*****

küçük İskender

DEDEM BENİ
KORKUTTU

HİKÂYELERİ

*****

Can Şiir

Dedem Beni Korkuttu Hikâyeleri, küçük İskender

© 2019, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: Armoni Yayıncılık, 1992

Can Yayınları’nda 1. basım: Kasım 2019, İstanbul

Dizi editörü: Cem Alpan

Düzelti: Melis Oflas

Mizanpaj: Emin Petek

Kapak tasarımı: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-4249-1

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

küçük İskender

DEDEM BENİ
KORKUTTU

HİKÂYELERİ

ŞİİR

*****

küçük İskender’in Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

“Her Şey” Ayrı Yazılır, 2016

Waliz Bir, 2016

Mayıs Giremez, 2017

The God Jr, 2017

Kırık Kadeh Sineması İftiharla Sunar, 2017

Periler Ölürken Özür Diler, 2017

Türkçe Sözlü Hafif Mavi, 2017

Arkadaşlar İçin İntihar Vakti, 2017

Ölen Sevgilimin Şiir Defteri, 2017

İkinci Waliz, 2018

666, 2019

Erotika, 2019

Gözlerim Sığmıyor Yüzüme, 2019

Yirmi5april, 2019

*****

küçük İskender (Derman İskender Över), 28 Mayıs 1964’te İstanbul’da dünyaya geldi. Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun olduktan sonra İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde beş yıl eğitim gördü. Tıp eğitimini de, peşinden girdiği İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nü de yarıda bıraktı. Şiir, roman, deneme, günlük gibi pek çok edebî türde eserler verdi. Yurtdışında yayımlanan antolojilerde şiirleriyle yer aldı. 2000 yılında Orhon Murat Arıburnu, 2006 yılında Melih Cevdet Anday Şiir Ödülü’nü kazandı. 2014’te Erdal Öz Edebiyat Ödülü’nü, 2017’de Necatigil Şiir Ödülü’nü aldı. Avrupa’da, ABD’de şiir okumalarına, panellere, sempozyumlara katıldı. Kürtçe ve Almancada kitapları basıldı. Şiir performansları yaptı, Ağır Roman, O Şimdi Asker gibi sinema filmlerinde rol aldı. Küçük İskender 3 Temmuz 2019’da aramızdan ayrıldı.

*****

İçindekiler

sokak bir kim bilir oyun

söğüt rüzgârı

L.

martıların da kafası kopar

tabu sabahında basın toplantısı

escape episode

otos ve ephialtes

tarot

tir

aurora

ehrimen

gitanes

ateş üstünde iki kuş

nimçehre

atlantis

şiir yiyen tay

nen

gece gemileri

yüzü bozuk üç oğlan tragediası

objection

python

çöp

soyundun mu kırık bir camsın gözlerine bıçak düşmüş

çıkarım

arkadaş

kül kulesi - kız kedisi

gul-i beyebani

6 yağmur, 34 yalnızlık, 26 hayvan hücresi

duasız hayatlara fevkalade bir kan oturacaktı

aşk çalışması buna müsaittir

*****

“Ve Rab gördü ki, yeryüzünde adamın kötülüğü çoktu,
ve her gün yüreğinin düşünceleri ve kuruntuları
ancak kötü idi. Ve Rab yeryüzünde adamı yaptığına
nadim oldu ve yüreğinde acı duydu.”

Eski Ahit, “Tekvin”, 6:5-7

“Bir zamanlar, Bozkırkurdu denilen Harry adında biri vardı.
İki ayağı üzerinde yürürdü, giysileri de vardı; yani insandı,
ama aslında bozkırlara ait bir kurttu.”

Bozkırkurdu, Hermann Hesse

*****

sokak bir kim bilir oyun

ucuz şarap ve kokoreç, –sofistik–

trenlerin gece yarısı tılsımı.

onları bulamamışım.

küçük ejderham ve ben, sokakta duruyoruz.

