Manual do guerreiro da luz, Paulo Coelho

© 1997, Paulo Coelho

© 2003, Can Sanat Yayınları Ltd. Şti.

Bu eserin Türkçe yayın hakları Sant Jordi Asociados (Barselona, İspanya)
aracılığıyla alınmıştır.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı
izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

www.paulocoelhoblog.com

1. basım: 2003

23. basım: Eylül 2013, İstanbul

E-kitap 1. Sürüm Şubat 2014, İstanbul

2013 tarihli 23. Basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Kapak tasarımı: Ayşe Çelem Design

ISBN 9789750721267

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ.

Hayriye Caddesi No. 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

www.canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 10758

PAULO COELHO

Işığın Savaşçısının Elkitabı

ANLATI

Çeviri

İlknur Özdemir

Paulo Coelho’nun Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Simyacı, 1996

Piedra Irmağının Kıyısında Oturdum Ağladım, 1997

Beşinci Dağ, 1998

Veronika Ölmek İstiyor, 2000

Şeytan ve Genç Kadın, 2001

On Bir Dakika, 2004

Zâhir, 2005

Hac, 2006

Portobello Cadısı, 2007

Kazanan Yalnızdır, 2009

Brida, 2010

Elif, 2011

Akra’da Bulunan Elyazması, 2012

PAULO COELHO, 1947’de Brezilya’nın Rio de Janeiro kentinde doğdu. Kendini tümüyle edebiyata vermeden önce tiyatro yönetmenliği, oyunculuk, şarkı sözü yazarlığı ve gazetecilik yaptı. 1986’da yayımlanan Hac adlı ilk romanının ardından gelen Simyacı ile dünya çapında üne erişti. Simyacı, XX. yüzyılın en önemli yayıncılık olaylarından biri oldu ve 18 ülkede 30 milyon sattı. Coelho, Brida (1990) Piedra Irmağı’nın Kıyısında Oturdum Ağladım (1994), Beşinci Dağ (1996), Işığın Savaşçısının Elkitabı (1997), Veronika Ölmek İstiyor (1998), Şeytan ve Genç Kadın (2000), On Bir Dakika (2003), Zâhir (2005), Portobello Cadısı (2006), Kazanan Yalnızdır (2008), Elif (2011) ve Akra’da Bulunan Elyazması (2012) gibi yapıtlarıyla sürekli olarak çoksatar listelerinde yer aldı. 150 ülkede, 66 dilde yayımlanan kitaplarının toplam satışı 100 milyona ulaştı. Bugüne kadar pek çok ödül ve nişana değer görülen Coelho, Birleşmiş Milletler Barış Elçisi ve Brezilya Edebiyat Akademisi üyesidir.

Öndeyiş ve sondeyiş dışında, bu kitapta yer alan metinler 1993-1996 yılları arasında hem Folha de São Paulo gazetesinde, “Mektup” başlığı altında hem de Brezilya’da ve başka ülkelerde köşeyazısı olarak yayımlanmıştır.

Özen ve sevecenlik ustaları
S.I.L., Carlos Eduardo Rangel
ve Anne Carrière için

“Öğrenci öğretmeninden
üstün değildir, ama eğitimini
tamamlayan her öğrenci
öğretmeni gibi olacaktır.”

Luka, 6 : 40

Öndeyiş

“Köyün batısında, kıyının az açığında bir ada var, adada da içinde pek çok çan bulunan kocaman bir tapınak,” dedi kadın.

Çocuk onun giyiminin tuhaf olduğunu fark etti, başında bir örtü vardı. Onu daha önce hiç görmemişti.

“O tapınağa hiç gittin mi?” diye sordu kadın. “Oraya git ve bana tapınak hakkında ne düşündüğünü söyle.”

Kadının güzelliğinin etkisinde kalan çocuk, onun gösterdiği yere gitti. Kumsala oturup gözlerini ufka dikti ama her zaman ne görüyorsa onu gördü: mavi bir gök ve okyanus.

Hayal kırıklığına uğrayan çocuk, yakındaki balıkçı köyüne kadar yürüdü ve oradakilere böyle bir adadan ve üzerindeki tapınaktan haberleri olup olmadığını sordu.

