*****

SAMANTA SCHWEBLIN

YEDİ BOŞ EV

*****

Can Çağdaş

Yedi Boş Ev, Samanta Schweblin

İspanyolca aslından çeviren: Emrah İmre

Siete casas vacías

İlk (bu çeviriye kaynak alınan) baskı: Editorial Páginas de Espuma, 2015

© 2015, Samanta Schweblin

© 2022, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Bu eserin Türkçe yayın hakları Agencia Literaria Carmen Balcells S.A. aracılığıyla alınmıştır. Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının

yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz

1. basım: Haziran 2022, İstanbul

Dizi editörü: Cem Alpan

Düzelti: Melis Oflas

Mizanpaj: Emin Petek

Sanat yönetmeni ve dizi tasarımı: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

Kapak uygulama: Ezgi Arslan / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-5790-7

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Maslak Mah. Eski Büyükdere Cad. İz Plaza Giz, No: 9/25, Sarıyer/İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

SAMANTA SCHWEBLIN

YEDİ BOŞ EV

ÖYKÜ

İspanyolca aslından çeviren

Emrah İmre

*****

Samanta Schweblin’in Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Ağızdaki Kuşlar, 2018

Kurtarma Mesafesi, 2021

*****

SAMANTA SCHWEBLIN, 1978’de, Arjantin’in Buenos Aires kentinde doğdu. Buenos Aires Üniversitesi’nde sinemacılık öğremini gördü. İlk derlemesi El Núcleo del Disturbio’yu (Karmaşanın Merkezi) 2002’de, bu derlemedeki öykülerin bir kısmını içeren Ağızdaki Kuşlar’ı 2008’de, üçüncü derlemesi Yedi Boş Ev’i 2015’te yayımladı. Öyküleri Arjantin ve Güney Amerika’da Fondo Nacional de las Artes, Haroldo Conti, Casa de las Américas gibi ödüllere layık görüldü. Granta dergisi tarafından İspanyolca dilinde eser veren en iyi genç yazarlar arasında gösterildi. ilk romanı Kurtarma Mesafesi 2017’de Man Booker Ödülü kısa listesinde yer aldı.

EMRAH İMRE, 1980’de İstanbul’da doğdu. Auckland Üniversitesi’nde Dilbilim ve Karşılaştırmalı Edebiyat öğrenimi gördü. Portekizce, İspanyolca, İngilizce, Fransızca ve Katalancadan çeviriler yaptı. 2011’den beri Can Yayınları’nda editörlük yapan İmre, José Saramago, Gabriel García Márquez, Luisa Valenzuela, Mario Vargas Llosa, Carlos Fuentes, Virginia Woolf, Luis Sepúlveda, Tina Vallès, Fernando Pessoa, Samanta Schweblin, César Aira gibi yazarların eserlerini Türkçeye çevirdi.

*****

“Adam beş yaşındaki kızını
yemek odasıyla mutfak arasında yolunu
kaybetmeden önce uyarmıştı:
‘Bu ev ne büyük sayılır ne de küçük,
ama en ufak bir dikkatsizlikte yola dair
işaretler silinip gider, ve sonunda bu
hayatta bütün ümidini kaybedersin.’”

Juan Luis Martínez,
“Bir Ailenin Ortadan Kayboluşu”

“A: Bu daireyi sevdim.

B: Güzel olmasına güzel, ama büyüklüğü

bir kişiye ancak yeter,

ya da birbirine gerçekten yakın iki kişiye.

A: Birbirine gerçekten yakın iki tanıdığın var mı ki?”

Andy Warhol,

Andy Warhol Felsefesi

*****

Annem ve babam

Liliana ile Pablo için

*****

İçindekiler

Hiç Alakası Yok

Babamlar ve Çocuklarım

Böyle Şeyler Evimizde Olağandır

Mağaramsı Nefes

Kırka Kırk

Şanssız Bir Adam

Dışarı Çıkmak

*****

HİÇ ALAKASI YOK

“Kaybolduk,” diyor annem.

Fren yapıp direksiyonun üstüne eğiliyor. İnce ve yaşlı parmakları direksiyonun plastiğini kuvvetle kavrıyor. Eve yarım saat mesafedeki, en çok hoşumuza giden sitelerden birindeyiz. Etrafta büyük ve güzel müstakil evler var, ama yollar toprak ve bütün gece yağmur yağdığı için çamurlu.

“Çamurun ortasında durman şart mıydı? Şimdi buradan nasıl çıkacağız?”

Lastiklerin çamura ne kadar gömüldüğünü görmek için kapımı açıyorum. Epey gömülmüşler, yeterince gömülmüşler. Kapıyı çarparak kapıyorum.

“Ne yapıyorsun, anne?”

“Ne demek ne yapıyorum?” derken sersemliği samimi.

Ne yaptığımızı gayet iyi bilsem de yaptığımızın ne kadar tuhaf olduğunu daha yeni idrak ediyorum. Annem anlamamış gibi dursa da cevap veriyor, çünkü neyi kastettiğimi biliyor.

“Evlere bakıyoruz,” diyor.

Gözlerini kırpıştırıyor, kirpikleri fazlasıyla rimelli.

“Evlere mi bakıyoruz?”

“Evlere bakıyoruz,” diyor ve etrafımızdaki evleri işaret ediyor.

Devasa evler bunlar. Taptaze çimlerle kaplı yükseltilerin üstünde göz kamaştıran, akşamüstünün kuvvetli aydınlığında parıldayan evler. Annem iç geçiriyor ve ellerini direksiyondan ayırmadan sırtını koltuğa yaslıyor. Başka bir şey demeyecek. Belki de ne demesi gerektiğini bilmiyor. Ama aynen söylediği şeyi yaptığımız yalan değil. Evlere bakmaya geldik. Başkalarının evlerine bakmaya geldik. Bunun gizemini şimdi çözmeye çalışmam bardağı taşıran son damla olabilir, çünkü annemin kendimi bildim bileli zamanımı çöpe attığını teyit etmiş olurum. Annem birinci vitese takınca lastikler bir an boşa dönse de araba ileri atılarak beni şaşırtıyor. Başımı çevirip gerideki dört yol ağzına, toprak yolda çizdiğimiz felaket izlerine bakıyorum, aynı şeyi dün iki sokak aşağıda, başka bir sefer de site çıkışının biraz öncesinde yaptığımızı bekçiler fark etmesin diye dua ediyorum. Yolumuza devam ediyoruz. Annem arabayı dümdüz sürüyor, müstakil evlerden hiçbirinin önünde durmuyor. Sundurmalar, hamaklar ve tentelerle ilgili hiçbir yorum yapmıyor. İç geçirmiyor, şarkı mırıldanmıyor. Nerede olduğumuza dair saptamalarda bulunmuyor. Bana bakmıyor. Birkaç sokak ötede evler iyice lüksleşiyor ve önlerindeki çim kaplı alanların yüksekliği azalıyor, kaldırımların yokluğunda toprak yoldan itibaren çimler bahçıvanların özenle belirlediği çizgilerin ardında, sokakla aynı seviyedeki arazileri yeşil bir su aynası gibi kaplıyor. Annem sola sapıyor ve birkaç metre ilerliyor. Yüksek sesle kendi kendine konuşuyor:

“Buradan çıkış yok.”

