*****

PAUL AUSTER

CAM KENT

NEW YORK ÜÇLEMESİ - 1

*****

Can Çağdaş

The New York Trilogy: City of Glass, Paul Auster

© 1985, Paul Auster

© 2004, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Bu eserin Türkçe yayın hakları Akcalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım (Hayaletler ve Kilitli Oda ile birlikte): 2004

Dizi editörü: Cem Alpan

Mizanpaj: Emin Petek

Kapak tasarımı: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-4718-2

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

PAUL AUSTER

CAM KENT

NEW YORK ÜÇLEMESİ - 1

ROMAN

İngilizce aslından çeviren

İlknur Özdemir

*****

Paul Auster’ın Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Ay Sarayı, 1991

Yalnızlığın Keşfi, 1991

Son Şeyler Ülkesinde, 1992

Şans Müziği, 1993

Kırmızı Defter, 1994

Leviathan, 1994

Yükseklik Korkusu, 1995

Duman - Surat Mosmor, 1998

Timbuktu, 1999

Cebi Delik, 1999

Köşeye Kıstırmak, 2000

Yanılsamalar Kitabı, 2002

Kehanet Gecesi, 2004

Hayaletler, 2004

Kilitli Oda, 2004

Brooklyn Çılgınlıkları, 2007

Yazı Odasında Yolculuklar, 2007

Duvar Yazısı, 2008

Karanlıktaki Adam, 2008

Lulu Köprüde, 2009

Görünmeyen, 2010

Sunset Park, 2011

Kış Günlüğü, 2012

Şimdi ve Burada (J.M. Coetzee ile birlikte), 2013

İç Dünyamdan Notlar, 2014

Babamın Tanrı Olduğunu Sandım (editör), 2015

4 3 2 1, 2017

*****

PAUL AUSTER, 1947 yılında ABD’nin New Jersey eyaletinde, Newark’ ta doğdu. Daha 12 yaşındayken, önemli bir çevirmen olan eniştesinin kitaplarını okuyarak edebiyata büyük bir ilgi duymaya başladı. Columbia Üniversitesi’nde Fransız, İngiliz ve İtalyan edebiyatı okuduktan sonra dört yıl kadar Fransa’da yaşadı, Fransız yazarlardan çeviriler yaptı. XX. yüzyıl Fransız şiiri üstüne önemli bir antoloji hazırladı. İlk kez 1987’de New York Üçlemesi adlı yapıtıyla büyük ilgi gördü. Daha sonra Ay Sarayı, Kehanet Gecesi, Köşeye Kıstırmak, Son Şeyler Ülkesinde, Leviathan, Şans Müziği, Timbuktu, Yanılsamalar Kitabı, Yükseklik Korkusu, Brooklyn Çılgınlıkları, Yazı Odasında Yolculuklar, Karanlıktaki Adam ve Sunset Park adlı romanları, Yalnızlığın Keşfi adlı anı-romanı, Kırmızı Defter adlı öykü kitabı birbirini izledi. Auster, eşi yazar Siri Hustvedt ve iki çocuğuyla birlikte New York, Brooklyn’de oturuyor.

İLKNUR ÖZDEMİR, İstanbul’da doğdu. İstanbul Alman Lisesi ve Boğaziçi Üniversitesi’nden mezun oldu. Almanca ve İngilizceden çok sayıda çeviri yaptı. Çevirilerinden bazıları; Paul Auster: Yalnızlığın Keşfi, Yanılsamalar Kitabı, Kehanet Gecesi, New York Üçlemesi; Bruno Schulz: Tarçın Dükkânları, J.M. Coetzee: Utanç, Petersburg’lu Usta; Heinrich Böll: İrlanda Güncesi; Michael Cunningham: Saatler; Arundhati Roy: Küçük Şeylerin Tanrısı; Günter Grass: Yengeç Yürüyüşü, Soğanı Soyarken; Stefan Zweig: Amok Koşucusu, Günlükler, Yakan Sır, Korku, Mecburiyet; Ian McEwan: Cumartesi, Sahilde, Benim Gibi Makineler; Ingeborg Bachmann-Paul Celan: Kalp Zamanı; Max Frisch: Stiller, Montauk; John Banville: Mrs. Osmond; Hermann Hesse: Klingsor’un Son Yazı; Virginia Woolf: Mrs. Dalloway, Kendine Ait Bir Oda, Dalgalar, Orlando, Deniz Feneri, Perde Arası; Pascal Mercier: Lizbon’a Gece Treni; Franz Kafka: Şato, Ceza Sömürgesi, Dava, Milena’ya Mektuplar, Dönüşüm; Michael Ondaatje: Savaş Işığı; Toni Morrison: Katran Bebek; John Updike: Bech Döndü; Hanif Kureishi: Gün Boyu Gece Yarısı. Ayrıca Senin Öykün Hangisi adlı bir öykü kitabıyla Nereden Çıktı Bu Çocuk isimli bir çocuk romanı vardır.

*****

1

Her şeyi başlatan, yanlış bir numaraydı, telefon gecenin ilerlemiş bir saatinde üç kez çalmış, karşı taraftaki ses birini istemişti, ama o biri kendisi değildi. Çok sonra, başına gelenleri düşünebilecek duruma geldiğinde, rastlantı dışında hiçbir şeyin gerçek olmadığı sonucuna varacaktı. Ama bu, çok sonra oldu. Başlangıçta ortada yalnızca olay ve doğurduğu sonuçlar vardı. Mesele, olayın başka türlü sonuçlanmış olabileceği ya da yabancının ağzından çıkan ilk sözcükle birlikte her şeyin önceden belirlenmiş olması değil. Mesele, hikâyenin kendisi; bir anlamı olup olmadığını söylemek de hikâyeye düşmez.

Quinn’e gelince; akılda tutmamız gereken fazla bir şey yok. Kim olduğu, nereden geldiği ve ne yaptığı fazla bir önem taşımıyor. Örneğin otuz beş yaşında olduğunu biliyoruz. Bir kez evlendiğini, bir kez baba olduğunu, hem karısının hem de oğlunun artık hayatta olmadığını biliyoruz. Kitap yazmış olduğunu da biliyoruz. Daha kesin konuşmak gerekirse, polisiye romanlar yazdığını biliyoruz. Bu romanları William Wilson adıyla yazıyor ve yılda bir kitap bitiriyordu, bu da onun New York’ta küçük bir apartman dairesinde mütevazı bir yaşam sürmesini sağlayacak parayı kazanmasına yetiyordu. Bir kitabı yazması beş-altı ayı geçmediğinden, yılın geri kalan kısmında canının istediğini yapmakta özgür oluyordu. Pek çok kitap okuyor, tablolara bakıyor, sinemaya gidiyordu. Yazın, televizyonda beyzbol maçlarını izliyordu; kışın da operaya gidiyordu. Bununla birlikte yapmaktan en çok hoşlandığı şey yürümekti. Neredeyse her gün, yağmur, güneş demeden, sıcak, soğuk demeden kentte dolaşmak için evden çıkıyordu, belli bir hedefi yoktu, ayakları onu nereye götürürse oraya giderdi.

New York gezmekle bitecek bir kent değildi, sonu gelmez bir dolambaçtı; ne kadar uzaklara giderse gitsin, kentin semtlerini ve sokaklarını ne kadar iyi tanırsa tanısın, kaybolmuş olma duygusundan kurtulamıyordu. Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu. Ne zaman yürüyüşe çıksa kendisini geride bırakıyormuş gibi hissediyordu, kendini sokaklardaki harekete teslim etmekle, gören bir göze indirgemekle, düşünmekten kurtuluyordu ve bu da ona öncelikle bir nebze huzur veriyor, içinde sağlıklı bir boşluk yaratıyordu. Dünya onun dışındaydı, çevresindeydi, önündeydi ve dünyanın değişme hızı, herhangi bir şey üzerinde uzun boylu oyalanmasına engel oluyordu. Önemli olan hareket etmekti, bir ayağını ötekinin önüne koymak ve kendini bedeninin gidişine teslim etmekti. Amaçsızca dolaşınca her yer birbirinden farksız oluyor, nerede bulunduğunun önemi kalmıyordu. Hiçbir yerde olmadığını hissettiği yürüyüşleri, en iyi yürüyüşleriydi. Ve bu da onun çevresinden istediği tek şeydi aslında: hiçbir yerde olmamak. New York, onun kendi çevresinde ördüğü hiçbir yerdi; ve burayı bir daha terk etmek gibi bir niyeti olmadığını anlamıştı.

Quinn eskiden daha hırslıydı. Gençken birkaç şiir kitabı yayımlanmıştı, oyunlar, eleştiriler yazmış, birkaç tane de uzun çeviri üzerinde çalışmıştı. Ama durup dururken bunların hepsinden vazgeçmişti. Bir yanının öldüğünü söylemişti arkadaşlarına, o yanının geri dönüp kendisini rahatsız etmesini istemiyordu. İşte William Wilson adını o zaman almıştı. Quinn, artık onun kitap yazabilen yanı değildi ve Quinn pek çok bakımdan yaşamaya devam etse de artık kendinden başkası için mevcut değildi.

