Can Yayınlaro: 1866

© Can Sanat Yayinlari Ltd. Şti., 2010

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

Kapak resmi: © iStockphoto.com

1. basim: 2010

2. basım: Mart 2010

E-kitap 1. Sürüm Ağustos 2014, İstanbul

2010 tarihli 2. Basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Kapak tasarimi: Erkal Yavi

Kapak düzeni: Semih Özcan

Dizgi: Taner Börü

Düzelti: Fulya Tükel

ISBN 978 975 0722 88 2

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ.

Hayriye Caddesi No. 2, 34430 Galatasaray, İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

www.canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 10758

Murat Gülsoy

KARANLIĞIN AYNASINDA

ROMAN

MURAT GÜLSOY’UN
CAN YAYINLARI’NDAKİ DİĞER KİTAPLARI

OYSA HERKES KENDİSİYLE MEŞGUL / öykü

BU KİTABI ÇALIN / öykü

ÂLEMLERİN SÜREKLİLİĞİ VE DİĞER HİKÂYELER / öykü

BİNBİR GECE MEKTUPLARI / öykü

BU FİLMİN KÖTÜ ADAMI BENİM / roman

BU AN’I DAHA ÖNCE YAŞAMIŞTIM / öykü

BÜYÜBOZUMU: YARATICI YAZARLIK / deneme

SEVGİLİNİN GECİKEN ÖLÜMÜ / roman

İSTANBUL’DA BİR MERHAMET HAFTASI / roman

602. GECE: KENDİNİ FARK EDEN HİKÂYE / inceleme

Murat Gülsoy, 1992-2002 yılları arasında arkadaşlarıyla Hayalet Gemi dergisini çıkardı. 2000 yılından bu yana aynı ekiple elektronik yayınevi altkitap.com’u yürütüyor. Bu Kitabı Çalın adlı kitabıyla 2001 yılı Sait Faik Hikâye Armağanı’nı ve Bu Filmin Kötü Adamı Benim adlı romanıyla 2004 yılı Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazandı. Bu Kitabı Çalın Almanya’da Stehlen Sie dieses Buch adıyla yayımlandı. İstanbul’da Bir Merhamet Haftası birçok dile (Çince, Makedonca, Rumence, Bulgarca) çevriliyor. Boğaziçi Üniversitesi’nde öğretim üyesi, mühendislik ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor; sadece yazmayı değil yazmak üzerine düşünmeyi de seviyor.

Murat Gülsoy’un internet adresi:

www.muratgulsoy.com

www.602gece.blogspot.com

Nazlı’ya...

Siz Çok İyi Bir Doktorsunuz

Onunla ilk karşılaşma ânımızı hiç unutmayacaktım.

Üst üste içtiğim kahveler yüzünden uykusuz geçen bir nöbet gecesinin sabahında, çok önemli bir şey düşünüyormuş gibi kaşlarımı çatmış, doktor dinlenme odasının biricik lüksü olan geniş ekran televizyondaki gemi maketleri yapımını anlatan bir belgesele dalıp gitmiştim. İnanılmaz küçüklükte parçaları cımbızla birbirinin içinden geçirerek gerçeğine çok benzeyen minik bir gemiyi şişenin içinde imal eden adamın sabrında beni çeken bir şey vardı ama o anda ne olduğunu anlayamıyordum. Gözlerim kapanıyor, çevremdeki eşya belirsizleşiyor, ortam inceliyor, zaman diriliğini kaybediyor, derin uykunun hemen öncesindeki o büyük uyuşma zihnimi ve bedenimi etkisi altına alıyordu. Selda Hemşire kapıyı usulca açıp uyanık olduğumu görünce rahatlayarak acilde bir hasta var, dedi. O anda başlamıştı o garip his. Gözlerimi ekrandan güçlükle ayırarak kalktım, Selda Hemşire’nin cinsiyetsiz bedeninin ardından yürürken içimde tanıdık olmayan o heyecan dalgası gitgide büyüyordu. Zihnimin ilgili birimleri, az sonra yaşanacak tanışmanın önemini bilirmiş gibi bu anları kaydetmeye başlamış olmasaydı, bu sabah da yaşanıp yaşanmadığı belli olmayan herhangi bir zaman dilimi olarak kaybolup gidecekti. Yaşam bu önemsiz anların sürekli silinişinden başka bir şey değildi, bir varoluş değil bir yokoluş’tu aslında. Ama üzülmeme gerek yoktu, içimdeki heyecan artık hayatın benim için farklı olacağının deliliydi. Bir şeyler olmaya başlamıştı. Ama bunları sonradan anlayacaktım, çok sonradan.