çetem dağılmış.

ellerimizden kan akıyor, –bir tür yağma–

dövülmüşüz ve kırılmış köstekli saatimiz.

an.

paltonun yakaları ve çürük eldiven.

tipi. –sabit, yabancı–

mastürbasyon yapıyoruz.

spermlerimizi mercedes’lerin ön camlarına sürüyoruz.

artık sözü edilmiyor annelerin. testere zırıltısı.

walkman’imizde def leppard.

namaza duran anneanneme, çıkarıp gösterdiğim çük.

kız kardeşime sevişme pozisyonlarını öğretişim.

ve küçük ejderham ozzy’le gizlendiğimiz asansör.

sprey boyalarla duvarlarına yazı yazdığımız kilise.

ozzy bir karikatür çiziyor:

“oryantal meryem, kerhaneye düşmüş, malum varlık

ilk denemesinde acayip başarısız!”

ozzy’nin en büyük zevki, on altısındaki oğlanlara

takılmak. bir de mason olabilsek, diyor.

parkta uyuyoruz. ben rüyamda gitar çalıyorum.

ozzy, sürekli, kıçım kıçım diye inliyor.

geçen gece bir polis öldürdük.

ozzy, gırtlağına falçata soktu herifin.

sonra soyduk; makatına tıkadık tabancasını.

ben. buna çok güldüm. kaçtık. şarap aldık yine.

ozzy, ezbere, allen ginsberg’in

“amerika” adlı şiirini okudu.

– ozzy, dedim, bu bir serüven mi?

– evde oturup televizyon mu seyretmek isterdin, dedi.

yürüdük. tren yolundaki sinyalizasyon ışıklarını

taşa tuttuk. sonra yuvarlandık kar içinde.

tırmaladık birbirimizi, bu çok sürecek.

bu sonsuza kadar sürecek.

biliyorum, bileklerimizi doğrayana kadar.

bıçaklanana kadar.

ahududu likörüyle birileri bizi zehirleyinceye kadar.

herkes dışarı çıkıncaya kadar, biliyorum.

ozzy, ağlıyor bazen. bir köşe. bir çukur.

açık kanalizasyonda yüzünü yıkıyor ardından.

– gidelim, diyor, haklamamız gereken bir burjuva piçi var.

arabaları çiziyoruz, tamponları söküyoruz.

süpermarketlerden konserve çalıyoruz. ben en çok

yaprak dolması seviyorum. ozzy ise, sardalye.

bir apartmanın üçüncü katına tırmanarak

balkondaki fesleğen saksısını ele geçirdik.

harekât başarılı. bu çok sürecek.

gündüzleri bir oto tamircisinin yanında çalışıyorum.

ozzy’yi özlüyorum. o ise, bütün gün nietzsche okuyor.

notlar alıyor. esrarlı sigara içiyor.

örgüt planları yapıyor. şemalar. krokiler.

kedimiz ‘skinhead’, uyuyor. bu çok sürecek.

bu sonsuza dek sürecek.

biliyorum. biz kravat takıncaya kadar.

devlet devrilinceye kadar.

kim bilir belki bir oyun.

ebe, öldürülünceye kadar.

küçük ejderham ve ben

sokakta duruyoruz.

*****

söğüt rüzgârı

zamanı gelmişti; ölüm, huzurevinde kendini astı

ve kime ait olduğunu bilmediğim bulaşık ellerle

yalnızca bir güzel yüze

kırık kırlangıç yüzüne

aşkı anlatamamanın delişmenliği.

nasıl saydamlaşabilir?

nasıl teme dönülebilir?

o, vardı. o, olacaktı. bu, anlaşılmıştı. yaşanmıştı böyle.

hiçbir zehirli tango, ‘onu sen öldürdün’ diye bir şeyi bana hatırlatamazdı. sana götürdüğüm kördüğüm çiçekleri ben nerelerden alırdım, niye sicim gözyaşlarım ve camlardaki buğulara hep senin kuğularını çizme alışkanlığı? senin ömrün önünde kuyruğa girmiştim. hemen yarın can verebilirdim. ve içtiğim içkiye parmaklarını katarak intihara teşebbüsüme ne dememeli? bu ne çiğ münasebettir!

hazin güz, ne kadar da acımasızdı bu defa.. ve kuşların haysiyetsiz gece geçişleri.. bana bu tür masalları asla anlatmamış bir anneannenin bir delilik yapamadan, mücevher kutularını denize attığını düşünürek sana ulaştığım akşamlar.

‘sana olan aşkımı, dostluğumun bir anısı olarak sakla sevgilim’

ölüm müptelası bir yalnızlığı iktidara getirdimdi. bunları sana ederken –bilin ki ben yoktum o gün–, uzun uzadıya bana bahçe seren bakışların. o saat çok yürümüştüm. niçinnasıl sarhoştum ve adeta kar yağıyordu. cebimdeki jiletle –durup evinin arkasında–, sağıma soluma senin adını yazdım. yoğun buhardım. ben bunu yaparken, sitemkâr, dengemi yitirdim akli. bunu şizofreninin bir belirtisi olsun diye yaptım. ‘son dünlerim’

aşk-ı memnuyu telaffuz ettim. ‘yalvarırım, yüzüme bakın diyerekten haykırdığın, sen’ geri adımlardı şunlar, seni bir daha terk etmeyecektim, ıstırabımı falakaya yatırılmış bir talebenin tabanlarında bulup cıvıltını sökelerden, ben güvenlik kuvvetleriyle anarşistlerin sıcak çatışmasında yaralanan bir kuzgun gibi, hayal ve gerçekten de sana yakın, bir biber tayfunundaydım.

