24 Şubat 2021

Bu seriyi bana yazdıran anıların sahibi babam Veli Kınalı’ya…

Beni izlediğini biliyorum, seni çok seviyorum ömürlük dostum.

10 Mart 2021

Bu kitabın finalini yazarken kucağımda uyuyan bebeğim Umut Deniz’e…

1. Bölüm

“Yakup mahalleyi terk etmiş, öyle diyorlar!”

Genç kadın kendini dedikodu kazanının içine düşmüş gibi hissediyordu. Minibüsün ön koltuklarından gelen konuşma seslerine, arka koltukta oturan teyzeler de karşılık veriyordu. Âdeta gıybet hattı kurulmuş, kendisi de onların arasında kalmıştı. Arka beşliden bir atak daha geldi.

“Evini de kiraya vermiş herhâlde. Kapının önünde nakliye kamyonu gördüm.”

Ön taraf durur mu? Tabii ki durmadı ve atağı karşıladı.

“Eşyalarını satıyor galiba. Parasız mı kaldı acaba?”

Hemen yanındaki teyze başını öne doğru uzattı ve sürücü koltuğunda oturan gence baktı.

“Yavrum, siz nasıl ailesiniz? Abin sayılır, Yakup. İnsan cebinde yoksa da kredi çeker yine de evini, eşyalarını sattırmaz! Boyunuzu, posunuzu gören de sizi delikanlı zanneder!”

Kutsal, yola bile odaklanamıyordu çünkü gıybet dinlemek daha güzeldi. Ne var ki konuşulanların hiçbir doğruluğu yoktu. Ama emin de olamıyordu. O kadar gerçekçi konuşuyorlardı ki kendisi de Yakup abisinin mahalleyi terk ettiğine inanacaktı. Dikiz aynasından kadına baktı.

“Öyle bir şey yok teyzeciğim! İki dakikada hikâyeyi yazıp finalde de bizi suçlu çıkardınız!”

Sanki minibüse bomba bırakılmış gibi bir anda herkes sustu. Ne yazık ki bu suskunluk çok uzun sürmedi. Hemen her kafadan bir ses çıkmaya başladı. Kadın onun kolunu dürtükledi.

“Biz gözlerimizle gördük. Bu yaşta yalan mı söyleyeceğiz?”

Genç kadın, minibüs şoförünün kolunu dürtükleyen kadına mı yoksa arka beşliden gelen ataklara mı odaklansa şaşırmıştı. Evine yaklaştığını fark edince hızla ayağa kalktı. Minibüsün kapısına yanaştı.

“Müsait bir yerde inebilir miyim?”

Minibüs şoförü hemen arkasındaki kadınla laf dalaşına girmişti, herkes bir şeyler konuşurken sesi duyulmamıştı bile. Daha yüksek sesle tekrarladığında minibüs aniden durdu. Düşmemek için bir yerlere tutundu. Kapı açıldığında kaçarcasına indi.

Ah, taşındığı ilk gün böyleyse diğer günleri hayal bile edemiyordu. Ne şoförü ne de mahallenin teyzeleri normaldi. Sanki gıybet tımarhanesi gibi bir mahalledeydi. Market poşetini ve çantasını sıkıca kavradı. Yolun karşına geçip ara sokağa girdi. Muhtarlığın biraz aşağısında, Aydos’un meydanına yakın bir yerde yaşıyordu artık. Eskişehir’den İstanbul’a taşınması da pek kolay olmamıştı. Anneannesinin hastalığı onu bu mahalleye sürüklemişti. Kafası arada gidip geliyordu. Alzheimer başlangıcı teşhisi konulunca kendi hayatını onun isteklerine göre adapte etmeye başlamıştı.

Bir akşam Hazel eve döndüğünde onu bulamamış, her yere bakınmış, yine de bir ize rastlamamıştı. Ta ki onu aramaya son verip eve dönene kadar. Tam evine girecekken polislerin onu aramasıyla soluğu tren istasyonunda almıştı. Anneannesi elinde eski, tozlu bir bavulla her şeyi unutmuş bir şekilde elindeki bilete bakıyor, kimseyle konuşmuyordu. Onu o hâlde, yeni doğmuş bir çocuk gibi görünce epey üzülmüştü. Saatlerce tren istasyonunda oturduğu için elleri buz tutmuş, titriyordu. Çok geçmeden kendine gelince de neden istasyonda olduklarını, İstanbul’a mı taşınacaklarını sorunca Hazel de dayanamamış ve başını olumlu anlamda sallamıştı.

Şimdi ise Aydos’taydı.

Kendi kendine tebessüm etti. Kaldığı evin sokağına girdi. Henüz sokağın başındaydı ki ellerinde kitaplarla geçen gençler dikkatini çekti. Herkesin elinde bir sürü kitap vardı. Gülümsedi. Kendisi kitap koleksiyonu yapıyordu. Sahaflarda dolanıyor, eski kitapları alıyordu. Hatta birçok büyük eserin ikinci ve üçüncü basımlarını bile bulabilmişti. Bir kamyon dolusu kitabı şimdi yaşayacağı gecekonduya nasıl sığdıracağını düşünerek yürümeye devam etti.

Gördüğü görüntü donup kalmasına sebep oldu. Anneannesi sokağın ortasına saçtığı kitapları yoldan geçen insanlara dağıtıyordu. Üstelik ev eşyaları da kapının önündeydi. Adamın birisi sürekli bir şeyler söylüyordu ona. Anneannesi ise oralı bile değildi. Dehşetle irileştirdiği gözleri neler görüyordu böyle? Kendisinin dokunmaya kıyamadığı, bir sayfası kopsa ağladığı kitaplarını alıp gidiyorlardı. Hızla koşmaya başladı.

Yaşlı kadın onu görünce gülümsedi.

“Mutlu oldun mu kızım?”

Hazel, kaşlarını çattı. Kitabını, onu almakta olan adamın elinden çektiği gibi aldı. “Anneanne ne yapıyorsun sen?” derken kaşları biraz öfke biraz da hüzünle çatılmıştı.

“Herkes kitap okusun istiyorum, demedin mi kızım? Senin istediğini yapıyorum. Kitap dağıtıyorum ki herkes okuyabilsin.”

Başını çevirip yoldan geçen insanlara baktı. Kitapları, hiç tanımadığı insanlar tarafından evlerine götürülüyordu. “Ama ben böyle olsun istemedim ki!”

“Hazel?”

“Anneanne, burada neler oluyor? Neden eşyalarımız başkasının kapısında? Kitaplarımı neden dağıtıyorsun?”

Yaşlı kadın üzgün bir şekilde etrafına bakındı. Sonra geriye çekilip kaldırıma oturdu. Başını eğdi. Hazel, yüzünü buruşturdu.

“Özür dilerim anneanne. Seni üzmek istemedim.”

Kadın başını kaldırdı. “Sen kimsin?” diye sorarken hatırlamak istercesine gözlerini kısmıştı.

Hazel iç çekti. Sesli bir şekilde geri verdi nefesini. Ona kızamıyordu, kıyamıyordu da. Bir yandan da kendisi için özel olan ne varsa elinden alınmıştı. Kendini çaresiz hissetti. Ne yapacaktı? Bu durumda ne yapabilirdi ki?

O sırada kapısı aralık olan evden bir adam çıktı. Burnundan soluyordu.

“Teyze, teyze! Burası benim evim!” diye bağırdı, kaldırımda oturan kadına.

Hazel, kaşlarını çatmadan edemedi. Adamın birinin tam karşısında durup anneannesine bağırmasına öfkelenmişti. Bu hadsiz adamı parçalayabilirdi. “Pardon da neden bağırıyorsunuz?” diyerek çıkıştı.

“Ben bağırmayayım da kim bağırsın?” deyip evi gösterdi adam. “Çilingirciye kapıyı açtırıp, neden evime girmeye çalışıyorsunuz?” Kaşları çatıldı. “Özel eşyalarımı sokağa bırakıp kendi eşyalarınızı yerleştirmişsiniz!”

Hazel durumu anlayamıyordu. Elinde takım çantası olan diğer adama baktı. İşler anlayamadığı kadar karışıktı. Oysa sadece iki saatliğine evden uzaklaşmıştı.

“Neler olduğunu anlatır mısınız?”

“Bu teyze yeni taşındığını söyledi. Anahtarı denemiş, kapı açılmamış. Ben de dükkânda oturuyordum, baktım sokakta kaldı kadın, yardım edeyim dedim. Yakup evi kiraya vermiştir diye düşündüm.”

Çilingirci durumu tam olarak açıklayamasa da bu kadarı da bir şeyleri anlamaları için yeterli olmuştu. Yakup, yaşlı kadına baktı.

“Evsiz misiniz?” derken sesi biraz daha yumuşamıştı ama öfkesi kesinlikle dinmiyordu. “Öyleyseniz söyleyin, bir yolunu buluruz. Ama bu kadarı da saçmalık!”

Hazel, sakinliğini korumayı başarabildi. “Hayır, biz karşı eve taşındık. Anneannem biraz rahatsız, unutkanlığı var.” Mahcup bir şekilde dudaklarını dişledi. “Onun adına ben özür dilerim.”

Yaşlı kadın aniden başını kaldırdı. “Hazel, kızım!” diye haykırdı sevinçle. “Evimizde eşyalarımız duruyor hâlâ. Bu eşyaları ihtiyacı olanlara verelim.” Gülümsemesi soldu. “Sen kitaplarını mı satıyorsun?” derken şaşkındı.

Hazel, ellerini yüzüne kapatıp dizlerinin üzerine çöktü. Eşyaları nasıl eve taşıyacaktı? Kitapları mahalleye dağıtılmıştı, nasıl geri isteyecekti ki? Üstelik tanımadığı bir adamın evinin kapısının kilidi değiştirilmiş, bazı eşyalar eve yerleştirilmişti bile. Tüm bunları yoluna koymak zorundaydı ama yorgundu da. Tüm gün pasaklı evi temizlemek zorunda kalmıştı. Yüzünde duran elleri hâlâ çamaşır suyu kokuyordu.

Genzini temizledi, derin bir nefes alıp usulca ayağa kalktı. Doğrudan karşısındaki adama baktı.

“Gerçekten çok özür dilerim. Ben hemen eşyaları toplayacağım, sorun neyse düzelteceğim.”

Hazel öne atıldı ve hızla eve doğru ilerledi. Fazlasıyla yorgun olsa da başkalarına rahatsızlık vermek istemiyordu. Madem bu adamın evinden eşyalarını almışlardı, yerine yerleştirmeden de kendi evini kurmayacaktı. Yanlışlığı düzeltmek göreviydi. Eve ulaşmıştı ki kolundan tutulup durduruldu. Adam karşısına geçip ona baktı.

“Neden önce sizin eşyalarınızı eve yerleştirmiyoruz? Hava karardığında işin daha da zorlaşacak.” Başını çevirip yaşlı kadına baktı. “Hem hava sıcak olsa da akşamları Aydos serin olur.”

“Ben birilerini arayacağım. Nakliye firması...”

“Onlar eşyayı indirdiler ve işleri bitti. Tekrar gelmezler.”

Hazel, dudaklarını birbirine bastırıp omuzlarını yukarı itti. “Sizi de rahatsız ettik…”

“Yahu şu ponçik kadının ne suçu var?” derken kendine gelmişti Yakup. “Bana on dakika ver, size hoş geldin partisi yapalım.”

“Ne?”

“Bekle,” deyip arkasını döndü ama vazgeçip tekrardan kadına baktı. “Ya da bekleme, anneanneni al ve eve götür.”

Hazel şaşkın bir şekilde, “Peki,” dedi. “Teşekkür ederim.”

Yakup seslendi. “Kitapları da geri alırız, sorun etme.”

İşte buna ağzı açık bir şekilde geri döndü genç kadın. “Gerçekten mi?” derken gözleri parlamıştı.

Yakup omzunu silkince gülümsedi. Koşarak anneannesinin koluna girdi ve onu eve doğru ilerletti.

Evinin içinde sürekli bağırıp çağıran yapılı adama bakarken gözlerini irileştirdi. Bindiği minibüsün şoförü de evindeydi ve buna fazlasıyla şaşırmıştı. Esmer, ela gözlü, sakin bir adam vardı. Biri daha vardı ki Hazel onu görünce gülmeden edememişti çünkü mahallenin eski hırsızlarından olduğunu söyleyip duruyor, dışarıdaki serserileri anlatarak onu uyarıyordu.

Tüm eşyaları sokak ortasından kaldırılıp eve taşınıyordu. Anneannesi köşede sessizce oturuyor, kendisi evin içindeki bu erkek sürüsüne yardım etmeye çalışıyordu. Yakup’un sokağa atılan eşyaları da evine yerleştirilmişti.

Hazel, kaldırıma çöküp kitapları toplamaya başladı. En sevdiği kitaplar kim bilir şimdi nerelerdeydi! Anneannesine de kızamıyordu. Onu mutlu etmek için insanlara kitap dağıtması çok masum bir hareketti. Sadece kendisi mutlu olsun diye yapmıştı, nasıl kızabilirdi ki?

“Ağlıyor musun?”

Hazel başını kaldırıp tebessüm etti. Henüz tanıştığı bu adam ona çok yardımcı olmuştu. Eğer bu karışıklık olmasaydı kendisi bunca işi tek başına yapamazdı.

“Birazdan ağlayacağım. En sevdiğim kitaplar yok.”

“Hadi be! Kötü olmuş.”

“Nasıl geri isterim ki? Utanırım ben.”

Yakup sırıttı. Aklında birkaç fikir vardı. “Ben utanmam. İsterim, vermezlerse de zorla alırız!” diyerek güldü.

Hazel şaşırmıştı. “Yok, o kadarına gerek yok.”

“O iş bende, merak etme sen.”

Hazel ayağa kalktı. Elindeki kitaba bakıp iç çekti. Boşta kalan elini uzattı.

“Doğru düzgün tanışamadık. Ben Hazel.”

Yakup, kızın elini sıktı. “Yakup.”

“Şu mahalleyi terk eden Yakup mu?”

Adam uzun bir gülüşün ardından başını salladı. “Dedikodulara hızlı yetişiyorsun.”

Hazel, kitabı ona uzattı. “Bunu alabilirsin. Kuru bir teşekkür beni mutlu etmiyor. Verebilecek çok bir şeyim de yok. Malum, yeni taşındık. Kitap verebilirim sadece.”

Yakup kitabı aldı. “Kitap yeterli.” Aniden kaşlarını çattı. “Teyze bir şeyler yedi mi?”

Hazel iç çekti. Kitapları bırakıp, koşarak eve girdi. Anneannesi uyumuştu bile. Hem de koltukta.

“Uyandırmasam daha iyi olacak. Yoruldu.”

