*****

küçük İskender

666

*****

Can Çağdaş

666, küçük İskender

© 2019, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: Parantez, 1994

Can Yayınları’nda 1. basım: Kasım 2019, İstanbul

Dizi editörü: Cem Alpan

Düzelti: Melis Oflas

Mizanpaj: Emin Petek

Kapak tasarımı: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-4248-4

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

küçük İskender

666

METİN - ŞİİR

*****

küçük İskender’in Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

“Her Şey” Ayrı Yazılır, 2016

Waliz Bir, 2016

Mayıs Giremez, 2017

The God Jr, 2017

Kırık Kadeh Sineması İftiharla Sunar, 2017

Periler Ölürken Özür Diler, 2017

Türkçe Sözlü Hafif Mavi, 2017

Arkadaşlar İçin İntihar Vakti, 2017

Ölen Sevgilimin Şiir Defteri, 2017

İkinci Waliz, 2018

Dedem Beni Korkuttu Hikâyeleri, 2019

Erotika, 2019

Gözlerim Sığmıyor Yüzüme, 2019

Yirmi5april, 2019

*****

küçük İskender (Derman İskender Över), 28 Mayıs 1964’te İstanbul’da dünyaya geldi. Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun olduktan sonra İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde beş yıl eğitim gördü. Tıp eğitimini de, peşinden girdiği İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nü de yarıda bıraktı. Şiir, roman, deneme, günlük gibi pek çok edebî türde eserler verdi. Yurtdışında yayımlanan antolojilerde şiirleriyle yer aldı. 2000 yılında Orhon Murat Arıburnu, 2006 yılında Melih Cevdet Anday Şiir Ödülü’nü kazandı. 2014’te Erdal Öz Edebiyat Ödülü’nü, 2017’de Necatigil Şiir Ödülü’nü aldı. Avrupa’da, ABD’de şiir okumalarına, panellere, sempozyumlara katıldı. Kürtçe ve Almancada kitapları basıldı. Şiir performansları yaptı, Ağır Roman, O Şimdi Asker gibi sinema filmlerinde rol aldı. Küçük İskender 3 Temmuz 2019’da aramızdan ayrıldı.

*****

İçindekiler

Bu Yazıya Bir Ad Bulmak Hakikaten Çok Zor Oldu

one (i can’t remember anything)

winterland konseri, san francisco 14 ocak 1978

lord byron’dan yunan mesihe mektup

annem mrs. hitchcook

picture show

psikopat

stay (faraway, so close!)

boris vian adında bir adam için blues 2

watch your step

puzzles in pyre

april

made of stone

knockin’ on heaven’s door

güney kutbunu ziyaretin faydaları üzerine bir yazı

sleeping pills

sebastian

pinokyo! sen artık öl!

balkondan aşağı bakma peyzajı

night vision

bring a gun

stili lovin’ you

beyaz leblebiler

the logical song

learning to fly

blues power

runaway train

don’t you cry tonight

doğal iki

living in another world

i hate myself and i want to die

sounds like a melody

jungle love

the sea still sings

tears in the rain

very ape

evensong

s ikinci dünya savaşı

ay kumsal sırası

tanrıların arabalarının balans ayarı

katil kedi, ölümle silahlı mücadeleye girdi

pembe zippo

dead can dance

relight my fire

kaza yerine kadar uyuyuş

*****

Tanrı, elbette vardır,

beni daha dün aradı;

ama tabii biri telefonda

sesini çok iyi taklit

ederek benimle

dalga geçmediyse...

*****

Bu Yazıya Bir Ad Bulmak
Hakikaten Çok Zor Oldu

Merhaba arka bahçenin haylaz ve ahlaksız çocukları! Aşk misafiri olarak hoşgeldiniz. Ne o? Eliniz boş mu geldiniz?! İnsan, gelirken biraz yalnızlık, biraz çılgınlık, biraz da yaşadığı kenti alır yanına! Ruhsal organlarını alır, cinsel organlarını alır. Böyle mi sözleşmiştik?! Böyle mi tanımlamıştık egoizmi, orgazmı? Pes doğrusu. Biz kendimizi yasadışı, yasakdışı, oldukça hüzünlü ve matrak, oldukça bol mahsüllü ve kıvrak hissetmiyor muyduk yoksa? Diş doktorumu tanır mısınız? Onunla olan randevularıma siz gider misiniz? Beni boş vakitlerinizde koynunuzda uyutur musunuz? Rüyalarınızda beni görmeyi göze alabilir misiniz? Olacak şey değil. Tebrik ederim. Bravo! Bakınız, Lağım Faresi, mazgal aralığından uzatıp kafasını, şöyle seslendi:

— Hey! Marlon Brando’nun gençliğini getirin bana! Bana Madonna’nın kellesini getirin! Güzel bir başlangıç yapın bana. Benim ıslak, kirli tüylerimi tarayarak tüketin gecenizi. Ben, gecelerinizin yakın akrabasıyım. Ben, aralık kalmış kapısıyım kalbinizin. Parmak uçlarımdaki cehennem ateşi, kasıklarınızdaki meşaleyi tutuştursun. Bedeninizde olimpiyat düzenleyeceğim. Orada yüzeceğim, koşacağım, zıplayacağım, yüksek atlayacağım. Bedeninizde madalyalar kazanacağım. Hüzünde namım yürüyecek.

Farkında mısınız; herkes birilerine benzetiyor beni. Etrafta benzerlerim dolaşıyor. Kimileriyse kendilerine benzetiyorlar beni. onlarla dağlara çıkmış, vadilere inmişiz. Aynı sirkte trapez üstadıymışız meğerse. Ben sallanıp sallanıp salmışım bedenimi... onlar uzatmamışlar ellerini; aşağıya düşmüşüm! Düştüğüm yerde laf imha etmiş beni. Yaşlandığımı saptar saptamaz, tersyüz etmişim derimi. İçim dışıma çıkmış. Sonra içeri girememiş, dışarıda kalmış! Sağlıklı bir cumartesi çocuğu olarak, pazar günleri evde pijamayla dolaşmayı reddetmişim. Kirvem Tom Waits, hallarımı böyle yazmış! Napolyon, bir an durup düşünüp kafasını kaşımış! Mickey Mouse’un kıçı kaşınmış! Bukowski’nin çükü kaşınmış. Herkesin, her şeyin bir tarafı kaşınmış. Hatırlarsanız, beni bir vakitler Berlin Duvarı önünde, yağmur altında, yeryüzü kenarında, gökyüzü üstünde bir manga asker kurşuna da dizmişti. Kurşunlar, beynimde yer etmişti. Bir yerlere yalnız gidemiyordum. Kalbimde vesvese vardı. Kalem Suresi’nin 51. ayeti hiçbir işe yaramamıştı. Ben Elton John’la mutluydum. U2 neyime yetmiyordu! Gel de sinirden verme! Hayır, benim ibneliğim ne genetik ne de kişilik bölünmesinden! Benim ibneliğim, sinirden sinirden!.. Herkesin hayata yönelik arzuları, istekleri, beklentileri ve kokan ayakları olmalıdır. Ben de Lağım Faresi’nin yirmi ricasını size postalıyorum. Postacı, kapıyı kaç kere çalarsa çalsın, fantezilerinizde silueti bir nebze mutlaka olsun. Lütfen postacılara da mektup yazın, telgraf çekin. Bundan utanmayın! İşte, Lağım Faresi’nin yirmi ricası:

1. Adamın testisi döl yolunda çatlarmış. Çatlamasın.

2. İnsanlar çevrelerini genişletirken yarıçaplarını da artırsın.

3. Yoğurdu üfleyerek yiyin, ama ayran içerken gaz çıkartmayın.

4. Bir gün bir belediye otobüsüne binip bilmediğiniz bir semte gidin. Orada gazoz için. Gazozunuzdan prezervatif çıkarsa şaşırmayın. Kullanırken gazoz şişesiyle prezervatifi karıştırmayın.

5. Nelere karşı koymadığınız, koyamadığınız (yemediği) için suçlusunuz. Bunları bir bir sıralarken hangi renge giriyorsunuz? Bana bildirin. Helamı o renge boyatacağım.

6. Gururunuzu iki paralık eden sevgilinize kızmayın ve sevginize sahip çıkarak onu hemen terk edin. Çünkü ona duyduğunuz sevgi, bir duygu biçimi olarak size ait. Sevgi duyabildiğiniz, hatta onun gibi bir domuza bile sevgi besleyebildiğiniz için kendinize saygı duyun!

7. Vücudunuzu hiçbir tehlikeden sakınmayın. Onun yalnızca bir et yığını olduğunu unutmayın. Ama ruhunuzun önünde reverans yapın. Ruhunuzun önünde şapka çıkartın.

8. Juliet, Romeo’ya bir kere olsun vermedi mi? Düşünün.

9. Edip Cansever’in şu mısrasını düstur kabul edin: ‘Kimse kimsenin olmasın!’

10. Nerede bir sokak kedisi görürseniz küçük İskender’i hatırlayın!

11. Gittiğiniz eğlence yerinde ya da lokantada yanınıza yaklaşıp ‘ne alırdınız?’ diye soran garsona, ‘varsa ben bir tepki alayım’ yanıtını verip veriştirin.

12. Boşanırken alacağınız hazzı düşünerek derhal evlenin. Tek çocuğunuz varsa ve tek celsede bu iş bitecek gibiyse mahkemeye giderken yanınıza testere alın. Hayır, ayrıldığınızda ‘çocuk kime kalacak’ problemi yaşanmaz. Çocuğu ikiye bölerek paylaşırsınız.

13. Esrar içerek ailenizi rezil edeceğinize, sokaklarda tiner koklayarak toplumunuzu rezil ediniz.

14. 68 kuşağına değil, gökkuşağına inanın!

15. Çekici olana güvenmeyin. Adı üstünde: herifin çekiç’i var!

16. İstanbul’un Kurtuluşu her yıl kutlanıyor. Siz de İstanbul’un Beşiktaşı’nı, İstanbul’un Beyoğlu’sunu, İstanbul’un Beykoz’unu vs’sini kutlayın ve deyin ki: Kurtuluş yok! Şişli’ye devam!

17. Bir devlet büyüğüne ‘hıyar’ dediğiniz için hakkınızda dava açılırsa karşı koyun. Çünkü ‘hıyar’, Osmalıcada, ‘Bir işi yapıp yapmama konusundaki serbestlik ve hayır işleyen kimse’ anlamına geliyor.