“Ah, yıllar önce varmış,” dedi yaşlı bir balıkçı. “Dedemin dedesinin zamanında. Bir deprem olmuş ve sular adayı yutmuş. Gerçi adayı artık göremiyoruz ama okyanus, tapınağın çanlarını kıpırdattığında onların sesini duyabiliyoruz.”

Çocuk sahile dönüp çanların sesini duymaya çalıştı. Bütün öğle sonrasını orada geçirdi, dalgaların uğultusundan ve martıların çığlıklarından başka bir şey duyamadı.

Hava kararınca annesiyle babası onu almaya geldiler. Ertesi sabah çocuk yeniden gitti deniz kıyısına; böyle güzel bir kadının kendisine yalan söyleyeceğine inanası gelmiyordu. Kadın geri gelecek olursa ona, adayı görememiş olsam da dalgaların harekete geçirdiği tapınak çanlarının sesini duydum, diyecekti.

Aradan aylar geçti; kadın bir daha gelmedi, çocuk da onu aklından çıkardı; batık tapınaktaki serveti ve defineyi bulup çıkarması gerektiğine emindi artık. Çanların sesini duyabilse tapınağın yerini saptayabilecek ve batık defineyi çıkarabilecekti.

Okuldan soğumuştu, hatta arkadaşlarından da. Bütün çocuklar onunla dalga geçiyorlar, “O bize benzemez,” diyorlardı. “Yenilmekten korktuğu için bizimle oyun oynamak yerine oturup denizi seyretmeyi yeğliyor.”

Çocuğun kıyıda oturduğunu gördükçe gülüyorlardı.

Çocuk, eski tapınaktaki çanların sesini hâlâ duyamasa da başka şeyler öğrendi. Dalgaların sesine öylesine alışmıştı ki, o ses artık dikkatini dağıtmıyordu; bunun farkına vardı. Çok geçmeden martıların çığlıklarına, arıların vızıltısına, palmiyelerin arasında dolaşan rüzgârın uğultusuna da alıştı. Kadınla ilk konuşmasının üzerinden altı ay geçmişti ama çocuk sahilde oturup bütün seslere kulaklarını tıkasa da hâlâ batık tapınaktaki çanların sesini işitemiyordu.

Yanına gelen balıkçılar onunla konuşuyor, çan seslerini duydukları konusunda ısrar ediyorlardı.

Ama çocuk duymuyordu.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra balıkçılar ağız değiştirdiler, “Denizin dibindeki çanları düşünerek boşa zaman harcıyorsun,” dediler. “Çanları aklından çıkar da gidip arkadaşlarınla oyna. Belki de çan seslerini yalnızca balıkçılar duyabiliyordur.”

Aradan neredeyse bir yıl geçmişti. Çocuk, “Belki de adamlar haklı,” diye düşündü. “Belki de büyümemi beklesem iyi olacak. O zaman balıkçı olurum ve her sabah bu sahile gelirim, çünkü buradan çok hoşlanıyorum. Belki de bir efsanedir bu, depremde çanlar parçalanmıştır ve o zamandan beri çalmamışlardır.”

O gün öğleden sonra evine dönmeye karar verdi.

Veda etmek üzere okyanusun kıyısına indi. Çevresini saran doğaya bir kez daha göz gezdirdi, artık çanları merak etmediğinden martıların çığlıklarındaki, denizin kükremesindeki ve palmiyelerin arasında esen rüzgârın uğultusundaki güzelliğe yeniden gülümseyebiliyordu. Çok uzaklarda oyun oynayan arkadaşlarının sesleri geliyordu kulağına; kendisinin de çok geçmeden çocukluğundaki oyunlara dönebileceğini düşünüp sevindi.

Çocuk çok mutluydu ve –ancak bir çocuğun hissedebileceği gibi– hayatta olduğu için minnettardı. Zamanını boşa harcamadığına emindi, çünkü Doğa üzerinde düşünmeyi ve ona saygı duymayı öğrenmişti.

