*****

DOĞU YÜCEL

ÖLDÜĞÜNÜ GOOGLE’DAN ÖĞRENEN ADAM

VE DİĞER TUHAF HİKÂYELER

*****

Can Çağdaş

Öldüğünü Google’dan Öğrenen Adam ve Diğer Tuhaf Hikâyeler, Doğu Yücel

© 2019, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının

yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: 2019

Dizi editörü: Cem Alpan

Düzelti: Ebru Aydın

Mizanpaj: Emin Petek

Kapak tasarımı: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-4260-6

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

DOĞU YÜCEL

ÖLDÜĞÜNÜ GOOGLE’DAN ÖĞRENEN ADAM

VE DİĞER TUHAF HİKÂYELER

ÖYKÜ

*****

Doğu Yücel’in Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Kimdir Bu Mitat Karaman?, 2017

Düşler, Kâbuslar ve Gelecek Masalları, 2018

Hayalet Kitap, 2018

*****

DOĞU YÜCEL, 1977’de İstanbul’da doğdu. Çocukluk ve gençlik yılları İzmir’de geçti. 1995’te İzmir Amerikan Koleji’nden mezun oldu. 1997’de Gençlik Kitabevi Öykü Yarışması’nda, 1999’da Bilimkurgu Nostromo Kısa Öykü Yarışması’nda başarı ödülleri kazandı. Bu öykülerin de yer aldığı Düşler, Kâbuslar ve Gelecek Masalları isimli ilk öykü kitabı 2000’de yayımlandı. Aynı yıl Dokuz Eylül Üniversitesi İktisat Bölümü’nden mezun olan yazar daha sonra İstanbul Üniversitesi Radyo-TV Sinema Bölümü’nde yüksek lisans yaptı. 2002’de ise Hayalet Kitap isimli romanı yayımlandı. Taylan Biraderler’in yönettiği Okul (2004) ve Küçük Kıyamet (2006) filmlerinin senaryolarını yazdı. Yazarın ikinci romanı Varolmayanlar 2011’de raflardaki yerini aldı. 2014’te öykü kitabı Güneş Hırsızları’yla yazın yolculuğuna devam eden yazar Kar İzleri Örttü, Sanatçı Öyküler, Güçoburlar ve İstanbul 2099 gibi öykü seçkilerine katıldı. Çeşitli yerlerde yayımlanan sinema, müzik ve edebiyat yazılarıyla da tanınan yazar, 2017’de Kimdir Bu Mitat Karaman? isimli romanıyla okurların karşısına çıktı.

www.doguyucel.com

*****

İçindekiler

DÜŞ GİBİ

Öldüğünü Google’dan Öğrenen Adam

Denizler Altında

Terk Ettiler

Para Adam

GERÇEK GİBİ

Dr. Sanalaşk Veya Nasıl Kaygılanmayı Bırakıp Bomba Uzmanı Oldum?

Saat Gece 3’te

Karafatma

Aksak Ritim

Kusursuz Bir Ayrılık

GELECEK GİBİ

Yaktın Bizi Kasparov!!

Sakin Ol ve Algoritmaya Güven

Hayatımın Rolü

İstanbullu

Sonsöz

*****

Düş Gibi

*****

ÖLDÜĞÜNÜ GOOGLE’DAN ÖĞRENEN ADAM

“Yaşam zevk vericidir. Ölümse huzur dolu.

Dert olan geçiştir.”1

Isaac Asimov

Öldüğümü Google’dan öğrendim. Evet, doğru okudunuz, öldüğümü, yaşayan bir organizma iken cesede dönüştüğümü, dünyada olduğumu düşünürken aslında çoktan tahtalıköyü boyladığımı, bildiğiniz internetten öğrendim.

Kulağa eğlenceli gelmiş olabilir, gelmesin! Son derece sarsıcı, hatta aşağılayıcı bir histi.

Aslında bu, bilgisayar ekranından kendimle ilgili aldığım ilk kötü haber sayılmaz. Üniversiteyi kazanamadığımı ÖSYM’nin sitesinden, hoşlandığım kızın adımı bile bilmediğini Facebook’tan, çok sevdiğim öğretmenimin tutuklandığını Twitter’dan, en yakın arkadaşımın işyerinde ayağımı kaydırmaya çalıştığını LinkedIn’den, işten çıkarıldığımı e-posta kutumdan, arabamın çalındığını WhatsApp’tan, karımın beni aldattığını Instagram’dan öğrenmiştim. Farkındayım, bu sonuncusunu açmak gerekiyor biraz. Bir akşam rasgele mekân fotoğraflarına bakıyordum, aniden bir fotoğrafın arka planında karımı en yakın arkadaşımla –evet, o LinkedIn’de maskesi düşen eleman– oldukça samimi bir halde gördüm.

Düşünüyorum da öldüğümü Google’dan öğrendiğimde hissettiklerim tam da bu Instagram olayında yaşadığım aldatılma hissine benziyordu. Sadece bu defa karım ve en yakın arkadaşım değil, vücudum ve aklım beni aldatmıştı. Hayatımı kaybettiğimi bana hissettirmemişti namussuzlar!

İnsan buna hayıflanmaz mı şimdi?! Biliyorum, hayattayken en büyük korkumuz hayatın bir gün sona ereceği gerçeğidir ama yine de herkes, en derininde ölümüne şahit olmak ister. Son nefesimizi verirken dudaklarımıza değen rüzgârı hissetmeyi, bitiş çizgisindeki kalp atışımıza kulak vermeyi, dünyaya son bir bakış atmayı, bu asla tekrarlanmayacak tek, eşsiz ve nihai anların tümünü tecrübe etmeyi illaki isteriz. Sizi bilmem ama ben bu anları kaçırmak istemezdim. Nerden baksanız haksızlık bu. Düşünsenize onca yıl hayata tutundum, hayat cümlemin öznesi oldum, cümlenin sonunda noktanın atılmasından mahrum kaldım.

En azından hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçseydi be! En çok buna kızdım. Son kez sevdiklerimi görsem, güzel hatıralarımı yad etsem fena mı olurdu? Ne günahım vardı ki, bir film şeridi bile bana çok görüldü? Gerçi artık gözlerimiz öyle alıştığı için film şeridi gibi soldan sağa değil de Instagram akışı gibi yukarıdan aşağı geçerdi herhalde ama ne fark eder, ona da varım!

Ah tamam, tamam, biliyorum, bunun için artık çok geç. Hepsini kaçırdım, hayattaki birçok önemli ânı kaçırdığım gibi o büyük finali de kaçırdım!

* * *

Doğrusu bu ölüm kalım geçişini nasıl idrak edemedim, bilmiyorum. Birkaç saat öncesine kadar her şey her zamanki gibiydi.

Hiç ölmemişim gibi sabah 08.00’de kalktım, evden çıktım, minibüse binip işe gittim.

Minibüste orada yokmuşum gibi orama burama dirsek atan, ayağımı çiğneyen yolcuları şimdi hatırlıyorum. Karşıdan karşıya geçerken de arabalar yol vermemişti. Zar zor atmıştım kendimi karşıya. Açılır kapanır kapının açılmaması gibi diğer aksilikler de beni mevcut durumuma uyandırmadı. Şirkete girdiğimde kimsenin selam vermemesi, günaydın bile dememesi de hiç tuhaf gelmedi.

Masama geçer geçmez mouse’u kımıldatıp bilgisayarımı açtım, şifremi girdim, e-posta kutumda acil yanıtlanması gereken bir e-posta veya verilen yeni bir görev görmeyince internet tarayıcısına tıkladım. Google’a girdim ve adımı arattım. Her sabah yaparım bunu. Ünlü biri miyim? Değilim. Alakam yok. Fakat bundan on yıl önce çıkan bir kitabım var. Parayla kitap basan bir yayınevinden yayımlatmıştım, tam 500 adet. Yayınevinin sunduğu ekstra hizmetlere de ödeme yapmıştım. Bu hizmetler gereği kimsenin okumadığı birkaç internet sitesinde röportajım çıkmıştı. Böylece yeni tanıştığım biri Google’da adımı aratırsa karşısına afili bir fotoğrafım ve röportajım çıkıyordu. Bu da iş başvurularında ya da flörtlerde avantaj sağlıyordu bana. Ama benim kendimi her sabah Google’lamamın sebebi yıllar önce çıkan röportajıma tekrar bakmak değildi elbette. Belki, diyordum, yıllar sonra birileri kitabımı keşfetmiştir, hakkında bir yazı yazmıştır, ama öyle sıradan bir gazeteci de değil, hani kanaat önderi ya da, influencer diyorlar ya, öyle bir tip, cümle sonlarında enter’a basanlardan biri yani... İşte o yazıyla hayatım değişir diye umut ediyordum.

Hemen küçümsemeyin beni. Eskiden de her gün posta kutumuza bakmaz mıydık, içinden hayatınızı değiştiren bir mektup çıkar ümidiyle. Bir okuldan burs, bir akrabadan miras, bir işyerinden kabul, bir platonikten işaret, ne olursa artık. Şimdi de aynı amaçla mesaj kutumuzu tarıyor, filtrelenen mesajlara bakıyor, kendimizi Google’luyoruz.

Ha Google’ladım da ne oldu... Hayatımı değiştirecek bir şey çıkar ümidiyle baktım, hayatımın sona erdiğini öğrendim!

“Motokurye can aldı! Eren Candemir isimli vatandaş talihsiz kazada yaşamını yitirdi.”

Tamam, motokuryenin çarptığını hatırlıyorum da öyle sert çarpmamıştı ki. Düştüm, dizimden yaralandım, hepsi bu. Yani ben öyle hatırlıyorum. Meğer çarpmanın etkisiyle kafa üstü kaldırımın köşesine çakılmışım. Haberde iki de fotoğraf var. Birinde yüzüstü yerde yatıyorum. Kafamın etrafında kan gölü. Ayaklarımın dibinde pizza kartonu, elimin orada kola şişesi ve ortalığa saçılmış ketçap poşetleri.

Ne garip, hayat cümlen durduk yere konan bir noktayla dan diye bitebiliyor. Evet, dan diye.

Diğer fotoğrafta ise motokurye görünüyor, kaskını çıkarmış. Resim altı yazısında, “Bir anda karşıma çıktı, görmedim bile,” dediği belirtilmiş. Asıl ben görmedim! Bak fena kuruldum bu herife şimdi. Hem suçlu hem güçlü.

Peki ya o andan sonrası? Nasıl açıklayabiliriz eve gittiğimi, televizyon seyredip yattığımı, sonra da hiçbir şey olmamış gibi uyanıp işe gittiğimi? Nasıl oldu da ebedî uykumdan erken uyanıp hayata devam ettim? Yoksa bir tür uyurgezer miyim ben? Üzerimdeki uyku sersemliğinin sebebi bu mu? Belki de alışkanlıktandır, hani tatilde alarm kurmasanız da aynı saatte uyanırsınız ya, onun gibi bir şey. N’apayım aklıma başka bir açıklama gelmiyor! Biliyorum, filmlerde olur buna benzer durumlar, hayalet olarak devam ederler ama onların hayatta yarım kalmış bir hesapları vardır, benim yok ki öyle kapanmamış bir hesabım. Geçen ayın kirasını ödememiştim ama bu sayılmaz herhalde.

