Çağla Çinili (1992)

Sakarya’da doğdu. 2015 yılında Kocaeli Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdikten sonra avukatlık stajını İstanbul’da tamamladı. İlk öyküsü Varlık dergisinde ve ilk şiiri Çevrimdışı İstanbul dergisinde yayımlandı. Lungs Project ekibinin Kasım 2019’da ABD ve İngiltere’de basıma giren “New Landscapes” antolojisinde İngilizceye çevrilmiş beş şiiri ile yer aldı. Ayrıca Hindistan menşeli Enchanting Verses dergisinin “Türk Şiiri” sayısına iki şiiriyle dâhil oldu. Ocak 2020’de yayın hayatına başlayan Ecinniler Kültür ve Edebiyat Dergisi’nin üç yayın kurulu ve kurucu üyesinden biridir. İstanbul’da serbest avukat olarak çalışmaktadır.

Kendimi Doğurmadan Hemen Önce

Çağla Çinili

İthaki Yayınları - 1881

Editör: Devrim Horlu

Son Okuma: Müjde Büyükyaldız

Kapak Tasarımı: Hamdi Akçay

Sayfa Düzeni ve Baskıya Hazırlık: B. Elif Balkın

1. Baskı, Mayıs 2021, İstanbul

ISBN: 978-625-7650-74-8

Sertifika No: 46603

© Çağla Çinili, 2021

© İthaki, 2021

Yayıncının yazılı izni olmaksızın alıntı yapılamaz.

İthakiTM Penguen Kitap-Kaset Bas. Yay. Paz. Tic. A.Ş.’nin tescilli markasıdır.

Caferağa Mah. Neşe Sok. 1907 Apt. No: 31 Moda, Kadıköy-İstanbul
Tel: (0216) 348 36 97 Faks: (0216) 449 98 34
editor@ithaki.com.tr – www.ithaki.com.tr – www.ilknokta.com

Kapak, İç Baskı: Deniz Ofset Matbaacılık

Maltepe Mah. Hastane Yolu Sok. No: 1/6, Zeytinburnu-İstanbul

Tel: (0212) 613 30 06 denizmatbaamucellit@gmail.com

Sertifika No: 48625

Çağla Çinili

Kendimi Doğurmadan
Hemen Önce

öykü

“… vahşi Benliğin ruhsal kemikleri içimizdedir. Bir zamanlar olduğumuz yaratık gibi tekrar ete kemiğe bürünme potansiyeli içimizdedir. Kendimiz ve dünyamızı değiştirecek kemikler içimizdedir. Soluk, içimizdedir, doğrularımız ve özlemlerimiz de; bunlar hep birlikte bir şarkıyı meydana getirir, söyleme arzusuyla yandığımız yaratılış ilahisini.”

Clarissa P. Êstes

Kurtlarla Koşan Kadınlar:
Vahşi Kadın Arketipine Dair Mit ve Öyküler

büyümüş ve göçmüş

büyüyemeden ölmüş

henüz büyümemiş

hatta dünyaya dahi gelmemiş

tüm küçük kızlara

Ve anneme

Gündüzdüşü- I

Sevgili Maskaracım

Bugün seni birazcık yakmak zorunda kaldım. Özür dilerim. Böyle bir şeyi yapmak istememiştim ama annem seni okusaydı çok üzülürdü, o yüzden bana “ne halt karıştırdığın belli değil” diyince bazı sayfalarını koparıp tuvalette yaktım. Koku çok zor çıktı, bir sürü parfüm sıktım, parfüm şişesinin yarısı gitti. Bu sefer parfüm kokusundan şüpe şüphelenmesin diye tuvalet deliğine çamaşır suyu döküp sifonu çektim.

