Table of Contents

De legende van het hart van de tijd

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Een Licht In Het Hart Van De Duisternis

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 4

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Angelique Hofland

Copyright © 2009 Amy Blankenship

Engelse editie uitgegeven door Amy Blankenship

Tweede editie gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De legende van het hart van de tijd

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit ter discussie gesteld. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid ... het enige dat beide partijen willen, maar slechts één kan hebben.

Paradoxaal van aard is het Guardian Heart Crystal de enige constante waar beide partijen altijd naar hebben gestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan in één adem een einde maken aan alle lijden en strijd. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen wil heeft ... anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal verscheen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het zelfzuchtig zou gebruiken. De identiteit van deze bewakers blijft onveranderd en ze hebben met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of tijd.

Een meisje staat in het midden van deze oude bewakers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze houdt de kracht van het kristal zelf in zich. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres van de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de kans om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook naar het meisje zoals een man naar een vrouw zou verlangen.

Binnen elk van deze dimensies en werkelijkheden vind je een geheime tuin die bekend staat als het Hart van de Tijd. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wacht tot er iets kostbaars in wordt gelegd.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de Guardians kennen de ware geheimen achter het standbeeld en hoe het is ontstaan. Voordat de vijf broers hun eerste adem uitbliezen, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, het hart van de tijd tijdens zijn donkerste geschiedenis. Eeuwenlang beschermden de tweelingen het zegel dat ervoor zorgde dat de menselijke wereld niet overlapte in het demonenrijk. Deze taak was heilig en het leven van zowel mensen als demonen moesten veilig en geheim voor elkaar worden gehouden.

Onverwacht, tijdens hun regeerperiode, stak een kleine groep mensen per ongeluk de demonenwereld over vanwege het heilige kristal. In een tijd van beroering veroorzaakten zijn krachten een scheur in het zegel dat de dimensies had gescheiden. De leider van de mensengroep en Tadamichi waren snel bondgenoten geworden en hadden een pact gesloten om de scheur in de zegel te dichten en de twee werelden voor altijd van elkaar gescheiden te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wens van Hyakuhei was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De sterkte van het zegel was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... Zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig van elkaar gescheiden waren.

Liefde kan in de meest slechte dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Hyakuhei's gebroken hart veranderde in boosaardige woede en jaloezie en veroorzaakte een strijd tussen de tweelingbroers, het einde van Tadamichi's leven en het splitsen van hun onsterfelijke ziel. Die splinters van onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de bewaking over het zegel te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het rijk had aangesloten.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, verwierp Hyakuhei elke gedachte aan het beschermen van het hart van de tijd ... in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van het zegel. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot over zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen aan de meest verleidelijke toebehoorde, verloochenden het ware kwaad dat verborgen was in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog begint tussen de krachten van licht en donker, wordt er een verblindend blauw licht uitgezonden door het geheiligde standbeeld, wat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant weer boven water is gekomen.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis dominant is binnen de wereld van het licht.

Dit is één van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1

Eeuwenlang was de rode maan altijd een teken geweest van de brenger van de dood. Degenen die de dodelijke aanblik zagen, verstopten zich uit angst hun leven te verliezen aan de krachtige stilte van eindeloze slaap die het beloofde. In de verte klonk een huiveringwekkende kreet van kilometers ver toen het gevaarlijke symbool hoog aan de middernachtelijke hemel stond.

Op een open plek in het bos stonden twee eenzame figuren, één gewond, zwaar ademend met één van zijn twee dolken gebald in zijn hand, de andere dreigend boven hem uittorenend, een kwaadaardige grijns sierde zijn onmenselijk mooie gezicht. Roofzuchtige robijnrode ogen glinsterden in het volle maanlicht in afwachting van de volgende zet van zijn slachtoffer. Hyakuhei's onnatuurlijk bleke huid leek 's nachts te gloeien, waardoor hij eruitzag als een engelachtige maaier.

“Je hebt ons gedood zonder dood!” Snauwde Toya terwijl hij zijn langgerekte hoektanden ontblote. Zijn gouden stofogen brandden van walging voor de man die voor hem stond. Ooit zijn vriend ... de broer van zijn eigen vader ... nu zijn doodsvijand. “Jij bastaard!”

“Dat zeg je nu met overtuiging, maar ik heb je het eeuwige leven gegeven, getraind en voor je gezorgd. Ik hield van jou en je broer als mijn eigen.” Bloedrode ogen flitsten in woede op de brutale, die als een kind voor hem was.

“Noem je ons tot monsters maken ... liefde? Je stal ons leven! Je hebt me veranderd om te proberen mijn broer te dwingen de jouwe te worden! Je loog tegen ons en zei dat je de vloek zou kunnen omkeren als we met je mee zouden doen.” Zijn adem liet hem een woedend gesis achter terwijl hij verder ging.

“Als je verwrongen fascinatie voor mijn broer er niet was, zouden we normale mensen zijn, die een normaal leven leiden als een gezin, niet de bloeddorstige wezens van de nacht waar je ons in hebt veranderd!” Bittere tranen stroomden uit Toya's ogen van woede en verraad ... ze veranderden in griezelig zilver.

“Je bent een dwaas om ooit te denken dat je normaal was!’ Hyakuhei's stem bevatte de kwaadaardige hint van bitterheid. “Jij en je broer huilen per ongeluk om iets dat nooit van jou is geweest.” Zijn stem verzachtte even terwijl hij de herinneringen aan zijn tweelingbroer inslikte ... hun vader: “Het maakt niet uit.” Zijn ogen brandden toen hij zich weer op Toya concentreerde. “Je bent net als je vader ... egoïstisch.”

“De dood van je vader heeft je onder mijn hoede achtergelaten! Jij en je broer zijn van mij en ik heb altijd genomen wat van mij is. Ik zal zijn gehoorzaamheid hebben als ik eenmaal klaar met je ben.” Hyakuhei's geklauwde hand spande zich in afwachting, verlangend om het bloed van de jongere man te voelen druppelen van hun dodelijke uiteinden. “Jij hebt je eigen vlees en bloed verraden!”

Toya draaide zich in een cirkel om en luisterde naar de gehate stem terwijl Hyakuhei glinsterde en verdween om vervolgens weer aan de andere kant van hem te verschijnen. Hij wist dat de dodelijke vampier alleen met hem speelde, maar Toya was niet meer bang. Die angst was met haar gestorven ...

“Waarom heb je haar vermoord?” Toya liet een zacht gesis van woede horen en wanhoop in zijn stem. “Dacht je dat je door haar te doden het kristal zou krijgen? Nooit! Ze weigerde je die macht te geven en het maakte je kwaad. Hyakuhei nietwaar?” Schreeuwde hij terwijl hij zich omdraaide en probeerde zijn vijand te volgen terwijl Hyakuhei hem met dodelijke bedoelingen omcirkelde.

“Het was geen geheim dat je haar voor jezelf wilde hebben.” Toya's hand klemde zich woedend om zijn dolk toen hij zich de spookachtige blikken herinnerde ... de besluiping ... de aanblik van haar levenloze lichaam.

“Iedereen met ogen kon zien hoe je naar haar keek als je dacht dat ik of Kotaro niet oplette.” Zijn adem liet hem snikken terwijl hij even heen en weer zwaaide, wetende dat hij en Kotaro allebei van haar hadden gehouden ... ze hadden met Hyakuhei en elkaar voor haar gevochten. Niemand had gewonnen. “We hebben je gezien.”

“Kyoko was van mij en zal altijd van mij zijn!” Schreeuwde Toya, zijn woede over het verlies van degene van wie hij meer had gehouden dan lucht ... ze was weg. Ze was het licht in de duisternis geweest dat zijn wereld was geworden.

Zij was de reden dat hij Hyakuhei had getrotseerd. Nu was zijn reden voor verzet verdwenen en Toya voelde het vuur in zijn ziel tot een dodelijke temperatuur stijgen. Hij had haar levenloos gevonden met een kleine dolk die haar hart doorboorde. Diep van binnen wist hij ... hij en Kotaro hadden allebei geweten ... dat Hyakuhei haar op de één of andere manier had vermoord.

Hyakuhei's zwarte ogen werden een tint donkerder toen hij minachtend naar de jongste zoon van zijn broer staarde. “Ah ja, het ongrijpbare Guardian Heart Crystal ... zo'n kracht behoort niet toe aan een dwaas kind zoals jij. De machtigste wezens hebben naar het Guardian Heart Crystal gezocht ... dacht je dat je de enige was, lieve jongen? Niet alleen vampiers, maar ook onsterfelijken en tovenaars en zelfs weerwolven delen in dat verlangen om zo'n kracht te verzamelen.”

“Besef je niet wat er zou gebeuren als de Lycan haar als eerste had opgeëist?” Hyakuhei's ogen bloedden rood bij de gedachte dat Kotaro, leider van de Lycan-stammen, zo'n macht zou krijgen. Zijn woede nam toe toen hij zich de geur van de Lycan herinnerde die diezelfde nacht op haar vlees zat. Hij zou niet toekijken en zoiets verraderlijks laten gebeuren.

“Nee, onvoorzichtige jongen, ik heb al gezorgd voor de priesteres die het kristal in haar droeg.” Hyakuhei's ogen verhardden zich bij de gedachte aan de kleine leugen.

In werkelijkheid ... hij had het meisje niet vermoord. Ze had zelfmoord gepleegd om te voorkomen dat hij het kristal zou krijgen. Hij had haar in zijn greep, klaar om de macht op te eisen die ze in zich had. De kracht waar de legende over sprak, als het kon worden vertrouwd ... zou zijn duisternis hebben toegestaan om in het licht te wandelen ... en zich ermee te voeden.

Zijn vingers tintelden nog steeds van de kortste aanraking van haar huid. Hij had achter haar gestaan ... de warmte van haar lichaam voelend met zijn koude hand. Haar smaragdgroene ogen waren gekeerd en botsten slechts een seconde uitdagend met de zijne. Hij had alleen maar willen proeven. Te laat had hij de dolk in haar hand gezien die snel in haar borst verdween. Hij had haar kunnen omdraaien en alles met haar kunnen delen, maar ... ze sloeg zijn genereuze aanbod af.

De dappere maar dwaze vrouw had geloofd dat ze door zelfmoord te plegen, de kracht van het kristal voor altijd van hem zou afsluiten. Het was zo'n lange tijd om voor altijd voor hem te proberen te verbergen.

“Ze zal herboren worden!” Toya schreeuwde van angst, wetende dat hij gefaald had in het beschermen van haar tegen Hyakuhei's toorn. Zijn schuldgevoel dat hij er niet was om haar te redden, at hem vanbinnen op. Ze had geweten dat hij een vampier was ... een schepsel van de nacht ... en toch had ze hem niet de rug toegekeerd. In plaats daarvan had ze vriendschap met hem gesloten. Kyoko had hem haar hele leven toevertrouwd.

Toya's gedachten flitsten terug in de tijd dat hij haar kende ... zijn lichaam viel op zijn knieën terwijl hij de grond vastgreep en zijn tranen zag vallen. “Het was niet lang genoeg geweest!” Schreeuwde hij zwijgend in ontkenning.

Hij kende haar nog maar zo kort; zes cycli van de maan. Toen hij haar voor het eerst had ontmoet ... had hij alleen het kristal gewild ... het kristal waarvan ze aanvankelijk niet eens wist dat ze het bij zich had. Maar hij kon het in haar zien schijnen ... naar hem roepend. Dan was er iets veranderd. Toya merkte dat hij haar probeerde te beschermen in plaats van het kristal van haar af te pakken.

Sinds ze zich in zijn donkere wereld had gestort, had Toya de waarheid achter de legende van het Guardian Heart Crystal gevonden, dingen die zelfs Hyakuhei niet besefte. Hij had zijn broer de geheimen willen vertellen, maar Hyakuhei had het hem onmogelijk gemaakt om Kyou op tijd te vinden ... nu was het te laat.

“Je zult nooit zijn licht in de duisternis hebben ... Ik zal Kyoko weer vinden en het kristal voor je weghouden!” Toya's stem klonk hard en zijn behoefte aan wraak. “Ze zal weer leven en ik zal daar op haar wachten.” Een eenzame zilveren traan gleed onopgemerkt over zijn wang terwijl hij schreeuwde: “Samen! Zij en ik zullen een andere manier vinden om Kyou van je te bevrijden!”

Hyakuhei stapte dichter naar Toya toe, een donker gegrinnik kwam diep uit zijn borst. “O ja, mijn lieve Toya, ze zal weer leven. Het kristal komt terug in deze wereld en ik zal degene zijn die niet alleen zijn kracht opeist, maar ook het meisje. Wat betreft mijn dierbare Kyou ... ik weet zeker dat ik iets kan vinden om de tijd van je broer te gebruiken tot die dag komt.”

Toya gromde laag in zijn keel, wetende dat het een tweesnijdend zwaard was: “Je houdt je zieke ideeën voor jezelf. Ik zal een manier vinden om ons weer normaal te maken. En jij ... ik maak je dood!” Hij eindigde in een schreeuw toen de wind begon op te steken en boosaardig over de open plek huilde.

De dolk in zijn hand flitste in een boog van zilver licht en ving nauwelijks het donkere gewaad dat Hyakuhei's lichaam sierde. Toya kon niet geloven hoe snel zijn tegenstander was, maar zijn voorhoofd was vastberaden gefronst. Een tweede dolk verscheen in zijn andere hand en hij zwaaide ermee, onmiddellijk gevolgd door de eerste.

Hyakuhei ontweek de dodelijke messen met de eeuwenlange training die hij had doorstaan. Mensen waren zulke gemakkelijke wezens om te verslaan en Toya, hoewel veranderd, was nog steeds erg menselijk in zijn manier van denken ... nog steeds een kind in de ogen van een vampier.

Hij zou toegeven dat zijn bescherming van de priesteres Toya's macht op de één of andere manier had doen verouderen tot bijna hetzelfde niveau als in de oudheid. De priesteres van hem wegnemen had twee doelen gediend. Zonder zijn reden om te vechten ... was Toya's kracht enorm afgenomen.

Hyakuhei's linkerhand haalde uit, waardoor Toya's polsen op de één of andere manier klem kwamen te zitten in een verpletterende greep. Toya kon zichzelf niet verdedigen toen de rechterklauwen van de vampier wreed over zijn wang sloegen.

Zilveren ogen botsten een tijdje met karmozijnrode ogen toen Hyakuhei zijn klauwen introk. Zijn lippen duidden op een bedorven glimlach toen hij zijn hand uitstak om zachtjes de wond te strelen die hij zojuist zo gemeen had toegebracht. “Het is jammer om zo'n perfectie te bederven ... net zo erg als je broer.” Hij likte de druppels vers vergoten bloed van zijn vinger voordat hij eraan toevoegde: “Maar ik kan niet hebben dat je opstandige liefde Kyou van me afleidt.”

Toen hij voelde dat zijn polsen werden losgelaten, deed Toya een stap achteruit en probeerde de volgende aanval op zijn romp te blokkeren. Hij gromde van de pijn toen er bloed uit de sneetjes op zijn borst stroomde. Hij drukte een arm tegen de wonden en zijn gouden ogen werden groot terwijl hij achteruit strompelde en deze keer liet Hyakuhei hem toe.

Toya voelde de gebroken botten in zijn polsen tegen elkaar schuren en moest zich concentreren om te voorkomen dat zijn dolken op de grond zouden vallen. Toen hij opkeek naar de man die hij meer haatte dan de dood, probeerde Toya de pijn van zich af te schudden, wetende dat dit geen spel was ... zelfs de niet-doden konden doodgaan.

“Dwaas kind, dacht je je broer te redden door mij te vermoorden? Je kunt je messen nu amper vasthouden, laat staan een poging doen om mij van het leven te beroven.” Hyakuhei grijnsde toen zijn gezicht kalm werd, zijn woede was plotseling verdwenen. De nachtbries tilde de punten van zijn lange ebbenhouten haar op, waardoor het leek alsof het leefde.

“Je hebt nooit een kans gehad kleintje. Ik zal je helpen te rusten, zodat je geen pijn meer zult voelen,” mompelde Hyakuhei, terwijl zijn ogen zachter werden naar de gewonde man, zoals een vader die een eigenzinnig kind uitscheldt.

Zilveren ogen flitsten rood van woede bij zijn woorden. “Je zult mijn broer nooit krijgen, klootzak! Zolang hij adem in zijn lichaam heeft, zal Kyou je niet laten winnen, en ik ook niet!” Schreeuwde Toya terwijl hij op de in het zwartgeklede figuur afstormde in een laatste poging om zijn onsterfelijke ziel te redden.

Hyakuhei verdween in een oogwenk voordat Toya's dolk het koude hart kon doordringen dat diep in zijn tijdloze lichaam verborgen was. Doordringende rode bollen glinsterden, hongerig om het bloed te vergieten van de jonge man die dacht hem te trotseren.

Zijn donkere gestalte zweefde hoog boven ... stopte even voordat hij afdaalde om zijn prooi aan te vallen.

Toya's zintuigen schreeuwden gevaar toen hij de naderende bedreiging voor zijn bestaan voelde, maar hij was nog niet bekwaam genoeg om te bepalen waar zijn aanvaller vandaan kwam. Hij zocht verwoed rond, maar met zijn zintuigen nu afgestompt door het bloedverlies uit zijn wonden ... samen met de wond die in zijn hart verborgen was, voelde Toya zijn angst toenemen.

Zijn hart deed pijn van de woorden die hem door zijn zogenaamde ‘vader’ werden toegeworpen. “Ik kan je niet laten winnen, jij monster. Het leven van mijn broer hangt ervan af,” fluisterde Toya door zijn moeizame ademhaling, waardoor de woorden in zijn eigen oren denderden.

Een straaltje angst schoot door zijn ruggengraat toen hij naar de nachtelijke hemel keek. Zijn ogen werden groot van angst bij het zien dat hij alleen wist van het geven ... nooit van het ontvangen. ‘Dus … zo is het.’ De gedachte sijpelde door zijn gekwelde geest.

Hij probeerde te bewegen, maar werd onbeweeglijk vastgehouden door een onbekende kracht. Hun ogen sloten zich in een dodelijke blik. Rode ogen doorboorden zijn ziel en Toya wist dat de dood eraan kwam.

De schreeuw in zijn keel maakte plaats voor een gorgelend geluid. Zijn zilveren ogen vervaagden weer tot goud en ontmoetten de karmozijnrode ogen van zijn moordenaar, terwijl de tijd leek te stoppen. Zijn lichaam begon gevoelloos te worden terwijl hij langzaam tussen hun lichamen door keek.

Tranen vielen uit Toya's ogen toen hun heldere gouden kleur begon te vervagen. “Ik heb je in de steek gelaten, vergeef me alsjeblieft ... Kyoko ... Kyou,” waren zijn laatste gedachten toen hij zijn laatste adem uitblies.

Hij voelde zijn hart steeds verder wegslaan naarmate de pijn vervaagde. Mysteries ontvouwden zich met zijn laatste hartslag terwijl hij stilletjes fluisterde in ongemakkelijke verwondering: “Kyoko ... hoe lang ben je hier al?”

Kijkend met een ziek gevoel van plezier, glimlachte de in het zwartgeklede figuur met brandende rode ogen tevreden. Hij liet ze langzaam allebei op de harde, opeengepakte aarde zakken. Zijn geklauwde hand zat diep in de borst van de jonge man met ogen als de zon.

Hyakuhei rukte venijnig het hart eruit dat niet meer klopte.

Hij staarde in Toya's levenloze ogen en fluisterde: “Ik heb me altijd afgevraagd hoe Kyou's ogen eruit zouden zien als hij huilde ... Ik wed dat ze mooi zullen zijn.” Hij bukte zich en kuste Toya's voorhoofd voordat hij opstond om zich om te draaien en de man aan te kijken die net een eindje achter hem was geland.

Een sadistische glimlach sierde zijn lippen terwijl hij het bloedende hart uitstak en wachtte tot Kyou de afstand tussen hen overbrugde. “Voor jou mijn huisdier, nu komt er niets meer tussen ons.” Zijn stem vervaagde door de nachtbries.

Kyou's ogen vernauwden zich van walging toen hij naar het frisse hart keek dat hem werd voorgehouden. Was Hyakuhei al zo lang on-dood dat de dood voor hem een geschenk was?

Vol walging wendde Kyou zich af van het verontrustende visioen. Hij had de angst van zijn broer gevoeld en was op onderzoek uitgegaan. In plaats daarvan vond hij zijn zogenaamde ‘vader’ en kon hij de aura van zijn broer niet meer voelen.

Er was iets vreselijk mis en Kyou voelde de zenuwen in zijn lichaam waarschuwend in zijn huid prikken

Hij kon de eigenaar van het hart dat nog steeds zijn leven droop uit de hand van de oude vampier niet zien sinds Hyakuhei zijn zicht blokkeerde. Het ergerde hem dat hij werd vastgehouden bij het zoeken naar zijn jongere broer. Hij had zijn broer al meer dan een jaar niet gezien, maar vanavond ... hij wist dat Toya hem nodig had. Het moet voor Kyou belangrijk zijn geweest om de roeping zo sterk te hebben gevoeld.

Toen hij de verwachting van de man voor hem voelde, vielen Kyou's gouden ogen samen met die van Hyakuhei. “Wiens ziel heb je deze keer gestolen?” Vroeg hij met minachting in zijn stem.

“Waarom kom je niet kijken, mijn huisdier? Ik weet zeker dat je het meest verrast zult zijn. Het is mijn geschenk aan jou.” Een veelbetekenende glimlach verlichtte zijn geschaduwde gelaatstrekken toen Hyakuhei opzij stapte ... zodat zijn slachtoffer duidelijk zichtbaar was. Hij strekte zijn hand ontspannen naar Toya uit en draaide zich om om naar het lijk op de grond te kijken.

Kyou's blik volgde die van Hyakuhei terwijl hij langzaam een stap dichterbij deed, verward door het belang van de identiteit van dit slachtoffer. Zijn gouden ogen werden groot bij het zien van de verfrommelde vorm die op de grond lag, terwijl een onheilspellende schok van schrik langs zijn ruggengraat omhoog kroop. Zijn hart begon te bonzen toen hij de bekende glanzende zilveren highlights door middernachtelijk zwart haar zag lopen, dat nu onder het bloed en vuil lag en over het gezicht van de man lag alsof hij zijn ware identiteit wilde verbergen.

Hij voelde zijn hele wezen schreeuwen van woede en ontkenning bij de wetenschap dat hij nu naar de afgeslachte vorm van zijn vermiste broer keek.

“NEE!” Kyou gooide zijn hoofd achterover en brulde. Tranen vulden zijn ogen toen hij zich omdraaide naar de verantwoordelijke. “Wat heb je gedaan?” Hij gromde terwijl hij naar voren schoot en stopte slechts enkele centimeters van de moordenaar van zijn broer. Zijn zonnegouden ogen bloedden rood ... langwerpige tanden ontblootten zich als een hondsdolle hond. Hij boog zijn geklauwde hand en wachtte met nauwelijks ingehouden woede op de bekentenis.

“Alleen wat ik vanaf het begin had moeten doen ... verwijder degene die je niet op prijs stelde zoals ik.” Hyakuhei's gezichtsuitdrukking verzachtte even terwijl hij naar zijn favoriete kind keek.

Hij had Kyou al zijn aandacht en genegenheid gegeven sinds hij hem het geschenk van duistere onsterfelijkheid had gegeven ... maar toch was Kyou niet gelukkig geweest. Het was de droefheid in Kyou's gouden blik die hem zo had aangetrokken ... de eenzaamheid in hem was lieflijk en bootste Hyakuhei's eigen melancholie na. Hij had toen Kyou's broer, Toya, veranderd in de hoop de toewijding van zijn kostbare bezit te winnen. Maar ... dat had Kyou alleen maar meer van streek gemaakt.

Hyakuhei keek naar de bitterzoete tranen die zich in Kyou's ogen vormden en wist dat hij gelijk had gehad ... Kyou was zeer goddelijk als hij huilde.

Op dat moment knapte er iets diep in Kyou toen een treurige, wereldschokkende kreet uit zijn lichaam trok. In blinde woede viel hij de moordenaar van zijn broer aan, met ontblote tanden en snijdende klauwen. “Ik zal je hart eruit scheuren en je lichaam verlaten om te worden geteisterd door de wezens van de nacht voor wat je hebt gedaan!”

Behendig ontweek de slechte man de aanval en in een waas van zwart had Kyou aan de grond genageld. Met een kalmte die niet weerspiegeld werd in zijn robijnrode diepte, boog Hyakuhei zich naar hem toe, zijn blik strak gericht op het gezicht dat hem zo achtervolgde ... het gezicht van zijn eigen broer.

“Ik heb gedaan wat nodig was voor ons. Toya wilde niet dat je mijn geschenk kreeg en probeerde het van je af te pakken. Je zult het op tijd begrijpen.” Hij mompelde terwijl zijn zachte lippen vluchtig over grommende streken terwijl hij die woorden uitsprak.

Met een kracht waarvan hij niet besefte dat hij die bezat, gooide Kyou de beledigende man met geweld zes meter van zijn trillende lichaam. Hij veegde vol afschuw zijn onderarm over zijn mond terwijl hij gevaarlijk gromde.

“Nou, nou, kleintje, kalmeer jezelf,” kirde de man terwijl hij opstond en zich afklopte. Zijn ogen fonkelden van belofte toen zijn lichaam een beetje glinsterde en toen vervaagde in de nacht. “Ik zal kijken ... op je wachten ... mijn huisdier.”

Kyou's wereld viel om hem heen in duigen toen hij neerkeek op het levenloze lichaam van zijn broer. ‘Ik zal de dood van mijn broer wreken en de eeuwigheid op je jagen als het moet. Als ik je vind, betaal je hiervoor ... Hyakuhei ...’

Hij liet zich bevend op zijn knieën zakken en bracht Toya's lichaam voorzichtig naar zijn borst ... terwijl hij zachtjes zijn hoofd wiegde. Het haar van zijn kleine broertje was uit zijn gezicht gevallen, waardoor Kyou's zicht wazig werd terwijl hij de tranenvloed probeerde te bedwingen, maar zonder succes. Het leek alsof Toya gewoon sliep ... voor het eerst vredig sinds veel te lang.

Hij zag hoe zijn tranen op Toya's wang druppelden en Kyou zijn hart voelde breken. Kyou drukte zijn geliefde broer stevig tegen zich aan en fluisterde met een onvaste stem: “Toya, vergeef me alsjeblieft ... dat ik hier niet op tijd ben gekomen.” Zijn adem trilde van hem terwijl hij zijn ogen kneep van de pijn. “Ik wist dat je me nodig had ... ik had je moeten redden.”

Kyou's gedachten gingen terug naar de dag dat Hyakuhei hem had veranderd in wat hij nu was ... de dag na de dood van zijn vader. Kyou had geweten dat Hyakuhei hem alleen maar wilde ... en Toya was nog maar een klein kind. Dus om Toya te beschermen ... Kyou was met zijn oom vertrokken, terwijl zijn kleine broertje had gehuild dat hij niet weg mocht.