Biri yanıtlasın lütfen: Vücudum morgda bir ceset torbasının içindeyken ben nasıl oluyor da hâlâ buradayım?!

Demek ki, öldüm ama tam ölmedim.

Tabii ya! Kum saatinde öyle olur bazen, üstteki haznede birkaç kum tanesinin tutunduğunu görürsünüz. Cama yapışmış gibidirler. Biraz sarstığınızda düşerler ancak. Benimki de o hesap. Yaşama tutunan birkaç kum tanem var demek ki.

Zaten hayat denen bilmece için yapılan en gerçeğe yakın tasvirin kum saati olduğunu düşünmüşümdür hep. Varlığımız bir avuç kum tanesi. Her geçen saniye eksiliyoruz. Hatıralarımız, rutinlerimiz, attığımız adımlar, yaptıklarımız, hepsi aşağıda birikiyor. En başta herkeste eşit oranda kum var ve kumların dökülme hızı da aynı. Fakat o hız hastalıklar, hava kirliliği, küresel ısınma, organik olmayan yiyecekler falan eklenince kişiden kişiye değişmeye başlıyor, bir bakıyorsunuz kum saatinin dar boğazı genişliyor ve kumların akışı hızlanıyor. Bir de benim gibi vakalar var; bir motosiklet ya da başka bir şey, çat diye kırıyor o boğazı. Evet, çat diye.

İşte ben ekran başında, varlığımın son kırıntılarıyla bunları düşünüyordum ki ofiste bir hareketlenme oldu: İş arkadaşlarım öldüğümü öğrendiler. Neyse ki masama geldiklerinde bilgisayarımın ekran koruyucusu devreye girip monitörü karartmıştı. Yoksa bilgisayarımda benim ölüm haberimi gördüklerinde yaşayacakları şoku düşünemiyorum, herhalde oracıkta bayılırlardı.

Öyle kendini kaybeden, fenalık geçirenler falan olmadı. Ama gerçekten üzüldüler. Bana günaydını çok görenler şimdi arkamdan ağlıyorlar. Yanlış anlamayın, samimiyetsiz veya ikiyüzlü olduklarını falan düşünmüyorum. Çevremizde gerçekleşen ölümler insanların içinde sakladığı kişisel acılarını su yüzüne çıkarır, aslında kendilerine ağlarlar. Yalnız bakar mısınız, nasıl da felsefe yapıyorum. Kafam artık farklı çalışıyor sanki, yaşayanların dar perspektifinin tersine kuş bakışı değerlendiriyorum meseleleri, tüm kişisel değişkenleri görebiliyorum böylece. Öte dünyadakilere özgü empati yeteneği insanlarla gerçek bir bağ kurmamı sağlıyor, adeta içlerine girip en sakat düşüncelerini, en sinsi suçlarını, en gizli günahlarını görebiliyorum ama tüm çirkinliklerinin altında yatan nedenleri de özümsediğimden objektif ve dürüst bir tahlile varabiliyorum.

Ölünce erdim mi yoksa?

* * *

Ölü olduğumu idrak etmemin, farklı bir biçimde var olmaya devam ettiğim konusunda bilinç kazanmamın talihsiz bir yan etkisi oldu: Hareket kabiliyetimi yitirdim. Hayattaki rutinlerini otomatikman gerçekleştiren eski halimden eser kalmadı. Artık mouse’u kımıldatıp internete girmek gibi basit hareketleri yapamıyorum. Belki zamanla öğrenirim diyeceğim ama insan kısmen ölü olunca zaman da farklı akıyor. Sahneden sahneye atlayan sıçramalı bir kurgunun içinde oradan oraya salınıp duruyorsun.

Evde buluyorum kendimi. Annemler cenazede yakaya iliştirilecek fotoğrafın dizaynını tartışıyorlar. Şu konuya takılmışlar: Fotoğrafın altında “1980-2018” diye mi yazılsın, yoksa “1980-∞” diye mi? Annem hıçkırıklara boğuluyor önce. Sonra kendini toparlıyor ve, “Sonsuzluk işareti abartılı olur,” diyor. Yapma anne! Niye abartılı olsun ki? Sonuçta bir kitabım var mı var. Hayatta bir iz bıraktım mı bıraktım. Tamam hiç satmamış olabilir, 200 tanesini dağıttım, 300 tanesi hâlâ bazanın altında ama olsun, şunun şurasında ben de bir yazar sayılırım.

Hem sadece ünlülere mi mahsus sonsuzluk işareti?

Dahası, teknik açıdan o işareti hak ediyorum. Hâlâ hayattayım. En azından varlığım devam ediyor. Belki kim bilir, hakikaten bu böyle sonsuza kadar devam edecek. Belki de o son kum taneleri yapıştılar oraya, sonsuza kadar tutunacaklar...

Akıllı kardeşim güzel bir öneride bulunuyor, “2018’ in 8’i sonsuz işareti olabilir,” diyor. 201∞ gibi.

Neden olmasın! Hiç yoktan iyidir. Destekliyorum bu fikri. Babamdan ümitliyim, o da desteklerse olur bu iş... Hadi baba.

Ah! Annemin aklına yatmadı. Yapıştırdılar 2018’i. Aşkolsun!

Sonra fotoğraf seçeneklerine baktılar. Annem gözyaşlarını silip, “Bu olsun,” dedi. Hayır anne o olamaz! Gerçekten inanamıyorum. Baba, bir şey desene. Beş yıl önce ofiste çekilmiş bir fotoğrafım. Kötü görünen tarafımdan, yani sağımdan çekilmiş. Hiç sevmediğim ofisimdeyim, arkamda bulanık olarak o hain arkadaşım var (anladınız kim olduğunu!) ve berbat görünüyorum. Lanet olasıca bir “kötü saç günü”.

“Bunu bir de büyütelim, çerçeveletelim,” diyor annem, yetinmiyor adeta, “Face’e de bunu koyun olur mu çocuğum?”

Gel de çıldırıp etrafa dehşet saçan bir hayalete dönüşme! Ampulleri patlatasım, mutfaktaki tabakları fırlatasım var. Hayır, bu çok klişe olur. Hayat boyu düz bir adam oldum, bu öte dünyada biraz yaratıcı olayım bari. Mesela... perdeleri kornişlerden çıkarabilirim. Yorganları nevresimlerden ayıklayabilirim. Bulaşık makinesindeki bardakları ters çevirebilirim. Yapayım bunları da görsünler kötü fotoğraf seçimiyle beni nasıl kızdırdıklarını!

Ama arkadaş, gerçekten nasıl delirmeyeyim? Düşünsenize, sonsuza kadar bu fotoğrafla anılacağım. Hayır, tam ölmüş olsam neyse, haberim bile olmaz ama işte yaşıyorum da bir şekilde. Sonsuza kadar sürekli karşıma çıkacak aynı berbat fotoğraf!

Genç öldüm ve ne cesedim yakışıklı ne de fotoğrafım!

Az da like gelir böyle.

Of ne salakça ölümlü dertleri bunlar, hiç yakışıyor mu bir ölmeyene. Hani ölünce ermiştim? Bu bir yalan tabii. İnsan yaşarken de ölürken de aynı. Hâlâ affetmediklerim var. Aldatan karım, arkadaşım, sonra şu trafik canavarı motokurye. Onları nasıl affedebilirim...

* * *

Mezarlıktayız. Bu yeni zaman kurgusunun cenaze namazı faslını atlamasına sevindim. Hiç aklıma yatmıyor o merasim. Gömülme kısmı ise mantıklı. Topraktan geldik toprağa gideceğiz. Gerçi evrim denizden geldiğimizi söyler ama olsun, toprağa karışmak güzel bir fikir. Bazı dinlerde tabutla gömüyorlar, toprağın altında lahit adı altında odaları oluyor, hiç bana göre değil. Toprakla aramda tek engel incecik bir kefen olsun yeter.

Şöyle bir yoklama çekiyorum, kim gelmiş, kim gelmemiş... Neyse ki, karım, yani eski karım gelmemiş. Onun timsah gözyaşları sinirimi zıplatırdı durduk yere. İş arkadaşlarım gelmiş, kum saati fiziğiyle dikkat çeken sekreter dahil. Kesin işten kaytarmak için gelmişlerdir ama benim için mahsuru yok, gelsinler. Sonra ahalide bir yabancı görüyorum. Gözüm onu bir yerden ısırıyor ama nereden? Kim o? Birden gözümün önünden şimşek gibi bir görüntü geçiyor: Arkasında sepetiyle bir motosiklet. Bu o, bana çarpan motokurye! Bak sen şu yüzsüze.

Yalnız o sıradan bir motokurye değil! Hatırladım şimdi. O, benim çağırdığım pizzacı. Sipariş verirken pizzaya kolayı ekletmemiştim, bakkaldan 4 lira daha ucuza gelir diye. Bir koşu bakkala gittim, sıra vardı bakkalda, dönüşte ya pizzacı benden önce gelirse diye telaşlanıp sağıma soluma bakmadan depara kalktım. Sonrası malum, acı bir fren sesi ve ...

Şimdi nasıl kızayım bu gariban gence.

Ferahladım. Ölümümden sadece ben sorumluyum. Salakça bir ölüm olduğu doğru, ne var ki pişman değilim. Sonumu getiren bizzat bendim, başkası değil. En azından hayat hikâyemin son cümlesinde özne hâlâ benim.

Tabutumdan çıkarmışlar beni. Kenara koymuşlar. Fırındaki un çuvalı gibi duruyorum. Sonra birkaç kişi güçlerini birleştirip kaldırıyor. Karga tulumba taşıyorlar bir zamanlar beni taşıyan bedeni.

İndiriyorlar bedenimi kazdıkları çukura. Mezar değil, çukur dedim çünkü filmlerdeki gibi düzgün dikdörtgen bir mezara hiç benzemiyor, yamru yumru kazmışlar. Kuş bakışı gördüğüm için daha iyi fark ediyorum. Mezarım sekize benziyor. Toprağa dev bir kum saatini batırıp çıkarmışlar gibi.

Dua başlıyor.

Avuçlarını açıp fısıldıyorlar.

Motokurye ön saflarda. Hayatta kapamadığım hesap, beni hâlâ dünyada tutan şey ücretini ödemediğim pizza olabilir mi? Değil tabii, ona duyduğum haksız öfkeydi kapanmamış hesabım, o da kapandı gitti...