İleride birkaç ev daha var, ötesindeyse yol bir koruda sona eriyor.

“Yol çok çamurlu,” diyorum, “arabayı durdurmadan geri dön.”

Kaşlarını çatarak bana bakıyor. Yolun sağındaki çimenliğe yaklaşıyor ve arabayı ters yöne çevirmeye girişiyor. Sonuç korkunç: Çaprazlama bir eğri çizerek dönmeye çabalarken yolun solundaki çimenliğe dalıyor ve frene basıyor.

“Sıçayım,” diyor.

Gaza basıyor ve tekerlekler çamurda boşa dönüyor. Etrafı incelemek için dönüp geriye bakıyorum. Karşıdaki bahçede bir oğlan var, evlerden birinin kapı eşiğine yakın duruyor. Annem yine gaza basıyor ve geri geri çıkmayı başarıyor. Şimdi yaptığı bu: Geri viteste sokağın karşı tarafına geçiyor, oğlanın olduğu evin çimenliğine çıkıyor ve yeni biçilmiş çim örtüsünün üstünde tekerlekleriyle yarım daire şeklinde, birbirine paralel iki çizgi çiziyor. Araba evin koca pencerelerinin önünde duruyor. Oğlan olduğu yerde dikiliyor, elinde plastik bir kamyon, dalgın gözleri üstümüzde. Özür dilercesine –ya da uyarırcasına– elimi kaldırdığımda oğlan kamyonu bırakıp koşarak eve giriyor. Annem bana bakıyor.

“Gazla,” diyorum.

Tekerlekler patinaj yapıyor, ama araba yerinden kımıldamıyor.

“Yavaş ol, anne!”

Koca pencerelerin perdeleri açılıyor, ardında bir kadın beliriyor ve önce bize sonra da bahçesine bakıyor. Oğlan da kadının yanında ve parmağıyla bizi işaret ediyor. Perdeler kapanıyor ve annem uğraştıkça araba daha da çamura batırıyor. Kadın evin önüne çıkıyor. Yanımıza gelmek istiyor, ama çimenlere basmak istemiyor. Çimenliğin ortasındaki vernikli ahşap yolda birkaç adım attıktan sonra yön değiştiriyor ve çimlere parmak uçlarında basarak bize doğru geliyor. Annem yine sıçayım diyor, bu kez sesi alçak çıkıyor. Ayağını gazdan çekiyor ve sonunda direksiyonu da bırakıyor.

Kadın arabanın yanına geliyor ve bizimle konuşmak için cama eğiliyor. Bahçesinde ne işimiz olduğunu öğrenmek istiyor ve bunu sorma biçimi terbiyeli değil. Oğlan evin girişindeki sütunlardan birinin ardından bizi gözetliyor. Annem çok üzgün olduğunu söyleyerek özür diliyor ve bunu defalarca tekrarlıyor. Kadın ise onu duymuşa benzemiyor. Sadece bahçesine, çimlere gömülü tekerleklere bakıyor ve orada ne işimiz olduğunu, bahçesine niçin saplandığımızı, verdiğimiz zararı fark edip etmediğimizi soruyor. Araya girip annemin çamurda araba kullanmayı bilmediğini söylüyorum. Annemin iyi olmadığını söylüyorum. Derken annem alnını sertçe direksiyona indiriyor ve öylece kalıyor, ölmüş ya da felç olmuş gibi bir hali var. Sırtı titriyor, ağlamaya başlıyor. Kadın bana bakıyor. Ne yapacağını bilemiyor. Annemi sarsıyorum. Alnını direksiyondan ayırmıyor, kolları tepkisizce iki yanından sarkıyor. Arabadan çıkıyorum. Kadından yine özür diliyorum. Uzun boylu, sarışın bir kadın, oğlan gibi o da cüsseli, başı iri olsa da gözleri, burnu ve ağzı birbirine çok yakın. Annemin yaşlarında.

“Bu zararı kim karşılayacak?” diyor.

Param yok, ama karşılayacağımızı söylüyorum. Özür diliyorum ve zararı elbette karşılayacağımızı söylüyorum. Kadın bunu duyunca biraz sakinleşiyor. Dikkatini bir an anneme çeviriyor, ama bahçesini unutmadığı da belli.

“Hanımefendi, iyi misiniz? Ne yapmaya çalışıyordunuz?”

Annem başını kaldırıp kadına bakıyor.

“Berbat haldeyim. Lütfen bir ambulans çağırın.”

Kadın annemin ciddi mi olduğunu yoksa dalga mı geçtiğini anlamaya çalışıyor. Annemin ciddi olduğu kesin, ama ambulanslık bir durum da yok. Kadına beklememiz gerektiğini, ambulans çağırmaya gerek olmadığını belirten bir hareket yapıyorum. Kadın birkaç adım gerileyip önce annemin eski ve paslı arabasına, sonra da biraz ötedeki kendi şaşkın oğluna bakıyor. Burada olmamızı istemiyor, ortadan kaybolmamızı istiyor, ama bunu nasıl başaracağını bilemiyor.

“Lütfen,” diyor annem, “ambulans gelene kadar bana bir bardak su verebilir miydiniz?”

Kadın harekete geçmekte tereddüt ediyor, bizi bahçesinde bir başımıza bırakmak istemiyor gibi bir hali var.

“Olur,” diyor.

Yanımızdan ayrılıp oğlunu tişörtünden tutuyor ve kendisiyle beraber içeri götürüyor. Evin ön kapısı çarparak kapanıyor.

“Ne yapmaya çalışıyorsun, anne? Çık dışarı, arabayı kurtarmaya çalışacağım.”

Annem koltukta doğruluyor, bacaklarını yavaşça kımıldatıyor ve arabadan çıkmaya hazırlanıyor. Etrafta geniş odun parçaları ya da taşlar arıyorum ki tekerleklerin altına koyup arabayı çıkarmayı deneyeyim, ama her şey çok düzenli. Etrafta çim ve çiçeklerden başka bir şey yok.

“Odun bulmaya gidiyorum,” diyorum anneme, yolun sonundaki koruyu işaret ederek. “Bir yere kımıldama.”