18. Hayatınızın bir hayal ürünü olduğunu daima iddia edin.

19. Adınızı soran birine, ‘ailem koymayı unutmuş’ deyin.

20. Adamın biri doktora gitmiş. ‘Doktor bey’, demiş, ‘benim erken boşalma sorunum var.’ ‘Oh bu çok iyi’, demiş doktor, ‘benim de zaten fazla vaktim yoktu!..’

Gelelim alışveriş listenizde olması gerekenlere:

* Bir adet kırık kalp. Kırık olduğu için ucuza kapatın.

* Prezervatiflere su doldurup balon yapanların fantezilerini süsleyecek olan uçan balon tipi uçan prezervatiflerden birkaç adet. Kendinizi yatağa bağlamayı ihmal etmeyin.

* Tehlikeli ilişkilerinizi sizin yerinize yaşayacak bir adet dublör.

* Bir adet televizyon kırıcı, bir adet aşk zanlısı, bir adet barok stili ahlak masası, bir adet âdet kanaması, kanamalı bir hasta için bir adet çift kanatlı, petek dokulu hijyenik bağ.

* Yukarıdaki yirminci maddenin o listede ne aradığını açıklayabilecek bir bilirkişi.

İnsanın eskiye bağlılığı, duygularla istiflenmiştir. Bir antikacı dükkânında, birtakım sıvılarınızın vücudunuzdan dışarı çıkmasına engel olamazsınız. Eski Türk filmlerine olan düşkünlüğünüzün altında faili meçhul değil, faili meşhur bir aşk acısı yatmaktadır. Hüznünüz, takvimini hiç aksatmaz. Eskiyen ilişkiler, ekşimez. Gitgide tazelenir. Uyuz olursunuz. Bunun tedavisi de yoktur. Afişe bir durumda kontrpiyede kalırsınız. Mutluluk çubuğunuz ne yazık ki kırılmıştır. Kovulmuşsunuzdur. Sizi kendi cazınızdan maymunlar cehennemine sürgün etmişlerdir. Talihiniz, yaver gittiği yerden azılı bir çavuş olarak dönmüştür. Apoletlerinizi söktüğünüzü belirtmeniz, sizi gıcır gıcır suçlara mahkûm kılar. Halen bir çakmak fabrikası sahibi olan Prometheus, çaldığı ateşi çok ucuza mı elden çıkartmıştır? Ateşe çalan gözlere, dudaklara hangi okyanus dökülmüş, onları söndürmüştür? Ah ne fena, bu defa elçinize zeval olmuştur. Salonda çok az seyirci olduğundan trajik gösteriniz son anda iptal edilir!

Kimliğim yok benim! Azılı bir yalnızım! Daha kaç yıl yaşayacağımı parmak hesabı bulmaya çalıştım ve komik duruma düştüm. Sırtımda asla tek başıma ulaşamayacağım bir yer kaşındı durdu hep. Duvarlara sürtündüm, sinemalara sürtündüm ve bu şehirde görkemli bir sürtüğe dönüştüm! Bu gece hanginiz kalçasını ödünç verebilir bana? Ona sırayla bir flavta bir piyano çalacağım. Bu gece hanginiz öldürebilir beni? Çırılçıplak soyunup dans edeceğim ve TAK! Tek kurşun! Bedenim, tek delikli bir elek olacak düşleriniz için! Siz, sevdalarınızı kasalarda saklıyorsunuz. Şafak vakti okula giden çocukkuşları, çocukbalıkları görmezden geliyorsunuz! Siz ağlamak için, inanın, çok geç kaldınız. Ellerinize bakın! Haydi hemen ellerinize bakın! Elleriniz mükemmel bir tangoya ne kadar da müsait! Ellerinizi güzel bir sevişmeye davet edebilirsiniz. Ben de odama çekilir, ayak parmaklarımı itinayla emerim. Aferin bana, çok güzel yazdım.

*****

one (i can’t remember anything)

bir gül bir gülü dövecek mi?

kabul edilmemiş bir tebriktir söz konusu olan. herhangi bir bilgi çağında, kuşatılmış bir yeryüzünün bilinçaltına yerleşebilmekle koşuttur. şairin küstahlığı zehirse, ürkekliği panzehirdir. dönüp dolaşıp öldürüleceğimiz zemin, yeni insana kan kusturan aynı görüntüdür. görüntü: biri size bir şey uzatıyor. sakın almayın! o, bir mikrogiyotin!

bir gül, başka bir güle dönüşebilir mi?

menzilin dışındadır göz. orada ne olmaktadır? orada hangi cinayetler, hangi prensler ve hangi çıkışlar vardır? merdivenler kaç basamaktır? insanın maliyeti kaçadır? biriktirilen cinnet, orda başkalarına dökülebilir mi? geçici mi? kanıksanmış mı? iradedışı mı? esrar satılır mı? özgürlük serbest mi? tutsaklık yasak mı? merak ve hasret. bazı çocuklar orada ölü doğar mı?

bir gül, bir güle ‘kokma’ der mi?

ölümün peşinde bir hafiye tanırım. baktığında titretir, upuzun parmaklarına gemici düğümleri atmıştır. açtığı tekila falında bana demişti ki: “geriye söz geçirebilmen için, önce içinde kaç hava kabarcığı olduğunu bilmelisin.” kin tutmak, büyük erdem.

bir gül, bir güle gider mi?

kendimden daima kuşkulanmışım. ne şimdi. ne dün ne de yarın hangi yönde olursam olayım, hangi yüzüm haklı çıkarsa çıksın, bir ilgi odağı, bir misal kulvarı olamaz. olmamalı. tasvir bozulabilirse, kalitelidir. gerisi, uyum denen bozgundur. içi fırındır, herkes kendi ayakkabısını giymelidir. her şey kendi kokusundan sorumludur. listeler altüst mü? hayır? o halde, silahını ver.

bir gül, satılabilir mi?

fazla uyarıcı alıp da zehirlenip ölen padişahın adıyla anılan bir atın sırtında girdiğim bir menapoz kentinde, ölen delikanlılar vardı o zamanlar. kimlikleri yoktu. kimlikleri soğumuştu. kimlikleri morga kaldırılmıştı. ah siyah mürekkep damlamış oradaki kanımın üstüne!

bir gül, başka bir gülün elyazısı mıdır?

vakit, hakikaten bitmiş, öyle iktidar dili kullanılır mı hiç yarım hırs? paramparça kalp! paramparça kalbi dışarı fırlamış bir kentin narindir fakat elleri. işte oradaki periler ölürken özür diler. o gün, beyaz iskarpinleri vardı istanbul’un, bugün postal giyiyor; sevmem gerekmiyormuş savunmam gerekmiyormuş. bazı gözlerini yıpratmak istemiyorum. kuyusunda boğdurulan bir ip cambazıyım. bari ipimle assalardı beni. (hep tekrar et.)

bir gül, konuşmadan durabilir mi?

tek kişilik saklambaçta ebe mi olmak kolay, saklanan mı? söz vermiş olabilir miyiz? kısık mıydık acaba? ben asla, ben hak ettiklerini yaptım. ben aşağıladım. ben küçük düşürmek için elimden geleni ardıma koymadım. ben hava güzel olunca öleceğim. yalnızlığımı onaylattım. yalnızlığı kanıtlamaya çalışacağım. daha ne?

bir gül, alnını öptürür mü?

tutumsuzluk. harcamaların arttığı yerde sevda ile çöktüğümüz boran. adımı nereye versem. nereden bir ad alsam. bir sevgi elementiyim. bir aşk silahşoru. hep vurulup hep ölen. hep yerde kalan. hep vurulmayı ustaca beceren. becerdiği bu ölümü hep çerçeveletip şiirine kanırtan. matematiği sevebilmektir aslolan. gerisi?!. me(s)lek sırrı...

bir gül, sinema perdesi olabilir mi?

saçma. şairler sorgulanamaz. ancak, beğenmediğiniz şairi, özgün bir yöntemle öldürebilirsiniz. buna bir şey diyemem. o halde, silahını geri al.

*****

winterland konseri, san francisco
14 ocak 1978

Selam Sid! Selam sana güzel orospu çocuğu!

Aslında niyetim yoktu ya, yine de bu mektup sana olabilir! Geceyi seversin diye düşündüm. Ne dersin?! Çöle götürüp bıraktığım karanlıkuğultu böcekleri, evimin dışduvarlarına süratle tırmanıyorlar mıdır? Parasızım. Özel bir kliniğe şişe şişe kanımı satarak geçinmeye çalışıyorum. Tabanlarım karıncalanıp uyuşana, çürüyene dek zıplıyorum bazen yalınayak. Alt kattaki komşu, rahatsız oluyor. Sanırım onu bilerek rahatsız ediyorum. Alt kattaki komşu, artık rahatsız olmuyor. Büyükbabamdan kalma bahçıvan makası. Sanırım, alt kattaki komşu, rahatsız olamayacak kadar hareketsiz şimdi. Örnek hikâyelere ihtiyacımız kalmadı. Çoğu kere yalnızlığımızla dalga geçemeyecek denli aptal dâhileriz çünkü biz. Geçenlerde, buralarda, kendini punk ilan eden birine üstündeki bütün çengelli iğneleri yutturmuşlar! Seni çok özledik Sid! Hem... asıl ibne sensin!

Hepimiz poz vermeye alıştık. Kalbimiz temiz ya! Kalbimiz ancak yeni su dökülmüş bir lağım deliği kadar temizdir oysa. Sıçarken, kendimi ölü bir çocuk doğuruyormuş gibi hissediyorum Sid! Ağır ağır çıkıyor. Acıyla. Kasılarak. Yırtarak. Kalın ve uzun bir bok çubuğu çıkıyor içimden. Bu bokun babası kim Sid?

Birbirimizi sevmiyoruz. Narkozun etkisi, hâlâ geçmedi. Hâlâ kesici aletlerle haşır neşiriz. Tırnaklarımızı da yiyoruz hâlâ. Konuşmuyoruz da. Galiba, teker teker doğranacağız. Gebereceğiz Sid! Saçlarımı kestireceğim. İçkiyi, otu bırakacağım. Bir zamanlar huyluydum. Huylanırdım. Huyum kurudu! ‘Benzin tasarrufu yapın: Arabaları yakın’ demişti Jamie Reid; YALAN!; biz vücut tasarrufu yaparak ruhlarımızı ateşe verdik Sid! Sevgililerimden herhangi birinin karnındaki kazılarda bana ait bir bıçak bulundu! Bıçak, bir seks tabancası olabilir mi? Sigmund, başını ‘evet’ anlamında sallıyor. Sen boş vakitlerinde nereni sallarsın Sid?!