Derken o da ne, bir sarsıntı. Toprak altımdan kayıyor sanki. Altım neresi oluyor ki? Boyut mu kaldı burada?

Acaba diyorum, mezarımda ufak bir toprak kayması mı yaşanıyor? Hayır, böyle bir şey değil bu. Sonra bir ses işitiyorum. Nasıl desem, toprağa işerken çıkan ses gibi. Sadece çok sessizken duyabileceğin küçük bir ses. Tıkalı tuzluktan birkaç tuz tanesinin çorbaya düşmesi gibi. Yoksa üstüme toprak mı atıyorlar? Üstüm derken? Bakıyorum, hiçbir şey attıkları yok. Dua devam ediyor zaten. Avuçlar gökyüzüne bakıyor, başlar toprağa. Hoca mikrofondan duanın son kısmını okuyor.

Motokuryeyi affettim diye oldu bu herhalde. Hesap kapandı, gidiyorum. Affetmesem mi acaba? O da önüne baksaymış kardeşim!

Yok, hiç rol yapamıyorum.

Uyku bastırdı zaten. Ağzım olsa onu yırtarcasına esnerim, o derece. Uyku haline çekiliyorum. Dalmadan önce bilincin kavradığı son rüya görüntüleri geçiyor gözlerimin önünden: Kum saati şeklindeki mezarım, 8 rakamı, sonsuzluk işareti ∞, Google’ın küçük g’si sihirbazların demir halkaları gibi birbirlerinin içine girip çıkıyor.

Yine o tuhaf sarsıntı. Hani deprem mi oldu diye uyanırsın ya, öyle bir his. Uyanmıyorum ama, uykuya teslim ediyorum kendimi. Ve o ses...

Tamam, tanıdım şimdi bu sesi.

Bir kum tanesi kum tepesine düşer ya...

Buraya kad.

2019

1. Isaac Asimov, Hedef Beyin, çev. Gönül Suveren, Altın Kitaplar, İstanbul, 1988.

*****

DENİZLER ALTINDA

“Denizin yüzeyinde hâlâ adaletsiz yasalar
hüküm sürüyor olabilir, insanlar orada savaşıyor,
birbirini yiyor ve toprağın tüm kötülüklerini
taşıyor olabilir; fakat yüzeyden otuz adım aşağı
indiğinizde o zorbaların hepsinin dermanı tükenir,
hükümleri kalmaz ve tüm güçlerini kaybederler.”2

Jules Verne

Baştan uyarayım, az sonra okuyacaklarınıza inanmakta zorluk çekeceksiniz. İtiraf etmek gerekirse başımdan geçen bu olaylara bazen ben bile inanamıyorum. Kendime de güvenmiyorum, hafızamda kalan o bulanık fotoğraflara da.

Peki benim bile bu hikâyeye inancım böylesine zayıfken sizden bana inanmanızı beklemem ne kadar doğru? İşin aslı, bu umurumda bile değil. İnanıp inanmamak size kalmış. Neticede bu hikâyeyi size, insanlığa anlatmakla görevlendirildim ve elimden geleni yapacağım.

Başımdan geçenleri hayalinizde hakkıyla canlandırabilmeniz, hikâyedeki karakterlere ve diğer unsurlara hâkim olabilmeniz için tarihte biraz geri gitmemiz ve benim denizle geçmişime dalmamız gerekiyor. Oraya daldığımızda da karşımıza kendine has ihtişamıyla 80’ler çıkar, çocukluğumun geçtiği yıllar.

Denizle aslında siyah beyaz televizyonumuz vasıtasıyla tanıştım. Daha ayaklarımı suya sokmamıştım ki her hafta Atlantis’ten Gelen Adam isimli dizi sayesinde denizin derinliklerinde yüzüyor gibiydim. Çeşme’de, İzmir’in bu tatlı tatil beldesinde (o zamanlar henüz sosyete tarafından keşfedilmemişti) gerçek denizle tanışma vaktim geldiğinde televizyonda gördüğüm balıkadamdan etkilenerek yüzmeyi çok kısa sürede öğrendim. Artık denizden çıkmak bilmiyordum. Yeterince suda kalırsam, parmaklarımın arasında, Atlantisli Adam’da olduğu gibi perdeler açılacağını, benim de onun gibi suyun altında hızla yüzebileceğimi hayal ediyordum.

Annem benim denize âşık olduğumu söylerdi hep. Arkadaşlarım donarak, çeneleri takırdayarak birer birer sudan çıkarken ben hâlâ denizde yüzüyor olurdum. Gelgelelim bir televizyon dizisiyle başlayan aşkım bir sinema filmiyle sona erdi. Filmin adı Denizin Dişleri’ydi. Tabii böyle deyince hangi film olduğunu anlayamadınız. Steven Spielberg’in Jaws’ı Türkiye’de Denizin Dişleri adıyla vizyona girmişti. Filmde 18 yaş sınırı vardı. Bir yolunu bulup sinema salonuna kaçak girmiştim. Sonra da yasalara uymamanın cezasını fazlasıyla çektim: Artık denizden korkuyordum. Aşk, fobiye dönüşmüştü. Ne zaman derinlere açılsam gaipten John Williams’ın iki notadan ibaret o dehşetengiz müziğini duyuyordum. Denizin dişleri dipten yaklaşıyordu. Dın dın dın dın dın dın...

Korkum boşunaydı. Köpekbalıkları Çeşme’ye saldırmadı ama daha korkuncu saldırdı. İnsan yapımı canavarlardı bunlar: beach club’lar. Beyaz şezlong ordusu ağızlarını açarak kıyılara yanaştı, plaj şemsiyeleri birer birer saplandı koylarımıza. Ücret ödemeden ve bu işletmelerde yankılanan berbat müzikleri duymadan denizin keyfini çıkarmamız pek mümkün değildi artık. Halka ait koylara haraç vererek giriyorduk resmen. Bu beach club ablukası yüzünden bir süre sonra denize küstüm, eve kapandım ve güneş tepedeyken yazlık ortamında başka da bir şey yapılamayacağından kendimi kitap okumaya ve dizi izlemeye verdim.

Bu dönemde altyazı çevirmenleri benim dizi açlığıma karşılık verememeye başladı. Ben de kolları sıvayıp çevirmenliğe başladım. DivXPlanet’ta görmüş olabilirsiniz; psikopat_piskopos66, evet o benim. Zaman içinde çevirilerimle öne çıktım ve sonunda kendimi profesyonel çevirmen olarak buldum.

İnanması güç ama Lara’yla bu çeviriler sayesinde tanıştım. Film başlamadan önce eklediğim “İyi seyirler arkadaşlar” notuma geri dönen ilk (ve son) kişiydi. Çevirilerimi ve eklediğim dipnotları çok seviyormuş, beğenisini ifade eden bir e-posta attı. Zaten sanatsal emeği takdir eden sadece kadınlar kaldı. Sapyoseksüel diye güncel bir terim var, fiziksel görünüşten ziyade zekâyı seksi bulanlar için kullanılıyor. İlginç bir istatistik: Böyle çok kadın gördüm ama tek bir erkekle karşılaşmadım. Erkekler zekâsını önemsemedikleri güzel kadınlarla çiftleşmeye devam edip insan beyninin evrimini frenlemeye devam etsinler, kahraman kadınlar sayesinde insan zekâsı ilerleme kat edebiliyor.

İşte Lara da o kahraman kadınlardan biriydi. İsmi su perisi anlamına geliyormuş. Ebeveynleri öngörülüymüş çünkü gerçekten bir su perisi gibiydi. Fantastik bir çizgi romandan çıkmış gibi güzelliğinin yanı sıra tavırları, gülümsemesi ve ses tonu da düşsel bir eda taşıyordu.

Lara’yla yazın tanıştığımdan flörtün seviye atlayıp ilişkiye dönüşebilmesi için tek şansımın içinde deniz, güneş ve kumun olduğu bir tatil olduğunu biliyordum. Bu yüzden deniz fobim hiç yokmuş gibi davranıp tam teşekküllü bir Çeşme tatili ayarladım. Gündüz en pahalısından beach club’a giderek planı uygulamaya koydum. Giriş ücreti, üç kalın kitap fiyatına (her şeyi kitap birimiyle düşünürdüm o zamanlar) mal oldu. Şikâyetçi değildim. Herkesin mayo defilesindeymiş gibi davranması dışında beach club fena değildi. Müziği katlanılabilir, kumsalı temiz, denizi pırıl pırıldı.

Lara yanımdayken denizden zerre korkmadım. Atlantis’ten Gelen Kadın’ın gözleri, Jaws’ın dişlerini unutturmuştu.

Lara sadece güzelliğiyle değil zekâsıyla da büyülemişti beni. Felsefe ve edebiyat donanımı belli oluyordu. Kaç kişi plajda Hannah Arendt okur?! Ya da yanıma aldığım Cthulhu’nun Çağrısı’na bakıp “Cthulhu mitosu aslında Lovecraft’in yalnızlığı olabilir mi?” diye kim sorabilir? Hayat sürprizlerle dolu gerçekten. Kim derdi ki hayalimdeki kadını Facebook, Instagram veya Snapchat’ te ararken DivXPlanet’ta bulacağımı.

Çok sıcak bir gündü. Kumsalda flörtü bir sonraki adıma taşıyamadım, iki arkadaş gibiydik. Güneşin altında yeterince piştikten sonra denize girdik. Çocukken oynadığımız suyun altında konuşma oyununu oynadık. Bu konuda çok iyiyimdir. Ne dese anladım. Güldü. “İyi bir çevirmen olduğun sualtında da anlaşılıyor,” dedi ve işaret parmağını “gel” anlamında oynatarak bir periskop gibi dibe indi. Ben de peşinden daldım...

İlk öpüşmemiz suyun altında gerçekleşti. İkincisi ve üçüncüsü de. Sonra saymayı bıraktım.

Size de olur mu bilmiyorum, ne zaman güzel vakit geçirsem, neşeyle dolup taşsam bir anda mutsuzluk çöker, aklıma benim kadar şanslı olmayanlar gelir. Yaşadığım hazzın orta yerinde başka bir yerde acı çekenleri, umutsuzlukla veya açlıkla kıvrananları, hayatı doya doya yaşarken çaresizlikle ölüme boyun eğenleri hatırlar, mahcubiyetle karışık bir üzüntüye kapılırım.

İşte bu duygu geçişini Lara’yla aynı anda yaşadık. Etrafımızdaki aşırı neşeli ortam, benimle birlikte Lara’yı da rahatsız etti. Ufka doğru baktı ve, “Biz burada böyleyken, sadece birkaç kilometre açıkta onlar...” dedi. Onlar derken kimleri kastettiğini yüksek sesle dile getiremedi ama o dönem Çeşme’den Sakız Adası’na geçmeye çalışırken Ege Denizi’nde boğulan göçmenleri kastettiğini anlamıştım. Batan ucuz botlarla, sahte can yelekleriyle denizin dibini boylayan Suriyeliler vardı Lara’nın o üç noktasında. Ve ben o noktaların arasında bir yerde Lara’ya âşık olmuştum.