Annem arabadan çıkmak üzereyken bir an hareketsizleşiyor, sonra yeniden koltuğa yıkılıyor. Havanın karardığını fark edince endişeleniyorum, arabayı karanlıkta kurtarabilir miyim, bilmiyorum. Koru sadece iki ev ötede. Ağaçların arasında yürüyorum, aradığımı bulmam birkaç dakika sürüyor. Döndüğümde annem arabada değil. Dışarıda kimse yok. Evin kapısına yaklaşıyorum. Oğlanın kamyonu paspasın üstünde. Zili çalıyorum ve kapıyı kadın açıyor.

“Ambulans çağırdım,” diyor. “Nerede olduğunuzu bilmiyordum, anneniz yeniden bayılacağını söyledi.”

İlk bayılması ne zamandı ki, diyorum içimden. Elimde odun parçalarıyla içeri giriyorum. Tuğla boyunda iki odun parçası. Kadın beni mutfağa götürüyor. Duvardan duvara halı kaplı iki salondan geçiyoruz, ardından annemin sesini duyuyorum.

“Bunlar beyaz mermer mi? Beyaz mermere nasıl paranız yetti? Baban ne iş yapıyor, canım?”

Masada oturuyor, bir elinde bir fincan, öbüründeyse şekerlik var. Oğlan da karşısına oturmuş onu izliyor.

“Gidelim,” diyorum, odunları göstererek.

“Şu şekerliğin desenini gördün mü?” diyor annem, şekerliği bana uzatarak. Hiç etkilenmediğimi görünce ekliyor: “Kendimi gerçekten çok kötü hissediyorum.”

“O süs için,” diyor oğlan, “asıl şekerliğimiz bu.”

Anneme tahtadan yapılmış başka bir şekerlik uzatıyor. Annem bakmıyor bile, ayağa kalkıyor ve kusmak üzereymiş gibi hızla mutfaktan çıkıyor. Bıkkınlıkla peşinden gidiyorum. Koridordaki küçük bir tuvalete kapanıyor. Kadınla oğlan beni izliyor, ama peşimden gelmiyorlar. Tuvaletin kapısını tıklatıyorum. İçeri girebilir miyim diye soruyorum ve bekliyorum. Kadın mutfaktan bana sesleniyor:

“Ambulansın on beş dakikada geleceğini söylediler.”

“Teşekkürler,” diyorum.

Tuvaletin kapısı açılıyor. İçeri girip kapıyı arkamdan kapıyorum. Odunları aynanın yanına bırakıyorum. Annem klozet kapağına oturmuş ağlıyor.

“Ne oluyor, anne?”

Konuşmadan önce bir parça tuvalet kâğıdını katlayıp burnunu siliyor.

“Bu insanlar bunca şeyi nasıl elde ediyor? Salonun iki tarafında da birer merdiven var, gördün mü?” Yüzünü avuçlarına gömüyor. “Öyle üzülüyorum ki ölmek istiyorum.”

Kapı tıklatılıyor, ambulansın gelmek üzere olduğunu hatırlıyorum. Kadın seslenerek iyi olup olmadığımızı soruyor. Annemi bu evden çıkarmam lazım.

“Arabayı kurtaracağım,” diyorum, odunları yeniden elime alırken. “İki dakika içinde dışarıda benimle buluşmanı istiyorum. Sakın gelmezlik etme.”

Koridorda kadın cep telefonuyla konuşuyor, ama beni görünce konuşmasına ara veriyor.

“Kocamla görüşüyorum, buraya geliyor.”

Adamın bize yardım etmek için mi yoksa bizi evden atması için kadına yardım etmek için mi geleceğini belirten bir işaret bekliyorum. Kadın ise hiçbir ipucu vermemeye özen göstererek beni süzmekle yetiniyor. Evden çıkıp arabaya yöneliyorum. Oğlanın peşimden koştuğunu duyuyorum. Hiçbir şey demiyorum, odunları tekerleklerin altına koyuyorum ve araba anahtarını annemin bıraktığı yerden alıyorum. Motoru çalıştırıyorum. Birkaç kez denemem gerekse de sonunda odun yöntemi işe yarıyor. Kapıyı kapıyorum ve oğlan ezilmemek için önümden koşarak kaçıyor. Hiç yavaşlamadan yarım daire şeklindeki izleri takip ederek sokağa çıkıyorum. Kendi kendine geleceği yok, diyorum içimden. Niçin söylediğimi yapıp normal bir anne gibi evden çıkmıyor? Motoru kapatıp annemi almak için eve dönüyorum. Oğlan da peşimden koşuyor, çamur içinde odunları kucağında taşıyor.

Kapıyı çalmadan içeri dalıyorum ve doğrudan tuvalete yöneliyorum.

“Artık tuvalette değil,” diyor kadın. “Lütfen annenizi evimizden çıkarın. Bu iş uzadı artık.”

Beni üst kata götürüyor. Merdivenler geniş ve aydınlık, zemin krem rengi bir halıyla kaplı. Kadın önümden yürüyor, basamaklarda bıraktığım çamur izlerini fark etmiyor. Bir odayı işaret ediyor, kapısı aralık, ben de mahremiyeti bozmamak adına sonuna kadar açmadan içeri giriyorum. Annem ebeveyn odasının ortasında yüzüstü halıya uzanmış. Şekerlik şifonyerin üstünde, annemin kolundan çıkardığı saatiyle bileziklerinin yanında duruyor. Kollarıyla bacakları açık ve birbirinden epey ayrı, bir anlığına ev gibi aşırı büyük nesneleri kucaklamanın başka bir yolu olup olmadığını merak ediyorum, annemin yapmaya çalıştığı bu mu acaba? Annem iç geçiriyor, ardından doğrulup oturuyor, gömleğini ve saçını düzeltiyor, bana bakıyor. Yüzünün kızarıklığı biraz geçmiş, ama gözyaşları makyajını darmadağın etmiş.

“Yine ne var?” diyor.

“Araba hazır. Gidelim.”

Kadının ne yaptığını görmek için kapıya baksam da onu göremiyorum.

“Peki bütün bunları ne yapacağız?” diyor annem, etrafını işaret ederek. “Birilerinin bu insanlarla konuşması lazım.”

“Çantan nerede?”

“Aşağıda, salonda. İlk salonda, çünkü havuza açılan bir salon daha var, bir tane de mutfağın öbür tarafında, arka bahçenin karşısında. Üç salon var,” diyen annem kot pantolonunun cebinden bir mendil çıkarıp burnunu ve gözyaşlarını siliyor, “her birinin farklı bir işlevi var.”

Karyolanın bacaklarından birine tutunarak ayağa kalkıyor ve odanın banyosuna yöneliyor.

Nevresim sadece annemden gördüğüm bir biçimde katlanarak serilmiş. Karyolanın altında tomar halinde, üstünde pembeli sarılı yıldızlar bulunan bir yatak örtüsüyle bir düzine küçük yastık var.