Hij kon zich het wantrouwen nog herinneren dat straalde in Toya's grote gouden ogen toen hij naar Hyakuhei opkeek omdat hij het aandurfde zijn grote broer van hem af te nemen. Het was de herinnering aan die gekwelde blik die Kyou had geholpen om een aantal jaren uit de buurt van zijn broer te blijven ... om hem te beschermen.

Toen Toya ouder werd, merkte Kyou dat hij ernaar verlangde om hem te zien ... hem in het geheim op bezoek en van een afstand toe te kijken ... toe te kijken hoe zijn broer het leven leidde dat hij niet kon. Vanuit de schaduw naar Toya kijken was Kyou's enige geluk geweest tijdens die donkere dagen. Hij was vaak Toya's slaapkamer binnengeslopen ... om hem te zien slapen.

Als hij had geweten dat Hyakuhei hem volgde en hem had zien kijken naar Toya ... zou hij Toya nooit zo in gevaar hebben gebracht. Zijn oom was Toya geworden omdat hij dacht dat Kyou dat had gewild. Het was zijn schuld geweest dat Toya de eerste keer was overleden.

Toya had tijdens het veranderen en daarna met hun oom gevochten. Toen hun argumenten wreder werden, had Kyou geprobeerd Hyakuhei's aandacht van zijn broer af te houden. Toen begon Toya te praten over een remedie voor vampiers ... het Guardian Heart Crystal. Hij had gezworen dat hij het zou vinden en hen allebei zou genezen.

Toya had zijn genezing gevonden ... in de dood.

Kyou deed zijn best om niet naar de nu lege holte te kijken waar het hart van zijn broer had gezeten, Kyou stond op en droeg Toya's lichaam weg van het toneel om hem een fatsoenlijke begrafenis te geven.

Hij kon Hyakuhei's aanwezigheid niet langer voelen, maar hij wist dat hij dichtbij was, hem op de één of andere manier in de gaten hield ... altijd naar hem kijkend. Kyou begreep nu dat hij zou moeten vertrekken, onderduiken totdat hij sterk genoeg was om het kwaad te verslaan dat het enige had gestolen dat hem dierbaar was ... zijn kleine broertje. Hij glipte langs de duisternis en verliet de open plek in totale stilte.

Kamui slaakte een zachte zucht van verlichting toen de broers weg waren en zijn onzichtbaarheidsbarrière rond Kotaro's gehavende vorm liet zakken. Terwijl hij naar de Lycan keek, wist Kamui dat het een tijdje zou duren voordat Kotaro's wonden zouden genezen ... niet alleen de wonden aan zijn lichaam, maar ook de wonden die nu diep in zijn hart verankerd liggen.

‘Kom op,’ fluisterde Kamui, terwijl hij één van Kotaro's armen over zijn schouders trok en hem hielp opstaan. “Hyakuhei is niet ver gegaan en ik moet je naar buiten brengen.” Zijn ogen glinsterden in de kleur van regenboogstof terwijl hij zijn eigen tranen probeerde in te houden. Het was tevergeefs, want hij voelde ze als warme sporen over zijn wangen glijden.

Er was zoveel verloren gegaan in een tijdsbestek van slechts een paar dodelijke uren ... hij wist nu wat echt donkerder dan donker was. Hij zou Kotaro ook niet verliezen.

“Ik had niet zo'n hekel aan hem,” fluisterde Kotaro, neerslachtig kijkend naar waar Toya's lichaam even daarvoor had gelegen. Ze hadden allebei van Kyoko gehouden en zij koesterde op haar beurt genegenheid voor hen beiden ... nooit de één boven de ander verkoos als ze aan het vechten waren ... tot vanavond. Het lot had hem maar een paar korte uren gegeven ... Toya had het tenminste niet geweten.

Zijn hand balde zich tot een vuist en spande zich. Toya zou gek zijn geweest ... maar hij had nog geleefd. “Ik zou liever zijn woede onder ogen zien ... niet dit ... niet dit.” Zijn stem haperde.

Ze hadden allebei geprobeerd haar te beschermen, maar nu Toya ... Kotaro's ijsblauwe ogen zwommen van tranen, “ik heb hem nooit gehaat.”

“Hij weet dat je dat niet wist,” zei Kamui en leidde Kotaro in de richting van de enige veilige plek die hij kende ... de tovenaar, het huis van Shinbe. Hij moest hun vriend vertellen over het lot van Toya ... en dat van Kyoko. Shinbe zou op de één of andere manier weten wat hij moest doen, hij wist het altijd.

“Ik vermoord die klootzak Hyakuhei,” snauwde Kotaro terwijl hij zich tegen Kamui’s dwang verzette, zijn Lycaanse aard naar de oppervlakte kwam. “Hij heeft haar vermoord ... hij heeft Toya vermoord vanwege haar. Als ik hem vind, zou hij wensen dat hij als mens was geboren.”

Alsof de wind uit hem was geslagen, huiverde Kotaro's lichaam. Hij wist dat Toya veel sterker was dan hij ooit had erkend, maar zonder Kyoko om te beschermen ... Toya had zijn wil om te vechten verloren. Hyakuhei had dat geweten voordat het gevecht ooit was begonnen.

Toya's verdriet had hem heethoofdig gemaakt ... ongeduldig. “Had hij maar gewacht ... nog een paar ogenblikken. Kyou had hem kunnen redden.” Verdriet hing aan elke lettergreep toen Kotaro boos de tranen wegveegde die stilletjes sporen over zijn wangen achterlieten.

“Ik wilde ze allebei redden ... Kyoko,” de pijn van zijn verzwakte lichaam was te veel toen hij zijn gloeiende ijsblauwe ogen sloot en toegaf aan het niets dat de pijn voor een korte tijd zou verzachten.

Kamui knikte terwijl hij Kotaro's slappe lichaam optilde en droeg. “Je hebt genoeg gedaan. Rust nu maar uit.” Hij fluisterde. “Het is mijn beurt om te beschermen.”

Hoofdstuk 2

In de vroege ochtend zweefde Kamui boven een ongemarkeerd graf. De twee mannen die aan weerszijden van hem stonden, waren alles wat hij nog had. Hij had gezien hoe Shinbe zijn telekinetische krachten gebruikte om de aarde van Toya's graf te verwijderen en het voldoende te verbreden voor twee lichamen.

Shinbe en Kotaro hadden nu allebei dezelfde uitdrukking ... verdriet en koppige kracht. Kamui wist dat ze sterk voor hem probeerden te blijven, maar hij kon doorzien naar de melancholie die ze allebei verborgen hielden.

Ze staarden allemaal naar het graf ... de pijnlijke realiteit van alles zakte in. Het mocht niet zo eindigen ... de goede kant mocht niet verliezen ... of sterven. Shinbe had hen geholpen tot een besluit te komen over wat ze moesten doen. Ze hadden Kyoko's lichaam opgehaald en haar naar het graf gebracht waar Kyou zijn broer had gelegd en ze samen begraven.

Toya zou het zo gewild hebben ... het was het enige dat goed voelde.

Kamui was niet in staat Kyoko's lichaam naar het graf te dragen toen ze het eenmaal hadden gevonden. Het bloed om haar heen was niet wat hem dwarszat. Het was gewoon hartverscheurend om iemand te zien die zo vriendelijk en puur was, ooit zoveel licht in zich had dat het pijn deed aan je ogen om te kijken ... daar in de duisternis liggen met hun ogen open en blind.

Kotaro voelde de schok van Kamui en zag zijn handen trillen. Hij stapte naar binnen en nam haar liefdevol in zijn armen, terwijl hij zijn best deed om de stijfheid in haar ledematen te negeren. Hij kon zich er op dat moment niet toe brengen iets anders te voelen dan woede en verdriet. Als hij de rest had binnengelaten ... hoeveel hij van haar had gehouden, zouden zijn knieën knikken ... het verdriet drukte zo zwaar op hem.

Het zien van de blik op Kamui's gezicht was genoeg om hem te helpen zijn eigen emoties onder controle te houden ... het hielp ook dat er gevoelloosheid was ingetreden. Kamui was geen mens en ook geen schepsel ... wat hij ook was ... zijn hart brak. Kotaro besloot er zijn zaak van te maken om vanaf nu over hem te waken, ook al had de jongen dat waarschijnlijk niet nodig.

Kamui veegde het spoor van tranen uit zijn ogen en probeerde net zo sterk te zijn als Kotaro en Shinbe. Zijn ongetemde paarse haar wapperde in de wind terwijl hij neerkeek op de pas losgewoelde aarde. Hij had zijn eigen gewaad uitgedaan en ze er voorzichtig in gewikkeld om de kracht van de betovering die hij op het punt stond uit te spreken, te versterken.

Hij sloot zijn glinsterende ogen en klemde zijn vingers samen terwijl verlichte vleugels uit zijn rug ontsproten in een vlaag van veren. Ze glinsterden met kleuren die zo intens waren dat ze voor het menselijk oog onbekend waren.

Shinbe en Kotaro deden allebei een geschrokken stap achteruit en begrepen plotseling wat Kamui was. Het woord engel zweefde op hun lippen, maar hij keek zo verdrietig. Als een engel met een gebroken hart ... een gevallen engel.

Met zachte vingers verwijderde Kamui een veer van zijn rechtervleugel en stak zijn hand uit met de handpalm omhoog. De droevige en serene uitdrukking op zijn gezicht wankelde niet. Zijn ogen straalden met een sprankje hoop toen hij snel de plotseling scherpe veer over zijn handpalm veegde en een ondiepe snee veroorzaakte.

De karmozijnrode vloeistof verzamelde zich in zijn handpalm en Kamui sloot langzaam zijn vuist voordat hij zijn hand uitstak over het ongemarkeerde graf. De heilige druppels van zijn levensbloed vielen op de aarde en deden de grond gloeien als een onaardse elektrische blauwe kracht.

Shinbe en Kotaro konden alleen maar in shock toekijken terwijl dit plaatsvond. Ze durfden niet te bewegen uit angst om de ceremonie die Kamui uitvoerde te verstoren. Beiden begrepen dat ze getuige waren van iets ongelooflijks en het ongetwijfeld nooit meer zouden zien.

De lucht rond Kamui wervelde in een draaikolk die hem omringde in een fluorescerend blauw licht. Door zijn echoënde stem leken zijn lippen ouder en wijzer dan ooit voor hun herinneringen. Het ketste door de lucht, een angstaanjagend geluid dat kilometers ver meedroeg en iedereen die het hoorde nog steeds in eerbied voor zijn kracht deed.

“Duizend jaar zal het duren ...

Deze keer houden we ons aan uw eigen bestwil ...

Wanneer het bloed van een bewaker vloeit ...

Is de tijd om deze profetie te vervullen ...

Pas dan zal het twee zielen doen herleven.

Breng ze in het licht ...

Voorbestemd om de duistere magie van de nacht te bestrijden ...

Met deze belofte zullen wij onsterfelijken de wapens opnemen ...

De herborene beschermen tegen verdere schade ...

In de handen van steen en marmer zullen we onze vijand geven ...

De enige wens die hij wenst … in het licht om te leven.”

Terwijl de vortex om Kamui heen cirkelde, kwam een gloeiende veer van elke verlichte vleugel los en sprong naar voren in de cycloon ... draaiend als twee kleine dolken om recht naar beneden te schieten en op het graf te landen. De glinsterende veren bleven een paar korte ogenblikken vastzitten in de zachte grond voordat ze in de grond wegzonken om te versmelten met de zielen van zijn vrienden.

Kamui's knieën raakten de grond toen de betovering zich verspreidde en een schokgolf in alle richtingen uitzond. “Tot we elkaar weer ontmoeten, Kyoko ... Toya,” fluisterde Kamui terwijl hij de eenzaamheid voelde naderen. “Misschien zal het volgende leven in een goede en veel betere tijd zijn.”

Shinbe zweeg naast hem, hij wilde niets liever dan zelf tranen vergieten ... maar hij kon zich de luxe niet veroorloven. Hyakuhei was er nog steeds en hij wist dat de vampier met een zwart hart hem uiteindelijk zou komen halen. De vijand zou weten wat ze hadden gedaan. Hij zou voorlopig alle sporen uitwissen die hij kon.

Shinbe stak zijn hand in zijn zak en haalde er een kleine amethistfles uit, gevuld met tijdloos magisch poeder. Hij besprenkelde de grond lichtjes en liep een cirkel rond het graf om het te beschermen tegen alle nieuwsgierige blikken. De grond werd meteen stevig om de locatie van het nieuwe graf te verbergen.

Shinbes ogen lichtten op met dezelfde amethistkleur toen hij woorden fluisterde die alleen hij kon verstaan.

Hij voelde een eeuwenoude band van broers die een eeuwige strijd met duisternis hadden gestreden, door zijn ziel schroeien om een symbool van bescherming op het graf te worden. Boven de rustplaats van zijn vrienden bloeiden bloemen zonder dat er zaden werden geplant. Bloemen van vijf kleuren verschenen op doornige wijnstokken ... zilver ... goud ... ijsblauw ... amethist ... en glinsterend regenboogstof.

“Ik neem afscheid,” zei Shinbe na een lange stilte. Hij wilde niet dat zijn aanwezigheid de locatie van de anderen verraadde en wist dat het tijd was om verder te gaan. Zijn blik dwaalde terug naar de struik met vreemd gekleurde bloemen. Toya en Kyoko waren nu beschermd tegen Hyakuhei en de betovering zou niet worden verstoord.

Voor nu ... was het alles wat hij hen kon bieden, behalve verdriet.

Kamui keek op naar de tovenaar, geschokt door deze nieuwe ontwikkeling” "Wat? Maar waarom?” Zijn ogen werden groot van paniek ... zou iedereen hem nu verlaten? Was het verlies van Toya en Kyoko niet erg genoeg?

Toen hij Kamui's angst voelde opkomen, legde Shinbe een vaste hand op de schouder van zijn vriend en probeerde uit te leggen: “Je weet net zo goed als ik dat Hyakuhei uiteindelijk zal weten wat we hier hebben gedaan.” Hij keek over Kamui's schouder naar Kotaro, wetende dat de Lycan zijn vertrek zou begrijpen.

“Je zult aan zijn altijd waakzame ogen kunnen ontsnappen ... maar dat soort macht heb ik niet. Ik zal me echter kunnen verstoppen, maar ik weet niet hoe lang.” Shinbe slaakte een lange zucht en keek omhoog naar de maan die laag aan de hemel hing. “Mijn dagen hebben nu een nummer ...” een zachte glimlach gleed over zijn mondhoeken alsof hij een geheim kende. “…Zo zal het zijn.”

“Ik ga aan boord van het volgende schip dat naar het westen gaat, over de oceaan. Daar heb ik een betere kans om mijn identiteit te beschermen tegen Hyakuhei en misschien zelfs een manier te vinden om mijn eigen ziel te laten reïncarneren op hetzelfde moment als onze dierbare vrienden.” Hij hoopte dat wat hij zei de waarheid was. Ze zouden hem nodig hebben als de tijd daar was.

Kamui wierp een blik op het graf onder hem en toen weer omhoog naar zijn vriend met meer kalmte dan hij had gevoeld sinds deze nachtmerrie-avond was begonnen. Hij wilde niet dat Shinbe het volgende slachtoffer zou zijn, dus ja, hij begreep het. Hij plukte voorzichtig een regenboogveer van zijn rechtervleugel en drukte die tegen Shinbes nek.

Shinbe hapte naar adem toen het helder begon te gloeien voordat het in zijn huid trok. Hij keek naar beneden en zag de kortste omtrek van de veer net onder de kraag van zijn gewaad.

“Dat zal je helpen als de tijd daar is,” zei Kamui met een glimlach en gaf Shinbe begrijpend een stevige knuffel. Hij zou Shinbe niet lang verliezen ... wat er ook gebeurt.

“We zullen elkaar weer zien, mijn vriend,” fluisterde Shinbe voordat hij zich losmaakte uit Kamui's omhelzing. Hij knikte naar Kotaro, wetende dat de Lycan voor hen allemaal op Kamui zou passen. Shinbe staarde terug naar het graf en wendde zijn ogen toen af en liet zijn pony naar beneden vallen om het verdriet te verbergen. “Het zij zo,” fluisterde hij opnieuw terwijl hij in de omringende duisternis verdween.

“Ben je klaar jongen?” Vroeg Kotaro zachtjes terwijl hij zijn rug naar het graf hield. Hij wist dat hij niet kon blijven. Shinbe had gelijk ... hoe verder ze waren, hoe beter de betovering beschermd zou zijn.

Kamui wilde boos kijken om de bijnaam die Kotaro hem zojuist had gegeven, maar had het hart niet. Zijn hart was begraven in het vuil aan zijn voeten en als het tot het einde der tijden zou duren, zou hij Hyakuhei zien boeten voor zijn misdaden.

“Ja,” zei Kamui, terwijl hij een arm over zijn ogen veegde. “Ik ben klaar.”

Kotaro legde een arm om zijn schouders en leidde hem weg. De Lycan ontdekte dat hij geen tranen meer kon vergieten voor de vrouw van wie hij met zijn hele wezen had gehouden. Zijn ziel voelde alsof iemand het uit zijn lichaam had gerukt, aan flarden had gescheurd en maar de helft had teruggegeven.

Als de spreuk die Kamui en Shinbe hadden bedacht had gewerkt, zou hij zijn geliefde Kyoko weer zien. Hij kon het niet helpen, maar glimlachte om alle capriolen die hij en Toya's reïncarnatie moesten bedenken om haar genegenheid te winnen. Hij zou graag nog een keer om haar vechten als Toya maar terug zou komen. Hij hield tenslotte van hen allebei.

Hij vocht tegen de neiging om naar het graf te kijken. “Duizend jaar wachten is lang, maar ik zal er voor je zijn ... Kyoko.”

*****

Meer dan duizend jaar in de toekomst ... Heden.

Een eenzame figuur stond op een dak van het hoogste gebouw en keek uit over de drukke stad beneden. Zijn gelaatstrekken verraden nooit de hartverscheurende herinnering aan het lichaam van zijn enige broer dat eeuwen geleden alleen en levenloos op de koude, harde grond lag. Zijn eens zo warme, kloppende hart in de greep van het sadistische monster z’n klauwen dat hen beiden had geschapen.

Hij had alles gedaan wat in zijn macht lag om zich af te scheiden van het kwaad dat hem stilletjes omringde. Net als de mensen van deze wereld voedde hij zich alleen met de dieren die de natuur voorzag. Ook al was de duisternis alles wat hem was toegestaan, zoals de vloek van een vampier, hij zou nooit de demon worden die zijn oom had gewild.

De afgelopen jaren bewoog er iets in hem ... een verlangen dat hij niet kon begrijpen en in meer dan duizend lange jaren niet had gevoeld.

Nooit vergeten herinneringen speelden zich af in Kyou's geest van een eens onschuldige jongeman die zijn leven met geluk had gevuld, zelfs in een wereld van duisternis. Toya ... hij was zo vol leven geweest ... met lachende gouden ogen en de onwetendheid van een kind. Opnieuw bracht het schuldgevoelens in zijn hart omdat hij zijn jongere broer niet kon beschermen.

Zonnegouden ogen die hard waren geworden door honderden jaren van eenzaamheid, bloedden rood bij de herinnering aan een belofte die hij nog moest vervullen. Elk decennium dat voorbijging, was Kyou zoveel sterker geworden. Vele malen was hij dichtbij gekomen, maar het voorwerp van zijn haat en toorn ontging hem telkens weer.

Hij zou niet rusten voordat het verachtelijke schepsel dat hij zocht in doodsangst aan zijn voeten kronkelde en zijn ziel in de hel werd geworpen waar het thuishoorde.

Kyou's blik werd getrokken naar de enige serene plek in de hele stad ... het rustige park in het centrum. ‘Zulke plaatsen zouden niet in de buurt van zoveel kwaad moeten zijn,’ mompelde hij de nacht in. Kyou sprong van het gebouw en zette zijn zoektocht voort zoals hij al zoveel eeuwen had gedaan. Hyakuhei zou met zijn leven boeten voor het nemen van de enige die ooit van belang voor hem was of ooit zou doen. Zijn broer was voor altijd verloren en zou nooit meer terugkeren.

“Toya ...” fluisterde Kyou terwijl hij in de nacht verdween en het beeld van een wrekende engel achterliet ...

*****

Het park was altijd rustig op dit moment van de dag. Het was nog middag en de zon stond hoog aan de hemel. Kotaro slenterde lui door de bomen dicht bij het centrum waar een enorm blok marmer lag. Hij had geen idee waar het vandaan kwam ... het was er al zolang hij zich kon herinneren, het was zelfs ouder dan de stad zelf. Het enige wat hij zeker wist, was dat hij een overweldigend gevoel van vrede voelde wanneer hij er dichtbij was.

‘Wie had gedacht dat een vierkante rots rustige gedachten zou oproepen?’ Mompelde Kotaro tegen zichzelf.

Hij nam een ander pad tussen de bomen en liep naar de steen zodat hij ernaar kon kijken. Zelfs als hij die dag helemaal gelukkig was geweest ... voelde hij zich beter als hij er gewoon voor zorgde dat het er nog was.

Kotaro stopte met lopen toen hij het centrum binnenkwam en fronste naar de individuele zittende Indiase stijl bovenop het met ellebogen op zijn knieën en kin in een kom in zijn handen. Kort paars haar zwaaide in de zachte bries waardoor de jong uitziende man erg kinderlijk leek.

“Wat doe jij hier in godsnaam?” Vroeg Kotaro.

Kamui grijnsde zonder hem aan te kijken. In plaats daarvan knikte hij in de richting van het college in de verte. “Wachten tot de les begint.”

Kotaro schudde zijn hoofd en liep verder voordat hij weer stopte en zich omdraaide om Kamui aan te kijken. “Waar heb je het over? Je gaat niet eens naar deze school.”

Kamui knipoogde voordat hij langzaam verdween in een vlaag van glinsterend regenboogstof. “Weet ik.”

Kotaro staarde naar het stof dat ronddwarrelde voordat het helemaal verdween. ‘Soms is die jongen zo'n enigma,’ informeerde hij de nu lege ruimte en toen gingen zijn ogen omlaag alsof hij de steen streelde. Hij hoorde het geluid van rennende voeten die het trottoir raakten, maar merkte het pas echt toen iemand hem op de schouder tikte. Hij sprong letterlijk op en draaide zich om en zag Hoto en Toki voorovergebogen met hun handen op hun knieën en probeerden op adem te komen.

“Waardoor zijn jullie zo opgewonden?” Vroeg Kotaro met een grijns toen hij zijn kalmte hervond.

Hoto zwaaide met een stuk papier voor zich uit. “Voor jou ... van de politie ... belangrijk.”

Kotaro nam het papier aan: “Van de politie hè? Het moet heel groot zijn om jullie twee de marathon te laten lopen.”

Toki knikte voordat hij op zijn zij viel om uit te rusten. Hoto zonk slechts op zijn knieën en liet zijn hoofd op het gras rusten.

“Jullie twee zijn de grootste watjes die ik ooit heb gezien,” plaagde Kotaro hen.

“Zijkant doet pijn,” jammerde Toki. “Moet terug ... naar ... airconditioning ... kantoor.”

Kotaro zuchtte berustend en liet ze in de warme zon bakken voordat hij het papier opende. Zijn hand sloot en kreukelde het papier dat hij net van het politiebureau niet ver van de campus had gekregen. Een ander meisje was spoorloos verdwenen. Hij had lange tijd onderzoek gedaan naar de verdwijningen van veel jonge meisjes, wat hem uiteindelijk naar de universiteit had geleid waar hij nu hoofd beveiliging was.

Zijn gedachten gingen onmiddellijk naar zijn geliefde Kyoko. Hij had haar weer gevonden en precies zoals hij had verwacht ... Toya was niet ver weg. Eén ding dat hem had verrast, was het feit dat Toya normaal was herboren ... menselijk, althans zo leek het.

Soms voelde hij de echte Toya net onder de oppervlakte liggen ... zich niet bewust van zijn eigen bestaan, maar tot nu toe was dat deel van hem in slaap gebleven. “Dank God voor kleine gunsten.” Kotaro haalde een opgewonden hand door zijn verwaaide haar.

Het kwam hem goed uit dat ze zich geen van beiden het verleden herinnerden ... het was een herinnering die je het beste kunt vergeten. Hij wenste dat hij hetzelfde voorrecht had om te vergeten ... maar voor hem bleef de herinnering ... hem vaak 's nachts wakker makend in het koude zweet.

Toen hij het park verliet, stond hij op het stenen pad voor de campus. Kotaro hief zijn ijsblauwe ogen op in de richting waar Kyoko woonde. Hij fronste zijn wenkbrauwen toen bezorgdheid zijn gelaatstrekken had geëtst en had de plotselinge drang om 'zijn vrouw' te controleren.

Het lange deel van zijn gelaagde donkere haar was naar achteren getrokken in een laaghangende band. De rest van zijn haar, van de pony tot de kruin, zag er constant door de warrig uit; wat hem het uiterlijk van een punk bad boy gaf, maar dat paste prima bij hem. Deze verschijning had hem de afgelopen jaren meer dan eens gediend.

Zijn lichaam was lang met slanke spieren ... maar schijn bedriegt. Hij had geen grammetje vet en was sterker dan vijftig mensen bij elkaar. De enige mensen die wisten van zijn onmenselijke kracht waren degenen die ervoor kozen om het hem moeilijk te maken of hem in de weg durfden te lopen. En die paar waren te bang om een woord te zeggen. Niemand op de campus kende Kotaro's geheime kant en dat wilde hij zo houden.

Kotaro was verantwoordelijk voor de veiligheid van elke persoon die op de campus liep, of het nu een bezoeker, student of faculteit lid was. Ongeveer een maand geleden begonnen jonge vrouwen uit dit gebied te verdwijnen in een alarmerend tempo en meestal uit het netwerk rond het universiteitsterrein.

Een laag gegrom vormde zich diep in zijn borst terwijl hij de geuren om hem heen inademde. De lucht was bezoedeld met een oude geur ... kwaadaardig. Hij kwam steeds dichter bij degene die verantwoordelijk was voor meer dan alleen de vermiste meisjes ... hij kon het voelen. Hij duwde die gedachten voor nu opzij en liep snel naar de omliggende appartementen waar veel onschuldige studenten woonden.

Hij zou bij Kyoko gaan kijken en als ze hem zou toestaan, zijn ogen werden aantrekkelijk donker ... hij zou de rest van de dag ... of nacht niet van haar zijde wijken. Hij hoopte alleen dat Toya vandaag niet meer bij haar in de buurt hing. Hij wilde haar helemaal voor zichzelf. Ze was immers echt zijn vrouw en die ‘jongen’ zou een eigen leven moeten krijgen.