Şezlonglarımızdan usulca kalktık, pılımızı pırtımızı toplayıp hedonistler plajından ayrıldık. Henüz gerçek manada tanışmamızın üstünden çok geçmemişti ama hareketlerimizde ancak telepatiyle açıklanabilecek bir uyum vardı.

Issız bir koya attık kendimizi. Sığ ve dar bir koydu. Dev bir havuzu andırıyordu. İki palmiyenin arasına oturduk. Güneşi orada batırırken yanımızdaki Jägermeister şişesini açtık. Küçük plastik bardaklarda shot atmaya başladık.

Şişenin dibini gördüğümüzde karanlık çökmüştü. Başımız dönüyordu. Uzandık ve hiç konuşmadan gökyüzüne saçılan yıldızları izledik. Kozmik okyanusun fener balıkları, Çeşme’deki bu küçük koyun kubbesine saçılmıştı. O ışıklı noktaların aralarında hilal şeklindeki ay dikkatimi çekti, aslında hepsinden küçüktü ama büyük bir özgüvenle bir grup yıldızı paranteze almayı başarmıştı.

Sonra Lara dikeldi, denize baktı. Orada başka bir ışık cümbüşü bizi bekliyordu.

“Baksana, yakamoz!” dedi, denizde ateşböcekleri gibi yanıp sönen ışıkları gösterdi. “Ay ışığı ne güzel vuruyor denize,” diye ekledi, yakamozun sebebini açıklarcasına.

Ambiyansın romantik dozu arttıkça artıyordu. Ama tabii erkek milleti olarak bu romantizmi bozup artistlik yapacağımız an da gelip çatmıştı. “Yakamoz aslında sanıldığı gibi ay ışığıyla oluşan bir doğa olayı değil. Dalgaların kinetik enerjisiyle parıldayan tek hücreli, küçük deniz canlılarına denir,” dedim. Aferin bana!

Lara manidar bir ifadeyle gülümsedi.

“Çok bilmiş bey, o zaman bunu bana kanıtlamaya ne dersin?”

“Nasıl yani?”

Ayağa kalktı, elimden tuttu ve çekti. Denize doğru sürükleyecekti beni!

“Bakalım gerçekten deniz canlıları var mı orada...”

Güldüm ve tüm ağırlığımı zemine vererek oradan kalkmaya niyetimin olmadığını belli ettim. Düşünsenize, gece vakti deniz. En büyük korkum. Etrafta ışık namına yıldızlar, yakamoz canlıları ve ay dışında bir şey yok. O da hilal, dolunay bile değil.

Deniz orada karanlığın ortasında, içine adım atanları yutacak dev bir kara delik gibi duruyordu.

“Ne oldu korktun mu?” dedi güzel kız.

Ne diyebilirdim ki? Aşk filmi gibi geçen günü yiğitliğime gölge düşürerek sonlandıracak değildim. Yanımdaki Jägermeister şişesinin dibinde kalanları mideye indirip Lara’nın elinden tuttum. Ve karanlık suya doğru yürüdük.

Dizimize kadar suya girdik. Suyu elimle çalkaladım ve o tek hücreli deniz canlılarının nasıl ışıldadığını gösterdim. Avucumda ışıldamaya devam eden planktonlarla bir sihirbaz gibiydim. Su perisi, “Kazandın,” diyerek dudaklarıma uzanırken beni haksız çıkarmayan mikroskobik canlılara içimden teşekkür ediyordum.

Biraz daha yürüdük, su belimize geliyordu. Gözlerimin önüne serilen manzara o kadar güzeldi ki korkumdan eser kalmamıştı: O gece gökyüzünde yıldızlar, denizde yakamozlar ve Lara’nın gözlerinde ateşböcekleri yüzüyordu.

Kanımdaki alkolün de verdiği güçle Lara’yı kucağıma aldım, yıldızlara bakarak onu etrafımda döndürdüm. Sarhoş çığlıklarımız koyda yankılandı.

Sonra onu bıraktım. Lara ışıldayan gözleriyle bana baktı, ıslak saçlarımı düzeltti. Usulca kulağıma yaklaştı ve fısıldadı:

“Sevişmeliyiz.”

Şaşırmıştım, “Burada mı?” dedim.

“Neden olmasın?” dedi.

Panikledim tabii, saklayacak halim yok; ya biri görürse, ya bir balık pipimi koparıp kaçarsa, ya çuvallarsam... Malum soğuk suyun vücut derisine yaptıkları!.. demeye kalmadan öpüşmeye başladık. Lara bikinisinin önce üstünü dalgalara emanet etti. Sonra da altını akıntıya bıraktı.

Bir denizkızı görmüş gibi paralize oldum. Tedirgin ve hareketsiz halim karşısında iş başa düştü dercesine gülerek şort mayomu indirdi. Sonra sudan yatağımızda sevişmeye başladık.

Suyun içinde iki kara hayvanı aşkın dalgalarında yüzüp şehvetin girdabına kapıldı o gece. Erotik olduğu kadar ruhani de bir deneyimdi bu. Bilincimiz ve ruhumuz vücudumuzu terk etti sanki. Gözlerimize yansıyan yıldızlar, kanımızda akan alkol, birbirine karışan vücut sıvıları, dalga seslerine eşlik eden inlemelerimiz, koyda yankılanan zevk çığlıkları ve sonunda özgürlüklerine kavuşan spermlerim... Bir şarkıda tasvir edildiği gibi, “doğmayacak milyonlarca çocuğum” denize karışmıştı.

Söylememe bile gerek yok, daha iyisini yaşamadım. Hayatımın en büyüleyici orgazmı zihnimi kuşatmıştı. Lara da aynı durumdaydı. Bir su balerininin zarafetiyle sırtüstü uzandı denize. Ben de onun gibi kendimi denize bıraktım. Kulaklarımız suyun altındaydı, birlikte dünyayı sessize almıştık.

Akıntı ikimizi de yavaşça derinlere sürükledi. Sırtımda akıp giden denizin minik dokunuşlarıyla gökteki yıldızları seyre daldım. Masumiyet Müzesi romanının Türkçesi problemli ama akılda kalıcı o meşhur başlangıç cümlesi geldi aklıma. Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Hayatımın en mutlu ânıydı ve Orhan Pamuk’un tersine ben bunu o anda, bizzat o ânın içindeyken biliyordum. Fakat bunu bilsem de o mutluluğu koruyamazdım. Çünkü engellemeye hiçbir insanın gücünün yetemeyeceği, dehşetengiz olaylar beni bekliyordu.

Birdenbire dibe çekildiğimi fark ettim. Önce Lara’ nın şaka yaptığını düşündüm, klasik dipten çekip batırma şakası. Fakat birkaç saniye sonra bunda fazla iyi olduğunu fark ettim; hiçbir kadın veya erkek, paletli bir dalgıç bile olsa, bu kadar güçlü olamaz, böyle bir kuvvetle bir insanı dibe çekemezdi. Bir şey, bir güç resmen beni belimden kavramış, aşağılara doğru sırtüstü vaziyette sürüklüyordu.

Sürüklendiğim dipten suyun üzerine baktığımda hilal şeklindeki ayı görebiliyordum ama bir süre sonra o da uzaklardaki silik bir virgüle dönüştü. Su giderek karardı, göz gözü görmez oldu. Basıncın kafamı zorladığı anda kulağımı, ağzımı ve burnumu yumuşak bir dokunun kavradığını hissettim. Bir vatoz balığıydı bu. Kuyruğundan tanıdım onu. Vantuz gibi yapışmıştı yüzüme. Ama ne beni zehirliyor ne de elektriğiyle çarpıyordu, tam tersine bana yardımcı oluyor, nasıl yapıyorsa basınçtan kafamın patlamasını engelliyor, ayrıca suyun altında nefes almamı sağlıyordu.

Bir süre daha dibe çekildikten sonra ortamın yavaş yavaş aydınlandığını fark ettim. Bu kaynağı belirsiz ışıkla birlikte belimden beni tutan şeyin bir ahtapot olduğunu gördüm. Sonunda belime sarılan sekiz kollu canlı beni kıvrak bir hareketle ters çevirdi ve dipteki görüntüyle karşı karşıya geldim.

Gözlerim kamaştı. Bir ışık cümbüşü karşılamıştı beni. Retinamın bu renk sağanağına alışması birkaç saniye sürdü. Sonra ışığın kaynağı olan fosforlu deniz yaratıkları ve etrafımdaki bitki örtüsü netleşmeye başladı. Her renkten her cinsten balıklar, denizatları ve deniz bitkileri etrafımı sarmıştı. Minik uçan daireler gibi uçuşan denizanaları mavinin, boru biçiminde yüzeyden yükselen yosun şeritleri yeşilin, alg çalılıkları ise kırmızının çeşitli tonlarında ışık saçıyorlardı. Bir kar küresinin içi gibiydi burası, sallanmadığı halde kabarcıkların uçuştuğu, büyülü bir bahçe.

Beni buraya çeken ahtapot çevik hareketlerle ayağımı bir yosuna bağladı, süzülerek kayalıklara doğru yüzdü ve narin bir hareketle kayalık bölgenin ortasındaki devasa deniz kabuğuna yanaştı. Rönesans resimlerindekine benzer çok güzel bir deniz kabuğuydu bu. Ahtapotun yüzeyine dokunmasıyla kabuk yavaş bir hareketle açıldı. Kabarcıklar çıktı önce. İçinden Venüs gibi bir güzellik çıkacak sanıyordum ki korkunç bir hayvan fırladı. Onun bir köpekbalığı olduğunu düşündüm önce. Dişlerini göstere göstere bana doğru ilerledi. Ama tam kafamı yutacakken feyk atıp etrafımda bir tur attı ve kabuğuna yöneldi. Altıma kaçırdım o anda. Neyse ki, denizde işediğimde bunu saklama konusunda başarılıyımdır, oradaki deniz canlılarına da bunu çaktırmadım.

Az önce bana saldırmış gibi yapan mahlukata baktım. Şimdi kabuğunda kımıldamadan durduğundan onun şeklini şemailini seçebiliyordum. Bir köpekbalığı olmadığını anladım; ağzı andırsa da kafası bir ahtapota benziyordu. Gövdesi fok balığı gibi iriydi ama karın bölgesinden itibaren inceliyor, denizatı gibi S çiziyordu. Kolları bir ahtapotu andırıyordu, fakat bazı kollarında denizyıldızlarından parmaklar vardı. Uzuvlarının uçlarında yengeçlere özgü kabuklar vardı ama vücudunun çoğu yarı şeffaftı. Denizanalarında olduğu gibi sindirim ve dolaşım sistemleri görünüyordu. Bu karmakarışık anatomisine rağmen mitolojik bir varlık gibi tanıdık gelmesi ise şaşırtıcıydı. Aklıma tabii ki H.P. Lovecraft’in Cthulhu mitosu ve o mitosta bahsedildiği üzere, eski zamanlardan beri denizler altında saklanan, bir gün karalara hükmetmek üzere harekete geçecek yaratıklar geldi.