Yakup onun da bir şey yemediğini biliyordu. Hızla telefonu eline aldı. Aydos’un biricik kebapçısı, bir kez yemek yenildi mi müptelası olunan Tandır Kebap’tan dört pide, iki de kola sipariş etti. Nereye giderse gitsin, burada yediği hiçbir kebabı, pideyi tutmuyordu…

“Bizimkiler iyi iş çıkardı.”

“Kardeş misiniz?”

“Evet,” derken çarpık bir gülüş belirdi yüzünde.

Aslında hiçbiri ile kardeş değildi Yakup. Kurtaran ve Kutsal aynı anneden, farklı babadan kardeşlerdi. Nihat da kardeşi değildi. Savaş da. Amma velakin bu kan bağı olmayan insanlar onun ailesi olmuştu. Kan bağı olan insanların karşısına çıksa onu tanımazlardı bile. Bu insanlar nasıl ailesi olmasındı? Dost ailesi adını verdikleri bir aileleri vardı. Çok küçük yaşta zorluklar atlatan bu adamları kader bir şekilde bir araya getirmişti. Çocukluk arkadaşı olmaktan çok aile olmuşlardı. Şimdi karşısındaki bu kadına bu karışık aile bağını anlatamazdı. Belki ileride kendisi anlardı.

Hazel tebessüm etti. “Geniş aile güzeldir.”

“Sen gel bir de bize sor! Güzel olmasına güzel ama ne derdi bitiyor ne tasası!” derken gözünün önünde canlanan anılar gülmesine sebep oldu. Kurtaran ile omuz omuza girdikleri kavgalar, Nihat’ın küçük kızının mahallede kavga etmesi sonucu çocukların babalarını dövmeye gitmeleri, “Eski hırsızım,” diye söylenen Savaş’ın başına açtıkları belalar, Kutsal’ın bir zamanlar zararlı maddelerin verdiği hasarları düzeltmeye çalışması… “Nerede çokluk, orada bokluk!” diye haykırdı aniden.

Hazel kahkaha attı. Kitapları eve taşımaya başladığında Yakup da ona yardım ediyordu. Onları yerleştireceği bir kitaplığı yoktu, bu yüzden duvarların köşelerine üst üste dizdiler.

Korna sesini duyan Yakup dışarıya fırladı, paketi alıp ücreti ödedi ve bahçeye girdi.

“Acıkmışsındır.”

“Zahmet etmeseydin,” diyen kadının mahcubiyeti gözünden kaçmamıştı adamın.

“Ne zahmeti, ben de acıktım!”

Bahçedeki masanın üzerine paketi bıraktı. Üç pideyi kendine, birini de kıza uzattı. Hazel şaşkın bakışlarını gizlemeye çalıştı. Eğer hep böyle çok yiyorsa, nasıl bu kadar zayıf olabiliyordu? Pekâlâ, yapılı bir adamdı ancak cüssesine ve boyuna göre zayıf gözüküyordu.

“Buraya taşınmak nereden geldi aklına? Pek bilinmez buralar.”

“Aslında anneannem gençken burada yaşamış. Tabii mahalle değişince, ev de yeniden yapılınca tanımaması normal…”

“Vay be!” derken şaşkınlığını gizlemedi Yakup. “Beraber mi yaşıyorsunuz?”

Hazel gülümsedi. “Evet, Eskişehir’de yaşıyorduk. Küçük bir evimiz vardı.”

“Şimdi de küçük bir eviniz var.”

“Günün birinde İstanbul’a taşınacağımı hayal ediyordum. Böyle olacağını hiç tahmin edemezdim.”

“Nerede oturmak istiyordun ki?”

“Bebek.”

Yakup alaycı bir şekilde güldü. “Hayaller Bebek sahili, hayatlar Aydos mahallesi!”

Hazel kendini tutamadı ve güldü. “İstanbul’dan çok sipariş alıyordum. Burada küçük bir dükkân açmayı istiyordum.”

“Ne iş yapıyorsun ki?”

“Çiçekçilik.”

“Bak tam yerine geldin! Ormana doğru bahçecilik ve sera işleri var, tam sana göre! Tarlada yetiştir, pazarda sat.”

“Öyle değil!” diyerek güldü. “Çiçek ve aranjman işiyle ilgileniyorum.”

“Ben anlamam öyle şeylerden. Gülden başka çiçek bilmem.”

“Öyle mi dersin, papatya?”

Yakup güldü ve kolasını yudumladı. “Bana bakınca papatya mı geldi aklına?”

Hazel başını salladı. “Papatya, temiz ve iyi kalbin simgesidir.”

Yakup kaşlarını kaldırdı. “Buna hemen karar verme! Papatya dersin ama bir avuç ot da çıkabilirim.”

Hazel derin bir nefes aldı. “Ayrıca kokusu da çok özeldir.”

“Neden? Çiçek kokusu işte!”

“Öyle çiçek kokusu diyerek geçiştirme. Diğerlerinden farklıdır papatya. Eğer o özel kokuyu öğrenmek istersen…”

Yakup onun lafını yarıda kesti. “Ne yapalım? Çayır çimen gezip papatya mı koklayalım?”

Hazel ciddi bir şekilde bakıyordu ona. “Papatya kokusu özeldir çünkü sadece kökü topraktan ayrıldığında kokusunu saçar. Yani papatya ölürken güzel kokar.”

Yakup kaşlarını çattı. “Çok saçma!” diye söylendi. “Bir çiçeğin hayatını mahvetmek bu! Bunca yıl yaşayayım, tam ölecekken hayatım düzene girsin gibi bir şey… Bu ne ya!”

“Bence de öyle ama gerçek olan bu.”

“Sen bana papatya demiştin, değil mi?” deyip kaşlarını çattı. “Hakaret etmişsin o zaman! Geber falan mı dedin, ne dedin?”

Hazel güldü. Elini kaldırıp yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalıştı. “Hayır, toprağından kopsan da kalbinin iyiliğini asla kaybetme dedim! Seni kokun için koparmalarına izin verme, hep iyi kal.”

Yakup başını eğdi. “Buna hemen karar verme. Kaktüs de çıkabilir bu komşun!”

Hazel esnedi. Yakup kutuları topladı, poşetledi ve çöpe attı. Bahçe kapısında durup birbirlerine baktılar.

“Her şey için teşekkür ederim. Burada ilk günüm ve çok mutluyum.”

“Burada ilk günün ve ben de mutlu olmana sevindim. İyi geceler, Hazel.”

“İyi geceler.”

Yakup yolun karşısına geçti ve evine girdi. Hazel içeriye girip koltukta uyuyakalan anneannesinin üzerini örttü. Koltuğun önüne çöktü, kadının elini tuttu.

“Çok mutlu ol. Gerçekten mutlu olarak bu dünyadan gittiğini görmeme izin ver, anneanne. Umarım burası sana iyi gelir. Tabii bir de bana…”

Bir öpücük kondurdu kadının elinin üzerine. Ardından başını koltuğa yasladı. Gözlerini kapattı. Ani bir kararla, sadece anneannesi mutlu olsun diye taşınmıştı. Pişman olacağını düşünmüştü ama ilk gün korktuğu gibi kötü gitmemişti. Bazı aksaklıklar vardı ama onları da yoluna koyabilirdi zamanla.

Ah, kitaplarını da yeni komşusu sayesinde geri alabilirse ondan daha mutlusu yoktu dünyada artık.

Sahi, nasıl geri alacaklardı ki?

2. Bölüm

“Yahu yazın ortasında ne sobası Gülten abla!” diyerek kaşlarını çattı Yakup. “Hem kitap sobaya atılır mı ya! Ayı mısın sen?” derken aşırı bir ifade takınmıştı.

“Bana bak Yakup! Ayağımın altına almayayım şimdi seni! Ayı senin babandır!”

Çocuklarını savunan bir mahalle kadını gibi ellerini beline yasladı. “Getir kitabı!” diye çemkirdi.

“Yahu yaktım, sobayı tutuştururken yaktım! Anlamıyor musun?”

“Hadi, doğruyu söyle güzel ablam.”

Kadın yüzünü buruşturdu. “Benim ayyaş kocam var ya! Kitabın üzerine kustu!”

Yakup başını salladı. Kapı suratına kapanınca geriye döndü ve Hazel’e baktı.

“Senin kitap kusmuk torbası olmuş.”

“Ne?”

“Ağla Hazel. Kitap falan yok.”

Hazel iç çekti. Derin bir uykudan onu uyandıran şey kapının zili değil, deli gibi tekmelenmesiydi. Sabahları bu karanlık ayın yüzü gibi hissettiği anlarda kimse onu görsün istemezdi ama kapıyı açmak zorunda kalmıştı. Hazır ve nazır bir şekilde kapısına dayanan Yakup’u görünce, bir an odasına dönüp kendine çekidüzen vermek istemişti. Ne yazık ki adam fazla vaktinin olmadığını ve kitaplarını istiyorsa giyinip peşine düşmesi gerektiğini söylemişti. Neticesindeyse Hazel tamı tamına on dakikada yüzünü yıkamış, saçlarını taramış ve tişörtle pantolon giyerek sokağa fırlamıştı.

Kitaplarını almak istiyordu ama bu şekilde alabileceği hiç aklına gelmezdi. Bu adam tam bir zırdeliydi. Tüm mahalleyi geziyor, kaba bir şekilde hatta kavga ederek kitapları istiyordu. Bir kitabı çoktan kusmuk torbası olmuştu ve bu onu bir miktar üzse de gizlemeyi başarabiliyordu.

Yan eve doğru ilerlediklerinde umutla doldu. Hepsini değil ama bir kısmını kurtarabilirse bile kendini şanslı sayabilirdi. Yaşar Kemal’in ilk ve ikinci basım olan birçok kitabı hâlâ ortada yoktu ve Hazel onlara kavuşamazsa deli gibi ağlayacaktı. En özel parçaydı onlar. Yakup kapıyı alacaklı gibi çaldı. Küçük bir çocuk açtı kapıyı.

“Lan, git kitapları getir!”

Kaşlarını çatan oğlan, delikanlı bir tavra büründü. “Ne kitabı ya?” diye diklendi Yakup’a.

“Oğlum dün aldığınız kitapları verin işte!”

“Ben onlara resim çizdim.”

“Sanki bana Van Gogh ya. Sanki Picasso olacak piç!” diye söylendi ve çocuğun kafasına bir şaplak attı.

Çocuk, Yakup’a tükürdü ve bir küfür savurup kapıyı sertçe kapattı. Hazel gülmekle ağlamak arasında dudaklarını ısırdı. Tekrardan başka bir evin kapısını çaldılar. Adamın biri yeni uyanmış bir hâlde kapıyı açtı. Üzerinde beyaz bir atlet vardı ve göbeğini epey sıkıyordu.

“Abi dün alınan kitapları geri verin.”

Adam içeriye girdi. Elinde bir kitapla geri döndü.

“Haşmet abi, çocuğun okul kitabı bu. Üçüncü sınıf matematik kitabı!” derken gülüyordu Yakup.

“Bizim velet üçüncü sınıfa mı gidiyormuş?”

“Günaydın abi.”

“Hangi ara büyüdü bu çocuk yahu! Ben bire gidiyor sanıyordum,” diyerek içeriye girdi. Elinde iki kitapla geri döndü.

“Bu eski püskü şeyler için mi kapıya dayandın Yakup?”

“Evet.”

“Eski lan bunlar. Kışın sobada iyi yanar ha!”

Yakup oflayarak kitapları aldı. Adamı ittirip kapıyı çekti ve geriye dönüp Hazel’e baktı.

“En azından yakılmadan kurtardık bunları.”

Hazel hazine bulmuşçasına kitapları göğsüne bastırdı. Yüzünü buruşturdu. “Herkes aynı şeyi söylüyor. Kitaplar sobayı tutuşturmak için ya da yakmak için mi var?”

Bu kadına nasıl anlatabilirdi ki insanların kitaplara bakış açısını! “Çocuğum okusun adam olsun,” diyen bir adamın okulla alakası olmayışını ve kitapların kullanma süresi varmışçasına bir vakit sonra sobada yakmak için kullanmasını nasıl anlatabilirdi? Birçok yoksul kesimde öncelik kitaplar değildi. Kimse bir sürü kitap alıp da kütüphane yapmıyordu evine. Bazen de şartların zorluğu onları bunu yapmaya itiyordu. Bir kitap parasına, mutfağına bir şeyler alabilirdi. Yine birkaç kitap parasına, ayda belki bir kez eve giren kırmızı et getirebilirdi.

“Cehalet, onların zenginliği işte!” deyip gülümsedi.

Daha yola devam etmemişlerdi ki adamın biri kitabı onun eline tutuşturdu.

“Kardeşim kusura bakma, sayfaları eksik.”

“Ne yaptın, yedin mi abi?”

“Dün akşam mangal yaparken, yelpaze olarak kullandık da. Birden döküldü sayfalar.”

“Oha!” derken mahcup bir şekilde kadına baktı Yakup.

“Hadi görüşürüz!”

Hazel iç çekti. Bir şey söylemek için ağzını açmıştı ki Yakup koşarak bir eve doğru ilerledi. Kapıyı yine alacaklı gibi çaldı. Hazel de yavaşça peşinden ilerledi.

“Senin olduğunu nasıl da anlıyorum ama!” diyerek kaşlarını çatan Özge, ayıplar bakışlar attı Yakup’a. Özge, Kurtaran’ın eşiydi. Yani o da ailedendi.

“O yüzden geç açıyorsun değil mi?”

Özge kaşlarını çattı. “Zil icat edildi, haberin olsun!” derken alayla güldü.

“Özge, çok konuşma da kitapları getir.”

“Ne kitabı?”

“Dün kitap almadınız mı?”

“Hayır.”

“Kurtuluş sokakta oynarken falan almıştır belki.”

“Küçücük çocuk sokağa mı çıkabiliyor?”

“Yuh ulan!” dedi birden. “Yazıklar olsun size!”

“Ne diyorsun sen be!” diyerek azarladı Özge onu.

“Siz nasıl anne babasınız böyle? Sokakta kitap dağıtılıyor, çocuğa bir tane bile kitap alamamışsınız. Bu çocuk ne okusun? Babası gibi mi olsun? Adam olsun, adam! Babası gibi ayı olmasın!”

“Kurtaran kitap aldı ama dün değil!”

“Bir daha düşün. Dün almıştır kesin.”

Özge’nin sabrı taşmıştı. “Kapıyı suratına geçirmeme son on saniye!” diye bağırdı.

“Tamam, görüşürüz!” diyerek tatlı bir gülümseme sundu ve kadının yanağından bir makas aldı. Özge ona söylenerek kapıyı suratına kapattı.

“Bunlar çocuğa kitap bile alamamışlar.”

Hazel gülümsedi. “Bence artık durmalıyız.”

“Kitapların yarısını bile toplayamadık.”

“Olsun, sanırım sağlam bir kitap bulamayacağız.”