Adı Ece Karabey’di. Selda Hemşire’nin elektrotları sadece benim anlayabileceğim bir hoyratlıkla bileklerine ve göğüs kafesine bağladığı bu ufak tefek genç kadını dinlerken içimden yükselen garip heyecanın onunla ilgisi olabileceğine ihtimal vermiyordum, artık sabaha kadar kahve içmemeliyim, diye düşünüyordum. Ece Karabey... Sıra dışı bir hali yoktu. Sadece sesini bir yerlerden hatırlar gibiyim. Çok tanıdık, biraz şekerli... Ağzından dökülen kelimeler ait oldukları duyguların mükemmel cisimleri olarak kulağıma ulaşıyor, zarif titreşimler halinde kulak zarımdan geçerek bir Alice Harikalar Diyarında dekorunu andıran çekiç, örs, üzengiye çarpıyor ve salyangozun içinden geçerek beynimin eskiden başka işlerle görevli olan ancak o sabahtan başlayarak Ece Karabey’e ait anıların, düşüncelerin, duyguların ve zihinsel nesnelerin yaşayacağı bölgeye varıyorlardı.

Kemikli parmakları organik bir mengeneyi andıran Selda Hemşire gözlerini kısıp tiksintiyle Ece’nin siyah sutyeninin kenarından kuyruğu ve bir kıskacı görünen akrep dövmesine baktı. Çok kısa bir an süren bu bakışını benim fark ettiğimi de gördü tabii. Aldırmadım çünkü o sırada kendi içimdeki gürültüye kulak vermiştim. Garip bir şeylerin başlamakta olduğu hissi neden peşimi bırakmıyordu? Neden haz ve korku karışımı bir duygunun mayalanmakta olduğunu hissediyordum? Aslında her şey normaldi. Tuhaf olan bendim. O sabah garip bir boşluk içine düşmüş olan zihnimin içinde patlayan Ece Karabey ve ona ait her şey normaldi. Sıradandı. Sıradan bir hastaydı. Aklım sürekli bu doğrultuda telkinde bulunarak beni bu yanlış heyecandan uzaklaştırmaya çalışıyordu. Ama ne mümkün! Hayatımın her küçük parçasını inanılmaz bir ışıkla aydınlatmaya başlamış olan bu kadın, Ece Karabey, soluk soluğa anlatıyordu. Xanax henüz etkisini göstermemişti.