Zijn stappen vertraagden even door de ironie ervan ... hij was blij dat Toya nu tenminste een leven had. Er verscheen een bijna geamuseerde grijns toen hij dat leven mentaal bedreigde als hij niet ophield met Kyoko achterna te zitten.

Alleen al de gedachte dat ze naast hem op haar comfortabele bank zat, popcorn at en naar een goedkope film keek, klonk als de perfecte avond. Zoiets deelden ze minstens één keer per week en voor hem ... was dat zijn favoriete deel van de week. Hij kreeg zijn ononderbroken tijd met de kastanjebruine schoonheid. Het maakte niet uit of ze een film aan het kijken waren of gewoon op haar bank zaten te praten ... hij hield gewoon van het gevoel dat ze zich naast hem nestelde.

Kotaro grijnsde tevreden in zichzelf terwijl hij zich afvroeg hoe het zou zijn om altijd aan haar zijde te zijn ... dag en nacht.

Zijn grijns verdween bij zijn volgende gedachte ... Kyoko had hem nog niet echt verkozen boven Toya. Tenminste niet in dit leven. “Sommige dingen veranderen nooit.” Hij keek omhoog alsof hij een stil sarcastisch 'bedankt voor alle hulp op dat gebied' stuurde naar iedereen die luisterde. Iets zei hem dat de goden de meest verontrustende humor moesten hebben.

*****

De examens waren eindelijk voorbij en Kyoko had die woorden de hele middag gezongen. Ze was een braaf meisje geweest en had gestudeerd tot ze er doodziek van werd, maar het had zijn vruchten afgeworpen. Ze wist gewoon dat ze die kwade tests had doorstaan. Die gedachte alleen al had haar ertoe gebracht om vandaag helemaal terug naar haar appartement een vreugdedansje te doen.

In feite was het eerste wat ze had gedaan zodra ze door de deur liep, haar boeken door de woonkamer gesmeten alsof ze besmet waren met ziekten en uiteindelijk bezweken aan de drang ... een geïmproviseerde 'happy dans' uitvoeren in de deuropening, ze zag er toch uit alsof ze nog een beetje nerd in zich had.

Dit werd onmiddellijk gevolgd door haar eigen vertolking van een touchdown-dans die ze Toya een keer had zien doen, waarbij ze haar achterste helemaal door de gang naar haar badkamer schudde zodat ze een warm bubbelbad kon laten vollopen. Kyoko besloot toen dat als ze dit zou doen, het goed zou worden gedaan, zette haar stereo aan en pakte een paar kaarsen.

Ze maakte nog steeds schattige overwinningsgeluiden tegen de tijd dat het bad volliep en ze maakte korte metten met haar kleding door ze uit te doen en ze te gooien waar ze maar wilde. ‘Waarschijnlijk zal ik mijn ondergoed aan de plafondventilator zien hangen als ik klaar ben. Dacht ze bij zichzelf, haalde haar schouders op en stapte het water in.

Ze gleed verder in het bad om de bubbels die langs de bovenkant dreven haar nek en schouders te laten strelen. Haar smaragdgroene ogen, waarvan bekend was dat ze soms in een oogwenk stormachtig werden, straalden van tevredenheid.

Haar kastanjebruine golven van haar waren lukraak op haar hoofd gestapeld en haar zijdezachte huid was nu verborgen onder de bubbels. Ze was een gelukkig meisje ... en het enige wat ze echt wilde was de rest van de dag ontspannen. Een beetje zachte muziek op de achtergrond, een paar geurkaarsen die overal in de badkamer brandden en het was de perfecte setting.

Ze sloot haar ogen, wetende dat zijn beeld spoedig in beeld zou komen ... alsof ze op haar wachtte. Het was haar geheim om te bewaren.

IJsblauwe ogen keken naar haar vanuit haar gedachten. Ze had 's nachts zo vaak over hem gedroomd dat ze ze nu zelfs tijdens haar wakkere uren kon oproepen. Hoe dieper ze verstrikt raakte in de droom, hoe echter hij werd totdat het leek alsof hij er echt was ... geknield naast de badkuip.

Zijn lippen kantelden in een sensuele grijns toen hij zijn hand uitstak en het washandje van haar overnam ... zijn ogen werden zo helder als een blauwe vlam.

‘Dromen zijn leuk,’ fluisterde ze terwijl ze haar hoofd opzij rolde om hem te laten doen wat hij wilde.

'Ring, Ring.' Eén van de meest irritante geluiden ter wereld weergalmde door het hele appartement. Kyoko kwam met een ruk naar voren in het bad en klotste het water over de rand op de tegelvloer. Ze bracht haar hand naar haar wang, voelde de hitte daar en bloosde net toen de telefoon weer ging.

“Shit!” Ze stond snel op, wetende dat de telefoon helemaal in de woonkamer lag. Ze stapte uit het water, pakte de zijden badjas en wikkelde het om zich heen terwijl ze rende om op te nemen.

Ze realiseerde zich dat ze een spoor van water achterliet en maakte een mentale notitie om eraan te denken de draadloze telefoon de volgende keer mee te nemen naar de badkamer.

Aan de andere kant van het irritante rinkelen tikte Suki met haar vingernagels op het aanrecht en wenste dat Kyoko zich al zou haasten om de telefoon te pakken. Ze had het knagende gevoel dat Shinbe hier elk moment zou kunnen zijn, en ze wilde niet dat hij iets wist over wat ze van plan was.

Ze hoorde de klik aan de andere kant. “Eindelijk!”

Kyoko haalde de telefoon van haar oor om ernaar te kijken en deed hem weer aan haar oor. “Suki, ik lag in bad!” Jammerde Kyoko bijna toen ze verlangend terugkeek naar de badkamerdeur, waar ze wist dat het water nog heet was en naar jasmijn rook. Het wenkte haar om terug te keren en te genieten ... en de droom deed dat ook. Ze beet op haar onderlip terwijl ze haar ogen wegtrok van wat ze wilde.

“Sta je daar naakt?” Suki grinnikte, wetende dat Kyoko gemakkelijk bloosde.

“Suki!” Riep Kyoko in de hoorn. Haar vriendin had gewoon een verwrongen gevoel voor humor, wat waarschijnlijk kwam doordat ze veel te veel in de buurt van Shinbe rondhing. Ze grijnsde ondeugend toen ze antwoordde: “Had je iets nodig? Ik heb een heet, stomend bad dat mijn naam roept en jij onderbreekt mijn kleine rendez-vous.”

“Afspraak?” Suki keek naar de telefoon en rolde met haar ogen. “Je hebt beslist hulp nodig Kyoko. Wie heeft er ooit gehoord van romantisch worden in bad zonder dat er iemand bij je is? Krijg op zijn minst een sprankje fantasie en denk aan een sexy man om je rug te wassen terwijl je daar bent. Ze zuchtte op een geërgerde toon, niet wetende dat ze Kyoko zojuist tot op het bot had geschokt over hoe dicht haar mentale beeld werkelijk was.

“Hoe dan ook, jij en ik hebben een meidenavondje om te vieren dat de examens voorbij zijn,” piepte Suki. Ze was niet van plan om Kyoko nee te laten zeggen.

“Ik accepteer ook geen nee, dus maak je klaar. En draag die outfit die we afgelopen weekend hebben gekocht. Ik zal hetzelfde doen.” Suki ademde diep in en begon snel opnieuw voordat Kyoko een woord kon uitbrengen. “Zorg dat je om half acht klaar bent. Hou van je. Doei!”

Kyoko knipperde met haar ogen toen de telefoon klikte om aan te geven dat de verbinding was verbroken. Haar lippen waren nog steeds van elkaar gescheiden omdat ze klaar was geweest om bij haar eerste gelegenheid 'nee' te zeggen. Ze wierp een stille blik op de achterste muur van de woonkamer die de appartementen van de twee meisjes scheidde en vroeg zich af of Suki vanaf daar had gebeld of ergens vanaf haar mobiele telefoon.

Ze zuchtte toen ze naar de nummerweergave keek. “Mobiele telefoon, dat is jammer.” Dan hoef ik niet op de muur te kloppen. Maar het beeld van haar handen om Suki's nek bracht een glimlach op haar gezicht. “Ik kan wel doen alsof.”

Kyoko gooide de draadloze telefoon terug op het dressoir, keek naar de zijden mantel die nu om haar vochtige lichaam hing en kreunde. Het warme water dat nog op haar huid lag, was nu koud en tintelde, waardoor er koude bultjes verschenen. Snel draaide ze zich om om terug te gaan naar haar bad.

“Ring, ring.” Kyoko beefde.

Draaide rond terwijl haar linker wenkbrauw gefrustreerd omhoogging. “Ik hoop dat dat Suki is, zodat ik haar kan vertellen hoe graag ik gepest word!” Ze pakte de telefoon en zei iets harder dan normaal. “Hallo!!”

Toya grijnsde bij de begroeting van Kyoko. “Kom op, heeft je moeder je nooit geleerd beleefd te zijn bij het beantwoorden van de telefoon?”

Kyoko had zin om rustig naar het raam te lopen, het te openen en de telefoon uit haar hand in het onbekende te laten glijden. “Waarom wil niemand mij laten badderen?” Jammerde ze, stampend met haar voet alleen maar om te voelen dat de airconditioning onder haar badjas doorkwam.

Toya's grijns verdween toen hij zijn verbeelding de vrije loop liet en expliciete visioenen in zijn hoofd begonnen te dansen. “Ben je naakt ...” Hij stopte plotseling met zijn mond vol tanden voordat hij haar vroeg of ze daar naakt stond. Toya schudde de gedachte uit zijn hoofd en haalde diep adem om te kalmeren en hopelijk zijn nu razende hormonen onder controle te krijgen. ‘Verdomme, dat was een mooi plaatje …’

Kyoko fronste haar wenkbrauwen en vroeg zich af of Toya op dat moment naast Suki stond.

Toya probeerde het opnieuw. “Hé, maakt niet uit. Kijk, ik kom vanavond om met je naar de film te gaan, dus kleed je maar aan.”

Kyoko kneep haar ogen tot spleetjes en vroeg zich af wie deze dag had bedacht ‘De Dag Van Het Pesten.’ “Eh, ik heb plannen voor vanavond.” Natuurlijk waren haar plannen geweest om in bad een pruim te worden en dan op de bank te kruipen en een film te kijken. Misschien zelfs tijdens het kijken in slaap vallen, niet dat iedereen onder de zon haar lastigvalt om ‘uit te gaan.’

“Wat! Zeg ze af, want je gaat met mij mee!” Commandeerde Toya praktisch, geïrriteerd dat ze niet deed wat hij wilde dat ze deed ... alsof ze dat ooit deed.

Kyoko sloot haar ogen en hield de telefoon weg van haar terwijl ze in gedachten zei: ‘Ik gooi je niet uit het raam, ik gooi je niet uit het raam,’ ‘Klop, klop,’ Kyoko draaide zich om en keek naar de deur, denkend. ‘Maar ik ZAL het gooien naar wie er ook voor die verdomde deur staat!’ Ze hoorde een krankzinnige lach komen van ergens diep vanbinnen, waar haar kwaadaardige tweelingzus woonde.

Ze liep rustig naar de deur, deed hem open en gluurde toen om de deur om te zien wie het was. ‘Kotaro,’ fluisterde ze een beetje ademloos en deed toen schuldbewust haar mond dicht in de hoop dat hij het niet had gemerkt.

Kotaro's ogen lichtten op en werden donker op hetzelfde moment dat de deur openging. Hij was blij dat Kyoko veilig was ... en duidelijk niet volledig gekleed. Hij trok een wenkbrauw op bij de manier waarop ze zijn naam had gezegd. Hij drukte zijn hand tegen de deur boven haar hoofd en deed hem de rest van de weg open met zijn gebruikelijke zelfverzekerde glimlach terwijl hij langs haar gleed ... bijna aanrakend.

“Hoe gaat het met mijn vrouw vandaag?” Kotaro liep langs haar heen het appartement in alsof hij daar thuishoorde.

‘Ik zal geen moord plegen, ik zal de telefoon niet weggooien, ik zal niet ...’ Kyoko’s geest bleef zingen terwijl Kotaro haar aankeek met zijn gebruikelijke adembenemende grijns. Ze had plotseling het gevoel dat de airconditioning niet meer werkte.

Hoe kon het dat deze man, die alleen als wandelende seks kon worden omschreven, haar zo beïnvloedde? Ze had altijd het gevoel dat ze probeerde te voorkomen dat ze hem op de grond gooide. Ze schudde haar hoofd, keek naar beneden en piepte toen ze zag dat haar badjas gedeeltelijk open was gekomen. Het was niet genoeg om iets te laten zien, maar er was genoeg huid zichtbaar om haar te laten blozen.

Toya verstijfde toen hij het geklop op de achtergrond door de telefoon hoorde en vervolgens Kotaro's stem. Hij schreeuwde in de telefoon om haar aandacht te krijgen. “Verdomme, Kyoko! Wat doet Kotaro daar in godsnaam?” Hij gromde het uit, boos dat de bewaker weer was komen opdagen bij ‘zijn’ Kyoko's appartement.

Kyoko kromp ineen toen de schreeuw van de telefoon luid en duidelijk in de woonkamer te horen was. Ze keek over Kotaro's schouder naar de wandklok en wist dat ze zich moest gaan klaarmaken, anders zou Suki de volgende zijn die op de deur klopte. Genoeg was genoeg. Ze draaide zich om en liep naar het dressoir met de bedoeling de telefoon op te hangen.

Ze bracht het terug naar haar oor en riep: “Ik zie je later!” ‘Klik’… één neer … één te gaan.

Kotaro grijnsde terwijl hij wist dat het Toya was tegen wie ze schreeuwde. Zijn ogen gleden over de zijde die als een tweede huid om een mooi gevormd lichaam hing en hij had zichzelf niet kunnen tegenhouden als hij had geprobeerd vooruit te komen ... dichter bij haar. Hij sloot langzaam zijn ogen, slechts een seconde, terwijl hij diep inademde, zijn hele lichaam nu op minder dan een centimeter van het hare. De gedachte aan aanraking zonder contact deed hem mentaal zijn lichaam om het hare buigen en strakker worden.

Hij leunde naar voren en bracht zijn lippen dicht bij de schelp van haar oor voordat hij haar naam fluisterde. Zijn lippen werden zachter, net als zijn ijsblauwe ogen. Hij merkte vaak dat hij bijna wenste dat ze zich het verleden zou herinneren ... en hoe dichtbij ze ooit waren. Wat zou ze doen als ze zich herinnerde dat ze vroeger samenwoonden? Hij, haar en Toya ... zodat ze haar konden beschermen.

Kyoko verloor haar adem toen het uit haar stroomde en ze voelde de huid langs haar nek en wang tintelen. Het was al moeilijk genoeg om haar gedachten erbij te houden als hij zo dichtbij was, maar nu kon ze voelen dat hij haar aanraakte, ook al deed hij dat niet. Toen ze zich herinnerde wat ze aan het doen was voordat de telefoon haar had onderbroken, steeg er onmiddellijk warmte in haar gezicht op.

Omdat ze niet wilde dat hij haar schuldgevoel opmerkte, hield ze haar rug naar hem toe en probeerde ze de herinnering aan het bad te onderdrukken. Ze sloot haar ogen en vocht tegen de neiging om tegen hem aan te leunen en moest de tafel vastgrijpen om zichzelf in evenwicht te houden.

Kotaro wilde zijn handen aan beide kanten van haar op de tafel leggen ... haar in zijn armen opsluitend, maar hield plotseling stil. Hij kon de zeep ruiken die ze in het bad had gebruikt, maar één geur vond zijn weg naar hem en zijn uitdrukking werd nieuwsgierig ... opwinding? Hij deed een stap achteruit van haar ... voelde zich verharden.

Hij haalde zijn hand door zijn ongetemde haar en trok zich terug naar een veiligere afstand terwijl hij zijn best deed om de knoop in zijn maag te negeren ... waarom was hij hier weer gekomen? ... Het was belangrijk.

Hij voelde zijn beschermende instincten opkomen toen hij zich de recente waarschuwingen herinnerde die hij had ontvangen. “Wil je de avond met me doorbrengen?” De onschuldig klinkende vraag verborg een dubbele betekenis, aangezien hij de behoefte proefde.

Kyoko vertraagde haar ademhaling nogmaals, klaar om haar gevoelens te bestrijden. Ze fronste haar wenkbrauwen omdat ze wist dat het te gevaarlijk zou zijn om alleen met hem te zijn. Plotseling wilde ze Suki bedanken voor het plannen van deze avond.

Toen hij haar frons zag, voegde Kotaro er snel aan toe: “We kunnen alles doen wat je wilt. Huren we een film en blijven binnen … of gaan uit.”

“Huur een film en blijf thuis ...” herhaalde Kyoko wensend en denkend dat dit precies was wat ze wilde doen. Toen ze merkte dat Kotaro's ogen oplichtten, verbeterde ze snel: “Dat was tenminste wat ik wilde doen en als ik niet in de plannen van iemand anders was gesleurd. Ik was graag gebleven om samen met jou films te kijken. Maar het spijt me Kotaro, ik kan niet.” Ze schonk hem een verontschuldigende glimlach terwijl ze mentaal met haar voet stampte bij de gedachte een zeer warme avond met de knappe bewaker te missen.

Kotaro's schouders zakten een centimeter, maar hij glimlachte toch, wetende dat ze zijn gevoelens niet probeerde te kwetsen. Hij kon zelfs zien dat ze wilde dat hij bleef en hij vroeg zich af hoe die behoefte eruitzag ... was het hetzelfde als zijn wensen? Voor hem was Kyoko het kostbaarste juweel op aarde en hij zou er alles aan doen om haar aan het lachen te maken en haar tegelijkertijd te beschermen.

Per slot van rekening had hij meer dan duizend jaar gewacht om haar weer te zien.

Om er zeker van te zijn dat ze beschermd was en buiten gevaar, vroeg hij: “Dus welke plannen heb je, misschien kan ik meedoen?” Hij schonk haar zijn meest ondeugende glimlach in de hoop dat het zou werken. Zo niet, dan zou hij zijn toevlucht kunnen nemen tot het stalken van haar ... de hoeken van zijn perfecte lippen krulden in een geheime glimlach.

Kyoko wist dat Suki daar nooit voor zou gaan. Girls night out betekende een 'girls' avondje uit. Ze wist ook dat als Kotaro erachter zou komen dat ze alleen met Suki was ... hij zou meegaan en op de één of andere manier zou komen opdagen als per ongeluk. Ze had het hem vaak zien doen.

Waar Toya opdringerig was, probeerde Kotaro altijd subtiel te zijn, hoewel wanneer je de twee jongens in dezelfde kamer zette, ze veel op elkaar leken en elkaar constant zouden irriteren. Beide jongens hadden een hart van goud en dat wist ze. Op een bepaalde manier hield ze van hen allebei ... zo veel dat het pijnlijk was, en daarom koos ze ervoor om niet te kiezen en voorlopig alleen te blijven. Eerlijk gezegd wilde ze hun gevoelens niet kwetsen.

Maar één ding dat Kyoko zeker wist, was dat als Kotaro dacht dat ze vanavond met Toya uit zou gaan ... hij niet de moeite zou nemen om te volgen. Ze hoopte tenminste van niet.

“Het spijt me Kotaro, ik heb al plannen met Toya, maar ik beloof dat we een andere keer films of iets dergelijks zullen huren.” Kyoko sloeg haar ogen neer en vond het niet leuk dat ze tegen hem loog, maar het was de enige manier om hem te laten gaan. Terwijl ze naar de vloer keek, merkte ze dat hij een stap naar voren deed en ze deed meteen een stap achteruit en beet op haar onderlip toen ze de tafel achter zich voelde.

Kotaro voelde de jaloezie in hem trillen, maar hij hield het in bedwang. Zijn enige troost was dat als ze vanavond bij Toya was, hij er tenminste op kon rekenen dat ze niet één van de volgende vermiste meisjes zou zijn.

Bovendien wist hij dat Kamui in het geheim over zowel Toya als Kyoko waakte. Mentaal moest hij toegeven dat Toya haar beschermende. Hij wilde vanavond degene zijn met Kyoko, degene die haar beschermde. Maar ook al vond hij het niet leuk, Toya zou haar geen kwaad laten overkomen.

Hij zag hoe ze langzaam haar ogen naar de zijne opsloeg en zag de bezorgdheid in haar blik dat hij zou proberen haar tegen te houden ... hij wilde haar tegenhouden, maar hij deed het niet. Na verloop van tijd zou ze haar eigen keuze maken.

Kotaro knikte lichtjes met zijn hoofd ter acceptatie, reikte naar haar hand en hield die een moment vast, ijsblauwe ogen sluitend met stormachtige smaragdgroene ogen. Hij kon aan haar ogen zien dat ze een zware dag had. Hij kon haar gevoelens altijd lezen door de kleur van haar ogen ... dat had hij meer dan duizend jaar geleden geleerd. Hij wenste alleen dat ze het zich zou herinneren.

“Dat is een deal dan Kyoko. Ik kom morgen bij je langs. Pas op schoonheid.” Hij leunde naar voren en streek met zijn lippen over haar voorhoofd, liet haar hand los en draaide zich om om weg te gaan.

Kyoko glimlachte. “Bedankt, Kotaro.” Haar voorhoofd tintelde nog steeds waar zijn warme lippen haar hadden aangeraakt. Ze was blij dat hij makkelijker in de omgang was dan Toya. Hij kuste haar vaak op haar wang, voorhoofd of hand, en liet die plek tintelend en warm achter.

Ze vroeg zich af wat hij zou denken als hij wist dat ze nog nooit op de lippen was gekust. Niemand zou ooit geloven dat ze op haar achttiende nog steeds zo puur was als ze was ... nou ja, fysiek puur. Ze bloosde weer, wetende dat haar gedachten niet al te foutloos waren. Ze zou de verrader de schuld geven die in haar borst leefde en versnelde elke keer dat ze aan hem dacht.

Kotaro opende de deur om naar buiten te glippen, maar niet voordat hij haar een glimlach over zijn schouder wierp en eraan toevoegde. “Vergeet niet dat je nog steeds mijn vrouw bent.” Hij ging snel weg, sloot de deur achter zich en grijnsde wolfachtig om de opmerking.

Hij wist dat ze de grens met Toya niet zou overschrijden en maakte zich geen zorgen. Zelfs in het verleden, toen hij en Toya elkaars hoofd hadden ingeslagen, nam ze het voor hem op boven Toya. Ze had altijd van Toya gehouden, maar Kotaro wist dat hij het was op wie ze echt verliefd was. De snelheid van haar hartslag als hij in de buurt was, had haar altijd haar ware gevoelens weggegeven ... in dit leven en in het verleden. Hij hoefde alleen maar te wachten tot ze het weer besefte.

Kotaro inhaleerde zachtjes en genoot van haar geur. Zelfs nu kon hij haar puurheid ruiken en wist hij dat ze niet iemand was die zoiets lichtvaardig opvatte. Ze was zo onschuldig aan de echte wereld.

De gedachte deed Kotaro's glimlach vervagen. Hij was er niet zo zeker van of hij ooit wilde dat ze de donkere kant van deze wereld te weten kwam ... hij wilde haar geluk niet op het spel zetten. Zelfs hij zelf was niet wat zij dacht dat hij was. Hij wist dat ze hem hoe dan ook zou accepteren, maar de herinnering aan het begraven van haar weerhield zijn lippen ervan om over het verleden te spreken. Sommige dingen waren beter af om nooit te onthouden.

Toen Kotaro het gebouw uitliep en terug het trottoir opliep, keek hij van de tuin beneden naar haar raam en vroeg hij zich af wat ze zou doen als ze erachter kwam wat hij werkelijk was. En ja, hij zou haar de waarheid vertellen ... alleen nu nog niet. Hoe leg je uit dat je ouder bent dan een normaal mens en dat je krachten hebt zoals ze die alleen in films heeft gezien?

Kotaro schudde zijn hoofd terwijl hij terugliep naar de universiteit en nadacht over zijn volgende stap met betrekking tot de vermiste meisjes.

Hij wist wat er met hen gebeurde en dat ze hoogstwaarschijnlijk al dood waren of op zijn minst ondood. Zijn ogen flitsten een moment van woede en onthulden de donkere kant van zijn Lycan-ziel.

Hij moest de geur opvangen van die verdomde bloedzuigers en degene die hen leidde voordat ze Kyoko weer vonden.

Hoofdstuk 3

Kyoko doorzocht de kast op zoek naar wat Suki haar afgelopen weekend had overgehaald om te kopen. Ze giechelde in zichzelf toen ze zich herinnerde dat Shinbe hen had gevolgd tijdens het winkelen om hen alles te laten modelleren waar ze een mening over nodig hadden. Wat het helemaal af had gemaakt, was toen hij de meisjeskleedkamer was binnengeslopen en door het gordijn met Suki had gepraat.

Shinbe had met een hoge stem gesproken om Suki te laten denken dat hij de bediende van het damestoilet was en bood aan haar dicht te ritsen.

Suki had ja gezegd tegen het hulpaanbod en haar rug naar het gordijn gekeerd. Kyoko was bijna omgevallen toen Shinbe door de kleedkamer vloog om aan de andere kant tegen de muur te landen.

Ze had Suki gevraagd hoe ze zich had gerealiseerd dat het Shinbe was en Suki had gereageerd met. “Ik denk niet dat ze een lesbienne in de kleedkamer van een meisje zouden laten werken, dus toen hij zijn hand in mijn jurk stopte in plaats van op de rits ... was het een soort van weggeefactie.”

“Arme Shinbe,” zuchtte Kyoko terwijl ze een wit kort overhemd met stroken tevoorschijn haalde met zijden mouwen die van elleboog tot pols klokvormig en vloeiend waren. Eigenlijk vond ze het heel mooi. Het deed haar een beetje denken aan het gewaad van een engel, maar dan sexy. Het was kort genoeg om haar navel te laten zien met de hippe zwarte minirok die ze had gekocht.

Nadat ze de kleren had aangetrokken en had gevonden welke schoenen ze aan wilde, trok ze het haar rond haar oren en sommige van achteren, hoog in een scrunchie, en liet de rest mooi naar beneden hangen. Met een kleine hoeveelheid make-up en een halsketting met een kleine kristallen traan erin, achtte ze zich klaar voor wat Suki haar ook van plan was.

Ze wenste heimelijk dat ze Kotaro had kunnen vertellen waar ze heen gingen, maar zelfs zij wist het antwoord daarop niet. Ze kauwde op haar onderlip en realiseerde zich dat ze hem al miste en probeerde het melancholische gevoel opzij te schuiven in de wetenschap dat Suki het zou merken.

Het laatste wat ze vanavond nodig had, was dat haar beste vriendin haar een miljoen vragen stelde die ze niet wilde beantwoorden.

*****

Shinbe streek met zijn vingers door de blauwe highlights die glinsterden in zijn donkere haar terwijl hij grijnzend tegen de deurpost leunde. Hij was naar Suki gerend toen hij haar telefoontje had gekregen dat ze vanavond weg zou zijn en niet langs zou komen.