seni sevdim.

bana acı çektin. öptüm. ben senin adandım.

karartılmıştım. ben sürekli karar’tılmıştım. istiklal marşını ezberlemeyi reddetmiştim. türk değildim, doğru değildim, çalışkan hiç değil!

ben cindim. senin cinin.

ben candım. senin cenin.

bütün bayrakları yakmak, nüfus kâğıdımdan kurtulmak istiyordum.

“ince hastalık”

kuru salgın

sana bağlılığım, bir vebaydı ve uzaktı eşyalar.

esvabım günışığıydı.

bu yetiyordu. bu, alkolizm oluyordu.

ben sonra kerhanenin yanından bile geçmedim.

ben sonra kötü olmadım. lalezar.

tanrıyı dövmeye kalkışmadım.

göze alamadım haçımı kaybetmeyi.

cüzamlı olduğumu unuttum.

hep bir şey kanadı. afacan.

alacakaranlıkta otostopa çıkmış bir orospu çocuğuydum. belli bunlar ayrıntı. dünya uzayda henüz bulunmadı. tesadüfi bir yokoluş bilinci, latif sevgilim! latif yabancılaşma.

sevişirken, atan bir damar gibisin koynumda. hırıltılı nefesin, arapça sözcüklere tercüme ediliyor: eşhed...

benim oğlum, bu kentin neresinde ne şekilde intihar edecekti ki...

ben cem’dim senin cemin. bu filmler sonraları koptu. bu heykeller süresiz kırıldı. sana mektubumu bıraktım. elmakabuğu kokan kasıkların butların. onları ben çok yanlış anladım.

umursadım. atından düştüm. sana tutkunluk! ödevimdi bu.

ve kime ait olduğunu bilmediğim ellerle

gittim. duvarlara tuttum. duvarlara yaladım. dinledim. böğürdüm. dinlendikçe böğürmeyi acilservis edindim. uyuyordun. spermlerimle gözkapaklarını boyadım. o anlarda şarkılar söyledim. seni garip dölledim. vermutlar döküldü. pantol’umda cam lekesi, pantol’umda et yaması. sen benim mecburi istikametimdin. sapakta vuruldum.

iğne. vücudunun bazı yerlerinde.

toz. saçlarının gezindiği.

billur. safarinde yakaladığım.

hayalet. bir fotoğrafta sararan.

skor: o, yapış yapış, kalın ağzın.

‘hitchcock’tan aşk şarkıları dinlediniz

şimdi saz eserleri’

müptezel yarından beklenen.

kafkaesk bir aile planlaması.

yani şüphe. yani dram. yani yoz. yani ebedi şaibe.

senin, sürüklenerek, bir güçce çekilerek, sınırlarının değişerek bozulduğu derinlikte, ‘bir olay olur, beni konuşmayı da öğrenirsin’. beni söylemeyi de, beni gülmeyi de anlatırsın. bir fıkra, bir hoş fırsat salisesinde, kim bilir, yağmurlar.

kim bilir, toykırımlar.

hiç cuma namazına gitti miydi acaba robinson crusoe?

istihareye yatıyor bütün güller aşkertesi günü.

aylardan ilkgüz.

senin adın o vakitler henüz yok.

benim adım o vakitler henüz var.

*****

L.

Girit adasının egemeni kral minos’un eşi

pasifae’nin bir boğayla ilişkisi olmuş.

bu ilişkiden, yarısı boğa, yarısı insan olan

minotaurus dünyaya gelmiş... Kral, bu utancını

gizlemek için saray mimarını çağırarak

buna bir çözüm bulmasını, bu yaratığı içinden

bir daha çıkamayacağı bir yere kapatmasını,

yine bu yaratığa yaklaşacak olanın da

yine aynı biçimde kaybolacağı bir yer yapmasını istemiş.

Ve saray mimarı daidalos, insanın

kaygılarından kaynaklanan karmaşıklığı

taştan, topraktan işleyerek yeryüzündeki ilk

labirenti yapmış.

*****

martıların da kafası kopar

sevgi buluşu peşinde,

ezeli bir siyah menekşe acısı..

odanın kapısından içeri baktık.

yüzümüzde ürküntü cüceleri.

hesaplaşma cüceleri.