“Kalp atışlarımı boğazımda hissediyorum. Şu anda bile. Gerçi şimdi daha iyiyim. Sabah ezanıyla birlikte bir ferahlama oldu. İnsan ne kadar inanmıyorum falan dese de, herhalde koşullanmışız... Birkaç yıldır ara ara oluyor aslında. Nefesim daralıyor, ölecekmişim gibi bir endişeye kapılıyorum. Yalnız kalamaz oldum. Sırf o yüzden bir ev arkadaşı edindim. Evin içinde bir kuvvettir, diye düşündüm. Yalnız başına ölmek kadar korktuğum bir şey yok. Eskiden hiç böyle korkularım yoktu. Tam tersine, yalnız kalmaktan çok hoşlanırdım... Ah, çok fena oldum dün gece. Daha öncekilerden çok daha kötü... Sabaha karşı uyandım. Sıkıntılı bir rüya görüyordum. Çok kötü... Kalbim çarparak kalktım. O kadar kuvvetli çarpıyordu ki, yatak sarsılıyordu. Yüzümü falan yıkadım. Ne yapacağımı bilemedim. Korkmaya başladım. Baktım elim ayağım buz kesmiş. Her zaman üşüyen biriyimdir ama bu sefer başkaydı. Bir şeyler olacak hissi... Of, anlatması çok güç, o kötü bir şeyler olacak hissi boğazıma doğru yükseliyordu... Canlı canlı gömülmek gibi... Soğuk soğuk terlemeye başladım. Serra’yı da –ev arkadaşım– uyandırmak istemedim. Yalnız değildi çünkü. Tanımadığım bir adamla bu şekilde karşılaşmak istemedim. Passiflora vardı evde, iki kaşık içtim hemen. Tamam, şimdi uyurum artık, dedim. Ama yok, sakinleşemiyorum bir türlü. Kalktım odada dolaşıyorum. Televizyona falan baksam belki rahatlardım ama Serraları uyandırmamak için yine odama çekildim. Passiflora’nın etkisini beklerken birden paniğe kapıldım yine. Akşam bayağı bir şarap içmiştim. Nerdeyse yarım şişe... Her akşam biraz içiyorum. Sigara da var. Yarım paket. Azaltmaya çalışıyorum ama olmuyor. Passiflora’nın kutusunu arıyorum yok; prospektüsüne bakacağım. Hayır, tamam, bitkisel bir ilaç olduğunu biliyorum ama alkolle nasıl etki eder, ne olur kestiremiyorum ki... Kalktım internete girdim. Kalp krizi olabilir mi diye sağlık sayfalarında dolaşmaya başladım. Okudukça daha fena oluyorum ama. Kollarımda uyuşmalar, göğsümde sıkışma, hepsi var... Ne okursam vücudum satır satır uygulamaya geçti. Bu psikolojik bir şey Ece, düşünmemeye çalış, kendini topla, diyorum olmuyor. Rolümü geçeyim, diyorum, daha fena oluyorum. Güzel şeyler düşün Ece, iyi şeyler düşün... En fenası ne biliyor musunuz, ertesi gün güzel bir şeylerin olacağını ummak istiyorsunuz ama biliyorsunuz ki olmayacak. Ne yarın ne de bir başka gün... Güzel tek bir şey aklına gelmez mi insanın? Sabahı zor ettim. Nihayet ezan okundu, biraz içim geçti, havanın aydınlanmasını bekledim, sonra kendimi buraya attım.”

Monitörde akıp giden elektrosunda belirgin bir bozukluk yoktu. Çok büyük olasılıkla bir panik atak geçiriyordu. Tahlil sonuçları gelmeden kesin bir şey söylememeye karar verdim. Fazla bilginin bazen insanı olumsuz yönde etkilediği gerçeğiyle öğrencilik yıllarımda tanışmıştım; o ay derslerde hangi konuyu öğreniyorsak ben de kendimde ilgili hastalıkların belirtilerini bulur, teşhis koyardım. Ece’nin laflarının arasından cımbızlayıverdiğim bir bilgi ise (“Rolümü geçeyim diyorum...”) sesinin bende yarattığı tanıdıklık hissinin nedenini anlamamı sağlamıştı. Belki başlangıçta yaşadığım o garip deneyim (zihnimin bir anlık boş bulunması esnasında içime akan bir şey, bir heyecan, bir “bir şeyler olacak” hissi ve benzerleri) basit bir aşinalıktan ibaretti. Uykusuz ve kafeinle uyarılmaktan yorgun beynimin yanlış zihinsel hallerinden biriydi sadece. Onu mutlaka daha önce bir yerlerde, televizyonda, sinemada, bir oyunda görmüştüm ya da... Ya da tüm oyuncularda var olan o ilginç konuşma tarzı yüzündendi. Tüm sözcüklere hakkını vererek, ait oldukları duyguları doğru bir şekilde tonlayarak söylemeleri onları biz sıradan insanlardan ayırıyordu.

“Şimdi daha iyiyim ama korku geçmedi. Midemden aşağıya doğru inen bir ağrı da var; aslında ağrı değil, çok iyi bildiğim bir his bu, çocukken okulda sınav olacağımız günlerin sabahında hissettiğim bir karın ağrısı bu. Son âna kadar tuvaletten çıkamazdım. Aynı şey... Psikolojik belki. Bilmiyorum. Akşam oyunum var, evet, ama hiç heyecanlanmıyorum; gerçekten... Eskisi gibi değilim, otuz yedi yaşındayım artık. O gençlikteki kalp çarpıntısını hissetmiyorum. O başka bir histi. Ah bambaşka bir his... Hem korkulu hem de hep sürsün istenen... Kalbimin çarptığını hissetmek isterdim. İçimde çok büyük bir enerji var, diye düşünürdüm öyle zamanlarda. Bedenimi kolayca yerinden kaldıracak, uçuracak bir enerji. Yüreğim ağzıma geldiğinde, biliyorum yanaklarım kızarırdı, neşelenirdim, çığlık çığlığa lunaparkta balerine binerdik o zamanlar, sırf o hissi alabilmek için. Sabahlara kadar dans ederdik. Kalbim daha fazla, daha güçlü çarpsın isterdim. Ama şimdi bunlar bana sadece sıkıntı veriyor. Biliyorum, o kadar yaşlı görünmüyorum. Anneme çekmişim. Hep olduğunun yarısı kadar gösterirdi. Ama işte o da ellisini göremeden kalp krizinden öldü.”

