Babamın anısına

(1896-1969)

ÖNDEYİŞ

Galaktik İmparatorluk çöküyordu.

Muazzam bir İmparatorluktu bu... adına Samanyolu denilen görkemli ikili sarmalın bir kolundan diğerine dek, milyonlarca gezegeni kapsayarak uzanıyordu. Çöküşü de hem heybetliydi hem de uzun... çünkü çok yüksek bir doruktan düşecekti.

Çoküşü yüzyıllar boyunca sürmüştü, ta ki bir adam bunun farkına varıncaya dek. Dört bir yanı saran kokuşmuşluğun içinde yaratıcılığın yegâne kıvılcımını temsil eden bu kişi Hari Seldon’dı. O, psikotarih bilimini geliştiren ve doruğa çıkarandı.

Psikotarihsel kuramın ilgi alanı tek tek insanlar değil, insan yığınlarıydı. Kalabalıkların bilimiydi, sayıları milyarları bulan kalabalıkların. Uyaranlara verilecek tepkileri, daha önemsiz bir bilim dalının bir bilardo topunun sekmelerini tahmin edebileceğinden çok daha kesinlikle kestirebiliyordu. Matematiğin tek bir kişinin tepkilerini tahmin edebilecek bilinen bir dalı yoktu; milyarların göstereceği tepkiler ise apayrı bir şeydi.

Hari Seldon zamanının toplumsal ve ekonomik grafiğini belirledi, eğriler boyunca baktı ve uygarlığın ivmelenerek devam eden çöküşünü ve yıkıntılardan yeni bir İmparatorluk’un silkinip doğrulabilmesi için otuz bin yıllık bir sürenin geçmesi gerekeceğini gördü.

Çöküşün önüne geçebilmek için artık çok geçti ama barbarlık dönemini en aza indirgemek hâlâ olasıydı. Seldon galaksinin iki zıt ucuna iki Vakıf kurdu ve yerlerini öyle saptadı ki, olay örgüsü bin yıl gibi kısa bir zaman aralığında içlerinden daha güçlü, daha kalıcı ve daha hızlı var olabilecek ikinci bir İmparatorluk’u çıkmaya zorlayacaktı.

Bu Vakıflardan ilkinin iki yüzyıllık öyküsü Vakıf’ta anlatılmıştır.

Öykü, bir grup doğa bilimcinin galaksi sarmallarından birinin en ucunda yer alan Terminus adlı gezegende bir araya gelmeleriyle başlar. İmparatorluk’un içine düştüğü kargaşadan çok uzaklarda, kendilerine artık çoktan ölmüş olan Seldon tarafından biçilmiş çok daha derin görevin farkında olmaksızın, Galaktik Ansiklopedi adını verdikleri evrensel bir bilgi dağarcığını düzenlemeye çalışmaktadırlar.

İmparatorluk yozlaştıkça sınır boyları bağımsız “kralların” eline düşmektedir. Vakıf onların tehdidi altındadır. Ancak, ilk valileri Salvor Hardin’in yönetiminde, sıradan liderlerden birini diğerine düşürerek, bıçak sırtındaki bağımsızlıklarını korumayı başarırlar. Bilimlerini giderek yitiren, kömür ve petrol çağına geri dönmekte olan gezegenler arasında nükleer güce sahip yegâne odak olarak nüfuzlarını artırmaya bile başlamışlardır. Vakıf, komşu krallıkların “dinsel” merkezi durumuna gelmiştir.

Ansiklopedi yavaş yavaş geri plana çekildikçe, Vakıf bir ticaret ekonomisi geliştirir. İmparatorluk’un bile en şaşaalı günlerinde sahip olamadığı sağlamlıkta nükleer aygıtlar imal ederek etkinliğini sınır bölgelerinde yüzlerce ışık yılı derinliğinde yaymıştır.

Savaş tekniklerini, Vakıf’ın tüccar prenslerinden ilkinin, Hober Mallow’un önderliği altında, Koreli Cumhuriyeti’ni –bu gezegen, kaldığı kadarıyla İmparatorluk’un dış eyaletlerinden destek alıyor olsa da– yenme noktasına gelecek kadar geliştirirler.

İki yüz yılın sonunda Vakıf, Samanyolu’nun merkezi üçte birinde toplanan ve evrenin tüm nüfusuyla zenginliğinin hâlâ dörtte üçüne sahip olan İmparatorluk kalıntısının dışında, tüm galaksideki en güçlü devlet haline gelmişti.

Vakıf’ın karşı karşıya kalacağı bir sonraki tehlikenin ölmekte olan İmparatorluk’un son darbesi olması kaçınılmazdı.

Vakıf ile İmparatorluk arasındaki savaşın yolu açılmalıydı.

GENERAL

Bel Riose – ... Riose, görece kısa süren meslek yaşamında “Emperyallerin Sonuncusu” unvanını almış ve bunu da hak etmişti. Seferleri incelendiğinde, stratejik yeteneğinin Peurifoy’a denk ve insanları yönetebilmekteki ustalığının ise daha üstün olduğu görülür. İmparatorluk’un gerileme döneminde doğmuş olması bir fatih olarak Peurifoy’la boy ölçüşebilmesini olanaksız kılmıştır. Ama, İmparatorluk’un Vakıf’la yüz yüze gelen ilk generali olduğunda, bu şansı elde etmişti...

GALAKTİK ANSİKLOPEDİ

1 SİHİRBAZLARI ARARKEN

Bel Riose yanına muhafız almadan yolculuk ederdi, ki bu da Galaktik İmparatorluk’un sınırlarında yer alan ve henüz ıslah edilmemiş bir güneş sisteminde konuşlandırılmış bir filonun komutanı için hiç de saray kurallarına uygun bir davranış biçimi sayılmazdı.

Ama Bel Riose genç ve atılgandı, –duyarsız ve temkinli bir saray tarafından evrenin neredeyse sınırlarına gönderilecek kadar atılgan– üstelik de meraklıydı. Son özelliği, yüzlerce kişinin daha da allayıp pullayarak tekrarladığı ve on binler tarafından gizliden gizliye bilinen tuhaf ve olanaksız öykülerce kışkırtılmıştı; askeri bir serüvene atılma olasılığı da diğer iki özelliğiyle bağlantılıydı. Bu üçlünün bileşimi ise dayanılacak gibi değildi.

Hedefi olan köhne malikanenin kapısına ulaştığında hizmetine ayrılan döküntü yer arabasından indi. Bekledi. Kapı girişini denetleyen foton gözü çalışıyordu ama kapı açıldığında bunun elle yapılmış olduğunu gördü.

Bel Riose yaşlı adama gülümsedi. “Ben Riose...”

“Sizi tanıyorum.” Yaşlı adam olduğu yerde dimdik ve hiç şaşırmamış halde durdu. “Geliş nedeniniz?”

Riose tevazuyla bir adım geri attı. “Barışçıl bir amaçla. Eğer Ducem Barr’la müşerref oluyorsam, sizinle konuşmak için izin istiyorum.”

Ducem Barr kenara çekildi ve evin iç duvarları capcanlı ışıldamaya başladılar. General gün ışığına attı adımını.

Çalışma odasının duvarına dokundu, sonra parmak uçlarına baktı. “Siwenna’da buna sahip misiniz?”

Barr hafifçe gülümsedi. “Sanırım başka yerde yok. Bunu elimden geldiğince onarılmış halde korumaya çalışıyorum. Kapıda beklettiğim için özür dilerim. Otomatik aygıt bir ziyaretçinin geldiğini kaydediyor ama kapıyı açmıyor artık.”

“Onarımlarınız yeterli olmuyor galiba.” Generalin sesinde hafif bir alaycılık vardı.

“Yedek parça bulamıyoruz. Lütfen oturunuz, beyefendi. Çay alır mıydınız?”

“Siwenna’da mı? Beyefendi, burada kabalık yapmış olmadan çaya hayır demek mümkün mü?”

Yaşlı adam geçen yüzyılın daha parlak günlerinin aristokrasisinden kalma teşrifat alışkanlıklarına uygun tarzda hafifçe eğildi ve sessizce geri çekildi. Riose ev sahibinin ardından baktı ve özenle talim ettiği kibarlığı gevşer gibi oldu. Saf bir askeri eğitim görmüştü; deneyimleri de hep bu yönde olmuştu. Hani nasıl derler, ölümle defalarca yüz yüze gelmişti. Ama bu hep bildik ve kavranabilir bir ölüm olmuştu. Dolayısıyla, Yirminci Filo’nun kusursuz aslanının odanın bu kadim ve kasvetli havasında ürpermesi hiç de tutarsızlık sayılmazdı.

General, raflardaki küçük, siyahlı-fildişili kutuların kitaplar olduğunu anladı. İsimlerin hiçbiri tanıdık değildi. Odanın bir ucundaki büyükçe nesnenin kitapları isteğe göre sese ve görüntüye dönüştüren bir verici olduğunu tahmin etti. Daha önce çalışır durumdaki birini görmemiş ama duymuştu.

Bir vakitler, ona denildiğine göre çok uzun bir zaman önce, İm-paratorluk’un tüm galaksiyi kapsadığı altın çağlarda, her on evden dokuzunda bu tip bir verici mevcuttu... ve de dizi dizi kitaplar.

Ama şimdi kollanması gereken sınır boyları vardı; kitaplar yaşlı adamlara kalmıştı. Zaten eski günler hakkında anlatılanların yarısı uydurma değil miydi? Yarıdan bile fazlası?

Çay gelmişti ve Riose oturdu. Ducem Barr fincanını kaldırdı. “Şerefinize.”

“Teşekkür ederim. Şerefinize.”

Ducem Barr üzerine basa basa, “Genç olduğunuz söyleniyor,” dedi. “Otuz beş, belki?”

“Yaklaşık. Otuz dört.”

“Bu durumda,” dedi Barr hafif bir vurguyla, “aşk iksirlerine ya da muskalarına sahip olmadığımı üzüntüyle belirterek söze başlayayım. Size cazip gelen genç bir hanımın ilgisini çekebilme gücüne de sahip değilim.”

“Bu konuda yapay desteklere ihtiyacım yok, efendim.” Generalin sesinde kendini yadsınamayacak biçimde hissettiren özbeğeniye neşe karışmıştı. “Bu tür ürünler için çok başvuru alıyor musunuz?”

“Yeterince. Ne yazık ki cahil bir toplum bilim insanlığı ile falcılığı birbirine karıştırıyor ve aşk yaşamı da büyüye en çok başvurulan alan oluyor.”

“Dolayısıyla sizin de böyle sanmanız çok doğal. Ama ben farklıyım. Ben bilim insanlığını zor soruları yanıtlayabilmenin bir aracı olarak görüyorum sadece.”

Siwennalı kaşlarını çattı. “Siz de en az onlar kadar yanılıyor olabilirsiniz.”

“Yanılıp yanılmadığımı göreceğiz.” Genç general, fincanını parıldayan yuvasına geri koydu ve fincanın içi yine çayla doldu. İkram edilen tatlandırıcı kapsülü küçük bir şıpırtıyla içine bıraktı. “Bu durumda söylesenize bana, soylu beyefendi, kimdir bu sihirbazlar? Gerçek olanları yani?”

Barr uzun süredir kullanılmayan bu isim karşısında şaşırmış görünüyordu. “Sihirbaz diye bir şey yok,” dedi.

“Ama onlar herkesin dilinde. Siwenna onların öyküleriyle çalkalanıyor. Çevrelerinde mezhepler oluşturuluyor. Onlarla geçmiş günler ve özgürlükle otonomi dedikleri şeyler hakkında hayal kurup zırvalayan yurttaşlarınız arasında tuhaf bir bağlantı var. Günün birinde bu durum devlet açısından tehlikeli bir konuma gelebilir.”

Yaşlı adam başını iki yana salladı. “Bunu bana niçin soruyorsunuz? Başını benim çekmekte olduğum bir isyanın kokusunu mu aldınız?”

Riose omuz silkti. “Katiyen. Katiyen. Ah, tamamen saçma bir fikir de değil hani. Babanız zamanında siyasi bir sürgündü; siz de şovenlik derecesinde bir yurtseversiniz. Bir konuk olarak bunları telaffuz ediyor olmam kabalıkmış gibi görünebilir ama görevim bunu gerektiriyor. Ama bir komplo mu? Hiç sanmam. Siwenna şu son üç nesil içinde yüreğindeki coşkuyu tamamen yitirecek kadar hırpalandı.”

Yaşlı adam zorlukla yanıt verdi. “Ben de sizin konukluğunuz kadar kaba bir ev sahibi olacağım. Size, bir vakitler bir genel valinin de Siwennalıların duyarsızlıkları hakkında tıpkı sizin gibi düşünmüş olduğunu anımsatacağım. O valinin buyrukları yüzünden babam yoksul bir mülteciye dönüştü, erkek kardeşlerim şehit oldular ve ablam da intihar etti. Ama o genel vali de, köle saydığı Siwennalıların ellerinde ölümlerin en korkuncunu tattı.”

“Ah, evet ve tam da bu noktada söyleyebilmeyi arzu ettiğim bir konuya değiniyorsunuz. Tam üç yıldır o genel valinin ölümü benim için bir sır olmaktan çıkmıştı. Özel muhafızlarının arasında tavırları dikkat çeken genç bir asker vardı. Bu asker sizdiniz ama fazlaca ayrıntıya girmek gerekmiyor sanırım.”

Barr suskundu. “Gerekmiyor. Öneriniz nedir?”

“Sorularıma yanıt vermeniz.”

“Tehditle olmaz. Yaşamın benim için fazla anlam taşımayacağı kadar yaşlıyım artık.”

“Bakın, beyefendi, zor günler geçiriyoruz,” dedi Riose anlamlı bir sesle. “Çocuklarınız, dostlarınız, geçmişte sevgi ya da sitemle söz ettiğiniz bir yurdunuz var. Hadi ama, zor kullanmak isteseydim sizi hedef alacak kadar basiretsiz davranmazdım.”

“Ne istiyorsunuz?” dedi Barr buz gibi bir sesle.

Riose boş fincanını kaldırırken yanıt verdi. “Soylu beyefendi, beni iyi dinleyiniz. Festivallerde İmparatorluk bahçelerini dolaşan cicili bicili uzay yatlarına refakat edenlerin en başarılı askerler sayıldığı günlerde yaşıyoruz. Bana gelince... Ben başarısızım. Otuz dördümde başarısızım ve öyle de kalacağım. Çünkü, sizin anlayacağınız, ben savaşmaktan hoşlanıyorum.

“İşte beni buraya bu yüzden gönderdiler. Sarayda fazlaca sorun çıkarıyorum. Adabına uygun davranmıyorum. Süslü züppeleri ve amiral efendileri rahatsız ediyorum ama insanlara ve savaş gemilerine de, boşluğun bir köşesinde terk edilip kurtulunamayacak kadar iyi komuta edebiliyorum. Yedek Siwenna vardı. Burası bir sınır gezegeni, asi ve çorak bir yer. Çok uzakta, hem de herkesi memnun edecek kadar çok.

“Böylece yavaş yavaş çürüyorum işte. Bastırılacak isyanlar yok ve son günlerde sınır valileri başkaldırmıyorlar; en azından Majesteleri’nin şanla, şerefle andığımız rahmetli babasının, Paramaylı Mountel’i cümle aleme ibretlik ettiği günden beri.”

“Güçlü bir İmparator’du,” diye mırıldandı Barr.

“Evet ve onun gibilere ihtiyacımız var. Unutmayın, benim efendim odur. Burada onun çıkarlarını koruyorum.”

Barr umursamazlıkla omuz silkti. “Bütün bunların konumuzla ilgisi nedir?”

“Size bir çift kelimeyle anlatacağım. Bahsini ettiğim sihirbazlar öteden geliyorlar... sınır bekçilerinin ötesinden, yıldızların seyreldiği yerden.”

“‘Yıldızların seyreldiği,’” diye yineledi Barr, “‘ve uzayın soğuduğu yerden.’”

“Şiir miydi bu?” Riose kaşlarını çattı. O anda şiir yersiz görünüyordu. “Her durumda, onlar sınır bölgesinden geliyorlar... İmparator’un şanı için dövüşmenin serbest olduğu yegâne yerden.”

“Böylece hem Majesteleri’nin çıkarlarını koruyacak, hem de iyi bir dövüşe olan tutkunuzu tatmin edeceksiniz.”

“Aynen! Ama neyle savaştığımı bilmek zorundayım ve siz bana tam bu noktada yardım edebilirsiniz.”

“Nereden biliyorsunuz?”

Riose küçük bir kek parçasını kayıtsızca dişledi. “Çünkü üç yıl boyunca sihirbazlarla ilgili her söylentiyi, her miti, her nefesi izledim... ve topladığım bütün bu bilgi yığınının içinden sadece iki ayrı gerçek üzerinde fikir birliğine varılabildi, dolayısıyla doğru oldukları kesin. Birincisi, sihirbazlar galaksinin Siwenna’ya bakan kıyısından geliyorlar; ikincisi de, babanız bir zamanlar gerçek ve etten kemikten bir sihirbazla karşılaştı ve onunla konuştu.”

Yaşlı Siwennalı gözünü kırpmadan bakmaya devam etti ve Riose konuşmasını sürdürdü: “Bildiklerinizi bana söylerseniz iyi edersiniz ve...”