“Allah aşkına, anne, yatağı mı düzenledin?”

“Şu yastıklardan söz ettiğini bile duymayayım,” diyor, sonra da kendisini dinlediğime emin olmak için banyo kapısının eşiğinden başını uzatıp konuşuyor: “Banyodan çıktığımda şekerliği yerli yerinde görmek istiyorum, sakın bir çılgınlık yapayım deme.”

“Şekerlik mi?” diye sesleniyor kadın, oda kapısının ardından. Kapıyı üç kez tıklatsa da içeri girmeye cesaret edemiyor. “Benim şekerliğim mi? Lütfen, o annemden yadigâr.”

Banyodan küvetin musluğunun sesi geliyor. Annem banyonun kapısında beliriyor, bir an için odanın kapısını açıp kadını içeri alacağını zannediyorum, ama banyo kapısını kapıyor ve bana alçak sesle konuşmamı işaret ediyor, musluğu dışarıdan bizi duymasınlar diye açtığını söylüyor. Annem böyle biri işte, diyorum içimden, bu esnada annem şifonyerin çekmecelerini açıyor ve içlerindeki kıyafetleri kaldırıp altlarına bakıyor, mobilyanın iç kısımlarının da sedirden olduğunu teyit etmek istiyor. Kendimi bildim bileli evlere bakmak için dışarılarda geziniriz, yakışmayan çiçek ve saksıları bahçelerden alırız. Sulama aletlerinin yerini değiştirir, posta kutularını düzeltir, ağır olduklarından çimlere konmaması gereken süs eşyalarını kaldırırız. Ayaklarım pedallara yetişecek yaşa geldiğimde arabayı ben kullanmaya başladım. Böylece annem biraz daha özgürlük kazandı. Bir defasında tek başına beyaz bir bankı yüklenip ön komşumuzun bahçesine taşıdı. Hamakları söktü. Yabani otlar ayıkladı. Üstünde Marilú 2 yazan aşırı derecede rüküş tabelaları üç kez parçaladı. Babam bu olayların bazılarından haberdar olsa da annemi bu sebeple bıraktığını sanmam. Evi terk ederken babam arabanın anahtarı hariç her şeyini yanında götürmüştü; anahtarı annemin ev ve dekorasyon dergisi yığının üstünde bırakmış, annem de birkaç yıl boyunca gezintilerimizin hiçbirinde arabadan inmemişti. Ön yolcu koltuğunda oturduğu yerden şöyle şeyler derdi: “Şu ot kikuyu otu”, “Şu kavisli pencere Amerikan malı değil”, “Fransız sarmaşığı ile kara söğütotu yan yana konmaz”, “Evimizin cephesini böyle bir sedefli pembeye boyatırsam lütfen kiralık katil tutup beni öldürt.” Yine de uzun zaman boyunca arabadan inmeyi reddetmişti. Bugünse, tam tersi, büyük bir adım attı. Arabayı kullanmak için ısrar etti. Bu eve girmek için dalavereler çevirdi, ebeveyn odasına girdi, şimdiyse banyoya dönüyor, banyo tuzlarını küvete döküyor, tuvalet masasındaki bazı eşyaları çöpe atmaya girişiyor. Bir arabanın motor sesini duyuyorum ve arka bahçeye açılan pencereden dışarı bakıyorum. Hava neredeyse tamamen kararmış olsa da onları görüyorum. Adam arabasından iniyor ve kadın hemen yanına gidiyor. Kadın sol eliyle oğlunu tutuyor, sağ eliyle ise havada hararetle işaretler çiziyor. Adam tedirgin bir tavırla başını sallıyor, bakışını üst kata çeviriyor. Beni görüyor ve beni gördüğü anda acele etmemiz gerektiğini anlıyorum.

“Gidelim, anne.”

Annem banyo perdesinin kancalarını çıkarmakla meşgul, ama perdeyi elinden kurtarıp yere atıyorum, bileğine yapışıyor ve onu merdiven yönünde çekiştiriyorum. Hayli şiddetli bir hareket bu, anneme daha önce hiç böyle davranmadım. Kabaran bir hiddet hissi beni evin çıkışına doğru itiyor. Annem basamaklarda sendeleyerek peşimden geliyor. Odunlar merdivenin başlangıcında yerde duruyor ve geçerken onları tekmeliyorum. Salona ulaşıyoruz, annemin çantasını alıyorum ve ön kapıdan dışarı çıkıyoruz.

Arabaya binip sokağın köşesine yaklaşırken evin önündeki diğer arabanın farlarının bizden yana döndüğünü görür gibi oluyorum. Çamurlu dört yol ağızlarının ilkine son sürat ulaşıyorum ve annem şöyle diyor:

“Nasıl bir delilikti bu?”

Benim yaptığımdan mı yoksa kendininkinden mi bahsediyor acaba? Annem beni protesto edercesine emniyet kemerini takıyor. Çantası kucağında duruyor, parmakları kapı kolçağına sımsıkı kenetlenmiş. Sakin ol, sakin ol, sakin ol, diyorum içimden. Öteki arabayı görmek için aynaya bakıyorum ama kimseyi görmüyorum. Annemle konuşmak istiyorum ama bağırmadan konuşamıyorum:

“Aradığın nedir, anne? Ne yapmaya çalışıyordun?”

Hiç kımıldamıyor. Ciddi bir ifadeyle ileri bakıyor, kaşları çatık mı çatık.

“Lütfen, anne, ne oluyor? Ne bok yemeye başkalarının evlerine giriyoruz?”

Uzaklardan bir ambulansın sireni duyuluyor.

“Öyle bir salon mu istiyorsun? İstediğin bu mu? Tezgâhların mermerini mi istiyorsun? Lanet şekerliği mi? O işe yaramaz çocukları mı? Bu mu istediğin? Bu evlerde aradığın nedir yahu?”

Direksiyona vuruyorum. Ambulansın sireni daha da yaklaşıyor ve tırnaklarımı direksiyonun plastiğine geçiriyorum. Bir seferinde, ben beş yaşındayken, annem bir bahçedeki bütün zambakları kesmiş, sonra beni bahçe duvarının üstünde bırakıp kaçmış, dönüp almaya cesaret edememişti. Epey uzun süre orada beklemiştim, sonunda elinde bir süpürgeyle evden dışarı çıkan bir Alman kadının çığlıklarını duymuş ve koşmaya başlamıştım. Annem arabayla çevre sokaklarda turluyordu ve karşılaşmamız epey uzun sürmüştü.

“Hiç alakası yok,” diyor annem, gözünü karşıdan ayırmadan, yolculuk boyunca söyleyeceği son şey bu.

Birkaç sokak ilerledikten sonra ambulans bir köşeden dönerek karşımıza çıkıyor ve son sürat yanımızdan geçiyor.