İrkildim. Belki de panik atak teşhisi koymakla hata yapıyordum. Selda Hemşire’ye bir anti agregan vermesini istedim. Aile hikâyesi canımı sıkmıştı. Eğer öyleyse acele etmemiz yerinde olacaktı. Laboratuvarı arattırdım. Kreatin kinaz MB’ye ek olarak troponin’lere de bakmalarını söyledim. Sonuçları bir an önce görmek istiyordum. Bir saat içinde verebileceklerini söylediler. Ece’ye bir şey olmasına izin veremezdim. Nedenini henüz bilmediğim o heyecan yine kendini göstermişti. Ece acil servisin sert sedyesinde yatmıyormuş da terapist divanına uzanmış gibi mırıl mırıl konuşmaya devam ediyordu.

“Annem kadar olmama ne kaldı, diye düşünüyorum sonra. Yani annemi takıyorum bu aralar feci şekilde. Yoktum yanında çünkü. On yıl oluyor. O zaman iki kız kardeş gibiydik... Çok güzel bir kadındı annem. Kırk yedi yaşında bile otuzlarında gibi görünüyordu. Ben onun yarısı kadar bile olsaydım şimdi ohoo nerelere gelmiştim. Bendeki çirkin her şey babamdan miras: Şu burnumdaki kemer mesela ya da esmerliğim... Ama estetik ameliyat olmayı hiç düşünmedim. Yani düşündüm de hiçbir zaman mantıklı gelmedi. Yüzüm çok önemli benim için. Oyuncu olduğumu söylemiştim değil mi? Ne kadar çok konuşuyorum. Kusura bakmayın, sustuğumda yine kalbimin gümbürtüsünü duyuyorum. Karnımdaki ağrı büyümeye başlıyor. O yüzden hep konuşuyorum. Akşama oyunum var. O saate kadar düzelirim değil mi? Ha, bir de doğum kontrol hapı kullanıyorum. Uzun yıllardır. Dün gece sağlık sitelerinden birinde gözüme çarptı, doğum kontrol hapları da kalp krizine neden oluyormuş. Doğru mu bu allahaşkına? Yoksa dincilerin uydurması mı? Papa da prezervatif kullanmayın, AIDS’ten ölün, diyordu ya Afrikalılara, o hesap. Gerçi annem hiçbirini kullanmazdı. Ne içki ne sigara... Ama küt diye gitti. Şimdi siz not alıyorsunuz, genetik faktörler önemli diye. Ama annem sağlık sorunlarından ölmedi. O kalp kırıklığından öldü.”

Başını yana çevirdi. Gözlerinin aniden yaşla dolduğunu görmemizi istemiyor gibiydi. Selda Hemşire’ye baktım göz ucuyla. İfadesiz bir yüz. Ne bekliyordum ki... Ece içine akıttığı gözyaşlarının boğuklaştırdığı bir sesle konuşuyordu şimdi.

“Gece vakti bunları düşündükçe daha fena oldum. Ölüm korkusu öyle garip bir şey ki, kendi yolunu bulup akan uğursuz bir ırmak gibi... Styx. Bilir misiniz? Öyle bir grup vardı, eskiden çok dinlerdik. Boat on the River diye bir şarkıları vardı. Hâlâ da çalar. Bazı şarkılar hiç eskimiyor. Daha doğrusu eskiyor ama hiç bıkılmıyor. Bu verdiğiniz ilaç gerçekten de rahatlattı. Ama ben bununla akşama kadar uyurum gibi geliyor. Akşam oyuna pelte gibi çıkacağım galiba. Kahve içsem? Olmaz mı? Siz, çok iyi bir doktorsunuz Orhan Bey. Çok teşekkür ederim. Galiba, biraz uyuyacağım...”