“Size belirli şeyleri anlatmak ilginç olurdu,” dedi Barr düşünceli bir ifadeyle. “Kendi çapımda bir psikotarih deneyi yapmış olurdum.”

“Ne tür bir deney?”

“Psikotarihsel.” Yaşlı adamın gülümsemesinin hoş olmayan bir tarafı vardı. Sonra, daha açık bir tavırla, “Biraz daha çay almalısınız,” diye ekledi. “Size söyleyeceklerim var.”

Yumuşak koltuğunda gömülürcesine ardına yaslandı. Duvar ışıkları subayın sert profilini bile yumuşatan pembemsi bir fildişine dönüşmüşlerdi.

Ducem Barr, “Bildiklerimi iki rastlantıya borçluyum,” diye başladı sözlerine. “Rastlantılardan ilki böyle bir babanın evladı olmam, ikincisi ise bu topraklarda doğmamdır. Her şey kırk yıldan biraz daha fazla bir süre önce başladı; büyük katliamın hemen ardından, babam güney ormanlarında bir kaçak ve ben de valinin özel filosunda bir topçuyken. Bu arada katliam emrini veren ve ardından öylesine acımasızca öldürülen de aynı valiydi.”

Barr kasvetle gülümsedi ve devam etti: “Babam İmparatorluk’un bir soylusu ve Siwenna senatörüydü. Adı Onum Barr’dı.”

Riose sabırsızlıkla araya girdi. “Babanızın sürgün edilme koşullarını çok iyi biliyorum. Bu kadar ince elemenize gerek yok.”

Siwennalı ona aldırmadı bile ve konuşmasına kaldığı yerden devam etti. “Sürgünü sırasında bir gezginle karşılaştı; galaksinin kıyısından gelen bir tüccarla; tuhaf bir şiveyle konuşan, İmparatorluk’un yakın tarihi hakkında hiçbir şey bilmeyen ve kendine özel bir güç kalkanıyla korunan genç bir adamla.”

“Kişisel bir güç kalkanı mı?” Riose öfkeyle baktı. “Ölçüyü iyice kaçırdınız. Hangi üreteç tek kişiyi kapsayacak küçüklükte bir güç perdesi yoğunlaştırabilir? Galaksi aşkına, yanında küçük bir el arabasıyla beş bin miratonluk bir nükleer reaktör mü taşıyordu?”

“Hakkında öyküler, fısıltılar ve efsaneler duyduğunuz sihirbaz buydu işte,” dedi Barr sakin bir tavırla. “Sihirbaz unvanı kolay verilmemişti. Görülebilecek kadar büyük bir üreteç taşımıyordu ama üzerindeki kalkanı en güçlü silahınızla bile çizemezdiniz.”

“Anlatacağınızın hepsi bu muydu? Sihirbazlar sürgün ve eziyetin yiyip bitirdiği yaşlı bir adamın gevelemelerinden mi doğdular?”

“Sihirbazların öyküsü benim babamdan da önceye uzanır, beyefendi. Kanıtları derseniz daha da kesindir. Babamdan ayrıldıktan sonra halkın sihirbaz diye adlandırdığı bu tüccar, ona yolunu babamın gösterdiği kentte bir teknikere uğradı ve oraya üzerindekine benzeyen bir üreteç bıraktı. Kanlı valinin idamının ertesinde sürgünden dönen babam bu üreteci ele geçirdi. Onu bulabilmek uzun sürmüştü...

“Üreteç arkanızdaki duvarda asılı duruyor, beyefendi. Çalışmıyor. İlk iki günden sonra bir daha çalışmadı ama incelerseniz İmparatorluk’taki bir kişi tarafından yapılmışa hiç benzemediğini siz de göreceksiniz.”

Bel Riose kavisli duvara yapışık duran madeni halkalı kemere doğru uzandı. Elinin temasıyla birlikte minik yapıştırıcı alan koptuğunda, kemer küçük bir emme sesi çıkararak duvardaki yerinden ayrıldı. Kemerin tepe noktasındaki oval nesne dikkatini çekmişti. Bir ceviz iriliğindeydi.

“Üreteç...” dedi.

“Üreteç,” diye başıyla onayladı Barr. “Daha doğrusu öyleydi. Çalışmasındaki sırları keşfedebilmemiz artık mümkün değil. Elektronikaltı araştırmalar küçük bir maden parçasına lehimlenmiş olduğunu gösteriyor ve kırınım modellerinin incelenmesi ergitilmeden önceki ayrı ayrı parçaların neler olduğunu ortaya koyuyor.”

“Demek ki sizin ‘kanıtınız’ elle tutulur bir delil olmaksızın öne sürülmüş sözcüklere dayanıyor.”

Barr omuz silkti. “Bildiklerimi anlatmamı istediniz ve aksi takdirde bunu zorla alacağınızı ima ettiniz. Eğer kuşkuyla karşılamayı diliyorsanız, bu sizin bileceğiniz iştir. Susmamı ister misiniz?”

“Devam ediniz!” dedi general sertçe.

“Babam öldükten sonra araştırmalarını ben sürdürdüm ve sonra size bahsetmiş olduğum ikinci rastlantı yardımıma koştu çünkü Siwenna, Hari Seldon’ın iyi tanındığı bir yerdi.”

“Hari Seldon da kim?”

“Hari Seldon, İmparator Daluben IV zamanında yaşamış bir bilim insanıdır. Bir psikotarihçiydi; sonuncu ve en büyükleri. Siwenna’yı sanat ve bilimde önde gelen zengin bir ticaret merkezi olduğu günlerde bir kez ziyaret etmişti.”

“Hıh,” diye mırıldandı Riose yüzünü buruşturarak, “hangi kokuşmuş gezegen geçmişindeki şatafatla övünmez ki?”

“Ben İmparator’un en uzak yıldıza dahi hükmettiği iki yüzyıl öncesinin günlerinden bahsediyorum. O zamanlar Siwenna hâlâ içerlerdeydi ve yarı barbar bir kıyı gezegeni sayılmıyordu. O günlerde, Hari Seldon İmparatorluk’un gücünün tükenmekte olduğunu gördü ve galaksinin eninde sonunda barbarlaşacağını önceden kestirdi.”

“Neyi gördü dediniz?” Riose aniden güldü. “Öyleyse yanlış görmüş, sevgili bilim insanım. Kendinizi sanırım bu şekilde adlandırıyorsunuzdur. Ama İmparatorluk şimdi bin yıldır olduğundan çok daha kuvvetli. Sınır bölgesinin soğuk ıssızlığı sizin yaşlı gözlerinizi de köreltmiş. Bir gün içerideki gezegenlere, merkezin sıcaklığına ve zenginliğine geliniz.”

Yaşlı adam başını iki yana kederle salladı. “Dolaşımın tıkanması dışarıdan içeriye doğru olur. Çürümenin yüreğe dek ulaşması biraz zaman alacaktır. Herkes için açıkça belli olan çürümenin demek istiyorum, bin beş yüz yıllık eski bir öykü olan içsel çürümeyi kastetmiyorum.”

“Demek bu Hari Seldon tüm galaksiyi kapsayacak bir barbarlık dönemini öngördü,” dedi Riose neşeyle. “Peki, ya sonra?”

“Sonra galaksinin iki zıt ucunda iki Vakıf kurdu... en iyi, en genç ve en güçlü olanların orada üreyecekleri, büyüyecekleri ve gelişecekleri iki kurum. Üzerlerine yerleşecekleri gezegenlerin seçimi titizlikle yapılmıştı, tıpkı zamanlamaları ve çevreleri gibi. Her şey öyle düzenlenmişti ki, psikotarihsel matematiğin değiştirilemez biçimde öngördüğü geleceğe göre, emperyal uygarlığın ana bünyesinden işin başından itibaren soyutlanacak ve ikinci Galaktik İmparatorluk’u tedricen doğuracak olan çekirdekleri oluşturacaklardı... Kaçınılmaz barbarlık dönemi, otuz bin yıldan en çok bin yıla indirgenecekti.”

“Peki siz bütün bunları nereden öğrendiniz? Her şeyi ayrıntılarıyla biliyor gibisiniz.”

“Bilmiyorum ve hiçbir zaman da bilmedim,” dedi yaşlı aristokrat istifini bozmadan. “Hepsi babam tarafından keşfedilen belirli verilerle benim bulduğum ufak birkaç şeyin bir araya getirilmesinin acı veren sonucudur. Çürük bir temeli var ve geri kalanı da büyük boşlukları doldurabilmek için epey romantize edilmiş. Ama hepsinin özünde doğru olduklarına inancım tamdır.”

“Demek ki kolay inanabiliyorsunuz.”

“Öyle mi dersiniz? Bu bana araştırmayla geçen kırk yıla malolmuştu.”

“Hah! Kırk yıl! Ben bütün sorunu kırk günde halledebilirdim. Aslında, bunu aynen böyle yapardım. Biraz... farklı olurdu.”

“Peki bunu nasıl yapardınız?”

“Bariz değil mi? Bir kâşif olabilirdim. Bahsini ettiğiniz şu Vakıf’ı bulur ve kendi gözlerimle görürdüm. İki tane mi var demiştiniz?”

“Kayıtlar iki tane olduklarını söylüyor. Sadece biri için destekleyici deliller bulundu çünkü diğeri galaktik eksenin zıt ucunda.”

“Eh, ne yapalım, biz de yakındakini ziyaret ederiz.” General ayağa kalkmış, kemerini düzeltiyordu.

“Nereye gideceğinizi biliyor musunuz?” diye sordu Barr.

“Bir şekilde. Sondan bir önceki valinin –hani şu sizin ustaca katlettiğinizin– kayıtlarında dış barbarlar hakkında kuşku verici kimi değinmeler mevcut. Hatta, valinin kızlarından biri barbar prenslerden biriyle evlendirilmiş. Yolumu bulacağım.”

Elini uzattı. “Konukseverliğiniz için teşekkür ederim.”

Ducem Barr uzatılan ele parmak uçlarıyla dokundu ve resmi bir tavırla eğildi. “Ziyaretiniz bizim için onurdu.”

“Bana verdiğiniz bilgilere gelince,” diye devam etti Bel Riose, “bunlar için size nasıl teşekkür edeceğime döndüğümde karar vereceğim.”

Ducem Barr konuğunu dış kapıya kadar hürmetle geçirdikten sonra, uzaklaşan yer arabasının ardından mırıldandı: “Tabii eğer dönerseniz.”

VAKIF – ... Kırk yıl süren genişleme dönemini ardında bırakan Vakıf, Riose tehdidiyle yüz yüze gelmişti. Hardin ve Mallow’un efsanevi günleri, cesaret ve kararlılığın bir kısmını da beraberinde götürerek, çok gerilerde kalmıştı artık.

GALAKTİK ANSİKLOPEDİ

2 SİHİRBAZLAR

İçeride dört kişi vardı ve bulundukları oda kimsenin yaklaşamayacağı biçimde ayrı tutulmuştu. Dört adam birbirlerine hızla göz gezdirdiler, sonra onları ayıran masaya baktılar uzun uzun. Masada dört adet şişe ve aynı sayıda dolu bardak vardı ama hiçbiri onlara dokunmamıştı.

Sonra kapıya en yakın oturan adam kolunu uzattı ve masanın üzerinde parmaklarıyla ağır, tuhaf bir tempo tutturdu.

“Sonsuza dek oturup düşünecek misiniz?” dedi. “İlk olarak kimin konuşacağı bu kadar önemli mi?”

“Öyleyse ilk sen konuş,” dedi tam karşısında oturan adam. “En çok endişelenmesi gereken sensin.”

Sennett Forell içinden neşesizce güldü. “Çünkü benim en zengin olduğumu düşünüyorsunuz. Pekâlâ... Yoksa her şeye başladığım gibi devam etmemi mi bekliyorsunuz? Onların devriye gemisini yakalayanın benim ticaret filom olduğunu unutmadığınızı varsayıyorum.”

“En büyük filo seninkiydi,” dedi bir üçüncüsü, “ve de en usta pilotlar sendeydi, ki bu da senin en zenginimiz olduğunu söylemenin başka bir yoludur. Zorlu bir riskti bu ve bizden birisi için çok daha zorlu olacaktı.”

Sennett Forell yine güldü. “Babamdan bana miras kalan belirli bir özelliğim vardır; tehlikeyi göze almak gibi. Ne de olsa belirli bir riski göze almayı, ancak karşılığındaki beklentinin ne olduğu haklı kılabilir. Kaldı ki, düşman gemisi diğerlerinden ayrı düşmüştü; ve ne diğerlerini uyarabilmiş ne de bize bir zarar vermeksizin ele geçirilmişti.”

Forell’in müteveffa ve büyük Hober Mallow’un uzaktan akrabası olduğu tüm Federasyon içinde yaygın biçimde bilinen bir gerçekti. Mallow’un gayri meşru oğlu olduğu ise yine aynı yaygınlıkla ama sessizce kabul görüyordu.

Dördüncü adam küçük gözlerini sinsice kırpıştırdı. Sözcükler ince dudakların arasından sürünerek çıktılar. “Küçücük gemileri ele geçirmenin zaferiyle yan gelip yatmak iş değildir. Bunun o genç adamı daha da öfkelendirmesi beklenir.”

“Bir nedene ihtiyacı olduğunu mu düşünüyorsun?” diye sordu Forell.

“Düşünüyorum ve onu bir amil oluşturmak zahmetinden kurtarabilecek ya da kurtaracaktır.” Dördüncü adam tane tane konuşuyordu. “Hober Mallow başka türlü hareket ederdi. Salvor Hardin de. Onlar kendilerinden emin ve sessizce hareket ederken, karşılarındakilerin sonu belirsiz kuvvet gösterilerine girişmelerini sağlarlardı.”

Forell omuz silkti. “Bu gemi değerini ispat etti. Neden bulmak ucuzdur ve biz de bunu iyi bir kârla sattık.” Sesinde doğuştan tüccarın memnuniyeti vardı. “Genç adam eski İmparatorluk’a ait,” diye devam etti.

“Bunu biliyorduk,” dedi iriyarı ve kül yutmaz türden bir hoşnutsuzluğu olan ikinci adam.

“Bundan kuşkulanıyorduk,” diye düzeltti Forell tatlılıkla. “Eğer bir adam gemilerle ve zenginlikle gelirse, dostça yaklaşırsa, ticaret önerirse, bunun bir maske olmadığından emin oluncaya dek ona düşmanca davranmaktan sakınmak en mantıklısıdır. Ama şimdi...”

Üçüncü adamın sesi az da olsa sızlanır gibi çıkmıştı. “Daha dikkatli olabilirdik. Onun gitmesine izin vermeden önce neyin ne olduğunu anlayabilirdik. En bilgece tavır bu olurdu.”

“Bunlar çok tartışıldı ve ekarte edildi,” dedi Forell. Konuyu elinin sert bir hareketiyle kesip attı.

“Devletimiz yumuşak davranıyor,” diye yakındı üçüncü adam. “Vali aptalın teki.”

Dördüncü adam diğerlerine teker teker baktı ve purosunun izmaritini dudaklarından aldı. Sağ yanındaki aygıtın deliğine gelişigüzel attığı izmarit sessiz bir kıvılcım çıkararak yok oldu.

“Son konuşan beyefendinin bu sözleri alışkanlık gereği söylediğine inanıyorum,” dedi alayla. “Sanırım bir devlet olduğumuzu burada rahatlıkla anımsayabiliriz.”

Genel bir mırıltı insanların bu görüşe katıldığını gösteriyordu.

Dördüncü adam küçük gözlerini masaya dikmişti. “O zaman devlet politikasını bir yana bırakalım. Bu genç adam... bu yabancı, olası bir müşteriydi belki. Bu tür olgularla daha önce de karşılaşmıştık. Üçünüz de bir ön mukavele imzalayabilmek için ona yağ çektiniz. Buna karşı bir anlaşmamız, bir centilmenlik anlaşmamız vardı. Ama yine de denediniz.”

“Sen de denedin,” diye homurdandı ikinci adam.

“Biliyorum,” dedi dördüncü, istifini bozmadan.

“O halde, daha önce ne yapmamız gerektiğini bir yana bırakalım,” diye sabırsızca araya girdi Forell, “ve şimdi ne yapmamız gerektiğini düşünelim. Her durumda, onu hapsetseydik ya da öldürseydik, o zaman ne olacaktı? Niyetinin ne olduğuna halen karar verebilmiş değiliz ve en kötüsü, tek bir kişinin kellesini uçurarak bütün bir İmparatorluk’u mahvedemeyiz. Onun geri dönmesini bekleyen dizi dizi donanmalar olabilir.”

“Kesinlikle,” diye katıldı dördüncü adam. “Şimdi, ele geçirdiğin gemiden neler aldın? Böyle çene çalmak için biraz fazlaca yaşlıyım.”

“Hepsini birkaç sözcükle toparlayabilmek mümkün,” dedi Forell ciddiyetle. “O bir İmparatorluk generali ya da hangi rütbe buna denk geliyorsa. Askeri dehasını kanıtlamış genç bir insan –bildiğim kadarıyla– ve adamlarının gözünde bir simge. Epey romantik bir kariyer, ne dersiniz ha? Hakkında anlatılanların yarısının palavra olduğu kesin ama olduğu kadarı bile onu şaşılası bir kişi yapmaya yetiyor.”