‘Ze heeft waanvoorstellingen als ze denkt dat ze zo makkelijk van me af kan komen,’ zei Shinbe terwijl hij wachtte.

Toen ze de deur opendeed met haar haar nog steeds in een handdoek gewikkeld, waren de eerste woorden van Shinbe. “Aww ... heb ik je gemist terwijl je aan het baden was?” Hij grijnsde toen hij Suki's wenkbrauw zag trillen. Zodra hij Suki en Kyoko had ontmoet, had hij de behoefte gevoeld om altijd bij hen in de buurt te blijven. Hij had vaak een dubbele date gehad met Toya en de meisjes.

Suki wist dat Shinbe zichzelf als 'haar vriendje' beschouwde, alleen maar omdat hij de enige was met wie ze uitging, maar Suki had nooit ingestemd met het spelletje. Ze probeerde de blos te verbergen die dreigde op te stijgen en haar gezicht over te nemen, terwijl ze antwoordde: “Er zou bleekmiddel en een sloopkogel nodig zijn om een vieze geest als die van jou schoon te krijgen.”

Hij leunde dichter naar haar toe en blokkeerde al het andere terwijl zijn amethistogen aantrekkelijk donker werden. “Als je me laat ... binnenkomen ... denk ik dat we een reden kunnen vinden om nog een bad te nemen.”

Suki voelde haar hartslag versnellen bij het geluid van zijn hese stem en deed een paar stappen achteruit terwijl hij een paar stappen naar voren deed en de deur achter zich sloot. Ze besloot hem niet de overhand te laten krijgen, wierp hem haar beste waarschuwende blik toe en werd beloond toen hij stopte met haar achtervolgen. Als hij er ooit achter zou komen hoeveel grip hij op haar had ... zou ze er echt zin in hebben.

“Hé Shinbe, kijk, ik moet me klaarmaken omdat ik vanavond plannen heb met een vriend. Ik heb het je al aan de telefoon verteld, weet je nog?” Ze had geweten dat hij toch zou komen ... al was het maar om te proberen uit te vinden waar ze heen ging.

Suki nam de handdoek van haar hoofd, haar lange haar nog steeds vochtig, en liep naar de badkamer, nog steeds luid genoeg praatte zodat hij haar kon horen. “We kunnen morgenavond iets doen, oké?”

Shinbe leunde tegen de bar die haar keuken van de woonkamer scheidde. Hij stond op het punt zijn klachten te uiten toen zijn blik viel op een flyer die op het aanrecht lag. Hij pakte het op en scande snel de pagina. Zijn beide wenkbrauwen gingen omhoog van verlichting.

DE GROOTSTE EN HEETSTE CLUB VAN DE STAD

CLUB MIDDERNACHT

VRIJDAG NACHT SPECIAL

LADIES NIGHT

De woorden ladies night waren omcirkeld. Shinbe trok een wenkbrauw op terwijl hij het papier weer op het aanrecht legde en naar de badkamer liep. Hij verborg zijn glimlach toen hij binnenkwam zonder te kloppen en schoof achter Suki aan terwijl ze met de borstel door haar haar begon te glijden.

“Morgen dan,” fluisterde Shinbe verleidelijk in de schelp van haar oor en liet zijn lippen zakken om haar schouder te kussen. Hij draaide zich om om weg te gaan zonder nog een woord te zeggen ... zijn veelbetekenende grijns verbergend.

Suki stond roerloos in de spiegel te staren en hield niet van de vibes die ze zojuist had gekregen. Het was iets anders dan Shinbe om niet bij haar te smeken en te smeken. Omdat ze een gegeven paard niet in de bek wilde kijken, haastte ze zich en maakte zich klaar. Bang dat Shinbe iets in petto had, besloot Suki dat ze iets eerder dan gepland bij Kyoko zou komen.

*****

Enkele kilometers verderop staarden doordringende rode ogen uit het raam van een penthouse-suite met uitzicht op de stad. Lange golven zijdeachtig zwart haar vielen als een waterval over een blote rug in contrast met de huid zo bleek als de maan. Zijn engelengezicht was opvallend, met scherp gedefinieerde hoeken en zijn lichaam was mager en hard als dat van de mystieke god Adonis.

Zijn naakte lichaam glinsterde door het maanlicht, spieren dansten bij elke beweging die hij maakte. Hij was mooi voor iedereen die ernaar keek, maar zijn donkere ziel was boosaardig en dodelijk. Een glimlach sierde zijn perfecte lippen terwijl zijn gedachten afdwaalden naar de gebeurtenissen van de avond ervoor.

Hij draaide zich om van het raam en begon zich voor te bereiden op de avond. Zijn blik dwaalde af naar de Queen Ann-stoel naast het vuur en de jonge student die er levenloos in zat. Hyakuhei grijnsde toen hij dacht aan het verse bloed dat hij de avond ervoor had gegeten.

“Jammer, ze was zo'n mooi meisje.” Hij likte zijn lippen en herinnerde zich zijn plezier om het meisje te nemen en zich met haar te voeden. Hij kon nooit genoeg krijgen van de jonge vrouwen die hij naar buiten lokte en voor zichzelf nam.

Vanavond zou hij een populaire nachtclub bezoeken om op zijn prooi te jagen en moest hij er zeker van zijn dat er voor zijn 'kinderen' werd gezorgd. ‘Ladies night’ was altijd rijp om geplukt te worden en was een buffet van oneindig vlees voor de nachtwandelaars.

Hij was een machtige vampierheer en niemand zou hem durven dwarsbomen of zijn kracht in twijfel trekken. Plezier was al meer dan duizend jaar zijn enige verlangen, maar nu wilde hij meer. Hij wilde wat rechtmatig van hem was. Een frons ontsierde zijn gezicht terwijl hij nadacht over zijn zoektocht, het object dat zijn obsessie was geworden terwijl hij erop wachtte om opnieuw in de wereld geboren te worden. Het legendarische Guardian Heart Crystal.

Het heilige kristal was een juweel waarvan werd gezegd dat het een vampier het vermogen zou geven om voorbij de nacht en in het daglicht te lopen. In de legende wordt gezegd dat een meisje met onbezoedeld bloed en het hart van een kind het juweel in haar lichaam zou bezitten. Ze zou een priesteres van de hoogste rang en macht zijn, de beschermer en bewaarder van het Guardian Heart Crystal.

Zijn donkere blik keerde terug naar de nachtelijke hemel waar een bloedrode maan hoog boven hem opdoemde. “Ik ben je een keer kwijtgeraakt lieve priesteres, maar vergis je niet, ik zal je weer vinden.” Zijn ogen vernauwden zich toen hij het de nacht beloofde. “Ik zal deze keer zowel jou als het kristal bezitten ...”

*****

Precies om deze reden had Suki Kyoko afgelopen weekend meegenomen om te shoppen, alleen had ze haar vriendin niet verteld waar het voor was geweest. Suki had ook een outfit voor zichzelf gekocht. Ze haalde het uit haar kast en wurmde zich er opgewonden in. Het was een geheel zwarte en zeer strakke body dress. Ze was er verliefd op geworden op het moment dat ze het zag.

‘Maar goed dat Shinbe er niet is,’ dacht Suki bij zichzelf met een veelbetekenende grijns terwijl ze naar de jurk in de spiegel keek. Het was erg kort maar liet niet te veel zien ... net genoeg om te plagen en de fantasie de vrije loop te laten. Suki trok haar donkere haar naar achteren in een bijpassende zwarte scrunchie, bracht wat make-up aan en pakte haar sleutels, en liep naar Kyoko's appartement.

Kyoko kwam haar slaapkamer uit in de hoop dat ze tijd zou hebben om iets te snacken voordat ze naar buiten ging, maar voordat ze zelfs maar de keuken bereikte, bonsde er iemand op de deur.

‘God, ik hoop dat dat Toya niet is,’ zei ze en vroeg zich af of ze er zelfs maar op moest antwoorden. Ze had nog 20 minuten voordat het tijd was om Suki te ontmoeten, dus Kyoko koos ervoor het gebonk op de deur voor het moment te negeren uit angst voor wie er aan de andere kant was.

Het is verbazingwekkend hoe angst je het gevoel geeft dat je vijf jaar oud bent. Kyoko's wenkbrauw trilde terwijl ze haar adem inhield.

Het gebonk werd iets luider, maar deze keer gevolgd door een stem. “Oké Kyoko, ik weet dat je daarbinnen bent. Dwing me niet deze deur in te beuken!” Dit werd met een grinnik gezegd.

Kyoko rolde met haar ogen en dacht dat Suki klonk als de wet. Ze deed de deur open voor haar grijnzende beste vriendin die onmiddellijk haar arm greep om haar het appartement uit te trekken. “Kom laten we gaan. Ik heb een slecht gevoel als we nu niet vertrekken, Shinbe zal komen opdagen of zoiets.” Kyoko had amper tijd om de deur op slot te doen of Suki trok haar naar buiten.

*****

Kyou trok de zware zwarte gordijnen terug van het raam nu de schemering was ingevallen. Zijn lange zilverwitte manen waaierden uit om hem heen toen hij het raam opendeed, waardoor de komende nachtwind zijn engelengezicht streelde. Gekleed in het zwart gaf hem het uiterlijk van een gevallen engel.

Geld had hem de vrijheid gegeven om zijn eigen uren in te vullen en macht zorgde ervoor dat hij niet gestoord zou worden. Door de hele bovenste verdieping van het duurste hotel in de stad te kopen, kreeg hij de eenzaamheid die hij nodig had en het uitzicht dat hij wilde. Toen hij aan de overkant van de straat keek, zag hij dat er zich al een rij begon te vormen bij Club Midnight, de populairste club in de stad. Het was de perfecte voedingsbodem voor de wezens van de nacht.

De overvolle rij stond vol met besmette jonge universiteitsmeisjes en de jonge punkers die hen volgden. Kyou's gekwelde ogen glinsterden van minachting toen hij de rij begon af te tasten, zich afvragend welke van hen de aandacht zou trekken van degene op wie hij jaagde. Wie zou het volgende slachtoffer van Hyakuhei zijn?

Kyou kon Hyakuhei in de stad voelen en vroeg zich af of Hyakuhei kon voelen dat de dood hem achtervolgde. Deze keer waren de zaken anders. Kyou had hem te gemakkelijk gevonden, alsof Hyakuhei een spoor voor hem had achtergelaten om te volgen. De dood en verdwijning van lokale studenten was een flagrant visitekaartje voor Kyou en wees naar slechts één persoon.

Hij hield niet van de gedachte dat Hyakuhei hem hierheen zou leiden. “Ik ben niet langer onder jouw controle,” gromde Kyou terwijl het bloed tussen zijn gebalde vingers druppelde en zijn ogen roze kleurden. “Je hebt geen macht over mij ... niet meer!” Kyou kalmeerde zijn opkomende woede en trok opnieuw het emotieloze masker over zijn gelaatstrekken, zijn aura verhullend. Het werd tijd dat het roofdier de prooi werd.

Als hij Hyakuhei's levenskracht zou kunnen voelen, zou Kyou voorzichtig moeten zijn om te voorkomen dat zijn maker hem ook zou voelen.

*****

Kyoko was verbaasd over hoe groot de nachtclub eigenlijk was. Haar lippen gingen vaneen toen Suki het enorme parkeerterrein opreed. Suki had hier iets eerder willen zijn om de rij te vermijden, maar voor zover Kyoko kon zien, was er al een rij begonnen, dus haastten ze zich de auto uit. Kyoko zag bekende gezichten van de universiteit die ze bezochten en glimlachte toen ze zag dat haar oude vriend Tasuki één van hen was.

Tasuki zag Kyoko en Suki vanaf zijn plek in de menigte. Hij had zich door zijn vrienden laten overhalen om te komen en omdat hij niets beters te doen had nu de examens voorbij waren, had hij vrijwillig toegestemd. Hij was knap en goed gebouwd, met schouderlang bruin haar en chocoladebruine ogen die de harten van alle meisjes deden smelten.

Hij was ook één van de populairste jongens op de campus, maar Tasuki stond vooral bekend om de hoge scores die hij in al zijn lessen kreeg en hij was aardiger dan de meeste jongens op de campus. Natuurlijk, één van de rijkste mensen op de academie zijn, hoewel hij zich niet zo gedroeg, verhoogde zijn status ook.

Tasuki baande zich een weg tussen de mensenmassa en benaderde Kyoko met een oprechte glimlach. Hij kende haar al sinds de middelbare school en was altijd heimelijk verliefd op haar geweest. Ze hadden af en toe een date gehad, maar niets serieus ... eigenlijk meer als beste vrienden, en het was een tijdje geleden dat ze dat hadden gedaan.

Hij zou haar vaker mee uit vragen, maar die Toya-kerel of het hoofd van de schoolbeveiliging hing de laatste tijd altijd om haar heen. Hij had kunnen zweren dat hij de laatste keer dat hij haar had benaderd gegrom had gehoord terwijl ze bij één van hen was.

Met dat in gedachten speurde hij zenuwachtig het gebied af in de hoop dat ze alleen was. Niet dat hij bang voor ze was ... nee ... nooit ...

Suki zag Tasuki's nervositeit en lachte hardop. “Het is goed, Tasuki. We zijn hier alleen gekomen.”

Ze grijnsde om Kyoko's verwarde blik en greep Tasuki bij de elleboog en trok hem op één lijn met hen. Zij en alle anderen die hem kenden waren zich bewust van het feit dat hij iets met Kyoko had ... nou ja, iedereen behalve Kyoko dan.

Kyoko bloosde toen Tasuki zich naar haar omdraaide. Ze had zich niet gerealiseerd hoeveel groter hij was geworden. “Hoi Tasuki, het is een tijdje geleden. Ik hoor dat je het dit jaar weer geweldig doet met je scores.” Haar gezicht lichtte vrolijk op toen ze besefte dat het veel te lang geleden was dat ze samen waren geweest. Ze had zich altijd zo veilig bij hem gevoeld ... net als haar beste vrienden. Ze had hem gemist.

Een zachte glimlach sierde Tasuki's lippen en vond het fijn dat ze hem in de gaten had gehouden, ook al was het van een afstandje. Misschien maakte hij nog een kans bij haar. Hij wilde haar echt de kans geven om haar te laten zien hoeveel hij nog steeds om haar gaf en bij haar wilde zijn, dat hij niet 'buiten haar klasse' was zoals ze altijd leek te geloven.

Om de één of andere reden leek ze te denken dat hij zijn best zou doen om haar alleen maar te zien omdat ze al sinds de middelbare schoolvrienden waren. Hij was van plan die misvatting recht te zetten. “Ja, Kyoko, als je ooit hulp nodig hebt, kom ik graag langs om je les te geven, wanneer dan ook.” Hij wilde stiekem met zijn hoofd tegen de bakstenen muur bonzen, wetende dat hij weer klonk als een beste vriend in plaats van als vriendjesmateriaal.

Suki schudde gewoon haar hoofd toen ze de stille ellende in Tasuki's ogen zag terwijl hij naar Kyoko glimlachte. ‘Arme jongen’ dacht ze bij zichzelf terwijl een ondeugende grijns zich over haar lippen verspreidde. Hij had alleen een duwtje in de goede richting nodig.

*****

Kyou's ogen vernauwden zich toen de menigte naïeve kinderen groeide. ‘Zoveel voor Hyakuhei om uit te kiezen,’ mijmerde hij. Het was altijd hetzelfde. Het nemen van het leven en ermee wegkomen ... net zoals het monster er in het verleden mee wegkwam. Zijn geklauwde vingers grepen gefrustreerd de vensterbank vast en vroegen zich af of hij de slachting kon stoppen.

Hij zou dichterbij moeten komen en opgaan in de menigte. Met een grijns bij de gedachte aan zijn zilverkleurige haar en vreemd gekleurde gouden ogen die er steeds in opgingen, richtte Kyou zijn aandacht weer op de zich verzamelende massa.

Terwijl hij de parkeerplaats nog een keer afspeurde, stopte zijn zicht toen zijn geschrokken blik over een groep van drie gleed die dichter bij de voorkant van de menigte was samengekomen. De aura rond de driehoek was opvallend anders dan de andere mensen. Een zachte tint van puur wit licht dat de groep omringde, verblindde het innerlijke vampiergezicht van Kyou.

Kyou verminderde de intensiteit van zijn blik, schudde zijn hoofd en wierp een nieuwe blik op de groep. Zelfs als zijn zintuigen met opzet afgestompt waren, kon hij een vage wervelende gloed om de drie figuren bespeuren. Een vage glinstering van regenboogstof kwam van recht boven hen en schaduwde het licht alsof hij het voor zijn ogen wilde verbergen.

Kyou zocht de lucht boven hen af om alleen de nacht te zien. Zijn ogen vernauwden, met meer begrip dan hij had verwacht voordat hij zijn blik weer op de groep richtte.

Zoiets had hij in zijn eindeloze leven nog nooit gezien. Een vage herinnering trok zijn aandacht waardoor hij de groep met grote ogen aanstaarde. Hij herinnerde zich de woorden van zijn jongere broer voordat Hyakuhei hem zo wreed had vermoord.

“...Als we het Guardian Heart Crystal maar konden vinden ... dan zouden we misschien verlost kunnen zijn van de duisternis, broeder ...”

Kyou had spottend gezegd dat het juweel slechts een mythe was en onmogelijk te vinden, zelfs niet in de legendes. Toya had zijn reactie genegeerd. “De uitstraling van zij die het juweel beschermt, zal schijnen met heilig licht. Wil je niet vrij zijn?”

Een melancholisch gevoel bekroop Kyou bij de herinnering aan de vraag van zijn broer. Hij zou alles hebben gegeven om zijn broer te bevrijden van het leven waar Hyakuhei hem in had gebracht. De bries kwam door het raam en blies zijn lange haar uit zijn gezicht alsof hij hem wilde zeggen dat hij moest gaan, alsof Toya zelf zei dat hij moest gaan.

Kyou verzamelde de omringende duisternis rond zijn dodelijke lichaam en verscheen onopgemerkt tussen de menigte nietsvermoedende jongeren, zijn intense blik ging nooit weg waar het zuiverste zachte licht gloeide.

*****

Kyoko giechelde toen ze Suki achter Tasuki's rug om met haar wenkbrauwen zag wiebelen. Suki had de laatste tijd beslist veel te veel bij Shinbe rondgehangen. Ze sloeg haar ogen op naar haar en stak haar tong uit waardoor Suki bijna dubbelsloeg van het lachen. Toen verdween de blik meteen toen Tasuki zich omdraaide om te zien waar Suki om lachte.

Hierdoor moest Suki zich aan de muur vasthouden om te voorkomen dat haar knieën knikken terwijl Kyoko haar schouders ophaalde naar Tasuki en zei: “Wie weet wat er met haar aan de hand is? Ze is nooit normaal geweest.” Ze trok een wenkbrauw op en voegde eraan toe: “Ik moet haar minstens één keer per week uit de gekkenbak halen, anders wordt ze nog erger en probeert ze door de bomen voor de slaapzaal te knagen.”

Tasuki grijnsde terwijl hij dicht bij Kyoko's oor leunde alsof hij wilde fluisteren, maar zei toen met een stem die luid genoeg was zodat Suki het kon horen: “Misschien moet je haar vanavond op weg naar huis terugbrengen.”

Kyoko knikte blij en voelde toen het haar in haar nek omhooggaan alsof iemand naar haar keek. In de hoop dat het niet Toya was die hen stiekem volgde, probeerde ze het te negeren terwijl ze haar aandacht op Suki en Tasuki hield.

Suki kwam eindelijk op adem genoeg om Kyoko eraan te herinneren dat ze later op de avond een slaapfeestje hadden in de speciale kamer en vroeg Tasuki of hij mee wilde doen. “We kregen zelfs een dwangbuis voor de gelegenheid.” Ze stak haar tong naar hen beiden uit.

“Doe dat ding weg voordat je iemand pijn doet,” kaatste Kyoko terug en werd snel beloond toen Suki's mond openviel.

Toen de rij begon te bewegen, keek Kyoko over haar schouder en vroeg zich af wie haar in de gaten hield. Ze zag alleen de lichten van de parkeerplaats en een horde mensen die wachtten om binnen te komen, en fronste toen haar eigen paranoia. Het ongemakkelijke gevoel dat iemand naar haar keek weigerde weg te gaan en het baarde haar zorgen. Ze herinnerde zich Kotaro's waarschuwing voor een stalker op de campus en wenste plotseling dat ze hem had laten doorschemeren waar ze zouden zijn.

Suki greep haar hand en trok haar mee aangezien ze de rij ophield. Kyoko schudde het enge gevoel van zich af toen ze het gebouw binnengingen en haar aandacht werd getrokken naar het interieur van de enorme dansclub.

Kyou had haar zien draaien alsof ze hem voelde en verbaasde zich erover. Haar ogen waren heel langzaam naar de plek gegaan waar hij stond, maar hij had geweten dat ze hem in de schaduw niet kon zien. Onder de mantel van duisternis hield hij haar in het vizier toen hij het etablissement binnentrad.

Zijn gouden blik gleed door de ruimte, wetende dat er meer dan alleen mensen in de slecht verlichte ruimtes waren, maar het waren weinig bedreigingen en zijn aandacht niet waard.

Suki leidde hen naar een gebied dicht bij de bar, zodat ze niet te ver hoefden te gaan om drankjes te halen en toch een goed zicht op de dansvloer hadden. De muziek stond al lekker aan, maar niet zo hard dat je moest schreeuwen om gehoord te worden.

Kyoko was verbijsterd over hoe mooi het van binnen was. Ze begon echt blij te worden dat ze zich door Suki had laten intimideren om te komen. Er moest tenslotte meer in het leven zijn dan studeren, en dat was alles wat ze al meer dan een week deed. Alle energie in de zaal was verslavend en ze glimlachte opgewonden. Het was één van die zeldzame momenten waarop ze het gevoel had dat er van alles kon gebeuren.

In plaats van echte tafels en stoelen had het etablissement hier en daar gevulde banken met kleine glazen tafels om de drankjes op te zetten. Paars, blauw en zwart waren de hoofdkleuren van de club, waardoor het een vleugje mysterie en magie kreeg, waarbij alle lichten constant van kleur wisselden en een gevoel van sensuele verwarring creëerden. De sfeer in de club was bijna bedwelmend.

Diepe schaduwen gaven privacy aan degenen die het zochten en Kyoko bloosde, denkend aan alle dingen die zich soms in de schaduw afspeelden ... dingen die ze nog moest ervaren. Haar gedachten keerden terug naar de vraag wat Kotaro aan het doen was voordat ze schuldbewust haar aandacht weer op haar vrienden vestigde.

Kyou nam plaats in de donkerste hoek dicht bij de intens pure aura. Toen hij de groep observeerde, kon hij nu zien dat de gloed van slechts één van hen kwam. Zijn ogen verzachtten voor het eerst in ontelbare jaren, voor slechts een ogenblik toen hij haar zag glimlachen en de grootsheid van de club in zich opnam. Het was alsof hij naar de zonsopgang keek en dat had hij al lang niet meer gedaan.

Ze was mooi, met lang, golvend kastanjebruin haar, afgewisseld met het zijdeachtige witte overhemd dat ze droeg.

Zijn blik speurde haar perfecte lichaam af, nam het blootliggende vlees bij haar middel en de korte minirok in zich op, gevolgd door een paar zeer mooi gevormde, getinte benen voordat hij weer naar haar nek ging ... die zichtbaar was. Met een afkeurend gegrom volgde hij de boog naar haar gezicht. Ze stond scheef en hij merkte dat hij haar ogen moest zien ... de ogen waren de spiegel van de ziel.

Zijn instinct reageerde op manieren die hij nog nooit eerder had ervaren. Dit gevoel dat hij niet kon beschrijven, maakte hem opgewonden en deed hem op de één of andere manier aan zijn broer denken. Hij hield niet van het onbekende.

Hij verduisterde de schaduwen om hem heen terwijl ze zich omdraaide, haar blik langs hem heen latend, maar hij had ze gezien. De aanblik had bijna de adem uit zijn lichaam gehaald. Ze had de ogen van smaragden gehuld in onschuld ... maar hij kon ook het onheil en de macht zien die daar verborgen was.

Kyou balde zijn vuist zo stevig dat hij bloeddruppels kon voelen vormen waar zijn scherpe vingernagels zijn vlees hadden doorboord. Waarom was hier zo'n onschuld, op een plek als deze? Het zou niet moeten worden toegestaan. Hij voelde een grom diep in zijn borst beginnen en probeerde het te onderdrukken.

Als zijn voorgevoel klopte en Hyakuhei opdook, dan konden de dingen heel gevaarlijk worden, heel snel. Was zij degene die het Guardian Heart Crystal in zich droeg? De woorden van zijn broer kwamen terug om hem voor de tweede keer te achtervolgen.

“... broer, als we het vinden, kunnen we van hem verlost zijn ...”

Kyou blokkeerde de andere geluiden in de nachtclub en richtte al zijn zintuigen op haar zodat hij meer kon leren en zich kon voorbereiden. Zijn spookachtige gouden ogen gloeiden bijna toen hij verzonken in de gedachten was bij de groep die aan haar tafel zat. Luisteren naar de gedachte van stervelingen was een gave die hij al lang niet meer had gebruikt.

Tasuki bood aan om de eerste ronde drankjes te gaan halen, aangezien de barman zijn neef was. Hij zou zijn enige kans om indruk te maken op Kyoko niet verspillen. Hij wist dat ze hem als een vriend beschouwde, maar hij wilde zoveel meer zijn, als ze maar haar ogen zou openen en de toewijding zou zien die hij haar aanbood. Er zou nooit een man zijn die meer van haar zou kunnen houden dan hij. Het was gewoon niet mogelijk.

Suki glimlachte toen hij hoorde dat hij de barman kende en vroeg Tasuki om voor iedereen een Long Island-ijsthee te halen. Tasuki knipoogde blozend naar Kyoko, knikte en zei dat hij zo terug zou komen. Hij vertrok om de drankjes van de meisjes zo snel mogelijk op te halen.

Kyoko's ogen werden rond terwijl ze naar Suki staarde. “Long Island ijsthee? Maar we zijn toch ...“ Suki zwaaide met een afwijzende hand om haar het zwijgen op te leggen.

“Kom op Kyoko. Leef een beetje! De examens zijn voorbij en bovendien ... we hebben al eerder gedronken,” probeerde Suki Kyoko op te vrolijken door te grijnzen en met haar ogen te rollen. In de hoop het onderwerp te veranderen, voegde ze eraan toe: “Ik moet toegeven, Kyoko dat je er in die outfit en je rondingen niet minderjarig uitziet.” Ze lachte hardop om de geschrokken blik op Kyoko's gezicht.