Bu sabah annem yine çok sinirliydi. Sabahları kilotluçoraplarımı giymek çok zor geldiği için geceden giyip uyumuştum, beni annem uyandırdığı için sabah öyle görüp sinirlendi. Romatezma olurmuşum, kilotluçorapların içinde naylon oranı varmış. Ne yapayım? Havlu çoraplar çok sert, hele yıkanınca kupkuru oluyor hızlı hızlı giyerken tırnaklarımın kökü acıyor. Dün baktım derim hep kalkmış, tırtık tırtık olmuş. Üstelik sabahleyin soğuk oluyor, giyinirken bacaklarım üşüyor. Bir de üstüne sabahçıyım bu sene! O karanlıkta, soğukta okula gitmek istemiyorum. İlk dersler hep matatematik. Ben hiçbir şey anlamıyorum. Bazen çalışmaya çalışıyoroum ama saatlerce deftere bakıp kalıyorum. Canım çok sıkılıyor. Öğretmene soruyorum bilemediklerimi, o da bağarıyor “hep aynı şeyleri soruyorsun” diyor. Aynı şeyleri sorduğumu anlamamışım. Bence aynı şeyler değildi. “Neyi anlamıyorsun” dedi, “havuzda üç musluk var ikisi açık biri kapalı biri birinden bir saat sonra açılmış öbürkü üçüncü de üç saat sonra” dedi. Bence çok saçma, ben ne anlayayım bundan! Havuza bile gitmiyorum ama zorla havuz problemi çözdürüyorlar! Gözüm doldu hem üzüldüm bağardı sınıfın orta yerinde diye hem bu yazın da tatile gitmedik, tenefüste dilek kaydıraklı havuzu anlattı yazın gitmişler hep o geldi aklıma. Benden sonra Feyza Betül’ü kaldırıp çözdürdü soruyu. Çözer tabi Feyza Betül, dört tane mühendis ablası var evde. Tutturmuş bir “öğörtmenim ben x li y’li çözebiliyorum Hanife Serra ablam öyle öğretti” diye, dön dön aynı şeyi anlatıyor. Öğretmen de “ortaokulda öğreneceğiniz konu denklemler aferin sana” demesin mi? Ya ben ortaokul konusunu nasıl anlayayım! Feyza Betül’ede de ödev verdi bana anlatsın diye ama ben tenefüste yanına gidince bana göz devirdi. Daha da zor giderim yanına ben onun. Sonraki derste de sözlü yaptı. Yine beni kaldırdı (bence bilerek ilk beni kaldırdı) “hem etçil olan hem fotosentez yapan canlıya örnek ver” dedi bend de sinekkapan dedim, TRT belgesel de belgeselde görmüştüm hem etçil hem fotosentez yapıyor (fotosentez yapıyor demediler belgeselde ama yeşildi, bu demek ki klorofili var bence kesin fotosentez de yapıyodur çünki klorofil olmasan okşijen okşizen üretemezler) Yüzüme baktı baktı sonra “Ünite bitkiler ve hayvanlar değil, protistler ve mantarlar otur yerine” dedi. Gerizekalı Neval’e sordu o da bildi. öÖglenay’ymış. Çok sinirlendim çünkü Sinekkapan da etçil ve öğretmen ilkin bana sorduğunda Neval hemen kitaba baktı.

Maskaracım iki sayfa oldu ama yazmak benim çok hoşuma gidiyor. Annem okuycak diye korkmasam bütün düşündüklerimi yazardım. Çantamı karıştırıyor geceleri hep. Kalem vermişti Eren geçen gün, bulmuş hemen “kim verdi bunu, kimseden bişey kabul etmeyeceksin demedimmi mi?” diye bağardı. Kalem pembe simli, çilek kokuyor, o yüzden kıyamadım, bu yazıyı yazarken mavi kalemimi kullandım. Mavi kalemim azaldı, o bitince belki pembe simliyi kullanıcağım. O kalemi çok sevdim. Eren çok iyi bi çocuk. Sevde’ye aşık olduğu için kalemi bana verdi çünkü Sevde sıra arkadaşım. (Aycan’a vermedi, o da sıra arkadaşımız, üç kişi oturuyoruz ama onu çok sevmiyoruz, sınıf başkanına gizli gizli notlaştığımızı ispikledi) Ben de ona Sevde’nin aşık olduğu biri olup olmadığını söyledim. Bence yok çünkü olsa söylerdi, mesela geçen gün ablası regil olmuş onu bile anlattı. Benim aşık olduğum biri var adı Berkcan ama pilatonik. Bunu ona asla söyleyemem çünkü dileyi seviyor bence. Ben güzel deyilim. Anneme sordum güzelmiyim miyim diye, “aklının içi güzel olsun napçan yüzün güzel olsa” dedi. Daha önce de hep sordum hep böyle dedi. Bence güzel olmadığım için üzülmeyim diye söylemiyor. Bu aralar hep sinirli. Pazartesi günü sevinsin diye tabağımı bitirdim. Pırasa vardı. Kusucak gibi oldum ama yine de yedim sırf sevinsin diye. Bişey demedi, sofrayı toplayıp mutfağa gitti. Pırasa sevmiyorum diyince “bunuda bulamayanlar var” dedi. Dün gece uyurken dua ettim Allahım dedim benim hakkımı bulamayanlara ver, inşallah bulamayanlar hep pırasa yesin, bakla yesin, bamya yesin, ıspanak yesin çünkü ben bunları ölene kadar hiç yemek istemiyorum!