Bellevue Hastanesi’ndeki koğuşta, oksijen çadırlarında yaşayan kızılderililerin adlarını hatırla: At Sineği Siki, Züppe Şarbon, Kambur Bas ve Annemin Çukuru! Gırgır heriflerdi, değil mi? Annemin Çukuru’nun zenci oluşu, senin çok hoşuna gitmişti. Çamaşır suyu, önemli bir buluş mudur? Zenciler, çamaşır kokusu duymaları için mi tekme tokat Amerika’ya götürüldü Sid?

Sokaktaki adam, on beş yaşlarındaki çocuğa avazı çıktığı kadar bağırıyordu:

— Ne olacak şimdi, NE OLACAK ŞİMDİ!

Yanındaki oğlu da çocukla aynı yaşlardaydı ve yüzünde, sağ gözünün altından başlayıp çenesinde son bulan taptaze bir faça vardı. Suçlu, başını öne eğmişti. Oğul, başını öne eğmişti. Baba bağırıyordu:

— Ne olacak şimdi!

Bu soruya ben BİLE yanıt veremezdim. Sen DE veremezsin Sid!

Sonra o köpekleri, o kedi leşinin çevresine birikip kokuya burunlarını ürkerek uzatan o köpekleri nasıl unutabilirim?! Ölüm, doğal bir düşmanlığı merak’a çevirebilecek kadar mı güçlü, samimi ve yakın? Köpeklerin gözlerindeki aleladelik, şüpheye dönmüştü Sid. Ölüme itaat etmek için can atan bakışlardı bunlar. Ölüm, ikna kabiliyeti yüksek bir rehberdi köpeklere. Biz ölüme inanan köpekler kadar da mı olamadık Sid?

Kim bilir, bir sabah uyanıp yatağımda doğrulduğumda, benim de artık bebek yüzlü bir sineğim olur ve onun kanatlarına yumuşatıcı krem sürecek gücü kendimde bulabilirim.

İyi bok yedik Sid!

*****

lord byron’dan yunan mesihe mektup

cem’e... kısa metrajlı sarışa... BEO..

Ben sözcüklerle ağ kuran bir örümceğim işte! Kendi canhıraşlığımdan başka yok bacaklarım. Kimseye geçiş vermesem bile, bana bir yağmur kutusu yap vaktin kalırsa. Eritip vücudumu, o kutuya girmek istiyorum. Bir daha asla dışarı bakmayacağım. Hem, bize ne dağlarda dolaşan cadı parçacıklarından. SEVGİLİM! Ben sana ‘eşim’ diyemem. Eşim demek, benzerim demektir. Ben, bana benzeyen birini sevemem. Lütfen kabuklarımı soy ve öldür beni! Hatırladığım kaç masal boyunca yazabileceğim ki sanki... Halüsinasyonlar tükenince sen de terk edersin beni... Samanyoluna saplanmış basit bir ok gibi hayatım... Ciğerimdeki katrana batırıp parmağımın ucunu, cam kuşların tahta gözlerine yazmıştım adını... Rahlede kusursuz avareliğimizin pervasız hüzünleri var... Ben, senin yüzünü hatmetmiş gecelerde küfür de ettim. Ondandır kalbime felç diye kendini tanıtan aşkın tarihi kaçamakları... Mevzuata aykırı insan konaklamalarında bir his mutlaka bulunmalı... Mesela safdilli bir nefret, mesela serseri bir hırs! Beni bana tutuşturan bir alev tabiatı, bir güzel şiir, bir güzel veya histeri... Senin elinde tetiği çekildiği halde benim elimde geri tepen bir tabancadan söz ediyorum. Sanma ki kasıklarıma yayılan bu barut yaraları, hovarda sevişme saatlerinden kalma birer hatıra: onlar, akşam güneşlerinin yuvarlandığı, arzusuz uçurumlarda tek kurtuluş ümidi olarak biten cılız dalların şairane yavşaklığı... Seni son defa uyarıyorum kâinat! Bana benden başka yanlış yapma sakın!

İnsanların birbirine fazla geldikleri bir çağda at koşturuyoruz. İnsanların birbirlerini bilgisayarlara gömdükleri bir filmde başrolleri paylaşıyoruz. İnsanların birbirlerine kayıtsız kalabildikleri bir yer’de kaybolduk. Hiç iyimser değilim. SEVGİLİM! Sen de diğer nesneler kadar sevgilimsin benim, tıpkı benim de sevgili olduğum gibi bazı şey’lere... Bütün enerji çeşitlerinin deneylerini yaptılar sonunda ömrümüzde. Ben bir astronot gibi inemedim başka dudaklara.

(Bu yazıyı burada keseceğim. Nedenini bilmiyorum. Nedenini bilmiyorum.)

*****

annem mrs. hitchcook

Herkesin elinin altında bir annesinin olması, hakikaten iyidir. Hatta boş vakitlerin yeni anneler imal etme deneyleriyle değerlendirilmesi menfaat icabıdır. Annemi severim. Evet, annemi bazı kusurları olmasına rağmen çok severim. Onu sık sık eller, kucaklarım. Kendisini nerede bulduğumu hatırlamıyorum. Şu anda da nereye koyduğumu unuttum. Kamburunu saymazsanız, güzel kadındır. Kamburu önemli ve şiddetli fikirler yaratmıştı bende küçükken. Hamile kadınların bebeklerini onca ay sırtlarında taşıdıklarına inanmıştım. Hoş, her kadın biraz sakattır! Sekiz yaşlarındayken onu yatak odasında bir erkekle aleni matematik çalışırken yakalayışım, muhteşemdir. Doğduğumdan beri o adamın bizimle aynı evi paylaşmasına ses çıkartmıyordum da annemin inatla ‘Oğlum, kendine gel, bizi üzme, o senin baban’ demesi pek akla yatkın değildi. Bir annem varsa, yeterdi! Bir babaya neden ihtiyaç duyacaktım ki... Aralarındaki fark, bir konserve kutusu ton balığı kadardı. Hem annem daha bakımlıydı: hiç değilse haftada iki kez tıraş oluyordu. Bir gece yine matematik çalışırlarken, aniden yatağa atlayarak aralarına girişim esnasında o adama ait geometrik şeklin müdahalesi, bugünkü cinsel tercihlerimde etkin oldu diye iddia ediyorsam, başınızı ‘evet’ anlamında sallamanızda hiçbir sakınca yok. Annemle mükemmel bir diyalogumuz vardı. Eğitimime özen gösteriyordu. Kısa süre içerisinde ‘gel, al, kucağıma çık, kakanı balkondaki kum kutusuna yap’ı kavradım. En kaliteli ithal köpek mamalarıyla besleniyordum ve her sabah suyum değiştiriliyordu. Arada bir beni sokağa çıkartması da büyük incelikti. Üzüntüyle belirtmeliyim ki, yaşım ilerledikçe hırçınlaştım. Anneme muz likörü içirtip sonra kadını sarsa sarsa memesinden doğal malibu emmeye çalışmam, pek evlatlığa sığmazdı ya, neyse!.. Arkadaşlarımın annelerine çiçek götürüşünü keşfettiğim günün gecesi, ben de anneme çiçek götürdüm. Çok etkilenmiş olmalı ki, cenaze çelengini kapının önüne attı! Felsefeye kafayı taktığım dönemde ise şu sorular beni kemirip duruyordu: ‘Ben neydim, nereden gelmiştim, bileti hangi cebime koymuştum?’ Bunu araştırmam, kadını yere yatırıp başımı organına sokmaya çabalamam, komşuların annemin çığlıkları üzerine kapıyı kırıp içeri girmeleri sonucu ne yazık ki karakolda bitti. Annem üstündü. Çünkü, anlayamadığım şeyler yapıyordu ve beni şikâyet etti. Polislerden çok şık bir dayak yedim; şimdiki halime gelişimde yadsınamaz emekleri vardır. Annemi çözümleyecek yöntemi bulmak için onunla uzun zaman konuşmadım. Böylelikle ne yapmak istediğini, arzularını, duygularını, burcunu analiz edebilecektim. Yeterli bilgiyi topladığımda annemin iyi huylu olduğuna, ama iyi huylu bir tümör olduğuna karar verdim. İlk işim, gerekli cerrahi malzemeyi satın almak oldu. Annemi, o iyi huylu tümörü hayatımdan kesip atacaktım. Doğrusunu isterseniz, asıl problem, bizi birbirimize bağlayan göbek kordonuydu. Hareket imkânımızı sınırlıyordu. Bisturiyi kullanırken fazla bastırmış olmalıyım ki annemin rahmini aldılar. Zaten sürekli, benim bir imalat hatası olduğumu söylüyor, fabrikayı kapattıracağını ima ediyordu. Hararetle ellerimi çırparak onaylıyordum. Heyecanlandığımda IQ’m yükseliyordu. Annemin ‘beş çayı ziyaretçileri’ne pipimi, popomu, koltukaltlarımı, topuklarımı, ense kökümü gösteriyordum. Bu gösterileri gitgide daha fazla ciddiye almaya başlamıştım: bir metin yazarı, bir koreograf ve show girls ekibi tuttum. Bendeki bu sanatsal gelişimin olağanüstülüğünden kendisini kaybeden annem, birkaç kez intihar girişiminde bulundu. Fark edememiştim: eroin de kullanıyordu. İki yıl kadar bir akıl hastanesinin nevroz bölümünde tedavi gördü. Artık hiç ağzını açmıyor, bana olan düşkünlüğü yüzünden uykusuzluk çekiyordu. Denemediği ilaç kalmamıştı. Bir gece, beni bağışlaması ve rahat bir uyku çekmesi için alnının ortasına ardı ardına çekiç darbeleri indirdim. O hoş dikiş izlerini hâlâ hoş bir hatıra olarak saklar. Öldüğünü sandığım bir başka gece onu elektrikle çalıştırmaya çabalamış, kısmen yanmasına neden olmuştum. Mükemmel bir anlaşmaydı aramızdaki. Çevremizdeki herkes, ilişkimize gıpta ile bakıyor, deliler gibi kıskanıyorlardı. Oysa anneme asla anlatamadığım, beni korkunç huzursuz eden bazı şeyler vardı:

* Kız değildim. Bir tecavüz sonrası, kızlığımı yitirip erkek olmuştum.