Yarım saat sonra evimize ulaşıyoruz. Eşyalarımızı mutfak masasına bırakıp çamurlu ayakkabılarımızı çıkarıyoruz. Ev buz gibi, mutfakta durduğum yerden annemin tekli koltuğun yanından geçip yatak odasına girdiğini, yatağına oturduğunu ve radyatörü açmak için uzandığını görüyorum. Çay için su koyup kaynatıyorum. Şu anda ihtiyacım olan bu, diyorum içimden, bir yudum çay, ve beklemek için ocağın yanına oturuyorum. Çay poşetini kupaya koyduğum sırada kapı çalıyor. Gelen o kadın: Üç salonlu evin sahibesi. Açık kapının önünde ona bakakalıyorum. Adresimizi nereden bulduğunu soruyorum.

“Sizi takip ettim,” diyor, ayakkabılarına bakarak.

Tavrı öncekinden farklı, daha kırılgan ve sabırlı, girmesi için tel kapıyı açsam da içeri adım atmaya çekinir gibi bir hali var. Başımı dışarı uzatıp sokağın iki yanına bakıyorum, ama onun gibi bir kadının kullanacağı türden bir araba göremiyorum.

“Param yok,” diyorum.

“Yok,” diyor kadın, “dert etmeyin, bunun için gelmedim. Ben... Anneniz evde mi?”

Yatak odası kapısının kapandığını duyuyorum. Sert bir ses bu, ama sokaktan duyulması zor olabilir.

Olumsuz cevap veriyorum. Kadın yeniden ayakkabılarına bakıyor ve bekliyor.

“İçeri girebilir miyim?”

Mutfak masasının sandalyelerinden birini işaret ediyorum. Ayakkabılarının topukları zemindeki taşlarda bizimkilerden farklı takırdıyor, dikkatle hareket ettiğini fark ediyorum: Evimiz dar olduğundan kadının rahat hissetmediği belli. Çantasını dizlerinin üstüne koyuyor.

“Çay alır mısınız?”

Başını evet anlamında sallıyor.

“Anneniz...” diyor.

Dumanı üstünde bir kupayı önüne koyuyorum ve “Anneniz yine evime geldi,” ya da “Anneniz koltuklarımın deri döşemelerini hangi parayla ödeyebildiğimizi merak ediyor,” gibi laflar duyacağımı aklımdan geçiriyorum.

“Anneniz şekerliğimi almış,” diyor kadın.

Özür dilercesine gülümsüyor, kupasını kımıldatıyor, içine bakıyor, ama içmiyor.

“Saçma gelebilir,” diyor, “ama evimdeki bütün eşyalar arasında annemden kalan tek şey o ve...” birden tuhaf bir ses çıkarıyor, hıçkırığa benzer bir ses, gözleri yaşlarla doluyor, “o şekerliğe ihtiyacım var. Bana geri vermelisiniz.”

Bir an sessizliğe gömülüyoruz. Kadın bakışlarını kaçırıyor. Gözümü bir anlığına arka bahçeye çeviriyorum ve orada annemi görüyorum, kadını o tarafa bakmasın diye derhal meşgul etmem lazım.

“Şekerliğinizi mi istiyorsunuz?” diye soruyorum.

“Burada mı?” diyor kadın ve hemen ayağa kalkıyor, mutfak tezgâhına, salona, ötedeki yatak odasına bakıyor.

Bense biraz önce gördüğüm şeyi aklımdan çıkaramıyorum: Annem çamaşır ipinin altında toprağa çömelmiş, şekerliği yeni açtığı bir çukura yerleştiriyor.

“İstiyorsanız buyurun, arayın,” diyorum.

Kadın bana bakakalıyor, söylediğimi idrak etmesi birkaç saniye sürüyor. Sonra çantasını masaya bırakıp ağır adımlarla benden uzaklaşıyor. Koltukla televizyon arasındaki mesafeyi kat ederken, dört bir yana saçılı kutu yığınları arasında ilerlerken zorlanıyormuş, aramaya başlamak için uygun bir yer bulamıyormuş gibi bir hali var. Derken asıl istediğimin bu olduğunu fark ediyorum. Her şeyi tersyüz etsin istiyorum. Eşyalarımızı çeksin, incelesin, ayıklasın ve birer birer elden geçirsin istiyorum. Her şeyi kutulardan çıkarsın, üstlerine bassın, yerlerini değiştirsin, yerlere saçsın, sonra da ağlasın. Annem içeri girsin istiyorum. Çünkü annem şimdi içeri girerse, gerçekleştirdiği yeni defnin ardından toparlanıp mutfağa dönerse, kendisi gibi yıllarca deneyime ve böyle şeyler yapabileceği bir eve sahip olmayan bir kadının bu durumla nasıl başa çıkmaya çalıştığını görsün ve rahat bir nefes alsın istiyorum.

*****

BABAMLAR VE ÇOCUKLARIM

“Babanların giysileri nerede?” diye soruyor Marga.

Kollarını kavuşturuyor ve cevabımı bekliyor. Cevabı bilmediğimi, başka bir soru sorması gerektiğinin farkında. Salon penceresinin ötesinde, babamlar arka bahçede çırılçıplak koşturmakta.

“Saat altıya geliyor, Javier,” diyor Marga bana. “Charly çocuklarla marketten döndüğünde onlar babaanne ve dedelerinin etrafta bu halde koşturduğunu görünce ne olacak?”

“Charly kim?” diye soruyorum.

Sanırım Charly’nin kim olduğunu biliyorum, eski karımın yeni sevgilisi, ama yine de bunu bana Marga’nın açıklamasını tercih ediyorum.

“Babaanneleri ve dedelerini görünce utançlarından ölecekler, olacağı bu,” diyor.

“Onlar hasta, Marga.”

İç geçiriyor. Hırçınlaşmamak, sabredebilmek, Marga’ya gereken zamanı tanıyabilmek için zihnimde koyun sayıyorum. Şöyle diyorum:

“Çocukların babaanneleri ve dedelerini görmelerini istedin. Babamları buraya kadar getirmek istedin, çünkü evimden üç yüz kilometre ötedeki bu mekânda tatil yapmalarının iyi olacağını düşündün.”

“Daha iyi olduklarını söylemiştin.”

Marga’nın gerisinde babam annemi bahçe hortumuyla ıslatıyor. Hortumu memelerine tutunca annem memelerini kavrıyor. Hortumu poposuna tutunca annem poposunu kavrıyor.

“Alıştıkları ortamdan çıktıklarında nasıl davrandıklarını biliyorsun,” diyorum, “hele de açık havadayken...”

Annem babamın ıslattığı yerleri mi tutuyor, yoksa babam annemin tuttuğu yerleri mi ıslatıyor?