Yazmaya devam etmişti, çünkü bundan başka bir şey yapamayacağını hissediyordu. Polisiye roman, mantıklı bir çözüm gibi görünmüştü gözüne. Bu tür romanların gerektirdiği karmaşık kurguları uydurmakta pek zorlanmıyordu, çok iyi şeyler yazıyordu, çoğu kez kendiliğinden, sanki çaba harcamasına gerek yokmuşçasına. Kendini yazdıklarının yazarı olarak görmediği için yazdıklarından sorumlu hissetmiyordu, bu yüzden de onları savunmak diye bir duygu beslemiyordu. Ne de olsa William Wilson uydurma bir addı, Quinn’in içinden doğmuş olmasına rağmen şimdi bağımsız bir yaşam sürüyordu. Quinn ona saygıyla, hatta zaman zaman hayranlıkla yaklaşıyordu, ama işi asla kendisiyle William Wilson’ın aynı kişi olduğuna inanacak kadar ileri götürmedi. İşte salt bu nedenle takma adının maskesinin arkasından ortaya çıkmadı. Bir menajeri vardı, ama hiç karşılaşmamışlardı. Yalnızca mektuplaşarak bağlantı kuruyorlardı. Quinn bu amaç için postanede bir posta kutusu kiralamıştı. Aynı şey yayıncısı için de geçerliydi, yayıncı Quinn’e ödeyeceği bütün ücretleri, paraları ve telif haklarını menajeri aracılığıyla ödüyordu. William Wilson’ın hiçbir kitabında yazarın fotoğrafı ya da biyografik bilgileri yer almıyordu. William Wilson hiçbir yazar sözlüğünde kayıtlı değildi, röportaj vermiyordu, aldığı bütün mektuplara menajerinin sekreteri yanıt yazıyordu. Quinn’in bildiği kadarıyla sırrını öğrenen yoktu. Başlangıçta, yazmayı bıraktığını öğrenen arkadaşları, nasıl geçineceğini sormuşlardı ona. Hepsine aynı yanıtı vermiş, karısından kendisine bir vakıf parası kaldığını söylemişti. Oysa karısının hiçbir zaman parası olmamıştı. Aslında Quinn’in artık arkadaşı da kalmamıştı.

Aradan beş yıldan fazla zaman geçmişti. Artık oğlunu pek fazla düşünmüyordu, karısının fotoğrafını da kısa bir süre önce duvardan indirmişti. Zaman zaman, üç yaşındaki oğlunu kucağına almanın nasıl bir şey olduğunu hissederdi ansızın; ama bu tam olarak düşünmek sayılmazdı, hatta anımsamak bile sayılmazdı. Fiziki bir duyumsamaydı, bedeninde kalan geçmişin bir iziydi ve Quinn bunu kontrol edemiyordu. Bu tür anları sık yaşamaz olmuştu artık ve aslında Quinn için her şey değişmeye başlamış gibiydi. Artık ölmek istemiyordu ama yaşamaktan pek keyif aldığı da söylenemezdi. Ancak hiç değilse yaşadığı için mutsuz değildi. Hayattaydı; ve bu değişmeyen gerçek yavaş yavaş onu büyülemeye başlamıştı; sanki kendisinden daha uzun yaşamayı başarmış gibiydi, sanki ölümünden sonra yaşamayı sürdürüyordu. Artık uyurken lambayı yanık bırakmıyordu, ve kaç aydır, gördüğü düşlerden hiçbirini anımsamıyordu.

Geceydi. Quinn yatağına uzanmış sigara içiyor, cama vuran yağmurun sesini dinliyordu. Yağmurun ne zaman dineceğini merak etti, “Sabah uzun bir yürüyüş mü çekecek canım yoksa kısa bir yürüyüş mü,” diye düşündü. Yanındaki yastığın üzerinde ters dönmüş olarak Marco Polo’nun Geziler Kitabı duruyordu. Yazmakta olduğu son William Wilson romanını iki hafta önce bitirdiğinden beri havası boşalmış balon gibi olmuştu. Romanın kahramanı özel dedektif Max Work bir dizi karmaşık cinayeti çözmüş, pek çok dayak yemiş, ölümden kurtulmuştu, Work’ün çabaları Quinn’i yormuştu nedense. Yıllar geçtikçe Work’le iyice yakınlaşmıştı Quinn. William Wilson onun gözünde soyut bir figür olarak kalırken Work gitgide ete kemiğe bürünmüştü. Quinn’in dönüştüğü üçlü kimlikte Wilson bir tür vantrilok görevi üstlenmişti. Quinn’in kendisi kuklaydı, Work de bu oyunun sesiydi. Wilson bir yanılsama olsa bile hiç değilse öteki iki kişinin hayatlarını geçerli kılıyordu. Wilson var olmasa bile hiç değilse Quinn’in kendi olmaktan çıkıp Work’e geçmesini sağlayan köprüydü. Ve yavaş yavaş Work, Quinn’in hayatında kendine bir yer edinmiş, onun içindeki kardeşi, yalnızlığının yoldaşı olmuştu.

Quinn, Marco Polo’yu eline alıp birinci sayfayı baştan okumaya başladı. “Gördüklerimizi gördüğümüz gibi, duyduklarımızı duyduğumuz gibi yazacağız, böylece kitabımız gerçeğe uygun bir kayıt olacak, içinde hiçbir uydurma şey bulunmayacak. Bu kitabı okuyanların ya da dinleyenlerin içleri rahat olabilir, çünkü bu kitapta gerçeğin dışında bir şey yok.” Quinn bu cümlelerin ne anlama geldiğini, kesin bir dille vaat edilenleri kafasının içinde evirip çevirirken telefon çaldı. Çok sonra, o gece olanları yeniden kafasının içinde kurabilecek duruma geldiğinde, saate baktığını anımsayacaktı, saatin on iki olduğunu ve o saatte neden arandığını merak ettiğini de. “Mutlaka kötü haberdir,” diye düşündü. Yataktan kalktı, çırılçıplak telefona gitti, ikinci çalışında ahizeyi kaldırdı.

“Evet?”

Telefonun öteki ucunda uzun bir sessizlik oldu,
Quinn bir an arayanın telefonu kapatmış olabileceğini düşündü. Sonra, çok uzaktan gelircesine, Quinn’in duymuş olduğu hiçbir sese benzemeyen bir ses duyuldu. Hem mekanik hem duygu doluydu, fısıltıdan farksızdı, yine de tam olarak anlaşılabiliyordu ve öylesine tekdüzeydi ki Quinn sesin bir kadına mı yoksa bir erkeğe mi ait olduğunu çıkaramadı.

“Alo?” dedi ses.

“Kimsiniz?” diye sordu Quinn.

“Alo?” dedi ses, yeniden.

“Sizi dinliyorum,” dedi Quinn. “Kimsiniz?”

“Paul Auster mısınız?” diye sordu ses. “Bay Paul Auster’la görüşmek istiyorum.”

“Burada bu adda kimse yok.”

“Paul Auster. Auster Dedektiflik Bürosu’ndan.”

“Üzgünüm,” dedi Quinn. “Yanlış numara çevirmiş olmalısınız.”

“Çok acil bir konuda arıyorum,” dedi ses.

“Size yardımcı olamam,” dedi Quinn. “Burada Paul Auster diye biri yok.”

“Anlamıyorsunuz,” dedi ses. “Zaman daralıyor.”

“Öyleyse yeniden çevirin numaranızı. Burası dedektiflik bürosu değil.”

Quinn telefonu kapattı. Soğuk döşemeye basarak durdu orada, ayaklarına, dizlerine, sarkık penisine baktı. Bir an, arayan kişiyi terslediği için pişmanlık duydu. İlginç olabilirdi, diye düşündü, biraz sürdürseydim keşke oyunu. Belki konuyla ilgili bir şeyler öğrenebilirdi, belki yardımcı bile olabilirdi. “Ayaktayken daha hızlı düşünmeyi öğrenmeliyim,” dedi içinden.

Pek çok kişi gibi Quinn de suç konusunda fazla bir şey bilmiyordu. Ne birini öldürmüştü ne de hırsızlık yapmıştı, yapan birini de tanımıyordu. Karakoldan içeri adım atmamıştı, tanıdığı bir özel dedektif de yoktu, bir caniyle konuştuğu da olmamıştı. Bu konularda ne biliyorsa kitaplardan öğrenmişti, bir de filmlerden ve gazetelerden. Bununla birlikte bunu bir eksiklik olarak görmüyordu. Yazdığı hikâyelerde onun için önemli olan, onların dünyayla değil başka hikâyelerle olan bağlantılarıydı. William Wilson olmadan çok önce Quinn sadık bir polisiye roman okuruydu. Bu romanların çoğunun kötü kaleme alınmış olduğunu, pek çoğunun en üstünkörü bir incelemeye bile gelmeyeceğini biliyordu, ama yine de bu türden hoşlanıyordu; en berbat polisiyeler dışında hepsini okurdu. Başka türdeki kitaplar konusunda çok katı olsa da, dar kafalılık derecesinde titizlik gösterse de polisiyelere neredeyse önyargısız yaklaşırdı. Eğer keyfi yerindeyse peş peşe on-on iki tanesini kolayca okuyabilirdi. Sanki açlıktan gözü dönerdi, özel bir yemek için yanıp tutuşur, karnı doyuncaya kadar da durmak bilmezdi.

Bu kitaplarda hoşuna giden, onlardaki bolluk ve ölçülülük duygusuydu. İyi bir polisiyede gereksiz hiçbir şey olmaz; önemsiz ne bir cümle ne de bir sözcük vardır. Önemli olmasa bile önemli olma olasılığı vardır ki bu da aynı kapıya çıkar. Kitabın dünyası canlanır, olasılıklar, sırlar ve çelişkiler kaynaşır bu dünyanın içinde. Görülen ya da söylenen her şey, hatta en ufak, en sıradan şey bile hikâyenin sonucuyla bağlantılı olabileceği için hiçbir şey göz ardı edilmemelidir. Her şey öze dönüşür; kitabın merkezi, kendisini ileriye iten her olayla birlikte yer değiştirir. Demek ki merkez her yerdedir ve kitabın sonuna gelmeden o merkeze dayanarak hiçbir daire çizilemez.