Sana bir sır vereceğim Maskaracım. Annemle babam geçen çok büyük kavga ettiler. Belki boşanacaklar. Annem çalışmak istiyorum dedi, babam da annemin üstüne yürüdü, elini kaldırdı. Sonra annem de babama öyle bir bağardı ki kulaklarım acıdı. Ayırmaya çalıştım, bu sefer de bana bağardı annem git burdan diye ben de antirede bekledim çünkü soba bi tek salonda yandığı için arka odalar hep kapalı. Bu yüzden kitaplarımı salona taşıdım. Anneme bağardı diye kızmadım çünkü telefonda Gülcan teyzeye “ev avuçiçi kadar çocuk herşeyi ghörüyor üzülüyorum dedi. Ben kavgalarını görmeyim diye bağardı. Aslında bence annem haklı çünkü babam eve hiç bakmıyor, bazen geliyor. İşte o yüzden annem para istedi babam param yok dedi gizlice pantolonunun ceplerine baktım 7 milyon vardı. Sonra salona gittim sordum baba sen ne iş yapıyorsun diye “her işi yaparım, hiç bi iş yapmam” dedi, “anlamadım” dedim, “sen emlakçı de” dedi. Ama bence yalan söyledi üzülmeyeyim diye öyle söyledi çünkü emlakçı dükkanı yok. Ertesi gün annem en son bi tane bileziği vardı onu sattı hem beni dişçiye götürdü hem bana cevizli sucuk aldı. Babam kavgadan sonra evden çıktı gitti, giderken d e benim gazeteleri büke büke yuvarlayıp ve kurdale sarıp yaptığım yılbaşı kapı süsünü yere fırlatıp “bunu da beni asmak için buraya koydunuz di mi” dedi. Delimi dir midir nedir ben onu milyoncuda gerçeği çok pahalı annemden istesem alamaz diye yapmıştım. Bende de murfağa gidip anneme dedim ki “anne neden boşanmıyorsunuz, ananemlere gidelim ben bıktım usandım boşanırsanız söz üzülmeyeceğim” dedim. Annem çok ağladı, kıpkırmızı oldu suratı. Sonra “git salonda dur ödevini yap, burası soğuk” diye gene bağardı. Korkup salona gittim ama ödevimmi yapmadım Rozalinda izledim. (Rozalinda’yı ÇOK SEVİYORUM! Yeni bölümde Fernando Hoze’yle az kalsın karşılaşcaklardı ama onu yarın anlatırım.) Annem hep bağarıyor diye bu yüzden bişey demiyorum çünkü babam onu üzüyor. Yoksa ben de ona bağarırdım kesin, ben de çok sinirli bir insanım ama evde belli etmiyorum. Genelde okulda kavga ediyorum. Ananem gizli gizli “annenin oluşu böyle, sen yaramazlık yapma kızım” diyor, bence benimde oluşum böyle. Öğretmene de böyle dedim “benim oluşum böyle, kavga etmek istemiyorum ama gelip kavga ediyor dilek benle” diye ama o da bağardı. Dilekte güldü. Ağzını yırtıcam bi gün o olucak. Ayrıca bence ben çok haklıydım çünkü annesi geldi bişeyler getirdi sınıftakilere (babasının kıyafet mağazası var, çok zenginler, annesi boynuna fare kılıklı beyaz bir şeyin kürkünü takıp geliyor bence çok çirkin) herkeste ona Kütüphanecilik Kolu olsun diye oy verdi. Üç senedir olmadığım kol kalmadı bir Kütüphanecilik Kolu olamadım onun yüzünden. Bir kere ilkyardım kolu oldum, bir kere kooperatifçilik oldum bu sene de bıktım artık ne yaparsanız yapın öğretmenim dedim gitti beni temizlik kolu yaptı. Kütüphanecilik Kolu olsam bir kere her gün kitaplığın tozunu alırdım, dilek kitapların suratına bakmıyor. Aslında şimdi aklıma geldi, ben temizlik kolu olduğum için kitaplığı da temizleyip düzenlesem kimse bişey diyemez. HAH HA HA.

Hah niye kavga ettik onu anlatıyodum, ödev için kitap dağıttırıyordu öğretmen, salak dilek gitmiş bana yine aynı kitabı vermiş. Sene başından beri sıra gelse de Perili Köşkü’ü okusam diye bekliyorum, bi baktım gene Kara Ok! Kara Ok kusucam artık. Ama gidip Berkcan’a okumadığın hangi kitap var söyle onu vereyim demeyi biliyo. Ses çıkarsam öğretmen gene kimi şikayet ediyorsun diyecek diye diye 1 aydır Kara Ok okuyorum. matematik dersinde beni tahtadan indirmeyen kadın Türkçe Dersi’nde 1 kere kitap özeti anlattırmadı. Dinlese aslında farkedicek hep aynı kitabı okuduğumu ama o bağardı yine. Yoksa bu yüzden kavga etmiştik. Kırtasiyeye sordum Perili Köşk 9 milyonmuş. Otobüs param beşyüz bin, simit ayran param bi milyon. Biriktireyim dedim bir haftadır simit ayran almıyorum, 5 milyonum oldu. Şimdi onu da harcamaya kalksam annem evde kitabı bulup yine sinirlenecek çünkü bu sefer okulda yemek yemediğimi ve yiyiyorum diye yalan söylediğimi doğruyu söylemediğimi anlayacak. İki gündür bunu düşünüyorum vallahi midem ağrıdı düşün düşün.