“Verdin oyunu ellere, vur götünü yerlere!” diyerek güldü Yakup.

Hazel duydukları karşısında kaşlarını çatıp, şaşkın bir şekilde bakakaldı ona. “Ne?” diye fısıldadı.

“Yani şey… Kahvede oyun oynarken ağız alışkanlığı işte.”

Hazel başını salladı. Bileğindeki saate bakıp iç çekti.

“Anneannem evde yalnız… Onun yanına gitsem iyi olacak.”

“Benim de işe gitmem gerekiyor. Hatta beş dakika beklersen evine kadar bırakırım seni.”

“Tamam, olur.”

Aydos meydanında minibüsü beklemeye başladılar. Yoldan geçen birkaç kişi onlara garip bir şekilde baksa da umursamadılar. Yakup, gelen minibüse bindi ve sürücü koltuğuna yerleşti. Diğer şoföre bir miktar para verip selamlaştı. Kapıyı açtı ve Hazel’in bindiğini görünce gaza bastı.

“Hanımefendiye yer verin!” diye bağırdı geriye doğru. Dikiz aynasından da minibüsün içini kontrol ediyordu.

“O kadar meraklıysan kalk sen ver, kardeşim.”

Adamın karşılık vermesi canını sıkmıştı Yakup’un. “O kadar akıllıysan gel sen kullan minibüsü, kardeşim!” diyerek cevabını verdi.

“O kadar medeniysen yavaş sür, arkadaşım!”

“O kadar rahatsızsan in lan arabadan, arkadaşım!”

“O kadar...”

Hazel, araya girme ihtiyacı hissederek, “O kadarına gerek yok, ben birazdan ineceğim!” dedi. Minibüstekiler onlara bakınca, utanarak camdan dışarıyı izlemeye koyuldu. Ah, bu adamın hiç utanması yoktu ve pervasızca yaşıyordu hayatı.

“Acil bir durumda beni araman için numaramı veriyorum…” deyip dikiz aynasından minibüsün içine bakındı Yakup. “Arka beşlide oturan sarışın abla, hemen telefona yapıştın. Yaz ulan, sıfır beş yüz otuz…”

Arka beşlide oturan sarışın kadın telefondan başını kaldırdı. Şaşkın bir şekilde, “Nasıl yani?” diye haykırdı.

“Çift sıfır, çift sıfır, sonuna üç sıfır daha!”

Elbette kadın onu tanıyordu. Mahallesinin delisi olarak gördüğü bu Yakup’tan her şeyi beklerdi. “Tam duyamadım,” diyerek güldü.

“Duysaydın ablacığım, kusura bakma!”

Hazel kıkırdadı ve duran minibüsten aşağı indi. Bu adam tam bir deliydi. Yeni taşındığı bu mahallede daha ikinci günü olmasına rağmen bu kanıya çok rahat bir şekilde varmıştı.

Yakup, evin içinde duramıyordu. Pencerenin kenarına pineklemiş, karşısındaki evi dikizliyordu. Yaşlı kadın iyi miydi? Torunu neler yapıyordu? Yeni evin derdi bitmezdi ki. Kendisine ihtiyaç duyar mı, gerçi bu durumda çekinmeden yardım ister mi merak ediyordu.

Evine renk katsın diye aldığı tabloya baktı. Sadece gözüne güzel geldiği için almıştı ama satıcı ona bir hikâyeden bahsetmişti. Tablo akıl hastanesinde çizilmişti. Vincent Van Gogh’un zihinsel rahatsızlıkları vardı ve hayatı kötü olaylar ile geçmişti. Bunu duyan Yakup, kendini garip hissetmiş ve kendi hayatını düşünmüştü. Dönüm noktası olacak kadar yıkıcı olaylar yaşamıştı hayatında. Gülerek, şakalaşarak bunları hep bastırabilmiş ve kendini böylece avutmayı öğrenmişti.

Eserin sahibinin intihar ederek öldüğünü öğrenen Yakup, gülümsemişti. Kendisi de bu ihtimali pek çok kez düşünmüş olsa da asla buna kalkışmamıştı. Birçok kez intihar etmişti ama bunlar hep düşüncelerine özeldi. Duygularını da katmıştı bu intiharlara. Ama fiziksel zarar vermemişti kendine.

Şimdi o tabloya bakarken gözlerini kıstı. Hazel’in boynundan göğsünün ortasına uzanan kolye aklına geldi. Karşısındaki tabloyla aynıydı kolye. Küçük bir yansımasıydı sanki. Şaşkınlıkla gözlerini kıstı.

“Pencere güzeli, hadi okey oynayacağız.”

Yakup oflayarak geriye döndü. Kurtaran, Savaş, Kutsal ve Nihat masaya kurulmuş okey taşlarını diziyorlardı. Onlara doğru yaklaştı. Kurtuluş, babasının kucağında uyukluyordu. Tabii ki Kutsal’ı da kendisi yanına çekmişti.

“Bugün eve gelmişsin. Kitap falan sormuşsun.”

“Hazel’in kitaplarından almadınız, değil mi?”

Savaş, şaşkın bir şekilde ona baktı. “Ya ben teyzeye üzüldüm. Kitaplar bir an önce biterse eve gider diye düşündüm. Marketin önünde boş koli vardı, ben de bir koli doldurup eve götürdüm.”

“Yaktın mı lan? Doğruyu söyle.”

“Doğalgazlı evde niye soba yakayım ki?” derken ona mal mısın abi sen der gibi bakıyordu Savaş.

“Kitap deyince aklınıza niye soba geliyor anlamıyorum!”

“Başka nerede ve ne için yakacağım ki? Hem kitabı niye yakayım ya!”

“Yarın o koliyi getir.”

“Tamam,” deyip taş çekti ve istekasından bir taş alıp yan tarafa bıraktı Savaş.

Yakup, Nihat’a baktı bu defa.

“Ne bakıyorsun?”

“Bakamaz mıyım?”

Nihat derin bir nefes verdi. “Ezir kitapları geri vermez.” Hem oyununa bakıyor hem de cevap veriyordu. “O da deli gibi kitap okumaya başladı. Dün ona kitap verilince çok mutlu olmuş. Hem kitaplar da eski ya, hoşuna gitmiş. Asla vermez.”

“Ben ona yenisini alırım.”

“Ezir’in inadını bilmiyor musun? Geri vermez. Unut o kitapları.”

Yakup, ince bir plan yaptı kafasında. Sinsice gülümsedi. “Tamam.”

Gözler Kurtaran’a döndü bu defa.

“Oğlum, bakmayın bana şöyle. Parasını verip kitapçıdan aldım ben kitapları.”

Kurtuluş yüzünü buruşturdu. Peltek konuşuyor ve bazı kelimeleri doğru bile söyleyemiyordu küçük çocuk. Ne dediği hakkında kimsenin bir fikri yoktu.

“Ne kitabı aldın çocuğa?” diyerek sırıttı Nihat.

“Sayıları öğrensin diye…”

Herkes birden gülmeye başladı. Sayıları kitaptan öğrenmek için biraz küçüktü.

“Süper baba ve süper zekâ oğlu!”

Yakup geriye yaslandı. Aklında bir plan vardı. O kitapları ne olursa olsun alacaktı. Hazel’in gözlerinde gördüğü hüzün, garip bir şekilde içine işlemişti. Bir kitap yüzünden üzülen, bir kitap için gözleri parlayan kadına yardım etmek istiyordu. Evet, hepsi buydu. Ne demek hepsi bu? Ne olacak başka!

Yıldızlı Gece tablosuna daldı gözleri. Onun Yıldızlı Gece’si çoktan yaşanmıştı ama farkında mıydı?

3. Bölüm

Ezir, Nihat’ın kızıydı. Zamanında eşiyle yollarını ayırınca Ezir de bu kan bağı olmayan ailenin arasında büyümeye başlamıştı. Hâlâ çocuktu ama çocuk olduğunu kabul etmiyor, genç kız olduğunu üstüne basarak sürekli belirtiyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, karşısındaki adama soğuk bir ifadeyle bakarken, kendinden emin duruşu babasını andırıyordu.

“Bunlar ne Yakup amca?”

Yakup, elindeki bebekleri salladı. “Barbie.”

Sahte şaşkınlıkla güldü kız. Bu daha çok alay eden bir gülüştü. “Gerçekten mi? Ben de üç yaşındaki bir çocuk için alınmış oyuncak olduğunu düşünmüştüm.”

“Oyuncak zaten.”

“Bil bakalım yanlış olan ne?” derken gıcık bir sırıtış sergiledi.

“Ezir, ben senin amcanım. Nasıl konuşuyorsun benimle?”

“Ben çocuk değilim, bana neden oyuncak bebek alıyorsun?”

“Nesin sen? Çocuksun tabii.”

Ayaklarını yere vurdu ve ellerini yumruk yaparak bağırdı. “Genç kızım ben.”

“Kitapları vermen için anlaşma yapalım.”

“Lütfen evden çıkar mısın? Arkadaşım gelecek.”

Yakup iç çekti ve ayaklandı. Karnını tutarak yüzünü buruşturdu.

“Tuvalet…”

“Hayır!” diye bağırdı Ezir.

“Burası benim de evim sayılır, çekil bakalım şuradan!”

Koşarak koridorda ilerledi Yakup. Bu cingöz kızı kandırmak ne zordu böyle! Büyüdükçe daha da hırçınlaşıyordu. Ezir fark etmeden odaya daldı. Koca bir kitaplık vardı ama hangi kitapların Hazel’in olduğunu anlamıyordu. Eski gözüken iki kitabı kaptığı gibi gömleğinin içine soktu. Karnını tutarak kapıya doğru ilerledi.

“Arkadaşın gelecek diye gidiyorum. Bu meseleyi konuşacağız.”

Ezir kuşkulu bir bakış attı ona. Kitaplar konusunda asla anlaşamayacaklardı. Kendisine verilen bir şeyi başka birine geri vermeyecekti elbette. “Konuşmayacağız. Babama söyledim, asla kitaplarımı vermem.”

“Çok konuşma!”

Hızla dışarıya çıkan Yakup, kapıyı sertçe kapattı. Kızın bağırışları kulağını cırmalarken gülmeden edemedi. Kitapları Hazel’e vermek için aceleyle Savaş’ın evine ilerledi. Oradaki kitap dolu koliyi alıp yola koyuldu.

Hazel kapısını alacaklı gibi çalıp, evi başına yıkan kişiye bakıyordu. Yüz ifadesi öfke doluydu.

“Kitaplarımı geri ver!” diye olanca çığırtkanlığıyla bağırdı kız.

“Ne kitabı?”

“Eski kitaplarımı geri ver! Yakup amcam çalmış!”

Anneannesi, durumdan rahatsız bir şekilde kapıya yanaştı. “Ne oluyor Hazel?”

“Hiç…”

“Bu kadın kitap hırsızı! Kitaplarımı çaldırdı amcama!”

Hazel, karşısındaki kıza bakarken iç çekti. Bir şey demek için ağzını açtı ama o sırada bahçe kapısından içeriye elinde koliyle Yakup girdi.

“Kitapları buldum!” deyip sustu. Elleri belinde, kendine ölümcül bakışlar atan kızı görünce geriye doğru adımladı. “Neyse sonra görüşürüz!”

“Yakup amca!”

Yakup durdu. Koliyi sakin bir şekilde yere bıraktı.

Ezir soğuk bir yüz ifadesiyle bakıyordu ona. Eğitilmez birine bakıyormuş gibiydi. “Kitaplarımı çalmışsın,” derken kaşlarını kaldırdı.

“Onlar senin değil.”

Ezir, öfkeli bir şekilde koliye yanaştı. Yakup elini uzatınca eline hızlıca vurdu ve kitapları karıştırdı.

“Evet, benim!” diyerek ona baktı. “Bu teyze bana verdi. Okumam gerektiğini söyledi. Çok anlamasam da okuyacaktım!”

Yakup ofladı. Hazel yavaşça kapıyı geriye doğru itti.

“İçeriye gelmek ister misiniz?”

İkisi de ona bakıp başlarını salladılar. Koliyi kucaklayan Ezir, eve girdiği anda koliyi elinden düşürdü. Duvarın dibi boydan boya kitapla doluydu. Gözleri parladı.

“Vay canına!” Heyecanla geriye döndü. “Hepsi senin mi?”

Yakup yüzünü buruşturdu. “Yavrum, hepsi senin mi? Bu nasıl bir soru? Onun evindeyse, onundur zaten!”

Ezir, onu duymuyordu bile. Hazel gülümseyerek başını salladı. Kızın parmaklarının ucuyla kitaplara dokunduğunu, hayran bakışlar attığını fark etti.

“Çok güzel…” derken yutkundu kız. “Ben de böyle bir kütüphaneye sahip olmak isterdim. Ama benim sadece bir dolap kitabım var.”

Hazel içinden gelen bir istekle ona doğru ilerledi. “Eğer dikkatli kullanacaksan...”

Yakup aşırı bir tepkiyle ellerini kaldırdı. “Ben olsam devam etmezdim konuşmaya.”

Ezir, Yakup’a baktı. “Sussana sen ya!”

“İstersen okumak için kitap alabilirsin buradan.”

“Hayatının hatasını yapıyorsun. Bulaşıcı hastalık gibi yapışır sana. Dadanır eve!”

İkisi de dönüp ona baktılar. Yakup hayali bir fermuar çekti dudaklarına.

“Çok teşekkür ederim, kolimizde biraz boş yer var. Buradan kitap seçebilir miyim?”

“Şey…”

“Ben bunu beğendim bile!” deyip koliyi kendine doğru çeken Ezir, kitapları seçmeye başladı.

Yakup, genç kadına doğru yaklaştı. “Ben sana söyledim!”

Hazel tebessüm ederek bakıyordu. “Gerçekten kitaplara âşık bu kız. Gözlerinden, bakışından belli oluyor. Ona hayır diyemezdim.”

Anneannesi suskun bir şekilde kenarda otururken aniden ayaklandı. Duvardaki saate bakıp dudaklarını büzdü. “Deden gelecek birazdan! Hadi masayı kur kızım!” diye söylendi.

Hazel iç çekti. “Tamam,” derken onun koluna girmiş ve yeniden yerine oturtmuştu. Mutfağa ilerlediği sırada Yakup da peşinden ilerledi. Hâlâ açılmamış koliler vardı.

“Neredeyse yerleşmişsiniz.”

“Evet, kullanmadığımız ve fazlalık olarak gördüğüm bu mutfak eşyalarını ihtiyacı olan birilerine vermek istiyorum. Yanlış anlamanı istemem, birkaç defa kullanıldı onlar.”

Yakup şaşkın bir şekilde üç büyük koliye baktı. “Ben haber salarım, ihtiyacı olan birilerini buluruz.”