“Bak sen. Demek üç aydır yüzünü görmediğin çocuklarınla birkaç gün geçirmen için seni davet etmem yetmemiş, bir de babanların azgınlık seviyesini önceden tahmin etmem gerekiyormuş.”

Annem Marga’nın kaniş köpeğini kapıp başının üstüne kaldırıyor ve kendi etrafında dönmeye başlıyor. Ben bakışımı Marga’dan ayırmaya çalışıyorum, ki dönüp onlara bakmasın.

“Artık bu delilikleri geride bırakmak istiyorum, Javier.”

Delilikler, diyorum içimden.

“Bu durum çocukları daha az görmen anlamına gelecekse de... Onları böyle şeylere maruz bırakamam.”

“Sadece çıplaklar, Marga.”

Yanımdan ayrılıyor, peşinden gidiyorum. Arkamda kaniş havada dönmeyi sürdürüyor. Marga ön kapıyı açmadan önce kapının camındaki yansımasına bakarak saçlarını düzeltiyor, elbisesini çekiştiriyor. Charly uzun boylu, yapılı, kaba saba bir adam. Televizyonda öğlen haberlerini sunan adamın vücut çalışmış haline benziyor. Dört yaşındaki kızımla altı yaşındaki oğlum şişme birer kolluk gibi adamın kollarından sarkıyor. Charly gorillerinkini andıran geniş göğsünü yere yaklaştırarak çocukları nazikçe indiriyor ve serbest kalıp doğrulduktan sonra Marga’yı öpüyor. Ardından bana yaklaşıyor. Bir an için kabalık edeceğini sanıyorum, ama elini uzatıp gülümsüyor.

“Javier, seni Charly’yle tanıştırayım,” diyor Marga.

Çocuklarımın bacaklarıma sarıldıklarını duyumsuyorum. Charly’nin elini kuvvetle kavrıyorum ve el sıkışırken bütün vücudum sarsılıyor. Çocuklar beni bırakıp koşarak uzaklaşıyorlar.

“Evi nasıl buldun, Javi?” diyor Charly, kiraladıkları ev aslında bir şatoymuş gibi bakışlarını tavanlarda gezdirerek.

Javi, diyorum içimden. Delilikler.

Kaniş kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırmış halde alçak sesle sızlanarak yanımıza geliyor. Margo hayvanı kucağına alıyor ve köpek tarafından yalanırken burnunu kırıştırarak, “Bıcışım, bıcışım,” diyor. Charly başını yana eğerek Marga’yı izliyor, ne yaptığını çözmeye çalışıyormuş gibi bir hali var. Derken Marga köpeği aniden Charly’ye uzatıyor ve telaşla, “Çocuklar nerede?” diyor.

“Arkadalar,” diyor Charly, “arka bahçede.”

“Babaanneleriyle dedelerini böyle görmelerini istemiyorum.”

Üçümüz de etrafa bakınıyoruz ama çocukları göremiyoruz.

“Bak, Javier, tam da böyle durumlardan çekiniyorum,” diyor Marga, birkaç adım uzaklaşarak. “Çocuklar!”

Evin çevresinden dolanarak arka bahçenin yolunu tutuyor. Charly’yle ben de peşinden gidiyoruz.

“Yol nasıldı?” diye soruyor Charly.

Bir elini direksiyon tutarmış gibi sallarken öbür elini vites değiştirir gibi oynatıyor. Her hareketinde bir sersemlik ve heyecan var.

“Araba kullanmıyorum,” diyorum.

Eğilip yerdeki birkaç oyuncağı kenara koyuyor, artık kaşları çatık. Bahçeye ulaştığımızda çocuklarımı babamlarla beraber bulacağımızı düşünerek korkuyorum. Hayır, asıl korktuğum onları Marga’nın bulması ve ardından gelecek azar seansı. Ama Marga bahçenin ortasında tek başına, elleri belinde bizi bekliyor. Sonra peşinden eve giriyoruz. En sadık takipçileri bizleriz ve bu durum Charly’yle aramda bir ortaklık, bir tür bağ oluşturuyor. Acaba buraya araba kullanarak gelmekten gerçekten keyif almış olabilir mi?

“Çocuklar!” diye bağırıyor Marga, merdivenlerin orada, çok kızgın ama kendini tutuyor, belki de Charly’yle henüz yeterince yakın olmadığı için böyle davranıyor. Arkasını dönüp mutfaktaki taburelerden birine oturuyor. “Soğuk bir şeyler içmeliyiz, değil mi?”

Charly buzdolabından bir şişe gazoz çıkarıp üç bardak dolduruyor. Marga birkaç yudum alıyor ve bir an gözünü bahçeye dikiyor.

“Olacak iş değil.” Tekrar ayaklanıyor. “Olacak iş değil. Şimdi kim bilir ne yapıyorlardır.” Sonra dönüp bana bakıyor.

“Tekrar arayalım,” diyorum, ama ben sözümü bitirmeden Marga arka bahçenin yolunu tutuyor.

Birkaç saniye sonra yanımıza dönüyor.

“Yoklar,” diyor, “tanrım, Javier, yoklar.”

“Yok olmuş değiller, Marga, illa bir yerdedirler.”

Charly evin ön kapısından çıkıp ön bahçeyi geçiyor ve arabaların yoldan eve gelirken bıraktıkları izleri takip ediyor. Marga basamakları tırmanıp üst katta çocuklara sesleniyor. Dışarı çıkıp evin çevresinde bir tur atıyorum. Oyuncaklarla, plastik kova ve küreklerle dolu garajların açık kapılarının önünden geçiyorum. İki ağacın dalları arasından bakınca çocukların şişme yunusunun bir dala asılmış olduğunu görüyorum. Yunus dala babamların eşofmanlarından biriyle asılmış. Marga başını pencerelerin birinden çıkarıyor ve bir an göz göze geliyoruz. Acaba babamları da arayacak mı, yoksa sadece çocukları mı arayacak? Eve mutfak tarafındaki dış kapıdan giriyorum. Charly de aynı anda ön kapıdan giriyor ve salondan bana sesleniyor:

“Ön tarafta değiller.”

Yüz ifadesi artık nazik değil. Kaşlarının arasında iki dikey çizgi belirmiş, hareketleri Marga’nın kontrolündeymiş gibi abartılı: Sakin sakin dururken hızla eyleme geçiyor, eğilip masanın altına bakıyor, uzanıp raflı dolabın arkasını inceliyor, merdivenin altını kolaçan ediyor, çocukları ancak ani hareketler yaparsa bulabilirmiş gibi davranıyor. İster istemez onun peşine takılıyorum ve kendi aramama odaklanamıyorum.

“Dışarıda değiller,” diyor Marga. “Arabaya dönmüş olabilirler mi? Arabaya bak, Charly, arabaya.”