Gelgelelim mahlukatın yüzü bir anda değişti. Ağzı açıp kapanıyor, kolları fır fır dönüyordu. Sanki alay ederek gülüyordu. Altıma ettiğimi fark ettiğini sandım. Ama sonra zihnimde bir ses duydum. Ses, kafatasımda yankılandığından sözcükleri en başta ayırt etmekte zorlandım. Sonra heceleyerek çözdüm. Fakat anlayamadım. O güne dek duymadığım bir dilden konuşuyordu bu tuhaf mahlukat:

“R’lyeh wgah’ naph’nglui.”

İlginçtir, bu dil bana Lovecraft’in Cthulhu hikâyelerindeki dili anımsatmıştı.

Sonra tamamen çevirmenlere özgü bir içgüdüyle bu dili çevirmem gerektiğini düşündüm ve nasıl olduysa başardım.

“Ah yine mi o adam?” demişti mahlukat.

Onu nasıl anlamıştım? O bana nasıl kendini anlatmıştı?

Yanıtı gecikmedi: “Ses, burada, yani suda havada olduğundan daha hızlı yayılır. Sadece ses için değil, düşünce için de geçerli bu.”

Sualtında önce Lara’nın sonra da bu mahlukatın söylediklerini nasıl duyduğum açıklanmıştı böylece: Aslında dudak okumuyordum, zihin okuyordum. Ben bu aydınlanmayı yaşarken mahlukat yeniden konuştu.

“Lovecraft bizi üzdü. Sen üzmeyeceksin, değil mi?”

Yanıt vermem gerekiyordu ama ağzımda hâlâ vatoz balığı vardı, dudaklarımı kımıldatamıyordum. Tabii ya! Zaten onlarla böyle konuşamazdım ki. Karşımdaki grotesk varlığa bakarak düşündüm, onun beyninin olduğu yere ulaşacak şekilde düşüncemi suya bıraktım.

“Hayır, üzmeyeceğim. Yani onun sizi nasıl üzdüğünü bilmiyorum ama...”

“Karaların efendisi âdemoğlu!” diye yüksek sesli bir düşünceyle böldü beni. Kafatasımın her tarafına çarpan bu sözle sarsıldım.

“Dinliyorum.”

“Burada yeryüzünü temsilen bulunuyorsun. Bunun farkında mısın?”

“Gerçekten öyle mi? Öyleyse, şey... evet, denizlerin efendisi...”

Melez varlık, yalakalığımla hoşnut olmak yerine beni yine düzeltti: “Ben denizlerin efendisi falan değilim, çünkü buranın tek bir efendisi yoktur; efendi hepimiziz. Bin yıllar önce karaları sizlere, denizi terk edenlere emanet etmiştik, o da denizlerden sizi arındırmak içindi. Ama siz bununla yetinmediniz tabii.”

“Soyumuzun açgözlü olduğunu biliyorum, ben de eleştiriyorum insanları,” diye düşüncelerimi gönderdim. Bu ciddi yanıtımla elçilik görevimin gereğini yapmaya başladığımı düşünmüştüm.

“Sen burada âdemoğlunu temsilen bulunuyorsun. Mesuliyeti başkasına atamazsın.”

“Haklısınız, özür dilerim.”

Bu sırada Lara’yı gördüm, onu da benim gibi bir yosuna bağlamışlardı, yüzünde vatoz vardı. Benden tek farkı baygın olmasıydı. Onun için endişelendim.

“Tasalanma, sıhhati yerinde. Ama bu sahneyi görmese de olur. Nihayetinde onun bir kabahati yok. Kabahatin sahibi sensin; erkek, adam, âdemoğlu.”

“Anlıyorum tabii, ama suçumuz tam olarak ne, onu bir bilsem?”

“Ne yaptığının farkında bile olmamak, işte tam da âdemoğluna has bir davranış...”

“Yani şey, beach club’lardan bahsediyorsunuz evet müzikleri gerçekten de rahatsız...”

Mahlukat kollarını ok gibi uzattı, gözlerini dikti üzerime. Tırstım.

“Hayır âdemoğlu, bilemedin. Beni şimdi iyi dinle. Bu sana son ihtarım. Sakın ola, bir daha denizlere dokunmayın.”

“Deniz felaketlerinden, sulara sızan petrollerden bahsediyorsanız bu konuda...”

Mahlukat yine öfkeli kabarcıklar saçarak düşünce cümlemi böldü:

“Ben bizzat senin yaptığından bahsediyorum bir kromozomu eksik Homosapien.”

İyi de ben ne yapmış olabilirdim ki? Etim ne budum ne, diye düşündüm ama düşüncelerimi suya salmadım.

Derken hatırladım...

Eyvahlar olsun, altıma kaçırdığımı fark etmişlerdi!

“Denizlerin efendileri, korkumdan tutamadım. İnsanlık hali. Lütfen affedin.”

Ahtapotumsunun kolları fır fır döndü. Kabarcıklar çıkardı. Şeffaf vücudunun içinde de kıvılcımlar çakıyordu. Öfkelenmişti.

“Onu mu diyorum ahmak! Şu lanet beyaz tohumlarından bahsediyorum!”

Beyaz tohumlar mı? Tohum falan atmadım ben, bitkilerle aram yoktur zaten diye savunma düşüncelerimi gönderecektim ki... Ah, tabii ya! Gerçekten bir ahmaktım. Melez varlık, Lara’yla sevişip spermlerimi denize bırakmamı kastediyordu!

Bir yabancının yatağında seks yapmış da yakalanmışım gibi yüzüm kızardı.

“Utanacaksın tabii,” dedi.

“Ben düşünemedim bunu, özür dilerim.”

Deniz canlıları çok kızgın görünüyorlardı. Sanırım denizde sevişerek ulvi bir kaideyi bozmuştuk. Sözcü lafı aldı tekrar:

“Burada gemilerini batırdın, benzinini döktün, petrol çıkardın, maden aradın, atık borularını döşedin, tünel kazdın, bir şey demedik, ama bari bunu yapma!”

Tamam haklıydı da, diğer yandan biraz abartmamış mıydı?

“Bir avuç spermin ne zararı olacak?” dedim.

Bu sadece sözcü mahlukatın değil, hepsinin kudurmasına neden oldu. Öfkeyle, hep birlikte öyle bir homurdandılar ki her taraf kabarcık oldu. Korktum.

“Akılsız âdemoğlu. Öyle bir kirlenmeden mi bahsediyorum? Senin habis tohumlarınla bir yunus gebe kalsa, iğrenç huylarınız deniz altı canlılarına yavaş yavaş yayılsa ne olur biliyor musun?”

Bu mümkün müydü, yoksa deniz altı canlıları biraz pimpirikli miydi?

“Ama ben nereden bileceğim, böyle bir şeyin mümkün olabileceğini bile tahmin edemezdim valla,” dedim.

“Ah karaların efendisi âdemoğlu, yaptıklarının mesuliyetini üstlenmemek konusunda ne kadar istikrarlısın.”

Tamam, bunda haklıydı. Kafamı utanarak öte yana çevirdim. Lara’yı gördüm yine. Hâlâ baygındı. Benim ona baktığımı fark eden mahlukat konuştu:

“Havvakızını da suçuna ortak ettin üstelik.”

İşte bu tavrı beni biraz gıcık etti. Yani o âna kadar söylediklerinde haklıydı ama şimdi bu suçtan Lara’yı muaf tutarak bana haksızlık ediyordu açıkçası. Sonuçta bu gece günah işlememizin sebebi oydu, ilk adım ondan gelmişti. Bu gerçeği onlara söylese miydim acaba? Yoksa saklamak daha mı doğru olurdu? Onu karıştırmamak ve bunu bir erkek gibi tek başına göğüslemek en doğrusuydu. Fakat düşüncelerim zihnimden kaçıverdi.

“Yani aslında teklif ilk Lara’dan gelmişti,” demiş bulundum.

Kabarcıklar durdu. Ahtapotumsu varlık doğrudan gözlerime baktı. Hiçbir düşünce duyamıyordum, mutlak sessizlikle korkuttu beni. Bir yandan kendime küfrediyordum tabii. Resmen baygınlığından faydalanıp Lara’yı, âşık olduğum kadını yeni tanıştığım bu deniz canlılarına gammazlamıştım! En rezilinden bir muhbirdim ben. Gerçekten mensubu olduğum Âdemoğlu aşağılık, şerefsiz, adi bir ırk olmalıydı...

Sonra denizlerin sözcüsü etrafındaki deniz yaratıklarına döndü.

“İşte görüyorsunuz. Âşık olduğu dişiyi aldatan bize neler yapmaz. Şimdi anlıyorsunuz değil mi onun bir avuç tohumunun beni neden bu kadar endişelendirdiğini,” dedi.

Sualtındaki bu büyülü bahçenin tüm sakinleri çılgına dönmüş gibiydi. Balıklar dişlerini gösteriyor, ahtapotlar kollarını pervane gibi çeviriyor, denizanaları kapakçıklarını açıp kapatıyorlardı. Denizatları ise ordu şeklinde tek sıra dizilip hücum pozisyonuna geçmişti. Hepsinden düşünce uğultusu yükseldi. “Haklıymışsınız”, “Bir an evvel kurtulmalı bu pislikten”, “En dibi boylamalı”, “Piranalara yem edelim!” gibi kindar düşünceler sualtı akıntılarına karıştı.

Anlaşılmıştı. Fantezi bir yere kadardı. Denizaltı varlıkları beni oracıkta infaz edeceklerdi. Ama onları suçlayamıyordum, istesem de itiraz etmiyordum bu karara. Kaçmanın yollarını aramıyordum. Bu bana müstahaktı.

Denizler altında bilmem kaç fersahta bir fantezi diyarındaydım, orgazmın ve Jägermeister’in sersemliği üzerimdeydi, güzel bir gece geçirmiştim, bu kadar hazzın ortasında tam zıttı bir dehşeti, hatta ölümü getirebileceğini tahmin etmeliydim. Artık gerçekten acı çekenlerin yerine geçebilecektim.

Ahtapotumsu varlık, çevresindekilere, “Biraz daha bizimle kalacak,” dedi ve sonra bana döndü.

“Evet âdemoğlu, yalan yok, en başta tohumlarının denize yayılmasından korktuk ama tehlike kalmadı. Denizanalarının elektrik vermesiyle onları hemen öldürdük.”

Denizanaları, doğmayacak çocuklarımı elektro şokla öldürmüştü. Ne diyeyim bilemedim.