“Çok iyi olur. Henüz kimseyi tanımıyorum.”

Yemek doldurduğu tabakları masaya bırakan Hazel, arada Yakup’a bakıyordu. Öylece duruşunu güldürmüştü. Salata tabağını yerleştirdi ve çorbaları da doldurdu.

“Deden, ne zaman gelir?”

Hazel, kendini tutamayarak kıkırdadı. “Gelmez o.”

“Neden?”

Geriye dönüp imalı bir şekilde ona bakınca Yakup durumu anladı ve sırıttı.

“Üzücü bir durum olsa da insan gülmeden edemiyor.”

Genç kadın ellerini göğsünde birleştirdi. “Her akşam bir bahane buluyorum. Bugün de dedemin arkadaşının doğum günü var. Oraya gidecek…” diyerek buruk bir tebessüm sundu.

“O zaman biz gidelim…”

“Nereye gidiyorsunuz? Sizin için de yemek koydum.”

Yakup patavatsızlığı eline almış, mütevazılığı kim ne yapsın diye düşünürken tebessüm etti.

“Ezir, hadi yemeğe!” diye bağırdı.

Hep beraber masaya kurulduklarında kapı çalındı. Ezir kapıyı açtı. Savaş içeriye girdi.

“Kusura bakmayın, rahatsız ediyorum. Yakup abi, yemeğe gitmiyor muyuz?”

Anneanne ayaklandı ve Savaş’a doğru ilerleyip gülümsedi.

“Sonunda geldin Kadir Bey. Seni bekledik, haydi yemeğe oturalım.”

Savaş dudaklarını büzdü. “Sen beni mi bekledin? Seni gidi zilli!” diyerek yaşlı kadının yanağından bir makas aldı.

Hazel ve Yakup gözlerini irileştirip birbirine bakarken Savaş genzini temizledi.

“Şey…”

“Hadi ama çabuk ol, yemekler soğuyacak.”

Hep beraber yemeklerini yemeye koyuldular. Kahkahaların alanı çınlattığı masada yaşlı kadının mutlu olduğunu görmek herkesin yüreğini bir tüy kadar hafifletiyordu. İnsanlar sevdikleri mutluyken daha da mutlu olurdu. Hazel, kıyamadığı bu kadının belki de son demlerinde mutlu olduğunu, çokça gülümsediğini görmekten mutluydu.

Yakup, müsaade isteyerek ayaklandı. Savaş, tekrar geleceğine ve önemli bir işi olduğuna yaşlı kadını ikna edene kadar akla karayı seçmişti. Ezir’i eve bırakmak için yola koyuldular.

“Vur dedi, öldürdün kızım! Beleşçi misin sen?”

Ezir sinsice gülümsedi. “Ne yaptım ki amca? Kendisi istediğin kitabı alıp okuyabilirsin dedi!” derken masumane bakışlar atıyordu ona.

Yakup başını öne itip Savaş’a baktı. İkisinin de elinde iki koli vardı ve içi kitapla doluydu.

“Bir iki tane alır insan! Görgüsüz seni!”

“Söz konusu kitap olunca… Görgüsüz okuyucu olmak bir şereftir! Kim kitaba doyabilir ki?”

“Okumak iptiladır, müptelalara selam olsun!”

“Bu selamı üzerime alınıyorum amca!”

Yakup sırıttı. Ah, bu Hazel bir şekilde kendi hayatına dokunuyor, hatta bunu hiçbir şey yapmadan bir kitapla başarıyordu. Üstelik sadece kendi hayatına değil, ailesine de farkında olmadan dâhil olmuştu. Ama asıl sorun onu Ezir’den nasıl koruyacaktı? Bu kız kitap kurduydu, bir kitaplık görünce dadanmadan duramazdı. Eh, o zaman Hazel de bu kitap kurduyla nasıl baş edeceğini öğrensindi!

4. Bölüm

Hazel, iki hafta içinde bahçeyi temizlemiş, evden bağımsız, kendi kapısı olan bir odayı kendine çalışma alanı yapmıştı. Güneş en çok o odaya vuruyordu. Arada meyve tohumlarından çimlendirdiği limon, portakal gibi birçok bitkiyi de saksıda yetiştirmeye başlamıştı. Sebze ektiği bahçeyse gün geçtikçe yeşerecekti.

Ezir ile henüz bir sorun yaşamamıştı. İki koli kitap geri getirilmiş ve yerine üç koli daha götürülmüştü. Buna da bir şey diyemiyordu çünkü okumaya meraklı oluşu hoşuna gidiyordu. Ona baktığında kendisini görüyordu. Babasının ve annesinin kitap okurken kendisinin ders çalışıyor oluşuna bile sinirlenirdi küçükken. Sonrasında annesi sayesinde bir kütüphane sahibi olmuştu. Babası genellikle polisiye ve gerilim kitaplarını severdi. Çoğu zaman da diplomasiyle ilgili güncel kitaplarla ilgilenirdi. Ne zaman para biriktirmeye kalkışsa hep bir kitaba yatırım yapıp hiçbir zaman biriktirememişti. Onun tüm birikimi evindeki kitaplardı.

Anneannesi yine bazen onu tanımıyordu. İki hafta içinde bir kez evinden kovmuş ve yarım saat sonra neden dışarıda oturduğunu sormuştu. Hazel buna da alışıyordu. Gülüp geçmeyi öğrenmişti. Ona uyum sağlamak daha kolay geliyordu. Hastalığın ilerleyen dönemlerdeki boyutunu çok iyi biliyordu ve o döneme kadar elinden geldiğince güzel yaşamasını sağlayacaktı. Bir yatağa hapsolan hayatı kim isterdi ki?

Çiçek buketi yaparken kapı açıldı ve içeriye Yakup girdi. Sadece iki haftadır pek görüşemedikleri için selamlaştı. Yakup yüzünü buruşturarak yanağını tuttu.

“Bıyıkların çıkmış!” diye bağırdı.

“Anlamadım?”

“Benim bebek poposu kadar hassas ve yumuşacık yüzüme battı bıyıkların.”

Hazel kahkaha atarak kalktığı yere oturdu. Bir yandan da Yakup’un her çiçekten bal alan arı gibi çiçeklere dokunmasını, koklamasını izliyordu. Çiçekten yapılan bir tacı başına geçiren adama bakarken sırıttı.

“Baban da mı Julius Sezar’dı be? Çok yakıştı!”

Yakup kahkaha attı. Gözleri doğrudan kıza odaklanmıştı. “Sen de iyice bizden oldun,” diyerek göz kırptı.

“Alışıyorum buraya…” derken elindeki kırmızı gülün sapını kesip, uzun seramik vazoya yerleştirdi. “Sezar’a benzedin, taç sana yakıştı.”

Yakup gülerek başını sağa sola salladı. “Peki, Sezar da saçlarını üç numaraya mı vurduruyordu?”

Hazel güldü. Pekâlâ, bu adama laf yetişmiyordu. O yüzden tekrardan işine döndü. Biraz çakıl taşını diğer vazoya yerleştirdi ve çiçeklerin saplarını keserek aranjman yapmaya başladı.

Yakup dudaklarının arasına bir kürdan yerleştirmiş, etrafa bakınıyordu. Tertemiz yapmıştı viraneyi. Kimin aklına gelirdi ki ayrı kapısı olan bir odayı çiçek dükkânına çevirmek? Kendisinin aklına gelmeyeceği kesindi. Üstelik onu takdir ediyordu. Duvarları tek başına boyamış, aldığı aksesuar ve rafları kendi yerleştirmişti. Güzel kokan bu küçük alan istemsizce huzur veriyordu insana.

“Hey, Red Kid!” diye seslendi Hazel. “İşin yoksa bana yardım eder misin?”

Ağzındaki kürdandan dolayı Red Kid göndermesi yapması hoşuna gitmişti Yakup’un. Geriye dönüp ona doğru yaklaştı.

“İşim yok,” derken dikkatle ne iş yaptığına bakıyordu.

“Bak, bu çiçekleri bu şekilde saplarını kesip güzel bir aranjman yapacaksın…”

Yakup çiçekleri avuçlayınca Hazel hızla ellerine yapıştı onun.

“Kum mu avuçluyorsun sen? Çiçek bu tuttuğun!” diyerek hayıflandı.

“Ne yapayım Hazel? Dokunmadan önce, ‘Güzel naif çiçekler, sizi elleyebilir miyim?’ mi diyeyim!”

“Nazik tut,” derken başını kaldırmış ve adamın gözlerine bakmıştı Hazel. “Sen bunları minibüsünün direksiyonu mu sandın?”

“Sen bir de onu direksiyona sor bakalım. Nasıl memnun hâlinden! Nasıl okşayarak seviyorum onu!” deyip göz kırpınca Hazel geriye çekildi.

Yakup çiçeklerin arasında gezindi. “Renk uyumu şart mı?”

“Görsel açıdan önemli tabii…”

Biraz sarı, biraz mor, pembe, hatta turuncu çiçeklerden alıp masaya bıraktı. Sorsalar adını, çiçek der geçerdi. Rengine göre almıştı işte. Adını hiç bilmediği bu çiçeklerden bir de aranjman yapacaktı. Tabureyi çekip oturdu. Çiçeklerin saplarını, duvar deler gibi pat pat kesti. O kendi hâlinde uğraşırken Hazel yaptığını görmek istiyordu ama Yakup izin vermiyordu.

“Sen kendi yaptığına bak!” diyerek ittirdi onu. “En son yarıştıracağız. Hangisi daha güzel olmuş göreceksin!”

“Peki,” diyen genç kadın gülümseyerek geriye döndü. Ne zaman ona bakmak istese mutlaka azar işitiyordu. Kendi çiçekleriyle ilgilenmeye karar verdi. Son zamanlarda kraft kâğıtlarıyla yapılan çiçek derlemeleri ve minimal, prizma yapılı saksılar ön plandaydı. Bu yüzden görsel olarak daha çok hoşuna giden saksılı bir aranjman yapmaya karar verdi.

Yakup, renkli buket parçalarından beyaz olanı aldı. Çiçekleri saplarından tutarak birbirine yapıştırıp bağladı. Biraz da yaprakla süsledi. Parçayı sarıp buketi tamamladıktan sonra son dokunuş olarak mavi bir çiçeği ortasına yerleştirdi.

“Hazel, hazır mısın?”

“Bir dakika…” deyip son dokunuşlarını yapmaya koyuldu kadın. Hazel de son dokunuşunu yaptı. İkisi beraber ellerinde buketlerle geriye döndüler ve Hazel kahkaha atmaya başladı.

“Renk körü falan mısın?”

“Ne alaka! Renkli bir adamım!” derken elindeki çiçeği inceliyordu Yakup.

“Çok çirkin gözüküyor…”

Yakup onun elindekine baktı. Gerçekten de güzeldi ve bu çiçeği alırdı. Alacağı yoksa da alırdı. Elindeki buketi masaya fırlattı.

“Ya benim işim gücüm var!” diye söylenerek ayaklandı. Paçalarını düzeltir gibi gözükerek eğildi.

“Hani işin yoktu?”

“İşim başımdan aşkın, çekil şuradan!”

Hızla dışarıya çıkınca, Hazel onun yaptığı bukete bakıp gülümsedi. Onu bir köşeye bıraktı. Ah, bu adam tanıştığı en garip ve tatlı insanlardan biriydi. Bukete bakarken gözlerini kıstı. Tam ortasına mavi bir çiçek yerleştirmek mi? Aşkı, saflığı temsil ettiğine inanılan bir çiçekti bu.

“Kızım şuradan bir kişi uzatır mısın?”

Yakup dikiz aynasından baktığında kısık sesle gülmeye başladı. Saçları uzun çocuk geriye dönünce yaşlı kadının yüzünde oluşan ifadeye karşı kahkaha attı.

“Kız değilim ben.”

“Arkadan öyle gözüküyor oğlum.”

Yakup eğleniyordu. Parayı alıp üstünü verdi. Direksiyon simidini kırarcasına çevirdiğinde aklına Hazel geldi. Çiçekleri tutuşuna epey kızmıştı. Bir çiçeği nasıl tutmalıydı? Yakup, o çiçeği nasıl sevmeliydi? Gülümsedi.

“Klimayı açar mısınız?”

Yakup klimanın bozuk olduğunu hatırlayınca yüzünü buruşturdu. Kapıyı açtı. Beş dakika sonra kapatıp tekrar açtı. Arada bir kapatıp açıyordu. Minibüstekiler gülmeye başladı.

Ah, bu yaz aylarında insanlar nasıl da pamuk şeker gibi oluyorlardı.

Arabayı durdurdu. Bir çift bindi. Çocuk kendi parasını uzattı. Kız da ona sinirle bakıyordu.

“Ben mi vereyim ücreti?”

Çocuk öfkeli bir şekilde baktı. “Demin ayrılmadın mı benden! Artık kendi paranı kendin ver!” Minibüsün içindekilere döndü. “Haksız mıyım?”

Her kafadan bir ses çıkarken Yakup’a baktı kız.

“Ben anlamam ayrılık falan. Minibüse binen, bir de para veren ilgilendirir beni.”

Yaşlı kadın, kıza doğru çevirdi başını. “Kızım eve gidene kadar bekleseydin de öyle ayrılsaydın ya!”

Kız çantasından bir yüzlük çıkarınca minibüste sessizlik oluştu.

Çocuk paraya bakıp gözlerini irileştirdi.

“Lan ben seninle buluşmak için yirmi lira koparacağım diye bütün arkadaşlarımın evini dolandım! Seninle buluşmak için kıçımı yırttım! Sabahın köründen, akşamın şu saatine kadar pazarda çalıştım! Yeşillik sattım, ellerim buruş buruş oldu benim!”

Kız yüzünü buruşturdu. “Şu yirmi liraya verdiğin değeri bana verseydin, bende para yok canım deseydin şimdi ayrılmış olmazdık. Simit yer, çay içer, yine de mutlu olurduk. Kim dedi sana paran yoksa ben de yokum diye!”

“Elini cebine hiç attın mı?”

“Yanımdaki kadına hesap ödetmem diye kabaran sendin! Sana akıl veren kadını bir biblo gibi gören o sözde delikanlı abilerine uydun! Oysa hayat müşterek deyip dururken, bir şeylerin sahibi olmak için iki tarafın da elini taşın altına koyması gerektiğini dile getirirken bana, ‘Erkek adam öyle olmaz,’ saçmalığını söylediğin için bu durumdayız bence!” Kız aniden parayı çantasına attı. “Müsait bir yerde ineyim ben!”

Minibüs durunca kız indi. Yakup hâlâ hareket etmemişti. Çocuğun üzgün olduğunu görebiliyordu. Verdiği parayı yeniden ona uzattı. Bir yirmilik daha verdi.

“Git gönlünü al kızın! Barışın, koklaşın. Yaz ayında ayrılık mı olurmuş be!”