Sakinleştirici etkisini göstermişti. Siz çok iyi bir doktorsunuz Orhan Bey, derken elimi tutmuş, hafifçe sıkmış ve sonra da gözlerini kapamıştı. Elimi tutup bıraktığı o kısacık anda Selda Hemşire’nin gergin bir şekilde yüzüme baktığını gözümün ucuyla gördüm. İyi ki de gördüm, hemen önlemimi aldım, maske surat oldum. Parkinson hastaları gibi...

Arzu Yılanı

Bir kadeh daha istedim garson kızdan, gözümü sahnede dans eden Ece’den ayıramıyordum. Dalgalar sahilime vuruyor / Hayatımı değiştiriyor dalgalar... Çok iyi bildiğim, ama nereden bildiğimi hatırlayamadığım bu şarkı çalıyordu. Uzakdoğulu turist grubu bile eşlik ediyordu parçaya. İğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalıktı ortam. Ece yüzünde saf bir ifadeyle sutyenini çıkarıp turistlerin olduğu masaya doğru fırlattı. Neşeli bir delikanlı sutyeni kaptığı gibi şaklabanlıklar yapmaya başladı. Sutyeni kokluyor, ardından da kendinden geçmiş gibi gözlerini deviriyor, yalpalayarak masaya doğru yürüyor, dizlerinin üzerine çökerek uzaktan Ece’ye kendi dilinde serenat yapıyordu. Ece olup bitenlerin farkında değil gibiydi. Şimdi, hastanede bir parçasını görmüş olduğum akrep dövmesinin tamamını seçebiliyordum oturduğum yerden. Ama hatırladığımdan çok daha büyüktü. Üstelik sonradan pişman olup dövmeyi çıkarttırmaya çalışmış gibi solgundu akrebin renkleri. Neden bir kadın tüm sol memesini kaplayacak şekilde bir dövme yaptırır ki? Meme başı akrebin sırtında kırmızı bir kambur gibi duruyordu. Bir kadeh daha istedim garson kızdan, sinirlenmeye başlıyordum artık, gece kulübü olduğu için bardakları hileliydi belli ki. Duble viski söylüyordum, masaya geldiğinde tepeleme dolu görünen içki iki yudumda bitiveriyordu. O sırada sahneye çıkan hokkabaz kılıklı adam peleriniyle gösterisine başladı. Sarhoş ve neşeli topluluğun pek umurunda değildi bu gösteri. Gri aslan yelesi saçlarıyla tozlu bir tavan arasında gizlenen hortlağa benzeyen gözbağcı Ece’yi ortadan ikiye bölse kimsenin şaşıracağı yoktu. Sahnedeki diğer dansçı kızlar sahneye yakın masalara ilişmişler, müşterilere sahte bir şekilde kur yapıyorlardı. Sahnedeki adamın yanında sadece Ece kalmıştı. Adam önce müziğin ritmine ayak uydurarak Ece’ye doğru yaklaştı, elinden tuttu, dans edecekmiş gibi kendine doğru çekti, ardından tüm memesini kaplayan akrep dövmesini yeni fark etmiş gibi yaptı. Başını iki yana salladı. Dövmeyi beğenmediğini söylemeye çalışıyordu. Pelerinini kaldırdı, zarif bir hareketle Ece’yi sardı, dudakları dua okur gibi kıpır kıpırdı. Pelerini çektiği anda akrep dövmesinin yok olduğunu gördüm! İzleyiciler fark etmemiş gibi davranıyorlardı, sarhoş kahkahalar ve bilinmeyen dilde naralar müziğe karışıyordu. Sanki tek izleyicisi bendim bu tuhaf gösterinin. Ece, rolü gereği şaşırdı, şimdi akrebinin kaybolmasına üzülmüş, hatta korkmuş görünüyordu. Diz çöküp adama yalvarmaya başladı. Ne isterse yapacağını ima eden bir yalvarma dansıydı bu. Adam kesinlikle kabul etmiyordu kadının isteğini. Bunun üzerine Ece adamın pelerinini çaldı. Adam onu uyarmaya çalıştı ama Ece dinlemedi ve pelerine sarıldı, kendince bir şeyler söyledi, pelerini açtığında sol memesinde akrebi tekrar görmeyi beklerken her iki memesinin de yerinde olmadığını gördük! Göğsü tahta gibi dümdüz olmuştu. Çok tuhaftı. Bir an bunun bir gösteri olmadığını fark ettim. Bu başka bir şeydi. Ne olduğunu çözmemi engelleyen şey ise patlamak üzere olan idrar kesemdi. Telaşla kalkıp tuvalet aramaya başladım. Bütün kapılar kilitliydi. Arka kapıdan kendimi sokağa attım. Neredeyse altıma kaçıracaktım. Çöp tenekelerinin ardında fermuarımı açtım ve işemeye başladım. Garip olan, gürül gürül işememe rağmen idrar kesemdeki doluluk hissinin hiç azalmamasıydı.