Maskaracım, iyi ki varsın. Keşke gerçekten insan olsan. Sana anlattığım dertleri kimseye anlatamıyorum. Çok dayanamazsam evdeki Kemalettin Tuğcuları’ları alıyorum elime, annem görünce kitaptaki kıza üzüldüm diyorum. Keşke gerçek insan olsan. Keşke arkadaşım olsan. Bazen sıkıntıdan ölcek gibi oluyorum. Ama üniversiteyi kazanınca gideceğim buradan. O zaman kurtulurum. Eskiden astronot olmak istiyordum, Jüpiter’e gitmek için ama belgeselde duydum, bir gidiş 86 yılmış diye vazgeçtim. (Sevde’ye anlattım güldü ama ben ciddiydim. matematik çalışırsam bence astronotluğu kazanabilirim. Biraz da İngilizce öğrenirsem Amerika’yada da giderim ama 86 yıl çok uzun ve astronot kıyafetleriyle topuklu ayakkabı giyemem.) Çocuk olmak çok saçma ve sıkıcı bir şey. Keşke hiç çocuk olmasaydım, hemen üniversite bitirip para kazansaydım İstanbul’a taşınırdım. İstanbul’da mini etek ve topuklu ayakkabı giyebilirim. Beni seven birsürü arkadaşım olur, Çılgın Bediş gibi her yere onlarla giderim. Belki Oktay gibi sevgilim de olur, Oktay’ın saçları uzun, küpesi de var, çok yakışıklı bence.

Belki bu sayfaları da yakarım tuvaletteki koku gittiyse yoksa annem kesin anlar.

Seni seviyorum Maskaracım

İmza

Berkcan

Berkcan

Berkcan

Berkcan

BerkcaN

Gündüzdüşü - Iı

“Çok geç oldu. Allahım ne olur uyuyayım. Neden uyuyamıyorum? Neden hiç uyuyamıyorum? Yarın sınav var Allahım, uyumalıyım. Dua mı etsem? Ne demişti Sevde? Üç Kulhü bi Elham. Nasıldı ki o dualar? Üç Kulhü dediğine göre üç tane Kulhü’ydü herhalde. Kulhü, Kulhü, Kulhü, Elhamdülillah… Üç kere de Sübhaneke. Sübhaneke, Sübhaneke, Sübhaneke…”

Uyuyamıyor. Ayakucu salonun camlı kapısına bakan yatağında yüzü duvara dönük. Alnı terli. Duvara iyice yapışmış, duvar serin. Kaşları çatık. Başucundaki küçük sıva çatlağına dikili gözleri kocaman. Sağ koluyla yorganı kavramış, sol eli yanağı ve yastığın arasında. Kapının buzlu camından sarı ışık üstüne vuruyor. Kapının ardı mutfak. Mutfakta annesi. Bir açılıp bir kapanan musluğun sesi geliyor, bulaşık yıkıyor olmalı. Yoksa balkon kapısı mı? İçeride sigara içmez. Niyeyse annesi sigara içince pamuk gibi oluyor, alnındaki çizgiler kayboluyor. Annesi sigara içmeye gittiğinde göğsünün içinde nane şekerinin üstüne su içmiş gibi serin mi serin bir his oluyor. Gene sigara içmeye gitseydi ya belki o da rahatlar, uyur…

Araba sesleri azaldı. Çok geç olmalı, on ikiyi geçmişse fena. O hâlâ uyanık. Sevde uyumuştur. Bugün ona kızdı ama belli etmedi. Dilek’le oturmak istiyormuş. Nasıl isterdi? Ne biçim en yakın arkadaştı o? Babası mı istemiyordu acaba birlikte oturmalarını? Geçen gece gördüğü bir rüyayı Sevde’ye anlatıp önceleri bahsettiği bir ablaya yorumlatmasını istemişti. O da arka mahalledeki ablasına gitmiş, dönüşte babasına yakalanmış, “Namaz saatini kaçırdım diye senin yüzünden avucuma üç değnek yedim,” demişti. O namaz kılmıyor diye mi arkadaşlık etsinler istemiyordu babası? “Babalar çocuklarını sevince çok korkarlarmış. Namaz saatimi kaçırınca kulağıma şeytan dolar diye korktu...” demişti Sevde dudaklarını büze büze. Sahi, o namaz kılmıyordu. Kulaklarına şeytan dolduğu için mi uyuyamıyor acaba?

Az doğrulup kapıdan yana baktı. Annesinin gölgesini göremiyor. Caddeye bakan salon penceresinden yansıyan far ışıkları, geçen gün televizyonda çıkan Türkan Şoray filmindeki gazino lambaları gibi karşı duvara vuruyor. Gözleri koltuğun üzerindeki çantasına takıldı. Yarın matematik sınavı var. Dün on tane matematik sorusu yazdırdı öğretmeni. Çok zordu. Annesiyle çözmeye çalıştılar, o da yapamadı. Asuman’ın annesi zaten öğretmendi, hep beş alırdı tabii… Matematik dersi de pırasa yemeği kadar iğrençti. Avucunun içiyle ensesini silip elini ışığa tutarak parlayan şıkır şıkır tere baktı. Geçen gün annesi okula bırakırken öğretmeniyle karşılaşınca “Uyumadı gece, bugün nasıl ders dinleyecek bilmem,” demişti. Öğretmeni de şaşı gözlerini iyice büyük gösteren kalın gözlüklerini burnuna iteleyip yine onu suçlamıştı, “Neden uyumuyorsun?” “Çok sıcak oluyor geceleri. Soba çok yanıyor.” Gülmüştü kadın. “Başka çocuklar üşüdükleri için uyuyamaz, sen sıcak diyorsun.” Annesi yanında olmasa her zamanki gibi “şımarık” olduğunu da söylerdi. Ama annesi yanındaydı, diyemedi. Öğretmeni annesinden çekinirdi.