Çocuk başta kararsız kalıp, etrafına bakınsa da gülümseyerek minibüsten indi. Yakup gülümsedi, yoluna devam etti. Ah, aklına mıh gibi kazınan sahneler vardı. Bir ilişkide para bu kadar önemli miydi? Önemliydi ama bu kadar değildi belki de. Parktan yolduğu bir çiçeği komşu kızına verirken öyle heyecanlıydı ki onun surat asışı kalbine ok gibi saplanırdı. Oysa sadece onu gülümsetmek için yapardı bunu. Bir bardak çay, bir çıtır çıtır simit insanın karnını doyurmaz mıydı? Öyleyse neden memnun olmazlardı ki? Karakter önemliydi. Bir insanın omurgası nasıl gelişirse, öyle olurdu. Yakup, yola odaklandı. Sevgiden yüce bir şey varsa o da yine sevginin boyutuydu. Para ve diğer hiçbir şey, bir kalbin atışının önüne geçmemeliydi.

Hazel oflayarak kapının önünde dolanıyordu.

“Anneanne açar mısın kapıyı?” derken sesi bir kedi miyavlaması gibiydi.

“Çekil kapımın önünden. Polis çağıracağım yoksa!”

Anneannesinin sesinden korktuğunu anlayabiliyordu. Evine girmeye çalışan bir dolandırıcı sanıyordu onu. Ah, çantasını alıp çiçekleri teslim almalıydı ama evine giremiyordu ki.

“Bari çantamı ver!”

Yakup ıslık çalarak evine doğru yaklaştı ama Hazel’in sesini duyunca yönünü karşı eve çevirdi. Kız kapıda çaresiz bir şekilde bir o yana bir bu yana dolanıyor, pencereleri yokluyordu.

“Hazel,” diyerek onun dikkatini çekti. “Neler oluyor?”

“Anneannem beni dolandırıcı zannediyor ve eve almıyor.”

Yakup gülünce Hazel ona baktı.

“Gülme. Çok önemli bir işim var ama…”

Yakup dudaklarını büzerek baktı ona. “Ben yaparım. Ne işiymiş bu?”

“Çiçek teslim alacağım. Ne anneannemi bırakabiliyorum ne de evden çantamı alabiliyorum.”

Tüm günün hasılatı cebindeydi. Çiçekleri almak da zahmetli bir iş değildi. O yüzden pekâlâ onun için bunu yapabilirdi.

“Tamam, sen burada kal. Adresi ver bana, çiçekleri alayım.”

“Gerçekten bunu yapar mısın?”

“Söyledim ya, niye tekrar soruyorsun?”

Hazel gülümseyerek adresi söyledi. Birkaç dakika sonra Yakup yola koyulmuştu bile.

Hazel kaşlarını çatarak baktı ona. Gözlerinde tam bir hayal kırıklığı vardı.

“Bunlar ne?” derken yüzü daha da düştü.

“Çiçek.”

“Çiçeklerin siyah tekel poşetinde ne işi var?”

“Ya elimde o kadar çiçekle nasıl geleyim Hazel?” diyerek kendini savundu. “Yol üstünde tekel vardı, ben de poşet aldım.”

Hazel on poşet çiçeğe bakıp iç çekti. Birini açıp beyaz gülleri çıkardı. “Aynı sana benziyorlar!” dedi öfkeyle.

Yakup poşeti ondan kaptığı gibi aldı. “Beğenmediysen git kendin al!”

Genç kadın memnuniyetsiz bir ifadeyle geriye döndü. Beyaz güllerin arasındaki şeyi fark edince kaşlarını çattı. Tekel poşetini boşalttı ve bir sigara paketi ile bira gördü. Sigarayı alıp geriye fırlattığında paket Yakup’un kafasına geldi.

“Habil ile Kabil miyiz biz? Niye kafama fırlatıyorsun lan!”

“Özür dilerim, görmedim seni.”

“Kör olan bile görüyor beni!”

“Yakup, çiçekler hırpalanmış. Bunları kullanamam.”

Yakup hatalı olduğunu anlayınca, birasını ve sigarasını alıp geriye döndü.

“Ben üzerime düşeni yaptım. Gerisi sana kalmış. Hadi görüşürüz!”

Oradan ayrılıp evine doğru ilerledi.

Hazel ise çiçeklere bakıp ne yapabileceğini düşünüyordu. Eh, bunları da çiçek boyasıyla renklendirebilirdi. Belki gül reçeli, belki de mum bile yapabilirdi. Yakup’un evine doğru baktı. Perdesi açık olan camdan içeriyi görebiliyordu. Yakup üzerindeki gömleği ve tişörtü çıkarınca hızla geriye döndü. Boy aynasından da görebiliyordu gerçi. Sigarasını yakıp koltuğa uzanmıştı. Bir süre sonra perdeyi çekti adam. Hazel ise onu dikizlediği için utanarak yerine sindi.

Kapı açıldı. Anneannesi içeriye girdi.

“Kocamın çiçeklerini mi çalıyorsun sen?”

Hazel gözlerini devirdi. “Yine başladık,” dedi. Ardından gülümseyerek geriye döndü ve anneannesine baktı. “Seni seviyorum, canım kadın!”

Yine bir curcuna başlamıştı onların evinde.

5. Bölüm

Yakup, kaşarlı tostu ve çayıyla aşk yaşıyordu. Sabahın erken saatlerinde kalkmış, pencereleri açarak evi havalandırmıştı. Güneş daha yeni doğuyordu. Eşofmanla işe gitmek için böbreğini bile verebilirdi. Öyle rahattı ki işe gitmek bile istemiyordu. Çayını tazelerken pencereden dışarıya baktı. Hazel’in evinde daha gün başlamamıştı anlaşılan. Bir telefon ışığı bile yanmıyordu.

Tam yerine oturmuştu ki kapı çalındı. Usulca kapıya ilerledi.

“Kim o?” dedi. Öylesine. Kim gelebilirdi ki? Savaş, Kutsal, belki de Kurtaran olabilirdi. Evinin kapısını başka kimse çalmazdı. Dışarıdan ses gelmeyince kapıyı araladı, başını uzattı. Hazel’i görünce kaşlarını çattı.

“Günaydın…” dedi kız fısıldayarak.

“Merak etme, bomba atsan uyanmaz kimse bu saatte. İstediğin gibi konuşabilirsin.”

Hazel tebessüm etti. “Pankek yapmıştım…”

“Bildiğin omletin küçüğü bunlar,” deyip göz kırptı. “Elektriğinizi mi kestiler, ışıklar yanmıyor.”

Hazel başını çevirip evine baktı. Tekrardan önüne döndü.

“Hayır. Aspiratör ışığı yeterliydi. Anneannem hâlâ uyuyor da.”

Yakup onu kapıda bıraktığını fark ederek geriye çekildi. Hazel eve girip ayakkabılarını çıkardı. Yakup, onun ayaklarının üşümesini istemediği için kendi ayağındaki terlikleri verdi. Mutfağa doğru ilerlediğinde Hazel de peşinden ilerliyordu.

“Evin ışıkları yanınca uyandığını anladım. Rahatsız etmiyorum, değil mi?”

“Geldin bir kere…” diye ağzının içinden mırıldandı adam.

“Şey, gidebilirim.”

Yakup güldü. “Espri algıların hâlâ uyuyor sanırım.”

Hazel gülümseyerek başını salladı. Masaya bıraktı tabağı. Yakup onun için bir bardak çay doldurdu. Beraber küçük mutfak masasına yerleştiler.

“Aslında buraya gelme amacım farklı.”

Yakup, Hazel’in tabiriyle pankek, kendi tabiriyle küçültülmüş omletlerden yemeye başlamıştı, o yüzden sadece dinliyordu onu.

“Çiçek almaya gittiğinde sana biraz çıkıştım. Özür dilerim.”

“Önemli değil ya. Benim kalbim kırılmaya alışık.”

Hazel üzgün bir şekilde nefes verdi. Bu nasıl bir karşılıktı böyle? Onun kalbi kırılmaya alışık olsa bile o kalbi kıranlardan biri olmak istemiyordu. Henüz kimseyi tanımazken ve her şey bir sarmala dönmüşken ona yardım elini uzatan bu adamdı. Evini yerleştiren, işini kolaylaştıran bu adamdı. Eğer şimdi bu yabancısı olduğu yere bu kadar rahat alışabilmişse bunun sorumlusu Yakup’tu. Kalbini kırmayı asla istemezdi.

“Gerçekten özür dilerim.”

Yakup ona baktı. Ciddiyetini daha fazla koruyamadı ve gülmeye başladı. “Yok yok, sen hâlâ uyuyorsun.”

Hazel çayından bir yudum alıp tebessüm etti. Masanın üzerindeki telefon titreyince Yakup ekrana baktı ve hızla telefonu açtı.

“Günaydın,” dedi. Bir süre telefondakini dinledi. “Tamam, oraya gelirim.” Sonra kaşlarını çattı. “Nergiz bana emir verme. Ben senin öğrencin değilim! Hadi görüşürüz!” deyip, gülerek telefonu kapattı.

Hazel bu durumda kendini adamın özel hayatına müdahil olmuş gibi hissetti. Başını eğip parmaklarını inceledi. Göz ucuyla tekrar Yakup’a baktı. İştahlı bir şekilde pankeklerden yiyordu. Masanın üzerinde duran birazı yanmış tostu görünce kaşlarını çattı. Demek ki tam zamanında gelmişti. Çayını hızlıca bitirip ayaklandı.

“Ben artık gideyim.”

“Bak anneannen seni yine dolandırıcı zannederse evin anahtarı paspasın altında…”

Hazel güldü. “Bakalım bir sonrakinde ne olacağım?”

“Torunu olmayacağın kesin.”

Hazel mahcup bir şekilde başını sallayıp gülümsedi. Adamın evinden çıkıp kendi evine doğru ilerledi. Yakup da üzerini giyip evden çıktı.

Yakup, Nergiz’in yanında yürürken saçlarını karıştırdı. Bukleleri dağıttığında kadın onun eline vurdu.

“Yapma şunu diyorum sana!”

Yakup sırıttı. “Beni peşinde sürüklüyorsan bunlara katlanmak zorundasın!”

Yakup onun bileğinden tutup bir kafeye soktu. Bahçe kısmına çıkıp bir masaya yerleştiler.

“Yakup, ne zaman değişeceksin?”

“Hiçbir zaman.”

Siparişlerini verdiler. Yemekleri servis edilirken gülümsedi. Şu hayatta onu mutlu eden tek şey yemek yemekti. Nergiz başını kaldırıp ona baktı.

“İyi ki arkadaşız…” dedi.

Yakup ona bakıp yüzünü buruşturdu. “Sana olan ilgimi biliyordun ama hiçbir zaman da pas vermedin!”

Bir duvar düşündü. Dümdüz bir duvar. İnsan bu kadar düz olamazdı, duvar olamazdı ama Yakup şimdi tam da duvar olmuştu. Nergiz’in gördüğü bir duvardı sadece. Ancak o duvarın arkasında darmadağınık bir oda, kırılmış birçok heves vardı. Bu odayı ve o harabeyi sadece Yakup görebiliyordu. Çünkü böyle olmasını kendisi istemişti.

“Çünkü iyi anlaştığım biriydin. Çok iyi bir arkadaştın. Farklı bir ilişki düşünmedim. Eğer seninle sevgili olup ayrılsaydık, seni kaybederdim. Bunu istemiyorum.”

“İlk başta sana çok kızdım ama iyi ki arkadaş kaldık. Birbirimizin suratını görünce yönümüzü değiştirmektense yemek aralarında beraber takılmak daha iyi...”

Nergiz gülümsedi. “Mahallede işler nasıl gidiyor?”

Yakup güldü. “Bildiğin gibi işte. Karşı eve biri taşındı. Anneanne ve torun.”

Nergiz kahkaha attı. “Yıllardır boştu orası. Birinin taşınacağını hiç düşünmezdim.”

“Sahibi geldi işte.”

“Anlaşabildin mi bari yeni komşularınla?”

“Torun dolandırıcı. Anneanne de hayırsever. Kitap dağıtıyor.”

Yudumladığı kolası boğazında kaldı ve öksürdü. Kendini toparlayan Nergiz, kaşlarını şaşkınca çattı. “Ne?”

Yakup güldü. “Boş ver. Sende işler ne durumda?”

“Nişan hazırlıklarıyla meşgulüm. İnanır mısın nişanı atmama ramak kaldı. Aileler her şeye karışıyor ve hep zıtlar.”

“Alış kızım alış, bu devirde yeni gelin olmak kolay mı?”

“Bari sen yapma!”

“Doğruyu söylüyorum.”

“Eee, anlatsana yeni komşularını…”

“Yeni komşularım…” diyerek başladı anlatmaya.

Akşamüzeriydi. Yakup kapısında oturan yaşlı kadına kaşlarını çatarak baktı.

“Anneanne, ne işin var burada?”

“Kadir Bey’i bekliyorum.”

“Kadir dede seni mahallenin meydanında bekliyor. Pastanede hem de.”

“Aman hızlı yürü, çok bekletmeyelim.”

Onlar gidedursun, Hazel marketten dönmüş, anneannesini aramış, hiçbir yerde bulamamıştı. Yakup’tan gelen mesajla derin bir nefes almış ve mahallenin meydanına doğru yürümeye başlamıştı.

Pastane önüne iki masa birleştirmişlerdi. Tüm ekip oradaydı. Tüm mahalleyi kaplayan kahkaha sesleri, Yakup’un gülerken kendini tutamayarak ayağa fırlayıp, dizine vurarak kendinden geçmesi, Savaş’ın ayıplar bakışları… Hazel kaşlarını çatarak onlara doğru yaklaştı. Yaklaştıkça da konuşulanları duyuyordu.

Anneanne, “Beni ilk öptüğün gün…” diyordu.

Savaş ise, “Tövbe, teyze yapma gözünü seveyim ya…” diye onu susturmaya çalışıyordu.

“Kadirim, seni görünce dizlerimin bağı çözülürdü. Kalbim pır pır atardı.”

“Nasıl atardı?”

“Pır pır atardı…”

Savaş başını masaya yasladı. Anneanne gülümseyerek onun saçlarını okşadı. “Utanınca hep böyle yapıyorsun. Yüzünü kapatıyorsun…”

Hazel onların başına dikildi ama kimse farkında değildi. Yakup çayını yudumlayarak geriye döndü, birden onu karşısında görünce çay genzine kaçtı. Öksürmeye başladı. Öyle ki burnundan gerçek anlamda gelmişti. Burnunu sildi.

“Beni korkuttun lan!” dedi kıza.

“Anneannemi aşkıyla mı kullanıyorsun?” derken soğuk bir yüz ifadesi takınmıştı. “Kadın dedemin adını duyunca Fizan’a kadar gider!”