“Acaba ‘anlatanlar’ kim ola?” diye sordu ikinci adam.

“Ele geçirilen geminin mürettebatı. Bakın, hepsinin ifadelerini mikrofilme kaydettirdim ve güvenli bir yerde saklıyorum. Eğer dilerseniz onları daha sonra görebilirsiniz. Eğer gerekli görürseniz, bu adamlarla bizzat konuşabilirsiniz. Gerektiği kadarını size açıkladım.”

“Bu bilgileri onlardan nasıl aldın? Gerçeği söylediklerini nereden biliyorsun?”

Forell somurttu. “Hiç de nazik davranmadım, beyefendi. Onları hırpaladım, akıllarını alacak kadar uyuşturdum ve sondayı acımasızca kullandım. Konuştular. Onlara inanabilirsiniz.”

“Eski günlerde saf psikolojiye başvururlardı,” dedi üçüncü adam ani bir yersizlikle. “Bildiğiniz üzere acısızdır ama çok da kesindir. Kandırmanın mümkünü yok.”

“Ah, eski günlerde bir ton şeye sahipmişler,” dedi Forell kupkuru bir sesle. “Artık yeni günlerdeyiz.”

“Ama bu general, bu romantik ve şaşılası insan, bizden ne istiyordu?” dedi dördüncü adam. Yorgun bir inatçılık vardı üzerinde.

Forell ona jilet gibi bir bakışla baktı. “Devlet politikasını mürettebatıyla paylaşacağını mı sanıyorsunuz? Hiçbir şeyden haberleri yoktu. Bu konuda onlardan hiçbir şey sızdıramazdım ve galaksi tanığımdır, denedim de!”

“Bu da bizi...”

“Kendi sonuçlarımızı çıkarmak durumunda bırakıyor.” Forell’in parmakları hafiften trampet çalmaya başlamışlardı yine. “Genç adam İmparatorluk’un askeri bir önderi; ancak, sınır bölgesinin kıytırık bir köşesine saçılmış bir avuç yıldızın sıradan bir prensiymiş gibi davranmayı seçti. Sırf bu kadarı bile asıl niyetinin bizim bilgimiz dışında kalmasının kendisi için daha hayırlı olacağını kanıtlıyor. Onun mesleğiyle, İmparatorluk’un babamın zamanında halihazırda bize bir kez saldırmış olduğu gerçeğini bir araya getirin ve olasılıklar kabak gibi ortaya çıksın. İlk saldırıları başarısız olmuştu. İmparatorluk’un bu yüzden bize sevgi beslediğinden çok ama çok kuşkuluyum.”

“Bulgularınız arasında bunu kesinleştirecek hiçbir şey yok muydu?” diye dikkatlice sordu dördüncü adam. “Bizden bir şey saklamıyorsunuzdur umarım.”

Forell sözcüklerin üstüne basa basa yanıtladı. “Herhangi bir şey saklamam olanaksız. Bu noktadan sonra serbest rekabet söz konusu olamaz. Birleşmeye zorlanıyoruz.”

“Yurtseverlik ha?” Üçüncü adamın ince sesi küçümseyiciydi.

“Yurtseverliğin canı cehenneme,” dedi Forell usulca. “Gelecekteki bir ikinci İmparatorluk’un umurumda olduğunu mu sanıyorsunuz? İmparatorluk’un yolunu açmak için bir tek ticari misyonumu bile tehlikeye atar mıyım? Ama... sizce İmparatorluk tarafından işgal edilmek benim mi işime yarar, yoksa sizin mi? Eğer İmparatorluk kazanırsa, savaşın nimetlerine üşüşecek yeterince leş kargası ortaya çıkacaktır.”

“O nimetler de bizleriz,” diye ekledi dördüncü adam duygusuzca.

İkinci adam sessizliğini aniden bozdu ve iri gövdesini koltuğunu gıcırdatacak biçimde öfkeyle oynattı. “Ama bunu söz konusu etmenin ne anlamı var? İmparatorluk kazanamaz, öyle değil mi? İkinci İmparatorluk’u sonunda bizim kuracağımıza dair Seldon’ın talimatı mevcut. Bu sadece yeni bir kriz. Bundan önce de üç kriz atlatmıştık.”

“Evet, yeni bir kriz daha!” Forell kaşlarını çattı. “Ama ilk iki krizde bize kılavuzluk etmek üzere Salvor Hardin’e sahiptik; üçüncüsünde ise Hober Mallow vardı. Peki, şimdi kimimiz var?”

Diğerlerini ciddiyetle süzdü ve sözlerine devam etti: “Seldon’ın psikotarihsel yasalarına güvenmek içimizi pek rahatlatıyor ama onların da bir değişkene, Vakıf halkının normal inisiyatifine bağlı bir değişkene sahip olmaları olasıdır. Seldon’ın yasaları ancak kendilerine güvenenlere yardım eder.”

“İnsanı yaratan çağıdır,” dedi üçüncü adam. “Alın size bir savsöz daha.”

“Buna güvenemezsiniz, en azından tam anlamıyla değil,” diye homurdandı Forell. “Şimdi, izlenmesi gereken yol bana şuymuş gibi görünüyor: Eğer bu dördüncü krizse, Seldon mutlaka önceden görmüş olmalı. Eğer görmüşse, bununla da başa çıkmanın bir yolu elbette ki var demektir.

“Bugün İmparatorluk bizden daha kuvvetli; hep öyleydi zaten. Ama ilk kez doğrudan saldırı tehlikesiyle karşı karşıyayız, dolayısıyla bu kuvvet çok daha tehditkâr bir hale geliyor. Eğer İmparatorluk alt edilecekse, bu da tıpkı öncekiler gibi kaba kuvvetten öte bir yöntem aracılığıyla olacaktır. Düşmanımızın zayıf tarafını bulmalı ve oradan vurmalıyız.”

“Peki zayıf tarafları nerede?” diye sordu dördüncü adam. “Bir kuram öne sürmek niyetinde misiniz?”

“Hayır. Varmaya çalıştığım nokta da bu. Geçmişte önderlerimiz düşmanlarının zayıf taraflarını her zaman gördüler ve o noktayı hedef aldılar. Ama şimdi...”

Sesinde bir umarsızlık vardı ve bir an için hiç kimse bir yorumda bulunmadı.

Sonra dördüncü adam, “Bize casuslar gerek!” dedi.

Forell hevesle döndü ona. “Doğru! İmparatorluk’un ne zaman saldıracağını bilmiyorum. Hâlâ vaktimiz olabilir.”

“Hober Mallow İmparatorluk topraklarına bizzat girmişti,” diye öne sürdü dördüncü adam.

Ama Forell başını olumsuz anlamda salladı. “O kadar doğrudan olmamalı. Hiçbirimiz genç sayılmayız; hepimiz de bürokratik ayrıntılarla pas tutmuşuz. Halen sahada olan genç adamlara ihtiyacımız var...”

“Bağımsız tüccarlar mı yani?” diye sordu dördüncü adam.

Forell başıyla onayladı ve fısıldadı: “Eğer hâlâ vakit kalmışsa!”

3 ÖLÜ EL

Yaveri içeri girdiğinde, Bel Riose atmakta olduğu sıkıntılı voltasına bir umutla ara verdi. “Starlet’tan haber var mı?”

“Ses seda yok. Devriye timleri uzayı mesken tuttular ama aygıtlarımız hiçbir şey kaydetmedi. Komutan Yume, filonun karşı saldırı için hazır olduğunu bildirdi.”

General başını iki yana salladı. “Hayır, bir devriye gemisi için olmaz. Henüz değil. Ona derhal... Dur! iletiyi yazacağım. Kodlasınlar ve darısınla göndersinler.”

Konuşurken bir yandan da yazmıştı ve kağıdı bekleyen subaya uzattı. “Siwennalı geldi mi?”

“Henüz gelmedi.”

“Pekala, ulaşır ulaşmaz buraya getirilmesini sağla.”

Yaver çakı gibi bir selam verdi ve ayrıldı. Riose kafese kapatılmışçasına volta atmaya devam etti.

Kapı tekrar açıldığında eşikte duran kişi Ducem Barr’dı. Ona yol gösteren yaverin peşi sıra, ağır adımlarla, Bel Riose’un tam ortasında sahra üniformasıyla dikilmekte olduğu ve tavanı galaksinin bir hologramıyla süslenmiş şatafatlı odasına girdi.

“Asilzadem, iyi günler!” General ayağıyla bir sandalyeyi itti ve, “Ben açıncaya dek bu kapı kapalı kalacak,” diyerek yaverini savdı.

Bacakları açık, ellerini arkasında kavuşturmuş halde, ökçeleri üzerinde yavaşça, Siwennalının önünde düşünceli düşünceli yaylanarak durdu.

Sonra, “Asilzade,” dedi sertçe, “siz İmparator’un sadık bir uyruğu musunuz?”

O âna kadar istifini bozmadan sessizce beklemiş olan Barr kaşlarını kaldırdı. “İmparatorluk rejimini sevmek için hiçbir nedenim yok.”

“Ama bu bir hain olduğunuz anlamına da kesinlikle gelmiyor.”

“Doğru. Ancak, sırf bir hain olmamak da rejimin aktif bir destekleyicisi olmak anlamına kesinlikle gelmez.”

“Genellikle bu da doğrudur. Ama bu noktada yardımı reddetmek ihanet kabul edilir ve gereğince davranılır,” dedi Riose sözcüklerin üzerine basarak.

Barr kaşlarını çattı. “Sözlü tacizlerinizi astlarınıza saklayınız. İhtiyaçlarınızı ve isteklerinizi basitçe belirtmeniz benim için yararlı olacaktır.”

Riose oturdu ve bacak bacak üstüne attı. “Barr, altı ay kadar önce bir görüşme yapmıştık.”

“Sihirbazlar hakkında mı?”

“Evet. Anımsarsanız yapacaklarımdan bahsetmiştim.”

Barr başıyla onayladı. Kollarını kucağına gevşekçe bırakmıştı. “Gidecek ve onları inlerinde görecektiniz. Dört aydır da uzaklardaydınız. Onları bulabildiniz mi?”

“Bulmak mı? Hem de ne bulmak!” diye bağırdı Riose. Konuşurken dudakları gerilmişti. Dişlerini gıcırdatmamak için çaba harcıyor gibiydi. “Asilzade, onlar sihirbaz filan değil, onlar birer şeytan! Orası en uzak galaksiler kadar inanılmaz bir yer. Düşünsenize! Bir mendil, hatta bir tırnak kadar küçücük bir gezegen, kaynakları Karanlık Yıldızlar’ın tozlu sınır boylarındaki en geri gezegenlere bile yetmeyecek kadar kıt, enerjisi acınacak kadar az ve nüfusu da neredeyse mikroskobik. Ama bütün bunlara rağmen halkı tüm galaksiye hükmetmeyi sessizce ve sistemlice düşleyecek kadar gururlu ve hırslı.

“Yani, kendilerinden o kadar eminler ki, acele bile etmiyorlar. Serinkanlılıkla hareket ediyorlar, geçmesi gereken yüzyıllardan bahsediyorlar. Keyiflerince yutuyorlar dünyaları; güneş sistemlerinde hallerinden memnun, avare dolaşıyorlar.

“Başarıyorlar da! Onları durduracak hiç kimse yok. Ahtopot kollarını oyuncak gemilerinin eriminden çok ötelerdeki güneş sistemlerine dolayabilecek rezilce bir ticaret ağı örmüşler. Tüccarları –ajanları kendilerini böyle adlandırıyor– parseklerce derinlere dek sızabiliyor.”

Ducem Barr bu öfke selini kesti. “Bu bilgilerin ne kadarı kesin, ne kadarı öfkeden ibaret?”

Subay soluklandı ve sakinleşti. “Öfkem gözlerimi köreltmiyor. Sana Siwenna’nın Vakıf’a olduğundan daha yakın gezegenlere dek gittim diyorum, ki orada İmparatorluk uzak bir efsaneyken, tüccarlar capcanlı gerçeklerdi. Bizi bile tüccar sandılar.”

“Galaksiye hükmetmeyi hedef aldıklarını bizzat Vakıf üyeleri mi söylediler?”

“Bana söylemek mi!” Riose yine hiddetlenmişti. “Bana söylemek gibi bir dertleri yoktu. Görevliler hiçbir şey söylemediler. Asıl olarak ticaretten söz ettiler. Ama ben sokaktaki insanlarla konuştum. Sıradan halkın düşüncelerini, onların kaderciliklerini, büyük bir geleceğe olan dingin inançlarını özümsedim. Bu gizlenebilecek bir şey değil, saklamaya bile çalışmadıkları evrensel bir iyimserlik.”

Siwennalı memnuniyetini açıkça belli ediyordu. “Şu noktaya kadar siz de fark etmişsinizdir ki, elimdeki kısıtlı verilerden yola çıkarak oluşturduğum kurgu doğrudur.”

“Bu, mutlaka sizin övülmeye değer bir muhakeme gücüne sahip bulunduğunuzun göstergesidir,” dedi Riose öfkeli bir alaycılıkla. “Bu aynı zamanda, Majesteleri’nin topraklarına yönelik artmakta olan tehdit için de bir belgedir.”

Barr umursamazlıkla omuz silkti ve Riose aniden uzanarak yaşlı adamı omuzlarından yakaladı. Bakışlarını meraklı bir şefkatle dikti gözlerine.

“Sakın ha, asilzadem,” dedi, “barbarlaşmak gibi bir niyetim yok. Bana kalırsa Siwennalıların İmparatorluk’a olan düşmanlıkları mide bulandıran bir yükten ibaret ve onu silkip atmak için elimden gelen her şeyi yapardım. Ama benim alanım askerliktir ve siyasete müdahale etmem olanaksızdır. Aksi taktirde derhal geri çağrılırım ve kariyerim sona erer. Bunu anlayabiliyor musunuz? Eminim anlıyorsunuzdur. Bakın, bunu aramızda çözelim... Kırk yıl önce edilen bu zulmün intikamını sorumlusundan aldınız, unutun gitsin artık. Sizin yardımınıza ihtiyacım var. Bunu açıkça itiraf ediyorum.”

Genç adamın sesi aciliyet doluydu ama Ducem Barr başını olumsuz anlamda ve nazikçe salladı.

“Anlamıyorsunuz asilzade ve size anlatabilecek yetenekte olduğumdan da çok kuşkuluyum,” derken Riose neredeyse yalvarıyordu. “Sizinle alanınızda tartışmam olanaksız. Akademisyen olan ben değilim, sizsiniz. İmparatorluk hakkındaki düşünceleriniz ne olursa olsun, gerçekleştirdiği büyük hizmetleri de kabul etmek zorundasınız. Silahlı kuvvetlerimiz belki tek tük suçlar işlediler ama asıl olarak barışın ve uygarlığın bekçisi oldular. Binlerce yıl boyunca galaksiyi yöneten Pax imperium’u onun donanması sağlamıştı. İmparatorluk’un Güneş ve Yıldızgemisi arması altında geçen barış dolu binlerce yılla, ondan önceki binlerce yılın anarşisini bir karşılaştırın hele. O kadim savaş ve yıkım günlerini bir düşünün ve, şu ve şu hataları yüzünden İmparatorluk korunmaya değmez deyin bana.

“Şu ayrılık ve bağımsızlık günlerinde galaksi sınırlarının ne hale geldiğini düşünün,” diye inançla sürdürdü konuşmasını, “ve kıytırık bir intikam uğruna Siwenna’yı güçlü bir donanmanın korumasındaki bir eyalet konumundan, paramparça olmuş bir bağımsızlığın getireceği sefalet ve ızdırap içinde, barbar bir galaksinin barbar bir gezegeni durumuna düşürebilir misiniz?”

“Bu kadar kötü... ve bu kadar yakın mı?” diye mırıldandı Siwennalı.

“Hayır,” diye itiraf etti Riose. “Siz ve ben dörder kere daha yaşasak bile güvende olurduk. Ama benim kavgam İmparatorluk adına; bir onun, bir de sadece benim için olan ama sana hiçbir zaman aktaramayacağım askeri bir geleneğin adınadır. Hizmetinde olduğum İmparatorluk kurumu üzerine inşa edilmiş askeri bir gelenektir bu.”

“Mistisizme kayıyorsunuz ve ben başkalarının mistisizmini kavramakta hep zorlanmışımdır.”

“Sorun değil. Şu Vakıf’ın yarattığı tehlikeyi anlıyor olmalısınız.”

“Siz henüz Siwenna’ya doğru yola çıkmadan önce o tehlike dediğiniz şeye dikkatinizi çeken bendim.”

“O zaman bunun ya henüz cenin halindeyken durdurulabileceğinin ya da önüne bir daha hiçbir zaman geçilemeyeceğinin de bilincinde olmalısınız. Henüz başka hiç kimse duymadığında bile sizin Vakıf’tan haberiniz vardı. Onun hakkında İmparatorluk’taki herkesten daha çok şey biliyordunuz. Ona en iyi ne şekilde saldırılabileceğini de biliyor olmalısınız ve alacakları karşı önlemler hakkında da beni büyük bir olasılıkla uyarabilirsiniz. Hadi ama, dost olalım sizinle.”

Ducem Barr ayağa kalktı. “Size anlamlı bir yardımım dokunmaz,” dedi kupkuru bir sesle. “Dolayısıyla sizi böyle bir yükümlülük altında bırakmayacağım.”