* Bir bakkalla ilişkiye girmiş, ondan alışveriş yaptığımı anneme söylememiş, üstelik para da ödemeyip tutarı annemin hesabına yazdırmıştım.

* Bertolucci’nin La Luna’sı hakkında açıklama yapmaktan kaçınıyordum.

* Tanrıya inandığım halde, ona güvenememiş ve hiç borç vermemiştim.

* Her çocuğun annesinin olması, anayasanın değiştirilemeyen maddeleri arasında mıydı? O adam annemi, kazara prezervatifi çıktığı için döllediyse, ben prezervatiften dönme bir yağmurlukla mı dünyaya gelecektim? Beni karşılayan olacak mıydı?

Gelelim Anneler Günü’nde, çeşitli yıllarda ve çağlarda anneme aldığım kimi hediyelerin listesine:

* Bir adet böğürtlenli pasta. (Bekletildiği için şarap gibi tatlanmış ve değerlenmişti galiba. 1962 yapımı.)

* Bir külah dondurma. Karışık. (Eve getirirken erimişti.)

* Bir adet emekli albay. (Eve getirirken ölmüştü.)

* Ivır zıvır. (Başarısız bir komedi ikilisi.)

Herkesin elinin altında bir annesinin olması, hakikaten iyidir. Hiç olmazsa mastürbasyon derdi çekmezsiniz.

*****

picture show

Yokolacaktık, hissetmiştim; ötesi? Biliyordum. Korkuyordum, ödüm bokuma karışıyordu, çaresizdim. İzimi kaybettiremiyordum. Uzaktaki evlerden The Cure duyuluyordu. Bir kedinin kuyruğuna basılıyordu. The Love Cats, yeniden liste başına yükseliyordu. Zaten biri şiddetle sümkürmüştü. Diyordum ki onlara (apartman yöneticisi ve yardımcısına): Kopacağız/ olmayacak/ bitecek/ ayrılacağız/ kat sahipleri, gece yarıları bina içerisinde yüksek sesle hapşırmasın ve osurmasın/ ayrılırken ve ayrıldıktan hemen sonra birbirimizi kıracağız, üzeceğiz/ oh yıpratıldık/ peşinden, birtakım kurtuluş biçimleri yaratma çabası/ ilişkileri ahlaksızlığa peşkeş çekeceğiz/ kat sahipleri, geceyarıları bina içerisinde durup dururken domalmasın/ kenef duvarlarına adını kazıdığımız, yazdığımız sevgilimize ne kadar değer verdiğimiz, onun adını nereye kaydettiğimizden belli değil mi/ akrebin zehirli oluşu, birini sokmuş olma suçunu hafifletemez /

Sinema localarındaki, eteğinin kenarları dantelli, sutyensiz genç yosma, kırıtarak göz kırpacak yergösterici delikanlıya. Antrağa on kala, ayartılan delikanlı, kızın olduğu bölmeye gelecek sessizce.

— Adın ne senin?

— Ananla adaşım!

Önce öpüşürler. (İnsanların saçları yerine, organları dökülseydi ne komik olurdu!)

Sonra orospu parçası, eğilip pantolonun düğmesini açacak. (Bu hediye benim mi, ay ne zahmet ettin, derken paketi açan ellerin riyakârlığı.) O sırada, cinsel açlıktan dili damağına yapışacaktır. Cinsel açlık mı dedim? Cinsel susuzluk olacaktı!

— Ya senin adın?

— Alışkanlık yapacaktı, bıraktım!

Delikanlının donu sıyrılır sıyrılmaz: iki bacağın birleştiği noktadan, karanlık bilekleri kalın, parmakları kemikli ve iri boğumlu, kıllı bir kol fırlayıp kızın incecik boynuna yapışacak! Sıkacak, sıkacak! Sinema perdesinde, tecavüze uğrayan kedi, avazı çıktığı kadar bağıracak. Bu çığlıklara gömülüp gidecek o boğuk inilti. Delikanlı, gevşeyen kolu yerine yerleştirirken:

— Yine aynısı... diye mırıldanacak. Hep fantezi! Hep fantezi!

Kat sahipleri, geceyarıları bina içerisinde melek dövmesinler.

*****

psikopat

—“Düzülmek istemiyorsan ceplerini boşalt ibne!..” dedi iriyarı olanı. Karanlıkta öyle seçiliyordu; iki kişiydiler; çok uykum vardı ve uyumadan önce otuz bir çekersem rahatlarım diye düşünüyordum. Son paramla çok baba porno dergiler satın almıştım. İtalya’dan kaçak olarak getiriliyorlardı; kullanılmışlardı. Bir herif, para karşılığı kıçının resmini çektiriyordu ve ben bu resme kilometrelerce uzakta, akıtabiliyordum. Şaşırtıcı!

İki kişiydiler. Durup dururken o sokağı merak edip dalmış ve anneminkiyle karşılaşmıştım! Sarhoştum. Vücudumu ancak çükümle dengeleyerek yürüyebiliyordum. Cart kırmızı ceketim ve sağ kulağımdaki pembe üçgen küpeyle, hakikaten gecenin bu yarısında domaltılmayı hak etmiştim. Üstelik beş kuruşum yoktu!

— Yarım paket kısa Camel’im kaldı, onu vereyim!..

— Orospu çocuğu!..

Yere düştüm. Sıkı yumruktu. Burun deliklerimden kanla birlikte küçük kemik parçaları da geldi. Tipik bir öksürük krizine tutuldum. Yakamdan kavrayıp kaldırdı beni ve duvara çarptı.

— Uh!..

Öteki, daha gerideydi; tıslıyordu. Azman:

— Para istiyoruz, anlıyor musun, PARA! Yoksa taşşaklarını yediririm sana!.. diye bağırdı. Sanırım ciddiydi. Onu pek göremiyordum. Başım dönüyordu.

— Bakın, diyebildim, üstümde para bulamazsınız. Hepsini az önce bir bara döküldüm. Ama getirebilirim.

Numara yapmıyordum. Hayır, numara yapıyordum.

— Hadi ya!., dedi it. Nefis bir tekme yedim.

— İnanın doğru söylüyorum...

İnanmak zorundaydı. Benim gibi tırsık görünüşlü birini yolmadan salmak kesinlikle gururuna dokunacaktı. Boynumu, bileklerimi yokladı. Altından hoşlanmam! O ararken ben biraz kustum. Bir adım geriye gitti ve ellerini beline dayayarak:

— Nasıl olacak bu iş? diye sordu.

— Yakında oturuyorum. Evde var!..

— Apartmana girdiğimizde avazın çıktığı kadar böğüreceksin ve biz de tüymek zorunda kalacağız, değil mi? Yemezler.

Yemek? Barın arka tarafındaki kuytuda on altılık bir veledi yemiştim. Teni acayip lezzetliydi. Sabaha karşı işyerime gelmesi için adresimi vermiştim. Dudaklarıma bulaşan tükürüğü ve beli hâlâ kurumamıştı. Bir de az önceki kan ve kusmuk meselesi.. Kısaca, iğrenç kokuyordum. Kendi kokum, cinsel iştahımı artırıyordu. Derhal otuz bir çekmeliydim ve ben bunu o adamlara -allah kahretsin ki- anlatamıyordum. Her an tehlikeli olabilirdim. Biriken enerjimi atmam gerekiyordu. Yoksa en yakındaki telefon kulübesine dalıp bir-iki saniyede sperman olarak geri dönecektim!..

Neyse ki kafam çalışıyordu; bir kurtuluş yolu akıl edebilmiştim; belki bu konuda anlaşabilirdik.

— Ben, dedim, özel bir radyoda görevliyim. Bant yayınına girerek çıktım oradan ve bir bara daldım. Birazdan işbaşı yapmalıyım; radyoevinde kimsecikler yok, orada para olabilir!..

Herifin elindeki tornavida, can sıkıcıydı. Başta, ben bir vida değildim ve o aletin bir taraflarıma ardı ardına saplanması, büyük bir olasılıkla hiç hoş kaçmayacaktı. Tıfıl:

— Gidelim onunla, dedi sonunda, Ohh!.. Ne kaybederiz ki?!

— Doğru, hem sabahlayacak bir yer de bulduk sayılır...

İki sokak serserisi ve bir sokak serserisi, bir taksi tutup radyoya doğru yola çıktık. Şoför, tanrı takıntılı geveze bir ihtiyardı. Azmanın dişlerini gıcırdattığını fark ettim. Tarif ettiğimiz yere geldiğimizde, taksi parasını da ödedi ve kulağıma eğilerek:

— Ulan puşt! Eğer bir oyun çeviriyorsan, oydum seni... diye fısıldadı. Onlara elbette yalan söylemiştim. Bir bildiğimin olduğu kesindi. Ya da değildi. Çiseleyen yağmur altında üç mağdur adam, binaya yürüdük!

— Burası 666 nokta 6, Lucifer FM. Karşınızda çılgın DJ’iniz Warlock! Saatimiz sabaha karşı dört yirmi sekizi gösteriyor. Sizi en vıcık vıcık şarkılarla baş başa bırakmadan önce şunu belirtmek istiyorum: Psikopatlar genellikle bu saatlerde ava çıkarlar. O yüzden pencerelerinizi, kapılarınızı bir kez daha kontrol ediniz. Evet, şimdi, Tom Waits söylüyor: Dirt in The Ground!..

Discplayer’ın ‘play’ tuşuna bastıktan sonra tekerlekli koltuğumda dönerek, ayakta beni izleyen iki göte selam verdim.

— Biz eğlenmeye gelmedik, dedi azman.

— Kuşkusuz, diye yanıtladım.

Tinerci çocukları, tiner parası karşılığı porno filmlerde oynatan bir keşle aynı evi paylaşıyordum. Salonu set olarak kullanıyordu ve çoğu gece, çocukların iniltilerinden uyuyamıyordum. Bir tanesinde ben de rol almıştım ve arkasına geçip kendime doğru hızla çektiğim veledin kalçasını çıkartmıştım. Üzülmüştük: çünkü film yarım kalmıştı.

— Amcık! diye bağırmıştı arkadaşım, sen bir amcıksın!..

Sinirlenmesi -bence- boşunaydı, sanki başka çocuk yoktu! Lale!