Sıkıntı içinde uyandığımda saat beşe geliyordu. Koşarak tuvalete gittim. Rüyanın gerçekliğini düşünerek işiyordum. Ece Karabey... Oyuncu olduğunu söylemişti. Ben de onu çeşitli filmlerden zihnimde kalan imgelerin yardımıyla yarattığım bir gece kulübünde canlandırmıştım rüyamda. Bunu anlamak zor değildi. Acaba bu kadar yoğun çişim gelmeseydi rüyanın devamında ne olacaktı? Ece’yle konuşabilecek miydim? Neden onu düşünürken adı ve soyadı bir arada geliyordu aklıma? Ece Karabey... Ece Karabey... Akrep memeli kadın... Muhtemelen bir daha hiç görmeyeceğim bir panik atak hastasını bu kadar kafama takmamın nedenini gerçekten de anlayamıyordum. Dile dökülmesi çok güç bir şeyden besleniyordu aklımın içindeki Ece imgesi. Tıraş olurken bir an durdum ve filmlerdeki adamlar gibi aynadaki aksime dik dik bakarak şu anda gerçekten samimiyetle ne hissettiğimi sordum. Cevabı bulmam çok zor olmadı: Şu anda, hemen onu tekrar görmek istiyordum. Tahlil sonuçları panik atak teşhisimi kesinleştirici yönde olduğu için nöbetim bittiğinde onu uyurken bırakıp çıkmıştım hastaneden. Şimdi pişmandım. Durmuş bunları düşünürken, elinde tıraş bıçağıyla aynanın içinden bana bakan adamın korkutucu mutsuzluğunu fark ettim. Keşke uyanmasını bekleseydin, dedim ona.