Denizin sesini, martıları, palmiyelerin arasında esen rüzgârı ve oyun oynayan arkadaşlarının seslerini dinlerken birden kulağına ilk çan sesi geldi. Sonra bir kez daha.

Bir kez daha, sonunda –çok, çok mutluydu– batık tapınağın bütün çanlarının çalmaya başladığını duydu.

Yıllar sonra, büyüyüp bir yetişkin olduğunda, çocukluğunun köyüne ve kıyılarına geri döndü. Artık denizin dibinde define bulmanın hayalini kurmuyordu; belki de bütün bunlar, onun hayal gücünün bir ürünüydü ve o aslında, geçmişte kalan o çocukluk gününün öğle sonrasında deniz dibindeki çanların çaldığını duymamıştı. Öyle de olsa, kıyıda bir süre yürümek, rüzgârın sesini, martıların çığlıklarını dinlemek istedi.

Deniz kıyısında, kendisine adadan ve tapınaktan ilk kez söz eden o kadını görünce nasıl şaşırdığını düşünebiliyor musunuz?

“Burada ne işiniz var?” diye sordu kadına.

“Seni bekliyordum,” dedi kadın.

Delikanlı, aradan onca yıl geçmesine karşın kadının hiç değişmemiş olduğunu fark etti; saçlarını örten eşarp bile rengini yitirmemişti.

Kadın ona, sayfaları bomboş olan bir defter uzattı.

“Yaz: Işığın savaşçısı için bir çocuğun gözleri çok değerlidir; çünkü o gözler dünyaya acısız bakabilirler. Işığın savaşçısı, yanındaki insana güvenip güvenemeyeceğini anlamak isterse o kişiye bir çocuğun gözleriyle bakmaya çalışır.”

“Işığın savaşçısı ne demek?”

“Ne demek olduğunu sen zaten biliyorsun,” dedi kadın gülümseyerek. “Işığın savaşçısı, hayatın mucizesini anlamayı başaran biridir, inandığı şey için sonuna kadar savaşabilen ve denizin dibinde dalgaların harekete geçirdiği çanların sesini duyabilen biridir.”

Delikanlı, kendisini, ışığın savaşçısı olarak düşünmemişti hiç. Kadın onun düşüncelerini okumuşçasına, “Bunlar herkesin becerebileceği şeylerdir,” dedi. “Hiçbirimiz ışığın savaşçısı olduğumuzu düşünmesek de hepimiz öyleyizdir.”

Delikanlı elindeki defterin boş sayfalarına baktı. Kadın yine gülümsedi, “Bu savaşçıyı yaz,” dedi.

Işığın Savaşçısının Elkitabı

Işığın savaşçısı, şükran duyacağı pek çok şey bulunduğunu bilir.

Mücadelesinde melekler yardımcı olmuştur ona; ilahî güçler her şeyi yerli yerine oturtmuş, onun, elinden gelenin en iyisini yapmasını sağlamışlardır.

Yoldaşları onun için, “Ne kadar şanslı!” derler. Ve savaşçı zaman zaman gücünün çok üstünde şeyler başarır.

İşte bu yüzden, güneş batarken diz çöker ve kendisini sarıp sarmalayan Koruyucu Pelerin için şükranlarını sunar.

Ancak onun minneti, yalnızca manevi dünyaya yönelik değildir; dostlarını asla unutmaz çünkü onların kanları, savaş alanında kendisininkiyle karışmıştır.

Bir savaşçıya, kendisine yapılan yardımı hatırlatmak gerekmez; bunu ilk hatırlayan odur, elde ettiği bütün ödülleri de dostlarıyla paylaşır.

Dünyanın bütün yolları, savaşçının yüreğine çıkar; savaşçı, hayatının içinden kesintisiz akan tutku ırmağına tereddütsüz atlar.

Savaşçı, arzularını seçmekte özgür olduğunu bilir, bu kararları yüreklilikle, tarafsızlıkla ve –kimi zaman– az buçuk gözünü karartarak alır.