“Diğer fantezi peşinde koşan insanlara emsal olman için cezanı kesecektik ama sonra hakkında bir şey öğrendik. Bir çevirmenmişsin sen. Bu doğru mu?”

“Doğrudur.”

“O zaman bizim çevirmenimiz olacaksın. Anlaşıldı mı?”

Hepsi pürdikkat bana bakıyordu. Deniz altında bir mahkemede yemin ediyordum sanki.

“Yani, tabii ki...” dedim, tam olarak neyi kastettiğini anlamadan.

“Denizlere bulaşmayacak insanoğlu. Atıklarınızdan falan bahsetmiyorum. Son birkaç gün dönümünde, binlerce insanı denizin dibine yolladınız, çoğu boğuldu. Yukarıda ne haltlar karıştırıyorsunuz bilmiyoruz...” derken istemeden düşüncelerim araya girdi...

“Göçmenler...”

“Şeytanlıklarınızı öğrenmek istemiyoruz. Sünger familyasını kullanıp imal ettiğiniz sahte can yeleklerini gördük. Jüpiter’in en karanlık yeraltı sularında böylesine bir kötülük yüzmemiştir!”

“Biliyorsunuz, biz evrimimizi tamamlayamamış zavallı bir ırkız.”

“Bahane yazma âdemoğlu, mesajımızı yaz. Bunu yaparken hodbin olma! O yazar parçası gibi bizi eciş bücüş varlıklar olarak gösterme. Bizlerin öyle günün birinde karaları ele geçirmek gibi bir hedefi de yok. Sonsuza dek yaşamın doğduğu sularda yaşamak ve burada ölmek istiyoruz. Ama gidişat böyle devam ederse tahayyül bile edemeyeceğiniz okyanus iblislerini karalara sürmekten çekinmeyiz.”

Zihnime gönderdiği düşünceleri hatırımda tutmak için zihnimde döndürdüm. Bunu fark etti.

“Aferin. Lovecraft bizi kendi kâbuslarına alet etti. Mesajımızı unuttu. Sen de bu hikâyeyi olduğundan başka bir hikâyeye dönüştürme çevirmen. Sadece bir çevirmen gibi derdimizi insanlara naklet, yeter.”

Başımı olumlu anlamda salladım ve, “Emriniz olur,” dedim.

Derken ayağıma bağlı yosunun kendiliğinden çözüldüğünü fark ettim. Lara’nınki de çözülmüştü. Suratımızdaki vatozlarla yüzeye doğru usulca uçmaya başladık.

Son bir düşünce duydum su üstüne dönerken...

“İyi yüzmeler çevirmen.”

Yukarı doğru çekilirken Atlantis’ten Gelen Adam olduğumu düşündüm. Bir çocukluk hayalim gerçekleşiyordu işte, onun gibi deniz altında nefes alıyordum ve onun kadar hızlı yüzüyordum. Yüzümdeki vatoz dışında da kimseden veya hiçbir şeyden yardım almıyordum üstelik. Yanımda da baygın halde yükselen Lara vardı, Atlantis’ten Gelen Kadın...

Güneşi gördüm dipten. Yavaş yavaş yükseliyordu. Deniz altı güzeldi ama ait olduğum yeri özlemiştim.

Suyun üstüne çıktım. Vatoz balığı yüzümden düştü ve süzülerek uzaklaştı, denize karıştı. Özlediğim saf oksijeni doyasıya çektim içime. Şoku atlatınca etrafıma bakındım. Lara suyun üzerinde sırtüstü yatıyordu. Güneş yüzüne vuruyordu. Dürttüm onu. Uyandı, bir su balerini gibi doğruldu suda. “Dalmışım,” dedi. “Ne oldu?”

Ne olmadı ki...

“Biraz uyumuşuz,” dedim.

“Çılgın bir rüya gördüm,” dedi.

“Ne gördün?” Ne kadarını gördü ve duydu, asıl merak ettiğim buydu.

Islak saçlarını kaşıdı. “Hatırlamıyorum ya. Garipti,” deyip çıplak vaziyette kumsala yürüdü.

Denizin dibinde olanlardan bihaberdi. Dengesini kaybetti yürürken, “Sersem gibiyim,” dedi. Koluna girdim.

“Jägermeister’i fazla kaçırdık sanırım,” dedim. Jägermeister’le ilgili, bu içkinin geyik kanı ve halüsinatif maddeler içerdiğine dair şehir efsanesinden hallice bilgiler sıraladım. Olan biteni tüm yönleriyle göğüsleyerek açıklamaya çalışmak yerine gündemi safsatayla değiştirmeyi tercih ettim. “Anladım,” dedi. “Bir daha tövbe.”

Suda fazlasıyla zaman geçiren iki kara hayvanı, maceralı bir geceden sonra karaya geri döndü.

Şimdi bana diyeceksiniz ki, bu anlattıklarına neden inanalım? Bir kanıtın var mı? Ben tamamen kanıttan yoksun olduğumu düşünmüyorum. Bir kanıtım var, elle tutulamayan bir kanıt ama olsun. Bakın, anlatayım.

O günden sonra Lara’yla aramız eskisi gibi olmadı. Oysa son dakikada yaşanan deniz altı müdahalesi dışında masal gibi bir gün geçirmiştik, o kısmı da zaten hatırlamıyordu. Öyleyse neden birdenbire değişmişti? Filmi geri sarıp yaşadıklarımızı gözden geçirdim ve buna sebep olabilecek bir hatamı bulamadım. Sonunda kadınların dengesizliği üzerine klasik âdemoğlu teorileri kurarak bu konuyu da geçiştirdim. Bir gün, hasta olmadığı halde öksürdü. Öksürük sesiyle anlamıştım gelecek sözleri. “Olmuyor... eskisi gibi olmuyor. Bende bir şey koptu. Tarif edemiyorum,” dedi. Bu son konuşmamız oldu.

Sonra anladım bana olan duygularının neden değiştiğini. Denizin dibinde baygın da olsa benim onu deniz canlılarına ispiyonladığımı duymuştu. Aldatılan kadın bunu hisseder, ne hissettiğini kelimelere dökemese de bazen kendisi bu gerçeği görmezden gelse de asla affetmez. Düşünceler suda, havada olduğundan daha hızlı gider, demişti o melez varlık. Ne garip ki, eski tarz bir fabl için bile aşırı kaçabilecek saçmalıklarla dolu bu hikâyenin gerçekten yaşandığının kanıtı tam da bu.

Deniz altı canlıları bana yaşananları ispatlayan bir cisim veya bir sır vermemişti, bir his vermişti. Filmin en sonunda tüm hikâyenin bir düş olmadığını, gerçekten yaşandığını belirten o ipucu. Inception’daki dönen topaçtı Lara’nın beni affetmemesi. Düşler Tarlası’ndaki beyzbol topuydu. Gerçek, kurgudan her zaman daha yaratıcı ve kurnazdır.

Birdenbire konu nasıl da değişti, değil mi? Hikâyemin merkezine deniz altından karadakilere aktarılan mesajı değil, şu dünyada sadece beni ilgilendirmesi gereken romantik bir ukdemi koydum. Affedin denizin efendileri, elçiniz bir kere daha sizi hayal kırıklığına uğrattı. Lovecraft nasıl sizinle yaşadıklarını kendi korku edebiyatına malzeme ettiyse ben de kendi romantizmime alet ettim.

Ama işte, ne yapalım, âdemoğlu yazarlar da çevirmenler de böyledir. Elimize kalemi almaya görelim, bencilliğimiz hemen dışa vurur. Sizin deyişinizle, hodbiniz hepimiz.

Fakat konuyu buraya getirmemin bir başka sebebi daha var. İnanması güç, gerçeği eğip büken hikâyeleri anlatmayı seviyorum. Dürüst olmam gerekirse gerçekle göbek bağı kopmamış hiçbir hikâye benim ilgimi çekmez. Başımdan geçen bu olayın anlatılmaya ve dinlenmeye değer oluşu da inanılmaz oluşundan geliyor. Ama tüm bu yaşananlarda inanılması güç olan şey gerçekten nedir, o tartışılır. Deniz altındaki varlıklar mı? Sanmıyorum, bir sualtı belgeseli izleyin, daha tuhaflarını göreceksiniz. Onların benimle konuşması, insanoğluna mesaj geçmeleri mi gerçekdışı geliyor kulağa? Böyle de olduğunu sanmıyorum, her gün tabiat ana, insanlığa türlü türlü mesajlar, uyarılar gönderiyor, bunun nesi inanılmaz?

İşte bu yüzden Lara’yla geçirdiğim günü düşününce denizin cennet köşesinde tuhaf deniz varlıklarıyla geçirdiğim dakikalar sönük kalıyor. Şuna inanıyorum ki, tüm bu olup bitenler arasında asıl şaşkınlık verici olan denizaltında karşılaştıklarım değil, denizin üstünde gördüklerim ve yaşadıklarımdı.

Gökyüzünde yıldızların, denizde yakamozların yüzdüğü bir geceydi. İki kara hayvanı suya girdi, aşkın dalgalarında yüzüp şehvetin girdabına kapıldılar. Ve sonra denize uzanıp dünyayı sessize aldılar.

Derken her şey karanlığa karıştı, uyandığınızda hatırınızda tutamadığınız rüyalar, ayrıldığınızda anlamını kaybeden tüm o hatıralar gibi.

2017

2. Jules Verne, Denizler Altında 20.000 Fersah, çev. Aslı Avcan, Alfa Yayınları, İstanbul, 2016.

*****

TERK ETTİLER

“Kalayım mı yoksa gideyim mi?

Eğer gidersem sorun çıkacak

Ve kalırsam iki katı olacak.”

The Clash, “Should I Stay or Should I Go”

İlk kimin terk ettiği bugün dahi bir tartışma konusu. Bazısı der ki o terk etti, bazısı da der ki yok efendim aslında öbürü çoktan terk etmişti. İnsanların ağzı torba değil ki büzesin, her kafadan bir ses çıkar. Kimisi ilk olarak tabii ki falanca terk etti, diye kestirip atar, kimisi zıtlaşır bu peşin hükümlülerle, filanca var asıl, diye diklenir. Biri çıkar, önce ben terk ettim diye yüksek perdeden dalar ortama, başkası çıkar ben zaten kafada terk etmiştim, sen de kimsin, diye onu bastırmaya çalışır.

Çık çıkabilirsen işin içinden.

Ortaya atılan mesnetsiz iddiaların ve kesilen ahkâmların arkasındaki niyet belli tabii. Kimi kendini parlatıp ünlü olma, kimiyse akrabalarını bu vakalarla ilişkilendirerek aile ağaçlarına madalya takma peşinde. Böyle böyle hiçbir yere varmayan bir kuru gürültüdür gitmekte.