Dedektif, nesneleri ve olayları bir araya getirip bir anlam çıkaracak düşünceyi ararken onların oluşturduğu engelin içinden geçen, kulak veren, bakan kişidir. Aslında yazar ve dedektif birbirinin yerini alabilir. Okur, dünyayı dedektifin gözlerinden görürken dünyadaki ayrıntıların ne kadar çok olduğunun sanki ilk kez farkına varır. Çevresindeki şeyler dikkatini çeker, sanki onlar kendisiyle konuşabileceklerdir, şimdi onlara büyük bir dikkatle baktığı için, sanki varoluşlarının basit gerçeğinden farklı bir anlam taşımaya başlayabileceklerdir. Özel Göz, yani özel dedektif. Bu sözcüğün Quinn için üçlü anlamı vardı. Yalnızca “Göz” değildi, yani araştırmacı anlamına gelen sözcük değildi; aynı zamanda “Ben”di, dünyaya açılan pencereydi, yaşayan bir insanın bedeninde gizli minicik hayat goncasıydı. Bir yandan da yazarın fiziksel gözüydü, kendi içinden dışarıya, dünyaya bakan ve dünyanın önüne apaçık serilivermesini bekleyen adamın gözü. Tam beş yıldır Quinn bu sözcük oyununun tutsağı olmuştu.

Kuşkusuz çoktandır kendisinin gerçek olduğunu düşünmekten vazgeçmişti. Şimdi dünyada yaşıyorsa bile bir dereceye kadar, Max Work’ün hayalî kişiliği aracılığıyla yaşıyordu. Dedektifinin gerçek olması gerekiyordu. Kitapların doğası gerektiriyordu bunu. Quinn kendisini ortadan kaldırmış olsa bile, tuhaf ve münzevi bir hayatın sınırlarının içine çekilmiş olsa bile, Work başka insanların dünyasında yaşamayı sürdürdü. Quinn ortadan kaybolur göründükçe Work’ün o dünyadaki varlığı da o derece kalıcı oldu. Quinn, kendi bedeni içinde yabancılık çekerken Work saldırgandı, hazırcevaptı, nerede bulunursa bulunsun oraya kolayca alışıyordu. Quinn için sorun yaratan şeyler Work için doğaldı, serüvenlerinin karmaşasından öyle bir rahatlıkla ve kolaylıkla geçiyordu ki yaratıcısı bile etkileniyordu. Aslında Quinn’in Work olmak, hatta ona benzemek istediği filan yoktu, ama kitaplarını yazarken Work’müş gibi davranmak, canı isterse –yalnızca zihnen bile olsa– Work olabileceğini bilmek içini rahatlatıyordu.

O gece, en sonunda uykuya dalarken, Work olsaydı telefondaki yabancıya neler söylerdi, onu hayal etmeye çalıştı. Rüyasında –ki sonradan unuttu– kendini bir odada tek başına gördü, çıplak, beyaz bir duvara tabancayla ateş ediyordu.

Ertesi gece Quinn hazırlıksız yakalandı. Olayın kapandığını, o yabancının bir daha aramayacağını düşünmüştü. Tuvalete oturmuş kakasını yapıyordu ki telefon çaldı. Bir gece öncekinden daha geç bir saatti, bire on ya da on iki dakika vardı. Kitapta Marco Polo’nun Pekin’den Amoy’a yaptığı yolculuğun anlatıldığı bölüme gelmişti, daracık tuvalette işini görürken kitap kucağında açık duruyordu. Telefonun çalması onu tam anlamıyla rahatsız etti. Telefonu açmak üzere ayağa kalksa temizlenmeye fırsat bulamayacaktı, o durumda evin içinde yürümek iğrenç geliyordu ona. Öte yandan yapmakta olduğu şeyi normal hızında yapacak olsa telefona zamanında yetişemezdi. Buna rağmen Quinn’in içinden ayağa kalkmak gelmedi. Telefondan pek hoşlandığı söylenemezdi, hatta birkaç kez ondan kurtulmayı düşündüğü olmuştu. En hoşlanmadığı şey, telefonun zorbalığıydı. Kendisi istemese de işinin arasına girmekle kalmıyor, Quinn ister istemez onun emrine uyuyordu. Bu kez karşı koymaya karar verdi. Telefon üçüncü kez çalarken Quinn’in bağırsakları boşalmıştı. Dördüncü kez çalarken temizlenmeyi başarmıştı. Beşinci çalışta pantolonunu çekmiş, banyodan çıkmış ve telaşsızca evin öteki ucuna yürüyordu. Altıncı çalışında açtı telefonu ama hattın öteki ucunda kimse yoktu. Arayan kişi, kapatmıştı.

Ertesi gece hazırdı. Yatağının üzerine uzanmış, The Sporting News’un sayfalarını karıştırıyor, yabancının üçüncü telefonunu bekliyordu. Ara sıra, siniri bozuluyor, ayağa kalkıp evin içinde dolaşıyordu. Pikaba bir plak koydu –Haydn’ın Il Mondo della luna’sını– ve baştan sona dinledi. Bekledi de bekledi. Saat iki otuzda pes etti ve gidip yattı.

Ertesi gece de bekledi, bir sonraki gece de. Tahminlerinde yanıldığını düşünerek planından vazgeçmek üzereydi ki telefon yine çaldı. Mayıs ayının on dokuzuydu. Bu tarihi hatırlıyordu, çünkü annesiyle babasının evlilik yıldönümüydü –ya da onlar yaşasaydı yıldönümleri olacaktı–. Bir keresinde annesi ona, kendisine evlendiği gece gebe kaldığını söylemişti. Bu haberden gerçekten hoşlanmıştı Quinn, varlığının ilk ânını tam olarak bilmekten; ve yıllar yılı doğum gününü gizliden gizliye o gün kutlamıştı. Bu kez yabancı, önceki iki geceden daha erken bir saatte aramıştı, saat on bir bile olmamıştı, Quinn elini telefona uzatırken başkasının aradığını düşündü.

“Alo?” dedi.

Hattın öteki ucundan yine ses gelmedi. Quinn, arayanın o yabancı olduğunu hemen anladı.

“Alo?” dedi yine. “Yardımcı olabilir miyim?”

“Evet,” dedi ses, sonunda. Aynı mekanik fısıltı, aynı umarsız ton. “Evet. Yardıma ihtiyacım var. Hem de hemen.”

“Nasıl bir yardıma ihtiyacınız var?”

“Konuşmaya. Hemen şimdi. Hemen konuşmalıyım. Evet.”

“Kiminle konuşmak istiyorsunuz?”

“Hep aynı adamla, Auster’la. Adının Paul Auster olduğunu söyleyen adamla.”

Bu kez duraksamadı Quinn. Ne yapacağını biliyordu, artık zamanı gelmişti, o da harekete geçti.

“Benim,” dedi. “Paul Auster benim.”

“Nihayet. Sonunda buldum sizi.” Sesteki ferahlamayı, o sese ansızın sinen somut dinginliği duyabiliyordu Quinn.

“Haklısınız,” dedi Quinn. “Sonunda.” Bu sözcükleri karşısındakinin iyice sindirmesi için bekledi, hem kendisi hem de karşısındaki açısından. “Size nasıl yardımcı olabilirim?”

“Yardıma ihtiyacım var,” dedi ses. “Büyük bir tehlike var. Bu konularda sizin üstünüze kimsenin olmadığı söyleniyor.”

“Neden söz ettiğinize bağlı bu.”

“Ölümden söz ediyorum. Yani ölüm ve cinayet.”

“Benim konum değil bu,” dedi Quinn. “Ben insanları öldürmem.”

“Yo,” dedi ses huysuzca, “ben tam tersini söylüyorum.”

“Biri sizi mi öldürecek?”

“Evet, öldürecek. Doğru. Beni öldürecekler.”

“Sizi korumamı mı istiyorsunuz?”

“Evet, beni korumanızı istiyorum. Bunu yapacak kişiyi bulmanızı da.”

“Kim olduğunu bilmiyor musunuz?”

“Biliyorum. Elbette biliyorum. Ama yerini bilmiyorum.”

“Bana söyleyebilir misiniz?”

“Şimdi olmaz. Telefonda söyleyemem. Çok tehlikeli. Buraya gelmelisiniz.”

“Yarın olur mu?”

“İyi. Yarın. Yarın erkenden. Sabahleyin.”

“Onda?”

“Tamam. Onda.” Ses, Doğu 69. Sokak’ta bir adres verdi. “Unutmayın, Bay Auster. Gelmelisiniz.”

“Merak etmeyin,” dedi Quinn. “Geleceğim.”

*****

2

Ertesi sabah Quinn birkaç haftadır olmadığı kadar erken uyandı. Kahvesini içip kızarmış ekmeğine tereyağı sürerken ve gazetede beyzbol maçlarının sonuçlarını (Mets yine kaybetmişti, iki-bir, dokuzuncu vuruşta yaptıkları hatayla) okurken randevusuna gideceği aklına bile gelmedi. Randevusu terimi bile, tuhaf geliyordu kulağına. Kendisinin randevusu değildi, Paul Auster’ın randevusuydu. Bu adamın kim olduğu hakkında en ufak bir fikri yoktu.

Bununla birlikte, saatler ilerledikçe, evden çıkmak üzere hazırlanan bir adamı güzelce taklit etmekte olduğunu fark etti. Kahvaltı bulaşığını masadan kaldırdı, gazeteyi kanepenin üzerine fırlattı, banyoya girip duş aldı, tıraş oldu, iki havluya sarınarak yatak odasına gitti, gardırobu açtı ve o gün giyeceği giysileri çıkardı. Ceketle kravata yöneldiğini fark etti. Quinn karısıyla oğlunun cenazesinden beni kravat takmamıştı, hatta bir kravatı olup olmadığını bile hatırlayamıyordu. Oysa vardı işte, oradaydı, gardırobundaki döküntülerin arasındaydı. Ama fazla resmî kaçacağı için beyaz gömlek giymekten vazgeçti, onun yerine gri kravatına uyacak gri-kırmızı ekoseli bir gömlek seçti. Bunları sırtına geçirirken trans halinde gibiydi.