“Anlamı olup olmadığına ben karar veririm.”

“Hayır, çok ciddiyim. İmparatorluk’un bütün gücü bir araya gelse o cüce gezegeni ezmeye yetmez.”

“Niçin yetmesin?” Bel Riose’un gözleri bir çift kor gibi yanıyordu. “Hayır, olduğunuz yerde kalınız. Ne zaman gidebileceğinize ben karar veririm. Niçin yetmesin? Keşfettiğim bu düşmanı küçümsediğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Asilzade,” dedi isteksizce, “dönüşümde bir gemi kaybettim. Vakıf’ın eline düştüğüne dair bir kanıtım yok ama o günden beridir nerede olduğunu saptayamadık ve eğer basit bir kazaya uğramış olsaydı rotamız boyunca enkazıyla karşılaşırdık. Önemli bir kayıp sayılmaz... bir pire ısırığının onda biri bile değil ama Vakıf’ın halihazırda saldırmaya başladığının bir göstergesi de olabilir. Belki böylesine bir heves ve sonuçlarına yönelik böylesine bir umursamazlık haklarında hiçbir şey bilmediğim gizli güçlerin varlığına delildir. Bu durumda belirli bir soruyu yanıtlayarak yardım edebilir misiniz bana? Askeri güçleri nedir?”

“Hiçbir fikrim yok.”

“O zaman kendi terimlerinizle açıklayınız. İmparatorluk’un bu küçük düşmanı yenemeyeceğine neye dayanarak karar veriyorsunuz?”

Siwennalı bir kez daha oturdu ve bakışlarını Riose’un dimdik bakışlarından öteye çevirdi. “Çünkü psikotarih biliminin ilkelerine inancım var. Tuhaf bir bilimdir bu. Hari Seldon adlı adamla matematiksel olgunluğuna erişti ve onunla birlikte de öldü çünkü o gün bu gündür hiç kimse onun incelikleriyle baş edemedi. Ama o kısacık zaman süresinde bile insanlığın incelenmesinde o güne dek keşfedilmiş en güçlü araç olduğunu kanıtlamıştı. Tek tek bireylerin eylemlerini önceden tahmin etmeye kalkışmadan, insan kitlelerinin hareketlerini yöneten yasaların matematiksel analizini ve ekstrapolasyonunu yöneten yasaları tanımladı.”

“Yani...”

“Seldon ve birlikte çalıştığı grubun Vakıf’ın kuruluşuna var gücüyle uyguladıkları bu psikotarihti işte. Zaman, yer ve koşullar matematiksel olarak bir bütün halinde işliyor ve böylece, kaçınılmaz biçimde, İkinci Galaktik İmparatorluk’un gelişmesine hizmet ediyorlar.”

Riose’un sesi öfkeden titriyordu. “Yani Seldon’ın şu zanaatı benim Vakıf’a saldıracağım ve falanca savaşı filanca nedenden dolayı kaybedeceğim kehanetinde mi bulunuyor? Benim önceden belirlenmiş bir felaket rotasını takip eden akılsız bir robot olduğumu mu söylüyorsunuz?”

“Hayır,” diye sertçe yanıt verdi yaşlı asil. “Bilimin kişisel eylemlerle bir ilgisinin olmadığını belirttim. Öngörülen şey çok daha muazzam olan arka plandır.”

“Demek ki, Tarihsel Gereklilik Tanrıçası’nın amansız pençesinde kısılıp kalmış haldeyiz.”

“Psikotarihsel Gereklilik’in,” diye düzeltti Barr tatlı tatlı.

“Peki, ya ben özgür irademi kullanırsam? Ya gelecek yıl saldırmaya karar verirsem ya da hiç saldırmazsam? Bu tanrıça ne kadar esnektir? Ne kadar marifetlidir?”

Barr omuz silkti. “İster şimdi saldırın, ister hiç; ister tek gemiyle saldırın, ister İmparatorluk’un tüm gücüyle; ister açıkça savaş ilan edin, ister kalleşçe vurun. Özgür iradenizi sonuna kadar işletip dilediğinizi yapın. Yine de kaybedeceksiniz.”

“Bir ölünün laneti yüzünden mi?”

“İnsan davranışlarının durdurulamayan, saptırılamayan ya da ertelenemeyen matematiğinin laneti yüzünden.”

İki adam bir kördüğüm içinde baktılar birbirlerine, ta ki general çekilinceye kadar.

“Bu meydan okumayı kabul ediyorum,” dedi basitçe. “Ölü bir lanete karşı canlı bir irade.”

II. CLEON – ... genellikle ‘Büyük’ lakabıyla tanınır. Birinci İmparatorluk’un güçlü hükümdarlarının sonuncusu olan II. Cleon, uzun saltanatı döneminde gerçekleşen siyasal ve sanatsal rönesansla önem kazanmıştır. Ancak, öykülerde daha çok Bel Riose ile olan bağlantısıyla yer alır ve sıradan insanlar için sadece ‘Riose’un İmparatoru’dur. Saltanatının son yılında olup bitenlerin geri kalan kırk yıllık dönemi gölgelememesi önemli olup...

GALAKTİK ANSİKLOPEDİ

4 İMPARATOR

II. Cleon evrenin hükümdarıydı. II. Cleon aynı zamanda tanı konamamış ve ızdırap verici bir illetten de çekiyordu. İnsanlık halinin verdiği tuhaf bir falsoyla bu iki ifade ne karşılıklı olarak kişiye özeldir ne de birbirleriyle özellikle bağdaşmazdır. Tarih boyunca insanı bezdirecek kadar çok örnekleri görülmüştür bunun.

Ama böylesi örnekler II. Cleon’un umurunda bile değildi. Benzer olgulardan oluşmuş uzun bir liste üzerinde kafa yormak onun kişisel ızdırabını bir elektron boyu kadar dahi dindirmeyecekti. Büyük-büyükbabasının toz zerresi boyundaki bir gezegende bir korsanken geçmişin belirsizliklerine dek uzayıp giden bir galaktik hükümdarlar dizisinin mirasçısı olarak Büyük Ammenetik’in sefahat sarayında uyuyor olmak bile II. Cleon’a çok az teselli veriyordu. Babasının çabalarının ülkesini cüzam gibi saran isyanlardan temizlemiş ve VI. Stanel’in zamanında yaşadığı birlik ve barışı tekrar sağlamış olması da, halihazırda onu rahatlatan bir şey değildi ve bunun sonucu olarak yirmi beş yıllık saltanatı süresince bir tek isyanın bile ihtişamına leke sürmemiş olması da şu anda ona bir rahatlık vermiyordu.

Galaksi İmparatoru ve Her Şeyin Efendisi başını yastıklarını saran canlandırıcı enerji perdesinde yuvarlarken inledi. Enerji perdesinin temasla bükülmeyen bir yumuşaklığı vardı ve bu hoş gıdıklama Cleon’u az da olsa gevşetti. Zorlukla doğruldu ve büyük salonun karşı duvarına sıkıntıyla baktı. İçinde yalnız kalmak için çok kötü bir odaydı burası. Fazlaca büyüktü. Odalar hep fazlaca büyüktü.

Ama bu kahredici krizler sırasında saray efradının abartılı titizlenmelerine, aşırı şefkatlerine ve kibirli banalliklerine tahammül etmektense yalnız olmak evlaydı. Ardında onun ölüm ihtimalinin ve yerine kimin geçeceğinin hesabının yapıldığı donuk maskeleri seyretmektense tek başına olmayı tercih ederdi.

Kafasında düşünceler düşünceleri kovaladı. Üç oğlu vardı; umut ve erdemle dolu, mağrur üç genç. Şu kötü günlerde nereye kaybolmuşlardı? Bekliyorlardı, kuşkusuz. Her biri diğerlerini ve üçü birden de onu gözetleyerek.

Sıkıntıyla kıpırdandı. Şimdi de Brodrig huzura alınmakta ısrar ediyordu. Ayaktakımından, sadık Brodrig; sadıktı çünkü saray efradını parça parça bölen bir düzine kliği birleştiren tek şey Brodrig’e karşı duydukları ortak ve yürekten nefretti.

Sadık gözdesi Brodrig... Sadık olmak zorundaydı çünkü eğer galaksideki en hızlı sürat gemisine sahip olmaz ve İmparator’un öldüğü gün gemisine atlayıp kaçamazsa, ertesi gün kendini radyasyon fırınında bulacaktı.

II. Cleon koskoca divanının kolçağındaki pürüzsüz topuza dokundu ve odanın diğer ucundaki kapı şeffaflaşarak kayboldu.

Brodrig kızıl halı boyunca ilerledi ve İmparator’un mecalsiz elini öptü.

Özel sekreter, “Sıhhatiniz, Majesteleri?” diye sordu hafiften endişeli bir sesle.

Sabırsız bir öfkeye kapılan İmparator, “Yaşıyorum işte,” diye tersledi, “eğer bir tıp kitabını okuyabilen her haydutun beni kıytırık deneyleri için boş ve hevesli bir meydan olarak kullanmasına yaşamak denebilirse. İster kimyasal olsun, isterse fiziksel ya da nükleer, eğer henüz denenmemiş ve makul bir tedavisi varsa, çok bilmiş bir çenebaz bunu da denemek için İmparatorluk’un bir ucundan hemen yarın koşup gelecektir. Henüz keşfedilmemiş yeni bir kitap ya da daha doğrusu yeni bir kalpazanlık, yine ciddiyetle uygulanacaktır.

“Babamın anısı adına,” diye öfkeyle homurdandı, “gözünün önündeki bir hastalığı yine aynı gözlerle inceleyebilecek bir tek iki ayaklı yaratık dahi yok! İçlerinden biri bile önüne eski çağlardan kalma bir kitabı açmadan nabzımı sayamıyor! Hastayım ve onlar buna ‘bilinmeyen’ bir hastalık diyorlar. Aptallar! Eğer önümüzdeki bin yıl içinde insan vücudu çaptan düşmenin yeni yöntemlerini bulacak olursa, bunu eskilerin kitaplarından okumak mümkün olmayacak ve sonsuza dek amansız bir illet olarak tedavisiz kalacak. Ya eskiler şimdi yaşıyor olmalıydılar ya da ben o zaman.”

Brodrig itaatkâr biçimde beklerken İmparator’un homurdanmaları alçak sesli küfürlere dönüşmüştü. II. Cleon, “Dışarıda kaç kişi bekliyor?” diye huysuzlandı.

Başıyla kapıyı işaret etmişti.

“Büyük salon her zamanki sayıyı barındırıyor,” dedi Brodrig sabırla.

“İyi ya, bırak beklesinler. Şu anda devlet işleriyle meşgulüm. Muhafız yüzbaşısına söyle duyursun. Ya da dur, devlet işlerini falan unut. Sadece huzura kimseyi istemediğim duyurulsun ve muhafız yüzbaşısı da biraz hüzünlü görünsün. Aralarındaki çakallar kendilerini belli edebilir.” İmparator kibirle dudaklarını büktü.

“Bir söylenti dolaşıyor, Majesteleri,” dedi Brodrig kadifemsi bir sesle. “Kalbinizin rahatsız olduğu söyleniyor.”

İmparator’un gülümsemesinin de az önceki dudak büküşünden pek bir farkı yoktu. “Eğer bu söylenti üzerine vaktinden önce davranmaya kalkan olursa bu, başkalarının canını benimkinden önce yakacaktır. Ama sen ne istiyorsun? Önce şunu bir halledelim.”

İmparator’un izin verdiğini belirten bir işareti üzerine Brodrig diz çöktüğü yerden ayağa kalktı. “Siwenna’nın askeri valisi Bel Riose ile ilgili,” dedi.

“Riose mu?” kaşlarını çattı. “Çıkaramadım. Dur bir dakika, birkaç ay önce şu işgüzarca mesajı gönderen adamdan mı bahsediyorsun? Evet, anımsıyorum. İmparator ve İmparatorluk’un şanı uğruna fetihlerle dolu bir kariyer için can atıyordu.”

“Ta kendisi, Majesteleri.”

İmparator kısaca güldü. “Hâlâ böyle generallerimin olduğuna inanır mıydın, Brodrig? Çağlar öncesinden kalma bir garabete benziyor. Ona ne yanıt vermiştik? Bu konuyla ilgilenmiş olmalıydın.”

“İlgilendim, Majesteleri. Konuyla ilgili daha ayrıntılı bilgi göndermesi ve İmparatorluk’tan emir almadıkça donanmasıyla daha ileri harekatlara kalkışmaması yönünde talimat verilmişti.”

“Eh, yeterli sayılır. Kimin nesidir bu Riose? Sarayda hiç bulunmuş muydu?”

Brodrig başıyla onayladı ve dudakları hafifçe büzüldü. “Askerlik mesleğine on yıl önce Muhafız Alayı’nda bir öğrenci olarak başladı. Lemul Yıldız Kümesi açıklarındaki olayda da rol oynamıştı.”

“Lemul Yıldız Kümesi mi? Biliyor musun, belleğim artık eskisi gibi değil... Hani şu genç bir subayın iki savaş gemimizi şeylerle... eee... bir şeylerle işte kafa kafaya çarpışmaktan son anda kurtardığı olaydan mı bahsediyorsun?” Elini sabırsızca salladı. “Ayrıntıları anımsamıyorum. Kahramanca bir şeydi.”

“O subay Riose’du. Bunun için rütbesi yükseltilmişti,” dedi Brodrig kuru bir sesle. “Ayrıca bir geminin de kumandası verilmişti.”

“Şimdiyse bir sınır sisteminin askeri valisi ve hâlâ genç. Yetenekli bir adam bu, Brodrig!”

“Güvenilemez, Majesteleri. Geçmişte yaşıyor. Geçmiş çağların ya da geçmiş çağlar üzerine yaratılan efsanelerin düşünü kuruyor. Bu tür kişiler kendi başlarına zararlı değildir ama gerçeklikten tamamen kopmuş olmalarından dolayı başkaları tarafından kolayca kandırılabilirler.” Kısaca sustu, ardından, “Adamları, anladığım kadarıyla, ona körü körüne bağlılar,” diye ekledi. “Sizin en sevilen generallerinizden biri.”

“Öyle mi?” dedi İmparator düşüncelere dalarak. “Eh, hadi ama Brodrig, sadece yetenek düşmanlarının bana hizmet etmelerini istemiyorum. Onlar da sadakat açısından hiç de imrenilecek bir ayar tutturamıyorlar.”

“Beceriksiz bir hain tehlike oluşturmaz. Asıl dikkatle izlenmesi gerekenler yetenekli adamlardır.”

“Sen de bu gruptan mısın, Brodrig?” II. Cleon kahkahalarla gülmeye başladı, sonra yüzünü acıyla buruşturdu. “Pekala, bu durumda verdiğim dersi bir süre için unutabilirsin. Bu genç fatihimizle ilgili son gelişmeler nelerdir? Umarım sırf eski günleri yad etmek için gelmemişsindir yanıma.”

“General Riose’dan bir mesaj aldık, Majesteleri.”

“Ya! Peki neden bahsediyor?”

“Barbarların yerlerini saptamış ve güçlü bir keşif grubu gönderilmesini savunuyor... Ortaya koyduğu tartışma uzun ve sıkıcı. Şu anda Majesteleri’nin canını sıkmaya değmez. Özellikle de Lordlar Meclisi’nde enine boyuna görüşüleceğine göre.” İmparator’a yan gözle baktı.

II. Cleon somurttu. “Lordlar mı? Bu onların sorunu mu, Brodrig? Demek ki, anayasanın daha esnek bir yorumunun yapılması gerekecek. Hep böyle olur.”

“Bu kaçınılmaz, Majesteleri. Eğer muhterem pederiniz son isyanı anayasal haklar vermeden bastırabilmiş olsaydı, çok daha hayırlıydı. Ama şimdi bu haklar var olduklarına göre, bir süre daha katlanmak zorundayız.”

“Sanırım haklısın. Pekala, lordlar baksınlar bari. Ama bütün bu ciddiyet de neyin nesi be adam? Ne de olsa kıytırık bir meseleden ibaret. Uzak bir bölgede, sınırlı sayıda askerin elde edeceği bir zafer hiç de devlet sorunu sayılmaz.”

Brodrig inceden gülümsedi. “Romantik bir budalanın marifeti,” dedi sakin bir tavırla, “ama romantik bir budala bile, hiç de romantik olmayan bir asi tarafından kullanıldığında ölümcül bir silaha dönüşebilir. Majesteleri, bu adam burada da seviliyordu, orada da seviliyor. Genç biri. Ola ki bir ya da iki barbar gezegeni hizaya getirirse bir fatih sayılacaktır. Şimdi, pilotların, madencilerin, tüccarların ve benzeri güruhların heveslerini kışkırtabilecek genç bir fatih ne zaman olsa tehlikelidir. Muhterem pederinizin zorba derebeyi Ricker’a yaptığını size yapmayı deneyecek kadar ihtiraslı olmasa bile, lordlarımızdan birisi onu araç olarak kullanmaya kalkışabilir.”