*****

içeri baktık.

kirli küloda o gün topladığı

papatyaları yerleştiriyordu.

yüzünde bombalı pankart bir hüzün.

bir hüzün.

pikapta beyaz kelebeklerin plağı.

içeri.

rakıyı bitirmiştik.

ya martılar..

onların aşkı da yalandı.

senin civcivlerin ölmüş müydü Hayta..

eğilmiş, ölü kediyi

oğlu diyen seven yaşlı kadını hatırla..

pera’daki. kar yağıyordu.

balodan dönmüştük yeni biz.

dönüşmüştük.

*****

gözü çıkmış gülün..

firar ediyor aydan

*****

ayışığı..

evet, bazı sözcükler vardı:

çığlık, lisan, inanç, firuze gibi..

duvardaki afişin altına oturdum.

bir köpek çıktı kucağıma.

öptüm onu. adını sordum.

bunu tatlı bir uyuşukluk içinde yaptım.

etimden yaralar sızıyor.

kucağıma bir köpek çıkıyor.

sen,

herhangi bir maviden bir dolabın çekmecelerini

alelacele açıp kapatarak

sesler buluyordun.. ne arıyordun..

neyi kaybetmiştik Hayta, niye vaktimiz yoktu,

sen tekrarlanıyordun,

polis kimdi ya da hiç melike

demirağ dinlemiş miydin..

bilmiyorduk Hayta!.

– ah şu radyo skeçleri!

*****

hüzzam adası..

bizim yurdumuz..

büyüdüğümüz şey..

hep bir bütün gece

seviştik. O, odasında kendi ağladı.

sen bir ara:

– bu arayışlar, bu tanıklık, bu korkuluklar

ben, kalkıp,

karanlıkta, topal,

sayıkladıklarını, defter sayfasına kaydettim.

içeri baktım.

telefon uzun uzun çaldı.

telefonun karşısına geçip

soyundum.

ölmek istedim.

enrico moriconne ve professionelle!

hüzzam adası’nın sahilini hatırladım.

o tek ve güzel martıyı.

göğsüme bir atlantis gömüldü.

bu, sersemce bir güz yağmurunun

ara sokaklardan bir başına denize gittiği..

o zamanlar

yalnızlığımızda radyasyon tehlikesi

gözbebeklerimizde bir akbaba dokusu

garipliğimizde bir bardak gri şarap

ve galiba aşk vardı.

evet kesinlikle bazı sözcükler:

suskunluk, tüyleri, gözleri, ihtiras gibi..

ölmek istedim.

sıkılıyordum ve seviyordum seni Hayta.

hani yeşil penguenlerimiz olacaktı..

hani ben alkol tamircisi olacaktım..

hani sen buzdolabı bozucusu olacaktın..

bize böyle neler oldu Hayta..

çocuk hamamları, böcek mezarlıkları kurma düşlerimize

neler oldu Hayta.. bizi Hüzzam Adası’na götürecek

Gece Gemisi’ne ne oldu..

ölmek ist.. ..anbul muydu yoksa..

ya mickey rourke’u ne yapacağız, onu ne yapacağız,

o, devamlı ağlayacak mı

bana söyler misin Hayta!

anlıyorsun. yüzüme bir yarasa düştü.

aynada yoruluyorum artık. dayanacak gücüm kalmadı.

sen uyuyorsun.

ben pencere açıyorum.

bunu tatlı bir uygunsuzluk içinde yapıyorum.

şimdi, bağışla beni Hayta!

sen ki esirgeyen ve bağışlayansın.

soyunuyorum.

üstümden kayan, kanayan bez parçacıkları..

yokoluyorum yavaş yavaş..

biz seninle zavallı günlerin

kaliteli kısımlarında kıpkırmızı öpüşürdük.

ben senin bez bebeğinim Hayta!

anlıyorsun.

hüzzam adası...

beş yaşında bir delikanlıydın..

izin ver. bunları anlatmak zorundayım.

kızma bana.

ada yollarında tek dolaşırdın.

başka kimse yoktu dünyada.

tek tanıdığın, genç bir martıydı.

bir gün seninle hiç konuşmadı.

o martı seninle hiç konuşmadı.

mor taşa tuttun onu.

uçamadı.

kaçamadı.

kanatlarını açamadı.

ardından

diri diri yoldun.

cebindeki mendile doldurdun.

eve gidip bir bebek yaptın..

bez bir bebek!

beni!

damien’ı!

önceleri tanrı,

sonraları şeytan olanı!

ve kutsal metin öyle kuruldu!

ve kâinat hüzzama boğuldu!

nimçehre’nin ilk kromozomları

rahme bağlandı..