Sonra başımı sallayıp bu saçma düşünceyi kovmaya çalıştım. Kalsaydım bu tavrımdan kuşkulanabilirlerdi. Hele Selda Hemşire... Kesinlikle anlardı. Zaten ne zamandır gözü üzerimdeydi, bu merak böceğinin henüz hakkımda çözemediği şeyler vardı. İyi bir hekim olan rahmetli babamın can ciğer arkadaşı Turhan Hoca’nın sayesinde bu hastanede iş bulabilmiş vasat bir hekim olduğum gerçeğinin sanırım tamamının farkındaydı. Belki de benden daha fazlasını biliyordu hakkımda. Öyle ya, benim bile bu kadarını anlamam, bu cümleyi kurmam zaman almıştı; oysa Selda Hemşire’ye sorsam belki de yıllar önce bu gerçeği bir çırpıda söyleyiverirdi yüzüme. Ama ona yetmiyordu. Beni de hastanedeki diğer herkes gibi ele geçirmek istiyordu. İnsanların hayatlarında neler olup bittiğini en ince ayrıntılarına kadar öğrenebilirse onları ele geçirmiş oluyordu. Mehmet’in ne zaman boşandığını, çocuklarının okul masraflarının miktarını; Turhan Hoca’nın oğluyla neden küs olduğunu; yarı zamanlı gelen Dr. Nesrin’in üniversitedeki kariyerini neden yarım bıraktığını, onunla ilişkisi olduğu söylenen profesörün nasıl genç kadını “kullanıp attığını”; mutfakta çalışan Nuriye Teyze’nin oğlunun işlettikleri kahvenin ortağı tarafından nasıl kandırıldığını ve bu yüzden nasıl ailecek perişan olduklarını; Dr. Cengiz’in çaktığı doçentlik sınavında hangi hocaların birbirlerinden nefret ettikleri için kavgaya tutuştuklarını; Dr. Sim’in evine su bastığında berbat olan aile yadigârı Acem halısının nereden, nasıl bu aileye geldiğine kadar... her şeyi biliyordu Selda Hemşire. Bazı insanların gözlem gücüne hayranımdır ama Selda Hemşire’yi sevmiyordum, yanımda yöremde dolaşmasından da hoşlanmıyordum. Küçük gözlerinin dibinde küçümseyici bir çift alev görüyordum ne zaman yüzüne baksam. Aslında Ece’nin yanından bir an olsun ayrılmak istemiyordum ve içimde kıpırdayan o tatlı duygunun sürmesi için de her şeyi yapardım ama Ece’den etkilendiğimi bakışlarımdan, duruşumdan, dokunuşumdan çoktan fark etmiş olan merak böceği Selda Hemşire’ye daha fazla açık vermek istemiyordum. O yüzden nöbetimin çoktan sona erdiği o saatlerde Xanax verip rahatlattığım Ece’yi uyur vaziyette Mehmet’e devredip eve döndüm. Şimdi aynadaki deli gibi pişman adama bakıyordum. Elimdeki tıraş bıçağının ani ve istemsiz bir hareketimle yüzümde ince bir kesik oluşturduğunu hayal ettim. Saç tıraşı olurken berberin aniden delirip elindeki makasla gözümü çıkardığını ya da şahdamarımı kestiğini hayal ettiğim gibi... İnsan kendi haline bırakılınca ne tuhaf şeyler düşünüyordu. Selda Hemşire’nin bilmediği ve asla da bilemeyeceği işte bu aklımdan geçen saçma düşüncelerdi. Ece’yi de asla bilemeyecek, beni asla ele geçiremeyecekti. Bu düşüncenin hemen arkasından Ece’nin çıplak görüntüsü geldi gözümün önüne. Rüyadaki hali... Sutyenini çıkardıktan sonra bir süre memelerini elleriyle örterken akrebin kuyruğunun küstah bir şekilde kıvrılışı... Sertleşmekte olan organıma üzüntüyle baktım, hayır, Ece’yi bir daha görebileceğimizi sanmıyorum, sen akılsız ve bu yüzden de çok kolay baştan çıkarılan bir arzu yılanısın, diye söylendim.