Hışırtı. Kendini yatağa yüzüstü atıp gözlerini kapattı. Hızlı hızlı solursa annesi uyumadığını anlar. Midesini kasarak çok daha yavaş soluk almaya başladı. Anne, kızının soluğundan daha da yavaşça içeri süzüldü, işaret parmağının tırnağıyla ızgaranın ağzını daralttı. Kız sadece soba tıngırtısını duyuyor. Neyse ki terini kontrol etmek için yanına gelmedi. Mutfağa dönüyor. “Allahım ne olur uyuyayım artık. Ağlayacağım geliyor…” Yatağın içinde tortop olmuş küçük vücudu duyduğu sesle irkildi. Kafasını kaldırmadan, hatta kımıldamadan gelen sesleri dinledi. Babasının sesi miydi? Gözlerini aralayıp mutfak kapısının buzlu camına baktı. Evet oydu. O. Kaç hafta olmuştu görmeyeli? Beş mi, altı mı ne? Kavga ediyorlar.

“Sus, çocuk uyuyor! Ben aratmadım seni! Kendisi aradı, hastaydı!”

“Niye arıyorsun! Sen arattın beni çocuğa, biliyorum!”

Neden öyle diyor? O gün karnı sahiden ağrımıştı. Doktora gidememişlerdi. O da babasını aramıştı, babası bilseydi hemen gelir, doktora götürürdü. Aradığında amcası çıkmıştı telefona, dükkânda yoktu. Amcasına “Ne olur gelince arasın amca, karnım çok ağrıyor,” demişti ama babası aramadı. Hiç aramadı. Hem annesi aratsa ne çıkardı? Hastaydı… Kapının gıcırtısı, babasının adımları. Büyük gövdesiyle eğildi, nemli yanağından öptü. Bıyıkları uzamış. Dikkatini kapalı göz kapaklarının beyaz ışıklar çakan karanlığına verdi, hareket etmedi. Uyanıktı. Babası bunu anlamadı. Sonra gitti. Mutfakta bir hıçkırık. Annesi ağlayınca yüreği yarılıyor sanki.

***

“Günaydın!” Gözlerini açtığında öyle korktu ki uzandığı yerden sıçrayarak doğruldu. “Korkma, burası benim evim.” Şaşırdı. Konuşan, başucunda dikilen bir kadındı. “Ne işim var burada? Kimsin sen?” Kadın usulca yatağın ucuna oturdu, kafasını kızın yüzüne yaklaştırarak cevapladı, “Ben kim olduğumu biliyorum ama senin kim olduğundan tam olarak emin değilim. Eğer düşündüğüm kişiysen bu ya bir lucid rüya ya da ben çok fazla içtim.” Avuçlarını şakaklarına bastırdı. Odada volta atıyor.

Yatakta oturan kız başını oynatmadan, gözleriyle odayı taradı. Tavanı yüksek, kocaman, ahşap bir kutunun içinde gibiydi. Odayla uyumlu devasa bir yatak, sağda çift kanatlı oyma dolap, solda camları sonuna kadar açık, kapı kadar büyük bir pencere. Odaya vuran gün ışığı her şeyi pırıltılı ve ferah bir sarıya bulamıştı. Kendini dinledi, içinde az evvelki korkunun devamını aradı. Çatılardan düştüğü, merdivenlerden yuvarlandığı, sokaklarda kaybolduğu, karanlıkta bir şeylerden kaçtığını gördüğü zaman içini basan çaresiz huzursuzluğu hiçbir yerde bulamadı. Yarın sınavı vardı. Babası yine gitmişti, annesi mutfakta ağlıyordu. Bütün bu fena şeylerin üzerine bu gördüğü rüyaysa belki de güzel şeyleri haber veriyordu? Kaşları çatıldı. Lusit neydi?

“Lusit rüya ne?”

Volta atmayı bırakan kadın, yatağın başucundaki minik konsolun üstündeki kristal sürahiden bardağa su döktü. “Kontrol edebildiğin rüyalar. Uyurken uyuduğunun bilincinde oluyorsun ama yine de istediğin gibi hareket edebiliyorsun, Youtube’dan izlemiştim.”

O zaman bu, camdan gelen serin hava kollarındaki tüyleri tatlı tatlı gıdıklıyor olsa bile kesinlikle rüyaydı. Odada ne soba vardı ne de genzini yakan o delirtici sıcak. Karabasan olsa göğsüne çömeldiği için gövdesi ağrırdı, Sevde anlatmıştı. Lucid rüya. Demek lucid rüyalar iyi rüyalardı. Kadınla göz göze geldi. “Yutup neresi?”