âmâ goygoycunun

saadet ve ölüm orucunu bozan

“ya heykaygulu cânım” diye biten

mersiyesi, halkın ayaklanıp camları

tütsülediği, şehrin aleve gönüllendiği

efsunlu dâsitan!

ya alg: odada kendi ağlayan?

a l g

Dev düş. Alg, aslında yaratıcı’nın, bir algı ve uyuşturucu merkezi düşüncesinden hareketle, dışında biçimlendirdiği bir başka belirleyici ben’di. Ödevi, yalnızca ağlamak ve acı çekmekti; gözyaşı torbacıklarının iri olması, bu varsayımı destekliyordu. Yokluk ile Varlık arasındaki labirent köprünün altındaki azgın nehirde doğmuştu. Bez Bebek’in ölümünü izleyen hafta, Alg’ın da yavaş yavaş, bioritmik yapısını koruyan bir plazmaya dönüştüğü, yetkililerce gözlemlendi.. Fakat, sıvı, ağlamasını sonsuza dek sürdürdü.

*****

tabu sabahında basın toplantısı

köpük. bunu düşünmeliyim. arapsabunu.

sabundan totemler yaptığımızı unutmadınız. onlara verdiğimiz şekiller: cin’drella, bağırsak solucanı, rus bebeği, day crockett, akvaryum antiseptiği, bakan penisi, cumhurbaşkanı, kâğıt uçak, kadın tepsisi,

otomobil kapısı fermuarı, ıslık senfonisi, seksek balesi, pilli kukla, elektrikle çalışan dudak, organik tiyatro sahnesi, koltukaltı şampuanı, sperm konservesi, lire asılan bombalı pankart, çiçek berberi, muşamba tren, parmak kanseri, uçurtma kanadı, konsomatriks, seks bilinmeyenli denklem, surat mecmuası, tırnak bürosu, asimetrik öpüşme teknikleri broşürü, vantrilok kedi, depressif tutanaklar, şizoid seviciler için huzurevi, din konservatuvarı, ritüel yakınlaşmalar, kaynaklı televizyon programları, muhalif aşk cisimcikleri, küçük kırmızı çay fincanları, çukulata ceninler, geniz kabukları, mayıs çöreği (içine portakal reçeli konurdu), sünger santraç takımı, hıçkıran porsuk heykeli, arkeolojik bulgulara dayanan erkek topuk kemikleri, perukalar, tefler ve darbukalar, bir japon yeni, asfalt parçacıkları, mitokondri fosili, alkoloid salgılayan pırasa, düş olgusu, pırlanta kalsiyumu,

gemimiz batıp da biz aysberge tırmandığımızda akşam olmak üzereydi. bana moby dick’i anlattınızdı. en az yedi kişiydiniz. o zamanlar gözlerim çok iriydi ve türkçe bilmiyordum. bitkileri inceliyordum ben; turuncu atkım, ayaklarımda paletler, madagaskar ve aşk çok uzaktı.

*****

kabilemi terk ettim. belden aşağım zenciydi, üstü kızılderili, moody blues’a gitmekteydim. hamster’larım da olacaktı. elma büyüyecekti. iremin kapısına hamil gömülecekti.

oysa benim suçum yoktu: ra’yı salona alan teyzemdi. antredeki şemsiyeye gizlenmiştim. savunma mekanizmalarını kimse öğrenmesin. sözdizimi bozulsun. şeytan kudursun. ses, granitin özsuyudur. freud, bütün çocuklar sapık doğar, diyor. bunu biri anneme söylesin.

şimdi seni telefonla manhattan’dan arıyorum.

şimdi seni çok fazla özledim.

sırtıma bir bıçak da saplı.

köpük, bunu düşünmeliyiz. arapsabunu.

*****

escape episode

1.

kenneth anger.

meneviş dönmedolabındaki hoş leş

tiz ipek çapulcularının yankie’si

bir hatıra sararması gibi

yılgınlığın acıklı, gotik vadisi

tansık serpintisinde üflediğim

çükten yükselen ılık kızkovalayanlar

esrik halloween’lar ve gen seremonisi!

aşkın da insanı yalnız koyan hadiseleri vardır, kış

geceleri sırlarımızı hiç saklayamadı. ben bu yüzden çok

rakı içtim. ben bu yüzden çok ağladım.