Tutkularına kucak açar ve onlardan büyük keyif alır. Bir şeyi elde etmenin verdiği zevkleri yadsımanın gereği olmadığını bilir; o zevkler, hayatın bir parçasıdır ve kendilerini tadan herkese neşe verirler.

Ancak savaşçı, kalıcı şeyleri ya da zaman içinde gelişen güçlü bağları asla göz ardı etmez.

Bir savaşçı, geçiciyle kalıcı arasındaki farkı bilir.

Işığın savaşçısı, yalnızca gücüne güvenmez, rakibinin enerjisinden de yararlanır.

Dövüşe atıldığında, sahip olduğu tek şey heyecanıdır, bir de eğitimi sırasında öğrendiği hareketler ve vuruşlardır. Dövüşürken şunun farkına varır: Kazanmak için yalnızca heyecan ve eğitim yeterli değildir; önemli olan deneyimdir.

Sonra yüreğini Evren’e açar ve Tanrı’dan, hasmının her yumruğunu kendini savunma konusunda bir derse çevirebilmesi için ihtiyaç duyduğu esini vermesini diler.

Yoldaşları, “Ne kadar da kör inançlı,” der. “Dua edebilmek için dövüşmekten vazgeçti; hatta hasmının numaralarına saygı bile duyuyor.”

Savaşçı bu kışkırtmalara kulak tıkar; esini ve deneyimi olmazsa en iyi eğitimin bile yararı olmayacağını bilir.

Işığın savaşçısı, asla hile yapmaz ancak hasmının dikkatini nasıl dağıtacağını da bilir.

Ne kadar kaygılı olursa olsun, hedefine ulaşmak için elinin altındaki her stratejiyi kullanır. Kuvvetten düştüğünü görürse karşısındaki düşmanı, zaman kazanmaya çalıştığına inandırır. Sağ kanattan saldırıya geçmesi gerekiyorsa birliklerini sola kaydırır. Savaşa hemen girmek istiyorsa yorgun numarası yapar ve yatmaya hazırlanır.

Arkadaşları, “Şuna bakın, hevesi kaçtı!” derler. Ancak o bu tür sözlere aldırmaz; çünkü arkadaşları onun taktiklerini anlamazlar.

Işığın savaşçısı, ne istediğini bilir. Açıklamalarla zaman yitirmeye ihtiyacı yoktur.

Bilge bir Çinli, ışığın savaşçısının kullandığı stratejiler hakkında şunları söyler:

“Sana saldırmakla eline pek az şey geçeceğine düşmanını ikna et; bu onun hevesini köreltir.

Düşmanının senden daha güçlü olduğunu görürsen savaş alanından geçici olarak geri çekilmekten utanma; önemli olan bir tek çatışmayı kazanmak ya da yitirmek değil, tüm savaşın nasıl sonuçlanacağıdır.

Çok güçlü bile olsan güçsüz numarası yapmaktan utanma; böyle yaparsan düşmanının tedbirsiz davranmasını ve sana zamanından önce saldırmasını sağlarsın.

Savaşta, zaferin anahtarı, hasmını şaşırtabilmekte yatar.”

“Ne tuhaf,” der ışığın savaşçısı, kendi kendine. “İlk fırsatta en kötü niteliklerini göstermeye çalışan pek çok insanla karşılaştım. İçsel kuvvetlerini saldırganlığın arkasına gizlerler; yalnızlık korkularını bağımsızlık havası arkasına gizlerler; kendi yeteneklerine inanmadıkları halde sürekli olarak erdemleriyle böbürlenirler.”

Savaşçı, bu mesajları, karşılaştığı pek çok erkeğin ve kadının yüzünde okur. Asla görünüşe aldanmaz ve insanlar onu etkilemeye çalıştıkları zaman suskun kalır. Böyle durumlardan yararlanıp kendi kusurlarını düzeltir; çünkü başka insanlar bizim için mükemmel bir aynadır.

Bir savaşçı, kendini eğitmek için her fırsattan yararlanmalıdır.

Işığın savaşçısı, kimi zaman sevdikleriyle kavga eder.

Dostlarını savunan kişi asla hayatın fırtınalarına yenilmez; güçlükleri aşacak ve yoluna devam edecek kadar sağlamdır o.