“Ya kapıya atmışsın kadını!”

“Saçmalama!” diyerek karşı çıktı ona.

“Kapının önünde oturuyordu, kıyamadım. Sevdiğine kavuşturdum işte.”

Hazel anneannesine baktı. “Hadi evimize gidelim.”

Kadın hiç oralı olmuyordu. Hazel de mecburen Yakup’un kalktığı yere oturdu. Adam sürekli koluna değerek çay bardağını alıp duruyordu. Daracık alanda iyice daraldığını hissetti.

“Anneanne?”

“Bu kız kim?” dedi kadın. “Hanginizin sevdiği?”

Herkes birbirine baktı. Savaş iç çekti. “Bizim torunumuz bu,” deyince bir kahkaha tufanı daha koptu.

“Biz daha yeni evlendik…”

“İşte evlenir evlenmez torun yaptık. Hadi sen onunla eve git.”

Kadının bunu istemediği apaçık belli oluyordu.

“Ama Kadir Bey,” diye nazlandığında Savaş mahcup bir şekilde bakıyordu Hazel’e.

“Hadi hanım, hadi!”

“Peki.”

Hazel, anneannesinin ayağa kalkmasına yardımcı oldu. Yakup’un da diğer koluna girmesiyle yürümeye başladılar.

“Kadını yalnız bırakma.”

“Markete gitmiştim.”

Yakup iç çekti. “Yani bana haber verebilirdin.”

“Niye sana haber vereyim Yakup? Senin de işin gücün var sonuçta.”

Yakup bunun cevabını bilmiyordu. Yani neden ona haber versindi ki?

“Sen yine de haber ver. Kadın yalnız kalmasın.”

Yakup balkondan aşağı bakıp tekrardan geriye döndü. Hazel’in ona alındığını anlamıştı. Amacı anneannesiyle dalga geçmek değildi. Kadını o hâlde görünce güvenliğinden emin olmak için yanına almıştı. Üstelik eve giderken söylediği sözler aklını karıştırıyordu. Sahi, neden onu her konuda haberdar etsindi ki? Kendi başının çaresine bakabilirlerdi ama Yakup bunu istemiyordu. Hazel’e yardım etmek istiyordu. Onunla daha çok ilgilenmek, onun da kendisiyle daha fazla vakit geçirmesini istiyordu. Sebebi neydi? Yeni tanıştığı ve kendi hayatını hiç bilmeyen biri olması mıydı? Koskoca mahalle biliyordu hikâyesini. Mutlaka bir gün Hazel de öğrenirdi.

Belini korkuluğa yaslayıp Kurtaran’a baktı. Eğer daha fazla düşünürse beyninden kan gelecekti.

“Üzerimi batırdı senin bu oğlun. El kadar çocuğa püre mi veriyorsunuz?”

“Sürekli mama vermektense, püre hâlinde bir şeyler vermek daha mantıklı kardeşim. Kutsal’ın dolabından al bir tişört.”

“İyi olur,” deyip iç çekti.

Yakup odaya girdi. Kutsal’ın odası âdeta mis kokuyordu. Bebek yatağını ve dolabını da o odaya koymuşlardı. Yatakta uyuyan Kurtuluş’u görünce gülümseyerek ona yaklaştı. Küçük bir fotoğrafa sarılıp uyuduğunu görünce kaşlarını çattı. Tişörtünü değiştirip tekrardan Kurtaran’ın yanına gitti.

“Kurtuluş’un sarıldığı fotoğraf kimin?”

“Geçen gün Hasan’la oyun oynarken Hızır gelmiş, Veli babayı hastanede ziyarete gideceklerini söylemiş. Bizimki de dede kelimesini öğrenmiş. Hiçbir zaman anlatamayacağız çocuğa durumu…”

Yakup ofladı. “Eee, sen ne yaptın?”

“Ne yapacağım?” deyip gülümsedi. “Televizyon ünitesinin üzerinde Atatürk’ün fotoğrafını görünce, ‘Deden o,’ deyiverdim. Özge de küçük bir Atatürk fotoğrafı almış. Sarılıp uyuyor işte.”

Yakup gülümsedi.

Kurtaran, “Ne yapayım oğlum! Mademki biz Atatürk’ün evlatlarıyız, bu durumda Kurtuluş da torunu oluyor.”

“Çok mantıklı lan!” deyip sırıttı. “Hatta adını da Kurtuluş Savaşı’ndan sonra deden...”

“Oha! Saçmalama, o kadar da değil!”

Kahkaha atarak tişörtü düzeltti Yakup. Bileğindeki saate baktı. O sırada telefonu çaldı. Onun son seferi atması gerekiyordu.

“O zaman ben kaçıyorum.”

“Bu saatte çok yolcu olmuyor ki niye gidiyorsun?”

“Savaş uykusuzmuş. Onun yerine son seferi atıp eve geçeceğim.”

“İkiniz de dikkat edin. Sabah görüşürüz!”

Yakup hızla dışarı fırladı. Meydanda bekleyen minibüsün sürücü koltuğuna geçti. Savaş’a biraz para verip gaza asıldı. Çok geçmeden yolun kenarındaki yolcuları almak için durdu. İki kadın, kucaklarında çocuklarla minibüse bindi. Bir bezle çocukları bedenlerine bağlamış, çiçek satan çingenelerdi onlar. Yakup dikiz aynasından baktı onlara.

“Abim be, sana yemin olsun cebimde bir kuruşum yoktu! Aha, bu çocuk üşümesin diye bindim!” dedi tombul olan kadın.

“Vallah billah tillah ki abim! Sana onun yerine çiçek verelim de bizi ileride yolun başında bırak güzel abim!” diyen sıska kadının kucağındaki çocuğa baktı Yakup.

“Tamam, tamam. Oturun hadi,” diyerek tekrardan yola koyuldu. Kadın bir buket beyaz ve kırmızı gülü para kutusunun üzerine bıraktı. Kısa süre sonra dualar ederek indiler.

Yakup minibüsü eve sürdü. Tam inecekken karşı evden çok az bir ışık yansıdığını fark etti.

“Bu çiçekleri değerlendirsin bari!” diyerek çiçekleri de aldı ve minibüsü kilitleyip Hazel’in dükkân hâline getirdiği çiçekçiye girdi.

Yere oturan kadına baktı kısa bir süre. Her yer çiçek sapı, çöpü, yaprağı doluydu. Tüm bu karmaşanın arasında Hazel saçları dağılmış ve bitap düşmüş bir hâlde çiçekleri ayırıyordu.

İnce askılı bluzu omzundan kaymış, saçları omuzlarına kuş tüyü gibi hafifçe yaslanmıştı. Kirpikleri uzun ve gürdü. Dudakları dolgun, yüzü kemikli olmasına rağmen yanakları belirgindi. Küçük ve dik burnu vardı. Kısa, aynı zamanda sıskaydı. Ancak kesinlikle güzel ve alımlıydı. Derin bir nefes aldı Yakup. Usulca ona doğru ilerledi ve buketi uzattı.

Hazel bir ona, bir de çiçeğe bakıp güldü. Askıyı omzuna tekrar çekti ve saçlarını düzeltti. Çiçeği alırken gülmeden edemedi.

“Çiçekçiye çiçek hediye etmek... Farklı bir bakış açısı bu tabii.”

Yakup güldü. “Her yere mum koymuşsun. Elektrikler mi gitti?”

“Evet, yine ve yine elektrikler gitti.”

Yakup onun karşısına oturunca Hazel tebessüm etti. “Bir kahve?”

“Tamam, olur.”

Hazel, ona da kahve yaptı. Beraber otururken Savaş mesaj attı. Yakup dudaklarını büzerek telefonun ekranını ona doğru çevirdi.

“Bu çiçekten bulabilir misin?”

Hazel telefonu eline aldı ve dikkatle baktı fotoğrafa.

“Mutlaka vardır, bir bakarım.”

O sırada ekranda başka bir şey göründü. Bir mesaj bildirimi belirdi. Bir kadın fotoğraf göndermişti.

“İkiz kulelerim ve ben seni bekliyoruz.”

Hazel bunu görünce kaşlarını çattı. Tüm kanın yanaklarına hücum ettiğini hissetti. “Sana bir mesaj geldi,” deyip bomba tutar gibi telefonu ona verdi.

Yakup mesajı açar açmaz kapattı hemen. Ne diyeceğini bilemeyerek Hazel’e baktı. Şok geçirmişti.

“Usame Bin Ladin’e atacaktı bunu galiba. Bir yanlışlık var bunda.”

Hazel kaşlarını çattı. “Ne alaka?”

“İkiz Kuleler’i Ladin bombaladı ya, ondan diyorum!”

Hazel, bu fazla ince espriye karşın kaşlarını çatsa da birden kahkahayı bastı. Kadın göğüslerinin bir kısmını içeren fotoğrafını çekip, “İkiz kuleler,” diyerek Yakup’a gönderiyordu ve Yakup’un cevabı bu muydu? Ardından ona baktı.

“Gidecek misin?”

Yakup başını eğdi. Telefonu kapatıp bir kenara bıraktı ve kahvesinden bir yudum aldı.

“Eve gidip uyuyacağım. Yorgunum.”

“Peki, inandım.”

Yakup ona pis bir bakış attı. “Unutsan bu olayı… Bak çiçek de getirdim sana.”

“Rüşvet miydi bu çiçek?”

“Öyle anladıysan öyle olsun.”

Kahvesini bitiren Yakup ona selam verip evine doğru ilerledi. Bir saat sonra Hazel tüm çiçekleri temizlemiş ve yerlerine yerleştirmişti. Dükkân savaş alanı gibiydi. Süpürgeyi almak için ayaklandı, kapıya doğru ilerledi. O sırada karşı evin ışığının yandığını gördü. Perdeleri açık olan pencereden içeriyi görebiliyordu.

Yakup belinde bir havluyla duruyordu. Tıraş losyonunu yüzüne sürdü ve gerindi. Ardından pencereye yönelince Hazel hızla köşeye kaydı ve saklandı. Adamı dikizliyordu ve az kalsın yakalanacaktı.

İyi de neden komşunu dikizlemek hoşuna gitmişti?

6. Bölüm

Yakup eve erken gelmişti. Eve doğru yürürken aklında birçok düşünce vardı. Henüz kapıya yaklaşmıştı ki yaşlı kadını yine kendi evinin kapısında otururken buldu. Ağlıyordu. Kaşlarını çatarak ona yaklaştı.

“Ne oldu teyzem?”

“Ah, sorma evladım!” derken hıçkırıklarını bastırmaya çalıştı yaşlı kadın.

“Bir şey mi oldu?”

“Çok kötü…”

“Hazel nerede?”

Sorduğu soru üzerine yaşlı kadın daha çok ağlamaya başladı. Sahiden de Hazel’i her zaman yanında görürdü ama şimdi ortada yoktu. Başlarına bir şey gelmesinden korkuyordu.

“Teyzem, sakin ol. Ne oldu? Hazel nerede?”

“Adamın bir geldi…”

“Kim?” derken bir kurt gibi keskinleşmişti zihni ve kulakları.

“Tanımıyorum. Eski sevdiğiydi galiba.”

“Eee?”

“Kapıyı yumrukladı. Kapıyı açınca da onun boğazından tuttuğu gibi eve soktu.”

Yakup, ellerini yumruk hâline getirdi. “Hâlâ evde mi?” derken kavgaya hazır bir sesle konuştu.

“Seni öldüreceğim, diyerek boğazına yapıştı…”

Beklemenin, daha fazla soru sormanın bir anlamı yoktu. Bahçeden sopayı kaptığı gibi koşarak Hazel’in kapısını yumrukladı.

“Hazel, aç kapıyı!”

Evden sesler gelmeyince iyice meraklandı. Ahşap kapıyı birkaç kez omzuyla vurarak kilidi kırdı ve kapıyı açtı. İçeride her yere bakındı. Bir şey gözükmüyordu.

“Sevdim, sevdim ve kaybettim!” diye bağırdı Hazel.

Yakup sese dikkat kesildi. Çatı katından geliyordu ses. Hızla ahşap merdiveni tırmandı.

“Ve bu cehennem gibi acıtıyor!”

Yakup kapıyı birden tutup açtı ve soluk soluğa içeriye girdi. Beklediği manzarayla gördüğü manzara arasında epey fark vardı. Beklediği, adamın birinin Hazel’in boğazına yapışmış bir şekilde kavga etmesiydi. Ama gördüğü çok daha farklıydı. Hazel küveti doldurmuş, elinde şarap kadehi, kulağında kulaklık, üzerinde bornozlaydı.

“Evet, bu cehennem gibi acıtıyor!” diyerek geriye döndü ve Yakup’u görünce çığlık attı.

Her şey bir anda gelişti. Bir yandan bornozunu düzeltmeye çalışıyor, diğer yandan elindeki kadehi koyacak bir yer arıyordu. Başını eğerek saçlarının yüzünü kapatmasını sağladı. Kulaklığı çıkarıp ona baktı.

“Manyak adam, ne işin var banyomda!” diye var gücüyle bağırdı.

“Salak kadın, ne bağırıp duruyorsun!”

“Şarkı söylüyorum.”

“Böyle şarkı mı olur lan?” diye söylendi. “Anneannen bir adamın geldiğini söyledi. Eski sevgilin mi neymiş. Senin boğazına yapışıp seni öldüreceğini söylemiş. Kadın ağlıyor kapımın önünde!” diye bağırdı.

“Ne?” dedi Hazel kaşlarını çatarak. “Bu da nereden çıktı?”

Kendini kontrol ederek, hızla banyodan dışarıya fırladı. Kadehi ve kulaklığı masaya bırakırken Yakup hâlâ ona bakıyordu öfkeyle.

“Yani ayda yılda bir kez huzurlu bir ortam yarattım kendime…”

“Başlatma huzuruna, kadın ağlıyor diyorum! Kim o adam?”

“Ya öyle bir adam yok!” diyerek kaşlarını çattı. “Böyle bir şey de olmadı!”

Kapıyı onun suratına kapattı. Hızla üzerine bir şeyler giydi ve kapıyı araladığında Yakup’u hâlâ aynı yerde dururken gördü. Onu ittirip aşağıya indi. Anneannesi hâlâ kapının önünde oturuyordu. Koşarak karşı evin kapısına ilerledi.

“Anneanne?” diye mırıldandı şefkatle. Kadın onun sesini duyduğunda başını kaldırıp tebessüm etti. Ellerine uzanıp sıkıca tutuverdi.

“Söyle canım kızım.”

“Sen Yakup’a ne anlattın?”

“Adamın geldiğini, kızın boğazına yapıştığını, sonra da onu öldüreceğini söylediğini anlattım.”

Hazel iç çekti. “Peki, bu ne zaman oldu?”

“Bilmem. Televizyon açıktı, ben de izledim.”