II. Cleon aceleyle bir kolunu oynattı ve ağrıyla kasıldı. Yavaş yavaş gevşedi ama gülümsemesi zayıf, sesi fısıltı gibiydi. “Sen değerli bir kulumsun, Brodrig. Hep gerekenden fazla kuşkulanıyorsun ve ben senin öne sürdüğün önlemlerin sadece yarısını almakla güvencede olabiliyorum. Bu işi lordlara bırakacağız. Ne diyeceklerine bakacak ve tavrımızı ona göre belirleyeceğiz. Genç adam henüz saldırganca hareketlerde bulunmadı sanırım.”

“Böyle bir şey bildirmedi. Ama daha şimdiden takviye birlikler istiyor.”

“Takviye demek!” İmparator’un gözleri merakla kısıldı. “Elindeki kuvvet nedir?”

“Yeterince destek gemisiyle beraber on kruvazör, Majesteleri. Savaş gemilerinden ikisi eski Büyük Donanma’dan sökülen motorlarla donatılmış durumda ve bir gemide de aynı kaynaktan alınmış bir topçu bataryası var. Diğer gemiler son elli yılda inşa edilmiş yeni kruvazörler ama iyi kötü hizmet verebiliyorlar.”

“On gemi hatırı sayılır bir harekat için yeterli görünüyor. Ama babam zorbaya karşı ilk zaferlerini kazandığında on gemisi bile yoktu. Genç generalin savaşmakta olduğu şu barbarlar neyin nesidir?”

Özel sekreter kaşlarını kibirle kaldırdı. “Onlara Vakıf adını veriyor.”

“Vakıf mı? O da ne?”

“Haklarında hiçbir kayıt yok, Majesteleri. Arşivleri özenle gözden geçirdim. Galaksinin söz konusu olan bölgesi, iki yüzyıldan beridir haydutluğa, barbarlığa ve anarşiye gömülmüş eski Anacreon eyaletimize denk düşüyor. Bizim korumamızdan ayrılmadan hemen önce bu eyalete bir grup bilim insanı gönderildiğine dair bir not düşülmüş. Bir ansiklopedi hazırlayacaklarmış.” Belli belirsiz gülümsedi. “Sanırım oraya Ansiklopedi Vakfı diyorlardı.”

“Eh, bu başlamak için epey ince bir bağlantı,” diye suratını astı İmparator.

“Henüz hiçbir şeye başlayabilmiş değilim, Majesteleri. O bölge de anarşi kol gezdiğinden beri bilim insanları heyetinden herhangi bir haber alınamadı. Eğer onların mirasçıları hâlâ yaşıyor ve aynı adı koruyorlarsa, onlar da mutlaka barbarlığa dönmüşlerdir.”

“Generalimiz dersen bizden takviye istiyor.” İmparator sekreterine kavurucu bir bakış attı. “Bu çok tuhaf, vahşilerle on gemi kullanarak savaşacak olmak ve saldırmadan önce takviye istemek! Yine de şu Riose’u anımsamaya başlıyorum; asil bir aileden gelme yakışıklı bir çocuktu. Brodrig, bu işin içinde tam olarak anlayamadığım bir şeyler var. Göründüğünden daha önemli çıkabilir.”

Kaskatı kesilmiş bacaklarını örten ışıltılı örtüyle dalgın dalgın oynadı. “Orada bir adama İhtiyacım var; gözleri, beyni ve sadakati olan birine. Brodrig...”

Sekreterler başını itaatkâr biçimde eğdi. “Ya gemiler, Majesteleri?”

“Daha değil!” İmparator yataktaki konumunu yavaş yavaş değiştirirken hafifçe inledi. Titrek bir parmak uzatarak, “Daha fazla öğrenmeden önce olmaz,” dedi. “Lordlar Meclisi’ni haftaya bugün topla. Bu, yeni ödenekleri geçirmek için de iyi bir fırsat olacaktır. Bu ödenekleri ya geçirteceğim ya da bazı kelleler gidecek.”

Ağrıyan başını yastığındaki enerji perdesinin yatıştırıcı gıdıklamalarına bıraktı.

“Git şimdi, Brodrig! Ve doktorumu gönder. İçlerinde en beceriksiz olanı o.”

5 SAVAŞ BAŞLAR

İmparatorluk kuvvetleri Siwenna’dan dört bir yana saçılarak sınır bölgesinin karanlık bilinmeyenine doğru temkinle uzandılar. Dev uzay gemileri galaksinin kenarındaki başıboş yıldızları ayıran muazzam mesafeleri geçtiler ve Vakıf’ın etki alanının en dış kesimlerini yoklamaya başladılar.

İki yüz yıllık yeni barbarlıkları içinde birbirlerinden soyutlanmış gezegenler toprakları üzerinde hükümdarlarını bir kez daha hissettiler. Başkentlerine çevrilen ağır top bataryalarının gölgesi altında sadakat yeminleri ettiler.

Geride garnizonlar bırakıldı; omuzlarında Uzay gemisi ve Güneş armalarıyla İmparatorluk üniformaları giymiş askerler. Yaşlılar büyük-büyükbabalarının anlattığı tozlu öyküleri bir daha anımsadılar ve aynı armanın her şeye hükmettiği ve evrenin büyük, zengin ve barış içinde olduğu günlerden söz ettiler.

Sonra büyük gemiler Vakıf çevresinde ileri karakollardan oluşan hatlarını örmeye devam etmek üzere geçip gittiler. Her gezegen dokudaki uygun yerine yerleştirildi ve durum, güneşsiz ve avare bir gezegenin çıplak kayalıklarına oyulmuş genel karargahındaki Bel Riose’a rapor edildi.

Bel Riose rahatladı ve Ducem Barr’a gülümsedi. “Pekala, şimdi ne düşünüyorsunuz, asilzadem?”

“Ben mi? Düşüncelerimin ne kıymeti var? Ben bir asker değilim.” Issız ve çorak bir gezegenin muazzamlığı içinde, bir mağara duvarına yapay hava, ısı ve ışık barındıran tek bir yaşam kabarcığı gibi oyulmuş ve kayalıklarla çevrili odanın ıvır zıvır kalabalığını bıkkın bir hoşnutsuzlukla süzdü.

“Size vereceğim ya da vermek isteyebileceğim yardımın karşılığında beni Siwenna’ya geri gönderebilirsiniz,” diye mırıldandı.

“Henüz değil. Henüz değil.” General koltuğunu İmparatorluk’un Anacreon eyaletini ve komşu bölgeleri gösteren eski devasa, pırıl pırıl, şeffaf kürenin durduğu köşeye doğru çevirdi. “Bütün bunlar olup bittikten sonra kitaplarınıza ve çok daha fazlasına geri dönebilirsiniz. Aile topraklarınızın size ve çocuklarınıza zamanın sonuna dek geri verilmesini sağlayacağım.”

“Teşekkür ederim,” dedi Barr hafif bir alaycılıkla, “ama her şeyin pespembe sonlanacağına ilişkin inancınızı paylaşmıyorum.”

Riose kaba bir şekilde güldü. “Peygamberce gaklamalarınıza başlamayınız lütfen. Bu harita sizin gamlı kuramlarınızdan bambaşka şeyler söylüyor.” Kürenin şeffaf yüzeyini okşadı. “Radyal projeksiyonlu bir haritayı okuyabilir misiniz? Efendim? Peki, o halde buyurun kendiniz görün. Altın renkli yıldızlar İmparatorluk arazisini gösterir. Kırmızı yıldızlar Vakıf’a bağlı olanlardır ve pembeler de büyük bir olasılıkla Vakıf’ın ekonomik etkisi altında bulunanları temsil eder. Şimdi izleyiniz...”

Riose’un eli bir topuzu kavradı ve keskin, beyaz ışıklardan oluşan bir bölge yavaş yavaş gittikçe koyulaşan bir maviye dönüştü. Kırmızı ve pembelerin çevresini tıpkı ters çevrilen bir fincan gibi sardı.

“Bu mavi yıldızlar bizim kuvvetlerimiz tarafından ele geçirilmişlerdir,” dedi Riose sessiz bir memnuniyetle, “ve ilerlemeye hâlâ devam ediyorlar. Hiçbir yerde direnişle karşılaşmadık. Barbarlardan çıt çıkmıyor. Özellikle vurgulayayım ki, Vakıf kuvvetlerinden de bir karşılık görmedik. Onlar da mışıl mışıl uyuyorlar.”

“Kuvvetlerinizi biraz fazla yaymıyor musunuz?” diye sordu Barr.

“Aslına bakarsanız,” dedi Riose, “göründüğünün aksine, yaymıyorum. Garnizon koyup tahkim ettiğim noktalar görece olarak daha az sayıdalar ama yerleri hep özenle seçilmiş. Sonuçta az sayıda askerle büyük bir stratejik sonuç elde ediyoruz. Çok sayıda avantajı var, uzay taktiklerinin dikkatli bir çalışmasını yapmayan herkesin sanacağından da çok ama benim çevreleyen kürenin herhangi bir noktasından vurabileceğimi ve işimi tamamladığımda Vakıf’ın bana yandan ya da geriden saldırmasının mümkün olamayacağını kim olsa görebilir. Çünkü onlara dönük yan ya da geri cephelerim olmayacak.

“İvedi Kuşatma adı verilen bu strateji daha önce de denenmişti, özellikle de VI. Loris’in iki bin yıl önceki seferlerinde ama hep mükemmellikten uzak bir biçimde, hep düşmanın bilgisi ve müdahalesi altında. Ama bu kez durum başka.”

“Demek tam kitabına göre.” Barr’ın sesi bezgin ve ilgisizdi.

Riose sabırsızlandı. “Kuvvetlerimin başarısızlığa uğrayacaklarını mı düşünüyorsunuz hâlâ?”

“Buna zorunlular.”

“Bilesiniz ki savaş tarihinde tamamlanmış bir kuşatma durumunda saldıran kuvvetlerin eninde sonunda zafere ulaşamadıkları bir tek vaka bile olmadı, yeter ki dışarıda kuşatmayı kıracak kadar güçlü bir donanma olsun.”

“Siz öyle diyorsanız.”

“Siz ise inancınıza sımsıkı bağlısınız.”

“Evet.”

Riose omuz silkti. “Kendiniz bilirsiniz.”

Barr öfkeli sessizliğin birkaç saniye sürmesine izin verdi, sonra usulca sordu: “İmparator’dan bir yanıt aldınız mı?”

Riose başının arkasında, duvara asılı bir kutudan bir sigara aldı, dudaklarının arasına bir filtre yerleştirdi ve dikkatle üfleyerek yaktı. “Takviye isteğimden mi bahsediyorsunuz? Aldım ama hepsi o kadar. Sadece bir yanıt.”

“Gemi yok demek.”

“Yok. Bunu biraz bekliyordum zaten. Açık söyleyeyim mi, asilzadem, sizin kuramlarınızın beni paniğe sürükleyerek o takviyeyi istememe yol açmasına hiç izin vermemeliydim. Beni zor durumda bıraktı.”

“Öyle mi?”

“Kesinlikle. Uzay gemileri şu sıralarda az bulunuyor. Son iki yüzyılın iç savaşları Büyük Donanma’nın yarısından fazlasını harap etti ve geri kalanların hali de pek iç açıcı sayılmaz. Bugünlerde inşa ettiğimiz gemilerin pek bir işe yaramadıklarını biliyorsunuz. Halen bütün galakside birinci sınıf bir hipernükleer motor üretebilecek bir tek kişinin bile var olduğunu sanmıyorum.”

“Bunu biliyordum,” dedi Siwennalı. Bakışları düşünceli ve dalgındı. “Ama sizin de bildiğinizi bilmiyordum. Demek Majesteleri İmparator’un verecek gemisi yok. Psikotarih bunu önceden kestirebilirdi; aslında kestirmiştir de. Diyebilirim ki, Hari Seldon’ın ölü elleri partiyi kazanıyor.”

“Elimdeki gemiler bana yeter,” diye kesip attı Riose. “Senin Seldon’ın hiçbir şey kazanmadı. Durum ciddileşecek olursa o zaman yeni gemiler bulunacaktır. İmparator öykünün tamamını henüz bilmiyor.”

“Gerçekten mi? Niçin ona hepsini anlatmadınız?”

“Açık değil mi? Sizin kuramlarınız.” Riose’un alaycı bir tavrı vardı. “Size saygım sonsuz ama anlattıklarınızın başından beri mümkünü yok. Eğer gelişmeler sizi haklı çıkarırsa ya da eğer olaylar bana yeterince kanıt sunarsa, işte o zaman ve ancak o zaman ölümcül bir tehlikeyle yüz yüze olduğumuz öyküsünü ileri sürebilirim.

“Ayrıca,” diye gelişigüzel devam etti Riose, “gerçeklerle desteklenmeyen bu öyküde Majesteleri’ni hiç de memnun etmeyecek bir ihanet kokusu var.”

Yaşlı soylu gülümsedi. “Demek istiyorsunuz ki, Majestele-ri’nin yüce tahtının, evrenin bir ucundan çıkagelmiş kılıksız barbarlar güruhu tarafından tepetaklak edilme tehlikesiyle yüz yüze olduğunun söylenmesine ne inanılır ne de takdir edilir. Bu durumda ondan hiçbir şey bekleyemezsiniz.”

“Eğer özel bir elçiyi bir şeyden saymazsanız.”

“Neden özel bir elçi peki?”

“Eski bir gelenektir. Tacın doğrudan bir temsilcisi, devletin bilgisi dahilinde sürdürülen her askeri harekatta hazır bulunur.”

“Gerçekten mi? Neden?”

“İmparator’un kişisel varlığını her harekatta temsil etmek için. İkincil bir işlevi de generallerin sadakatini garantiye almaktır. Bu noktada her zaman başarıya ulaşıldığı iddia edilemez.”

“Bunu oldukça rahatsız edici bulacaksınız, general. Yabancı bir otoriteyi demek istiyorum.”

“Bundan hiç kuşku duymuyorum.” Riose hafiften kızarmıştı. “Ama yapılacak bir şey de yok.”

Generalin elindeki alıcı tatlı tatlı parladı ve rahatsız etmeyecek kadar yumuşak bir sarsıntıyla birlikte küçük bir iletişim silindiri delikte belirdi. Riose ruloyu açtı. “İyi! işte geldi!”

Ducem Barr kaşlarından birini hafifçe sorgular tarzda kaldırmıştı.

“Şu tüccarlardan birini yakaladığımızı biliyorsunuz,” dedi. “Canlı... ve gemisi de sağlam durumda.”

“Bundan bahsedildiğini işittim.”

“Eh işte, onu az önce getirdiler ve bir dakika içinde burada olacak. Siz oturduğunuz yerde kalınız, asilzade. Onu sorgularken burada olmanızı istiyorum. Aslında sizi bugün buraya çağırmamın belli başlı nedeni de buydu. Benim önemli noktaları kaçırdığım yerlerde onu siz anlayabilirsiniz.”

Kapı sinyali duyuldu ve generalin ayak ucuyla yaptığı küçük bir hareketle birlikte kapı ardına dek açıldı. Girişte duran adam uzun boylu ve sakallıydı, yumuşak, deriyi andıran bir plastikten yapılmış kısa bir ceket giymişti ve arkaya atılmış bir kapüşonu vardı. Elleri serbestti ve çevresindeki adamların silahlı olduklarını biliyorsa da bunu belli etmiyordu.

Rahat adımlarla içeri girdi ve ihtiyatlı gözlerle çevresine bakındı. Generali elinin küçük bir hareketiyle ve başını hafifçe eğerek selamladı.

“Adın?” dedi Riose soğuk bir tavırla.

“Lathan Devers.” Tüccar başparmaklarını geniş ve süslü kemerine taktı. “Burada patron sen misin?”

“Vakıf’ın bir tüccarı mısın?”

“Aynen öyle. Dinle, eğer patron sensen, şu kiralık adamlarına benim mallarımı serbest bırakmalarını söyle.”

General elini kaldırdı ve tutsağını buz gibi bakışlarla süzdü. “Soruları yanıtla. Emir vermeye kalkma.”

“Pekala. Yumuşak başlıyımdır. Ama sizin çocuklardan birisi burnunu olmaması gereken bir yere soktuğu için göğsünde yarım metre çapında bir delik açılmasına neden oldu.”

Riose bakışlarını görevli teğmene kaydırdı. “Bu adam doğru mu söylüyor? Raporunda, Vrank, hiç kayıp olmadığını yazmıştın.”

“Olmamıştı, efendim,” diye endişeyle konuştu teğmen, “o sırada. Gemide bir kadın bulunduğu söylentisinin çıkması üzerine tekrar araştırma gereği duyduk. Kadın yerine, efendim, tutsağın ticari malları olduğunu iddia ettiği ve ne işe yaradıklarını bilmediğimiz çok sayıda araç gereç keşfettik. İnceleme sırasında araçlardan biri ateş aldı ve onu tutmakta olan asker öldü.”

General yine tüccara doğru döndü. “Gemin nükleer patlayıcılar taşıyor mu?”

“Galaksiler saklasın, hayır! Niçin taşıyayım ki? O aptal asker nükleer bir delikli zımbayı yanlış ucundan tuttu ve maksimum genişliğe ayarladı. Bakın, bunu yapmamak gerek. Kafanıza bir nötron tabancası dayamanızla aynı şey. Eğer üzerimde beş adam oturuyor olmasaydı zavallıyı kurtarırdım.”

Riose bekleyen muhafıza işaret etti. “Sen gidebilirsin. Yakalanan gemi hiç kimsenin girmeyeceği biçimde mühürlenecek. Otur bakalım, Devers.”