Nihayet bir gün bu bilgi kirliliğine dur demeye karar verilir. Sahte iddiaları bertaraf etmek ve insan yaşantısını değiştiren bu fenomen hakkındaki kafa karışıklıklarını giderebilmek adına dünyanın önde gelen tarihçileri, sosyologları ve biliminsanları toplanır. Toplantıda ilk dönem terk etme vakaları tek tek masaya yatırılır.

Uzun süren incelemeler ve tartışmaların sonunda iki vaka öne çıkar. Bunların ilki, diğer bazı vakalara nazaran daha az etki uyandırmış olsa da gerçekleşme tarihi itibarıyla tüm özellikleri barındıran ilk gerçek vaka olarak saptanır. İşte, sonrasında gelecek terk edişlere emsal kabul edilen bu ilk vaka Cevdet Karabulut’un vakasıdır.

Cevdet Karabulut o gün, bir gözü tasarladığı ilanda, diğer gözü saatte, sağ eli çizim kaleminde istenilen işi mesai bitimine kadar bitirmeye çalışıyordu. Ensesinde ayı bağırmıyordu ama şefi söyleniyordu, bu da diğerinden pek farklı bir durum sayılmazdı. Şefi Tuğrul Aksoy hırs küpü bir adamdı. (Kendisi bu kelime yerine “mükemmeliyetçi”yi tercih ediyordu tabii.) Bir tasarımı, ona ilk sunulduğu haliyle beğendiği görülmemişti, hep bir şeyleri değiştirtir, yok logo bir tık küçük olsun, yok renk kontrastını değiştirelim diye diye ekstradan işler çıkarır dururdu. Grafikerlerden biri yaptığı işin final hali olduğunda diretirse, “Her zaman daha iyisi olabilir,” der, tekerleme gibi tekrarlar dururdu bu lafı.

Cevdet hem onu mümkün olduğunca duymamak hem stresini hafifletmek hem de ofis gürültüsünü bastırıp işe odaklanabilmek için kulaklıkları takmış, her zaman olduğu gibi YouTube’dan ortaya karışık parçalar dinliyordu.

Bu 35 yaşındaki grafiker aniden çok güçlü bir dürtünün pençesine düştü. Dışarı çıkmak istedi. Sigara içmek veya hava almak için değil. Sadece çekip gitmek istedi.

İyi de bu hiç akıl kârı değildi. Müşteri tasarımı görmek için dakikaları sayıyordu. Onlardan onay geldikten sonra matbaa ilanı basacak, dağıtım firması ilanları ülkenin dört bir yanına ulaştıracak, ilanlar panolara asılacak ve mevzubahis ürün satışa çıkacaktı. Cevdet bu milyon dolarlık operasyonun bilincinde olsa da kendini dışarıya atma arzusuna karşı koyamıyordu. Yan gözle şefini kontrol etti. Tuğrul Bey’in halinde, böyle bir davranışı affedebileceğine dair en ufak bir belirti yoktu. Bütün sene üzerinde çalıştıkları kampanyanın başlangıcı bu ilan olacakken tasarımı son şekline verebilecek tek grafiker işi bitirmeden gidecekti ha!? Mümkün değil.

Cevdet çıkıp gitmenin yollarını düşündü. Çok güçlü bir bahanesi olsa yapabilirdi belki de. Telefon gelmiş gibi davranıp biraz uzaklaşabilir, sonra dönüp annesinin rahatsızlandığını söyleyebilirdi. Ya da midesi bozulmuş gibi kıvranarak tuvalete, oradan da hastaneye fırlayabilirdi.

Fakat pençesine düştüğü dürtü ona oradan, hemen, şimdi, derhal ve her şeyden önemlisi veda etmeden ve bahane uydurmadan ayrılması gerektiğini söylüyordu.

Cevdet Karabulut önce çizim kalemini bıraktı, sonra kulaklıklarını çıkardı, ayağa kalktı, şefin şaşkın bakışları altında kapıya yürüdü.

Tuğrul Bey bir terslik olduğunu sezdi, “Cevdet, n’oldu, nereye?” diye sordu.

Cevdet Karabulut oralı olmadı. Turnikeye kartını okuttu ve ofisi terk etti.

Terk etmek sadece mekânı terk etmekle biten bir eylem değil tabii, sonrası da var. Hatta diyebiliriz ki, aslolan sonrası.

Cevdet Karabulut o gün mesai bitimine üç saat kala çıkıp amaçsızca yürüyor. Saatlerce sürüyor bu yürüyüş. Aniden bir dürtüyle yol kenarındaki inşaat alanına sapıyor. Dev bir gökdelenin betondan iskeleti dikilmiş oraya. İnşaatın üst katlarına çıkmaya başlıyor Cevdet. Sekizinci katta duruyor. O katın ucuna yürüyor. Uçurumun kenarından şehri izliyor. Aşağıya bakar gibi oluyor bir an, sonra başı dönünce kafasını kaldırıyor. O esnada üst kattan bir ses geliyor, önce inşaatta çalışmaların devam ettiğini düşünüyor, sonra yukarı bakıyor. O da ne? Bir çift bacak. Bir de gitar sapı. Resmen biri var orda. Oturmuş kenara. Gitar tıngırdatıyor.

Aceleyle üst kata çıkıyor. Kenarda oturan adam, adım seslerini duyunca telaşlanıyor. Ayağa kalkıyor, gitarını duvara yaslayıp sırtını dönüyor.

Cevdet yavaş adımlarla ona doğru yürüyor.

“Selam,” diyor.

Adam yanıt vermiyor, kenarda cansız manken gibi kımıldamadan duruyor. Sadece saçları şehirden gelen rüzgârla dalgalanıyor. Cevdet köşedeki gitarı görünce, “Müzisyen misin?” diye soruyor.

Adam dönüyor. Seyrek sakallı, kıvırcık saçlı, 20’li yaşlarının sonlarında bir genç . “Hayır,” diyor, tekrar dönüyor.

“Demek ki müzisyensiniz,” diyor Cevdet.

Adam siniri bozulmuş bir gülümsemeyle yanıt veriyor. “Komik,” diyor, “ilk ve son konserime bir kişi geldi.”

Cevdet yaklaşıyor. Adam, “Yaklaşmayın,” diyor, kenara biraz daha meylediyor. Cevdet duruyor. “Peki,” diyor, “buradan konuşalım.”

“Konuşmak istemiyorum. Lütfen gidin.”

“Tamam, konuşmayalım.” Yere bağdaş kurup oturuyor Cevdet.

Genç adamın sinirleri bozuluyor. Yapacak önemli bir işi var, hani çok da zaman alacak bir iş değil aslında; aşağıya bakınca, bu işin kabaca iki saniyesini alacağını hesaplıyor, gene de şu an parçası olduğu tuhaf rastlantı merakını celp ediyor. Tam da şu işi bitirecekken nereden çıkmıştı bu adam.

“Burada ne arıyorsunuz?”

Cevdet gülüyor. “Ben de anlamış değilim. İşteydim, aniden ofisten çıktım, saatlerce yürüdüm, bu inşaatın yanından geçiyordum ve düşünmeden üst katlara çıktım.”

Kenarda duranın ilgisini çekiyor bu hikâye.

“Bu nasıl bir tesadüf?”

“Ya da tesadüf mü?”

İkili aynı frekansı yakalayınca en başta zorlama ilerleyen muhabbet akmaya başlıyor. Adamın adı Ozan. Anlaşılıyor ki genç müzisyen borçlarından dolayı dara düşmüş, demo kayıtlarıyla plak firmalarını albüm yapmaya ikna edemeyince de ölümün kıyısında bulmuş kendini. Kararlı da. Muhabbet onun kararını değiştirmiyor. Cevdet son bir çabayla, “Bir şarkını çal, giderim o zaman,” diyor.

Ozan çalıyor. Cevdet’e tanıdık geliyor şarkının akorları. Şarkının ilk mısralarıyla birlikte bu aşinalık artıyor. Ozan nakarata tam girecekken Cevdet şarkının melodisiyle mırıldanıyor: “Varsa Yoksa”. Nakaratın ilk satırı bu. Ozan çalmayı bırakıyor. “Nasıl olur?” diye soruyor şaşkınlıkla. Cevdet bu şarkıya internette denk geldiğini söylüyor. “Ara ara dinlerim,” diyor ve soruyor: “Yoksa senin şarkın mı?”

Ozan Günce duyduğuna inanamıyor. Gözleri parlıyor. Her şey aniden değişiveriyor. Ciğerlerine çektiği hava, şehrin gürültüsü, Boğaz Köprüsü’nün ışıkları, betondan çıkan demir çubuklar, el arabasındaki çimento, etrafında uçuşan toz taneleri...

Yarım saat önce zemine iki saniyede inmeyi planlayan genç müzisyen bu düşüncesinden vazgeçip zemine üç dakikada inen yolu seçiyor.

Sonrası malum, Ozan Günce onu hayata döndüren Cevdet Karabulut’tan esinlenerek yazdığı “Cankurtaran” isimli şarkısıyla şeytanın bacağını kırıyor, bir plak firmasıyla anlaşıyor. Bu şarkıyla genç şarkıcı sadece şöhretin kapısını aralamıyor, aynı zamanda binlerce insana umudu hatırlatıyor.

İşte ilk terk ediş vakası olarak tarihe geçen Cevdet Karabulut’un hikâyesi böyle. Fakat ikinci vaka da atlanacak gibi değil. Daha sonra gerçekleşmiş olsa da, terk etme fenomeninin fark edilmesini sağlayan ve etkisi tüm diğer vakaların toplamını aşan bir vakadır bu. Bu vaka, elbette ki Mesude Gündüz’ün vakasıdır.

Mesude Gündüz o gün evinde oğlunu, kızını, gelinini, damadını ve torunlarını ağırlıyordu. Aile ilk defa tam kadro bir arada. Mesude Teyzemiz masayı donatmış; börekler, yalancı dolmalar, mücverler, pişiler, mozaik pastalar, lor peynirli kurabiyeler, ne ararsanız var. Bu yaşta tek başına nasıl yapmış tüm bunları?! Hepsi de birbirinden güzel, vallahi bravo Mesude Teyze, elinize sağlık. Gelini yalancı dolmalardan yerken, “Aynı tarifle ben de yaptım, hiç böyle olmadı, nedir sırrınız?” diye sordu. Mesude Teyze gülümsemekle yetinince kızı söze girdi, “Annemin elinin ayarı meşhurdur. Ölçmeden biçmeden koyar malzemeleri, hep en iyisini tutturur,” dedi.

Masadan hep birlikte kalktılar, salona geçtiler. Torunlar büyükannelerini bastonla zar zor yürürken görünce koştular, biri sağ koluna girdi, diğeri sol koluna. Koltuğuna oturttular yaşlı kadını. Küçük kız bir koşu gidip çantasından pastel boyayla yaptığı resmi getirdi. Bir aile resmi, herkes var, ölenler dahil. “Bak bu da Mehmet Dedem,” deyince kız, yaşlı kadının küçük gözleri doldu. “Mehmet Bey,” diyerek parmağını pütürlü pastel boyanın üzerinde gezdirdi.