Kyoko keek Suki sceptisch aan. “Twee keer, Suki. Ik heb twee keer gedronken en ik herinner me geen van beide keren ... en ik hoef me niet zo te kleden om te bewijzen dat ik meerderjarig ben.” Kyoko bloosde bij wat ze zich kon herinneren van de laatste keer dat haar verjaardag had rondgedraaid. Door Suki herinnerde ze zich niet veel meer van haar eigen verjaardagsfeestje.

Ze herinnerde zich de gigantische fruitschaal die Suki haar met zo'n onschuldige glimlach had overhandigd. Ze kende Kyoko's zwak voor fruit en speelde erop in. Kyoko had bijna de hele kom opgegeten, niet eens beseffend dat hij in alcohol was gedrenkt.

‘Ze gaat me weer in de problemen brengen … ik weet het gewoon!’ Kyoko jammerde zwijgend tegen zichzelf en zakte mentaal ineen van de nederlaag. De anderen hadden alleen maar grappen gemaakt over die avond, iets over Kyoko die vergat hoe zij moest lopen ... of praten!

Suki grijnsde en haalde haar schouders op, “dus dit is de derde keer.” Ze glimlachte blij naar Tasuki terwijl hij de drankjes terugbracht en er gretig één voor zichzelf pakte.

Kyoko beet op haar lippen en mompelde toen iets over 'three strikes and you are out', maar draaide zich om en glimlachte toch naar Tasuki. Er was toch zoiets als groepsdruk en omdat ze de sukkel was die ze was, gaf ze toe.

“Drie Long Island ijsthee zoals gevraagd.” Tasuki ging tussen de meisjes zitten en nam een slok van zijn drankje. Hij voelde de hitte plotseling in de hoofd stijgen omdat de drank zo sterk was. Hij keek langs Kyoko heen en keek naar zijn neef achter de bar. De ondeugende grijns op het gezicht van zijn neef liet hem weten dat de drankjes sterker waren dan normaal.

Tasuki schudde zijn hoofd en keek weer naar de meisjes. "Op naar de examens, mogen we ze allemaal met vlag en wimpel doorstaan,” toostte hij. Toen hij Kyoko in de ogen keek, voegde hij eraan toe: “En mogen we nooit het contact met elkaar verliezen, wat er ook gebeurt.”

Kyoko bloosde en glimlachte verlegen toen ze haar drankje uit zijn uitgestrekte hand nam. Haastig een slok nemend, werden haar ogen groot toen ze besloot dat ze de smaak echt lekker vond. “Als je ze niet kunt verslaan, kun je je net zo goed bij hen voegen,” knipoogde ze goedmoedig naar Suki.

Ze deed een rietje in het drankje en binnen de volgende tien minuten van lachen en giechelen was de Long Island-ijsthee verdwenen. Er bloeide kleur op Kyoko's wangen toen de effecten van de alcohol langzaam door haar lichaam begonnen te stromen.

Tasuki, die de zijne net zo snel had gedronken als Kyoko, voelde zich nu meer op zijn gemak en een beetje brutaler toen hij de meisjes vroeg of ze wilden dansen. Zijn ogen werden aantrekkelijk donker toen hij Kyoko's hand pakte en haar naar de dansvloer leidde terwijl Suki Kyoko's andere hand vasthield.

Hij wist gewoon dat deze nacht de beste avond van zijn studententijd zou worden en hij zou er nooit een moment van vergeten.

Op nog geen meter afstand zag Kyou hoe de jonge man genaamd Tasuki zijn hand uitstak en de hand van het meisje met de groene ogen pakte en de behoefte voelde om de beledigende vingers van de jongeman die haar aan durfde te raken, los te rukken. De onschuldige gevoelens van de man voor het meisje waren duidelijk in zijn ogen en gedachten af te lezen, maar hij vertrouwde hem nog steeds niet.

Kyou had het vaak zien gebeuren terwijl hij naar het nachtleven keek. Een jonge man die het meisje drankjes geeft en vervolgens misbruik maakt van haar naïviteit. Zijn ogen kleurden vuurrood toen hij zag hoe de jongen de meisjes de dansvloer op leidde. Kyou voelde de behoefte om het kastanjebruine meisje te nemen en haar te verbergen voor iedereen die haar kwaad zou doen of haar zou willen bezitten.

Hij verwonderde zich eigenwijs over zijn eigen bezitterigheid jegens het meisje. Als zij degene was die het Guardian Heart Crystal vasthield, wat moest hij dan doen? Eén ding wist Kyou zeker ... voordat hij Hyakuhei haar zou laten hebben, zou hij haar eerst met zijn eigen blote handen doden.

Als de legende waar was en Hyakuhei de kracht van het Guardian Heart Crystal in handen zou krijgen, zou hij niet meer te stoppen zijn.

*****

Kamui zat onzichtbaar, bovenop één van de enorme speakers voor de DJ terwijl hij naar de dansvloer keek waar Kyoko en Suki dansten met een jonge man. Hij trok een wenkbrauw op toen hij zag wie deze man was. Een heel geheime glimlach krulde zijn lippen toen hij de amethisttint zag die aan de jongen kleefde.

Zijn aandacht ging weer terug naar de andere man die de priesteres achtervolgde. Hij had al een keer geprobeerd de attractie te stoppen toen Kyoko nog in de rij stond maar de oudste bewaker was net zo koppig als altijd. De vibes die Kyou uitstraalde waren zwaar en lichtjes besmet.

“Ho, waar denk je aan?” Vroeg Kamui zich hardop af, wetende dat hij niet gehoord of gezien kon worden. Toen hij Kyou naar Kyoko zag kijken, herkende hij het lot toen hij het zag. Het lot had de bewakers altijd naar hun priesteres getrokken ... in welke wereld of in welk leven dan ook.

Hij wenste heimelijk dat hij het kon regelen waar Toya en Kyou elkaar zouden zien, maar hij wist wel beter dan te proberen al zijn krachten op Kyou te gebruiken. Hij voelde de koude rillingen langs zijn arm lopen bij de gedachte de gevaarlijke gouden bewaker af te stoten.

Zijn blik gleed weer over de menigte, wetende dat Kyou niet degene was waar hij zich zorgen over zou moeten maken. Er waren anderen in de club die geen mensen waren, maar hij voelde de ware duisternis steeds dichterbij komen. Hij vroeg zich af of Kyou het ook kon voelen.

Kamui knikte in zichzelf. Het beste wat hij voorlopig kon doen, was Kyoko's krachten helpen verbergen voor nieuwsgierige blikken. Met die gedachte sprong hij van de speakers, maar zijn voeten raakten nooit de vloer van de dansclub.

Hoofdstuk 4

Toen het trio de drukke dansvloer betrad, begonnen Suki en Kyoko onmiddellijk hun lichamen te bewegen op het ritme van de muziek, waardoor Tasuki gefascineerd bleef kijken. Door de verhitte lichamen om hen heen werd hun huid blozend terwijl de alcohol door hun aderen stroomde.

Suki's lichaam kwam dichter bij dat van Kyoko toen ze hun armen om elkaars nek sloegen en begonnen te schuifelen. Lachend om elkaars capriolen dansten ze als geliefden die zich verloren op het ritme van de muziek. Ze hadden elkaar lang geleden op de lagere school zo leren dansen.

Verstrikt in het moment van puur onvervalst plezier, waren de meisjes even hun derde metgezel vergeten.

Tasuki staarde naar de twee vrienden die hartstochtelijk samen dansten en voelde de warmte naar zijn wangen stijgen. ‘Wauw!’ Zijn lichaam reageerde op de scène die zich voor hem afspeelde. Het voelde alsof de adem uit zijn longen was geslagen. Kyoko's lichaam tegen dat van Suki zien wrijven terwijl hun handen over elkaars lichamen dwaalden, was bijna meer dan hij kon verdragen.

Tasuki besloot dat hij mee wilde doen met het plezier en dwong zijn voeten te bewegen voordat hij zijn zenuwen verloor.

Hij stopte vlak voor Kyoko en zag dat haar ogen gesloten waren terwijl ze tegen Suki schuifelde. Zijn blik sloot zich aan bij die van Suki terwijl ze grijnsde en achter Kyoko dook, langzaam op weg terug naar boven, de dijen van haar vriendin strelend. Ze hoopte dat Tasuki genoeg lef zou krijgen om zo met Kyoko te dansen.

“Waarom doe je niet met ons mee? Dit is veel te leuk!” Ze lachte terwijl ze Tasuki bij de riemlus greep en hem gelijk tegen Kyoko aan trok.

Kyoko's ogen werden groot van schrik toen ze een hard, duidelijk mannelijk lichaam op een heel intieme manier tegen haar aan voelde slaan. Een blos brandde op haar wangen toen ze besefte dat Tasuki haar stevig vasthield. “Heh,” glimlachte ze verlegen en besloot dat ze het prettig vond hoe zijn lichaam tegen het hare aanvoelde. Ze wist dat ze erop kon vertrouwen dat hij zijn grenzen niet zou overschrijden. Hij was altijd een heer.

Kyoko voelde zich een beetje stout en bleef dansen terwijl Suki achter haar aan bewoog terwijl ze een hand op Tasuki's schouder legde ... hem stilletjes aanmoedigend.

Tasuki had niet meer nodig dan die ene beweging toen hij Kyoko's heupen vastpakte en met haar lichaam begon te bewegen. Het voelde alsof hij in de hemel was terwijl het meisje van zijn dromen verleidelijk tegen hem aan danste. Elke ronding van haar lichaam tegen hem voelen wrijven was een zoete marteling die hij nog nooit had meegemaakt.

Zijn bruine ogen werden verleidelijk zachter toen zijn hele lichaam aanvoelde alsof het in brand stond en hij zoveel mogelijk van haar wilde voelen. Hij drukte zich dichter tegen Kyoko aan, begon tegen haar aan te dansen en bewoog zijn verhitte lichaam met het hare als een lang verloren geliefde.

Kyoko keek op in Tasuki's ogen en merkte voor het eerst op dat er mooie vlokken amethist in zijn chocoladebollen waren gestrooid. ‘Mooi …’ was het enige woord dat in me opkwam. Hoe dieper ze keek ... hoe meer hij haar aan Shinbe deed denken.

*****

Toya's humeur was er niet beter op geworden sinds hij naar de universiteitsdojo ging in de hoop wat stoom af te werken. Hij had besloten dat hij maar beter snel kon vertrekken toen hij de boks zak van vijfhonderd dollar had gepakt. Het is niet zijn schuld dat hij Kotaro's gezicht in beeld had toen hij erop sloeg.

“Stomme meid!” Gromde hij. ‘Waarom moest ze altijd zo moeilijk in de omgang zijn?’ Hij staarde naar niets in het bijzonder terwijl hij dacht aan de vervelende bewaker waarmee Kyoko was uitgegaan.

Hij voelde zich nog steeds razend van toen hij Kotaro's stem eerder in Kyoko's appartement had gehoord. Hij had niets liever gewild dan het hoofd van de man eraf te rukken en het te schuiven waar de zon het nooit zou bereiken. Toya had altijd een zesde zintuig gehad over dingen, en zijn zintuigen vertelden hem dat Kotaro niet was wat hij leek te zijn.

“Een wolf in schaapskleren lijkt er meer op.” Hij grijnsde en voelde zich toen meteen een beetje schuldig omdat hij ook dingen voor Kyoko verborg. Dingen die zelfs hij niet kon verklaren.

Als klein kind had hij geleerd zijn ongewone vermogens voor anderen te verbergen, vermogens zoals zijn onmenselijke kracht en snelheid, evenals zijn verhoogde reuk- en zichtvermogen. Het enige probleem was dat ze kwamen en gingen wanneer ze wilden. Hij kon niet meteen een beroep op ze doen en misschien was dat maar goed ook.

In gedachten verzonken tintelde Toya's huid toen hij de bewaker tegen de deur van het beveiligingsgebouw zag leunen. ‘Spreek over de duivel en hij verschijnt.’ Toya staarde naar Kotaro, liep hem bijna voorbij, en stopte toen. “Wat doe jij hier in godsnaam?” Gromde hij.

Kotaro stond ontspannen op zijn volledige lengte en liep naar de plek waar Kyoko's vermeende date naar hem stond te grommen. Hij keek om zich heen en zag haar nergens, zijn ontspannen houding werd gespannen en Kotaro doorboorde Toya met een boze blik. “Waar is Kyoko? Ik dacht dat ze vanavond bij je was.”

Als er iets was waar Toya een hekel aan had, dan was het verward zijn en op dit moment had hij er geen zin in. “Jij stomme lul ... ik dacht dat ze een afspraakje met je had,” snauwde hij zonder na te denken.

Bij Kotaro sloeg nu de twijfel toe. Kyoko had hem verteld dat ze met Toya uitging en dat was gelogen. “Verdomme!”

Zonder Toya een tweede blik te gunnen, vertrok hij in de richting waar Kyoko woonde, zich inspannend tegen de noodzaak om zijn onnatuurlijke snelheid te gebruiken. Waarom had ze tegen hem gelogen? Als hij had geweten dat ze niet met die eikel was, zou hij haar zijn gevolgd.

Toya voelde een moment van paniek toen hij de zorgen in de ogen van zijn rivaal zag sijpelen en de manier waarop hij er in razend tempo vandoor ging, deed hem niet beter voelen. Iets in hem vertrouwde Kotaro volledig, maar dat zou hij hem nooit vertellen.

Zonder zelfs maar na te denken over wat hij aan het doen was, ging hij achter Kotaro aan om te zien waar hij heen ging. Hij kon hem gemakkelijk bijbenen, maar toen ze de snelheid opmerkten die ze allebei gebruikten, werden enkele vermoedens van Toya bevestigd. Kotaro was meer dan hij leek ... hadden ze hetzelfde DNA of zo? Hij knarste met zijn tanden en hield niet van die gedachte.

Binnen een minuut bonsde Kotaro op de deur van Kyoko's appartement in de hoop dat ze er echt was. Hij sloeg met beide handpalmen tegen de onschuldige deur en schreeuwde. “Verdomme, Kyoko! Waar ben je?” Angst en zorgen sijpelden door in elke porie van zijn wezen. “Dit is niet goed,” gromde hij.

“Wat is er niet goed?” Vroeg Toya toen hij achter Kotaro ging staan.

De vibraties die Kotaro uitstraalde, deden Toya's borst pijn doen van hun intensiteit. Als hij had geweten dat Kyoko niet bij Kotaro was, zou hij naar haar toe zijn gekomen om bij haar in de buurt te zijn. Hij had gewoon zijn instinct moeten volgen en toch langs moeten komen. Vroeg of laat zou hij dat meisje verdomd moeten aanlijnen.

Kotaro draaide zich om en was Toya helemaal vergeten in zijn haast om naar Kyoko te gaan. Nu hij iemand had om zijn woede op te uiten, haalde hij uit: “Ik dacht dat ze bij jou was!” Kotaro balde zijn vuist en trok zijn woede terug voordat hij te ver ging. “En hoe kon je in godsnaam bijblijven? Maakt niet uit, geef daar geen antwoord op.”

Toya staarde hem aan, verbaasd dat de bewaker het zelfs maar opmerkte, maar schudde het van zich af. “Ik ben gewoon die snelle eikel.”

Kotaro kalmeerde zijn dominante helft, opende zijn doordringende ijsblauwe ogen en sloot ze met de persoon die hem zou helpen 'zijn Kyoko' te vinden. Het was al erg genoeg dat Toya niet als vampier herboren was, dus ze konden het gewoon uitvechten, maar nu herwon Toya zijn vaardigheden uit het verleden en had hij geen idee waarom. Als klap op de vuurpijl was Toya's beste vriend Shinbe en Shinbe had ook geen idee van zijn verleden.

Kotaro sloeg de palm van zijn hand tegen zijn slaap en vroeg zich af waarom hij in vredesnaam Toya zou vertrouwen om voor haar te zorgen ... voor een tweede keer, terwijl hij de eerste keer had gefaald. Het feit dat Toya zich niets herinnerde, maakte het Kotaro onmogelijk om hardop te razen. Hij ademde diep in bij de waarheid ... ze hadden haar allebei in de steek gelaten. Zijn lippen werden dunner terwijl hij zwijgend staarde.

Toya glimlachte halfslachtig. “Dus, ze loog tegen je en liet je vallen door te zeggen dat ze met MIJ uitging. Haha!” Ook al wist hij dat ze hem vrijwel hetzelfde had aangedaan, hij zou Kotaro dat niet laten weten.

Kotaro haalde nog een keer diep adem en probeerde zijn humeur in bedwang te houden. Het was alsof ik tegen een verdomd kind praatte. “Dit is geen gekke game, sukkel. Al meer dan een maand worden er links en rechts van de campus en uit de stad meisjes vermist. Nu weet geen van ons beiden waar Kyoko is.” Kotaro hoorde de paniek in zijn eigen stem, maar negeerde het. “Heb je enig idee waar ze naar toe zou kunnen zijn geslopen?”

Toya voelde zijn borstkas verpletteren van bezorgdheid bij de gedachte dat Kyoko in gevaar was. “Verdorie!” Hij draaide zich om naar Suki's deur en begon te bonzen tot hij de deur een licht krakend geluid hoorde maken waardoor hij stopte met het geklop. Geen antwoord.

“Fuck!” Toen hij bijna in paniek raakte, tastte Toya naar zijn mobiele telefoon in de hoop dat Shinbe wist waar de meisjes waren. “Pak op, viespeuk!” Schreeuwde hij in de nog steeds rinkelende telefoon. Na het vierde belsignaal nam Shinbe eindelijk op.

“Shinbe! Weet jij waar Suki en Kyoko zijn?” Hij wierp Kotaro een blik toe toen hij dichterbij kwam, alsof hij wachtte op het antwoord.

Aan de andere kant van de telefoon glimlachte Shinbe met een verhelderende glimlach: “Misschien ...”

*****

Kyou bleef verborgen in de duisternis terwijl hij naar het meisje met haar vrienden keek. Hij had geleerd dat haar naam Kyoko was door naar hun gesprek te luisteren. Tot dusverre had de jongen genaamd Tasuki zijn handen thuisgehouden, wat een goede zaak was, aangezien Kyou had besloten hem te laten leven zolang hij niet te dicht bij haar kwam. Hij leek ongevaarlijk genoeg ... zo niet een beetje te verliefd op haar.

Ze waren naar de dansvloer gegaan en het meisje en haar vriendin begonnen samen te dansen. De manier waarop ze dansten was onfatsoenlijk. ‘Het moet de alcohol zijn die ze zo snel heeft gedronken,’ hij kon moeilijk anders geloven.

Een laag gegrom trilde in zijn borst toen zijn zicht werd belemmerd door een groep menselijke punkers. Toen ze zijn waarschuwing hoorden en toen de huiveringwekkende gouden gloed zagen die hij hun kant op stuurde, trokken ze zich snel terug naar de andere kant van de club. De hoeken van Kyou's lippen duidden op een geamuseerde glimlach over de manier waarop ze onmiddellijk waren verspreid.

Hij richtte zijn aandacht weer op de dansvloer en concentreerde zich op het jonge meisje dat hem in verwarring bracht. De aanblik die hem begroette deed zijn bloed koken van woede. Er kwam een boosaardig gegrom van een onbekende plek terwijl boze gouden ogen rood flitsten van bloed.

De ongevaarlijke jongen Tasuki danste met Kyoko alsof hij haar verleidde.

*****

Kyoko was verloren aan de sensaties van Tasuki's handen op haar heupen, terwijl hij de blote huid om haar middel streelde terwijl hij de controle over hun dans overnam. Hij zag er echt sexy uit met zijn haar in de war en sexy met haar danste. Een giechel ontsnapte aan haar lippen bij het opduiken van haar gedachten.

Toen ze voelde hoe hij de onbedekte huid op haar onderrug streelde, merkte ze dat zijn ogen bijna puur amethist werden.

Suki, die besloot dat ze iets kouds en nats kon gebruiken, gaf Kyoko een klap op de kont. “Kom op jullie twee! Ik heb voeding nodig!” Ze lachte om haar dwaze zin terwijl ze het paar terugsleepte naar de tafel die ze eerder hadden bezet in de hoop op nog een drankje.

*****

Kyou stond wanhopig te proberen zijn razende bloed te kalmeren. Zijn gebruikelijke ijzeren beheersing en koude houding waren volledig verdwenen toen hij getuige was van de jongen Tasuki die met Kyoko danste alsof hij haar minnaar was.

In de krochten van zijn geest wist hij dat hij zichzelf snel moest kalmeren, anders zou Hyakuhei zijn aanwezigheid voelen als hij dat nog niet had gedaan. Hij haalde diep adem en berispte zichzelf mentaal voor zijn dwaasheid.

Eeuwenlang was hij een koude, emotieloze demon van de nacht geweest. Zijn vastberadenheid was als een berg die nooit wankelde en niet tot onderwerping kon worden gedwongen. Zijn emoties werden niet voor niets goed bewaard in zijn koude, onbreekbare buitenkant ... zodat hij zijn aura voor de echte vijand kon verbergen.

In één nacht had de aanwezigheid van een jong meisje, meer dan onschuldig en puur, hem voor het eerst in zijn ondode leven doen wankelen.

Zich niet bewust van de woedende zilverharige vampier, ging het trio terug naar hun vorige stoelen. Kyoko's onschuldige lach dreef naar hem toe en kalmeerde zijn woede nauwelijks. Zijn spanning nam wat af en hij vroeg zich af waarom hij zo bezitterig op het jonge meisje had gereageerd.

Zijn blik vernauwde zich, schoot met dolken naar de jongen die bij haar was en beloofde een langzame, pijnlijke dood als hij ook maar weer op zijn tenen uit de pas zou lopen. Ze had een bewaker nodig.

Kyou kon de enorme greep die ze op hem had niet begrijpen, maar het was verslavend geworden om naar haar te kijken. Haar schoonheid en onschuld betoverden hem en hij begon zich af te vragen of haar huid wel zo zacht was als hij leek. Hij werd boos toen hij nog een glas van de bedorven vloeistof voor haar zag glijden.

Bij elke slok die ze nam, leek de gloed van puur licht die haar omringde te wankelen en te verzwakken. Het was al een stuk moeilijker te detecteren. Als ze het duivelswater dat voor haar werd neergezet zou blijven drinken, zou ze al snel in de duisternis vallen.

Alsof zij hem tartte, keek hij toe hoe het meisje haar rietje uit de beker haalde en de beker tegen haar lippen drukte, terwijl ze de laatste vervuilde vloeistof eruit liet lopen.

Kyou deed iets wat hij al eeuwen niet meer had gedaan ... hij glimlachte, wetende dat haar geheim nu veilig zou zijn voor het kwaad dat zojuist de nachtclub was binnengedrongen. Misschien was het verbergen van de pure uitstraling van zo'n onvoorstelbaar onschuldig, mooi meisje toch niet zo'n slechte zaak.

Kyou deinsde achteruit de duisternis in, net toen zijn vijand eruit stapte.

*****

Hyakuhei liep door de deur zonder de handlangers die hem volgden in zijn schaduw op te merken. Ze konden hun eigen entertainment voor de nacht zoeken. Ze zouden zijn plannen voor de avond alleen maar hinderen als hij hen toestond zich bij hem aan te sluiten. Zijn karmozijnrode ogen keken geïnteresseerd naar het verhitte vlees voor hem.

Hij had hier leven gevoeld, ergens verscholen tussen de mensen. Het had hem gewenkt zoals een minnaar zou hongeren naar zijn aanraking, maar nu was het gevoel bijna verdwenen, alsof het werd uitgedoofd.

Hij had zichzelf de avond ervoor goed gevoed en voelde niet de behoefte om zo snel weer te eten. Nee ... vanavond had hij iets anders in gedachten.

Deze stad had de kracht van het legendarische Guardian Heart Crystal, daar was hij zeker van. Alle wegen die hij had genomen, op zoek naar het verborgen licht, hadden hem hierheen geleid. Zelfs nu voelde hij het ongrijpbare licht verborgen onder de duisternis terwijl hij tegen de muur leunde en naar de mensen keek.

Verscheidene van de nietsvermoedende stervelingen hadden hem al opgemerkt en hij wist dat ze naar hem toe zouden komen en ten onrechte hun ziel zouden offeren.

De eenvoudige aantrekkingskracht van lang, donker en knap had het hem altijd gemakkelijk gemaakt om zijn prooi te vangen. Zijn lange, donkere haar golfde in golven om hem heen als achtergrond voor zijn ongeëvenaarde knappe uiterlijk. Hij voelde de lust van de mensen uitgaan, maar vanavond schonk hij er geen aandacht aan.

Vanavond zou hij er één zoeken die hij onder zijn controle kon stellen. Soms zou hij een nietsvermoedende ziel veranderen om hen de volgende nacht te doden. Hij schonk het geschenk van het eeuwige leven alleen wanneer het hem uitkwam en dat was minder dan eens per eeuw. Maar vanavond zou hij iemand zoeken die zou helpen bij zijn zoektocht naar degene die het Guardian Heart Crystal vasthield.

Hyakuhei's ogen werden donker van zijn gedachten. De laatste keer dat hij zo dicht bij het mysterieuze kristal van de legende was gekomen, had het meisje dat het krachtige kristal droeg zijn bedoeling ontdekt. Voordat hij haar kon tegenhouden, had ze zelfmoord gepleegd ... het kristal meegenomen en weer buiten zijn bereik gebracht.

Zijn gedachten dwaalden af van verlangen. Het was zo'n verspilling geweest ... want het jonge meisje was onvergelijkbaar in schoonheid en smetteloze zuiverheid. Zijn magere lichaam bewoog niet terwijl hij op zijn gemak de menigte afspeurde met nachtogen.

Het kristal dook pas om de duizend jaar weer op volgens de oude rollen die hij van de tovenaar Shinbe had genomen voordat hij zijn leven nam. Zijn lippen suggereerden een wrede glimlach toen hij zich die specifieke moord herinnerde ... inderdaad erg lekker.

Als je de jaren vanaf die tijd meetelt, zou het uitverkoren meisje dat het kristal dicht bij haar hart hield nu eenentwintig jaar oud zijn, mogelijk een beetje jonger. Hyakuhei had het gevoeld in de buurt van de universiteit en nu hier tussen de menigte studenten in de nachtclub.

Het feit dat deze stad werd gebouwd op dezelfde grond waar het kristal was verdwenen, bevestigde alleen maar dat het dezelfde plaats zou zijn voor zijn wedergeboorte.

Als hij degene die het Guardian Heart Crystal vasthield niet kon vinden, dan zou hij iemand rekruteren die onder hen werd geaccepteerd en zou kunnen helpen bij zijn zoektocht. Een niet-mens, vooral een nachtdier, kon de kracht bespeuren die hij voor zichzelf wilde en begeerde.

Een boosaardige glimlach sierde zijn perfecte lippen in afwachting van de spanning van de jacht. Nadat hij zijn meest favoriete kinderen had geroepen om zich bij hem te voegen, zou hij deze keer krijgen wat hij wilde. Hij had veel te lang in het donker gezeten en zelfs de meest aangename dingen begonnen hem te vervelen.