Hazel durumu anlayınca başını çevirip Yakup’a baktı. “Kafa gitti, dizi de tuzu biberi oldu. Televizyonda izlediğini anlatmış sana!”

Garip bir rahatlama hissi tüm bedenine yayılırken, Yakup ben nereden bilebilirim gibisinden bir bakış atınca Hazel güldü.

“İyi yönünden bakalım. Böyle bir durum olursa sen beni kurtaran süper kahraman olabileceksin. Gerçi böyle bir durumda ağlayıp sızlanacak biri değilim. Gereken her şeyi yaparım. Bir erkek gelip de benim boğazıma yapışacak haddi kendinde bulmamalı.”

Yakup alayla güldü. “Bundan sonra değil boğazına yapışmak, evi paramparça etseler dönüp bakmam!” diye söylendi.

Hazel onun omzuna vurdu. Anneannesini kolundan tutup kaldırdı ve eve ilerledi. Az evvel onu bornozlu hâliyle mi görmüştü bu adam? Bozuntuya vermemeye çalıştı. Ah, utancından yerin dibine girecekti az kalsın.

Yakup dalıp gitmişti. Yemeğini yerken bile gözünün önünden bir an olsun gitmiyordu Hazel’in o görüntüsü. Utangaçlığını belli etmemek için dişlerini sıkarak kendisine kafa tutması da ayrı bir tatlılıktı. Şimdi minibüs durağında çay içiyordu. Konuşulanlara kulak kabarttı.

“Bir kadının erkeği iyiyse o kadın güçlüdür. Ben başka bir şey bilmem. Erkeği iyi olan kadın güçlü olur, güzel olur, rahat olur.”

Yakup, duyduklarını anlamlandıramadı. Böyle bir saçmalığı ulu orta yerde nasıl konuşabilirdi ki bu adam? Sıkıntılı bir nefes çekti içine. “Ne saçmalıyorsun kardeşim? Erkeği olmayan kadın güçsüz mü yani! Senin dediğinden bunu anladım ben.”

“O zaman onlar da bir erkek bulsun. Kadını kadın yapan yanındaki erkektir!”

“Senin ağzını kırarım lan!” diye bağırdı. “Ne alakası var geri zekâlı herif? Kadın, tek başına da güçlüdür. Tek başına da güzeldir. Tek başına da rahat eder. Yanındaki erkekle kadınlığının hiçbir alakası yoktur. Erkeğe ihtiyacı yoktur ki zaten güçlü olmak için. Kadın-erkek diyerek bakmasan da birey olarak baksan! Bir birey olarak güçlüdür, bir erkeği olduğu için değil!”

Adam konuşmadan devam etti Yakup. “Anan da yanındaki erkekten dolayı mı güçlü? Kız kardeşin, kızın… Konuşurken biraz düşün be! Beyin yerine bok mu taşıyorsun lan?”

Kurtaran, çıkacak kavganın sinyallerini aldığında onu geriye doğru çekiştirdi ve durağın biraz ilerisine doğru ilerledi.

“Sakin ol,” diye mırıldandı.

“Bu adam dangalak!” dedi Yakup elini kaldırarak. “Bu kadar saçma bir zihniyet olamaz ya! Neymiş efendim, kadın yanındaki adamdan belli olurmuş. Erkeği iyi olan kadın, güçlü olurmuş. Bizim Ezir güçsüz mü? Hazel? Melis? Özge?”

“Ya bırak, boş yapıyor işte! Güya kendini övecekti piç. Lafını soktun ağzına.”

“Bir sigara ver, elim ayağım titriyor sinirden!”

Yakup sigarayı alıp yaktı. Telefonuna mesaj gelince başını eğdi.

“Hah! Bir bu eksikti!” dedi.

Kurtaran onun elinden telefonu kapıp mesaja bakınca iç çekti. Hiç uygun bulmuyordu bu durumu. Nergiz ile arkadaş kalması doğru değildi.

“Nergiz de bu arkadaş işini iyice abartıyor. Müsait değilim, işim var de.”

“Öyle dersem yanlış anlayacak. Hâlâ ona karşı bir şeyler hissettiğimi düşünecek. En başından beri böyle düşünmemesi için onunla konuşuyorum ama abartmaya başladı.”

Kurtaran güldü. “Bir de, ‘Sana geleceğiz,’ demiş. Bu da delirdi ha! Bu mahallenin tozunu yutan deliriyor.”

“Hazel’in de delirdiğini gördüm ya, inanıyorum artık buna!”

“Niye? Ne oldu?”

Yakup ağzını açtı. Sonra güldü. Onun banyodaki deli hâlini hâlâ unutamıyordu. Kulağında kulaklık, elinde şarap kadehi, güzel sesinde bir şarkı…

“Aman akıllısı bizi bulmaz, delisi kıçımızdan ayrılmaz!” deyip Nergiz’e bir mesaj attı. “Benim sıram gelmiş. Gidiyorum…” dedikten sonra tekrar geri dönüp Kurtaran’a yaklaştı. “Minibüsle şu şerefsizi ezeyim mi lan? ‘Görmedim seni bok böceği,’ derim!”

Kurtaran gülerek onun omzuna vurdu. “Hadi, hadi. Siktir et onu sen!”

Hazel yaptığı sodalı börekten birazını da Yakup’a vermek istedi. Aralarını düzeltmek istiyordu. Banyodaki karşılaşmayı da tamamen silip atmaktı amacı. Kendisi unutamıyorsa Yakup’un da unutmadığına emindi. Onun kapısındaydı ama zili nasıl çalacağını bulamıyordu. Ayağıyla kapıya vurdu. Biraz sonra kapı açıldı. Yakup üzerine mavi bir gömlek giymişti. Onu ilk kez gömlekle görüyordu Hazel.

“Börek yapmıştım…”

“Tam zamanında yetiştin.”

Hazel mutfağa ilerledi ve şaşkın bir şekilde bakakaldı. Darmadağın olmuştu her yer. Bir yemek yapmak bu kadar meşakkatli olmamalıydı.

Yakup oflayarak baktı ona. Kız tezgâha yaklaştı. Çorbadan bir kaşık aldı ve gülümsedi.

“Tadı gayet güzel…”

“Bu pilav nasıl olacak? İlk yaptığımda suyunu fazla koymuşum, çorba gibi oldu. İkinciyi de yaktım.”

“Ben hallederim…” deyip ellerini yıkayınca Yakup sırıttı.

“Sen çok kral bir kadınsın!” deyip kaşlarını çattı. “Kraliçe de olur, prenses de! Çok da takılma yani…”

Hazel kahkaha attı ve başını salladı. Yakup etleri bir şef kadar iyi yapmıştı oysa. Hazel masayı kuran adama merakla baktı.

“Şey, bir misafirin var sanırım…” deyince Yakup başını salladı.

“Evet.”

“Şu ikiz kulelerin sahibi mi?”

Yakup gülerek geriye döndü. “Sen hâlâ unutmadın mı onu?”

“Aklımdan bir an bile çıkmıyor desem…”

O sırada Hazel’in telefonu çaldı. Kız sevinçle gülümsedi. Hızla telefonu açtı ve kamera açısını ayarladı. Telefona el salladı.

“Anne, baba nasılsınız?”

“İyiyiz tatlım, siz nasılsınız? Anneannen hâlâ seni hatırlıyor mu?”

Hazel kıkırdadı. “İlaçlarını aldı, uyuyor. Çok şaşıracaksınız ama beni bazen hatırlıyor. Bir de dedeme benzettiği bir arkadaşımız var. Dedem sanıyor çocuğu. Yani her şey yolunda…”

“Sen neredesin?”

“Karşı komşunun evindeyim. Yemek yapımına yardım ediyor kızın!”

Kadının eğlenen kahkahası Yakup’un da kulağına gelmişti. Hazel birden telefonu ileriye itti ve Yakup’u da kamera açısına aldı.

“Yakup, bizim süper kahramanımız gibi. İlk günden beri her konuda yardımcı oluyor.”

Kadın gülümsedi. “Çok teşekkür ederiz,” deyince Yakup güldü.

“Rica ederim…” dedi. Karşısındaki ekranda kır saçlı, karizmatik bir yüze sahip bir adam ve Hazel’in yaşlanmış hâli gibi gördüğü kadın vardı. Elini kaldırıp selam verdi.

“Anne, sonra ararsınız beni. Öpüyorum ikinizi de!”

Telefonu kapatıp masaya bırakınca Yakup ona baktı.

“Annene benziyorsun.”

“Evet,” derken başını eğerek gülümsedi Hazel. Annesi pek güzeldi. Anneler hep güzel olurdu zaten, değil mi?

“Baya eğlenceli ve samimi bir kadın.” Etleri tabağa alırken mırıldandı. “Annenle baban öldü sanıyordum.”

“Anneannem mi söyledi?”

“Yok, onunla kalıyorsun ya. Öyle düşündüm ben de.”

“Hayır, babam emekli albay, annemse öğretmen…”

Yakup içmekte olduğu suyu zorlukla yutkundu ve öksürdü. “Emekli albay mı?” derken gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi.

“Evet, bu yüzden anneannemle kalıyorum. Önceden birkaç kez taşınınca bu yolu bulduk biz de. Anneannem Eskişehir’deydi. Hem Ankara’ya yakındı hem de İstanbul’a. Bu yüzden sürekli Ankara’ya yani eve gidip gelebiliyordum…”

“Şimdi?”

“Babam her ne kadar istemese de annem dünya turu diye tutturunca babam da peşine düşmek zorunda kaldı. Kafalarına göre rota belirleyip geziyorlar şimdi.”

“Tam yaşamak istediğim hayat…”

Hazel güldü. Tam ağzını açmıştı ki kapı çaldı. Hızla kapıya ilerleyen Yakup kapıyı açınca Nergiz ve nişanlısını gördü. İçeriye davet etti. Selamlaştı, tokalaştı ve kapıyı kapattı. Hiç istemediği görüşmeye ev sahipliği yapmak zorunda kalmıştı. Çok saçma bir şeyin içindeydi ama çıkışı da bulamıyordu.

Hazel mutfaktan çıktı ve tanımadığı insanlar karşısında çekingen bir şekilde kapı ağzında durdu. Kadın özenli, adam da klas gözüküyordu. Yakup bile gömlek giymişti. Kendisi ise bu ortama hiç uygun değildi. Altında beline tam oturan çiçek desenli bol bir pantolon, üzerinde ise göbeğini açık bırakan beyaz crop tişört vardı. Başında bandana ile onların arasında fazla rahat ve salaş gözüküyordu.

“Merhaba,” dedi Nergiz.

Yakup usulca ona doğru yaklaştı. Hazel’in yanında durdu ve tebessüm etti.

“Hazel, mahallemize yeni taşındı...” diyerek takdim etti. “Nergiz, arkadaşım. Nişanlısı, Ceyhun.”

“Tanıştığımıza memnun oldum.”

Nergiz hızla lavaboya ilerledi. “Kurt gibi acıktım. Ellerimi yıkayıp geliyorum, geçin siz,” dedi.

Hep beraber masaya yerleştiklerinde Hazel telefonunu aldı ve Yakup’a baktı.

“Anneannem yalnız kalmasın, gideyim ben.”

Yakup onu durdurmak istedi ama Hazel mutfaktan çıktı. Nergiz ona baktı.

“Canım, neden gidiyorsun? Daha yeni gelmiştik…”

Hazel gülümsedi. “Tanıştığımıza tekrardan memnun oldum,” deyip elini sıktı. “Anneannem bekliyordur. Afiyet olsun size.”

Kapıyı açtı ve dışarıya çıktı.

Yakup geriye döndü, mutfağa doğru ilerlerken sıkıntılı bir nefes verdi. Keşke Hazel onu da alıp götürseydi.

Akşamın esen rüzgârında bahçede oturan Hazel kitaptan kaldırdı başını. Gözü sürekli karşı eve dalıp gidiyordu. Gözlerini kapattı. Sakin bir müzik çalıyordu telefonunda. Bahçe kapısından ses gelince gözlerini açtı. Yakup elinde ona götürdüğü börek tabağı ve iki kupa çayla ona doğru geliyordu. Gömleği çıkarmış, tişört ve kapüşon geçirmişti.

“Yiyesiniz diye yaptım o börekleri…” dedi Hazel.

Yakup tepsiyi masaya yerleştirip onun yanına oturdu. Güldü. “Sen bunu bana getirdin. Bok yesin onlar!” dedi.

Hazel gülümsedi. Çayından bir yudum aldı.

“Sen de bana geri getirdin, öyle mi?”

“Yalnız mı yeseydim, yalnız mı otursaydın burada?”

Börekten bir dilim alan Hazel iç çekti. Başını geriye attı ve gökyüzüne baktı. Yakup da onun gibi börekten bir dilim alıp geriye yaslandı.

“Hadi bir şeyler anlat bana,” diye mırıldandı ansızın.

“Ne anlatayım? Dedikodu falan mı?”

“Aslında iyi fikir…” derken göz kırptı Hazel.

Yakup güldü. “Bizim bir abi var. Annesiyle babasının beş çocuğu oluyor. Bu çocuklar sadece iki sene yaşıyor. Hepsi ölüyor. Sonuncu çocuğun adını Dünyamalı koymuşlar. Dünya malı dünyada kalır diye. Gariptir ki bu abimiz yaşamış. Biz de Dünyamalı Abi deriz ona.”

Hazel kahkaha attı. Başını öne itip onun yüzüne baktı.

“Şimdi uydurdun değil mi?”

Yakup sinsice sırıttı. Gözleri kapalıydı. “Bunu asla bilemeyeceksin.”

“Hadi ama öyle bir şey olmamıştır.”

“Niye olmasın canım!” deyip gülmeye devam etti. “Bak, bizim Keşan diye bir arkadaş var. Babası Edirneli olduğu için öyle koymuş ismini. Sürekli dalga geçiyorlar ismiyle. ‘Öyle isim mi olur oğlum?’ diye. ‘Abi Aydın diye de isim var, Keşan mı sorun?’ dedi bir gün. Bizimkiler de, ‘Aydın Abi denir de Keşan Abi biraz abes kaçıyor,’ deyince bu iyice delirdi. ‘Ne yapayım, rahmetli pederi mezarından çıkarıp dava mı açayım, bunu mu istiyorsunuz?’ diyerek isyan etti.”

Hazel gülerek başını sağa sola salladı. Gökyüzüne baktı.

“Senin ailen…”

Yakup’un içi rahattı. Ne üzgün ne de kızgındı. Başına ne gelmişse, hayattandı işte. Derin bir nefes hapsetti içine.

“Annem, kız kardeşimin doğumundan birkaç ay sonra ölmüş. Peder bey de ben liseliyken falan gitti ulaşılmayan yere.”