— Biz buraya eğlenmeye gelmedik, dedi azman.

— Kuşkusuz, diye yanıtladım.

Masanın üzerinden aldığım küçük jelatin poşeti parmaklarımın arasında döndürmeye başladım. Yem! Yem! Yem!

— O ne? diye atladı azman.

Oltanın makarasını hızla çeviriyordum. Aslında bütün her şey olası bir on altılık için evvelden hazırlanmıştı.

Esnedim ve uyarıldım!

— Esrar, hem de en iyisinden...

Ot, kurutulmuş bok rengindeydi. Azman, tıfıla doğru yarım bir baş dönüşüyle:

— Bak şu işe, dedi, bizim götoğlanında ne numaralar varmış!..

Sonra ani bir hamleyle ilacı elimden kaptı.

— Lazım olur belki...

Ne yapabilirim gibilerinden omuz silktim. Tıfıl, iştahlı iştahlı:

— Saralım mı bir tek kâğıtlı, diye sordu. Azman, poşeti fırlattı. Arkama yaslanıp hafif hafif, kesik kesik osurdum. Uzun zamandır gaz stokluyordum. Nitrojen oranım artmıştı.

— Biz buraya eğlenmeye gelmedik, dedi azman.

— Kuşkusuz, diye yanıtladım.

Kendilerini kaybetmiş, gülüyorlardı. Tıfıl, gözyaşlarını ve çişini tutamamıştı. Azman ise, ayakta, sırtını duvara vermiş, boru gibi bir sesle uluyordu. Bir yarım saat sonra da sızdı. Horluyordu. Tıfıl, kendi çevresinde hızla dönerken mikrofon ayaklarına takıldı ve oraya bir yere düştü! Kafasını çarpmıştı; alnı patlamış, kanıyordu. Dumanaltı olmamak için araladığım pencereyi kapattım. Esrarı basmadan önce içine toz halinde kattığım fare zehiri demek ki bu kadar güçlüydü. Hayret! Tom Waits çalmaya devam ediyordu.

— Kuşkusuz, diye yanıtladım.

Heriflerin ölüp ölmediklerini kontrol edecek zamanım yoktu! Her ihtimale karşı tuvaletteki küveti doldurdum ve onları zor zağar çekerek taşıdım; başlarını suya bastırarak tek tük çıkan hava kabarcıklarını seyrettim.

On altılık, beni diliyle boşalttıktan sonra tarafımdan itinayla boğuldu. Belki de sadece nefessiz kaldı. Bilemiyorum. Üçünü de kuşkusuz orada bırakarak binadan ayrıldım. Bant yayınını kesip canlı yayına geçmemiş olmamla ne kadar övünsem azdı!

İnsanın eski işyerinin anahtarını kaybetmemesi bazen çok büyük işlere yarayabiliyor kuşkusuz!

*****

stay (faraway, so close!)

keçe’ye... dostuma...

bir erkekle bir erkeğin dans ettiği yere kan damlar.

bir erkekle bir erkeğin birbirlerine sarıldığı güne fırıncının kızı amını gösterir.

bir erkekle bir erkeğin evlenemedikleri geceye yıldızlar çıkartma yapar, yıldızların paraşütleri açılmaz; yeryüzüne düşerler!

bir erkekle bir erkeğin sevişemedikleri saatlere yalnızlık meze olur.

bir erkekle bir erkeğin düzüşemedikleri yatağa kobralar işer.

bir erkekle bir erkeğin alkol komalarına ziyaretçi alınması yasaktır.

bir erkekle bir erkeğin ilginç yazışmalarına dışarıdan müdahale etmek hakikaten tatsız sonuçlar doğurabilir.

bir erkekle bir erkeğin dağıtmalarına çocuk getirilmemesi rica olunur.

bir erkekle bir erkeğin karşılıklı sevgilerine omuz atılmamalıdır.

bir erkekle bir erkeğin uçak yolculukları pilotu ne ilgilendirir?!

bir erkekle bir erkeğin tren yolculukları raydan çıkmak zorundadır.

bir erkekle bir erkeğin gemi yolculukları filikaları sevindirir.

bir erkekle bir erkeğin otobüs yolculukları karşı şerit sürücülerine hayati kararlar verdirtir.

bir erkekle bir erkeğin bilinçaltı yolculukları onlardan başka herkesin şaftını dağıtır.

bir erkekle bir erkeğin birbirlerinin vücutlarındaki yolculukları kontrbasın do telinin kopup maestronun gözüne ‘zart!.’ diye saplanmasıyla sona erer.

*****

boris vian adında bir adam için blues 2

kishon’un izniyle...

BORIS: Garson! Waiter please, waiter! S’il vous plaît, garçon, itoğuit!

GARSON: Yes, oui, Mösyö Viyak.

BORIS: Breakfast for two.

GARSON: Yes sir. İki kişilik kahvaltı. Hemen getiriyorum. O.K. de, izin verirseniz bir şey sormak istiyorum Bay Viyak, gazetelerde sözü edilen şarkıcı yazar sizsiniz, değil mi?

BORIS: Adım Boris Vian. Şarkıcılıktan kastınız da, sanırım caz.

GARSON: İşte o şey, bravo, tebrik ederim. Dün bir dergide resminizi gördüm. Ama orada çeneniz daha biçimli çıkmıştı. Hatta ben sizi kör sandım. Yazılanlara bakılırsa ülkemizde bir ay kalacakmışsınız; yolculuğunuzu da gizli tutmuşsunuz. Rahatsız etmesinler diye. (Sessizlik) Karınız mı?

BORIS: Evet, Bayan Vian’ın ta kendisi.

GARSON: Size hiç benzemiyor. Hem daha genç görünüyor. Özellikle böyle zoraki gülümseyince.

BORIS: Kahvaltı rica etmiştim.

GARSON: Hemen getiriyorum Bay Viyak. Bu sıralarda otele çeşit çeşit it sürüsü gibi yazar geliyor. Geçen hafta Kudüs’ü yazan adam geldi. Kudüs’ü siz mi yazdınız?

BORIS: Hayır.

GARSON: İyi. Zaten ben de okumadım. Kalın olanları sevmem. İnce olacak, elinize aldınız mı, kavrayabileceksiniz. Cildi yumuşak olacak, kadife gibi bir şey... Genel olarak, soracak olursanız, kitap okumam aslında Bay Viyak. Ama Zorba’yı seyrettim. Zorba’yı ne zaman yazdınız?

BORIS: Zorba’yı ben yazmadım.

GARSON: Öyle matrak bir film ki sorma! Acayip güldüm. O ihtiyar kadın var ya hani, sallanmaya başladığında...

BORIS: Ben kahve rica edeceğim, eşime de çay getirin lütfen...

GARSON: Demek Zorba’yı sen yazmadın.

BORIS: Daha önce yazmadığımı söylemiştim.

GARSON: Öyleyse o Nobel Ödülü müdür nedir, neden sana verdiler?!

BORIS: Benim o ödülle uzaktan yakından hiçbir temasım olmadı.

GARSON: Emin misin? Dalga geçme benimle. Mümkün değil. İnanmam. Sen o ödülü kazandın. Çok iyi hatırlıyorum. Yalan söylüyorsun.

BORIS: Sohbetimize kahvaltıdan sonra devam etsek.. Acıktık da!

GARSON: Üzgünüm ama, hiç vaktim yok. Buraya niçin geldiniz Bay Viyak?

BORIS: Adım Vian.

GARSON: Yahudi değilsiniz, değil mi?

BORIS: Hayır.

GARSON: Hemen anlaşılıyor da bir deneyeyim dedim. Yoklama vaziyeti yani. Biliyor musunuz, Amerikalı Yahudiler bahşiş bırakmazlar.

BORIS: Fransızım. Ve size söz veriyorum, bol bahşiş bırakacağım.

GARSON: Anladım. Yazık, tam da yağmur mevsiminde geldiniz. Hiçbir şey göremeyeceksiniz. Oysa geçen salı değil, ondan önceki ay, Bay Viyak, nefisti buraları canım. Otelin önünde cart diye bir turist ezildi. Çok güzeldi.

BORIS: Bir de, mümkünse, haşlanmış yumurta.

GARSON: Üç dakika?

BORIS: Evet!

GARSON: Derhal. Sizin orada, Amerika’da garsonlarla böyle serbestçe konuşmaya alışık olmadığınızı biliyorum. Ama buraların başka bir havası vardır. Üstelik asıl mesleğim garsonluk da değil... (Sessizlik. Vian, konuşacakken garson bastırır.) Hadi, bilin bakalım... (Sessizlik ve bunaltı. Lorel ve Hardy). İki yıl ortopedi okudum. Nasır tedavisinden çakarım. Ama bu otelde torpilin yoksa yandın. Sahibi koyu bir Leh.

BORIS: Yumurta söylemenizi rica ediyorum. Garson Bey.

GARSON: Üç dakikada hazır olacak Bay Viyak. Ne filmdi be o Zorba. Vallahi, helal olsun sana, aferin doğrusu. Bizim aşçı, senin bir sürü ıvır zıvır tiyatro ve kitap yazdığını söyledi. Piç. Karısını başkalarına satıyor, sonra gizlice röntgenlerken de bir yandan... Yazıyorsun değil mi?

BORIS: Hı?

GARSON: Yazıyorsun değil mi?

BORIS: Yazıyorum.

GARSON: Ne yazıyorsun?

BORIS: İmparatorluğun Mimarları’nı...

GARSON: Gördüm, Allah belamı versin ki gördüm; bir güldüm, bir güldüm... Hani o ormanda odun topladığı zaman...

BORIS: O, Zorba’da...

GARSON: Doğru, Zorba’da. Demek oradan arakladın. Hınzır puşt. Başka ne üzerine yazıyorsun?

BORIS: Bir Kara Kedi İçin Blues...

GARSON: Mickey Mouse filan gibi bir şey mi?

BORIS: Açlıktan fenalık geçirmekteyiz dostum.

GARSON: Bekle biraz. Kara kedi mi dedin? Hani Humphrey, o salak karıyla samanlıkta öpüşüyor da öyle bir şeyler çeviriyorlar falan...

BORIS: Efendim?

GARSON: Bir deliğe kedi düşüyor. Sonra kravat gibi bir atkı sarkıtıyorlar, bir horoz orada gülüyor gibi saçmasapan ama komedi bir şey...

BORIS: Yazmış olduğum hikâyede olanları biliyorum.