Hyakuhei wilde iets nieuws en een uitdaging was precies wat hem uit zijn levenslange slaap kon halen. Hij kon vaag een verstoring in de lucht voelen en glimlachte veelbetekenend. Er zou geen haast zijn ... want wat was tijd ... voor een vampier.

*****

Tasuki keek met verbazing toe hoe Kyoko het laatste van haar Long Island-ijsthee naar binnen liet glijden. Zijn nu zacht bruine ogen keken terug naar zijn eigen drankje dat nog vol was, een bezorgde blik op zijn gezicht. “Ah, Kyoko, als je dorst hebt, kan ik wat echte thee van de bar halen, als je wilt?” Hij grijnsde toen hij Kyoko zag blozen toen ze besefte wat ze had gedaan.

Suki trok een wenkbrauw op toen ze Kyoko's lege glas opmerkte en kromp ineen in de wetenschap dat Kyoko haar morgen graag zou vermoorden vanwege de kater. Ze haalde in gedachten haar schouders op en overtuigde zichzelf ervan dat ze vanavond feest vierden en dat Kyoko haar zou vergeven ... uiteindelijk.

Ze keek op haar best naar Tasuki die met een ‘Help me alsjeblieft, ik zit in de problemen,’ blik naar haar keek, beaamde Suki. “Dat lijkt me een goed idee.” Ze knipoogde naar hem met aanmoediging en onderliggende kattenkwaad.

Ze had Tasuki altijd gemogen en wenste vaak dat Kyoko vaker met hem zou uitgaan, in plaats van met Toya, die ze leuk vond, maar hij behandelde Kyoko niet altijd zo aardig als zou moeten. Ze was blij dat Kyoko zo goed kon geven als ze kreeg en liet zich niet door Toya over haar heen laten lopen.

Dan was er Kotaro, die Kyoko zou meenemen en met haar zou trouwen als hij de kans kreeg. Hij was aardig en behandelde haar als een godin, maar Suki voelde zich ook niet op zijn gemak bij het idee haar beste vriendin te verliezen.

Suki's ogen lichtten op bij de gedachte Tasuki en Kyoko tegen elkaar te duwen, vooral na de manier waarop ze zojuist samen hadden gedanst. Ze wist echter wel beter dan erop betrapt te worden, want Kyoko kon heel beangstigend zijn als zij zo kwaad werd als de hel. Een meisje zou pit moeten hebben om te daten met de twee heethoofden met wie ze aan het daten was. Suki's glimlach verzachtte toen ze aan haar eigen vriend dacht, hoewel ze zo'n titel nooit zou toegeven.

Shinbe was net zo gek als één van de twee Kyoko-dates, zo niet meer.

Suki bracht haar gedachten terug naar het heden en stond op met een sluwe grijns. “Ik ga naar de D.J. om mijn favoriete nummer aan te vragen, ben zo terug!” Daarmee liet ze de twee aan hun lot over. Stiekem hoopte ze dat de tijd dat ze alleen samen waren, er een klein vlammetje tussen de twee zou doen branden.

Kyoko keek naar Tasuki en voelde zich licht in het hoofd en glimlachte schuldbewust. “Ik zou graag wat thee willen … of misschien zou koffie nog beter zijn. Hoewel de cafeïne-stoot soms bijna net zo erg is.” Ze grijnsde om haar eigen grap: “Als je het niet erg vindt om het te halen terwijl ik naar de wc ga.” Ze pakte Tasuki's uitgestrekte hand en liet hem haar overeind helpen.

Kyoko knipperde snel met haar ogen toen de dingen er een beetje wazig uitzagen, en giechelde toen. “Ik ben zo terug!” Ze speurde de muren af op zoek naar de richting van het damestoilet. Toen ze het dichtbij de voordeur zag, ging ze ervandoor, in de hoop dat ze er niet zo wiebelig uitzag als ze zich voelde. Misschien als ze wat koud water in haar gezicht spetterde en vanavond geen alcohol meer dronk, zou ze in orde zijn.

Kyou's lichaam spande zich terwijl hij het meisje recht naar de laatste plaats zag gaan waar hij haar heen wilde hebben, de ingang ... en de vijand. Zijn spookachtige gouden ogen kleurden roze en met een verergerd gegrom verdween zijn vorm alsof hij er nooit was geweest.

Kyoko's met waas vervulde geest vroeg zich af waarom ze de wc’s helemaal vooraan bij de deur hadden geplaatst, terwijl ze naar een horde mensen keek die nog steeds de nachtclub binnenkwamen. Sommige nieuwkomers leken al ver in feestende staat te zijn, en het lawaai in de danszaal werd versterkt.

Yohji, één van de jongens van de campus, strompelde naar binnen, niet kijkend waar hij heen ging. Zijn broer had hem al eerder overgehaald om naar een paar bars verderop in de straat te gaan en ze hadden net de laatste verlaten om deze uit te proberen. Toen hij zich omdraaide om zijn jongere broer Hitomi te roepen, botste hij tegen een zacht, warm lichaam aan.

Yohji hoorde een vrouwelijke kreet, stak onmiddellijk zijn hand uit en greep haar met beide armen. Terwijl zijn ogen verlichtten op het gezicht van degene die hij vasthield, verscheen er een wilde grijns op zijn lippen. “Kyoko?”

Toen de kamer eenmaal had besloten te stoppen met draaien en weer werd rechtgezet, keek Kyoko op naar de man die haar had omver gemaaid en speelde toen de held in één keer. “Yohji ... Hoi ...” Kyoko bloosde toen hij haar dichter tegen zich aan hield en onmiddellijk probeerde ze zich los te wringen.

‘Niet goed! Niet goed,’ zong ze in haar hoofd ... ze kon de waarschuwing luid en duidelijk horen.

Ze was Yohji vaak tegengekomen op school, en hoewel hij een belangrijke speler was bij de meisjes, er buitengewoon goed uitzag en één van de populaire types was, had ze altijd geprobeerd hem te ontwijken. Hij was veel te agressief naar haar smaak en ze koos ervoor om uit de buurt te blijven van hem en de groep waarmee hij omging.

“Ik ben nu in orde Yohji, dus je kunt me laten gaan,” glimlachte ze, haar angst verbergend, in een poging haar kalmte te bewaren en geen scène te beginnen.

Yohji liet zijn greep op haar niet los en glimlachte naar haar onbehagen. “Waarom zou ik je laten gaan nu ik je eindelijk in mijn armen heb, Kyoko?”

Zijn ogen waren al vol lust toen zijn gezicht de blik van een roofdier aannam. Hij zat al een hele tijd achter haar aan en ze zou hem nooit de tijd gunnen. Nu haar twee lijfwachten er niet waren om hem tegen te houden, zou ze niet zo gemakkelijk wegkomen.

Hyakuhei bekeek het tafereel dat zich op slechts een paar meter afstand van hem afspeelde met belangstelling. Hij kon de man perfect zien, maar had alleen toegang tot de achterkant van het vrouwtje. ‘Dat meisje…’ Zijn ogen kregen een griezelige gloed terwijl hij naar haar keek. Hij kon haar nervositeit en zuiverheid zo sterk ruiken dat het hem overweldigde.

Wat betreft de man die haar vasthield, zijn lust was zo dik in de lucht, het kon worden geproefd. Hyakuhei's ogen vernauwden zich toen de noodzaak om de punker te doden in zijn aderen begon te branden. Hij ging naar voren en ontdekte dat een schild van regenboogstof zijn pad blokkeerde. De rustgevende glitter zakte weg toen hij achteroverleunde tegen de muur en zijn ogen weer wantrouwend samenkneep. Ze werd beschermd door de onsterfelijke?

Hij stak zijn hand uit en raakte wat er nog over was van de barrière aan en liet het rustgevende gevoel over zich heen komen. Zo'n kalmerend effect zou zijn kwade bedoelingen niet lang onderdrukken. ‘Kleine jongens en hun spelletjes,’ grijnsde hij terwijl zijn nachtelijke ogen naar het meisje liet terugkeren.

Haar aura had hem totaal overrompeld. Zijn blik dwaalde over haar lieftallige lichaam en haar huid glom als de dauw op een bloem voor het eerste ochtendgloren. De behoefte om haar aan te raken overweldigde zijn zintuigen toen hij nog een onbekende stap naar haar toe deed ... deze keer negeerde hij het irritante onsterfelijke schild van de beschermende glitter.

Net toen hij op het punt stond het meisje in zijn eigen armen te nemen, trof een nieuwe golf van bezitsdrang hem als een fysieke klap. De vertrouwde aura streelde zijn zintuigen, één die hij in decennia niet had gevoeld. Toen hij nog een laatste blik wierp op het meisje dat hij mentaal had opgeëist, werden zijn donkere ogen even zacht toen hij zijn beslissing nam. Hij zou haar ... spoedig hebben.

Een glimlach gleed over zijn sluwe lippen naar de nieuwe uitstraling terwijl hij achteruit de duisternis inliep, uit het zicht. “Dus mijn eigenzinnige Kyou heeft besloten om mee te doen aan het spel ... laten we eens kijken wat zijn bedoelingen werkelijk zijn.”

******

Toya stormde het appartement binnen dat hij met Shinbe deelde, maar toen hij zijn vriend niet zag, begon hij meteen te schreeuwen. “Shinbe, waar ben je verdomme?” Zijn woede was hoog en om voor de hand liggende redenen had hij een heel slecht gevoel over Kyoko's veiligheid, vooral nadat Kotaro hem had geïnformeerd over de andere vermiste meisjes ... zo veel.

Zijn zenuwen waren al beschoten en als hij Kyoko niet snel zag, zou hij iets breken. Aan de andere kant, als hij haar zag, zou ze geluk hebben als hij haar weer uit het oog zou verliezen ... ooit. Als hij zijn zin zou krijgen, zou hij haar permanent aan hem in de boeien slaan voor de zekerheid.

Shinbe stapte de badkamer uit terwijl hij zijn ijsblauwe shirt dichtknoopte en eruitzag alsof hij de stad in ging. “Ik ben hier, waar is de brand?” Hij ging op de bank zitten en begon zijn schoenen aan te trekken alsof het hem niets kon schelen.

Kotaro stond achter Toya te wachten om te zien of Shinbe informatie had over Kyoko's verblijfplaats. Leunend tegen het aanrecht keek hij toe hoe Toya boven Shinbe uittorende.

Als Toya zich herinnerde wat Shinbe in het verleden voor hem had gedaan, zou hij de man waarschijnlijk meer respect tonen. Kotaro kantelde zijn hoofd in een grappige hoek en bedacht dat opnieuw. ‘Nee, dat zou hij niet,’ verbeterde hij zichzelf. Het zou amusant zijn geweest om naar de woede van de jongen te kijken als Kyoko niet vermist was.

“Ik ben Kyoko kwijt en nu kan ik Suki ook niet meer vinden!” Toya beefde toen Shinbe niet eens naar hem opkeek.

Shinbe's zelfvoldane glimlach werkte absoluut op Toya's laatste zenuw. Als Shinbe niet al half hersendood was omdat Suki hem altijd op het hoofd sloeg, zou Toya de hersenschade hebben vergroot. Maar nu wilde hij dat zijn vriend bij bewustzijn was en zijn vragen beantwoordde.

Shinbe was klaar met het strikken van zijn veters, wetende dat Suki hem hierdoor zou gaan haten, maar het kon hem niet schelen. Hij zou het goedmaken met haar. Ze hadden altijd plezier als ze een ruzie goedmaakten ... hij keek glazig bij de aangename gedachte. Goedmaken zou leuk zijn ...

Toen hij een gevaarlijk gegrom hoorde, vestigde Shinbe snel zijn aandacht weer op zijn vriend die kalm een wenkbrauw optrok. “Wat?”

“Shinbe, verdomme! Ik ben niet aan het fucken! Waar zijn verdomme Suki en Kyoko?” Snauwde Toya, terwijl zijn gouden ogen zijn vriend doorboorden als een mes. Als Shinbe hem niet snel antwoordde, wist hij dat hij zou ontploffen.

Shinbe fronste zijn wenkbrauwen van verwarring toen hij zag dat Kotaro tegen de bar leunde. Toya en de bewaker mochten elkaar niet eens, laat staan samen uitgaan. Zijn borst verstrakte. “Ik weet het niet zeker, maar Suki heeft me vanavond gedumpt met de mededeling dat ze uitging met een vriend, hoewel ze niet zei met wie.”

Toen Toya weer begon te vloeken stond Shinbe op. “Wacht, ik ben nog niet klaar, dus houd je broek aan. Toen ik eerder in haar appartement was, zag ik een flyer op haar aanrecht over Club Midnight en de datum van vandaag was omcirkeld.” Hij grijnsde wellustig. “Ik maakte me net klaar om daarheen te gaan en te kijken of ik haar kon vinden.”

Kotaro zuchtte terwijl Toya begon te razen over domme meisjes. Hij wilde geen tijd verspillen en liep naar de deur. “Bedankt Shinbe,” wierp hij over zijn schouder terwijl hij nu bezorgder dan ooit vertrok. Hij hoopte alleen dat Kamui bij haar was ... haar op de één of andere manier beschermde.

Shinbe hield zijn hoofd schuin en keek over Toya's schouder toen Kotaro wegging, en ging toen weer rechtop staan om Toya fronsend aan te kijken. “Wat is er aan de hand en waarom was Kotaro hier?” Bezorgdheid flitste in zijn amethistogen. Hij had Kotaro altijd gemogen, maar dat kon hij Toya niet bekennen zonder als verrader te worden bestempeld.

Toya pakte zijn sleutels van de bar terwijl hij antwoorde. “Ik zal het je onderweg vertellen.” Hij draaide zich om en liep naar de deur, zonder zelfs maar de moeite te nemen of Shinbe achter hem stond. Hij haatte het om zonder Kyoko te zijn. Het gaf hem altijd het gevoel dat hij verward rondliep. Het was tijd om haar te vinden en terug te zetten op haar plaats ... naast hem.

Hoofdstuk 5

Kyoko hield niet van de manier waarop Yohji haar flush tegen zich aan hield en ze voelde dat haar wrok begon te breken. Ze duwde zo hard als ze kon met haar handpalmen tegen zijn borst, en haar ogen schoten boze vonken toen ze opnieuw probeerde hem over te halen haar te laten gaan.

“Kijk, ik wil dat je me nu laat gaan, Yohji! Ik ben hier met iemand.” Haar ogen werden groot toen hij haar gewoon een zelfvoldane blik toewierp en haar terugduwde naar haar vorige positie. ‘Verdomme!’ Kyoko werd woedend toen ze met haar voet stampte en probeerde hem op Yohji ’s teen te laten landen.

Aan de andere kant van de kamer had Tasuki wat gewone thee naar de tafel gebracht en neergezet. Toen hij naar de deur keek om te zien of hij Kyoko kon zien, werden zijn ogen donker toen hij merkte dat Yohji haar lastig viel. De meeste mensen die hem kenden, geloofden dat Tasuki de Amerikaanse, lieve buurjongen was en de populairste op school ... maar hij had wel een verborgen humeur.

Yohji stond op het punt om getuige te zijn van de ontketening, als hij zijn handen niet van Kyoko af zou halen.

Tasuki's woede was op zijn gezicht te zien toen hij door de kamer liep om zijn lieve Kyoko te redden. Hij wist, door anderen te horen praten op de universiteit, dat Yohji en zijn broer agressief waren tegen meisjes en zelfs meer dan eens waren beschuldigd van verkrachting tijdens een date.

Toen hij hen naderde, zag hij Yohji ‘s broer, Hitomi, bij hem staan, maar hij liet zich daardoor niet tegenhouden. Die twee jongens waren vergif en hij wist het. Tasuki's ogen kregen een verlichte tint van amethist terwijl hij naar voren liep. Zijn adrenaline was hoog en hij beet op zijn tanden toen hij Kyoko zag worstelen om los te komen.

Kyoko's wenkbrauw begon te trillen toen Yohji ‘s hand over haar rug ging en haar achterste stevig vasthield, waardoor ze gedwongen werd zich tegen hem aan te buigen. Ze kon zijn lust voelen toen hij duivels naar haar grijnsde.

“Dat is genoeg!” Ze hief haar hand zo snel op dat Yohji hem niet had zien aankomen, totdat hij het kraken ervan in zijn oor hoorde echoën.

Yohji ‘s broer, Hitomi, hoorde het geluid en draaide zich om om naar de rode wang van zijn broer te kijken. Hij grijnsde veelbetekenend, maar toen hij langs hem heen keek, zag hij de jongen genaamd Tasuki recht op zijn broer aflopen met een razend gezicht.

Omdat hij wist dat zijn broer zelf voor het onwillige meisje kon zorgen, stapte Hitomi om hen heen en direct op Tasuki's pad. “Waar denk je dat je heen gaat kleine jongen?”

Tasuki keek langs Hitomi heen, zijn ogen botsten meteen met die van Yohji. Hij kon zien hoe Yohji ‘s hand die van Kyoko streelde ... zonder na te denken gooide hij al zijn gewicht in de stoot die hem precies in Hitomi ‘s maag belandde. Tot zijn verbazing bewoog de andere jongen nauwelijks.

Omdat hij zoveel groter was dan de verhalen op de universiteit, stuurde Hitomi Tasuki met één klap naar de achterste muur van de gang. Hij haalde zijn schouders op, in de veronderstelling dat de jongen niet meer zou opstaan en draaide zich om om zijn broer met zijn nieuwe speeltje te zien spelen.

Toen ze het meisje zag vechten voor haar vrijlating, verscheen er een glimlach op Hyakuhei's lippen. “Dus, dit meisje zal niet zo gemakkelijk worden behandeld. Ik zal er plezier in hebben haar te breken.” Hyakuhei keek naar de jonge man die was gekomen om haar eer te verdedigen en besloot wie hij als zijn nieuwste rekruut wilde.

Hij ving snel de jongen genaamd Tasuki voordat hij tegen de muur sloeg.

Zijn zintuigen vertelden hem dat de jongen nog puur was ... een maagd ... wat vreemd. Hyakuhei hulde ze snel in duisternis om te voorkomen dat anderen het konden zien en staarde op hem neer. Hij had gezien hoe hij met dit meisje en verschillende anderen omging. Hij zou een goede keuze zijn.

“Welkom in de duisternis, mijn zoon ...” fluisterde hij terwijl hij zijn tanden in Tasuki's ader liet zakken. Hyakuhei's ogen werden groot bij de smaak van het bloed van de jongen. Verborgen kracht? Het smaakte naar amethist. Hij greep de jongen steviger vast en wilde meer.

Tasuki had de klap op zijn gezicht met grote stappen opgevangen omdat er zoveel adrenaline door hem heen gierde. Hij was van plan meteen weer overeind te komen, maar toen armen hem van achteren omhulden, werd alles zwart en voelde hij zich meteen verlamd van angst. Een zachte, bijna verleidelijke stem verwelkomde hem in de duisternis.

Hij hapte naar adem toen hij scherpe tanden in het vlees van zijn nek voelde wegzakken. Terwijl zijn leven uit hem wegvloeide, waren zijn laatste gedachten aan Kyoko en hoe graag hij naar haar toe wilde. Hij stak zijn hand uit in een laatste poging om naar haar toe te gaan toen de vergetelheid kwam en zijn laatste adem opeist.

*****

Kyoko's hand brandde nog van de klap die hij op Yohji ‘s wang had gemaakt. Ze wilde ineenkrimpen nu ze vele geïnteresseerde ogen op haar kon voelen. Het hielp niet dat de klap had geklonken als een schot in de roos.

“Verdomme allemaal!” Dit was wat ze had proberen te vermijden, maar nee, Yohji moest zijn gang gaan en zo'n eikel zijn. Over eikels gesproken, hij moest zijn hand nog van de hare halen. Langzaam keek ze weer naar hem op. Aan de boze blik in zijn ogen dacht ze dat hij helemaal niet van plan was haar te laten gaan.

Ze beantwoordde de verhitte blik, wachtend om te zien of hij haar zou terugbetalen of haar zou laten gaan. Als zij het type was om weddenschappen te plaatsen ... zou ze op de eerste optie wedden.

Kyou kon zien dat het kleine sliertje van een meisje niet opgewassen was tegen de lust die kwam van de man die haar zo stevig vasthield. Hij verscheurde mentaal de wellustige omdat hij durfde aan te raken wat hij van plan was te claimen als zijn bezit. Het maakte hem opeens niet meer uit of Hyakuhei hem ontdekte of niet toen hij een beslissing nam. Net toen Kyou zich bewoog om uit de schaduw te stappen, met de bedoeling haar weg te nemen van de sukkel, hoorde hij een diepe grom.

Even verbijsterd wist Kyou dat dat soort gegrom alleen van een Lycan afkomstig was. Zijn gouden ogen volgden het geluid naar de bron terwijl het bleef trillen vanaf de ingang op slechts een paar meter van het meisje. De woede van de wolf overspoelde de drukke gang.

Kyou's ogen vernauwden zich terwijl hij zich afvroeg of hij zo'n tijdloze kracht kon vertrouwen die binnen bereik van het meisje was. Hij had geen Lycan meer gezien sinds hij voor het eerst was veranderd en daarna alleen van een afstand toegekeken. Hij herinnerde zich dat hij Toya ooit had verteld dat vampiers en weerwolven niet met elkaar omgingen. Toya had hem gevraagd waarom en hij had hem niet geantwoord omdat hij alleen Hyakuhei's woorden had herhaald en de reden daarvoor niet had geweten.

Kotaro wierp één blik op Yohji die 'His Woman' betastte en verloor zijn controle. In een oogwenk werd Yohji tegen de muur gesmeten met Kotaro's hand om zijn keel, waardoor hij enkele centimeters in de lucht hing. Hij had eerder met de wellustige broers te maken gehad en waar de ene was ... de andere zou zeker volgen.

Zijn zintuigen waren op scherp toen hij Hitomi's stank rook en wist dat hij van achteren kwam. Met één goed geplaatste trap stuurde Kotaro Hitomi door de lucht, om op een hoopje op de grond in de gang te landen. Mensen verspreidden zich en de gang was snel leeg.

Kyoko zat waar ze op de grond was beland met haar ogen wijd open ... bijna missend wat er net was gebeurd, omdat het zo snel was gegaan. Haar blik ging van de gekreukte gedaante van Hitomi naar de woedende gedaante van Kotaro die de nek vasthield van een langzaam blauwe aanlopende Yohji.

Omdat ze wist dat ze Kotaro moest stoppen voordat hij iemand echt pijn zou doen, snakte Kyoko naar adem en begon op te staan. Ze drukte haar handen op de vloer, strompelde achter Kotaro en legde een hand op zijn schouder terwijl ze hem probeerde te kalmeren.

“Bedankt Kotaro, maar ik ben nu in orde, dus je kunt Yohji laten gaan. Oké?” Haar stem was zacht, maar haar paniek nam toe toen Kotaro's vingers zich om Yohji's keel sloten. Kotaro draaide zijn gezicht naar Kyoko en ze deed een geschrokken stap achteruit toen ze de rode tint rond zijn ijsblauwe ogen zag.

“Ik zag waar zijn hand was, Kyoko, en ik denk dat het tijd is om de vuilnis buiten te zetten!” Gromde Kotaro toen hij zich weer omdraaide naar Yohji en luisterde in morbide gefascineerdheid terwijl de jongen gorgelende geluiden maakte en een angstaanjagende tint blauw kreeg.

Kotaro's humeur werd bevredigd door de donkere kleur die hem genoeg controle gaf om te beseffen dat Kyoko hem in shock aankeek. Om haar angst weg te nemen, greep hij Yohji bij zijn nekvel en liep naar de deur om de klootzak wat manieren te leren. De rest hoefde ze niet te zien.

Kyoko knipperde met haar ogen toen de deur achter Kotaro dichtsloeg. Stomverbaasd was ze nog steeds in een geschokte roes. Wauw, Kotaro kon heel eng zijn als hij boos was. Ze had op dat moment zelfs medelijden met Yohji.

Ze keek over haar schouder en zag Yohji's broer Hitomi nog steeds liggen waar Kotaro hem op de grond had achtergelaten. Voor een keer vond ze het niet erg dat Kotaro zo beschermend was. Ze huiverde en probeerde er niet aan te denken wat er had kunnen gebeuren als Kotaro niet was komen opdagen.

Kyou zag haar op haar onderlip knagen alsof ze niet wist wat ze moest doen. Terwijl haar blik terugging naar de deur, peinsde hij. Dus ze heeft de bescherming van de Lycan. Hij vroeg zich af welke andere mysteries het meisje omringden. Dit was geen normale wolf, degene die ze Kotaro had genoemd, voelde hij, was zo oud als hijzelf.

Kyoko stapte dichter naar de glazen deuren en keek uit op de donkere parkeerplaats, zich afvragend waar Kotaro was gebleven. Ze legde haar hand op de kruk en begon de deur te openen, maar een jonge jongen stapte ervoor en blokkeerde haar de weg. Ze bleef een moment roerloos staan terwijl de kleine jongen haar aankeek. Het was het meest angstaanjagende gevoel dat ze ooit had meegemaakt.

De jongen had effen wit haar en een huidskleur die er bijna bij paste. Maar dat was niet het ergste. Zijn ogen waren zo zwart dat ze eeuwig door leken te gaan, waardoor Kyoko het gevoel kreeg dat ze erin viel. De jongen glimlachte zacht, zijn onmenselijke hoektanden nauwelijks ontbloot en even dacht Kyoko echt dat ze ze zag.

Er kwam een hand uit het niets die Kyoko's schouder greep en een doodsbange schreeuw in haar keel maakte toen ze zich omdraaide om te zien van wie die hand was.

*****

Kyou stapte uit de duisternis toen hij Hyakuhei's handlanger aan de andere kant van het glas zag. Hij wist van de bedriegende jongen. De jongste die zo onschuldig leek, was vaak de dodelijkste.

Glijdend achter Kyoko, bloedden zijn ogen en werden zijn tanden langwerpig om de geest van een jongen te laten weten dat hij dit meisje niet zou bijten zonder zijn eigen onsterfelijke leven te verliezen.

Kyoko's hand bleef op de deur liggen, niet helemaal zeker of ze hem wilde openen. Iets aan de jongen maakte haar echt bang. Net toen ze een stap achteruit wilde doen, kwam er uit het niets een zware hand die haar schouder greep. Een doodsbange schreeuw bleef in haar keel steken toen ze zich omdraaide om te zien wie het was.

Kyoko vergat te ademen terwijl ze opkeek in ogen van versplinterend goud. Lang wit haar omlijst zijn gezicht en schouders. Hij was een paar jaar ouder en zijn haar miste de duisternis achter de zilveren highlights, maar hij zag er bijna uit als ...

“Toya?” Fluisterde Kyoko aarzelend, wetende dat ze het bij het verkeerde eind had, maar belangrijker nog ... waarom draaide de kamer rond?