“İnternetten izlenebilen bir şey. Televizyon kanalı gibi. İçinde bir sürü video var. Filmler, belgeseller, programlar… Bilgisayardan açıp izliyorsun.”

“Bilgisayarın mı var senin?”

“Evet.”

“Ben sadece uzaktan gördüm. Bizim okulda var ama müdür dokundurtmuyor. Televizyon gibi, böyle tuşları var önünde. Pilot okulmuşuz, dikkatli olmalıymışız.” Kadın bir eliyle ağzını kapatarak güldü. Sonra boncuklu perde asılı kapı boşluğunda kayboldu. Çok geçmeden elinde kitaba benzeyen, kapaklı bir şeyle geri döndü. “Al bak, bu yeni çıkan bir bilgisayar. Dizüstü de diyorlar. Senin anlattıkların çok eski bilgisayarlar. Buraya basıp bilgisayarı açıyorsun, kapağındaki ekran açılıyor. Al kucağına.” Tereddüt etti. Annesinin dediği gibi, tuzlu bir şeye benziyordu. Zarar verirse paraları yetmezdi aynısını almaya. Rüyada olduğunu bilmesine rağmen dokunmaya çekindi. “Sen aç.” Kadın tek dizini kırarak kızın yanına ilişti. Kucağına yerleştirdiği kapaklı bilgisayarı kıza çevirip açılan ekrandan kırmızı bir şekle parmağının ucuyla dokundu. Ekranın parmak ucu ile değiştiğini gören kız, çığlık attı. “SEN CİN MİSİN, MELEK MİSİN?”

“İkisi de değilim! Ne oldu şimdi?”

“Cama dokununca bir şey oldu! Parmağınla görüntüsünü değiştirdin!”

“Evet çünkü dokunmatik! Yeni çıktı bunlar diyorum ya. Böyle, senin ekranda neyi seçtiğini hissedecek kadar hassas ve güçlü bir makine bu. Çalıştırdıktan sonra bir ekran açılıyor, buna masaüstü diyoruz. Bir kitabı açmak gibi. Açtıktan sonra karşına bir sürü şey çıkıyor. Bilgisayarla ne yapmak istiyorsan onu seçebiliyorsun. Dokunarak seçmen yeter.” Sakinleşmişti. Annesini dinleyip bir daha Sevde’yle cinli perili şeyler konuşmayacaktı. Olmayacak zamanlarda korkup duruyordu işte. “Peki,” dedi, “çok güzelmiş bilgisayarın.” Kocaman, çift kişilik yatağın üzerinde emekleyerek yatağın ucuna gitti. Yere inip devasa cama yaklaştı. Gözlerini kapatıp yüzüne vuran serinliğin ayva tüylerini okşamasına izin verdi. Ciğerlerini yavaş yavaş dolduran tuzlu yosun kokusunu sindirdi. Sonra pervaza tutunup dışarı sarktı ve gözlerini açtı. Bakışları, karşısında kollarını iki yana uzatmış devasa mavilikle çarpıştı. Mavinin her yerinden şavkıyan sıcacık güneşin ışıkları gözleri büyüdükçe küçülen göz bebeklerini aydınlatıyor. Göklerde sayısız, boy boy, renk renk kuşlar uçuyor, teki bile bir diğerine çarpmıyor. Dalgaları yaran yunus yüzgeçleri belli belirsiz, bir görünüyor, bir kayboluyor…

“PENCERENİN DENİZİ VAR!”

Kadın pencereye yürüdü. İki eliyle omuzlarını kavradığı küçük kız başını kaldırıp ona baktı. “Pencerenin denizi var! Çok şanslısın!” Gözlerini Boğaz’dan ayırmadan cevapladı, “Deniz değil o, İstanbul Boğazı.”

“İstanbul mu burası! Yaşasın!” Demek ettiği dualar işe yaramıştı. Sevde’ye bu rüyayı anlatsa acaba son bir kerecik rüya yorumlayan o ablaya gidebilir miydi? “İstanbul Boğazı’nı sosyal bilgiler dersinden biliyorum ama daha önce hiç görmemiştim. Çok güzelmiş, çok çok güzelmiş!”

“…Que sera sera

What ever will be will be…”

Güneş vuran pencere önünü giderek yükselen bir erkek sesi doldurdu. İkisi de pencereye davranıp sesin geldiği yöne uzandı. Çok geçmeden kırmızı akordeon çalan bir adam köşe başında belirip çala söyleye uzaklaştı. Yüzlerini yalayan esinti kızın saçlarını kadının yüzüne uçuşturdu. Kadın, kızın omzundaki elini çekip az ilerideki renkli sokakları göstererek sordu “Hava çok güzel, dolaşmak ister misin?”