Elini kapının tokmağına koyana kadar ne yapmakta olduğu aklına gelmedi. “Galiba dışarı çıkıyorum,” diye düşündü. “Ama çıkıyorsam tam olarak nereye gidiyorum?” Bir saat sonra, 70. Sokak’la Beşinci Cadde’nin köşesinde 4 numaralı otobüsten inerken bu sorunun yanıtını hâlâ bulamamıştı. Bir yanında park vardı, sabah güneşi altında yemyeşil, keskin hatlı, kaçışan gölgelerle; öte yanında Frick vardı, beyaz ve sade, ölülere bırakılmış gibi. Bir an Vermeer’in Subay ve Gülen Kız tablosu geldi aklına, kızın yüzündeki ifadeyi, fincanı kavrayan ellerinin tam konumunu, yüzü görünmeyen adamın kırmızı ensesini anımsamaya çalıştı. Duvarda asılı olan mavi harita ve pencereden giren güneş ışığı zihninde belirip kayboldu, şimdi kendisini kuşatan güneş ışığına o kadar benziyordu ki. Yürüyordu. Karşı kaldırıma geçmiş, doğu yönünde ilerliyordu. Madison Bulvarı’nda sağa saptı ve güneye, bir blok aşağıya yürüdü, sonra sola döndü ve bulunduğu yeri gördü. “Galiba geldim,” diye düşündü. Binanın önünde durup bekledi. Ansızın hiç önemi yokmuş gibi geldi ona. Nedense çok sakindi, sanki ne olacaksa olmuştu. Lobiye girmek üzere sokak kapısını açarken kendine son bir öğütte bulundu. “Bütün bunlar gerçekten oluyorsa,” dedi, “gözlerimi açık tutmalıyım.”

Evin kapısını açan, bir kadındı. Nedense bunu beklemiyordu Quinn, gafil avlandı. Her şey çok hızlı gelişmeye başlamıştı. Daha kadının varlığına alışma, özelliklerini tanımlayıp bir izlenim oluşturma fırsatı bulamadan kadın onunla konuşmaya, yanıt vermesi için zorlamaya başlamıştı bile. Bu yüzden, daha o ilk anlarda bile Quinn yenik duruma düştü, gerilemeye başladı. Sonradan, bu olaylar üzerinde düşünecek zaman bulduğunda, o kadınla olan karşılaşmasını derleyip toparlamayı başaracaktı. Ama bu, belleğin işiydi, ve hatırlanan şeylerin, hatırlananları bozmaya yatkın olduğunu biliyordu. Sonuç olarak, yaşadığı şeylerin hiçbirinden emin olamadı.

Kadın otuz, olsa olsa otuz beş yaşındaydı; orta boyluydu; kalçaları genişçeydi, bakış açınıza bağlı olarak şehvetli de denebilirdi. Saçları ve gözleri koyu kahverengiydi, o gözlerde hem kendinden hoşnut hem de belli belirsiz baştan çıkarıcı bir ifade vardı. Siyah bir elbise giymiş, dudaklarını kıpkırmızı boyamıştı.

“Bay Auster?” Hafif bir gülümseme, başı soru sorarcasına yana eğilmiş.

“Evet, benim,” dedi Quinn. “Paul Auster.”

“Ben Virginia Stillman’ım,” diye başladı kadın. “Peter’ın karısıyım. Saat sekizden beri sizi bekliyor.”

“Randevumuz saat ondaydı,” dedi Quinn, saatine bakarak. Saat tam ondu.

“Deli gibiydi,” dedi kadın. “Onu daha önce hiç böyle görmemiştim. Sabırsızlandı.”

Quinn’in girmesi için kapıyı açtı. Quinn eşikten geçip eve girerken sanki beyni ansızın devreden çıkmış gibi kendini bomboş hissetti. Gördüğü şeylerin ayrıntılarına dikkat etmek istemişti, ama nedense o sırada bunu yapacak durumda değildi. Evin içi, bir tür belirsizlikle kuşatıyordu onu. Evin büyük olduğunu fark etti, beş-altı odalı olabilirdi, gösterişli bir biçimde döşenmişti, sayısız biblo, gümüş küllük, duvarlarda süslü çerçeveli tablolar vardı. Ama o kadar. Orada bulunup bütün bunlara kendi gözleriyle bakmış olsa da genel bir izlenimin ötesinde bir şey kalmamıştı geriye.

Kendini salonda tek başına, bir kanepede oturur buldu. Bayan Stillman’ın kocasını çağırmaya giderken kendisine orada oturup beklemesini söylediğini anımsıyordu. Ne kadar zamandır orada oturduğunu bilemiyordu. Aradan bir-iki dakikadan fazla geçmiş olamazdı. Oysa pencereden giren ışığa bakılırsa öğlen olması gerekirdi. Ama Quinn’in aklına saatine bakmak gelmedi. Virginia Stillman’ın parfümünün kokusu onu sarmıştı, kadının çıplak olarak nasıl göründüğünü hayal etmeye başladı. Sonra da, “Max Work orada olsaydı neler düşünürdü,” diye geçirdi aklından. Bir sigara içmeye karar verdi. Sigaranın dumanını odanın içine savurdu. Dumanın ağzından boğum boğum çıkışını, yayılmasını ve ışığa yakalanınca yepyeni bir saydamlık almasını izlemek hoşuna gitti.

Arkasından, odaya giren birinin çıkardığı sesi işitti. Quinn kanepeden kalkıp arkasına dönerken Bayan Stillman’ı görmeyi umuyordu. Onun yerine karşısında genç bir adam buldu, tepeden tırnağa beyazlar içindeydi, saçları da çocuklar gibi beyaza yakın sarıydı. O ilk anda, tuhaf bir biçimde kendi ölmüş oğlunu düşündü Quinn. Sonra, geldiği gibi hızla silindi bu düşünce.

Peter Stillman odaya girip Quinn’in tam karşısındaki kırmızı kadife bir koltuğa oturdu. Koltuğa doğru giderken hiç konuşmadığı gibi Quinn’in odada olduğunu fark ettiğini belli eden bir hareket de yapmadı. Bütün dikkatini bir yerden bir yere gitmekte toplamış gibiydi, sanki yaptığı şeyi düşünmezse hareket edemeyecekti. Quinn böyle yürüyen birini hiç görmemişti, tam o anda, telefonda konuştuğu kişinin karşısındaki adam olduğunu anladı. Adamın bedeni de tıpkı sesi gibi davranıyordu: mekanik, kesik kesik, bir ağır bir hızlı hareket ederek, katı ama yine de anlamlı, sanki yaptığı iş kontrolünün dışındaymış, kafasında yatan istekle tam olarak örtüşmüyormuş gibi. Quinn, Stillman’ın bedeninin uzunca bir süredir kullanılmamış olduğunu düşündü, sanki bütün işlevlerini yeni baştan öğrenmişti, böylece hareket bilinçli bir işlem haline gelmişti, her bir hareket kendisini oluşturan alt hareketlere ayrılmıştı, sonuçta da akıcılığını ve doğallığını yitirmişti. İpleri olmadan yürümeye çalışan bir kuklayı izler gibiydi Quinn.

Peter Stillman’ın her şeyi bembeyazdı. Yaka düğmesi açık duran gömleği, pantolonu, çorapları, ayakkabıları. Solgun teni, donuk sarı saçlarıyla birleşince sonuç neredeyse saydam oluyordu, sanki yüzünde cildinin altındaki mavi damarlar görülebilecekti. Damarların mavisi neredeyse gözlerinin mavisine denkti: gökyüzüyle bulutların karışımından oluşan bir süt mavisi. Quinn kendisini bu adamla konuşurken düşünemiyordu. Sanki Stillman’ın varlığı sessiz kalmayı emrediyordu.

Stillman koltuğa yavaşça yerleşti ve sonunda dikkatini Quinn’e çevirdi. Göz göze geldiklerinde Quinn ansızın Stillman’ın görünmez olduğunu hissetti. Karşısındaki koltukta oturduğunu görebiliyordu ama aynı zamanda sanki adam orada değildi. Quinn’in aklına Stillman’ın kör olabileceği geldi. Ama hayır, bu mümkün görünmüyordu. Adam kendisine bakıyordu, hatta inceliyordu, yüzünde onu tanıdığını belli eden bir ifade olmasa da boş boş da bakmıyordu. Quinn ne yapacağını bilemedi. Kanepede konuşmadan oturup Stillman’a baktı. Aradan uzunca bir zaman geçti.

“Soru sormayın lütfen,” dedi, genç adam sonunda. “Evet. Hayır. Teşekkür ederim.” Bir an durdu. “Adım Peter Stillman. Bunu kendi özgür irademle söylüyorum. Evet. Bu benim gerçek adım değil. Hayır. Elbette, zihnim olması gerektiği biçimde değil. Ama bu konuda elden bir şey gelmez. Hayır. Bu konuda. Hayır, hayır. Artık olmaz.

Orada oturmuş düşünüyorsunuz: Benimle konuşan bu adam kim? Ağzından dökülen bu sözcükler ne? Anlatayım size. Yoksa anlatmayayım mı? Evet ve hayır. Zihnim olması gerektiği biçimde değil. Bunu kendi özgür irademle söylüyorum. Ama gayret edeceğim. Evet ve hayır. Size anlatmaya çalışacağım, zihnim bunu güçleştirse de. Teşekkür ederim.

Adım Peter Stillman. Belki kim olduğumu duymuşsunuzdur, ama duymamış olmanız olasılığı çok yüksek. Önemi yok. Bu benim gerçek adım değil. Gerçek adımı anımsayamıyorum. Özür dilerim. Zaten fark etmez. Yani aslında artık fark etmez.

Buna konuşmak derler. Doğru terim bu sanırım. Sözcükler insanın ağzından çıktığında havaya uçarlar, bir an hayatta kalır ve ölürler. Tuhaf, değil mi? Benim fikrim yok. Hayır ve yine hayır. Ama yine de ihtiyacınız olan sözcükler vardır. Pek çok sözcük vardır. Sanırım milyonlarcası. Belki de yalnızca üç ya da dört. Özür dilerim. Ama bugün iyiyim. Her zamankinden çok daha iyi. Size ihtiyacınız olacak sözcükleri verebilirsem büyük bir zafer olur bu. Teşekkür ederim. Milyonlarca kez teşekkür ederim.