Zodra hun ogen elkaar sloten, voelde Kyou zich in hen getrokken. Ze keek hem aan alsof ze hem kende. Maar dat was lang niet zo verontrustend als toen ze de naam van zijn dode broer fluisterde. Zijn armen gleed om haar heen en zag haar heen en weer zwaaien van de bedorven vloeistof die ze eerder had gedronken.

Terwijl zijn handen over haar blote huid gleden, waar haar shirt te kort was om te bedekken, voelde hij een beweging in zijn vampierbloed en fluisterde hij dat hij haar moest houden.

Kyoko's gezichtsvermogen had besloten dat ze er op dit moment niet goed genoeg voor was. Het leek haar wil te tarten toen de man begon te vervagen terwijl ze nieuwsgierig naar hem opkeek. Zelfs als ze niet goed kon zien, voelde ze nog steeds het lichaam dat haar vasthield.

Ze stak haar vingers omhoog om zijn wang aan te raken en vroeg. “Je bent Toya niet ... Wie ben je?” Voordat ze een antwoord kon krijgen, deed Boeddha of welke god dan ook haar voor de gek bleef houden, het licht uit toen ze bewusteloos raakte.

Kyou drukte haar stevig tegen hem aan terwijl haar lichaam slap in zijn armen werd. Ze was flauwgevallen, maar ze was in ieder geval niet flauwgevallen in de armen van een vijand. Haar hoofd viel achterover en de gladde bleke kolom van haar keel werd zichtbaar en Kyou vocht tegen zijn instincten. Hij vroeg zich stilletjes af of ze toch niet in de armen van de vijand was. Zijn hoektanden begonnen langer te worden en hij reageerde op de sensatie ... deze was te puur voor zo'n duisternis.

Toen voelde hij zijn woede vonken op het naïeve meisje. Als hij hier niet was geweest om haar te beschermen, wat zou er dan met haar zijn gebeurd? Even daarvoor vergat hij gemakshalve zijn eigen driften. Als de wolf een adequate beschermer was geweest, zou hij haar niet hebben verlaten. Hij keek om zich heen en realiseerde zich dat de vrienden met wie ze eerder was geweest haar ook in de steek hadden gelaten.

Kyou rekte zijn zinnen uit en voelde zijn eigen aartsvijand, Hyakuhei, nog steeds binnen de muren van het gebouw. Hij voelde het kwaad van boven hem komen en wist dat Hyakuhei ergens hoog in de kamers op de tweede verdieping was.

*****

Shinbe sprong uit de auto voordat hij zelfs maar gestopt was met bewegen. Eén ding dreef hem naar voren en zorgde ervoor dat hij in een dode hoek recht op de hoofdingang van de club afstevende. Hij kon de gedachte dat Suki en Kyoko één van die vermiste meisjes zouden worden niet uit zijn hoofd krijgen en het terroriseerde hem.

Toya had hem verteld wat Kotaro hem had verteld en toen hij Suki eenmaal in handen had, zou hij ze daar heel goed houden. Waar op haar lichaam hij kon niet zeggen, maar hij moest haar eerst vinden.

Shinbe stopte meteen toen hij door de voordeuren van Club Midnight barstte.

Precies daar in het midden van de gang was een man die Kyoko vasthield en ze zag er niet zo goed uit. Ze was onbeweeglijk en veel te bleek. Overigens zag de man er ook niet zo normaal uit. Bleek zou een understatement voor hem zijn geweest ... waardoor Shinbe nerveus pauzeerde toen hij zich realiseerde dat de man hem aan zijn beste vriend deed denken.

Het zilveren haar en de gouden ogen ... Toya's haar was zo donker als middernacht, maar daarbinnen waren dezelfde zilveren strepen als de man voor hem. Dat waren zeer ongebruikelijke kenmerken en hij wist alleen dat Toya ooit zo'n ongebruikelijke combinatie had.

Toen hij de man zag bewegen om met haar weg te gaan, duwde Shinbe het ongemakkelijke gevoel opzij. Toya zou hem vermoorden als hij de ontvoering van Kyoko niet zou stoppen.

“Wat doe je verdomme met Kyoko?” Amethistkleurige ogen gloeiden toen Shinbe schreeuwde en voelde zijn voeten weer bewegen zonder erbij na te denken. Ze is misschien niet zijn vriendin, maar ze was hem heel dierbaar ... liever dan zelfs hij zou toegeven en bovendien was ze Suki's beste vriendin. Deze man ging in geen geval weg met Kyoko in zijn klauwen.

Kyou schoof zijn arm onder Kyoko's knieën en tilde haar moeiteloos op. Hij wiegde haar als een baby, legde haar hoofd tegen zijn schouder, voorzichtig om haar niet te storen. Op het moment dat haar hoofd zijn schouder raakte, nestelde ze zich zachtjes in zijn omhelzing.

Hij voelde het vertrouwen en de tevredenheid uit haar aura stralen toen ze zich in zijn armen nestelde. Dit vrouwelijke kind stoorde hem enorm en hoe langer hij haar sluimerde, hoe meer hij haar voor iedereen wilde verbergen. Hij wist dat hij het kon ... als hij het echt zou willen en de verleiding was inderdaad groot. Hij had nog nooit iemand veranderd in wat hij was ... maar als hij wilde ... kon hij het.

Zijn beschermende houding tegenover het meisje, evenals de bezitterige behoefte om haar te houden, verrasten hem en Kyou gromde zacht om zijn acties. Hoe kon dit meisje hem zo beïnvloeden? Hij scheurde zijn blik van haar engelengezicht en keek op toen een jonge man naar hem schreeuwde. Het lijkt erop dat de mannen die haar wilden, in de weg bleven lopen.

Gouden ogen sloten zich met amethist en hij voelde een vreemde vertrouwdheid. “Dit is niet aan jou om te beslissen, tovenaar,” waarschuwde Kyou op een lage, dodelijke toon.

Op dat moment wist hij dat Hyakuhei zelf haar niet van hem zou kunnen afnemen, zij was van hem. Zijn armen klemden zich om haar heen, hij hield niet van de liefde die hij voelde opkomen voor het meisje dat uitstraalde van de krachtige uitstraling van de andere man.

Kyou zette zich schrap tegen zijn eigenzinnige gedachten en gromde weer zacht. Hij zou het meisje niet dichtbij hem laten komen, maar ... hij was nog niet klaar om haar op te geven. Hij had te veel vragen en zij zou ze beantwoorden, of ze het nu leuk vond of niet.

Positief dat hij zichzelf weer onder controle had, besloot Kyou dat het tijd was om te vertrekken.

Shinbe was op weg naar Kyoko toen de man bewoog. Bewoog? Dat was misschien niet het juiste woord. Glinsterde en verdween, en toen leek het er meer op om uit het niets recht voor hem te verschijnen.

“Wat de ...” Shinbe kwam slippend tot stilstand terwijl hij opkeek naar een gezicht waar de dood op stond.

Zijn ogen werden groot van schrik, het voelde alsof zijn hart gewoon stopte. Zo dicht bij hem ... hij kon duidelijk zien dat de man een praktisch porselein witte huid had en te veel op Toya leek om een grap te kunnen zijn. Knipperend zou hij zweren dat hij de hoektanden uit de mond van de man zag uitsteken en een waarschuwend gegrom om hen heen rommelde.

Shinbe stond rechtop toen de man een vinger uitstak en tegen zijn borst duwde. Het volgende dat Shinbe wist, was dat hij op zijn achterste midden op de vloer zat. Opnieuw knipperend met zijn ogen zat hij verward toen de zilverharige man in het zwart gekleed eenvoudig over hem heen stapte en plotseling verdween.

Suki bereikte de hal net op tijd om te zien hoe Shinbe niet al te zacht op de grond viel en een lange, zilverharige man die met Kyoko verdween. Ze knipperde één keer met haar ogen en ze waren weg ... de ene seconde was ze er en de volgende was ze weg.

Shinbe, die eruitzag alsof hij zich in de schemerzone bevond, bleef daar nog even zitten en knipperde verward met zijn ogen. “Wel verdomme?”

Suki rende naar Shinbe toe en Suki's handen trilden toen ze hem probeerde te helpen opstaan. “Wie was die man die met Kyoko verdween?” Ze wierp een bezorgde blik op Shinbe toen ze zich allebei omdraaiden en de deur uit renden om hen te zoeken. “Is hij echt gewoon verdwenen?”

Ze verlieten het gebouw en keken verwoed rond om ergens een spoor van de man of Kyoko te vinden.

Toen hij zich tot Shinbe wendde, glinsterden Suki's ogen. Ze had het gevoel dat ze bijna in tranen was. “Waar zijn ze heen? Die man heeft Kyoko ontvoerd!” Ze beefde van angst. Wat was begonnen als een leuk avondje uit voor een meisje, was veranderd in een nachtmerrie.

“Rustig maar, Suki. We zullen haar vinden. Toya is hier ook.” Shinbe keek angstig om zich heen naar zijn vermiste vriend. “Ik dacht dat hij vlak achter me stond!”

De zorgen sloegen snel om in woede nu het tot hem doordrong dat Suki veilig en aan zijn zijde was. Een schaduw van medelijden kruiste zijn gekwelde ogen terwijl hij aan het verleden dacht. “En wat dacht je in godsnaam? Er had iets met je kunnen gebeuren en ik had misschien niet geweten waar je was!” Hij greep haar hard bij de armen terwijl zijn amethistogen bezitterig donker werden.

Suki's lippen werden dunner door zijn woede. Wat was zijn probleem? Het was niet alsof ze nooit uitging met haar vrienden. Haar blik sloot zich aan de zijne toen haar eigen woede begon te stijgen. “Wat doe je, mmmff,” haar woorden werden onderbroken toen zijn lippen in een verschroeiende, hartverscheurende kus op de hare sloegen.

Shinbe was zo bezorgd om haar geweest dat hij de gevoelens die naar voren waren gekomen niet kon stoppen. Hij wilde ervoor zorgen dat ze elke emotie kon voelen die op dat moment door zijn aderen stroomde. Hij omhelsde haar stevig en zwoer bij zichzelf dat hij haar nooit meer uit het oog zou verliezen.

Suki jammerde zachtjes bij de intensiteit van Shinbe's kus. Het was alsof hij elke rauwe emotie in zijn ziel blootlegde. Ze kon ze bijna met haar vingertoppen voelen terwijl ze zijn schouders vastpakte. Wetende dat als ze losliet, ze niet zou kunnen staan, aangezien haar benen net in gelei waren veranderd, daarom hield ze hem nog maar even vast.

Even was haar hoofd leeg en ze vergat dat ze boos op hem was of dat Kyoko net was verdwenen. Het enige wat ze kon voelen was Shinbe en een liefde die hen ongetwijfeld zou overleven.

Voorzichtig ontspande hij zijn greep en beëindigde hun kus door zijn neus tegen de hare te wrijven. Zijn ogen vulden zich met opluchting, maar waren nog steeds donker van verlangen. Hij schudde lichtjes zijn hoofd en probeerde zich op de situatie te concentreren en voor een keer dwaalde zijn wellustige geest niet af bij het gevoel van Suki's zachte lichaam in zijn armen ... ze was er tenslotte al vele levens.

“Er zijn wat dingen aan de hand en je moet erover weten. Het was niet veilig voor jou en Kyoko om vanavond alleen naar buiten te gaan. Ik zal het uitleggen terwijl we Toya zoeken. Ik denk dat Kotaro hier ook ergens is.” Shinbe sloeg een beschermende arm om haar heen terwijl ze in de richting van de parkeerplaats liepen om Toya te zoeken.

Suki was te verbijsterd voor een moment om iets anders te doen dan te knikken.

*****

Toya rende over de parkeerplaats en vervloekte Shinbe omdat hij hem voor was. Hij moest zijn auto aan de passagierszijde verlaten toen hij zich realiseerde dat hij er niet aan zijn kant uit kon komen. In zijn haast om bij Kyoko te komen, had hij te dicht bij een bakstenen muur geparkeerd. Helaas had hij dit ook ontdekt toen hij probeerde zijn deur te openen en deze tegen de muur sloeg en een deuk in de zijkant van zijn baby veroorzaakte.

Dat was echter niet echt wat hem had afgeremd. Toen hij in razend tempo over de parkeerplaats was vertrokken, was uit het niets een kleine jongen opgekomen en tegen hem gebotst. De klap was zo plotseling geweest dat hij van zijn voeten was geslagen. Toen hij zich voldoende rechtop had gezet om weer op te staan, bood hij de jongen snel een hand om hem te helpen opstaan.

“Hé jongen ... alles goed met je?” Toya trok zijn hand terug toen de jongen naar hem siste en vertrok in de tegenovergestelde richting alsof Satan hem zelf achtervolgde.

Toya schudde het enge gevoel van zich af dat de jongen hem had achtergelaten toen hij opkeek naar de twee verdiepingen tellende nachtclub. Het griezelige gevoel kwam tien keer terug toen hij de schaduw zag door één van de ramen van een man die iemand droeg op de bovenste verdieping. Er waren gewoon zoveel dingen mis met die ene kleine scène.

Zijn ogen fonkelden zilver ... zijn zintuigen wisten dingen die hij nog niet begreep. Het gaf hem allemaal het gevoel dat er zojuist iemand over zijn graf was gelopen.

Toen hij de club naderde, gromde Toya geërgerd toen hij zich realiseerde dat er twee ingangen waren. De ene leek een hoofdingang te zijn en de andere was net zo druk. Hij besloot door de hoofdstraat te gaan en baande zich een weg door de menigte.

“Ze kan maar beter in orde zijn ... als ik haar vind, zal ik haar permanent aan me boeien, of ze het nu leuk vindt of niet ...” Zilvervlekjes begonnen sterker te worden in het goud van zijn ogen terwijl hij naar Kyoko zocht.

*****

Kyou liep door de steeg achter de club met Kyoko stevig in zijn armen. Zijn geest was vastbesloten en hij zou het meisje naar zijn tijdelijke huis brengen om te herstellen. Hij keek omhoog naar het penthouse aan de overkant van de hoofdweg van de club. Ze zou veilig zijn bij hem ... maar hij zou voorzichtig moeten zijn. Hij kon Hyakuhei's handlanger voelen in de duisternis die de club omringde.

Zijn kaken klemden zich op elkaar toen hij in de verte een zwakke schreeuw hoorde en wist dat er een ander slachtoffer was gevonden. Toen hij op het slapende meisje neerkeek, werden zijn gouden ogen zachter. Voor nu ... zij was zijn geheim. Ze voelde zich zo licht als een veertje en leek zo breekbaar.

Hij kon niet bevatten hoe dit sliertje van een meisje zo'n vurige geest had en toch zo'n zuivere ziel had. En ‘Toya,’ ze had de naam van zijn overleden broer uitgesproken alsof ze hem kende. Hoe zou dat mogelijk zijn?

Zijn gedachten kwamen tot stilstand toen hij een krachtig nachtdier voor zich voelde komen en tegelijkertijd een zware geur van bloed zijn neus binnendrong. Gespannen herkende hij de uitstraling van de Lycan die Kyoko eerder had beschermd tegen de punk die haar lastig viel om haar vervolgens in de steek te laten ... haar in gevaar brengend.

Omdat hij niet wilde dat het meisje gewond zou raken als hij moest vechten, legde Kyou haar voorzichtig in de steeg neer en volgde de geur van bloed die om de hoek ging. Als de wolf een mens had afgeslacht, was het meisje misschien niet veilig bij hem in de buurt. Het was bekend dat sommige weerwolven zichzelf verliezen zodra woede in hun bloed kwam, en hij zou het meisje niet laten beschermen door zo'n gevaarlijk wezen.

Toen hij zachtjes de hoek omsloeg, zagen Kyou's ogen een tafereel dat hij in eeuwen niet had gezien. De wolf, nog steeds in menselijke vorm, stond grommend, zijn tanden ontbloot. De grimmige blauwe ogen vlamden terwijl hij boosaardig snauwde naar wat leek op een lichaam dat in zijn greep werd gehouden.

*****

Toya zweeg even toen hij de deuropening naderde. Snuivend draaide hij zich snel om en liep in de tegenovergestelde richting van de ingang. Hij kon haar ruiken ... hoewel hij in zijn achterhoofd niet kon bedenken hoe of waarom hij dat kon. Hij rende in een dode hoek naar de steeg links van het gebouw, zijn hart bonsde hevig in zijn borst terwijl morbide gedachten door zijn hoofd vlogen.

Vermiste meisjes en donkere plekken ... Kyoko had beter geen haartje misplaatst of anders ...

Toya betrad de schaduwen en kwam slippend tot stilstand toen de angst hem de adem uit zijn longen sloeg. Daar, onderuitgezakt tegen de vuile bakstenen muur ... lag Kyoko. Dezelfde angst die hem op de plek had geworteld, zette hem aan tot beweging. Met zijn volgende ademhaling was hij naast haar.

Geknield raakte hij haar aan, zoekend naar het leven waardoor zijn hart weer zou gaan kloppen.

Zodra zijn vinger haar nek raakte, bonkte zijn eigen hart op het ritme van het hare en ademde hij. Godzijdank ... leefde ze nog. Een moment van déjà vu weerspiegeld in een ongewenste herinnering en hij duwde het snel weg, plotseling bang. Omdat hij anderen dichtbij voelde, verspilde hij geen tijd om haar op te pakken en in veiligheid te brengen. Terwijl hij haar dicht tegen zich aan hield, gebruikte Toya zijn onnatuurlijke snelheid om ze uit de duisternis te halen.

*****

Kotaro hield Yohji tegen de bakstenen muur terwijl hij zijn bloedlust afkoelde. Doorgaan met zijn straf was het niet meer waard, aangezien de jongen alweer flauwgevallen was. Hij liet hem niet al te voorzichtig op de grond vallen, een verstoring voelend in de energie om hem heen.

Zijn hoofd schoot opzij en zijn ijsblauwe ogen vernauwden zich.

Kyou keek toe hoe de wolf de jongen weer op de grond liet vallen zonder hem te doden. Hij herkende de mens onmiddellijk als degene die Kyoko lastigviel. Hij veranderde zijn mening van een paar ogenblikken eerder en zijn lippen krulden zich in een lichte grauw. Als hij de jongen bij zijn nek had vastgehouden, zou de jongen niet meer heel zijn.

Alsof hij hem voelde, draaide de Lycan zijn hoofd om en richtte zijn dodelijke blik op hem. Je kon de immense kracht voelen die van de wolf uitging. Hij toonde het waarschuwend.

In het verleden hadden wolven en vampiers elkaar altijd gemeden. Ze zorgden niet voor elkaar en kozen ervoor om elkaar met rust te laten. Beiden waren te sterk op elkaar afgestemd en geen van beide gaf om dominantie over de ander. Ze bestonden gewoon samen in dezelfde wereld, hielden zich grotendeels voor zichzelf en leefden hun eigen eindeloze leven.

Alle instincten van Kotaro kwamen tot leven toen hij de vampier daar in de schaduw zag staan ... naar hem kijken. Hij kon hem niet duidelijk genoeg zien om onderscheidende kenmerken te zien, maar zijn instinct vertelde hem dat de bloedzuiger een bedreiging vormde. Hij moest nog wat van zijn eigen bloeddorst kwijt en kraakte zijn knokkels omdat hij dacht dat het misschien één van Hyakuhei's ondergeschikten was.

Net toen hij besloot zich om te draaien en aan te vallen, werd het beeld sterker, wankelde en verdween. “Gouden Ogen?” Kotaro stond weer op tot zijn volledige lengte en realiseerde zich dat hij Kyou bijna had aangevallen. “Wat doet hij hier?”

“Verdorie!” Siste Kotaro en vertrok uit angst dat Kyoko niet zou zijn waar hij haar had achtergelaten. Hij moest snel bij haar zijn ... er waren bloedzuigers vanavond en ze zou niet één van hun slachtoffers zijn. En met Kyou in de buurt ... was het niet te voorspellen hoe gevaarlijk dingen echt konden worden.

Kyou verscheen weer tegenover dezelfde bakstenen muur waar hij het meisje had gelegd. Toen hij zag dat ze er niet meer was, bloedden zijn ogen rood en een woedend gegrom scheurde door de lege steeg, weerkaatsend in de omliggende straten.

*****

Suki en Shinbe ontmoetten Kotaro bij de deur van de club. Kotaro greep Shinbe bij de schouder en vroeg dringend. “Is Kyoko nog binnen?” Zijn onmenselijke zintuigen waren in overdrive gegaan en zijn instinct vertelde hem dat ze niet in de buurt was.

Suki sprong naar voren, greep Kotaro's shirt en bevestigde zijn vermoedens. “Een man heeft haar ongeveer tien minuten geleden meegenomen, je moet haar vinden!” Haar ogen vulden zich met tranen terwijl ze tegen hem sprak. “We kunnen haar nergens vinden!”

Nog niet helemaal klaar om Suki haar vrijheid te geven, trok Shinbe haar hand terug en sloeg haar tegen zijn borst. Hij sloeg zijn armen om haar heen als een stalen band. Kijkend naar Kotaro voegde hij eraan toe. “Eén of ander 'ding' heeft haar hier gewoon weggedragen.”

Shinbe keek neer op Suki's nu trillende gestalte en probeerde haar te kalmeren. Ze zou hem nooit zomaar laten doen wat hij wilde zonder ruzie te maken. “Ik beloof je dat we haar zullen vinden.” Met zijn gedane belofte keek hij weer op om nog een keer met Kotaro te praten, maar de bewaker was al weg.

“Wa ... Waar is hij heen?” Shinbe keek stotterend om zich heen, maar vond geen spoor van de bewaker. Hoofdschuddend zuchtte hij. Hij had genoeg rare shit gezien voor één nacht.

Toen ze uit haar verloren, hopeloze toestand kwam, snoof Suki geërgerd. “Hij kan maar beter Kyoko zoeken ... of ik eet Kotaro-kebabs als avondeten ...” Shinbe achter zich aan slepend alsof ze plotseling van rol waren veranderd, voegde ze eraan toe: “Mijn auto, laten we gaan!”

Shinbe wierp een blik op de parkeerplaats alsof hij zich plotseling iets belangrijks herinnerde. “Over auto’s gesproken ... die van Toya ontbreekt.”

Hoofdstuk 6

Hyakuhei legde de jongeman die hij had uitgekozen om één van zijn kinderen te worden in een donkere kamer boven de geluiden van de club. Terwijl hij het zachte bruine haar uit zijn gesloten ogen veegde, kon hij nog steeds de geur van het meisje ruiken die op de huid van de jongen bleef hangen. “Tasuki,” had hij de anderen hem horen noemen.

“Nou Tasuki, als je wakker wordt, zul je een zeer kostbaar geschenk van mij krijgen ... het geschenk van het eeuwige leven.” Hij glimlachte meelevend, alsof hij tegen een kind sprak. “Maar je zult begrijpen ... dat het leven van mij is.”

Hyakuhei's ogen flikkerden rood toen hij voelde dat één van zijn kinderen hem riep. Hij hield er niet van gestoord te worden in afwachting van een ontwakende, maar één van zijn favorieten had naar hem gevraagd. Wetende dat de ondergeschikte hem nooit zou roepen tenzij het belangrijk was, beantwoordde hij zijn verzoek.

Toen hij nog een blik wierp op de jongen die hij had omgedraaid, glinsterde en verdween Hyakuhei's lichaam, Tasuki alleen achterlatend binnen de beslotenheid van de afgesloten kamer.

*****

Yohji kon de pijnprikkels voelen die hem tot bewustzijn dwongen. God, hij deed overal pijn. Langzaam herinnerde hij zich wat er was gebeurd en waarom hij zich nu zo slecht voelde. Hij was Kyoko tegengekomen en had besloten met haar te spelen, toen die stomme bewaker was komen opdagen.

Hoe kan iemand zo sterk zijn? Toen hij had geprobeerd terug te vechten, had hij geen schijn van kans gehad. Het was alsof hij had geprobeerd het op te nemen tegen een roedel uitgehongerde wolven en nu zwaar te lijden had onder zijn inspanningen.

Toen Yohji eindelijk zijn ogen durfde te openen, schrok hij toen hij een jonge jongen aantrof die daar stond ... en naar hem keek. Hij zag eruit als een jaar of 12 en zou als albino zijn bestempeld, als zijn ogen niet zo zwart en leeg waren geweest.

Aangetrokken door de geur van vers bloed verscheen Yuuhi naast de gewonde jongen. Hij keek hem nauwlettend aan, stond zo stil als een standbeeld, raakte hem even aan met zijn aura, voordat hij eenmaal knikte. De jongen had de smet van het kwaad al in zich, maar er was een geur van zuiverheid die aan zijn negatieve energie kleefde.

Die overblijfselen van pure energie leken te leven met een kracht die niet zou sterven. “Onverwacht ...”

Toen de ogen van de gewonde jongen opengingen, fluisterde Yuuhi zachtjes: “Vader, hij heeft de pure aangeraakt ... haar energie blijft hangen, de zijne aanvallend ...” De hoektanden van het kind glinsterden in de duisternis in een schijnglimlach. “Zullen we hem houden?”

Yohji's ogen vernauwden zich bij de vreemde woorden van de kleine jongen en keken toen om zich heen naar degene met wie het kind aan het praten was, maar zag een sinister uitziende man in het zwart gehuld vanuit de schaduwen het zwakke licht van de steeg instappen. Hij was lang en kracht straalde uit zijn vorm alsof hij een wrekende godheid was.

Yohji's angstige ogen werden groot en vielen samen met ogen die bloedrood waren en deze keer zag hij zeker hoektanden. Hij drukte zijn mishandelde lichaam tegen de muur. Hij zou nooit een kans maken als hij probeerde te rennen in de staat waarin hij zich nu bevond.

Hyakuhei keek neer op de jonge man die het meisje had lastiggevallen dat hij nu als de zijne beschouwde. Deze jongen had het aangedurfd haar aan te raken en zou nu boeten voor zijn brutaliteit. Hij ademde in ... ruikende resten van de wolf die hem al zwaar had geslagen en zijn middernachtelijke ogen vernauwden zich tot spleetjes. Kotaro was hier geweest!

Hoe durft Kotaro zich hierin te mengen. Was hij de reden dat het meisje plotseling spoorloos was verdwenen? Hyakuhei gromde bij de gedachte alleen al dat de Lycan weer zo dicht bij het Guardian Heart Crystal en het meisje zou zijn. Alleen omdat het meisje hem had gekozen, maakte haar niet echt de zijne. Het was nooit aan het meisje geweest ... had hij in het verleden zijn lesje niet geleerd?

Hij had gedacht dat hij het gemene schepsel samen met Toya eeuwen geleden had gedood omdat het tegen hem durfde te staan en het meisje tegen zijn bezit wilde beschermen. “Maakt niet uit,” Hyakuhei's gedachten werden een moment melancholisch, “je hebt Toya en de priesteres ooit tegen mij Kotaro opgezet ... en kijk wat je me hebt laten doen.”