Tüccar gösterilen yere oturdu ve İmparatorluk generalinin dik bakışlarıyla Siwennalı soylunun meraklı gözlerini vurdumduymazlıkla göğüsledi.

“Sen mantıklı bir adama benziyorsun, Devers,” dedi Riose.

“Sağolun. Yüzümden mi etkilendiniz, yoksa istediğiniz bir şey mi var? Bakın size ne diyeceğim. Ben iyi bir işadamıyımdır.”

“Her ikisi de. Bizim cephanemizi harcatıp kendini de elektron tozuna dönüştürmektense gemini bize teslim ettin. Hayata yaklaşımını bu şekilde sürdürürsen, sana iyi davranılmasını sağlarsın.”

“Bana iyi davranılması hep hasretini çektiğim bir şey olmuştur, patron.”

“Çok iyi, ve işbirliği de benim hasretini çektiğim bir şeydir.” Riose sırıttı ve Ducem Barr’a alçak sesle, “Umarım hasret derken aynı şeyi kastediyoruzdur,” diye mırıldandı. “Hiç böyle bir barbar argosu duymuş muydunuz?”

Devers yumuşak başlılıkla, “Tamam,” dedi. “Sizi anladım. Ama ne tür bir işbirliğinden bahsediyorsunuz, patron? Size doğrusunu söyleyeyim: nerede durduğumu bile bilmiyorum.” Çevresine bakındı. “Mesela burası neresi ve neler oluyor?”

“Ah, tanıştırma töreninin diğer yarısını ihmal ettim. Özür diliyorum.” Riose’un keyfi yerindeydi. “Bu beyefendi Ducem Barr, İmparatorluk’umuzun bir asilzadesi. Ben Bel Riose’um, İmparatorluk Lordu ve Majesteleri’nin silahlı kuvvetlerinde Üçüncü Sınıf General.”

Tüccarın ağzı açık kalmıştı. Sonra, “İmparatorluk mu?” dedi. “Yani bize okulda öğrettikleri şu eski İmparatorluk mu? Vay be! Ne tuhaf! Bunun artık var olmadığını sanmışımdır hep.”

“Çevrene bir bak. İmparatorluk yaşıyor,” dedi Riose sertçe.

“Aslında bilmeliydim,” dedi Lathan Devers sivri sakalını tavana çevirerek. “Şu benim tekneyi teslim alan gemiler müthiş cilalı görünüyorlardı. Sınır bölgesindeki hiçbir krallık böylesini çıkaramaz.” Alnını kırıştırdı. “Pekala, patron, neler dönüyor? Ya da size general mi demeliyim?”

“Dönen şu ki, savaşıyoruz.”

“İmparatorluk Vakıf’a karşı, ha?”

“Doğru.”

“Neden?”

“Sanırım nedenini biliyorsun.”

Tüccar zeki bakışlarla baktı ve başını iki yana salladı.

Riose karşısındaki adamın iyice ölçüp biçmesi için zaman tanıdı, sonra tatlı tatlı, “Bildiğinizden eminim,” dedi.

Lathan Devers, “Burası çok sıcak,” diye mırıldandı ve kapüşonlu ceketini çıkarmak üzere ayağa kalktı. Sonra yine oturdu ve bacaklarını uzattı.

“Biliyor musunuz,” dedi rahatça, “bir nara atıp ayağa fırlamamı ve sağa sola saldırmamı beklediğinizi sanıyorum. Eğer zamanlamamı iyi yaparsam, siz daha kıpırdayamadan işinizi bitiririm ve şuracıkta oturan ve hiç ses etmeyen ihtiyarcık da beni durdurmak için pek bir şey yapamaz.”

“Ama böyle yapmayacaksın,” dedi Riose kendinden emin bir sesle.

“Yapmayacağım,” dedi Devers dostça. “Bir kere, sizi öldürmek savaşı bitirmez. Sanırım sizin geIdiğiniz yerde daha çuval dolusu general vardır.”

“Şahane bir çıkarım.”

“Kaldı ki, sizin işinizi bitirdikten en çok iki saniye sonra karga tulumba edilir ve ya o anda ya da, duruma göre, yavaş yavaş öldürülürüm. Ama öldürüleceğim kesin ve sonu böyle biten planlar yapmaktan nefret ederim. Kârlı bir iş sayılmaz.”

“Mantıklı bir adama benzediğini söylemiştim.”

“Ama istediğim bir şey var be patron. Bize niçin saldırdığınızı bildiğimi söylediğinde neyi kastetmiştin? Bilmiyorum ve tahmin oyunu oynamak kadar da beni huzursuz eden bir şey olamaz.”

“Öyle mi? Hiç Hari Seldon adını duymuş muydun?”

“Hayır. Tahmin oyunu oynamaktan hoşlanmadığımı söyledim.”

Riose, hafifçe gülümsedikten sonra yine dalgın ifadesine bürünen Ducem Barr’a gözucuyla baktı.

Riose suratını ekşitti. “Sakın oyun oynamaya kalkma, Devers. Sizin Vakıf’ınızla ilgili bir gelenek, ya da bir masal, ya da dosdoğru tarih olan –hangisi olduğu umurumda bile değil– bir iddia var ve bu da ikinci İmparatorluk’u eninde sonunda kuracağınız şeklinde. Hari Seldon’ın psikotarih zırvalarını oldukça ayrıntılı biçimde biliyorum ve sizin İmparatorluk’a yönelik kaçınılmaz ve saldırganca niyetlerinizi de.”

“Demek böyle.” Devers başını düşünceli biçimde salladı. “Peki bütün bunları kim söyledi?”

“Önemli mi?” dedi Riose tehlikeli bir yumuşaklıkla. “Sen burada hiçbir şey soracak durumda değilsin. Seldon masalı hakkında neler bildiğini öğrenmek istiyorum.”

“Ama eğer bu bir masalsa...”

“Kelimelerle oynama, Devers.”

“Oynamıyorum. Aslında, size hepsini dosdoğru anlatacağım. Bunun hakkında bildiklerimin hepsini siz de biliyorsunuz. Saçma şeyler bunlar, yarı yarıya palavra. Her gezegenin kendi öyküleri vardır; onlarsız olmaz. Evet, bu tür laflar benim kulağıma kadar geldi... Seldon, İkinci İmparatorluk vesaire. Geceleri çocukları uyutmak için anlatılırlar. Veletler yorganlarının altına kıvrılır ve cep yansıtıcılarıyla Seldon’ın maceralarını ezberlerler. Ama sadece çocuklar içindir. En azından aklı başında yetişkinleri ilgilendirmez.” Tüccar başını iki yana salladı.

İmparatorluk generalinin bakışları kararmıştı. “Gerçekten böyle mi? Yalanlarını boşa harcıyorsun, adamım. Terminus gezegeninde bulundum. Vakıf’ınızı biliyorum. Onunla yüz yüze geldim.”

“Siz de kalkmış hâlâ bana soruyorsunuz. Bana, on yıldır oraya toplam iki ay bile ayak basmadığım halde. Vaktinizi boşa harcıyorsunuz. Ama derdiniz masallarsa, savaşınıza hiç durmayıp devam edin.”

Barr ilk kez ve ılımlı bir tonla araya girdi. “Bu durumda Vakıf’ın kazanacağından kesinlikle eminsiniz demek ki.”

Tüccar ona döndü. Yüzü hafifçe kızardı ve şakağındaki eski bir yara izi bembeyaz belli oldu. “Bak sen, sessiz ortak. Söylediklerimden bu sonucu nasıl süzebildiniz, üstat?”

Riose başıyla hafifçe onay verince, Siwennalı alçak sesle konuşmaya devam etti. “Çünkü eğer savaşı kaybedebileceğinize ve yenilginin sonuçlarına katlanmak zorunda kalabileceğinize dair en ufak bir kuşkunuz olsaydı, savaş fikrini bu denli rahat karşılamazdınız. İnanın bana, biliyorum. Benim gezegenim bir kez katlanmak zorunda kalmıştı ve hâlâ da kalıyor.”

Lathan Devers sakalını çekiştirdi, hasımlarının önce birine, sonra ötekine baktı, ardından kısa bir kahkaha attı. “Bu hep böyle midir, patron. Dinle.” Ciddileşmişti. “Yenilgi nedir? Savaşlar gördüm ve yenilgiler. Galipler her şeyi devralsalar kaç yazar? Kim rahatsız olur? Ben mi? Benim gibi sıradan insanlar mı?” Başını alayla salladı.

“Şunu kafalarınıza iyice sokun,” dedi tüccar güçlü ve içten bir sesle, “ortalama bir gezegeni beş ya da altı tane şişko zibidi yönetir. Yumruk onların burunlarına iner ama ben huzurumu onlar için kesinlikle bozacak değilim. Anlıyor musunuz? Halk mı dediniz? Sıradan insanlar mı? Tabii, içlerinden bazıları ölür, sağ kalanlarsa bir süre fazladan vergi verirler. Ama sonra her şey rayına oturur ve bu kez farklı beş ya da altı şişko zibidiyle yine eski tas eski hamam olur.”

Ducem Barr’ın burun delikleri genişledi ve sağ elinin yaşlı kasları seğirdi; ama o hiçbir şey demedi.

Lathan Devers bakışlarını ona dikmişti. Hiçbir şeyi kaçırmıyordu. “Bakın,” dedi. “Hayatımı uzayda üç kuruşluk araç gerecimi satıp İşletme’den bedava birayla fıstığımı almak için harcadım. Ama orada bazı şişkolar var,” –başparmağıyla omzunun arkasını işaret etmişti– “evlerinde otururlar, ben ve benim gibilerin emeğinin kaymağını yiyerek yıllık gelirimi bir dakikada kazanırlar. Diyelim ki Vakıf’ı siz idare ettiniz. Bize yine ihtiyacınız olacak. Bize İşletme’nin olduğundan da çok ihtiyacınız olacak... Çünkü neyin nerede olduğundan haberiniz yok ve nakit akışını size ancak biz sağlarız. İmparatorluk’la daha kârlı bir anlaşma yapabiliriz. Evet, yaparız; ben bir işadamıyım. Eğer kâr edeceksem, hiç durmam.”

Alaycı bir meydan okumayla baktı iki adama.

Sessizlik dakikalar boyunca bozulmadı ve sonra küçük bir silindir tıkırdayarak iletişim deliğine düştü. General ruloyu açtı, yazılara bir göz attıktan sonra görselleri de taradı.

“Hareket halindeki her geminin konumunu gösteren bir plan hazırlansın. Silahlı savunma için emirlerimi bekleyin.”

Pelerinine uzandı. Onu omuzlarına bağlarken Barr’a tekdüze bir sesle fısıldadı: “Bu adamı size bırakıyorum. Sonuç almanı bekliyorum. Bu bir savaştır ve başarısızlıklar karşısında çok zalim olabilirim. Unutmayınız!” İkisine de ayrı ayrı selam verdikten sonra odayı terk etti.

Lathan Devers generalin ardından baktı. “Eh, birileri bunun canını çok kötü yakacak,” dedi. “Neler oluyor?”

“Bir savaş, besbelli ki,” diye tersledi Barr. “Vakıf kuvvetleri ilk çatışmaları için çıkış yapıyorlar. Benimle gelseniz iyi olur.”

Odada silahlı askerler vardı. Tavırları saygılı ve yüzleri ifadesizdi. Devers yaşlı ve kibirli Siwennalının peşi sıra terk etti odayı.

Götürüldükleri oda daha küçük ve daha sadeydi. İki karyola, bir vizekran, bir duş ve tuvalet vardı. Askerler dışarı çıktılar ve kalın kapı üzerlerine gümleyerek kapandı.

“Pöh!” Devers çevresine hoşnutsuzca göz gezdirdi. “Bu iş kalıcıya benziyor.”

“Kalıcı,” dedi Barr kısaca. Yaşlı Siwennalı sırtını döndü.

Huzursuzlanan tüccar, “Senin derdin ne, üstat?” diye sordu.

“Derdim yok. Benim gözetimime verildin, hepsi bu.”

Tüccar ayağa kalktı ve yaklaştı. Gövdesi, hareketsiz duran soyluyu gölgeliyordu. “Öyle mi? Ama sen de bu hücrede benimle berabersin ve buraya getirilirken silahlar bana olduğu kadar sana doğru da çevrilmişlerdi. Dinle, benim savaş ve barış üzerine olan fikirlerim senin asabını çok bozdular.”

Boş yere bekledi. “Pekala, bak sana bir şey sorayım. Senin ülkenin de bir vakitler yenildiğini söylemiştin. Kim tarafından? Uzak bulutsulardan gelen kuyrukluyıldız insanları mı?”

Barr bakışlarını kaldırdı. “İmparatorluk tarafından.”

“Bak sen. Peki, burada ne işin var?”

Barr çok şey anlatan bir sessizlik içindeydi.

Tüccar alt dudağını öne çıkardı ve başını ağır ağır salladı. Sağ bileğindeki yassı halkalı bileziği çıkararak uzattı. “Buna ne dersiniz?” Bileziğin bir eşi de sol bileğinde takılıydı.

Siwennalı takıyı aldı. Tüccarın işaretine uyup yavaşça kendi bileğine taktı. Teninde çok kısa süren tuhaf bir gıdıklanma oldu.

Devers’in sesi o anda değişmişti. “Pekala, üstat, harekete geçme sırası sende artık. Sadece rastgele konuş. Eğer bu odada bir dinleme böceği varsa bile hiçbir şey duyamayacaklardır. Bileğindeki şey bir alanbozandır, gerçek bir Mallow tasarımı. Buradan galaksinin ucuna dek hangi gezegene insen yirmi beş krediye satarsın. Sana beleş veriyorum. Konuşurken dudaklarını kıpırdatma ve endişelenme. Buna alışman gerek.”

Ducem Barr’ın üzerine aniden bir usanç çökmüştü. Tüccarın delici bakışları ışıl ışıl ve ısrarlıydı. Onun beklentilerine yanıt veremeyeceğini sandı.

“İstediğin nedir?” diye sordu Barr. Sözcükleri kıpırtısız dudaklarının arasında gevelemişti.

“Sana söyledim. Bizim yurtsever dediğimiz kişiler gibi laflar ediyorsun. Ama kendi gezegenin de İmparatorluk tarafından ezilmiş ve işte sen burada onların sarı saçlı generaliyle top oynamaktasın. Pek anlamlı görünmüyor, ha, ne dersin?”

“Ben üzerime düşeni yaptım,” dedi Barr. “İmparatorluk’un genel valisi benim sayemde öldü.”

“Yapma yahu? Yakınlarda mı oldu bu iş?”

“Kırk yıl önce.”

“Kırk... yıl... önce!” Kelimelerin tüccar için özel bir anlamı var gibiydi. Somurttu. “Anılarla yaşamak için fazlaca uzun bir süre. General üniforması giyen şu genç fırlama bunu biliyor mu?”

Barr başıyla onayladı.

Devers’in gözleri düşünceyle kararmıştı. “İmparatorluk’un kazanmasını mı istiyorsun?”

O zaman Siwenna’nın yaşlı soylusu derin bir öfkeyle patladı. “İmparatorluk ve ona bağlı her şey evrensel bir felaketle cehennemin dibine gitsin. Siwenna’nın tümü bunun için her gün dua ediyor. Bir zamanlar erkek kardeşlerim vardı, ablam, babam. Ama şimdi de çocuklarım var, ve de torunlarım. General onları nerede bulacağını iyi biliyor.”

Devers bekledi.

Barr fısıltıyla devam etti. “Ama eğer sonuç alınacak riski mazur gösterecekse bu beni durduramaz. Onlar nasıl ölmeleri gerektiğini bileceklerdir.”

“Demek bir zamanlar bir genel vali öldürdün?” dedi tüccar yumuşak bir sesle. “Biliyor musun, bazı şeyler yerli yerine oturuyor. Bir zamanlar bir valimiz olmuştu, adı Hober Mallow’du. Siwenna’yı ziyaret etmişti; senin gezegenin bu, öyle değil mi? Orada Barr adında bir adamla tanışmıştı.”

Ducem Barr sertçe, kuşkuyla bakıyordu. “Bu konuda ne biliyorsun?”

“Vakıf’taki her tüccarın bildiğini. Sen buraya benim ağzımdan laf almak için konmuş yaşlı bir kurnaz olabilirsin. Tamam, sana silah doğrulturlar ve sen İmparatorluk’tan nefret edersin ve onun mahvolmasını yürekten dilersin, ben de senin için yanıp tutuşurum ve bildiğim ne varsa sayıp dökerim ve general de nasıl memnun olur ama! Hiç şansın yok be üstadım!

“Ama her halükârda bana Siwennalı Onum Barr’ın oğlu olduğunu kanıtlamanı istiyorum... katliamdan kurtulabilen altıncı ve en genç oğul.”

Ducem Bar’ın elleri duvardaki bir nişten aldığı madeni kutuyu açarken titriyordu. Kutudan çıkardığı madeni nesne tüccarın ellerine bırakırken hafif bir şıkırtı çıkardı.

“Bak buna,” dedi.

Devers baktı. Zincirin şişkin orta halkasını göz hizasına dek kaldırdı ve dişlerinin arasından sövdü. “Ya bu Mallow’un mührü ya da ben uzay çarpmış bir çömezim. Tasarımı yapılalı elli yıldan bir gün daha az geçmemiş.”