Çok eskiden anne ve baba vardı. Bunların hiçbirini anımsamıyorum. Annen öldü, dediler. Söyleyenlerin kim olduğunu bilemiyorum. Özür dilerim. Ama böyle söylediler.

Anne yok, demek. Hah ha. Artık böyle gülüyorum ben, karnım abuk sabuk sözcüklerden patlıyor. Hah hah ha. Koca baba, fark etmez, dedi. Bana. Yani ona. İri kaslı koca baba ve bum bum bum. Soru sormayın lütfen.

Onların dediklerini diyorum, çünkü ben hiçbir şey bilmiyorum. Ben yalnızca zavallı Peter Stillman’ım, anımsayamayan çocuk. Üü üü. İster istemez. Sersem adam. Özür dilerim. Öyle diyorlar, diyorlar. Ama zavallı küçük Peter ne diyor? Hiçbir şey, hiçbir şey. Artık demiyor.

Bu vardı. Karanlık. Çok karanlık. Kapkaranlık kadar karanlık. Oda burasıydı, diyorlar. Sanki bu konuda konuşabilirmişim gibi. Karanlıktan söz ediyorum. Teşekkürler.

Karanlık, karanlık. Dokuz yıldır söylüyorlar. Bir pencere bile yok. Zavallı Peter Stillman. Ve bum bum bum. Kaka yığılıyor. Çiş göl oluyor. Baygınlıklar. Özür dilerim. Duygusuz ve çıplak. Özür dilerim. Artık yok.

Sonra karanlık var. Size anlatıyorum. Karanlıkta yiyecek vardı evet, sessiz karanlık odada zevksiz yemekler. Elleriyle yedi. Özür dilerim. Yani Peter öyle yedi. Ben Peter’sam daha iyi. Yani aslında daha kötü. Özür dilerim. Ben Peter Stillman’ım. Bu benim gerçek adım değil. Teşekkür ederim.

Zavallı Peter Stillman. Küçük bir oğlandı o. Kendiliğinden birkaç söz etti, o kadar. Ve sonra hiç konuşmadı, ve sonra kimse olmadı ve sonra hiç, hiç, hiç. Artık yok.

Bağışlayın beni Bay Auster. Sizi üzdüğümü görüyorum. Soru sormayın lütfen. Benim adım Peter Stillman. Bu benim gerçek adım değil. Benim gerçek adım Bay Üzgün. Adınız ne Bay Auster? Belki de gerçek Bay Üzgün sizsinizdir, ben de hiç kimse değilimdir.

Hu hu. Kusura bakmayın. Ben böyle ağlayıp sızlanırım. Hu hu hık hık. Peter o odada ne yaptı? Hiç kimse bilemez bunu. Bazıları hiçbir şey yapmadı derler. Bana sorarsanız Peter düşünemiyordu. Gözlerini mi kırpıştırdı? İçki mi içti? Kötü mü koktu? Hah hah ha. Kusura bakmayın. Bazen böyle komik olurum.

Topidik mopidik hop. Takata tukata tuk. Uyuşuk gürültü, saçma sapan, sapan saçma. Ya, ya, ya. Kusuruma bakmayın. Bu sözleri benden başkası anlayamaz.

Daha sonra, daha sonra, daha sonra. Böyle diyorlar. Öyle uzun sürdü ki Peter’ın aklı başında kalamadı. Asla. Yo, yo, yo. Birinin beni bulduğunu söylüyorlar. Anımsamıyorum. Kapıyı açtıklarında içeri ışık girince neler olduğunu anımsamıyorum. Yo, yo, yo. Bunların hiçbiri hakkında söyleyecek bir şeyim yok. Artık yok.

Uzunca bir süre koyu renkli gözlük taktım. On iki yaşındaydım. Ya da öyle diyorlar. Bir hastanede yaşıyordum. Bana yavaş yavaş Peter Stillman olmayı öğrettiler. Sen Peter Stillman’sın dediler bana. Teşekkür ederim, dedim ben de. Ya, ya, ya. Teşekkürler, teşekkürler, dedim.

Peter bebekti. Ona her şeyi öğretmeleri gerekti. Yürümeyi yani. Yemek yemeyi. Tuvalette kakasını, çişini yapmayı. Pek kötü değildi. Onları ısırdığımda bile beni pataklamadılar. Sonra, giysilerimi parçalamaktan bile vazgeçtim.

Peter iyi bir çocuktu. Ama ona sözcük öğretmek güçtü. Ağzı iyi çalışmıyordu. Ve elbette kafası yerinde değildi. Ba, ba, ba diyordu. Ve da, da, da. Bir de va, va, va. Kusura bakmayın. Çok yıllar sürdü bu. Şimdi Peter’a şöyle diyorlar: Artık gidebilirsin, artık senin için bir şey yapamayız. Peter Stillman, sen bir insansın dediler. Doktorların sözlerine inanmak iyidir. Teşekkür ederim. Çok teşekkür ederim.

Ben Peter Stillman’ım. Bu benim gerçek adım değil. Gerçek adım Tavşan Peter. Kışın Bay Beyaz olurum, yazın Bay Yeşil. Ne isterseniz düşünün. Bunu özgür irademle söylüyorum. Topidik mopidik hop. Harika, değil mi? Ben hep böyle sözcükler uydururum. Elimde değil. Ağzımdan kendiliğinden çıkıyorlar. Başka dile çevrilemezler.

Sor da sor. Bir işe yaramıyor. Ama size söyleyeyim. Sizin üzülmenizi istemiyorum Bay Auster. Çok hoş bir yüzünüz var. Bana bilmem kimi ya da bir iniltiyi hatırlatıyorsunuz, hangisi bilmem. Ve gözleriniz bana bakıyor. Evet, evet. Onları görebiliyorum. Bu çok iyi. Teşekkür ederim.

Bu yüzden size anlatacağım. Soru sormayın, lütfen. Gerisini merak ediyorsunuzdur. Yani babayı. Küçük Peter’a bütün o şeyleri yapan korkunç babayı. İçiniz rahat etsin. Onu karanlık bir yere götürdüler. Onu oraya kilitleyip bıraktılar. Hah hah ha. Kusura bakmayın. Bazen böyle komik olurum.

On üç yıl dediler. Belki uzun bir süredir bu. Ama ben zamanı bilmem. Her gün yenilenirim. Sabahları uyandığımda doğarım, gündüzün büyürüm, geceleri yatınca da ölürüm. Bu benim suçum değil. Bugün formumdayım. Daha önce hiç olmadığım kadar formumdayım.

Baba, on üç yıl yoktu. Onun adı da Peter Stillman. Tuhaf, değil mi? Yani iki kişinin aynı adı taşıması? Bu onun gerçek adı mı, bilmiyorum. Ama onun ben olduğunu sanmıyorum. Her ikimiz de Peter Stillman’ız. Ama Peter Stillman benim gerçek adım değil. Belki de ben aslında Peter Stillman değilimdir.

On üç yıl diyorum. Ya da onlar diyorlar. Fark etmez. Zamanı bilmiyorum. Ama bana söyledikleri şu: Yarın on üç yıl bitiyor. Bu kötü. Kötü değil deseler de kötü. Hatırlamam gerekmiyor. Ama söylediklerime rağmen bazen hatırlıyorum.

Gelecek o. Yani baba gelecek. Ve beni öldürmeye çalışacak. Teşekkürler. Ama ben bunu istemiyorum. Yo, yo. Artık istemiyorum. Peter şimdi yaşıyor. Evet. Kafası pek yerinde değil, ama yine de hayatta. Bu da bir şeydir, öyle değil mi? Bahse girerim ki öyledir. Hah hah ha.

Ben şimdi çoğunlukla şairim. Her gün odamda oturup şiir yazıyorum. Sözcükleri kendim uyduruyorum, tıpkı karanlıkta yaşarken yaptığım gibi. Bu yolla her şeyi hatırlamaya, yeniden karanlıktaymışım gibi yapmaya başlıyorum. Bu sözcüklerin ne anlama geldiğini bir tek ben biliyorum. Başka dile çevrilemezler. Bu şiirler beni ünlü yapacak. Çivinin tepesine vur. Ya, ya. Ya. Harika şiirler. Öyle güzeller ki bütün dünya ağlayacak.

Daha sonra belki başka şeyler yaparım. Yani şair olmaktan vazgeçince. Eninde sonunda sözcüklerim tükenecek yani. Herkesin içinde bu kadar sözcük vardır. Ve sonra ne yapacağım? Sanırım bundan sonra itfaiyeci olmak istiyorum. Sonra da doktor. Fark etmez. Yapmak istediğim en son şey ip cambazlığı. Çok yaşlandığımda ve başkaları gibi yürümeyi sonunda öğrendiğimde. İşte o zaman ipin üzerinde dans edeceğim ve insanlar şaşkına dönecekler. Küçük çocuklar bile. İşte benim istediğim bu. Ölene kadar ip üzerinde dans etmek.

Ama önemi yok. Hiç fark etmez. Benim için. Gördüğünüz gibi varlıklı bir adamım ben. Tasalanmam gerekmez. Yo, yo. Bu konuda değil. Son kuruşunuza kadar bahse girebilirsiniz. Babası zengindi, karanlık odaya kapatıldıktan sonra küçük Peter onun bütün parasını aldı. Hah ha ha. Güldüğüm için kusuruma bakmayın. Bazen böyle komik olurum.

Ben Stillman’ların sonuncusuyum. Köklü bir aileydi Stillman’lar, öyle diyorlar. Eski Boston’dan, duymuş olabilirsiniz. Ben sonuncusuyum. Başkası yok. Ben herkesin sonuncusuyum, son adamım. Böylesi daha iyi, diyorum. Her şeyin şimdi sona ermesi üzülecek bir şey değil. Ölmek herkes için iyidir.