GARSON: Tamam, kedi konuşuyor. Ulan, ne gırgır herifsin. Sonra kedi uyanınca hamamböceğine dönüşüyor. Sonunda Dorian Gray’in portresini...

BORIS: İlgili biriyle görüşebilir miyim?

GARSON: Gerek yok Bay Steinberg. Burada her işi ben halledebilirim. Ama sonu, kusura bakma, senin seviyene pek uymuyor. Biraz blöf yaptın değil mi?

BORIS: Bana ait olmamakla birlikte, sizin için kitabı, ben yeni baştan yazarım. Ama şimdi lütfen kahvaltıyı getirin. Karım bayılmak üzere!.. Ve bayıldı!

GARSON: Ben oyunu bir daha görürüm. O zaman sana neresinin iyi olmadığını söylerim. Bunun için para istemiyorum senden. Bir gün İtalya’ya gelip göreceğim seni. Şöyle erkek erkeğe özel konuşmak istiyorum. Böyle sıkışık bir zamanda değil. Hayatta başıma öyle şeyler geldi ki, Zorba onların yanında sıfır.

BORIS: Yumurtalar geliyor mu, gelmiyor mu?

GARSON: Cumartesi günleri yumurta servisimiz yoktur. Dinliyor musunuz Mösyö Sartre, şöyle bir serbest kalırsam sana başıma gelenleri anlatırım; milyoner olursun; kazanacağın beni ilgilendirmez. O zaman, o cazı filan da bırakırsın. Ee, parasızlık, adama böyle gariplikler yaptırır elbette. Ben, şahsen yazarım. Herkes bana ‘bütün olanlar üzerine bir roman ya da opera, bale filan yazmadığım için’ delisin diyor. Dedim ki kendi kendime, ‘herkesin canı cehenneme, anlatırım Mandrake’ye, o yazar’, gerisi beni bağlamaz. Değil mi Mösyö Mandrake?

BORIS: Adım BORIS VIAN! Masadan da inin lütfen!

GARSON: Dinle bak, iki yıl önce, yazın, yani yazın sonunda, sonbahar başı ortalarına doğru, bir arkadaşımla tatile gidiyorduk. Yolun yarısında araba stop etti! Kaputu açıp motora baktık. Ne görsek beğenirsin?

BORIS: (Silah çeker.) Bir tabanca!..

PERDE

*****

watch your step

Penis, güzeldir!

Ona itina göstermek gerekir.

Ona şevkat göstermek gerekir.

Ona besin kaynakları göstermek gerekir.

Bakımlı olmalıdır.

— Ağzımı açsam, içimdeki cerahat fışkırır... Sussam, ölürüm ben de sanırım... Ama biri mutlama (tabii, böyle bir sözcük yok Türkçede. Mutlaka diye yazılmalıydı. Düzeltmeye üşendim.) yukarı çıkmalı... MUTLAKA!

— Üzülme mama!

— Ne olsa karıyım, anneyim; anlayın!

— The Unforgiven! Evet ama, o bu!

Fuck me!

Biliyorum, yarın kalbimi almaya gelecek am!

— Tanrım, ne zor durum!

— Son mektubuymuş! Artık vitaminsiz kalamazmış!

— Sperm yemek istiyor! Zavallı biçare; oğlu mayoneze bulanacak! (Yüzünü kırmızı pastelle boyamış, dudaklarında siyah ruj. Güzel bir çocuk. Cepkeninde bir lağım faresi kuyruğu.)

— Beni bodruma çağıran o yabancı da öyle demişti! Beni çırılçıplak soyduktan sonra, kapağı açık kalorifer kazanının önüne yatırmıştı. Ateşti. Bütün vücuduma gül reçeli sürmüş ve yalamıştı. Yaşım olmayacak kadar küçüktüm. Öperdi beni. Yaşım sıfırın altına inerdi.

— Neden üzerimize geliyorlar? Dünya tanrının karakutusu! Sonunda buldum. Peki ya ibneler?! SALT!

Atlar bunu majesteye iletir.

— Majeste öldü prens!

Tümsek. Zift. Karambol. Öd. İsraf. Junk. Çikolatalı puro. Puzzles in Pyre adlı efsanevi rock grubu. Çift kâğıtlı maceralar. Alkolden bayılan uzun bacaklı oğlanlar. Açılan kemerin şırıltısı. İndirilen fermuarın ezgisine yazılan şarkı sözü. Belden anüse doğru kayan dilin serinliği. Kasıklardan ölçülen nabız. Beyindeki mezar bekçisi. Hiçbir yerden geçmeyen, geçmemekte direnen tren. Lise yatakhanelerinde öpüşürken enselenen rüzgâr ile yağmur. Kalbini camdan sarkıtan büyü. Bakkal çırağının onun içine koyduğu kuyu. Pornografik resimlerle yapılan alışveriş. Başına bir iş gelen ömürler. Çok ilkel bir duygusal şarkıda birini düşünmek. Birçok ilkel birinde duygusal bir şarkıyı dinleyebileceğinin kurgusu. Öperdi beni. Yaşım sıfırın altına inerdi. Ürperirdim. Perilerim bir adım geri çekilirlerdi. Majeste öldü prens!

*****

puzzles in pyre

Ben aslında Marc Almond’u French Kiss’e davet edecektim. Deri kostümü altında keyifli şeyler sakladığını biliyordum. Jackal Jackal’ı dinlerken, kucağımdaki semender yavrusunu okşuyor ve sigaramı tütürüyordum. Duvarlardaki posterlerle aramızda bir bok olabilmesi mümkündü. Duran odada duranın David Bowie oluşu, tabii ki bir rastlantı sayılmaz. Ben bir grup kurmayı planlıyordum; bir gece kalkıp herifin evine girdim; onunla yatabileceğimi ama bunun karşılığında onun da bana yardım etmesi gerektiğini söyledim. Kabul etti. Bir haftadır buradayım. Morrissey’in bu konudaki fikirlerini almaya çalışıyoruz. Semenderin de durumu yaş. Bilinçaltına nereden peydahlandığı belli olmayan bir seks dürtüsü yerleşti.

Zoophilie’nin tersine, hayvanda garip bir şekilde homophilie gelişmiş durumda. İnsanlarla ilişkiye girmekten hoşlanıyor. Ama ben çükümü bir erkek semendere emdiremem doğrusu. David’e meseleyi anlattım. Her zamanki skull smiling’ini takiben binadan çıktık. Semenderi pardösümün cebine tıktım. Kumaşları delip malum yere ulaşmaya çabalıyor.

Morrissey’i stüdyoda, ayaklarını masaya uzatmış, uyuklarken bulduk. “Selam kızlar!” dedi bize. Semender, fırıldak bir kahkaha attı ve şaplağı yedi. Morrissey’e, yazdığım şarkı sözlerinden bir tanesini gösterdim:

‘ibne! çekil! elleme!

uyku haplarının arasında ne arardı

tek taşşaklı basistin parmaklarından

akan hırs cinleri! salta similya!

sanırım siz biriktirilen kana naz

yapacaktınız; ölüm, fiuvv çekerek

geçmeseydi kalbinizin boyaynasından

geriye doğru dönüldüğünde boynuzlarınızdan

salkım salkım nefret ve aşk ve trompet...

sarmaya zıvana yerine, kafamı takacaktınız!..’

Morrissey, dudaklarını bükerek, “Ben bir şey diyemem,” dedi, “bir de Axl’a danışın!” Kâğıdı elinden çekip aldım. Azınlıklar hakkında ileri geri konuşan bir orospu çocuğuna göstereceğime yırtarım, diye bağırdım. David, omuzlarımı ovarak beni sakinleştirmeyi istediğini söyledi. Yüzüne tükürdüm. Mutlu oldu. Yine tükürdüm. “Sen kaç yaşındasın,” diye sordu Morrissey. “On altı,” dedim, “yani anlayacağın ananı düzecek yaşa geldim bile!..” Morrissey, David’e bakmadan, “nereden bulursun böyle manyakları,” diye mırıldandı. David, “sen bir de postallarını çıkarttığında ayak kokusunu bir duysan,” dedi. Morrissey, “buluruz bir kolayını,” der demez atıldım: “OK! O halde gidip bir yerlerde vurduralım mösyö.”

Brooklyn’i çok severim. Bunny, oradaki barlardan birinde barmen. Grupta bas çalacak. Ona uğradık. “Hey Bunny, bize iki bira,” dedim Amerikan bara tırmanarak. Boyum biraz kısa; pardösüm yere değiyor. Kafamda siyah bir fötr var. Biranın yarısını yuttuktan sonra, üçümüz baş başa verdik. David, “önce gruba bir ad koymak şart,” dedi. Ben, “Puzzles in Pyre” diye diretiyordum. Bunny ve diğer çocuklar, olayın bir tür flogging a dead horse olması nedeniyle The Black Extinguisher,’ı önermişlerdi. David bana bakarak, “Puppy, fazla iddialı olma, bu iş tahmininden daha zor,” dedi. Birayı kafama diktim. İddiam yoksa, ne bok arıyorum bu gezegende? Otlamaya mı geldim? Jim’i yattığı yerde döndüremeyeceksem. Hayır, hayır! Kimseyle barışmayı düşünmüyorum. Kıçımı yesinler. Anestezinin etkisinden kurtulmalıyım. Hatırlıyorum. Mahallemizde veledi yere yıkmışlardı. İtin biri, ufaklığın bacaklarının arasına ardı ardına kuvvetli yumruklar atıyordu. O, yerdeydi, ve artık sesi kısılmıştı. O gece hastanede her şeyini tamtakım aldılar. Buna izin veremem. O takımları, o heriflere yediremeden ölürsem... Oh, hayır!.. “Hayır,” dedim, “bu grup mükemmel olmalı. Hard olmalı. Acımasız olmalı. Hayvani güdüleri harekete geçirebilmeli.” “Peki”, dedi David, “o halde yapacak tek şey kalıyor, yarın Ozzy’e gideceğiz, belki o seni ikna edebilir...” David’in bu lafları ederken dediklerine kendisinin de inanmadığı o kadar açıktı ki keyifle sırıttım.