yaz ayları: hüzün görevlisi. Ve o

mizansen balosu. masklarda bırakılan kan

sıcak bir elin gözkapaklarımızı kapatması
gibi sızıyla fısıldanan o mahşer isimler

ve kimsesizlik ve kimsesizlik ve kimsesizlik

takılan bir plak gibi hayatımızda takılan yüzler

oysa
abime sorarsanız

ben biraz .ötoğlanıyım

prostat dağlarına çıkmış .ötoğluyum

ve iyi sevişirim delikanlılarla

can elvan içinde.

gece, hayalet taarruzuna maruz sitare!

brooklyn’in ucuz otellerinde

dudaklarına zuhal bırakılan labunya

sana eski, kilitli defterlerden çıkartılan

bir çocuk tiyatrosu hazanı getirdim

ben bu yüzden çok rakı içtim

ben bu yüzden çok ağladım

kenneth anger.

ay parkına hacca giden gençliğim

in elinde bir stansmith, arar

grinin efsaneler anlattığı şahmeranları

ölüm de bir devrim biçimi

ölüm de kraliçe arı!

ah diabolik labirentler!

çürük tahtıravallinin

bir ucunda ömrüm

bir ucunda simli irin

bilirsiniz, bazı tutkular insanı

caza ve mezarlıklara sürükler..

bekâretimi bir kartala kaptırdım

şimdi onun pençelerinde beyazlığım

sanırım benim uykum da var

“her an her şey olabilir, yaşanabilir

herkes şarkı söyleyenlere eşlik etsin!

ıslak temasların haz dolu serüveni

herkes kendi şarkısını bestelesin!”

biz bir hasretin figüranıydık

bir romansın dublörü

ben etten sürgün bir yaban

sen

bir tür zakkum likörü!

seks hep bir yorgunluk kahvesi gizlerdi

sesini şikâyet ederdi çığlığıma me’lun!

gözlerin vücudumda bir testere

göğüslerin göl kuytusu parmakların yasemin

sevişmelerin

özellikle sabah ezanı vaktinde

fazla güzel, fazla hain, farkı artırandır

ve unutma

aşkın da insanı yalnız koyan hadiseleri vardır

2.

yağmurun adını karanlık bir ölüm bulurdu

otobanlar, stadyumlar, gece kulüpleri

kuş yuvaları, lise yatakhaneleri

hep ılıtırlardı sevdanın raconunu

derinlemesine uyuşturucular ve bankalar

ışıklı reklam panoları, epilepsiler, lepralar, hepsi,

meditasyon, fuck all them kuramları

siroz ayrıntısında kokain filarmonisi

intihar mektupları antikacısı yaşlı adam

en nadide koleksiyonundan çıkarttığı parçayı

–silip üstünde biriken tozu ve çapağı–

gösterdi motosikletleriyle gelenlere

sarsıldı tüm görkemiyle iffetin ortaçağı,

dikmişlerdi farlarını adamın yeşil gözlerine

orada tortusundan silkinen bir öç aynası mı vardı

sosyoloji kuma almıştı psikolojiyi

diyalektik’in üzerine

yağmurun adını karanlık bir ölüm bulurdu

mecnun çölde sıkıntılı bir vakit,

leyla’yı ..ktir eder ve aslı’ya takılır

kamber ise artık travesti

şirin beyoğlu’nda yetişti

şimdi manhattan’da konsomatris!

–chitty chittiy! bang bang! etti motosikletler!–

urfa’da bir kerhane işletmekteymiş keloğlan

pamuk prenses, pavyon yıldızı olmuş diyorlar

yedi cüceler: eshab-ı kehf!

giyom tell ve oğlu, ısırıp elmayı kovuldular cennetten

tenten, muhterem fındık’ı ve kaptan’ı beceriyor

çizmeli kedi’ye yalatıyor klitorisini

karşıkayalı uyuyan güzel

ve uzattı yaşlı adam sararmış sayfaları

bunlar, dedi, corydon’un!

ve haykırdı ansızın çocuklara dönüp:

ben evinden uzak, yalnız bir kovboyum!

3.

zikr. efkârı gıyaben tanıyan.

ve şimdi tütüyor taş plaklarda

zalim ağanın ağusu.

köpüğe bulanıyor

azgın köpekli naif buluşları. İp.

iyelik eki ulamış tebaasına.

sevgilisinin çenesi, eski bir aşkın kabri

video kasetler, regl tayını, remil,

bir itirafname, bir buz kuponu, uzanıp

tuttuğu memelerin aksettiği şuh

ve bir hicran şurubuna katılmış

sonbahar tütsüleri, illa L.S.D.

başı omzuma düşerdi. siyah, beyaz çıplak erkek resimlerine bakardık. ağlardık sonra. buruşturup atardık onları, tıpkı atar gibi pencereden aşağı yıpranmış bir ilkokul önlüğünü, aşkın da insanı yalnız koyan hadiseleri vardı.

hanlar

ucuz otel tuvaletleri

–brooklyn veya istanbul–

şehirler arası konaklama tesisleri

yüzümüzde bir taygeldi buruşukluğu

sözcüklerin ayrılıkları solduran rengi

yolculukları solduran kokusu

saadet: kumsaatine su yıkan esrar!

cülusunu kutlamadık hissin

cürmümüz böyle söylene!