Belki de baba aslında kötü değildi. En azından şimdi böyle diyorum. Kocaman bir kafası vardı. Çok kocaman kadar kocaman, yani içinde çok yer vardı. O kocaman kafasının içinde pek çok düşünce. Ama zavallı Peter, değil mi? Gerçekten de çok büyük sıkıntıda. Bir şey göremeyen, konuşamayan Peter, bir şey düşünemeyen ve yapamayan Peter. Elinden bir şey gelmeyen Peter. Yo. Hiçbir şey.

Bunların hiçbirini bilmiyorum. Anlamıyorum da. Bunları bana söyleyen, karım. Anlamasam da bilmemin önemli olduğunu söylüyor. Ama ben bunu bile anlamıyorum. Bilmeniz için anlamanız gerek. Öyle değil mi? Ama ben bir şey bilmiyorum. Belki Peter Stillman’ımdır, belki de değilimdir. Benim gerçek adım Peter Hiçkimse. Teşekkür ederim. Ne dersiniz buna?

Size babayı anlatıyorum. Anlamasam bile iyi bir hikâye bu. Sözcükleri bildiğim için size anlatabiliyorum. Bu da bir şeydir, öyle değil mi? Yani sözcükleri bilmek. Bazen kendimle öyle gurur duyuyorum ki! Özür dilerim. Karım böyle söylüyor. Karım, babanın Tanrı’dan söz etmiş olduğunu söylüyor. Bu sözcük komik geliyor bana. Tersinden okuyunca ırnat oluyor. Irnat da Tanrı’ya benzemez değil mi? Hav hav, vav vav. Bunlar köpek sözcükleri. Bence çok güzeller. Çok hoş ve gerçek. Benim uydurduğum sözcükler gibi.

Her neyse. Anlatıyordum. Baba Tanrı’dan söz etti. Tanrı’nın bir dili olup olmadığını bilmek istiyordu. Bunun ne demek olduğunu sormayın bana. Sözcükleri bildiğim için size anlatıyorum bunları. Baba, bebek kimseyi görmezse bunları söyleyebilir, diye düşündü. Ama hangi bebek vardı orada? Ah. Anlamaya başlıyorsunuz. Onu satın almanız gerekmezdi. Elbette, bazı insan sözcüklerini biliyordu Peter. Buna engel olunamazdı. Ama baba, Peter’ın onları belki de unutabileceğini düşündü. Bir süre sonra. İşte bu yüzden o kadar çok bum bum bum vardı. Peter ne zaman bir sözcük söylese babası onu bum yapıyordu. Sonunda Peter hiçbir şey söylememeyi öğrendi. Ya ya ya. Teşekkür ederim.

Peter sözcükleri içinde sakladı. Bütün o günler, aylar ve yıllar boyunca. Orada karanlıkta, küçük Peter tek başına, sözcükler başının içinde gürültü yaptılar, ona arkadaşlık ettiler. Bu yüzden ağzı doğru dürüst işlemiyor. Zavallı Peter. Hü hü. Gözyaşları öyle onun. Asla büyüyemeyecek olan küçük oğlanın.

Peter artık herkes gibi konuşabiliyor. Ama öteki sözcükler hâlâ kafasının içinde. Onlar Tanrı’nın dili, başka hiç kimse söyleyemez onları. Başka bir dile çevrilemezler. Peter bu yüzden Tanrı’ya yakın yaşıyor. Bu yüzden ünlü bir şair o.

Artık benim için her şey çok iyi. Canım ne istiyorsa onu yapabiliyorum. Ne zaman, nerede istersem. Bir karım bile var. Bunu görebiliyorsunuz. Ondan daha önce söz etmiştim. Belki siz onunla tanışmışsınızdır bile. Çok güzel bir kadın, değil mi? Adı Virginia. Bu onun gerçek adı değil. Ama hiç fark etmez. Benim için fark etmez.

Ne zaman istersem karım bana bir kız buluyor. Orospuları. Solucanımı onların içine sokuyorum, onlar da inliyorlar. Öyle çok kadın geldi ki. Hah ha. Buraya geliyorlar, ben de onları beceriyorum. Becermek çok hoş bir duygu. Virginia onlara para veriyor ve herkes mutlu oluyor. Bahse girerim ki öyle. Hah ha.

Zavallı Virginia. O becerilmekten hoşlanmaz. Yani benim tarafımdan. Belki başkasıyla yatıyordur. Kim bilir... Ben bu konuda bir şey bilmiyorum. Hem önemi de yok. Ama siz Virginia’ya iyi davranırsanız belki de kendisini becermenize izin verir. Ben de mutlu olurum. Sizin adınıza. Teşekkürler.

Evet. Pek çok şey var. Onları size anlatmaya çalışıyorum. Kafamın pek iyi işlemediğinin farkındayım. Bu doğru, evet, doğru, bunu özgür irademle söylüyorum, bazen durmadan çığlıklar atıyorum. Hiçbir neden yokken. Sanki bir nedeni olması gerekirmiş gibi. Ama ben neden göremiyorum? Başkası da göremez. Hayır. Sonra bazen hiç konuşmadığım zamanlar oluyor. Günlerce susuyorum. Hiçbir şey, hiçbir şey, hiçbir şey. Ağzımdan sözcükleri nasıl çıkaracağımı unutuyorum. O zaman kıpırdamak güç geliyor bana. Evet evet. Görmek bile. İşte o zaman ben Bay Üzgün oluyorum.

Karanlıkta olmak hâlâ hoşuma gidiyor. En azından bazen. Sanırım bana iyi geliyor. Karanlıktayken Tanrı’nın dilini konuşuyorum ve kimse beni duyamıyor. Bana kızmayın lütfen, elimde değil.

Hepsinden iyisi, hava var. Evet. Ve yavaş yavaş onun içinde yaşamayı öğrendim. Hava ve ışık, evet, ışık da, her şeyin üzerinde parlayan ve onları görmemi sağlayan ışık. Hava var, ışık da var, hepsinin iyisi bu. Özür dilerim. Hava ve ışık. Evet. Hava iyi olduğunda açık pencerenin önünde oturmaktan hoşlanıyorum. Bazen dışarı bakıp aşağıdaki şeyleri seyrediyorum. Sokağı ve insanları, köpekleri ve otomobilleri, karşıdaki binanın tuğlalarını. Bazen de gözlerimi kapıyor ve orada öylece oturuyorum, yüzüme hafif bir rüzgâr vuruyor, havanın içindeki ışık, hepsi çevremde, gözlerimin hemen ötesinde, dünya kıpkırmızı, gözlerimin içinde harika bir kırmızı, güneş bana ve gözlerime vururken.

Sokağa pek çıkmadığım doğru. Bana güç geliyor, her zaman da güvenilecek biri değilim. Bazen çığlık atıyorum. Lütfen darılmayın bana. Elimde değil. Virginia insanların arasında nasıl davranılacağını öğrenmem gerektiğini söylüyor. Ama bazen kendimi tutamıyorum, çığlıklarımı bastıramıyorum.

Ama parka gitmekten hoşlanıyorum. Orada ağaçlar var, hava ve ışık var. Bütün bunlar çok iyi, öyle değil mi? Evet. Yavaş yavaş kendi içimde düzeliyorum. Bunu hissedebiliyorum. Doktor Wyshnegradsky bile böyle söylüyor. Ben hâlâ kukla çocuk olduğumu biliyorum. Buna karşı elden bir şey gelmez. Hayır, hayır. Artık olmaz. Ama bazen sonunda büyüyüp gerçek biri olacağımı düşünüyorum.

Şu anda hâlâ Peter Stillman’ım. Bu benim gerçek adım değil. Yarın kim olacağımı bilemem. Her gün yeni bir gündür, ben her gün yeniden doğarım. Her yerde umut görüyorum. Karanlıkta bile ve öldüğümde belki de Tanrı olurum.

Söylenecek daha çok sözcük var. Ama onları söyleyeceğimi sanmıyorum. Hayır. Bugün olmaz. Ağzım yoruldu artık ve sanırım gitme zamanım geldi. Elbette, zaman konusunda bir şey bilmiyorum. Ama bunun bir önemi yok. Benim için yok. Size çok teşekkür ederim. Hayatımı kurtaracağınızı biliyorum, Bay Auster. Size güveniyorum. Hayat uzun sürebilir, bilirsiniz. Başka her şey odada, karanlıkta, Tanrı’nın diliyle, çığlıklarla. Ben havadan olan bir şeyim, üstünde ışığın parlayabileceği muhteşem bir şeyim. Belki bunu hatırlarsınız. Ben Peter Stillman’ım. Bu benim gerçek adım değil. Size çok teşekkür ederim.”

*****

3

Konuşma bitmişti. Ne kadar sürdüğünü tahmin edemiyordu Quinn. Çünkü karanlıkta oturmakta olduklarını ancak şimdi, sözcükler kesildiğinde fark etmişti. Belli ki koca bir gün geçmişti. Stillman’ın monoloğunun bir yerinde odaya vuran güneş çekilmiş, ama Quinn bunun farkında olmamıştı. Şimdiyse karanlığı ve sessizliği hissedebiliyordu, bunlar başının içinde uğulduyordu. Aradan birkaç dakika geçti. Quinn konuşma sırasının belki kendisine geldiğini düşündü, ama emin olamadı. Odanın öbür ucunda oturduğu yerde Peter Stillmann’ın derin derin soluk aldığını duydu. Bunun dışında odada hiçbir ses yoktu. Quinn ne yapacağına karar veremedi. Aklına birkaç olasılık geldi, ama sonra teker teker vazgeçti hepsinden. Koltuğunda oturdu ve olacakları bekledi.