O gece rüyamda Janis’le beraber oldum. Beş posta gittim. Benden bir oğul istediğini söylüyor ve göğsüme mum damlatıyordu. Sonra kızgın mum damlaları aşağıya doğru aktı. Acıyla uyandım. Yatağa işemiştim. Çırılçıplak soyundum, gitarımı aldım ve pis pansiyondaki sığınağımda şunu yazdım:

‘ölüleri yakmak için yığdığınız o odunları

sokacağım oranıza bütün sırlarımla birlikte

esir kampındaki koğuş arkadaşlarım, sakın ha,

affetmeyeceğiz! merhamet olmaz sikte!..’

Puzzles in Pyre! Şarkıyı bitirir bitirmez, haplanıp orospu parkına gitmek için aceleyle giyindim. Davulcumuz Canser, orada uyuşturucu satıyor. Şarkıyı mutlaka dinlemeli!

Canser’i parkın diplerinde iki lezbiyenin yalnızca iniltilerinin duyulduğu bir çalılığın önünde, ağzında gevelediği çikleti şişirip patlatmaya hazırlanırken buldum. Yazdığım sözleri bir solukta okudum ve keyiften zıp zıp zıplayarak, ona o gün olanları anlattım. Kıçının zevkten yere düşeceğini beklerken, pezevenk, elini omzuma atarak, beni parkın arkalarına doğru çekiştirdi ve, “Bana bak Puppy,” dedi, “polisle bozuğum, başına bir şey gelmesini istemiyorum, daha bebeksin, şimdi çabucak ikile, yarın Bunny’nin barında buluşup bol bol konuşuruz. Hem, Fang da sıkıcı aile tatilinden dönüyor. Söz! En baba malı, kutlama için saklayacağım!” “Siktir göt,” dedim, “sende şevk yok puşt, insan biraz olsun sevinirdi. Ama sen...”

Arkamdan seslenmesine, bağırıp çağırıp küfretmesine aldırmadan hızla oradan uzaklaştım. Grubun beyni bendim. Bütün sözleri ben yazıyordum, bütün besteleri ben yapıyordum ve yine de bu amcıklara bir türlü yaranamıyordum. Tamam, gerekirse tek çıkardım. Hiç değilse, David’in beni düzmesinin bir anlamı olurdu. Cebimdeki küçük plakayı çıkartıp bir tek kâğıtlı sardım. Çok sinirliydim. Hırsımdan geberebilirdim. Semenderim, pardösünün içcebinde uyuyordu. Gecenin, şehri kucağına oturttuğu saatlerdi. Kaçak yapıları çevreleyen koruluğa dalıp dalgayı yaktım. Elimi pantolonumun arkasından sokup deliğimi yokladım. Hâlâ pütür pütürdü. Biraz daha bastırıp çektim. Tırnaklarımın arasına bok kırıntıları girmişti. Krem kullanmadığımız için canım yanmıştı. Sevimli barış çubuğumu fosurta fosurta içiyordum ki karşımda o sapı gördüm. Kahverengi, kirli saçları kısacıktı. Gözleri ufaktı, karaktersizdi, aşağılık ve aşağılayıcıydı. “Ne var,” diye diklendim. “Hiç,” dedi. Ben yaş filandı. Tombulcaydı. Dibini ona uzattım. Asılarak ciğerlerini şişirdi, duman kaçırmadı. Söylediğine göre bir benzin istasyonunda işçi minyatürüydü. Yiyişmek için soteye çekildiğimizde, üzerimize atlayan iki serseri tarafından alelacele soyulduk. Serserilerin şarapçı oldukları belliydi ve bu, beni bir nebze rahatlatıyordu. Sap, sıvışmıştı. Belki de kek gibi zokayı yutmuş, sapın oyununa gelmiştim. Sonra gerisingeriye yürüyerek bulvarı geçip, kendini bar sanan boktan bir barakaya girdim. Cüzdanımda kalan son bozukluklarla bir sek cin alıp müzisyenlerin yanına seğirttim. Hemen sağımda, baterinin üzerinde tepinen salak ama yetenekli oğlanı kesmeye başladım. Onunla düzüşerek arkadaş olabilirdik ve ben onu Canser’in yerine Puzzles in Pyre’a alabilirdim. Ağzıma doldurduğum spermlerini yutmayıp avcuma tükürebilir ve öbür elimin başparmağıyla meniyi kıvamlandırıp burnunun altına sürerek ona çarpıcı, kır bıyıklar takabilirdim. Şapkamı gözlerime dek indirdim. Sol taraftaki gamzemi derinleştirerek küstah bir gülümseme edindim. Bakışlarını arada bir bana doğru kaydıran oğlan, onu dikkatle süzdüğümü fark edince, bagetleri düşürüverdi ve zil de devrildi. Dinleyiciler, bunu spontan bir bitiriş sanarak çılgınca alkışlarken, sol elimin tarak kemiklerine yayılan acıyla sıçrayıvermişim. Orta yaşı enselemiş, esmer, bakımlı bir kadın, elimi ellerinin arasına almış, parmaklarımı geriye bükmeye çalışıyordu. Parmak eklemlerime oturan kanın rengini o berbat ışık altında bile görür gibiydim. Şaşkınlıktan sesim çıkmıyordu. O ise, parmaklarımı sıkı sıkıya kavramış kıvırırken, bana bir sözcük söylüyor, söylediğini tekrarlıyor, tezahürat yüzünden, dediğini bana duyuramıyordu:

— Çekirge! Çekirge! Çekirge!

Kadına sağ elimle nefis bir yumruk vurdum. Savrulup ötedeki localardan birine yığıldı. Üzerindeki siyah tayyörün etekleri açıldı ve ben uyarılıp hemen boşaldım. Önümdeki ıslaklık, gitgide pantolonumun yüzeyine yayıldı ve amansız bir leke bıraktı. İz, genç bir erkek taşşağı kadar canalıcıydı. İz, bir çekirgenin arka kanatlarını örten sert ön kanatlarını andırıyordu. Buruşuk sol elimi diğer herhangi bir elimle tutup, ağrıyla sendeleyerek bardan çıktım. Buraları, böyle anlarda, nemli, garip uğultulu ve ölesiye toktur.

Otobandan, pansiyonum yaya olarak yaklaşık bir buçuk saat çeker. Otostop yaptığım nesnenin şoförüne teşekkür edip odama ulaştığımda henüz hiçbir şeyi çözümleyebilmiş değildim. İçkimi doldurup, pencere kenarındaki sallanan sandalyeme yerleştim, gözlerimi yumdum. Taş zeminde sandalye gıcırdıyordu. Bir ileri, bir geri. Bir ileri, bir geri. Erkek çekirgeler, arka bacaklarındaki sivri çıkıntıları, ön kanatlarına sürttükçe aynı bu sesi çıkartırlardı. Bu, çiftleşmeye çağrıydı. Ben de, sarsılmış vücudumla tanımadığım, tanışmadığım, tanışamadığım ve ne ürkünçtür ki asla da tanışamayacağımı hissettiğim eşimi sabaha karşı, adeta benimle yatması için çağırıyordum.

ÇEKİRGE!

ÇEKİRGE!

ÇEKİRGE!

Kadının siyah tayyörü!

Dev, metal çekirge, meydandaki azametli, bronz katafalka konulmuştu. Yeşil, buzlu cam peteklerden oluşan gözleri dışarı fırlamış, briyantinliymiş havası uyandıran duyargaları arkaya doğru taranmış ve fısıldayacakları duyulmasın istercesine çenesi, ön bacaklarının arasına indirilip saklanmıştı. Her ne olursa olsun, eğitim kavramı, tehdit unsuru barındırır. Öğreneceksin, yoksa ölürsün! Çekirge nereye tırmanacaktı...

Binanın içinde yankılanan çocuk sesiyle irkildim. Bir paçoz çığlık attı. Çocuğun sesi kesildi ve bir kapı kapandı. İçerideki sessizliği, başıboş gökgürültüsü telafi ediyordu. Arkama yaslanıp aklımdan üç kez geçirdim.

ÇEKİRGE!

ÇEKİRGE!

ÇEKİRGE!

Her yanım kaşınıyordu. Derim, kurumuştu; çatlıyordu! Küçük dolaşımımdaki kan, büyük dolaşımıma karışmak üzereyken, içimde ikinci bir götdeliğinin oluştuğunu hissettim.

Fang’ın da içinde olduğu otobüs şarampole yuvarlanmış. Fang’ı dört parça halinde kurtarmışlar. Fang, öldü! Klavyenin üstüne sıçtım. Ağlayabilsem, daha kolay anardım onu. Çünkü, feci kabızdım. Canser, özür dilediyse de onu kovdum. Ana avrat küfredip gitti! Bunny’le ikimiz mezarlıktan çıkarken David’i gördük. “Çok üzüldüm çocuklar,” dedi. “Siktir et,” dedim, “her şey üst üste geliyor, grup fikri de battı gibi. Biri geberdi, biri ibnelik yaptı!”

Bunny, bira içmeyi teklif edince Brooklyn’e doğru koyulduk. Kaşıntım, sürüyordu. Derim, pullanmaya başlamıştı. Semenderimi boğup bir çöp kutusuna attım.

Korkunç ateşim var. Fang öleli, yaklaşık iki ay oldu. Bunny’i, barda çıkan bir kavgada doğradılar. Canser’i polisler yakalayıp kodese tıkmışlar. David, turneye çıktı. Pansiyondaki odamda can çekişiyorum. Siyah tayyörlü kadını bir daha göremedim. Yemek yiyemiyorum, bir şey içemiyorum. Tüm vücudum şişti! Kocaman bir yumurtaya benzedim. Çok az vaktimin kaldığının farkındayım. Kısa bir süre sonra kırılacağım ve içimden bir çekirge çıkacak. Bu, bir halüsinasyon da olabilir. Önemli değil. Önemli olan, bir hayvana da dönüşsem ömür boyu şarkı söyleyebilecek olmam!.. Hiç durmadan öteceğim ve ürkütüldüğümde uzun arka bacaklarımın üzerinde yaylanarak birdenbire sıçrayacağım!

Sandalyemi daha hızlı sallayarak kendime bir eş çağırıyorum. Büyük bir olasılıkla bu gıcırtıyı yalnızca içimdeki çekirge duyuyor!