Een schaduw van medelijden gleed over zijn gezicht terwijl hij aan het verleden dacht. Als Toya niet had geprobeerd een bewaker voor de priesteres te worden en Kyou van hem af te keren ... zou Toya nu niet in de onderwereld zijn, maar hier, aan zijn zijde, samen met de mooie Kyou. Degene die verantwoordelijk was voor het voeden van Toya misleidende leugens was Kotaro.

Kotaro was ook degene die de priesteres had gewaarschuwd voor zijn ware bedoelingen. Het was vreemd hoe de tijd zelfs de leugens die waren verteld, kon vervormen.

“Dus Kotaro ...” fluisterde hij, “...je hebt haar weer gevonden.”

Hij werd teruggebracht naar het heden door het gejammer dat kwam van de jongen die tegen de muur gehurkt zat. Hij zou meer dan één nieuwe rekruut nodig hebben om zijn vermiste priesteres te vinden als Kotaro ook bij haar was. Hyakuhei wilde haar hebben en zou haar hebben.

Hij was van plan haar op te eisen met de hulp van deze imbeciel die had gedacht haar te besmetten. De corruptie van zo'n schepsel was alleen voor hem bedoeld. Hij had tenslotte veel plannen met zijn priesteres ... duizend jaar was een lange tijd om nieuwe manieren te bedenken om iemand te martelen.

Toen hij terug de schaduw in stapte, flitsten zijn ogen terwijl hij lichtjes naar Yuuhi knikte. “Maak het pijnlijk. Martel zijn vlees, maar dood hem niet.” Hij wilde dat deze jongen wat meer zou lijden voor zijn daden, zodat hij zou begrijpen dat hij zijn nieuwe meester nooit zou tarten en het meisje nooit meer zou aanraken.

Yohji's hoofd schoot terug naar het kind en zijn ogen werden groot van angst. De jongen glimlachte naar hem, maar het was geen goede glimlach, het was dodelijk. Bij de hoeken van zijn bleke lippen had de jongen lange scherpe hoektanden en zijn ogen waren niet langer zwart, maar donkerrood.

Die lege ogen vormden een griezelig contrast met zijn albasten huid en haar. Hij zag eruit als een kind, maar hij was een ziel stelende demon in vermomming en Yohji was echt bang.

Hij keek vol afschuw toe hoe zijn voeten van de grond kwamen, en de jongen sprong op hem af en sleepte een doodsbange schreeuw uit zijn toch al uitgedroogde keel. Hij wist niet wat hem overkwam toen tanden en klauwen aan zijn vlees scheurden, waardoor hij pijn kreeg zoals hij zich nooit had kunnen voorstellen.

*****

Toya keek naar het meisje dat onderuitgezakt op de passagiersstoel naast hem zat. “Verdomme Kyoko, maak me nooit meer zo bang!” Hij wist dat ze hem niet kon horen, maar dat hield zijn opgeluchte tirade niet tegen. “Jij kleine idioot, je had vermoord kunnen worden of erger!” Hij draaide zich om naar het gebouw waar haar appartement was gevestigd.

Ook al bleef er een boze blik op haar plaats, hij tilde haar op alsof ze de kostbaarste edelsteen op aarde was en droeg haar de trap op. Toen hij haar deur op slot zag zitten, vloekte hij en duwde op de knop, in de hoop dat hij niet te veel schade aanrichtte, want het maakte krakende geluiden en ging toen open.

“Nou ja, ze had toch een beter slot nodig met een loslopende moordenaar.” Toya gebruikte dat excuus om het op te bergen voor als ze wakker werd en tegen hem schreeuwde omdat hij haar deur had opengebroken. “Het hangt in ieder geval nog in zijn scharnieren,” mopperde hij terwijl hij het slecht verlichte appartement binnenkwam.

Hij stond stil in het midden van haar woonkamer, keek naar Kyoko en trok een wenkbrauw op, terwijl hij alcohol rook vermengd met haar natuurlijke geur.

“Oh, ik zie hoe je bent, Kyoko.” Hij fluisterde: “Niet eerlijk ... zelfs niet dat ik met je meedrink. Wat dacht je?”

*****

Kyou vocht om kalm te blijven, wat deze avond veel leek te gebeuren. Omdat hij het niet in kon houden, schoot zijn gebalde hand naar voren en raakte de bakstenen muur met zo'n kracht dat stukken van het metselwerk alle kanten opvlogen. Hij gromde boos en zijn ogen kleurden roze toen hij de lucht opsnoof.

Niemand zou nemen wat van hem was en niet betalen voor hun inmenging.

Hij pikte onmiddellijk Kyoko's geur op, vermengd met een andere die vreemd vertrouwd en mannelijk aanvoelde. Kyou slaakte een grom en duwde het gevoel weg terwijl hij uit de steeg zweefde en de geur volgde die in zijn wezen was verankerd.

Zijn eenzame figuur verdween in de schaduw terwijl hij op jacht ging naar zijn prooi. Hij zou haar vinden en haar terugnemen van de dief die haar had gestolen. De spieren spanden zich van woede in Kyou's kaak. Hoe durfde ze de naam van zijn broer uit te spreken alsof ze hem in verwarring wilde brengen ... alsof ze hem had gekend?

Op de één of andere manier had het vrouw-kind hem betoverd, daar was hij zeker van. Hij voelde haar aanwezigheid aan zijn vingertoppen blijven hangen en voelde het verlangen om haar huid nog een keer aan te raken. Hij moest weten hoe het kwam dat ze zo puur was en wat het licht was dat uit haar lichaam kwam.

Was het waar Toya naar op zoek was? Zo ja, was dit meisje dan verantwoordelijk voor de dood van Toya? Wat betekende dit allemaal? Hij verlangde naar antwoorden. Dat licht had hem als een mot naar een vlam getrokken en nu ontdekte hij dat hij haar niet zomaar kon laten gaan. Het was alsof ze hem onbewust had geroepen en hij geen andere keus had dan te antwoorden.

Kyou gromde laag in zijn keel terwijl zijn ogen rood flitsten van het bloed. Dit meisje was gevaarlijk. Hij was niet iemand die eeuwenlang nodig had of wilde, alleen om wraak te nemen. Ze zou voorzichtig moeten worden behandeld. Hij vertrouwde zichzelf niet bij haar. Ze had hem op de één of andere manier gevangen genomen en het maakte hem enorm boos dat dit meisje hem op de één of andere manier zwak had gemaakt.

*****

Toya mompelde iets over de bijeenkomsten van de Anonieme Alcoholisten, droeg Kyoko naar haar slaapkamer en legde haar voorzichtig op het bed. Hij liep snel terug door het appartement naar de voordeur en deed hem op slot met het nachtslot omdat hij het normale slot had gebroken.

“Maar goed dat ze alleen de hendel op slot deed,” hij haalde zijn schouders op en keek om zich heen naar de eenzaamheid van het appartement. Het was heel wat anders dan het oorverdovende gebrul dat in de nachtclub had geklonken. Het was bijna te stil. Hij deed zijn schoenen uit en zuchtte. “Wat een nacht.” Hij liet zijn schouders voor het eerst die dag ontspannen terwijl hij stilletjes terugliep naar waar zijn Kyoko lag.

Het maanlicht stroomde door het raam en wierp een etherische gloed over haar lichaam. Toya's gezicht verzachtte toen zijn blik op haar gezicht bleef hangen. Haar lenige lichaam lag op het bed met haar handen half ontspannen aan weerszijden van haar hoofd. Ze zag eruit als een engel, zo vredig en zo onbewust van het gevaar waar ze in had kunnen zijn, zijn hand gebald terwijl hij de gedachte corrigeerde. Hij had een goede geest om haar wakker te schudden en wat verstand in haar te schreeuwen ... maar deed het niet.

Een frons trok over Toya's gezicht toen hij probeerde te bedenken hoe ze in de steeg had kunnen belanden, alleen, flauwgevallen maar ongedeerd. Niet iemand die een gegeven paard in de bek keek, besloot hij de bewakers te bedanken die over haar waakten ... wie ze ook waren.

De rest van de nacht zou Kyoko bij hem zijn en veilig. Dat was het enige dat telde.

Een ondeugende glinstering flikkerde in zijn ogen toen hij haar schoenen uitdeed en de dekens over haar slapende vorm trok. Ze zal hem morgen waarschijnlijk vermoorden, maar ... Toya kroop in bed en trok haar lichaam tegen het zijne aan.

Gewoonlijk vulden vuile gedachten zijn hoofd, zoals vaak wanneer hij alleen thuis was. Om de één of andere reden leken die gedachten op dit moment echter verkeerd. Er was iets aan het hier bij haar liggen dat ... onschuldig leek? Hij schudde lichtjes zijn hoofd en ging wat comfortabeler tegen haar aan liggen.

Hij hield haar stevig vast en bedankte de god die daarbuiten was dat ze veilig en wel was waar ze thuishoorde. Het voelde zo goed om haar in zijn armen te hebben en hij zou er voorlopig van genieten. In de ochtend kan het levensbedreigend blijken te zijn, maar als hij zou sterven, zou hij in ieder geval gelukkig sterven.

Kyoko zuchtte tevreden en nestelde zich dichter tegen de beschermende warmte die haar lichaam omringde.

Een zachte glimlach sierde Toya's lippen terwijl hij zachtjes haar slaap kuste en haar volgde in de zalige tevredenheid van de slaap.

*****

Kyou's lichaam zweefde naar het raam waar haar geur het sterkst was. Gesmolten gouden bollen werden groter van verbazing bij het zien van het tafereel dat zich vlak voor zijn ogen afspeelde. Daar ... in de kamer waar Kyoko lag, kwam een jonge man binnen met gouden ogen en lang nachtelijk haar bezaaid met zilveren strepen die bij die van hem pasten.

Hij had het gevoel alsof de lucht uit zijn longen was geslagen toen het spiegelbeeld van zijn vermoorde broer aan het bed stond en neerkeek op het slapende meisje dat hij was komen ontvoeren.

Zijn ijzige masker verdween volledig bij het zien van deze jongen die leek op zijn geliefde broer van zo lang geleden. “Hoe kan dit?” Toen hij zich het eerste woord herinnerde dat ze tegen hem had gesproken, deed zijn borst pijn. Ze had hem per ongeluk Toya genoemd en nu ... stond hier in haar kamer Toya's evenbeeld?

Kyou snoof voorzichtig naar een geur en probeerde te verifiëren wat zijn ogen hem vertelden, maar zijn geest kon het niet bevatten. De geur van zijn broer lag een beetje vermengd met de geur van deze jongen, maar voordat hij er verder over kon nadenken, kroop de jongen in haar bed en sloeg zijn armen bezittelijk om haar heen.

Een hete jaloezie schoot door Kyou's hele lichaam toen het meisje zich vol vertrouwen in de omhelzing van de jongeman nestelde. Een laag waarschuwend gegrom trilde in zijn borst terwijl zijn ogen kort rood flitsten. Broer of niet ... hij zou het niet toestaan.

Hij reikte naar het raam op het moment dat er een waterval van glitter overheen spoelde, waardoor hij zijn hand terugtrok. Toen hij zag hoe het regenboogkleurige stof op de vensterbank neerdaalde alsof het haar wilde beschermen, gromde hij opnieuw. Het meisje leek omringd te zijn door al het bovennatuurlijke en het onsterfelijke werkte op zijn laatste zenuwen.

Zijn ogen vernauwden zich terwijl hij zich afvroeg of het alleen een toverspreuk was die hem in staat stelde zijn broer te zien. Had ze hem betoverd toen ze de naam van zijn dode broer had gefluisterd?

Zijn aandacht dwaalde af van het raam om naar de grond onder hem te staren ... de wolf kwam eraan. Hij stuurde nog een moorddadige blik de kamer in voordat hij snel naar het dak zweefde.

Toya was net in slaap gevallen toen hij een dierlijk gegrom hoorde dat bij Kyoko's raam leek weg te komen. “Dat klopt niet ... ze is op de tweede verdieping.” Toya's ogen gingen open toen hij het geluid weer hoorde.

Hij hief zijn hoofd een beetje op om Kyoko niet te storen en keek naar het raam waar het geluid vandaan kwam. Elk instinct in zijn lichaam vertelde hem dat er iets of iemand was ... die naar hen keek.

Zijn blik viel op de schaduw van wat een man leek te zijn. Het leek alsof hij voor haar raam stond ... op de tweede verdieping? Een zilveren omtrek golfde rond zijn lichaam en deed hem bijna spookachtig lijken. Toya had deze verschijning eerder gezien ... in nachtmerries.

Zongouden ogen waren gericht op de grond, maar Toya kon ze heel even rood zien flitsen en hij zou zweren dat hij ook de glinstering van hoektanden zag. Het beeld glinsterde terwijl metalen vlokken veelkleurig stof tegen het raam regenden alsof ze het zicht wilden blokkeren.

Toya schudde zijn hoofd en knipperde snel met zijn ogen voordat hij nogmaals naar het raam keek, maar ontdekte dat het nu leeg was. “Wat in godsnaam was dat?”

Hij voelde zich meer dan een beetje zenuwachtig, verliet het bed en kroop naar het raam. Toen hij naar buiten keek, werd hij begroet met niets anders dan schaduwen en duisternis. Hij inhaleerde diep en fronste zijn wenkbrauwen toen hij een ongewone geur opmerkte die bij de richel bleef hangen en die hij niet herkende.

Een laag, geïrriteerd gegrom ontsnapte aan zijn lippen toen hij het probeerde te identificeren. Hij besloot dat het misschien gewoon zijn verbeeldingskracht was die overdreven reageerde vanwege de gebeurtenissen van die avond, en controleerde nog een keer om er zeker van te zijn dat het niets was.

Tijdelijk tevreden dat het op zijn minst vervaagde, kroop hij terug in bed met Kyoko, een oogje openhoudend voor een tijdje ... voor het geval dat.

*****

Kotaro stond onder Kyoko's raam en voelde de aanwezigheid van de vampier die hij in het steegje naast de nachtclub had ontmoet. Hoewel hij de nachtloper nooit goed had kunnen zien, was hij er zeker van dat het Kyou was. Hij kon Kyou's koude, stille kracht voelen en dat was iets wat hij nergens in de buurt van Kyoko wilde. Kyou was een raadsel en was niet te vertrouwen.

Met een grauw had zijn ongeëvenaarde snelheid hem in een oogwenk op de tweede verdieping buiten Kyoko’s deur gebracht.

Snuivend kalmeerde hij wat toen hij Kyoko's geur bespeurde, sterk en recent. Hij bevestigde 'geen bloedzuigers binnen haar muren', maar een boos gegrom ontsnapte aan zijn lippen toen hij Toya's geur rook, net zo fris als die van zijn Kyoko. Toya was ook het appartement binnengegaan, maar niet meer naar buiten gekomen. Kotaro legde zijn hand op de deurknop en draaide eraan om te ontdekken dat deze kapot was.

Gebroken maar vastgeschroefd. “Wat is ...” Hij gromde boos om de geforceerde toegang die nu duidelijk was.

Kotaro hield zijn hand voor zich uit en keek toe hoe zijn klauwen zich uitstrekten en aan de uiteinden taps toeliepen. Er was nog nooit een slot geweest dat hij niet kon openen en de sloten van zijn Kyoko waren niet zo best. Kotaro glimlachte arrogant terwijl hij zijn klauw in het slot zette. Hij wiebelde er een beetje aan en hoorde een bevredigende klik.

Met de sluipende schaduw ging hij het appartement binnen ... de deur zachtjes achter zich sluitend.

Hij hoorde niets dan stilte en volgde het pad dat Kyoko's geur voor hem had achtergelaten. Even later stond hij voor de deur van haar slaapkamer. Zijn brandende blauwe ogen scherp als een mes gericht op het ongemakkelijke gevoel dat door zijn lichaam schoot.

Niet wetende wat hij aan de andere kant zou vinden, opende hij langzaam de deur.

*****

Kamui besloot onzichtbaar te blijven terwijl hij Kotaro het appartement van Kyoko zag binnenkomen. Het was niet alsof hij zich verstopte voor zijn vriend ... nee, dat was het helemaal niet. Maar wetende wie er op dit moment in Kyoko's bed lag, nou ... hij dacht dat het het beste was om onzichtbaar te blijven in plaats van zichzelf een doelwit te maken zodra de shit losbrak.

Hij had gedaan wat hij kon om Kyoko de hele avond veilig te houden, maar voor zover Toya betrof ... stond de zilveren bewaker er alleen voor. Kamui kromp stilletjes ineen toen Kotaro de slaapkamerdeur opendeed.

De aanblik die Kotaro begroette, was bijna meer dan hij kon bevatten. In haar bed lag die smerige hond, Toya! Haar vasthoudend alsof ze van hem was en alleen van hem ... zijn armen waren strak om haar onwetende lichaam geslagen en zijn lippen waren tevreden gekanteld.

Een grauw ontsnapte Kotaro toen hij het paar naderde dat in hun eigen dromen was verdwaald.

‘Jij schaamteloze dief,’ bulderden Kotaro’s gedachten in zijn geest terwijl zijn ogen begonnen te bloeden van woede. Zijn controle bleef nauwelijks overeind toen hij zijn rivaal greep en de slaapkamerdeur uitslingerde zonder Kyoko wakker te maken.

Toya wist niet wat hij moest denken toen hij bij de kraag van zijn overhemd van het bed werd getild en letterlijk uit de slaapkamerdeur werd gegooid en ver in de woonkamer belandde. Voordat hij zelfs maar tijd had om zijn slaperige zintuigen terug te krijgen, werd Toya opnieuw bij de nek opgepakt.

Deze keer wist hij met wie hij te maken had. Woedende gouden ogen sloten zich met ijsblauwe ogen terwijl zijn lichaam bijna moeiteloos weer de lucht in werd gehesen.

Kamui was nog steeds onzichtbaar en verplaatste zich van de bank terwijl hij Toya eroverheen zag zweven. Hij ging nu op het aanrecht zitten om naar de pret te kijken. Hij wierp een blik op Kyoko's deur en zwaaide met zijn hand in die richting ... hij zette daar een schild om te voorkomen dat het geluid haar wakker zou maken.

Hij richtte zijn aandacht weer op zijn twee vrienden die op het punt stonden elkaars hoofd eraf te rukken. ‘Net als vroeger,’ glimlachte Kamui stiekem terwijl hij wenste dat hij wat popcorn had gepoft voor de show. ‘Alles wat ik nu nodig heb, is een weddenschap en geld.’ Hij trok zwijgend een wenkbrauw op en vroeg zich af op wie hij zou wedden.

Kotaro gromde laag in zijn keel en probeerde te voorkomen dat de bloeddorst in zijn doordringende kobaltblauwe ogen sijpelde. “Wat dacht je in godsnaam dat je aan het doen was in Kyoko's bed?” In zijn stem klonk een zweem van dood, alsof Toya's antwoord zou beslissen of hij later levend zou worden teruggevonden of niet. Kotaro's manier van doen beloofde vergelding als het antwoord er één bleek te zijn waarvan hij dacht dat het niet acceptabel was.

“Verdomme, klootzak. Laat me gaan!” Toya klauwde met de ene hand naar de strakke vingers die om zijn nek waren geklemd en met de andere haalde hij uit met een slag die Kotaro's schedel had moeten doen schommelen.

Hoewel Kotaro nauwelijks iets van de klap merkte, kreeg Toya zijn vrijlating en ging hij snel rechtstaan voor het geval de eikel nog niet klaar was.

Toya voelde de intense woede uit de stille vorm voor hem komen. Zijn eigen woede steeg toen hij zich realiseerde waar Kotaro was geweest om hem aan te kunnen vallen. “Wat dacht je verdomme dat je aan het doen was in Kyoko's slaapkamer, jij verdomde slappeling?” Antwoordde hij met een eigen vraag.

Kotaro kon zien dat dit luid zou worden toen Toya's stem harder begon te worden. Hij keek naar Kyoko's slaapkamerdeur en zag dat deze nog steeds op een kier stond. Hij schudde zijn hoofd naar de voordeur en gromde de woorden: “Laten we naar buiten gaan voordat we haar wakker maken.”

Toen het erop leek dat Toya het idee zou weigeren, beschimpte Kotaro hem in de wetenschap dat het zou werken. “Tenzij je bang bent om me aan te kijken?” Hij grijnsde en staarde tegelijkertijd, wetende dat Toya het aas zou pakken.

“Natuurlijk, mietjes eerst,” Toya wachtte op Kotaro om de eerste stap te zetten en hoopte zelfs dat hij dat zou doen. Zijn boosheid was nu hoog genoeg om een hele buurt uit te schakelen. Hij had iemand nodig om zijn frustratie op af te werken en bovendien zocht hij al lang een reden om Kotaro klappen te geven.

Ze leken allebei te vervagen en binnen een paar hartslagen waren ze allebei in de lege tuin voor de appartementen waar Kyoko woonde. Net toen Kotaro zich omdraaide om hem aan te kijken, gaf Toya een klap waarvan hij zeker wist dat hij de idioot knock-out zou slaan.

Hij gromde boos toen Kotaro achteruit door het gras gleed maar niet viel. Het was niet echt dat hij Kotaro niet leuk vond ... hij mocht hem wel. Maar tegelijkertijd voelde hij altijd de behoefte om hem heel hard te slaan. Het was alsof je een vijand als vriend had.

Toya keek woedend toen hij zijn jaloezie voelde toenemen ... de reden dat ze elkaar altijd naar de keel vlogen was omdat ze allebei Kyoko wilden.

Kotaro schudde zijn hoofd en richtte zijn blik weer op zijn rivaal. “Probeer dat nog een keer als ik er klaar voor ben, viezerik!” Gromde Kotaro net toen ze allebei gromden en elkaar aanvielen.

Degenen die het vermogen hadden om zulke dingen te horen, konden de echo van kracht horen van de impact.

Kamui volgde hen het erf op en leunde nu tegen de bakstenen muur naar de twee onder de straatlantaarns die de appartementen omringden. Hij floot zachtjes in zichzelf ... hij zag de kracht achter Toya's stoot.

‘Het lijkt erop dat onze Toya misschien wakker wordt,’ Kamui’s ogen werden rond toen hij de vreemde schaduw opmerkte tegenover het gebouw waar hij tegen aanleunde. Hij deed een paar stappen bij de muur vandaan en keek recht boven zich om te zien wie er op het dak stond.

Kyou stond op het dak van het twee verdiepingen tellende gebouw en keek naar beneden in de tuin toen de twee naar buiten kwamen op het gras. Hij hurkte neer en keek toe hoe de woedende jongen de Lycan sloeg met meer kracht dan een normaal mens ooit zou kunnen. Het was toen ze elkaar met zo'n snelheid aanvielen dat hij het zeker wist ... geen van beide was menselijk.

Hij keek toe hoe de golven van kracht uit hen spatten in blauwe fluorescerende echo's. ‘De macht van de ouden?’ Kyou had gedacht dat hij en Hyakuhei de enigen waren die nog zo'n oude macht hadden. Zijn ogen begonnen te gloeien terwijl hij bleef kijken naar de escalerende agressie onder hem.

Toya had zijn kracht nog nooit zo'n hoogtepunt voelen bereiken als hij en Kotaro slag voor slag vochten, en geen van beiden deinsde terug. Terwijl ze botsten en van elkaar wegsprongen om weer te botsen, voelde hij iets in hem wakker worden alsof hij ontwaakte uit een slaap.

Als hij zichzelf had kunnen zien, zou Toya geschokt zijn geweest.

Zijn toch al lange haar was bijna een meter langer geworden en zijn ogen kregen een zilveren tint. Een ding dat hij wel zag, was het feit dat zijn vingernagels snel langer waren geworden en nu meer als klauwen waren toen hij in Kotaro sneed, alleen kon Kotaro net op het nippertje de klauwen ontwijken.

Kyou was gefixeerd op de bewegingen van degene die zoveel op zijn broer leek. ‘Maar dat was waanzin ... zijn broer is eeuwen geleden door Hyakuhei omgekomen ... hij had hem begraven.’

Zijn klauwende vingers grepen de rand van het dak stevig vast toen hij de kracht van de Lycan tot een dreigend niveau voelde stijgen. Hij wist dat de wolf zijn kracht had tegengehouden, maar naarmate het machtsniveau van zijn tegenstander steeg, nam ook dat van de Lycan toe. Kyou had plotseling de drang om de dwaze jongen te redden voordat hij gewond raakte.

In de donkere kamer net onder de waakzame ogen van Kyou en boven het verhitte gevecht in de tuin beneden, zat Kyoko rechtop in het bed alsof zij gewekt was door een plotselinge golf van angst. Ze voelde het ... er klopte iets niet. Haar aandacht was gericht op het raam, wetende dat het achter het glas lag.

Kyoko kroop snel over het bed, haastte zich naar het raam en worstelde om het open te krijgen. Terwijl hij openging, leunde ze over de vensterbank op zoek naar iets ongewoons. Haar lippen gingen uiteen toen ze Toya en Kotaro aankeek. Ze stonden allebei in een vechthouding en zagen eruit alsof ze zwaar ademden alsof het gevecht al langer bezig was.

Kyou leunde naar voren, zijn beschermende instincten sisten in zijn aderen voor de jongen die zo veel op zijn geliefde broer leek. Hij was van plan naar beneden te duiken en de irrationele jongen te grijpen voordat de Lycan hem echt pijn zou kunnen doen. Net toen hij rood bloedde in zijn ogen en hij op het punt stond te vluchten, renden de twee tegenstanders weer naar elkaar toe.

Een klinkende schreeuw van een naam stopte beide scenario's.

“Toya!” Gilde Kyoko net toen ze elkaar bijna aanvielen. “Niet meer. Alsjeblieft, Toya.” Ze zei de laatste helft zachter ... niet wetende dat alle drie die luisterden het gefluisterde oprechte pleidooi konden horen.

De schreeuw van die naam deed Kyou wankelen terwijl hij knielde en zich opnieuw vastklampte aan de rand van het dak. ‘Toya? Het kon niet waar zijn.’ Zijn ogen van het onbewuste meisje afdwalend, keek hij weer uit in de tuin naar degene waartoe ze had geroepen.

Toen de twee rivalen hun aandacht naar het meisje richtten, hadden ze hem gezien en waren ze nu rechtstreeks op hem gericht.

Toya gromde laag in zijn keel toen hetzelfde visioen dat hij eerder buiten Kyoko's raam had gezien, nu op hem neerkeek, net zo echt als hij was.

Kotaro explodeerde bijna met beschermend instinct toen hij Kyou zo dicht bij Kyoko zag. Hij stopte toen hij merkte dat de vampier zijn zinnen in plaats daarvan op Toya had gericht. Hij vroeg zich stiekem af of Kyou de broer zou herkennen die hij had verloren ... in de mens die hij nu was geworden. Zijn ogen vernauwden zich achterdochtig toen hij Toya de woorden ‘jij bent het’ hard hoorde fluisteren.

Kotaro keek weer omhoog naar het schimmige beeld boven Kyoko's open raam. De glinstering van zilverkleurig haar toen het maanlicht Kyou trof,