Bununla birlikte, kılıç kullanma sanatını öğretmeye çalıştığı kişiler sık sık ona meydan okur. Savaşçının müritleri de onu o kişilerle dövüşmesi için kışkırtır.

Ve savaşçı yeteneklerini sergiler: Birkaç yumruk darbesiyle öğrencilerinin silahlarını düşürür, bulundukları yer yeniden huzura kavuşur.

“Onlardan kat kat üstünsün, neden böyle bir zahmete giriyorsun?” diye sorar bir yolcu.

“Çünkü bana meydan okurken asıl istedikleri benimle konuşmaktır ve benim diyaloğu açık tutma yolum da budur,” diye yanıtlar onu savaşçı.

Önemli bir savaşa girmeden önce ışığın savaşçısı kendine şu soruyu sorar:

“Yeteneklerimi ne kadar geliştirdim?”

Giriştiği her çatışmadan bir şey öğrenmiş olduğunu bilmektedir, ama bu derslerin pek çoğu gereksiz yere acı çekmesine neden olmuştur. Bir yalan uğruna savaşarak zaman yitirdiği çok olmuştur. Sevgisini hak etmeyen insanlar için acı çekmiştir.

Zafer kazananlar, aynı hatayı iki kez işlemez. İşte bu nedenle savaşçı gerçekten değen bir şey için kendini tehlikeye atar.

Işığın savaşçısı, Yi Jing’in temel öğretisine uyar: “Sebat et!”

Savaşçı, sebatın, ısrardan farklı olduğunu bilir. Çatışmaların gereğinden çok uzadığı, savaşçının gücünü ve heyecanını tükettiği zamanlar vardır.

Böyle durumlarda savaşçı şöyle düşünür: “Savaş uzarsa galip gelenler de mahvolur.”

Sonra savaşçı, kuvvetlerini savaş alanından geri çeker ve kendine soluk alma fırsatı tanır. Arzusu sürmektedir; ama saldırı için en uygun zamanı kollaması gerektiğini bilir.

Bir savaşçı, her zaman savaş alanına geri döner. Bunu asla inattan yapmaz; dönüş nedeni, havanın değiştiğini fark etmiş olmasıdır.

Işığın savaşçısı, bazı anların yinelendiğini bilir.

Aynı sorunların, aynı durumların durmadan karşısına çıktığını görür; bu durumların yinelendiğini görünce karamsarlığa kapılır, hayatta başarılı olamadığını düşünür.

“Bütün bunları daha önce de yaşadım,” der yüreğine.

“Evet, sen bunları daha önce de yaşadın,” der yüreği ona. “Ama daha ötesine geçmedin.”

O zaman savaşçı, bu yinelenen deneyimlerin bir tek amacı olduğunu anlar: Öğrenmek istemediği şeyi kendisine öğretmek.

Işığın savaşçısının ne yapacağı önceden belli olmaz.

İşe giderken yolda dans edebilir, hiç tanımadığı birinin gözlerine bakıp ilk görüşte aşktan söz edebilir ya da saçma sapan bir düşünceyi savunabilir. Işığın savaşçılarının böyle davrandığı günler olabilir.

Eskiden tattığı kederleri için üzülmekten ya da yeni keşfettiği bir şeye sevinmekten çekinmez. Sırasının geldiğini hissederse elindeki her şeyi bir yana bırakıp uzun zamandır hayalini kurduğu bir serüvene atılabilir. Artık devam edemeyeceğini anlarsa dövüşmekten vazgeçer ama budalalık yaptım diye kendini asla suçlamaz.

Bir savaşçı, başkalarının kendisine biçtiği rolü oynamaya çalışarak zaman yitirmez.

Işığın savaşçılarının gözlerinde hep belli bir ışıltı vardır.

Bu dünyaya aittirler, başkalarının hayatlarının bir parçasıdırlar, yolculuklara çıkarken sırtlarında heybeleri, ayaklarında sandaletleri yoktur. Çoğu kez cesaretsizdirler. Her zaman doğru kararı almazlar.