Çaktırmadan gözyaşlarını sildikten sonra salona, üç boyutlu kusursuz aile tablosuna baktı ve gururla karışık mutlulukla doldu içi. Ve birden çekip gitmek istedi. O anda, hemencecik. Torunlar oyuncaklarla oynamak üzere halıya yayılınca ayaklandı. Hiçbir şey söylemeden antreye yürüdü. Oğlu, “Tuvalete gidiyor,” diye düşündü önce, ilişmedi. Yaşlı kadın bastonunu aldı, ev anahtarını cebine attı, fark etmediler. Daire kapısı açılınca kızı sordu: “Anne, nereye?” Damadı da şaşkın, “Biri mi geldi annecim?” diye seslendi.

Soruları havada kaldı.

Mesude Teyze arkasından gelen soruları kulak ardı edip dışarı çıkıyor sonra. Kapıyı kapatıyor. Evdekiler bu sırada aralarında, “Allah Allah nereye gitti,” diye konuşurken anahtarın kilitte döndüğünü duyuyorlar. Mesude Teyze, “Bunlar şimdi peşimden de gelirler,” diye düşünüp dışarıdan kapıyı kilitliyor çünkü. Evde kalanlar şokta. “Nasıl yani?”

İçeriden, “Anne, anne, ne yapıyorsun?” diye bağırırlarken Mesude Teyze ikinci numarasını çekiyor, asansöre giriyor, zemin katın düğmesine basıyor, sonra asansörden çıkıyor. Asansör inerken, yaşlı kadın bastonundan destek alarak üst katlara tın tın çıkıyor.

En üst kata varıyor. Orada terasa çıkan portatif merdivenin kulpuna bastonunun kanca sapını takıyor, indiriyor merdiveni. “Ben bu merdivenden nasıl çıkarım,” demeden tombul bacaklarıyla kamburunu çıkarıp yavaş yavaş tırmanıyor. Şimdi ilk defa apartmanın terasında Mesude Teyze. Nefes nefese kaldı ama ruhunu tarifsiz bir ferahlık sardı. İçinden gelen sese kulak verdi ve fiziksel şartlarına meydan okuyarak görevi yerine getirdi. Lor peynirli kurabiyeleri yaparken sergilediği hüner ayrı, bu ayrı. Korkuluğun üstüne oturup şehri seyretmek onun en büyük hakkı şimdi. Bastonunu yaslıyor kenara, aşağıya bakıyor. İnsanlar küçük plastik askerler gibi görünüyor buradan. Aa o da ne, oğlu, kızı, torunları aşağıya inmiş, ileri geri yürüyüp Mesude Gündüz’ü arıyorlar. Yedek anahtarı bulup çıkmışlar demek ki.

Mesude Teyze kıs kıs gülüyor onlara. “Asansör numarasını nasıl da yuttular ama,” diyor içinden.

Yola çeviriyor bakışını. Bugün her zamankinden yoğun bir trafik var. İlginçtir, bulvarda bir şeridi trafiğe kapatmışlar. Sonra resmî araba konvoyu görünüyor. Bir sürü flamalı siyah araba, onları koruyan tepe lambalı siyah arabalar ve motosikletli polisler. Boşaltılmış şeritten ilerliyorlar. Hatırlıyor Mesude Teyze, sabah gazetede okumuştu, komşu ülkenin devlet başkanı gelecek, bizim devlet başkanıyla görüşecekti, bölgenin geleceği için önemli bir buluşmaydı bu, dünyanın gözü onların üzerinde olacaktı.

Tam bu sırada Mesude Teyze’nin gözüne yan apartmanın çatısında konuşlanmış bir gölge çarpıyor. Bir adam uzun namlulu silahını bulvara doğrultmuş vaziyette. Devlet başkanlarını koruyan özel görevlilerden olabilir mi? Kim bilir! Mesude Teyze, iyiyle kötüyü ayırt edebilecek hayat tecrübesine sahip. Bunun için mantık yürütmesine, kıyafetinden çıkarım yapmasına falan gerek yok. İçinden gelen sese kulak verip terasa çıkması gerektiğini bildiği gibi bunu da biliyor. Çatıdaki adam bir suikastçı. Ve işini yaparsa aşağısı karışır.

Mesude Teyze’nin çocukları ve torunları aşağıda. Aşağısı karışmamalı!

Derken bir fren sesi, eski püskü bir kamyonet, konvoyun önünü kesiyor, resmî araçlar mecburen duruyor. Devlet başkanının korumaları ve polisler anlamıyor ama Mesude Teyze anlıyor suikast planını. Bunun üzerine kolları sıvıyor. İş başa düştü!

Yandaki çatıyla arasında beş-altı metre var. Hızlı düşünüyor, hızlı hareket ediyor. Orada bırakılmış kırık dökük bir kiremit parçasını kapıyor, nişan alıyor ve tüm gücüyle fırlatıyor, fırlattığı gibi de bacanın arkasına saklanıyor. Teyzemiz, bu işte de pişileri kadar başarılı. Elinin ayarı meşhur ne de olsa. Adamın kafasına olmasa da omzuna çarpıyor kiremit. Adam neye uğradığını şaşırıyor, yine de tetiği çekiyor. Ama Mesude Teyze sağ olsun, karavana. Silah sesi aşağıda paniğe neden oluyor. Trafik hepten karışıyor. Korumalar ve polisler teyakkuza geçiyorlar, devlet başkanlarını taşıyan arabanın önüne zırhlı araç getiriyorlar.

Suikastçı pes etmiş değil, yan apartmandan gelen sürpriz müdahaleyle ilgilenmeyip ikinci atışı için yeni bir konum alıyor. Ama yaşlı kadın da vazgeçmiş değil, bir kiremit daha savuruyor. Fakat açısı değişti, tutturamıyor bu defa. Daha fenası, terasta başka kiremit yok. Suikastçı ise zırhlı araca rağmen hedefe kitlenmeyi başarıyor. Tetiği çekti, çekecek.

Mesude Teyze, atacak bir şey arıyor, bulamıyor. Hiçbir şeyim olmasa bile bastonum var! Gövdesinden tutup bastonunu mızrak gibi fırlatıyor, baston silahı kıl payıyla ıskalıyor, gibi görünüyor ama kanca şeklindeki sapı silahı kement gibi çekiyor, silahın namlusu en yakın buluta dönüyor. Suikastçı yine karavana. Adam öfkeyle namlusunu Mesude Teyze’nin apartmanına çeviriyor, ateş edeceği sırada çatıya çıkan polisler yetişip kolundan vuruyorlar adamı, sonra kıskıvrak yakalıyorlar. Silahı dikkatle alıyorlar. Bir de baston var orada. Onu da önce kamufle edilmiş bir tür silah sanıyorlar, ama sonra bakıyorlar ki, bildiğin yaşlı bastonu, ceviz ağacından. Etraflarına bakıyorlar, yan çatıda Mesude Teyze’yi görüyorlar.

“Oğlum, atıvercen mi bastonumu, bacaklarım tutmuyor,” diyor yaşlı kadın.

Sonrası malum, Mesude Teyze kahraman ilan edilir. Sadece ülkede değil, dünyada. Çünkü politikacılar, gazeteciler, sosyal medya, herkes hemfikir ki suikast başarılı olsaydı maazallah Üçüncü Dünya Savaşı’nın başlaması işten bile değildi.

Mesude Gündüz vakası, sadece dünya barışı için değil, terk etme fenomeni için de bir dönüm noktası. Çünkü o güne kadar kimse terk etmenin tuhaf sonuçlarının farkına varamamış. Mucizeden hallice olaylara sebep olsalar da hep tesadüf herhalde deyip geçiştirmişler.

Fakat bu olaydan sonra “Asosyal Sosyalci” lakaplı bir sosyal medya gurusu, Mesude Teyze’yle yapılan bir röportajı okuyor. Herkes yaşlı kadının suikastçıyı nasıl durdurduğuna odaklanmışken Asosyal Sosyalci, kadının durduk yere evden çıkışına kafayı takıyor. Sonra benzer haberler toplamaya, bulunduğu ve bulunması gereken yeri sebepsizce tek edip birtakım iyiliklere, buluşlara, kahramanlıklara imza atarak hayatın seyrini değiştiren insanları saptamaya başlıyor. İçinde yolcu varken taksisini bırakıp uzak bir semte yürüyen ve balkondan düşen üç yaşındaki çocuğu tutan taksici; sevgililer günü yemeğinde masadan kalkıp çekip giderek ta neredeki tren raylarına bacağı sıkışan tilkiyi kurtaran kadın; özel dersi terk edip vapura binerken araya düşen kızı çekip alan fitness öğretmeni; mezarlıkta gömme işlemini yarıda bırakıp kuş uçmaz kervan geçmez bir arazide, bataklığa saplanmış bir askeri kurtaran mezar kazıcısı gibi onlarca rastlantısal kahraman.

Tabii bu örneklere birini daha eklemek gerek. O da tüm bunları fark eden sosyal medya gurusunun ta kendisi. Asosyal Sosyalci bu bağlantıları kurmadan önce otobanda araba sürüyormuş meğer, trafik bir noktada fena sıkışmış, adama aniden bir dürtü gelmiş, arabayı sol şeritte terk edip başlamış yürümeye. Sonunda soluklanmak için oturduğu bankın üzerinde bir gazete bulmuş ve Mesude Teyze’yle yapılmış malum röportajı okumasıyla taşlar yerine oturmuş. Görüyor musunuz şu işi, terk edenleri bile bir terk eden keşfetmiş.

Daha sonra insanlar tarihte buna benzer vakaları saptamaya devam ediyorlar. Sadece kahramanlıklar değil, en faydalı buluşların, en ufuk açıcı fikirlerin ve en güzel ilişkilerin altında terk etme vakalarının yattığı fark ediliyor. Newton yerçekimini bulmadan önce okuldaki dersini terk edip bahçeye çıkmış mesela. Melville, Kâtip Bartleby’i editör toplantısından bir hışımla ayrıldığında, Paul McCartney “Yellow Submarine”i stüdyoyu terk ettiğinde, Douglas Adams, Otostopçunun Galaksi Rehberi’nin fikrini ani bir kararla, otostopla yola koyulduğu Avrupa gezisinde akıl etmiş. Van Gogh, Yıldızlı Gece’yi takıldığı bardan aniden ayrılıp dağ tepe yürüdükten sonra resmetmiş. Ani terk edişlerin sonucunda salgın hastalıklara ilaçlar bulunmuş, savaşan ülkeler ateşkes yapmış, daha neler neler...

Bulunan her yeni vakayla, bu fenomen gündelik hayata daha da yerleşiyor. O güne kadar hayatın işleyişi içinde