4.

sorgu asimilasyon protokol

annem duysa ölür

SİSİN İÇİNDEN ONLAR GELDİ

BENİ BOĞDULAR EFLATUN BİR FULARLA

şimdi hiç-bir-şey gizlenecek gibi değil

korkuyorum, mu!

sırtımda, ensemde, dizkapaklarımda

dirseklerimde ve de topuklarımda

hızla/ağırdemir kapılar kapanıyor.

çarpıyor. kapanıyor. çarpıyor. Şarkı

mı söylüyorsun andy warhol.

ASIRLARDIR KİLİTLİ RİVAYETİM VAR

mahremine gül yaprakları döküyorum

bu benim çok tuhaf bir resmim

içinde aşkı ve cazı keşfettiğim

çocuğumu, irinlerimi ve paranoyamı

iteklediğim uçurum mevsimi

sevgilim sen nalan ve muzaffersin

her gece altımı üstümü ıslatışım da bundan

öpüşürken zindan

öpüşürken kandil ikindisisin. Bu senin

ikinci ve meçhul sesin.

niçin hiç gofret yemedik ki? Anne! Anne!

plasentamızı nereye kaldırdın, nerede

birlikte babamı doğradığımız neşter?

bu evde ..ktiler oğlumu

bu evde onun gözyaşları

bu evin ne ..den hali

ne de bahçesinde

ebruli hanımeli ..NOT!

benim büyükbabam ne o faşist

fazlaca sorgu asimilasyon protokol

uzun uzun yaladılar dışorganlarımı

bekçi “gelmişini, geçmişini..” dedi

apartman aralarında ağladık

benim buzdolabım benim ütüm hiç olmadı

allah ile pavyona gitmeyi düşlemişimdir

ona L.S.D.’yi de içiren ilk benim

hiç olmadı

xx

annem duysa ölür

öğretmenim ben burayı terk ediyorum

heavy metal bir bebeğin osuruşu demektir

bunu da antrparantez belirteyim

makasjiletbalta

bazen yoruluyorum

en çok su içmeyi seviyorum

odamın adını ‘kabuk’ koydum

dün gece saat tam üç buçukta koydum

annem duysa ölür

hassas delikanlılar en çok mayıs ayında ölür

kediler en çok ne zaman ölür

ben en çok su içmeyi seviyorum

ben en çok su içerken ölürüm, annem duysa ölür

her gece altımı üstümü

*****

otos ve ephialtes

‘Yılanlarla bir sütuna bağlı oldukları halde bir baykuşun durmadan uluyarak ötmesini dinlemek zorundadırlar.’

bu lav içinde hangi düşün yorgunu, hangi yangının külü, hangi sorgunun sanığıyım ki... hezeyandı. fincanda regl içiyorduk.

hücreye uydun. ‘üç kişi daha öldürülmüş’ dedin.

lir yere düştü.

işim bitti mi kanyağım ateşe atılırdı.

plastik kedi, bibloların arasına girdi. ‘skinhead?’ diye sordum. teybe boş bir kaset koyup ses kaydını başlattıktan sonra, elinle tek bileğimdeki kelepçeyi gösterdin. uzanıp güle dokundum. lir yerden kalktı.

– seni seviyorum

bunu iki kez söyledin. üç kez duydum ben. o yağmurlu gecede mahir’i öğretmiştin. şehir gücüme gitmişti. bunları hatırlarım.

plastik kedi’nin yüzü ağlıyordu.

da sanki, bakkallar mum satmıyordu. ışık yoktu. sana birden ‘oblomov’ diye seslendim. “Oblomov, sen o orkestrada triangle çalan adamın ta kendisisin. evet, evet, herkesin çok merak ettiği, hüzünlü, mahcup adam. babası turşucu, haylaz dilsiz. sosyalizme inanan laço! kadın giysileri giyip yürüyüşlere gittiği için örgütten atılan lağımcı!’

bir gün EVe döndüğümüzde kediyi bıçaklanmış bulduk.

sen:

– ‘alper yarın gece bizde kalacak. pankartlar hazırlayacağız..’ dedin.