“Üzüldüm…” derken kendine kızdı Hazel. Keşke böyle bir soru sormasaydı da onu tekrardan acı bir gerçekle yüzleştirmeseydi.

“Üzülme, hayatın kanunu bu Hazel.”

“Sanırım seni anlayabiliyorum. Anneannem bir gün bu dünyadan gidecek. Buna kendimi çoktan alıştırdım. Sadece mutlu gitsin istiyorum.”

“En güzelini yapıyorsun. Emin ol böyle çok daha mutlu gidecektir.”

Hazel başını çevirdi.

“Eee, misafirlerinle yemek nasıl geçti?”

“Keşke kaçarken beni de kaçırsaydın. Havale geçirecektim sıkıntıdan.”

Sessizleştiler. Bir süre sonra Yakup başını çevirdi ve ona baktı. Uyumuştu. Bileğindeki saate bakınca neredeyse sabah olduğunu gördü. Güneş tüm kızıllığıyla şehrin ardından doğacaktı. Yakup gözlerini tekrardan kapattı. Uykuya teslim olmaya karar verdi.

Bir bahçede tüm geceyi beraber huzurlu geçirdiği bu kadınla, soğuyan çayları önlerinde dururken, birkaç dilim börek masadayken ve gün doğarken… Yakup gözlerini kapatabilir, dünyadan uzaklaşabilirdi.

Huzurluydu. Yine de gözlerini açıp tekrardan Hazel’e baktı. Gülümsedi.

“Uzun zaman sonra bahçede tüm gece oturup, sabaha karşı yine aynı yerde uyumayalı çok olmuştu. İyi ki geldin, Hazel. Anneanneni bu dünyadan mutlu gönderirken, bana da bu dünyayı mutlu olayım diye mi veriyorsun anlamıyorum ki.”

Tekrardan gözlerini kapattı. Gülümsemesi hâlâ dudaklarındaydı. Güneş ışığı onların üzerine vurunca Yakup iç çekti.

“Güneş bir siktir git ya! İyi ki uyuyalım dedik ha! Doğamasan olmaz mı kardeşim! Her gün de doğmayıver yani! Bak hâlâ yüzüme yüzüme vuruyor ışığını ya!”

Başını çevirdi. Hazel’in dizlerine başını bıraktı. Masa da güneş ışığını kesince içi rahatlamış bir şekilde uykuya daldı.

7. Bölüm

Yakup yürüyordu ama yürüdüğüne bile emin değildi. Sanki uçuyordu. Ah, o son kadehi içmeyecekti. Kurtaran’ın gülüşünü hatırlıyordu sadece. Gülerek bir şeyler mırıldanışını… Savaş ve Kutsal’ın her zamanki didişmelerini de unutmuyordu ama şimdi kendinin ne hâlde olduğunu bilmiyordu. Sahi neredeydi?

Kapının önünde anahtarını çıkarmaya çalıştı. Kapıyı düşünce yoluyla açmayı diledi. Keşke, “Açıl susam açıl,” deyince kapı kendiliğinden açılıverseydi. Hâlâ anahtarı bulamamıştı. Cebinde sadece telefon ve anahtar olmasına rağmen hem de. Dengesini kaybedip olduğu yere yığıldı. Kendi kendine kıkırdamaya başladı.

Hazel ise onu bahçede kitap okurken gördü. Yalpalayarak yürüyüşüne, ceplerini durmaksızın kontrol edişine, dengesini sağlayamayıp sırtını kapıya vererek yere çöküşüne tanık olmuştu bile. Kitabı kapattı ve yavaş adımlarla bahçe kapısına doğru ilerledi. Gülüyordu adam. Koşarak yanına yaklaştı.

“Yakup, neyin var?”

Yakup gözlerini kısıp ona baktı. Miyop birinin uzaktaki bir tabelayı okurken gözlerini kısması gibi… Evet, tam olarak öyle bakıyordu. Üzgün bir şekilde başını eğdi. “Gönül darlığım var benim,” diye mırıldandı. “Gönül darlığı nedir diye sorma, anlatamam. Yaşarım, zaten yaşayarak anladım.”

Hazel onun sarhoş olduğunu anlamıştı anlamasına ama söylediği söz dudaklarını büzmesine sebep oldu. Gönül darlığı… Yakup’un renkli kişiliğine, gülüşüne ve karakterine uymayan bir şeydi. Her daim şakacı, hayatla âdeta dalga geçen bir adamın, “Gönül darlığım var benim,” demesi kalbine bir yük olmuştu.

“Hadi, ver anahtarı bana.”

Yakup anahtarı sıkıca bastırdı avucuna. İşveli cilveli bir şekilde sırıttı.

“Yılan seni!” dedi kur yaparcasına.

Hazel kaşlarını kaldırıp şaşkın bir şekilde baktı. Ah, bu bakışları daha önce görmemişti. Kaşlarını çatar ve gözlerini kısarak gülerdi Yakup. Yine alaycı bakışlar atardı. Kurnaz bakışlarını bile biliyordu ama bu bakış… Gerçekten de ona kur yapıyordu.

“Yılan mı?” deyip kahkaha attı. “Sen sorunlu bir insansın!”

“Bak şimdi sen yılan olabilirsin ama biz de solucan değiliz, anlatabiliyor muyum?” deyip gülümsedi adam. Abartılı bir şekilde göz kırptı.

Hazel onun bu hâline gülmeden edemedi. Eğleniyordu da. Sarhoş bir adamın bu hâliyle eğlenmek bir miktar utanç sebebi olsa da bu adam Yakup iken nedense mahcup bile olmuyordu. Yanına çömelip sırtını kapıya yasladı.

“Yakup, ben kimim?”

Yakup dikkatle bakıyordu ona. Dudaklarını ısladı ve yutkundu. Bir melek mi inmişti yanına? İyi de bir melek neden onun yanına insindi ki? Üstelik sarhoş birinin yanına ancak boynuzlu bir melek inerdi. Oysa karşısındaki kadın sanki parlıyordu. Gece vakti parlayan bir şey kesinlikle hayal dünyasından fırlamıştı. “Kimsin?” diye fısıldadı.

“Onu soruyorum ben de.”

“Tamam, ben kimim o zaman?” deyip dilini şaklattı. “Sen sensen, ben de benim. Ben bensem, sen kimsin?”

Hazel kıkırdadı. Yakup tekrardan ayaklandı ama Hazel onu tutmasaydı yere düşecekti. Yakup üzerindeki gömleği çıkardı. Tişörtüyle kalınca kıza baktı.

“Hâlâ gitmiyor musun?”

Hazel güldü.

“Gitmiyorum. Düşüp bir yerini kırmanı istemem.”

Yakup tişörtünü de çıkardı, sırtını kapıya yasladı. Kurnaz ve ateş dolu gözlerini kızın gözlerine dikti.

“Şimdi?”

Hazel onun ciddi olduğunu fark etti. Eli pantolonunun kemerine gidince hızla bahçe kapısına ilerledi.

“Gidiyorum, tamam!”

“Sen kimdin ya?”

Hazel geriye dönüp ona baktı. “Kim olmamı istersen oyum ben!”

Yakup anahtarı on beşinci kez deneyişinde yuvaya soktu ve içeriye girdi. Başı ağrıyordu. Kanepeye uzandı. Gözlerini açmakta zorlanıyordu.

“Hazel miydi o?” diye mırıldanırken iyice koltuğa yayıldı. Mayışıp kaldı.

Yakup öksürerek masada dik durmaya çalışıyordu. Sesli bir şekilde burnunu sildi. Ah, ölüyordu sanki. Her yanı ağrıyla kıvranıyordu.

“Sen yılansın ama ben de solucan değilim,” deyip kahkahayı bastı Hazel.

Sabah kahvaltısını henüz bitirmişti ki Yakup kapıda belirmiş, tabir yerindeyse sürünerek mutfağa girmişti. Hasta olduğundan dem vuruyor, baş ağrısını geçirecek bir şeyler vermesi için yalvarıyordu.

Yakup, Hazel’e anlamaz bakışlar attı. “Ne?” dedi pürüzlü sesiyle.

“Yılan dedin bana!”

“Sana niye yılan diyeyim kızım?”

Hapşırdı. Tekrar hapşırıp burnunu çekti. Hazel, nane limon kaynatmıştı onun için. Bir kupaya hazırladığı içeceği doldurup ona uzattı ve karşısına oturdu.

“Anneannen nerede?” diye sordu Yakup merakla.

“Sabaha karşı dayım geldi.”

“Dayın da mı var senin?”

“Bir ailem var, evet!” diyerek güldü. “Dayımın minik bir kızı var. Çok özlemiş anneannemi. Sabah kahvaltılarını yapıp gittiler. Bu gece de orada kalır sanırım.”

Yakup bir yudum alıp geriye yaslandı. Gözlerini kapattı. Burnu akıyor, boğazı ağrıyordu. Birden yüzünde ve boynunda buz gibi elleri hissedince bağırdı. Hazel kaşlarını çatarak bakıyordu ona.

“Ateşin var ve sen hâlâ işe gideceğini söylüyorsun,” derken hesap soran bir anne gibi gözüküyordu.

“Daha önce de grip oldum, işe gittim. Yine giderim.”

“Bir gece öncesinde alkol deposu gibi miydin?”

“Hayır.”

Hazel dudaklarını kemirerek baktı ona. Bunu yapmak zorunda değildi ama içinde garip bir istek vardı. Belki de onun yalnız kalıyor oluşuydu onu böyle savunmasız görmesinin sebebi.

“İşe gitme,” dedi. “Ben sana bakarım.”

“Çalışmana izin vermiyorum, otur, evinin kadını, çocuklarının anası ol diyen ayılar gibi oldu bu.”

Hazel elini savurdu. “Pekâlâ, unut gitsin. Sadece…”

Yakup onu izliyordu. Yüzüne bile bakmıyordu kız. Hızla karşısından kalkmış ve mutfak tezgâhını toplamaya koyulmuştu. Üstelik cümlesini tamamlamamıştı bile.

“Yani seni düşündüğümden değil de…”

Yakup onun daha çok kıvranmasına izin vermedi. “Tamam, hadi bak bana.”

Hazel kaşlarını çatarak geriye döndü ve anlam veremeyen bir bakış attı.

“Tamam, işe gitmiyorum. Karnım aç, çorba yap bana. Üşüyorum, üzerimi ört. Ateşimi düşür…”

Hazel gülünce Yakup ona imalı bakış attı.

“Fesatsın kızım sen!” diyerek geriye yaslandı. “Yani hadi beni iyileştir!”

Birkaç saat sonra ikisi de salonda oturuyorlardı. Hazel’in ona iyi bakacağını düşünerek hata etmişti anlaşılan. Çünkü tek yaptığı onu kanepeye yatırıp, bir kâse çorba içirmekten öteye gitmemişti. Şimdi ise tam karşısındaki tekli koltuğa oturmuş, kucağındaki kitaba bakıyordu. Hazel birden başını kaldırdı.

“Minibüs şoförü olmasaydın ne olmak isterdin?”

“Yine bu mesleğe yakın bir şey seçerdim.”

“Mesela?”

Yakup hiç düşünmeden cevap verdi.

“Astronot olmak isterdim. Mesela yani.”

“Evet, dolmuş şoförlüğü ve astronotluk birbirine çok yakın.”

“Nasıl baktığına göre değişir. Bence çok yakın.”

Hazel gülümsedi. “Peki,” deyip başını tekrardan kitabına çevirdi.

“Hadi bana biraz daha bak,” diyerek arada oluşan sessizliği bozdu Yakup. “Bu müessesenin bir ikramı falan yok mu?”

“Ne ikram edebilirim sana?”

“İlaç.”

“Müessesemiz eczane değildir, beyefendi.”

“İlgi.”

Hazel başını eğip gülümsedi. Yakup kaşlarını çatarak baktı ona.

“İlgi de yok deme! Hasta biriyle ilgilenmen gerekir Hazel. Sen sadece uzaktan bakarak iyileşmemi mi bekliyorsun?”

Hazel, ona bakıyordu. Onun bir çocuk gibi dudaklarını büzerek üzerindeki battaniyeyi tamamen kafasına örtmesini izledi. Başını sağa sola sallayıp gülümsedi.

“Ne yapmamı istersin?”

“Uyuyacağım sanırım. Evet, uyandığımda buna cevap veririm.”

Hazel şaşkın bir şekilde sırtını dönüp uyuyan adama bakakaldı. Sorunlu adam, komik biriydi. Evet, hem sorunlu hem de komikti. Tatlıydı da…

Yakup gözlerini araladı ve etrafına bakındı. Evin birçok yerinde mum yanıyordu. Loş bir ortam vardı. Kendini tutamadı ve hapşırdı.

“Hipotenüs!” diye bağırdığında Hazel merdivenlerden aşağı inip ona baktı.

Hayatının hangi evresinde biri ona Hipotenüs diye seslenmişti ki? Hatta hangi insana böyle bir seslenişte bulunulurdu? Kendisini bir ilke imza atmış gibi hissediyordu. Onun anlayacağı şekilde cevap verdi.

“İyi misin, Sinüs?”

“Kemiklerim ağrıyor, Tanjant!”

“Ateşine bakayım, Kotanjant.”

Kızın elleri yüzünde ve alnında gezinirken mırıldandı. “Trigonometri sever misin?”

Hazel onun ateşini kontrol ederken yüzünü buruşturdu. “Midemi bulandırıyor.”

“Hadi be oradan!”

“Ateşin yok. Karnın da tok.”

“Hayır, benim midemin bundan neden haberi yok?”

“Ne yemek istersin?”

Yakup tatlı bir gülümseme sergiledi. Avucunu uzattı ve masum bir ifade takındı. “Dilenci değilim ablam, bir parça yemek versen yeter.”

Hazel kahkaha atarak geriye çekildi. Mutfağa doğru ilerlerken bile kahkahası bütün evi kaplıyordu. Mutfağa girdiğinde Yakup da peşinden mutfağa ulaştı. Koltuğa kurulup ellerini yüzüne yerleştirerek kızı izlemeye koyuldu. Yine çorbayı ısıtıp önüne koyacak gibi duruyordu. Öyle de oldu. İki kâse çorbayı mideye indirip tekrardan kanepeye kuruldu.

“Evin ne güzel kokuyor,” deyip abartılı bir şekilde burnunu çekti. Burnu tıkalı olmasına rağmen bu kokuyu alabiliyordu. Voldemort’un burnu olmamasına rağmen onun da bu güzel kokuyu alacağına adı gibi emindi Yakup.

“Çiçeklerden kokulu mum yapmayı seviyorum.”

Yakup dikkatle kızı izliyordu. Bir mahalle dilberi değildi karşısındaki kız. Kendisi mangal yakarken salatayı hazırlar mıydı? Bir bira kendine açınca bardağı uzatmak yerine bir tane de kendisi alır mıydı? Bahçeyi sularken, hortumun