Kadın aklını mı okumuştu? Duraksadı. İsterdi istemesine ama üstünde hâlâ dün gece yatarken giydiği, yıkana yıkana rengi atmış pijamaları vardı. “Ama böyle çıkamam ki?” Eliyle pijamasının yenini çekip kadına uzattı. O an odanın diğer ucundaki gardırobun iki kanadı da sonuna kadar açıldı! Dolabın içinden fırlayan, ikisinin de gözünü alan bir renk karmaşası şaşkınlık çığlıklarını bastırdı. Raflar ve askılar göründüğünden çok daha derin ve kocamandı. Baktıkça büyüyen, ışıl ışıl onlarca elbise asılı, yaklaştıkça çoğalan raflarda renk renk ayakkabı ve şapka diziliydi. Şaşkınlıkla iki elini ağzına kapatan kadın eğilip kahkaha atmaya başladı. Küçük kız gardıroba yaklaşıp askıdan sarkan elbiselere dikkatlice baktı. Elbiseler yalnızca renkli değildi, aynı zamanda bir kısmı kendi bedenine göreydi. “Dolabında çocuk elbiseleri var!” Kadın kahkahasını bastırmaya çalışarak kırmızı, çok yüksek ökçeli, bir çift topuklu rugan ayakkabıyı eline aldı, “Bu elbiselerin hiçbiri benim değil! Ben hep siyah giyerim. Bu renk bir ayakkabıyla fakülteye gittiğimi düşünemiyorum.” Küçük kız, minik bir sazan balığı gibi dolabın derinliklerine dalarak gözden kayboldu. Heyecan ve mutluluktan çatlayan sesi, kontrolsüzce şakıyan çılgın bir serçeninki gibi çıkıyordu, “Fakülte neresi? Burası İstanbul, bi kere burada her şey giyilir! Annem bile öyle diyor, ‘İstanbul’da olsak neyse burda öyle şeyler giyilmez,’ deyip duruyor! Fakülte İstanbul’da değil mi?” Kadın katıla katıla gülerken cevapladı, “Hayır, fakülte dediğim bir ilçe değil, üniversite binası. Öğrencilere ders anlatırken böyle şeyler giyemem.”

Üniversite lafını duyan kız, heyecandan kızarmış suratını elbiselerin arasından uzatıp fısıldayarak sordu, “Sen üniversitede öğretmen misin yoksa?” Kızın sevimli ve durdurulamaz coşkusuna katılan kadın, oturduğu yataktan yere kaydı, emekleyerek kıza yaklaştı. Burnunu kıza uzatırken tıslayan bir fısıltı çıkararak cevapladı, “Evet ben bir öğretmenim! Üstelik herkesi sınıfta bırakan, acımasız, korkunç bir öğretmenim!” Kız kıkırdayarak dolabın içine kaçtı. Söylenenleri ciddiye almadan içeriden bir şeyleri dışarı fırlatıyor, derinlikleri eşeliyor, kumaş deryasının tadını çıkarıyordu. “Bence kırmızı sana çok yakışır! Okul çok sıkıcı bir yer zaten, güzel giyinemeyeceksen neden KOOOSKOCA ÖĞRETMEN oldun? Ben topuklu ayakkabı giyemeyeceğim için astronot olmaktan vazgeçtim! Üstelik sen Barbie bebeklere benziyorsun! Çok yakışır sana!”

Kadının gülümseyişi dondu. Elindeki ayakkabılara sessizlik içinde daldı, “Sahi mi?” Kız, dolaptan çıkıp karşısına dikilerek ellerini beline koydu. “Tabii ki! Saçlarına bak! Ne kadar uzunlar, ne kadar güzeller!” Sonra askıları hızlıca karıştırmaya başladı. “İNANMIYORUM!” Kızın sevince bulanmış şaşkın sesiyle irkilen kadın, kırmızı, saten bir elbisenin hızla suratına doğru uçtuğunu gördü. Küçük kız bir yandan zıplıyor bir yandan da elbiseyi kadının omuzlarına tutmaya çalışıyordu. “Bu elbisenin AYNISINI çok eski bir filmde görmüştüm! Nolur giy! Çok yakışır!” Kadın tereddütle elbiseyi aldı, “Çok güzelmiş. Ama böyle şeyler giymem ki ben… Üstümden dökülür benim. Yakışmaz.” Kız kaşlarını çatıp kadının elini tuttu. “Sen çok güzel birisin. Gerçekten. Keşke seninkiler gibi saçlarım olsa. Üstelik KOCAMAN memelerin var! Benim memelerim yok, buna bazen üzülüyorum çünkü böyle bir elbiseyi senin yaşına gelene kadar giyemem.”

Kadın gülümsedi. Sonra raflardan uçuk pembe, kloş bir elbise çekip yukarı kaldırdı, “Bu da sana çok yakışır! Haydi giy!” Kız, elbiseye anlaşılmaz gözlerle baktı. Dudakları sarktı. “Ben pembe giymem. Bütün kızlar pembe giyiyor. Mavisini arasak?” Kadınla tekrar göz göze geldiler. “Sen giymek istemiyor musun?”