– ‘ben de çiçekleri sularım..’ diye yanıtladım. ‘vaktin kalırsa çok uzaklara bakarız.’

o, hiç gelmedi hücreye. bir gün EVe döndüğümüzde, bibloların arasında

bir ceren hayaleti gördük!

ölüsevici bir kar okşuyor saçlarımı her yaz

suyun kuyruğuna hicazlar örmekte ay ağaçları

sonra new orleans’ta iniyorum mukavva attan

her yanımda son ömrümün kristal günleri

hırpani ayyaşlıkları

*****

tarot

‘Görülecektir ki, Büyük Kozlardan hülasa edilmiş bir sathi anlamlar sayesinde oluşan kaçınılmaz telkin hali olmadıkça kehanet sanatı sadece suni ve keyfi yapılmış olur gibi geliyor bana en azından. Ancak, bir tarafa nurun sırları saklıyken öbür tarafta da hayalinkiler olduğu varittir.’

o geldi mi

bütün perdeleri örterdik. önce eşyanın üstünde dolaşır, sonra boş kuş kafesine girerdi. elleri yaralıydı, çenesinde çok uzun tek bir kıl vardı. görünce heyecanlanırdık, bunu hemen belirteyim. adı tarot! biber moru kaftanın altında astenik bir bedeni gizlerdi. gözleri mehk rengi, öyle ki, karşılıksız. duru diri.

bize masal anlatırdı, garip. kapı açık olurdu ve o, gecenin ileri zamanında yüzüne bir nem alarak, soylu bir konuk tavrıyla, apartmanının biçimsiz merdivenlerine çıkar, seslenirdi. bizden başkası duymazdı, leylak getirirdi. her ayın ilk pazarı. evde. yılların değişmez, katı kuralı bu. (kimse aşkı bağışlamamalı.)

karşılaşmamız lise çağlarına rastlıyor. yatakhanede buldum.

yıkanıyordum. su çok sıcaktı. sabun köpüğü gözümü ısırmıştı.

– kimsiniz, ne arıyorsunuz burada?

– seni seyrediyorum.

– ama..

– sus ve yıkanmanı sürdür. az vaktimiz kaldı. bunu bana söyleme! kuruladım tenimi. havluya büküldüm.

– gel, dedi, yanıma gel!

önüne durdum. uzanıp göbeğimi öptü. hoş.

– elleriniz?

– onları martılar yaptı!

– lütfen ağlamayın!

– sizin bir dostunuz olacaktı?

– dorian?

– evet, o? güzel dudaklı çocuk. hemen buraya çağır onu. az vaktimiz kaldı. ölüyüm. kanıtlayacağım size ve ardından yeniden gelebilmek üzere gideceğim. unutma, seslerim bozuluyor.

o geldi mi

bütün perdeleri örterdik. sonra bor kuş kafesine girerdi, önce eşyanın üstünde dolaşır.

bizim lisenin hademesiymiş. müdür onu tavşan almaya yollamış. sahilde bir yerdeymiş hayvanat dükkânı. sahibi aksi bir ihtiyarmış. tarot, martıların serbestçe dolaştığı dükkânın kapısını açıp –çıngırak elbette çalmış– içeri adım atmaz saldırmış kuşlar. hep ellerini gagalayıp hep ellerini yemişler. bundan söz ederken susardı. ardı sıra eklerdi: bana leylaklar getirin, ağrılarımı ancak onların yapraklarını yaralarıma değdirince dindirebiliyorum. herkese sayıklama. bir, düşe dalmışken.

uzunkara sevgilisini hatırlatırdık. o mahbub’u!

– ben, derdi, ayda bir kez olsa bile, sizin yanınızda, yakınınızda huzur buluyordum. bir define çıkartıyorum, bir haydut öldürüyorum. bir kuyuya düşüyor, bir tahta göz dikiyorum. oraları karanlık ve yalnız. orada, ellerimi kesmemi emrediyorlar. biliyorum, benim ellerimi ötelere götürecekler. ellerimi yeşil tüllere sarıp bataklıklara gömecekler. onlar şimdi hiç büyüyemeyecek. ölüme de tıpkı hayata olduğu gibi, karşı çıkamıyorum. korkunç sapmalar. işaretler, pragmalar. veyahut yanlış bir musiki. kayıtsızlıklar. cevher ile şiddetin aşina valsi.. bakın, size bu kere bir fal açacağım. kendi falım. ışıklar, dorian! mumları da yakın. yaklaşın prenslerim! hakikate yaklaşın! ve bir deste resimli kâğıt, yuvarlak masaya eklenirdi.

1. sihirbaz (the magician): kasıp kavurma gönüllüsü bir seks