*****

april

river phoenix’e

Hey garson bey! Hey garson bey! Sorarım size, tek kelime yalnızlığı olmayan bir adam, yemekten önce ne alır? Siz bana, içine çocuklar sızmış herhangi bir eylül getirin. Eylül, boylu boslu, iriyarı bir hüznü idrak etmiş olsun. Hüznün her aşka şişen pazularında yalnızca benim işitebildiğim hoşgörülü bir basistin titrek, kanlı maço kılıcının dövmeleri bulunsun. Hey garson bey! Kurşuna dizilen bir kurşun askerin reddettiği gözbağını getirin bana. Gözbağının kenarına işlemeli adımı boşalacağım. Bu ülkeden hoşlanmıyorum, o yüzden dizlerimin üstüne çöküp, organımı elektrik prizine sokmaya çalışacağım. Prizdeki deliklerden üstteki babamın, alttaki annemin kıçıdır. Hey garson bey! Kalbim sıkışıyor; bana yeni bir kalbin özlemlerini, alışkanlıklarını, deep purple’larını, nisana özenen kaliteli trasvesti eylülünü getirin. Ben batıya gidemem; ben batıya gidemem; bana ağzının kenarına penguenler çarpmış güneyler getirin. Ah, katillerimle cesetlerim karıştı. Ah, katillerimle cesetlerim yer değiştirdi. Bir cesedim, bir katilimi yiyor. Katili yiyen ceset, regl oluyor. Bana ölüm getirin garson bey! Dargın kadınlar, sakat kalma korkusu taşıyan ağaçlar, ağızları açık, gökyüzüne kocaman şaşkın gözlerle bakarken donmuş delikanlılar, kuyular, kuytular, ağlayışlar, sebeplenişler, hamileyken intihar etmiş ırmaklar getirin; bana, ölüme âşık ölüler getirin garson bey!

Onları lacivert karla besleyeceğim. Onlara eflatun yağmur içireceğim. Sesim... sesim sizlere çok kırıldı. Sesimin dudakları büküldü. Olduğum yerde durmadan dönerken, üşümemek için omzuma aldığım doğa başıboş savruldu. Bana benim acılarıma ‘bekvokal’ yapacak bir hayvan korosu getirin. Hey salak garson ben, böyle davranmayınız, sizi ben sanacaklar. Şu aşağıdaki fotoğrafa bakarken rica edeceğim, geberin!..

Bana dâhi değil, salt deha getirin. Bir salt deha daha, bir salt deha daha getirin. Dehanın azman yanardağlarının eteklerine gelincikler dikeceğim. Deha, Allaha inanıyor garson bey, oysa dehalığıyla dâhi yaptığı kişi, beyaz önlüğüne onun için kan sıçratarak ağlayacak! Onun yüzüne vadi giydirecek, onun dışgezilerinde havayolları yutacak. Yırtıp yırtıp çöpe attığı resmi, saatler sonra telaş içinde parça parça parça parça parça parça toplayıp toplayıp yapıştıracak. Oysa dehalığın dâhi yaptığı kişi, şehrin hiçbir sokağının sözünü dinlemeyecek. Oysa dehalığın dâhi yaptığı kişi, cansızlığıyla şımar şımar şımaracak. Koşup koşup toprakla yatacak. Toprağa kendini anlatacak. İhaneti anlatacak. Erkeklere güvenme, diyecek ona. Kadınlara güvenme. Vaktin artarsa bana da güvenme, diyecek. Toprağı otellere götürecek. Ona oradaki anal koridorlardaki çıplak ampul ışıklarının birdenbireliğini işaret edecek. Çakal, merdivenden inecek. Çakal, merdivenden arkası dönük inecek. Çakalın çok gözleri, yüzünden çıkıp başka yerlere inecek. Başka yerlerde eylülle nisan nikâhlanacak. Mayıs, buna çok bozulacak. Mayıs, bayatlayacak. Mayısın küflendiği aşklarda bana kaşık kaşık siyanür içirin garson bey! Ben dert yanarken sırıtmayın garson bey! Garson bey, sizin sülalenizi bir şişeye doldurur, çalkalar çalkalar, şişeden ilk çıkanı düzerim! Hesap lütfen!

— Hesabı yan masadan az önce kalkıp giden river phoenix ödedi aşağılık yazar!

*****

made of stone

Marc’a, Cenk’e...

Sokak köpekleri, sokakta çiftleşir. Uygun durumun, uygunsuz kalabalıkla bir teşhirciliğe dönüştüğünü görüntüler ve kuvvetli ihtimal, şiddetle ayıplarız. Oysa ortadaki fizyoloji, yalnızca bir tabiat reklamıdır. Onlar fantazyadan, hayalden ve bilinçten uzaktırlar. Köpekler, birbirlerine âşık olmazlar. Olamazlar. Aşk, ahlaksızlığın çekiciliğini ayrımsamadıkça, uygar düşünceden tarihi farkı yemeye devam edecektir. Nedir ahlakın bu denli uzman düşmanı? Onunla mahkemelik olan, salt yaratı mıdır? Şikâyet kutusunda neler vardır:

* Ahlak, kurumlaşmanın temel ilkelerini belirler. Dinoburdur. İktidar, onu kitlelere yönelterek daha kudretli olmanın yollarını arar. Küçük hanımlar, beyler yetiştirilir. Entelektüel anarşizm potansiyelini göz ardı ederek tırnakları bakımlı, cebinde her zaman temiz mendil bulunan efendi bir ulus düşleri görür ahlak. Hep beraber misafirliğe gidilecektir. Mahcup durmanız tembihlenir. Statüdür, sosyal roldür, kariyerdir. Hesabı erkek ödemelidir.

* Ahlak, orta öğrenimde derstir. Okutulur. Kişi öğrendiği ahlaktan sınava girer. Başarılı olamazsa sınıfta kalır, yıl kaybeder. Cici Ayşegül serisi, Milli Eğitim Bakanlığı’nca tavsiye edilmiştir. Yaratıcılığa kaynak olacak özler, artık denetlenmektedir; insanın, doğanın sınırına dek taşıdığı biçimler, toplumsal (ya da evrensel) rastlantı addedilir. Çizgili gömleğin üstüne, desenli kravat takılması, muhtemelen terördür.

* Ahlak, nezakettir; pısırıklığa yol açar. Gelenek ister, görenek ister: Bıçak tabağın sağında durmalıdır. Yoksa burjuva üzülür.

* Ahlak, aşırı uç arayışlarının sonuna dek karşısındadır; devlet politikası gereği, ilgili şahısları alışılagelmişlikten dışarı çıkmama hususunda uyarır ve bunu önemle duyurur. Hissettirir. Kendisi elbette ki namusun kız kardeşidir. Canı kan davası çeker. Yaşlılara yer vermemek yasaktır.

* Ahlak, underground’ı tanımaz. Altkültür beğenilerini karalar. Gettoları despot bir faaliyetle dağıtmaya çabalar. Bu, gülüşmelere neden olur. Yüzeysel saygıyı desteklemektedir. Bu hastalıklı zihniyeti, her alanda kayırır. Kendi kapısının önünü süpürmeyen, terbiyesizdir.

* Gelenekselliğe büyük torpil yapıp radikalliği dışlayarak kendi bünyesinde çelişkiye düşer, kalkamaz, orada kalır, alaya alınır.

* Ahlak, doğrunun izinde yanlışı tanımlar. Kabahate idam verir. Kişinin hatalı olanı bir başına öğrenmesinin faydaları üzerinde durmaz. Duramaz, çünkü dardır. Adres vermeden konuşmayı önemsetmek için uğraşır. Henry Miller, Oscar Wilde, Proust, Pasolini, Salman Rüşdi, Verlaine, Enderunlu Fazıl, Foucault tehlikelidir. Polis Radyosu’nda ismi okunan kayıp çocukların ırzına geçmeye teşebbüs edenlere Playboy poşette satılır. Televizyon dansözlerine makasları kalkanlar, evlerinde transseksüel şarkıcıların kasetlerini dinlerler. Hanede porno film izlemek, tabii ki serbesttir; yolda taşırken yakalanırsanız cezalandırılırsınız. Oğlunuzun, kendisinden yaşça büyük erkek arkadaşlarını her ihtimale karşı kontrol etmeyi ihmal etmezken, aklınız, organınız Harbiye’de, Cihangir’de, Dolapdere’dedir. Ahlak, yerinde susan bir vatandaş ister. Sokak, kötüdür. Saygınlık, saygınlık, saygınlık... Sevgi, kuruyemiştir. Adisyona yazılmaz.

* Ahlak, getirdiği kurallar yüzünden eskinin ön planda tutulması gerektiğini hatırlatır; böylece, genç düşüncede zaman kaybını körükler.

* Ahlak, erotik olana kesinlikle sıcak bakmaz. Ten’den yola çıkarak biçimlendirilmiş yaşam şekillerinden nefret eder. Cinsel devrim taraftarlarını kamplara, hapishanelere kapatır. Yani nesli iç mihraklardan zehirler. Taşkınlık, ona göre cehalettir. Coşkunun, dinamizmin, heyecanın spontanlığının ortadan kalkmasını arzular. Şart üstüne şart koyarak pişti yapar. Eserini böbürlenerek izler. Çünkü Ahlak, her şeye seyirci kalmaktır.

* Toplumların yazgılarını oluşturan hiçbir siyasi öğretide de, ahlak belirleyici olamamıştır. Gelişen, evrim geçiren her düşünce, katı yasallaşmanın risklerini iyi bilir. Ahlak, Red Kid’in ağzından sigarasını alıp yerine ot tıkar. Baskı güzeldir, ortalamadır. Oyunu ağırlaştırarak, defansa çekilmektir. Ahlak, ilkeler gibi ezberletilmeli, uyumsuzların dışlanacağı önceden belirtilmelidir. Bu, emirdir. Ast-üst sorunudur. Orta 2. Sınıf Mücadelesi’dir. Öğretmeniniz, şüphesiz, evde kalmıştır.

* Ahlak, sanata yanlış yapar. Ondan çekindiği için, küçümsemeye yönelir. Yok sayar, iteler. Kopup gitmesini engellemeye çalışır. Tutamaz. Ahlak, sindirmektir. Sömürmektir. Aetik, ahlaksızlık değildir. Bireyin gerekli davranış modelini kendi kendisine bulmasından yanadır. Aetik, bu yazının yazılmasına, yazılmış olmasına bile karşıdır. Talimat yoktur. Tatbikat vardır. Beden yoktur: boyut vardır. Cemiyet yoktur: iç vardır. Kalp yoktur: kehanet vardır. Yaşama tutunmak, süreğen bir cinnet anıdır. Kabullenen bunu sırtlar. Kabullenemeyen, adabıyla oturur. Her şeyden