Odada dolaşan çoraplı ayakların sesi sonunda sessizliği bozdu. Bir lamba düğmesinin metalik sesi duyuldu ve oda birden aydınlığa boğuldu. Quinn’in gözleri kendiliğinden ışığın kaynağına yöneldi, Peter’ın koltuğunun sol yanındaki bir masa lambasının yanında Virginia Stillman’ın ayakta durduğunu gördü. Genç adam gözlerini karşıya dikmişti, sanki gözleri açık uyuyordu. Bayan Stillman öne eğildi, Peter’ın omzuna sarıldı, kulağına yavaşça konuştu.

“Vakit tamam, Peter,” dedi. “Bayan Saavedra seni bekliyor.”

Peter başını kaldırıp kadına baktı ve gülümsedi. “İçim umutla dolu,” dedi.

Virginia Stillman kocasının yanağını sevgiyle öptü. “Bay Auster’a veda et,” dedi.

Peter ayağa kalktı. Daha doğrusu bedenini koltuktan alıp ayaklarının üstünde doğrulma yolundaki hazin, ağır serüvenine başladı. Her aşamada tekrar çöküyor, dizleri bükülüyor, gerisingeri koltuğa düşüyor, bazen nöbet geçirircesine tutulup kalıyor, homurdanıyor, Quinn’in anlamını çıkaramadığı sözcükler dökülüyordu ağzından.

Sonunda doğrulabildi Peter. Koltuğunun tam önünde yüzünde bir zafer ifadesiyle durdu ve Quinn’in gözlerinin içine baktı. Sonra gülümsedi, yüzüne geniş ve bilinçsiz bir gülümseme yayıldı.

“Hoşça kalın,” dedi.

“Hoşça kal Peter,” dedi Quinn.

Peter elini spastik bir biçimde hafifçe salladı, sonra ağır ağır dönüp yürüdü. Yürürken yalpalıyordu, önce sağa sonra sola yattı, bacakları kâh kıvrılıyor kâh birbirine dolanıyordu. Odanın öbür ucunda, aydınlık kapı eşiğinde, üzerinde beyaz bir hastabakıcı üniforması olan orta yaşlı bir kadın duruyordu. Quinn kadının Bayan Saavedra olduğunu tahmin etti. Peter Stillman kapıdan çıkıp gözden kaybolana kadar Quinn onu gözleriyle izledi.

Virginia Stillman Quinn’in karşısına, az önce kocasının kalktığı koltuğa oturdu.

“Bütün bunların dışında tutabilirdim sizi,” dedi, “ama kendi gözlerinizle görmenizin daha iyi olacağını düşündüm.”

“Anlıyorum,” dedi Quinn.

“Yo, anladığınızı sanmıyorum,” dedi kadın buruk bir sesle. “Kimsenin anlayacağını sanmıyorum.”

Quinn bilgece gülümsedi ve, “Konuya girmeliyim,” diye düşündü. “Anladığım ya da anlamadığım şey her neyse,” dedi, “konu dışı olmalı. Siz beni bir iş görmem için tuttunuz, ne kadar çabuk başlarsam o kadar iyi. Anlayabildiğim kadarıyla durum acil. Peter’ın ya da sizin neler çektiğinizi anladığımı iddia etmiyorum. Önemli olan, size yardıma hazır olmam. Bence her şeyi böylece kabullenin.”

Konuştukça açılıyordu Quinn. Bir ses ona doğru şeyleri söylediğini fısıldıyordu, ansızın büyük bir zevk duydu, sanki az önce kendi içindeki bir sınırı aşmayı başarmıştı.

“Haklısınız,” dedi Virginia Stillman. “Elbette haklısınız.”

Kadın sustu, derin bir soluk aldı, sonra yine sustu, sanki az sonra söyleyeceklerini kafasının içinde evirip çeviriyordu. Quinn onun ellerinin koltuğun kollarını sıkı sıkı kavradığını fark etti.

“Peter’ın sözlerinin çoğunun,” diye devam etti kadın, “akıl karıştırıcı olduğunu biliyorum, özellikle de onu ilk dinlediğinizde. Yandaki odada durmuş, size söylediklerine kulak veriyordum. Peter’ın her zaman doğruyu söylediğini sanmayın. Öte yandan onun yalan söylediğini düşünmek de doğru olmaz.”

“Söylediklerinden bir kısmına inanmam, bir kısmına da inanmamam gerektiğini mi söylüyorsunuz?”

“Tam üstüne bastınız.”

“Sizin cinsel alışkanlıklarınız ya da bunların olmaması beni hiç ilgilendirmiyor Bayan Stillman,” dedi Quinn, “Peter’ın anlattığı doğru olsa bile benim için fark etmez. Benim mesleğimde her türlü şeyle karşılaşırsınız, hüküm vermekten vazgeçmezseniz bir yere varamazsınız. İnsanların sırlarını dinlemeye alışkınım ben, ağzımı sıkı tutmaya da alışkınım. Eğer bir gerçeğin bir olaya doğrudan etkisi olmayacaksa onunla hiç ilgilenmem.”

Bayan Stillman kızardı. “Ben Peter’ın anlattığının doğru olmadığını bilmenizi istemiştim.”

Quinn omuzlarını silkti, bir sigara çıkarıp yaktı. “Öyle ya da böyle,” dedi, “önemi yok. Benim ilgimi çeken Peter’ın öbür anlattıkları. Sanırım doğru onlar, eğer doğruysalar sizin bu konudaki düşüncenizi öğrenmek isterdim.”

“Evet, hepsi doğru.” Virginia Stillman elini koltuktan çekti, sağ elini çenesine dayadı. Düşünceliydi. Sanki ne yapsam da tamamen dürüst olduğumu göstersem der gibiydi. “Peter çocuk gibi anlatıyor her şeyi. Ama söyledikleri doğru.”

“Bana babasından söz edin. Konumuzla ilgili olduğunu düşündüğünüz her şeyden.”

“Peter’ın babası Boston Stillman diye biri. Bu ailenin adını duyduğunuza eminim. On dokuzuncu yüzyılda birkaç vali çıkmıştı aralarından, birkaç tane piskopos, büyükelçi, Harvard Üniversitesi rektörü. Aynı zamanda aile tekstil işinde, nakliyecilikte ve daha kim bilir nerelerde çok para kazandı. Ayrıntıların önemi yok. Ailenin geçmişi hakkında bir fikriniz olsun yeter.

Peter’ın babası da ailedeki herkes gibi Harvard’da okumuş. Felsefe ve din eğitimi görmüş, müthiş zeki bir gençmiş. Mezuniyet tezi, Yenidünya’nın on altıncı ve on yedinci yüzyıl teoloji yorumlarıymış, sonra Columbia’ nın din bölümünde bir işe girmiş. Çok geçmeden Peter’ın annesiyle evlenmiş. Kadını pek tanımıyorum. Fotoğraflarından gördüğüm kadarıyla çok güzelmiş. Ama narinmiş, açık mavi gözleri ve beyaz teniyle Peter’ı andırıyormuş. Birkaç yıl sonra Peter doğduğunda aile Riverside Drive’da geniş bir evde oturuyormuş. Stillman’ın akademik kariyeri gelişmekteymiş. Tezini yeniden yazıp bir kitaba dönüştürmüş –kitap başarılı olmuş– otuz dört ya da otuz beş yaşına geldiğinde de profesörlüğe hak kazanmış. Sonra Peter’ın annesi ölmüş. Bu ölümle ilgili bilgiler pek açık değil. Stillman onun uykusunda öldüğünü ileri sürmüş, ama kanıtlar intiharı akla getiriyormuş. Aşırı dozda hap almış galiba, ama elbette hiçbir şey kanıtlanamamış. Hatta kadını kocasının öldürdüğüne ilişkin söylentiler de çıkmış. Ama bunlar söylentide kalmış, bir sonuç çıkmamış. Olayın üstü kapatılmış.

Peter o sıralarda iki yaşındaymış, tam anlamıyla normal bir çocukmuş. Karısının ölümünden sonra Stillman’ ın, oğluyla ilgilenmediği belli. Bir bakıcı tutulmuş ve o olayı izleyen aylarda, altı ay kadar, Peter’ın her şeyiyle o ilgilenmiş. Sonra birden kadını kovmuş Stillman. Kadının adını unuttum –sanırım Bayan Barsber’dı– ama mahkemede tanıklık etmiş. Sanırım Stillman bir gün eve gelip bundan böyle Peter’ı kendisinin yetiştireceğini söylemiş kadına. Columbia’ya istifasını vermiş ve bundan sonra bütün zamanını oğluna adayacağını söylemiş. Para derdi yokmuş elbette ve bu konuda kimsenin bir şey yapması mümkün olmamış.

Ondan sonra Stillman neredeyse hiç ortalarda görünmemiş. Aynı dairede oturmayı sürdürmüş ama dışarı çıktığı pek olmuyormuş. Neler olduğunu kimse tam olarak bilmiyor. Büyük olasılıkla üzerine tez yazdığı o uzak ülkelerin dinlerinden birine kapılmıştı, öyle sanıyorum. Onu delirtmiş bu, aklını kaçırmış, başka bir tanımlaması yok bunun. Peter’ı evin bir odasına kilitlemiş, pencereleri kaplamış ve çocuğu tam dokuz yıl orada tutmuş. Gözünüzde canlandırmaya çalışın Bay Auster. Dokuz yıl. Dış dünyadan soyutlanmış durumda, arada sırada yediği dayak dışında hiçbir insanla teması olmadan karanlıkta geçirilen bütün bir çocukluk. Ben bu deneyimin sonuçlarıyla yaşıyorum ve size Peter’ın gördüğü hasarın inanılmaz boyutta olduğunu söyleyebilirim. Bugün gördüğünüz, Peter’ın en iyi haliydi. Bu noktaya gelmesi on üç yıl sürdü, bir daha birinin onun canını yakmasına izin verirsem kahrolayım.”

