü şakalar. Üzülmüştüm. O da üzülmüştü. Yıllar sonra onu tekrar görünce sanki özür dilemek ister gibi sattıklarının tümüne talip olmuştum. Oysa ihtiyacım yoktu. Olsun. Kaç para? Hepsini alacağım. Yıllar önce beraber yolculuk yaparken yanımızdaki kötü şakalar yapıp seni kırmıştı ya. Hatırlar mısın? Şimdi söyle, kaç para bunlar?

Bu sefer de o bana kötü davranıyor. Beni aldatmaya çalışıyor. Bana tepeden bakıyor. O zaman ona kötü davranan arkadaşım haklı mıydı? Bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Yeşil ışık yanıyor. Hızla geçiyorum. Unutuyorum.

Günler her zamanki gibi yavaş geçiyor. Elimden ne gelir. Kızımızı piyano kursuna gönderiyoruz. Yaklaşık beş aydır. Biraz ilerledi. Beş ay kısa bir süre sayılmaz. Eski bir arkadaşım önerdi piyano öğretmenini. Müzikten hiç anlamam. Kızımı akşamları çalışırken seyretmek hoşuma gidiyor. Onun notaları kulağıma hoş geliyor. Ödünç bir piyano aldık. Piyano öğretmeni ısrarla bir piyano satmaya çalışıyor. Bin ile iki bin dolar arasında değişen fiyatları var piyanonun. Bence pahalı. Ama yine de alınabilir. Karım beklememiz gerektiğini düşünüyor. Karımın sezgilerine güvenirim. Ama bu arada piyano öğretmeni bize bir keman satmayı başardı. Kızım keman için yetenekliymiş. Öğretmen öyle söylüyor. Peki. Akşamları kızımın notaları birer sakinleştirici gibi kulaklarımda çınlıyor. Onu piyanonun başında görmek ya da elinde kemanıyla seyretmek çok hoşuma gidiyor.

Öğretmenin ücretini her ay peşin ödüyoruz. Geçen ay zam yaptı. Hakkıdır, diye düşünüyorum. Önemli olan kızımızın başarısı.

Ben işimle meşgulüm, karım ev işleriyle. Kızımızla daha çok karım ilgileniyor. Çocuk yuvasına gidip geliyor kızımız. Mutluluk bu mu? Ne zaman bozulacak bu? İşlerin hep yolunda gitmesi kadar kötü bir şey olamaz. Yolunda gitmeyen bir şeyler olsun ki insan yeniden hayata bağlanabilsin. Onun için her şey yolundaymış gibi olunca korkarım. Neyse ki müzik öğretmeni aradı da bir aksilik çıktığı için sevinebildim.

“Arman Bey.”

“Buyurun.”

Konuşması da piyanodan çıkan notalar gibi çınlıyordu öğretmenin.

“Şey,” dedi öğretmen, “acaba temmuz ayının ücretini ödeyebilir misiniz? Biraz geciktiniz de.”

“Ne kadar geciktik?”

“On gün kadar.”

İlk şaşkınlığımı üstümden atınca sordum.

“Ödemedik mi temmuz ücretini?”

“Hayır ödemediniz.”

“Peki ben sizi birazdan ararım,” deyip kapattım telefonu.

Hemen karımı aradım.

“Biz müzik öğretmeninin ücretini ödemedik mi?”

“Hangi ücretini?”

“Temmuz ayını.”

“Tabii ki ödedik.”

“Ben de öyle biliyorum