Bakışlarını kaldırdı ve gülümsedi.

“Ver elini, üstat. İnsan boyunda nükleer bir koruma kalkanı istediğim tüm kanıttır.” Koca elini uzattı.

6 GÖZDE

Minik gemiler boşluğun derinliklerinden kopup geldiler ve büyük donanmanın ortasına daldılar. Ne bir kez bile ateş ettiler ne de enerji attılar... savaş gemileriyle dolu bölgede zikzaklar çizerek dolaştıktan sonra, İmparatorluk tekneleri hantal hayvanlar gibi peşlerine düşmeye çabalarken, son hızla dışarı fırladılar. Uzayın karanlığında toplu iğne başı gibi iki parlama oldu ve minik güvelerden ikisi atomlarına ayrıldı ama kalanlar çoktan uzaklaşıp gitmişlerdi.

Dev gemiler boşluğu araştırdılar, sonra asıl görevlerine geri döndüler ve kuşatmanın muazzam ağı gezegenden gezegene atlayarak örülmeye devam etti.

Brodrig’in üniforması vakurdu, özenle dikilmiş ve özenle giyilmişti. Halen İmparatorluk’un geçici genel karargahı olan Wanda adlı silik gezegenin bahçelerinde rastgele geziniyordu; yüz ifadesi kasvetliydi.

Bel Riose, yaka düğmeleri açık ve gri-siyah rengiyle hüzün veren üniforması içinde onunla birlikte yürüyordu. Riose geniş ve yassı yapraklarıyla beyaz güneşi gölgeleyen ağacımsı eğreltiotunun mis kokusu altındaki pürüzsüz, siyah sırayı işaret etti. “Şunu görüyor musunuz, efendim? İmparatorluk’tan kalma bir andaç. Fabrikalar ve saraylar unutulmuş viraneler halinde yıkılırlarken, âşıklar için konulmuş süslü sıralar hâlâ taptaze ve işe yarar durumda bekliyorlar.”

II. Cleon’un özel sekreteri önünde dimdik ayakta durur ve yukarıdaki yaprakları fildişi asasının ölçülü vuruşlarıyla kırparken Riose sıralardan birine oturdu.

Bacak bacak üstüne attı ve karşısındakine bir sigara ikram etti. Konuşmaya başlarken bir yandan da kendine bir tane yaktı. “Sizin gibi işinin ehli bir gözlemciyi yollaması Majesteleri’nin aydınlık hikmetinden beklenmesi gereken bir şeydi. Daha önemli ve belki de daha acil sorunların sınır bölgesindeki küçük bir harekatı gölgede bırakması olasılığının bende yarattığı endişeyi hafifletiyor.”

“İmpator’un her yerde gözü vardır,” dedi Brodrig alışkanlıkla. “Harekatınızın önemini küçümsemiyoruz; yine de zorluğunun bir parça da olsa abartılmış olduğu düşüncesindeyiz. Bize bir kuşatmanın karmaşık ön manevralarını yapmak zorunda bıraktıracak kadar etkili bir engeli küçücük gemileriyle oluşturabilmeleri söz konusu dahi olmamalıydı.”

Riose kızardı ama kendine hakim olmayı başardı. “Adamlarımın yaşamlarını riske atamam –zaten yeterince az sayıdalar– ya da yerlerine yenilerini koymanın mümkün olmadığı gemilerimi fazlaca sert bir saldırıyla mahvedemem. Ne denli zor olursa olsun bir kuşatmanın konulması kayıplarımı dörtte üç oranında indirecektir. Bunun askeri nedenlerini dün açıklamak cüretinde bulunmuştum.”

“Hadi ama, ben bir asker değilim. Bu vakada bana açık ve seçik bir biçimde doğru gelen bir şeyin aslında yanlış olduğunu iddia ediyorsunuz. Bu kadarını hoş göreceğiz. Ancak sizin uyarılarınız çok daha ileri gidiyor. İkinci başvurunuzda takviye isteminde bulunmuşsunuz. Üstelik bu takviyeyi henüz bir tek müsademeye bile girmediğiniz küçük ve barbar bir düşmana karşı istemiştiniz. Bu koşullar altında daha fazla destek verilmesi için talepte bulunmak neredeyse kişisel yetersizliğin ya da, eğer özgeçmişiniz cesaret ve yaratıcılığınızın yeterli bir kanıtı olmasaydı, daha da kötüsünün belirtisi kabul edilebilirdi.”

General soğuk bir sesle, “Size teşekkür ederim,” dedi. “Ama cesurlukla körlük arasında büyük bir fark olduğunu da anımsatmak isterim. Düşmanınızı tanıyorsanız ve alacağınız riskleri kabaca da olsa hesaplayabiliyorsanız belirleyici bir kumara atılabilirsiniz; ama hiç bilinmeyen bir düşmana karşı sırf harekete geçmek bile başlı başına cesaret işidir. Aynı adamın bir gün engelli bir yarışı başarıyla tamamlarken ertesi gün oturma odasındaki eşyalara niçin takılıp düşebildiğini sorgulamalısınız.”

Brodrig karşısındakinin sözlerini parmaklarının kibar bir hareketiyle kesip bir yana attı. “Heyecan verici sözle ama tatmin etmekten çok uzak. Siz bu barbar gezegende bizzat bulundunuz. Dahası üzerine titrediğiniz şu esiriniz, şu tüccar var. Esirinizle birbirinizden büsbütün habersiz sayılmazsınız.”

“Sayılmam mı? İki yüz yıldır soyutlanmış konumda gelişen bir gezegeni bir aylık ziyaretle zekice düzenlenmiş bir saldırı yapacak kadar iyi yorumlamanın zorluğunu takdir etmenizi diliyorum. Ben bir askerim, eteraltı üç boyutlu bir serüven filminin yarık çeneli, fıçı göğüslü kahramanı değil. Bir tek esir, hele ki düşman gezegenle hiçbir bağlantısı olmayan ticari bir grubun silik bir üyesi, düşmanın stratejik sırlarını bana malum kılamaz.”

“Onu sorguladınız mı?”

“Sorguladım.”

“Öyleyse?”

“Yararlıydı ama belirleyici olmadı. Ufacık, dikkate değmez bir gemisi var. Sadece eğlendirici özellikte ufak tefek oyuncaklar satıyor. En ilginçlerinden birkaçını İmparator’a göndermek üzere seçtim. Doğaldır, gemi ve çalışma biçimiyle ilgili anlayamadığım bir yığın şey var ama kabul edersiniz ki ben bir teknisyen değilim.”

Brodrig, “Ama elinizde bu tür elemanlarınız var,” diye dikkat çekti.

“Bunun ben de bilincindeyim,” dedi general hafiften iğneleyici bir sesle. “Ama o aptalların benim ihtiyaçlarıma yanıt verebilmek için daha kırk fırın ekmek yemeleri gerek. Geminin taşıdığı alışılmadık nükleer devrelerin nasıl çalıştıklarını kavrayabilecek yetenekte adamlar istedim. Henüz bir yanıt alamadım.”

“Bu tür görevliler gelişigüzel dağıtılamayacak kadar kıymetlidir, general. Eminim geniş yetki bölgenizde çekirdek fiziğinden anlayan bir kişi mutlaka vardır.”

“Öyle birisi olsaydı önce küçük filomdaki iki savaş gemisinin aksayan, kötürümleşmiş motorlarını onartırdım. Yeterince yakıtı kalmadığı için büyük bir çatışmaya girmekten aciz olan donanmanın iki gemisi. Bütün kuvvetimin beşte birini, cephe gerisindeki hatlarımızı pekiştirmek gibi bir leşkargalığıyla görevlendiriyorum.”

Sekreterin parmakları sabırsızca kıpırdıyorlardı. “Bu durumda olan sadece siz değilsiniz, general. İmparator’un da benzer dertleri var.”

General hiç içmediği ve paçavraya dönen sigarasını attı, bir başkasını yaktı ve omuz silkti. “Eh, şu anda asıl olan birinci sınıf teknisyenlerin bulunmamaları değil. Ama en azından psikosondam çalışır durumda olsaydı, tutsağımla ilgili daha fazla yol katedebilirdim.”

Sekreterin kaşları kalktı. “Sizin bir sondanız mı var?”

“Eski bir tane. İlk kez ihtiyacım olduğunda beni yarı yolda bırakan ıskartalık bir mal. Tutsağa uykusu sırasında uyguladım ve hiçbir veri alamadım. Sonda da buraya kadarmış. Kendi adamlarımın üzerinde denedim ve sonuç oldukça uygundu ama teknisyenlerimden biri bile aynı sondanın tutsakta niçin başarısız kaldığını açıklayamıyor. Ducem Barr –bir teknisyen olmasa bile böyle şeylere eli yatkındır– tutsak çocukluğundan beri yabancı çevrelere ve nöronal uyarılara maruz kaldığı için ruhsal aygıtının sonda tarafından etkilenmiyor olabileceğini ileri sürdü. Bilemiyorum. Ama bu adam işe yarayabilir. Bu umutla tutuyorum elimde.”

Brodrig asasına yaslandı. “Başkentte bir uzman olup olmadığına bakacağım. Bu arada, bahsettiğin şu diğer şahıs, şu Siwennalı neyin nesidir? Yanınızda çok fazla düşman taşıyorsunuz.”

“Düşmanı tanıyor. Onu da ileride sağlayabileceği yararları göz önünde bulundurarak bekletiyorum.”

“Ama o bir Siwennalı ve yasaklı bir asinin oğlu.”

“O yaşlı ve güçsüz bir adam ve ailesi de rehin görevi görüyor.”

“Anlıyorum. Yine de şu tüccarla kendim konuşmak isterim.”

“Tabii ki.”

“Yalnız,” diye vurguladı sekreter soğuk bir tavırla.

“Tabii ki,” diye kibarca yineledi Riose. “İmparator’un sadık bir kulu olarak onun kişisel temsilcisini amirim kabul ederim. Ancak, tüccar kalıcı karargahımızda tutulduğuna göre, cephe bölgesini ilginç bir anda bırakmak zorunda kalacaksınız.”

“İlginç mi? Nasıl yani?”

“İlginç çünkü kuşatma bugün tamamlanıyor. İlginç çünkü Yirminci Sınır Filosu bir haftaya kadar direncin merkezine doğru harekete geçecek.” Riose gülümsedi ve sırtını döndü.

Belli belirsiz de olsa, Brodrig kendini yaralanmış hissetti.

7 RÜŞVET

Çavuş Mori Luk ideal bir erbaştı. Ülker Takımyıldızı’ndan, toprakla uğraşmanın ve boş yere çabalayıp durmanın sıkıntılı boyunduruğunu ancak askerlik kariyerinin kırabileceği dev tarım gezegenlerinin birinden gelmişti ve bunu her haliyle belli ediyordu. Tehlikeye pervasızca atılacak kadar düş gücünden yoksun ve onunla baş edebilecek kadar da güçlü ve çevikti. Emirleri ânında uygular, astlarını kararlılıkla yönetir ve generalini şaşmaz biçimde ve taparcasına severdi.

Bütün bunların yanı sıra neşeli bir doğası da yok değildi. Görevi sırasında bir adamı gözünü bile kırpmadan öldürebilir ama ona bir an bile düşmanlık duymazdı.

Çavuş Luk’un içeri girmeden önce kapı sinyaline basması da ölçülülüğünün başka bir göstergesiydi çünkü hiç haber vermeden içeri dalmak da pekala yetkileri dahilindeydi.

İçerideki iki kişi başlarını akşam yemeklerinden kaldırdılar ve birisi eski püskü cep vericisinin şevkle vızıldayan çatlak sesini kesmek için ayağıyla uzandı.

“Yine mi kitap?” diye sordu Lathan Devers.

Çavuş sımsıkı sarılmış bir film rulosunu uzattı ve ensesini kaşıdı. “Bunlar mühendis Orne’a ait ama geri istiyor. Yani, onları çocuklarına gönderecek, bir çeşit anı olsun diye.”

Ducem Barr silindiri elinde merakla çevirdi. “Mühendis bunu nereden bulmuş olabilir? Bir vericisinin de olduğunu söyleme sakın.”

Çavuş başını kesinlikle ve olumsuz anlamda salladı. Karyolanın dibindeki haşatı çıkmış vericiyi gösterdi. “Burada bundan başkası yok. Şimdi şu adam, Orne, kitabı işgal ettiğimiz domuz ahırından farksız gezegenlerden birinde ele geçirdi. Kitabı koca bir binada tek başına saklıyorlardı ve onu durdurmaya çalışan yerlilerden birkaçını öldürmek zorunda kaldık.”

Kitaba beğeniyle baktı. “İyi bir armağan... çocuklar için.”

Durakladı, sonra sinsice devam etti: “Bu arada ortalıkta müthiş haberler dolaşıyor. Sadece söylenti ama yine de hoş. General bir kez daha becerdi!” Sözlerini başıyla ağır ağır ve ciddiyetle onaylamıştı.

“Öyle mi?” dedi Devers. “Peki, ne yaptı?”

“Daha ne yapsın, kuşatmayı tamamladı.” Çavuş babacan bir edayla kıkırdadı. “İlginç bir adam, vesselam. İyi iş çıkarmadı mı? Büyük konuşmayı seven gevezelerden birisi her şeyin pürüzsüz ve tıpkı kürelerin müziği gibi –artık her ne demekse– olup bittiğini söylüyor.”

Barr, “Büyük saldırı başlıyor mu?” diye sordu baldan tatlı bir sesle.

Coşkulu yanıt, “Umarım,” şeklindeydi. “Kolum yine tek parça haline geldiğine göre gemime dönmek istiyorum artık. Bütün gün kıçüstü oturup durmaktan usandım.”

Devers ansızın, “Al benden de o kadar,” diye öfkeyle mırıldandı. Bir bakla vardı ağzında ama çıkaramıyordu.

Çavuş ona kararsız gözlerle baktı ve, “Artık gitmeliyim,” dedi. “Yüzbaşı birazdan devriyeye çıkar ve beni burada bulmasını istemem doğrusu.”

Kapıda durakladı. “Bu arada, efendim,” dedi tüccara âni, sakar bir utangaçlıkla, “karımdan haber aldım. Ona göndermem için bana verdiğiniz küçük soğutucu çok iyi işliyormuş. Hiç masraf çıkarmıyor ve eşim bir aylık yiyeceğimizi dondurulmuş halde koruyabiliyor. Sağolun.”

“Sorun değil. Unut gitsin.”

Ağır kapı sırıtan çavuşun ardı sıra sessizce kapandı.

Ducem Barr koltuğundan kalktı. “Eh, soğutucunun karşılığını yeterince ödediğini söyleyebiliriz. Hadi, şu yeni kitaba bir göz atalım. Ah, adı silinmiş.”

Filmin yarım metre kadarını açtı ve ışığa tuttu. Sonra mırıldandı: “Çavuşun da diyeceği gibi, şu işe bakın hele! Bu kitap Summa’nın Bahçesi, Devers.”

“Deme?” dedi tüccar hiç umursamadan. Kaldığı kadarıyla akşam yemeğini bir kenara itti. “Otur, Barr. Bu eski zaman edebiyatını dinlemenin bana bir yararı yok. Çavuşun dediğini duydun mu?”

“Evet, duydum. Ne olmuş?”

“Saldırı başlayacak. Biz ise burada pinekliyoruz!”

“Nerede pineklemek isterdin?”

“Neyi kastettiğimi biliyorsun. Beklemenin yararı yok.”

“Yok mu acaba?” Barr eski filmi vericiden dikkatle çıkarıyor ve yerine yenisini koyuyordu. “Şu geçen ay boyunca Vakıf tarihini bana epey anlattın ve anladığım kadarıyla eski önderler de krizler sırasında oturup beklemekten öte pek bir şey yapmamışlar.”

“Ah ama onlar ne yaptıklarını biliyorlardı, Barr.”

“Biliyorlar mıydı dersin? Sanırım bunu her şey olup bittikten sonra söylemişlerdir ve belki de doğruydu. Ama eğer nereye gittiklerini bilmeseler, işlerin bu kadar iyi sonlanmayacağına dair bir delil de yok ortada. Ciddi ekonomik ve toplumsal güçler tek tek bireyler tarafından yönetilemez.”

Devers dudak büktü. “İşlerin daha kötü sonlanacağına dair bir delil de yok. Tersine tartışıyorsun.” Bakışları kararmıştı. “Diyelim ki onu vurdum.”

“Kimi? Riose’u mu?”

“Evet.”

Barr iç çekti. Yaşlı gözlerine çok uzun bir süre öncesinin anılarıyla birlikte huzursuzluk da gelmişti. “Suikast çıkar bir yol değil, Devers. Yirmi yaşındayken bir provokasyona kapılıp ben de denedim... ama bu hiçbir şeyi çözmedi. Siwenna’yı bir hayduttan kurtardım ama İmparatorluk’un boyunduruğu aynen kaldı; önemli olan da bu boyunduruktu zaten, haydutun kendisi değil.”

“Ama Riose basit bir haydut değil, üstat. O bütün lanet olası ordu demek. O olmadan ordu bir arada bile duramaz. Ona bebekler gibi sarılıyorlar. Adı her anıldığında şu dışarıdaki çavuşun salyaları akıyor.”