Bayan Stillman soluğunu düzene sokmak için sustu. Quinn onun kriz geçirmenin eşiğinde olduğunu sezdi, bir tek sözcük bardağı taşırabilirdi. Quinn şimdi bir şey söylemezse konuşmanın denetiminden çıkacağını biliyordu.

“Peter nasıl bulundu sonunda?” diye sordu.

Kadının gerginliği biraz yumuşadı. Sesli sesli soluğunu saldı ve Quinn’in gözlerine baktı.

“Yangın çıktı,” dedi.

“Kaza mıydı, kasıtlı mı?”

“Bilen yok.”

“Siz ne düşünüyorsunuz?”

“Sanırım Stillman çalışma odasındaydı. Deneyinin kayıtlarını orada tutuyordu, çalışmasının başarısızlıkla sonuçlandığını sonunda anladı galiba. Yaptığı şeylerden pişmanlık duyduğunu söylemiyorum. Ama kendi açısından bakınca bile başarısızlığa uğradığını gördü. Bana kalırsa o gece kendinden iğrendi ve tuttuğu notları yakmaya karar verdi. Ama durum kontrolünden çıktı ve evin büyük bölümü yandı. Bereket Peter’ın odası uzun koridorun öteki ucundaydı ve itfaiyeciler ona zamanında ulaştılar.”

“Ya sonra?”

“Her şeyi düzene sokmak aylar sürdü. Stillman’ın kâğıtları yanmıştı, yani ortada somut kanıt yoktu. Öte yandan Peter’ın durumu vardı, kilitlendiği oda vardı, pencerelere mıhlanmış o korkunç kalaslar; sonunda polis durumu açığa çıkardı. Stillman mahkemeye verildi.”

“Mahkemede neler oldu?”

“Stillman’ın akli dengesinin yerinde olmadığına karar verilip salıverildi.”

“Ya Peter?”

“O da kliniğe yatırıldı. İki yıl öncesine kadar oradaydı.”

“Onunla orada mı tanıştınız?”

“Evet. Klinikte.”

“Nasıl?”

“Ben onun konuşma terapistiydim. Beş yıl boyunca Peter’la her gün çalıştım.”

“Meraklı olduğumu sanmayın. Ama nasıl oldu da evlendiniz?”

“Çok karmaşık.”

“Sakıncası yoksa bana anlatabilir misiniz?”

“Sakıncası yok, ama anlayabileceğinizi sanmam.”

“Bunu öğrenmenin bir tek yolu var.”

“Eh, basitçe anlatayım. Peter’ı hastaneden çıkarmanın ve daha normal bir hayat sürmesine fırsat vermenin tek yolu buydu.”

“Onun yasal koruyucusu olamaz mıydınız?”

“İşlemler çok karmaşıktı. Hem Peter artık on sekizini doldurmuştu.”

“Peki bu iş sizin için çok büyük özveri değil miydi?”

“Öyle sayılmazdı. Başımdan daha önce de bir evlilik geçmişti, bir felaketti. Artık bir daha evliliği düşünmüyorum. Hiç değilse Peter’la birlikte hayatımın bir amacı oldu.”

“Stillman’ın serbest bırakılacağı doğru mu?”

“Yarın. Akşam Grand Central’a gelecek.”

“Siz de onun Peter’ın peşine düşeceğini tahmin ediyorsunuz. Bu yalnızca bir kuşku mu, kanıtınız var mı?”

“Biraz öyle biraz böyle. İki yıl önce Stillman’ı serbest bırakıyorlardı. Ama o Peter’a bir mektup yazdı, ben de onu yetkililere gösterdim. Henüz serbest bırakılamayacağına karar verildi.”

“Ne tür bir mektuptu bu?”

“Delice bir mektup. Peter’a şeytan çocuk diyordu ve hesaplaşma gününün geleceğini söylüyordu.”

“Mektup hâlâ sizde mi?”

“Hayır, iki yıl önce polise vermiştim.”

“Kopyası?”

“Maalesef. Sizce önemli mi?”

“Olabilir.”

“İsterseniz size bir kopya bulmaya çalışabilirim.”

“Sanırım ondan sonra başka mektup gelmedi.”

“Hayır, gelmedi. Şimdi de Stillman’ın artık salıverilmeye hazır olduğunu düşünüyorlar. En azından yetkililerin görüşü bu, onları engellemem de mümkün değil. Bana kalırsa Stillman dersini aldı. Mektupların ve tehditlerin onu kilit altında tutmaya neden olacağını anladı.”

“Siz hâlâ kaygılısınız.”

“Haklısınız.”

“Ama Stillman’ın neler tasarladığını tam olarak bilemiyorsunuz.”

“Doğru.”

“Benim ne yapmamı istiyorsunuz?”

“Gözünüzü onun üzerinden ayırmamanızı istiyorum. Neler tasarladığını ortaya çıkarmanızı istiyorum. Onu Peter’dan uzak tutmanızı istiyorum.”

“Başka bir deyişle saygın bir hafiyelik.”

“Sanırım öyle.”

“Stillman’ın bu binaya gelmesini engelleyemeyeceğimi bilmeniz gerek. Ancak sizi uyarabilirim. Ve o gelirse ben de onunla birlikte gelebilirim.”

“Anlıyorum. Hiç değilse biraz korunmuş olalım.”

“İyi. Sizinle hangi sıklıkta bağlantı kurmamı istiyorsunuz?”

“Bana her gün rapor vermenizi isterim. Örneğin akşamları telefon edersiniz, on ya da on bir sularında.”

“Sorun değil.”

“Başka bir şey var mı?”

“Birkaç sorum daha olacak. Örneğin, Stillman’ın yarın akşam Grand Central Garı’na geleceğini nereden öğrendiğinizi merak ediyorum.”

“Bunu öğrenmeyi kendime iş edindim Bay Auster. Bu işi şansa bırakamam, kaybedecek çok şeyimiz var. Eğer Stillman buraya geldiği dakikadan başlayarak takip edilmezse iz bırakmadan ortadan kaybolabilir. Böyle bir şey olmasını istemiyorum.”

“Hangi trenle geliyor?”

“Poughkeepsie’den altı kırk birde gelen trenle.”

“Stillman’ın bir fotoğrafı vardır umarım.”

“Evet, var tabii.”

“Bir de Peter konusu var. Öncelikle bütün bunları ona neden anlattığınızı bilmek istiyorum. Hiç söz etmemek daha iyi olmaz mıydı?”

“Ona duyurmamak istedim. Ama babasının serbest bırakılışıyla ilgili haber bana verilirken Peter öteki telefondan dinliyormuş. Elimden bir şey gelemedi. Peter son derece inatçı olabiliyor, bu yüzden ona yalan söylememenin daha iyi olduğunu zamanla öğrendim.”

“Son bir soru. Beni size kim tavsiye etti?”

“Bayan Saavedra’nın eşi Michael. Eskiden polismiş, biraz araştırma yaptı. Kentte bu tür işlerde sizden iyisi olmadığını öğrendi.”

“Koltuklarım kabardı.”

“Şu âna kadar gördüğüm kadarıyla Bay Auster, doğru kişiyi bulduğumuza eminim.”

Quinn bu son cümleyi fırsat bilip kalktı. Sonunda bacaklarını uzatıp rahatlayacaktı. Her şey çok iyi gitmişti, beklediğinden de iyi, ama başı çatlıyordu, bedeniyse yıllardır böylesine bir yorgunluk tatmamıştı. Biraz daha devam ederse kendini ele vereceğinden emindi.

“Günde yüz dolar ücret alırım, masraflar dışında,” dedi. “Bana avans olarak bir şeyler verirseniz sizin için çalıştığıma emin olurum, böylece aramızda ayrıcalıklı bir dedektif-müşteri ilişkisi doğmuş olur. Bunun anlamı, aramızda geçen şeylerin tam bir mahremiyet içinde kalacağıdır.”

Virginia Stillman kendi bildiği gizli bir şaka varmış gibi gülümsedi. Belki de Quinn’in son cümlesinin olası çifte anlamına karşılık veriyordu. Bundan sonraki günlerde ve haftalarda yaşayacağı pek çok şeyde olduğu gibi Quinn şimdi de hiçbir şeyden emin olamadı.

“Ne kadar avans isterdiniz?” diye sordu Virginia Stillman.

“Hiç fark etmez. Miktarı size bırakıyorum.”

“Beş yüz?”

“Bol bol yeter.”

“İyi. Gidip çek defterimi alayım.”

Virginia Stillman ayağa kalktı, Quinn’e bir kez daha gülümsedi. “Size Peter’ın babasının bir resmini de getireyim. Sanırım nerede bulabileceğimi biliyorum.”

Quinn kadına teşekkür edip bekleyeceğini söyledi. Odadan çıkarken kadının arkasından bakıp çıplakken nasıl görüneceğini hayal ederken buldu kendini yeniden. Kadın kendisine yanaşıyor muydu, yoksa Quinn’in zihni yine ona bir oyun mu oynuyordu? Düşüncelerini ertelemeye ve sonra bu konuya yeniden dönmeye karar verdi.

Virginia Stillman odaya girdi ve, “İşte çekiniz,” dedi. “Umarım doğru doldurmuşumdur.”

“Evet, evet,” diye düşündü Quinn, çeki incelerken, “her şey mükemmel.” Zekâsı için kendini kutladı. Çek elbette ki Paul Auster adına kesilmişti, böylece Quinn ehliyeti olmadan bir özel dedektifin yerine geçmekle suçlanamazdı. Kendisini garantiye aldığını bilmek içini rahatlatmıştı. Çeki asla tahsil edemeyecek olması onu rahatsız etmiyordu. O sırada bile bütün bunları para için yapmadığını biliyordu. Çeki ceketinin iç göğüs cebine yerleştirdi.

“Ne yazık ki elimizde daha yeni çekilmiş bir fotoğrafı yok,” diyordu Virginia Stillman. “Bu