En önemsiz şeyler için üzülürler; düşünceleri sıradandır, bazen de büyüyemeyeceklerine inanırlar. Çoğu kez, lütuf görmeyi ya da mucizeyi hak etmediklerini düşünürler.

Bu dünyada ne yaptıklarına her zaman emin olamazlar. Hayatlarının anlamsız olduğuna inanarak uykusuz geceler geçirirler.

İşte bu yüzden ışığın savaşçısıdırlar. Hata yaptıkları için. Kendilerine soru sordukları için. Bir neden aradıkları için ve onu kesinlikle bulacakları için.

Işığın savaşçısı, davranışlarının başkalarına çılgınca gelebileceğine hiç aldırmaz.

Tek başınayken yüksek sesle, kendi kendine konuşur. Biri ona bunun meleklerle konuşmanın en iyi yolu olduğunu söylemiştir; bu yüzden o da şansını deneyip onlarla bağlantı kurmaya çalışır.

İlk başta, bu ona çok güç gelir. Söyleyecek bir şeyi olmadığını düşünür; anlamsızca gevezelik edip duracağını sanır. Böyle bile olsa savaşçı pes etmez. Sabahtan akşama kadar yüreğiyle konuşur. Aklına yatmayan şeyler söyler, saçma sapan konuşur.

Günün birinde, sesinde bir değişiklik fark eder. İlahi bir güce sözcülük ettiğini anlar.

Savaşçı, deliye benzeyebilir ancak bu hali yalnızca bir kılık değiştirmedir.

Bir şair şöyle demişti:

“Işığın savaşçısı, düşmanını seçer.”

Elinden ne gelebileceğini bilir; nitelikleriyle, erdemleriyle övünerek ortalıkta dolaşması gerekmez. Bununla birlikte kendinin ondan daha iyi olduğunu kanıtlamak isteyen biri her zaman çıkar.

Savaşçı için, “daha iyi” ya da “daha kötü” diye bir şey yoktur; herkes, kendi yolunun gerektirdiği yeteneklere sahiptir.

Ama bazı kişiler pes etmez. Savaşçıyı rahatsız etmek için ellerinden geleni yapar, kışkırtır, hakaret ederler. O noktada savaşçının yüreği şöyle der:

“Bu hakaretlere karşılık verme, bunlar senin gücüne güç katmaz. Kendini gereksiz yere yormuş olursun.”

Işığın savaşçısı kışkırtmalara kulak vererek zamanını boşa harcamaz; onun, gerçekleştirmesi gereken bir yazgısı vardır.

Işığın savaşçısı, John Bunyan’dan bir bölüm anımsar:

“Bütün yaşadıklarıma rağmen karşıma çıkan güçlüklerden pişman değilim, çünkü onlar beni ulaşmak istediğim yere getirdiler. Şimdi bu kılıçtan başka bir şeyim yok ve onu, kendi hac yolculuğuna devam etmek isteyen birine vermek istiyorum. Çarpışmaların izlerini ve yaralarını bedenimde taşıyorum; onlar benim acılarımın tanıkları ve ele geçirdiklerimin ödülleri.

Bunlar bana Cennet’in kapılarını açacak olan değerli izler ve yaralar. Kahramanlık öyküleri dinlediğim günler oldu. Yaşamaya ihtiyaç duyduğum için yaşadığım günler oldu. Ama şimdi bir savaşçı olduğum için yaşıyorum ve günün birinde uğruna bunca savaştığım O’nun yanında olabilmek için.”

Işığın savaşçısı, üzerinde yürümeye başladığı anda Yol’u tanır.

Her bir taş, her bir dönemeç onu bağrına basar. Dağları ve ırmakları özümser, tarlalardaki bitkilerde, hayvanlarda ve kuşlarda kendi ruhundan izler görür.

Sonra, Tanrı’nın ve Tanrı’nın işaretlerinin yardımını kabul eder, kendi Kişisel Menkıbesinin, yaşamın kendisine hazırladığı görevlere doğru rehberlik etmesine izin verir.