“İsterim… Ama ne bileyim. Babam dedi ki mavi fazla kız şeyi gibiymiş... Dilek’in mesela, okuldan bi kız, her şeyi pembe. Pembe botu bile var.” Gözlerini ayırıp beş parmağını da birleştirerek kadının suratına suratına salladığı elinin arkasından sesini yükseltti, “Işıklı, pembe botu var!”

“Sahi,” dedi kadın kaşlarını kaldırarak. “Dilek’in ışıklı, pembe botu vardı… Hatta 72’li pastel boyasında beş ton pembe vardı. Kimseye de vermezdi…”

“Evet! Hiç paylaşmıyor! Benim boyalarım 12’li ve bir tanecik bile pembem yok. Üstelik pembe yapmak için kırmızıyla beyazı karıştırınca beyaz boyam hep kırmızı boyuyor…” Duraksadı, “Bi dakika, sen tanıyor musun Dilek’i?”

Kadın tek eliyle sıyırdığı siyah penyesini yere fırlattı. Diğer elindeki kırmızı elbisenin fermuarını açıp bacaklarından geçirdi. “Her küçük kızın bir Dilek’i vardır.” Yerde duran rugan ayakkabıları ayağına geçirirken kıza bakmadan sordu, “Fermuarımı kapatır mısın?”

***

Kendini daha iyi görebilmek için başını önüne eğdi, etek uçlarını tutup kollarını iki yana açtı. Olduğu yerde yaylanarak belini kilise çanı gibi bir o yana bir bu yana salladı. Güneşin sıcacık ışıkları elbisenin eteklerinde toplanıyor, salınan fırfırları dev bir disko topuna dönüştürüyor. Yanında gülümseyerek dikilen kırmızılı kadının elini tuttu. Birbirlerine ısrar kıyamet giydirdikleri elbiseler içinde ışıl ışıl vitrinlere, cıvıl cıvıl insan seline bakarak yürümeye koyuldular. Aceleleri yoktu, kaldırımlar genişti, çantaları küçük. Ne yetişecek bir iş ne geç kalınacak bir okul. Sokaktaki her şey o kadar canlı ki bir an için başı döndü. Müzikli eski bir filmin içindeki en önemli iki karakterden biri işte o an. Önemli biri. Yürürken tıkır tıkır sesler çıkaran gümüş rengi ayakkabısına takılıyor gözleri arada bir. Elbisesinin eteklerini avuçlayıp kumaşın kabartmalı dokusunu hissediyor. Gülümsüyor.

Beyaz sandalyeleri ve küçük masaları olan bir kafenin önünde durdular. Kaldırıma yakın masalardan birine geçip eteklerini düzelterek beyaz ferforje sandalyelere oturdular. Kadın kırmızı elbisesinin içinde gerçekten de film yıldızları kadar güzeldi. Saçlarını kesmelerine bir daha asla müsaade etmeyecek, o da saçlarını tıpkı böyle uzatacaktı. Göz göze geldiler. “Dondurma yiyelim mi?” Heyecanla salladı başını, “Çok severim!”

Kadın altın düğmeleri güneşle parlayan kırmızı ceketli garsonun uzattığı menüye bakmaksızın siparişini verdi, “İki dondurma. İkisi de çikolatalı, karamelli ve damla sakızlı olsun. Üzerine bolca kremşanti ve çikolata parçacıkları istiyoruz, değil mi?” Kız başıyla onayladı. Çikolatalı, karamelli ve damla sakızlı dondurmaya bayılırdı! Çok geçmeden aynı garson, iki devasa dondurma öbeği ile geri döndü. Kadın ve küçük kız, dondurmaları görünce aynı anda ellerini çırpıp yemeye koyuldular. Küçük kız elindeki kâseden taşan dondurmayı iyice erimeden evvel kaşıkla yakalamaya çalıştı. Biraz gecikmişti. Elbisesine çikolatalı dondurma damlayınca yüzü asıldı. Annesi olsa kesin çıkartırdı lekeyi. Annesi görse başkasından elbise kabul etti diye kızardı bir de tabii. Sonra bunun yalnızca bir “lusit” rüya olduğu geldi aklına. İçine tarifi zor bir hüzün çöküverdi.

“Keşke gerçek olsan.” Kadın, kafasını kaldırınca dondurma kâsesinin tepesinden kendisine bakan iki koca gözle karşılaştı. “Keşke gerçekten, gerçek olsan. Burası da, bu dondurma da, bu elbiseler de…” Kadın, kaşığı masaya yavaşça bırakıp kızın küçümen elini tuttu, “Hayal ettiğin her yere gerçekten de gidebilirsin. Hayallerinin gerçekleşmesi senin elinde. Bu sokak ve ben de dâhil…” Başını öne eğdi. Aklına yarınki sınav, durmadan yanan soba, gelmeyen babası ve gizli gizli ağlayan annesi geldi. Gözleri akıyor. “Yarın matematik sınavım var. Hiç çalışmadım. Sevde kesin çalışmıştır.” Kadın doğruldu. Dirseklerini masaya dayayarak