Bekliyorum ama bana talimat verilmiyor. Charly yine evden çıkıyor ve Marga tekrardan üst kattaki yatak odalarına gidiyor. Peşinden gidiyorum, Marga, Simón’un kaldığı her halinden belli olan odaya giriyor, ben de Lina’nınkine. Sonra odaları değişiyoruz ve aramayı sürdürüyoruz. Simón’un yatağının altına baktığım sırada Marga’nın küfrettiğini duyuyorum.

“Analarını siktiğimin,” diyor, dolayısıyla çocukları bulamadığını tahmin ediyorum. Babamları bulmuş olabilir mi?

Beraber banyoya, tavan arasına, ebeveyn yatak odasına bakıyoruz. Marga gardıropları açıyor, askılarda asılı giysileri sağa sola ittiriyor. Az eşya var ve her şey gayet düzenli. Burası yazlık bir ev, diyorum içimden, ama sonra karımın ve çocuklarımın asıl evini düşünüyorum, orası eskiden benim de evimdi, ve bu ailenin hep böyle olduğunu fark ediyorum, eşyalar hep az ve düzenliydi, kaybolan şeyler asla askıları sağa sola ittirerek bulunamadı. Charly’nin yeniden eve girdiğini duyuyoruz, salonda onunla buluşuyoruz.

“Arabada değiller,” diyor karıma.

“Bu babanların suçu,” diyor Marga.

Omzuma vurarak beni ittiriyor.

“Senin suçun. Çocuklarım nerede ulan?” diye bağırıyor ve yeniden bahçeye koşuyor.

Evin iki yanında dolanıp çocuklara sesleniyor.

“Çalıların arkasında ne var?” diye soruyorum Charly’ye.

Önce bana, sonra da halen bağıran karıma bakıyor.

“Simón! Lina!”

“Çalıların arkasında başka ev var mı?” diye soruyorum.

“Yok galiba. Bilmiyorum. Kır evleri var. Araziler var. Buradaki evler çok büyük.”

Kendinden emin konuşmamakta haklı olabilir, ama yine de hayatımda gördüğüm en aptal adammış gibi geliyor bana. Marga yanımıza dönüyor.

“Ön tarafa gidiyorum,” diyor ve ikimizi kenara itip aramızdan geçiyor. “Simón!”

“Baba!” diye bağırıyorum, Marga’nın peşine takılarak. “Anne!”

Marga önümde birkaç metre yürüdükten sonra durup yerden bir şey alıyor. Mavi bir nesne, Marga onu ölü bir hayvanmış gibi parmaklarının ucuyla tutuyor. Lina’nın eşofman üstü bu. Dönüp bana bakıyor. Tam bir şey diyecek, bana ana avrat küfredecekken biraz ötede yerde bir giysi daha görüyor ve oraya gidiyor. Charly’nin cüsseli gölgesini arkamda hissediyorum. Marga Lina’nın pembe tişörtünü yerden alıyor, biraz ileride ayakkabılarından biri var, onun biraz ötesindeyse Simón’un tişörtü.

İleride daha fazlası var, ama Marga birden durup bize dönüyor.

“Charly, polisi ara. Hemen polisi ara.”

“Kuzum, o kadar da değil...” diyor Charly.

Kuzum, diyorum içimden.

“Polisi ara, Charly.”

Charly arkasını dönüp acele adımlarla eve gidiyor. Marga yerden birkaç parça daha giysi topluyor. Peşinden gidiyorum. Yerden bir giysi daha alıyor ve son parçanın önünde duruyor. Simón’un boxer donu bu. Sarı ve biraz buruşuk. Marga kımıldamıyor. Belki bu giysi için eğilmeyi başaramıyor, belki de gücü kalmadı. Sırtı bana dönük ve bedeni titremeye başlıyor. Ürkütmemeye çalışarak yavaşça ona yaklaşıyorum. Minicik bir don bu. Eldiven boyunda, bir bacağına dört parmağım, öbür bacağına da başparmağım sığabilir.

“Bir dakika içinde geliyorlar,” diyor Charly, evden bize doğru yürürken, “en yakın devriye arabasını yolluyorlar.”

“Seni de aileni de...” diyor Marga, üstüme yürüyerek.

“Marga...”

Donu yerden aldığım anda Marga üstüme çullanıyor. Doğrulmaya çalışsam da dengemi kaybediyorum. Suratımı yumrukluyor. Charly yanımızda beliriyor ve bizi ayırmaya çalışıyor. Devriye arabası kapının önünde duruyor ve sirenini bir kez öttürüyor. İki polis memuru arabadan inip Charly’ye destek vermek için yanımıza koşuyor.

“Çocuklarım kayıp,” diyor Marga, “çocuklarım kayıp,” ve elimdeki donu işaret ediyor.

“Bu adam kim?” diyor polislerden biri. “Siz kocası mısınız?” diye soruyorlar Charly’ye.

Durumu açıklamaya çalışıyoruz. Beklediğimin aksine Marga da Charly de beni suçlamıyor. Sadece çocukların kaybolduğunu söylüyorlar.

“Çocuklarım iki deliyle beraber ortadan kayboldu,” diyor Marga.

Ama polisler sadece niçin kavga ettiğimizi öğrenmek istiyorlar. Charly göğsünü kabartmaya başlıyor ve bir an polislerin üstüne atlayacağından korkuyorum. Tıpkı Marga’nın biraz önce karşımda yaptığı gibi ellerimi bıkkınlıkla iki yanıma sarkıtıyorum, ikinci polisin gözleri elimde salınan dona kilitli.

“Neye bakıyorsun?” diyor Charly.

“Ne?” diyor polis.

“Arabadan indiğinizden beri dona bakıyorsunuz, merkeze iki çocuğun kayıp olduğunu haber vermeyecek misiniz artık?”

“Çocuklarım,” diyor Marga ısrarla. Polislerden birinin karşısına dikiliyor ve bu sözcüğü defalarca tekrarlıyor, polisin asıl meseleye odaklanmasını istiyor: “Çocuklarım, çocuklarım, çocuklarım.”

“Onları en son ne zaman gördünüz?” diyor sonunda polis.

“Evde değiller,” diyor Marga, “götürdüler onları.”

“Kim götürdü, hanımefendi?”

Karşı çıkarak araya girmeye çalışıyorum, ama bana söz vermiyorlar.

“Bir kaçırma mı söz konusu?”

“Babaanneleri ve dedeleriyle olabilirler,” diyorum.

“İki çıplak ihtiyarla beraberler,” diyor Marga.

“Peki bu giysiler kimin, hanımefendi?”

“Çocuklarımın.”

“Çıplak çocuk ve yetişkinlerin beraber olduğunu mu söylüyorsunuz?”

“Lütfen,” diyor Marga, sesi çatlayarak.