Kimi geceler, uyuyacak yer bulamaz, kimi geceler de uykusuzluk çeker. “Bu iş böyle,” diye düşünür ışığın savaşçısı, “bu yolda yürümeyi kendim seçtim.”

Onun bütün kudreti bu sözcüklerde gizlidir; üzerinde yürüdüğü yolu kendisi seçmiştir, bu yüzden yakınmaz.

Bundan böyle –ve önümüzdeki birkaç yüzyıl boyunca– Evren, ışığın savaşçılarına yardım edecek ve önyargılı olanlara engel olacaktır.

Dünyanın enerjisinin yenilenmeye ihtiyacı vardır.

Yeni düşüncelerin, yere ihtiyacı vardır.

Beden ve ruhun meydan okuyuşlara ihtiyacı vardır.

Gelecek, şimdi olmuştur ve, önceden edinilmiş düşünceleri içeren hayaller dışında her hayalin, dikkate alınma şansı olacaktır.

Önemli olan şeyler kalacaktır; yararsız olan ne varsa yok olacaktır. Bununla birlikte, savaşçı, başkalarının hayallerini yargılamakla sorumlu değildir, başkalarının kararlarını eleştirerek zaman harcamaz o.

Kendi yoluna güvenebilmesi için başkasının yolunun yanlış olduğunu kanıtlaması gerekmez.

Işığın savaşçısı, ele geçirmeyi kafasına koyduğu yeri dikkatle inceler.

Hedef ne kadar zorlu olursa olsun, engelleri aşmanın bir yolu hep bulunur. Savaşçı alternatif yollar arar; kılıcını biler, karşı koyabilmek için yüreğini gerekli azimle doldurmaya çalışır.

Ama ilerlerken hiç hesapta olmayan güçlükler çıktığını fark eder.

En uygun ânı beklerse asla yola çıkamayacaktır; bir sonraki adımı atabilmek için gözünü karartması gerekecektir.

Savaşçı, gözünü karartır. Çünkü –aşkta ve savaşta– her şeyi önceden görebilmek olanaksızdır.

Işığın savaşçısı, kendi kusurlarını bilir; ama erdemlerini de bilir.

Arkadaşlarından bazıları, “Başka insanların eline bize olduğundan daha çok fırsat geçiyor,” diyerek durmadan yakınırlar.

Belki de haklıdırlar ama bir savaşçı bu yüzden tutulup kalmaz; erdemlerinden olabildiğince yararlanmaya bakar.

Ceylanın, gücünü sağlam bacaklarından aldığını bilir. Martının gücü, balığı sektirmeden avlamasında yatar. Savaşçı, kaplanın sırtlandan korkmamasının nedeninin kendi gücünün farkında olmasından kaynaklandığını bilir.

Savaşçı, gerçekten güvenebileceği şeyi kurmaya bakar. Şu üç şeyin her zaman kendisiyle birlikte olmasına dikkat eder: inanç, umut ve sevgi.

Bu üç şeye sahipse ilerlemekten korkmaz.

Işığın savaşçısı, kimsenin aptal olmadığını ve ne kadar uzun sürerse sürsün hayatın herkesi eğittiğini bilir.

Her zaman elinden geleni yapar, başkalarından da bunu bekler. Gönlü boldur, herkese ne kadar çok şey başarabileceğini göstermeye çalışır.

Kimi yoldaşları, “Bazı insanlar ne kadar nankör oluyor,” derler.

Bu söz, savaşçının azmini kırmaz. İnsanları yüreklendirmeye devam eder, çünkü bu yolla kendisini de yüreklendirmektedir.

Işığın savaşçısının savaşa girmekten korktuğu olmuştur.

Işığın savaşçısının, herhangi bir zaman, yalan söylediği ya da birisine ihanet ettiği olmuştur.

Işığın savaşçısının kendisine ait olmayan topraklara girdiği olmuştur.

Işığın savaşçısının, çok önemsiz nedenler yüzünden acı çektiği olmuştur.

Işığın savaşçısının, hiç değilse bir kez, ışığın savaşçısı olmadığını sandığı olmuştur.

Işığın savaşçısının