“Olsun. Başka komutanlar ve başka ordular var. Daha derine inmelisin. Sözgelimi, şu Brodrig... İmparator’a onun kadar sözü geçen başka kimse yok. Riose on tanesi için çırpınırken, o bir kalemde yüzlerce savaş gemisini alabilir. Onun ününü biliyorum.”

“Biliyorsun demek. Neyiyle ünlüymüş peki?” Tüccarın gözleri merakla kazandıklarını düş kırıklığıyla yitiriyorlardı.

“Bir cep rehberi mi istiyorsun? Adam dur durak bilmeden yağcılık yaparak İmparator’un kaprislerini tatmin eden ayaktakımından hergelenin teki. Kendileri de haşereden sayılan saray ahalisince nefret ediliyor çünkü ne bir soyu sopu var ne de alçakgönüllü. Hemen her şeyde İmparator’a danışmanlık ve en pis işlerinde de maşalık yapıyor. İnançsızlığı tercih etmiş ama zorunluluktan ötürü sadık davranıyor. Koca İmparatorluk’ta haydutlukta onun kadar mahir ve zevklerinde onun kadar kaba başka bir kişi daha yoktur. Dediklerine göre İmparator’un gözüne girebilmenin yolu ondan geçiyormuş ve bunun tek yolu da rezilleşmekten ibaret.”

“Vay be!” Devers titizlikle düzeltilmiş sakalını düşünceli bir tavırla çekiştirdi. “İmparator da onu buraya Riose’a göz kulak olması için gönderdi. Bir fikrim olduğunu biliyor musun?”

“Şimdi biliyorum.”

“Diyelim ki şu Brodrig bizim ordunun sevgilisi genç generalimizden pek hoşlanmamış olsun.”

“Halihazırda, büyük bir olasılıkla öyledir. Sevebilmek gibi bir yeteneği mevcut değil.”

“Diyelim ki hiç ama hiç hoşlanmasın. Bu, İmparator’un kulağına kadar gidebilir ve Riose’un başı derde girebilir.”

“Evet. Büyük ihtimalle. Ama bunun nasıl olacağını düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum. Rüşvete açık olsa gerek sanırım.”

Yaşlı soylu kibarca güldü. “Evet, bir şekilde ama çavuşa verdiğin rüşvet gibi değil... cep soğutucusuyla olmaz. Hem onun düzeyine erişebilsen bile buna değmeyecektir. Onun kadar kolay rüşvet verebilecek başka bir kişinin daha olduğunu sanmıyorum; ama adam yozlaşmayı bile dürüstçe yapamıyor. Fiyatı ne olursa olsun, kaypaklık etmeden duramaz. İyisi mi sen başka bir yöntem düşün.”

Devers bir bacağını diğer dizinin üzerine attı ve ayak başparmağını endişeyle kıpırdattı. “Ancak, ilk izlenim...”

Sustu; kapı sinyali bir kez daha yanıp sönmeye başlamış ve çavuş eşikte yine belirmişti. Heyecanlıydı, ablak suratı asılmış ve kızarmıştı.

İkircikli bir saygı gösterisi girişiminde bulunarak, “Efendim,” diye başladı söze, “soğutucu için müteşekkirim ve ben basit bir köy çocuğu, sizler ise lordlar olduğunuz halde beni hep muhatap kabul ettiniz.”

Ülker Takımyıldızı şivesi kendini iyice belli etmişti ve dedikleri neredeyse hiç anlaşılmayacaktı. Heyecanının arasında, hantal köylü kökeni bunca yıl ve zahmetle edindiği askerce duruşunu bir çırpıda silip atmıştı.

“Ne oluyor, sorun nedir, çavuş?” dedi Barr yumuşak bir sesle.

“Lord Brodrig sizi görmeye geliyor. Yarın! Biliyorum çünkü yüzbaşı adamlarımı yarın lord tarafından denetlenmek üzere hazır etmemi istedi. Sizi... uyarmamın doğru olacağını düşündüm.”

“Teşekkür ederiz, çavuş,” dedi Barr. “Bunu takdir ediyoruz. Ama her şey yolunda, asker, heyecana gerek...”

Ama Çavuş Luk’un yüzündeki ifade şimdi korkuya dönüşmüştü. Boğuk bir fısıltıyla konuştu: “Onun hakkında anlatılan öyküleri bilmiyorsunuz. Ruhunu bir boşluk iblisine satmış. Hayır, gülmeyiniz. Bunlar çok korkunç öyküler. Her yere onun peşi sıra giden ışın tabancalı adamları olurmuş ve canı çektiğinde karşılarına kim çıkarsa vurmalarını istermiş. Muhafızlar zavallıyı vururlarmış, o ise kahkahalarla gülermiş. Diyorlar ki İmparator’un bile ondan ödü koparmış ve İmparator’u vergileri artırmaya ve halkın feryadına kulak tıkamaya zorlarmış.

“Üstelik, dediklerine göre, generalden de nefret ediyormuş. General çok büyük ve çok bilge olduğu için Brodrig onu öldürmek istiyor diyorlar. Ama bunu beceremiyor çünkü general kiminle olsa baş edebilir ve ayrıca Lord Brodrig’in yarar bir adam olmadığını da çok iyi biliyor.”

Çavuş gözlerini kırpıştırdı; kendi coşkusuna ani bir utangaçlıkla gülümsedi ve kapıya doğru geriledi. Başını onaylar tarzda, sarsarcasına salladı. “Sözlerimi hafife almayın! Kendinizi kollayın!”

Kaçarcasına dışarı çıktı.

Devers başını kaldırdı. Aklından nelerin geçtiği belli olmuyordu. “Bu işleri kısmen yoluna koyuyor, ne dersin, üstat?”

“Brodrig’e bağlı,” dedi Barr. “Sen ne dersin?”

Ama Devers dinlemiyor, düşünüyordu.

Hem de derin derin.

Lord Brodrig ticaret gemisinin basık kamarasına başını eğerek girdi ve silahlı kabadayıları da çatılmış kaşları ve hazır tabancalarıyla peşi sıra onu izlediler.

Özel sekreter o anda hiç de ruhunu yitirmiş bir kişi izlenimi vermiyordu. Boşluk iblisi onu satın almışsa bile üzerinde mülkiyetini belirtir bir iz bırakmamıştı. Aksine Brodrig en son saray modası giysileriyle bir askeri üssün sert ve çıplak çirkinliğini yumuşatmaya gelmiş bir manken gibiydi.

Giysilerinin parıltılı ve lekesiz çizgileri boyunu olduğundan daha uzun gösteriyor ve tüccara soğuk ve duygusuz gözleriyle uzun burun kavisinden aşağı küçümsercesine bakıyordu; fildişi asasını yere dayadı ve ona müşkülpesent bir edayla yaslanırken el bileklerindeki sedef takılar hafifçe uçuştular.

“Hayır,” dedi tüccara elinin hafif bir hareketiyle, “siz burada kalınız. Oyuncaklarınızı unutun, beni hiç ilgilendirmiyorlar.”

Kendine bir iskemle çekti, beyaz asasının ucuna iliştirilmiş yanardöner bir kumaş parçasıyla tozunu aldı ve oturdu. Devers’in bakışları diğer iskemleye doğru gitti ama Brodrig tembelce, “İmparatorluk’un bir lordu karşısında ayakta duracaksınız,” dedi. Gülümsedi.

Devers omuz silkti. “Eğer mallarımla ilgilenmiyorsanız, niçin buradayım?”

Özel sekreter buz gibi bir sessizlik içinde bekledi ve Devers usulca, “Efendim?” diye ekledi.

“Gizlilik için,” dedi sekreter. “Uzayda iki yüz parsek yolu sırf sizin incik boncuğunuzu gözden geçirmek için gelmiş olmam mümkün mü? Benim gerçek istediğim sensin.” İşlemeli bir kutudan küçük, pembe bir hap çıkardı ve dişlerinin arasına kibarca yerleştirdi. Hapı beğeniyle ve yavaş yavaş emmeye başladı.

“Sözgelimi,” dedi, “kimsiniz? Bütün bu askeri cinneti yaratan barbar gezegenin bir yurttaşı mısınız gerçekten?”

Devers başını sıkıntıyla sallayarak onayladı.

“Onun savaş diye adlandırdığı şu hırgürün başlamasından sonra mı yakalandınız? Genç generalimizden söz ediyorum.”

Devers başını bir kez daha salladı.

“Pekala! Görüyorum ki, benim değerli yabancım, konuşkanlığınız dibe vurmuş durumda. Ben yolu sizin için açacağım. Generalimiz muazzam miktarlarda enerji transferleriyle açıkçası anlamsız bir savaşı sürdürüyora benziyor... üstelik aklıselim sahibi bir adamın bir el ateş etmeye bile değer bulmayacağı, cehennemin dibindeki pire kadar bir gezegen uğruna. Ama general için mantıksızdır diyemeyiz. Aksine, çok zeki olduğunu bile söyleyebiliriz. Dediklerimi anlayabiliyor musunuz?”

“Anlayabildiğimi söyleyemem, efendim.”

Sekreter tırnaklarını inceledi ve, “O halde dinlemeye devam ediniz,” dedi. “General adamlarını ve gemilerini kısır bir şan ve şöhret gösterisi için harcamaz. Şandan ve devletin onurundan bahsettiğini biliyorum ama kahramanlar çağının tahammül edilmez yaşlı yarı tanrılarından biri olmak özentisinin hiç de inanılır görünmediği ortada. Burada şan ve şereften öte bir şeyler var... ve size de tuhaf, gereksiz ölçüde özen gösteriyor. Şimdi, eğer siz benim tutsağım olsaydınız ve bana da generalimize yaptığınız gibi bir işe yaramayacak kadar kıt bilgiler verseydiniz, karnınızı deşer ve sizi kendi bağırsağınızla boğardım.”

Devers’in kılı bile kıpırdamamıştı. Bakışları hafifçe oynadı, önce sekreterin kabadayılarından birine kaydı, sonra diğerine. Hazırdılar, hem de hevesle.

Sekreter gülümsedi. “Bakın hele, sessiz bir şeytanımız varmış meğer. Generale göre bir psikosonda bile etkisiz kalmış ve bu da onun hatası çünkü beni genç askeri dehamızın palavra sıktığına ikna etti.” Epey neşeli görünüyordu.

“Benim dürüst tüccarım,” dedi, “benim de bir psikosondam var, hem de tam size uygun bir tane. Şunları görüyor musun?”

Zarif biçimde tasarlanmış ve aynı şey oldukları açıkça görülen pembe ve sarı dikdörtgenleri elinin baş ve işaret parmakları arasında kayıtsızca tutuyordu.

Devers, “Görüyorum,” dedi. “Nakit paraya benziyorlar.”

“Doğru, nakit para... Hem de İmparatorluk’taki en iyi nakit para çünkü arkasında benim mülküm var, ki İmparator’unkinden bile daha geniştir. Yüz bin kredi! Hepsi burada! İki parmağımın arasında! Sizin için!”

“Neye karşılık, efendim? Ben iyi bir tüccarım ama her ticaret çift taraflıdır.”

“Neye mi karşılık? Gerçeğe! General neyin peşinde? Niçin savaşıyor?”

Lathan Devers iç geçirdi ve sakalını düşünceyle sıvazladı.

“Neyin peşinde ha?” Gözleri, paraları teker teker saymakta olan sekreterin parmaklarını takip ediyordu. “Tek kelimeyle İmparatorluk’un.”

“Hah! Ne kadar sıradan! Döner dolaşır hep bu noktaya varır. Ama nasıl? Galaksinin kıyısından İmparatorluk’un zirvesine ulaşan yol niçin bu kadar geniş ve davetkâr?”

“Vakıf’ın sırları vardır,” dedi Devers buruk bir sesle. “Kitapları var, eski kitaplar... o denli eskiler ki, dillerini sadece en yukarıdaki üç beş kişi biliyor. Ama bu sırların üzerine törelerin ve dinin perdesi inmiş ve onları kimse kullanamıyor. Ben denedim ve işte şimdi buradayım... ve orada beni idam fermanım bekliyor.”

“Anlıyorum. Peki bu eski sırlar? Hadi ama, yüz bin kredi için en mahrem ayrıntıları bilmem gerek.”

“Elementlerin dönüştürülmesi,” dedi Devers kısaca.

Sekreterin gözleri kısıldı ve ilgisizliklerini kısmen yitirdi. “Bana söylendiği kadarıyla dönüştürmenin uygulanabilirliği çekirdek fiziği açısından olanaksızmış.”

“Öyledir, eğer nükleer güçler kullanılırsa. Ama eskiler zeki çocuklarmış. Nükleerden daha büyük ve daha temel güçler vardır. Eğer Vakıf bu güçleri kullanmışsa...”

Devers içinde bir şeylerin kıpır kıpır ettiğini hissetti. Olta atılmış, balık yeme vurmaya başlamıştı.

“Devam ediniz,” dedi sekreter ansızın. “Eminim general bütün bunlardan haberdardır. Ama bütün bu tiyatro sona erdiğinde ne yapmak niyetinde?”

Devers’in sesi kaya gibi sertti. “Elementlerin dönüştürülmesi sayesinde İmparatorluk’un tamamında ekonominin dizginlerini eline alacaktır. Riose alüminyumdan tungsten, demirden iridyum üretmeye başladığında, maden hisselerinin paçavra kadar değeri kalmayacaktır. Bazı madenlerin bol, bazılarının ise çok ender bulunmaları üzerine kurulu bütün bir üretim sistemi tamamen rayından çıkacaktır. İmparatorluk’un bugüne dek tanık olmadığı bir başıbozukluk devri başlayacak ve bunu ancak Riose durdurabilecektir. Ayrıca, sözünü ettiğim şu yeni güç meselesi de var, hani Riose’un kullanmakta hiçbir vicdani rahatsızlık duymayacağı.

“Şu anda onu durduracak hiçbir şey yok. Vakıf’ı ensesinden yakalamış durumda ve onunla işini bitirir bitirmez İmparatorluk’unu iki yıl içinde ilan edecektir.”

“Demek böyle.” Brodrig hafifçe güldü. “Demirden iridyum yapmak, dediğiniz buydu, öyle değil mi? Bakın, size bir devlet sırrı vereyim. Vakıf’ın halen generalle iletişim içinde olduğunu biliyor muydunuz?”

Devers irkilmişti.

“Şaşırmış görünüyorsunuz. Niçin olmasın? Şu anda yeterince mantıklı geliyor. Barış yapması için ona yılda yüz ton iridyum önerdiler. Kendi kellelerini kurtarmak için dinsel törelerini çiğneyerek iridyuma çevirecekleri yüz ton demir. Aslında hiç fena sayılmaz ama bizim dürüstlüğüne toz kondurmayan generalimizin reddetmesine şaşmamalı... nasıl olsa hem iridyumu alacak hem de İmparatorluk’u. Zavallı Cleon onu biricik namuslu generali sanmıştı. Benim bıyıklı tüccarım, paranızı hak ettiniz.”

Elindekileri odaya savurdu ve Devers uçuşan paraların peşinden seğirtti.

Lord Brodrig kapıda durdu ve döndü. “Küçük bir anımsatmada bulunayım, tüccar. Şu silahlı oyun arkadaşlarımın ne kulakları vardır, ne dilleri, ne eğitimleri ve ne de zekaları. Duymazlar, konuşmazlar, yazmazlar, hatta psikosondaya bile bir anlam ifade etmezler. Ama ilginç infaz yöntemleri bulmakta uzmandırlar. Seni yüz bin krediye satın aldım dostum. Bana pazarlıkta zarar ettirmeyeceksin. Eğer bir gün satın alındığını unutur da... diyelim ki... konuştuklarımızı Riose’a tekrarlamaya kalkarsan, infaz edilirsin. Ama benim usulümce.”

O zarif yüzde ince gülümsemeyi kanlı bir sırıtışa dönüştüren ani bir değişiklik olmuştu. Devers, asıl mal sahibi olan boşluk iblisini müşterisinin gözbebeklerinde bir an için gördüğünü sandı.

Brodrig’in ‘oyun arkadaşlarının’ tabancalarının önü sıra kendi kamarasına yürüdü.

Ducem Barr’ın sorusuna ise düşünceli bir memnuniyetle yanıt verdi: “Hayır, işin en garip tarafı da bu zaten. O bana rüşvet verdi.”

İki aydır sürmekte olan zorlu savaş Bel Riose’da izini bırakmıştı. Üzerine tam bir ağırlık çökmüştü ve çabuk sinirleniyordu.

Ona taparcasına bakmakta olan Çavuş Luk’a sabırsızca seslendi. “Dışarıda bekle, asker ve benim işim bittiğinde bu iki adamı kamaralarına götür. Ben çağırmadıkça içeri hiç kimse girmeyecek. Hiç kimse, anladın mı?”

Çavuş sert bir selam çakarak kendini dışarı attı ve Riose masasının üzerinde bekleyen kağıtları hoşnutsuzluğunu belli eden bir homurtuyla topladı, en üstteki çekmeceye tıkıştırdı ve çekmeceyi çarparak kapattı.

Sözü uzatmadan, “Oturun,” dedi bekleyen ikiliye. “Çok vaktim yok. Doğrusunu söylemek gerekirse burada hiç olmamalıydım ama sizi görmem gerekiyor.”

Uzun parmakları içine Majesteleri II.