Aklıma ilk kez geliyor: Çocuklarımın babamlarla çıplak gezmesi niçin bu kadar tehlikeli olabilir ki?

“Saklanmış olabilirler,” diyorum, “bu olasılığı göz ardı etmemek lazım.”

“Peki siz kimsiniz?” diyor polis memuru, diğer memur telsizle merkeze haber verirken.

“Kocasıyım,” diyorum.

Bunun üstüne polis memuru dönüp Charly’ye bakıyor. Marga yine adamın karşısına dikiliyor, söylediğimi reddetmeye girişeceğini sanıyorum, ama başka bir şey söylüyor:

“Lütfen: Çocuklarım, çocuklarım.”

İlk polis telsizi bırakıp yanımıza geliyor.

“Anneyle babayı araca alalım, beyefendi ise,” diyor Charly’yi işaret ederek, “çocukların eve dönme ihtimaline karşı burada kalsın.”

Adama bakakalıyoruz.

“Araca, hadi, hızlı hareket etmeliyiz.”

“Olmaz öyle şey,” diyor Marga.

“Hanımefendi lütfen, otoyola çıkmadıklarına emin olmalıyız.”

Charly, Marga’yı devriye arabasına doğru itiyor, ben de Marga’nın peşinden gidiyorum. Araca biniyoruz ve kapımı kapadığım anda araba harekete geçiyor. Charly öylece dikilmiş, arkamızdan bakıyor, acaba üç yüz kilometrelik heyecan dolu araba seyahatini yaparken çocuklarım arka koltukta mıydı diye merak ediyorum. Devriye arabası biraz geri gittikten sonra araziden son sürat çıkıyor ve otoyol yönüne sapıyoruz. Tam o anda dönüp evden tarafa bakıyorum. Onları görüyorum, dördü de oradalar: Charly’nin gerisinde, ön bahçenin ötesinde, babamlar ve çocuklarım, salon penceresinin ardında çıplak ve sırılsıklamlar. Annem memelerini cama sürtüyor, Lina da büyülenmiş gibi onu izleyerek aynı şeyi yapıyor. Neşeyle bağırıyorlar, ama sesleri duyulmuyor. Simón da onları örnek alarak poposunu cama sürtüyor. Birisi elimdeki donu çekip alıyor ve Marga’nın polise küfrettiğini duyuyorum. Telsiz hışırdıyor. Polisler iki kez “yetişkinler ve çocuklar”, bir kez “kaçırma”, üç kez “çıplak” ifadelerini kullanarak bağıra çağıra merkeze haber veriyor, bu esnada eski karım sürücü koltuğunun arkasını yumrukluyor. Bense içimden, Sakın ağzını açma, diyorum, Çıt bile çıkarma, çünkü babamın bizden yana baktığını görüyorum: Yaşlı ve güneşten kavrulmuş göğsünü, bacakları arasındaki büzüşmüş aletini görüyorum. Dudaklarında zafer dolu bir gülümseme var, beni tanımış gibi görünüyor. Anneme ve çocuklarıma sarılıyor, yavaşça, samimiyetle, kimseyi camdan ayırmadan.

*****

BÖYLE ŞEYLER EVİMİZDE OLAĞANDIR

Senyor Weimer evimin kapısına vuruyor. Yumruğunun pes sesine, kısa ve art arda darbelerine aşinayım. Elimdeki bulaşığı eviyeye bırakıp bahçeye bakıyorum: Yine aynı şey, giysiler çimlere atılmış. Olayların hep aynı sırayla gerçekleştiğini düşünüyorum, bu durum en beklenmedik olaylar için bile geçerli, yüksek sesle konuşurcasına düşünüyorum, öyle ki her bir sözcüğü özenle seçmem gerekiyor. Bulaşık yıkarken hep böyle şeyler düşünürüm, musluğu açtığım anda bağlantısız fikirler nihayet düzene giriverir. Ama bu geçici bir aydınlanmadan ibarettir; musluğu kapayıp not almaya kalkışırsam sözcükler buharlaşır gider. Senyor Weimer’in kapıya tekrar vurduğu duyuluyor, darbeleri bu kez daha kuvvetli, oysa aslında kaba bir adam değildir, karısının işkence çektirdiği zavallı bir komşumdur, hayatına nasıl devam edeceğini pek bilmez, ama denemekten de vazgeçmez. Oğlu vefat ettiğinde cenaze törenine gitmiştim, başsağlığı dilediğimde bana sarılmıştı, katı ve soğuk bir sarılıştı bu, sonra birkaç dakika boyunca başkalarıyla konuşmuş, ardından da yanıma gelip fısıldarcasına, “Çöp tenekelerini deviren çocuklar hangileri, biliyorum. Artık dert etmenize gerek yok,” demişti. Bu tür bir adamdır. Karısı ölü oğlunun giysilerini bahçeme her attığında Senyor Weimer giysileri toplamak için kapımı çalar. Evin erkeği sayılan oğlum bu davranışın delilere özgü olduğunu söyler ve Weimer’lerin şimdilerde iki haftada bir tekrarlanan bu tuhaflığına her seferinde öfkelenir. Kapıyı açmak, adamın giysileri toplamasına yardım etmek, sırtını sıvazlamak, olayın artık çözüldüğünü ve bir daha tekrarlanmayacağını söylediğinde olumlu yaklaşmak, hiç dert etmemesini ifade etmek gerekir, adam gittikten beş dakika sonra da kadının bağırışları duyulur. Oğluma göre kadının bağırma sebebi, gardırobu açıp oğlunun giysilerini yine yerli yerinde görmesiymiş. “Dalga mı geçiyorsunuz ya?” der oğlum, bu sahneler her tekrarlandığında, “Bir dahakine attıkları bütün giysileri ateşe vereceğim.” Sürgüyü çekip kapıyı açtığımda Weimer’i görüyorum, alnına dayadığı sağ avucuyla gözlerini örtüyor, beni karşısında görünce kolunu bitkince indiriyor ve özür dileyerek konuşmaya başlıyor: “Rahatsız ediyorum ama...” Yol veriyorum ve içeri giriyor, bahçenin yolunu artık biliyor. Buzdolabımızda hep soğuk limonata bulunur, adam giysileri toplamaya giderken iki bardağı limonatayla dolduruyorum. Mutfak penceresinden onu izliyorum; çimlerde ve sardunyaların çevresinde yere çöküyor, giysiler genellikle o civara düşer. Bahçeye çıkarken telli kapıyı gürültülü biçimde çarpıyorum, hep böyle yaparım ve adamla aramızda bağ oluşturan bir hareket olarak gördüğümden değiştirmek istemiyorum. Yavaşça yanına gidiyorum. Doğruluyor, elinde bir süveter var. Öbür kolunda başka