Yorgun Bir İnsanın Yüzünde

“Ah Orhan’ım gelmiş. Gel, gel oğlum benim, canım, aslan doktorum... Hiç de eli boş gelmezsin. Ne diye zahmet ediyorsun? Bir kahve yapayım mı sana? Şöyle karşılıklı içeriz ha? Çarpıntı yapıyor ama vazgeçemiyorum ki bu meretten. Biliyorum, sigarayı da bırakmam lazım ama bir tek bu zevkim var hayatta be Orhan’ım. Şunun şurasında ne kadar ömrüm kaldı ki... Artık bittim ben Orhan, vadem doldu. Bakma öyle, biliyorum ben. Her yerim ağrıyor; insan yaşlandıkça bütün organlarının yerini öğreniyor. Hele sabahları, kırk saatte çıkıyorum yataktan. Verdiğin ilaçlar iyi geliyor ama bir yerden sonra ne yapsak boş, değil mi? Beni asıl üzen bu çocuğun durumu. Ben öldükten sonra kim bakacak ona? Senden başka kimsemiz kalmadı ki Orhan! Rahmetli amcan, herkesi küstürmüş zamanında, halanın tarafından belki birileri hayattadır ama... Bunlar ne zaman ortaya çıkarlar biliyor musun? Miras düştüğünde. O zaman herkes dökülür. Kıyamet Günü Arasat Meydanı’nda toplanan ölüler gibi mirasın başına üşüşürler. Mezar kaçkınları... Leş kargaları... Hayatlarında görmedikleri insanlarla sırf kan bağı var diye nasıl da haklı görürler kendilerini. Senin amcan aksiydi ama büyük adamdı. O leş kargalarıyla ilişki kurmadıysa bir bildiği vardı. Şimdi miras diye çıkarlar ortaya. Ben ölünce de sana bu çocuk miras kalacak. Kimilerine han hamam kalır aileden, sana da deli bir kuzen kalıyor işte. Bakacaksın değil mi Orhan? Sen hakikatli çocuksundur, merhametlisindir. Annene çekmişsin. Baban da iyi adamdı ama annen bir başkaydı. Melek gibi kadındı, melek. Bu dünya kötülerin dünyası, iyiler en önden gidiyorlar işte. Nasıl bir rüyaymış bu hayat Orhan! Sana şimdi masal gibi geliyordur, ama sen de benim yaşıma geldiğinde ne demek istediğimi anlayacaksın. Gerçi sen de artık çocuk sayılmazsın. Kırk oldun değil mi? Tabii, Sarp otuz dokuz oldu geçen hafta, bir yıl aranız var, sen de kırkın içindesin. Ama maşallah saçın başın yerinde duruyor. Biraz kırlaşmış, ama yakışıyor sana. Bak Sarp’ın başında saç kalmadı. Düşünmekten, dertlenmekten avuç avuç döktü altın sarısı saçlarını. Sabaha kadar o ışık yanıyor, okuyor da okuyor... Bir faaliyet, bir kıyamet... Çalışıyor! Uzaktan baksan deli der misin? Sen doktorsun, biliyorsun durumunu. Ama kolay değil be Orhan. Hiç büyümeyen bir çocuk... İki dakika alışverişe çıkamıyorum, aklım kalıyor. Fatma’nımdan rica ediyorum, sağ olsun geliyor ama yine de içim rahat etmiyor, ona da bir şey yapar diye çekiniyorum. Çok şükür rabbime, bir saldırganlığını, bir zararını görmedim, bütün deliliği dilinde. Eskiden seninle biraz dışarı çıkar dolaşırdı, şimdi onu da bıraktı. Bak sabaha kadar çalıştı ya, şimdi de akşama kadar uyur. Saat olmuş epeyce, neyse birazdan uyanır, sofrayı kuralım, açsın değil mi? Bir yere bırakmam, otur oturduğun yerde! Öyle ateş alıp gitmek yok. Seni görünce çok sevinecek. Bir seninle konuşuyor zaten, bir de aynayla. Ah Orhan’ım ah...”

Bir yandan söyleniyor, bir yandan da büfeden “misafir tabaklarını” çıkarıyordu. Eski güzel günlerin hatırasıyla zihnimde özel bir yer işgal eden tabaklardaki desenlerden gözlerimi ayıramıyordum. Sonsuz bir labirenti andıran kalın sarı yaldızlarla süslenmiş bu tabakların her biri diğerinden farklıydı. El yapımı nesnelerin kendine özgü büyüleri bu eşsizliklerinde gizliydi evet, ama bu tabakları bizim için eşsiz kılan üzerlerindeki labirent benzeri çizgilerdi. Yenge evde olmadığı zamanlarda bunlardan bazılarını çıkarır, gizli Atlantis kıtasının hazinelerine giden yollarını temsil edecek şekilde evin kuytu köşelerine yerleştirirdik. Tabii Yenge bu yaptığımızı fark ettiği zamanlarda fırtına gibi eser, tepemize binerdi. O zamanlar bana devasa bir kadın gibi gelirdi. Tüm yengelerin de böyle dev gibi olmaları gerektiğini düşünür, bu düşünceme uymayanları eksik görürdüm. Oysa şimdi Yenge’ye baktığımda neredeyse ufak tefek yaşlı bir kadın görüyordum. Yetmişine bile varmamış olmasına rağmen şimdiden seksen gösteriyordu. Bir yandan amcamın yokluğu, diğer yandan Sarp’ın dayanılmaz varlığı Yenge’yi iki kat hızda yaşlandırmıştı... Ayağını sürüyerek sofrayı kurarken bedeninin nasıl deforme olduğunu inceliyordum. Öne doğru eğildiği gibi, yüzü ve vücudu soldan sağa doğru ağır ağır kıvrılmış gibiydi. Çamaşır sıkar gibi sıkmıştı zaman onu. Osteoporoz yüzünden epeyce bir kemik kaybı var gibi görünüyordu. Keşke menopoz sonrası hormon tedavisi görseymiş, diye düşünmeden edemedim. Ama otuz yıl önce bu tür ilaçlar var mıydı? Şu anda yapabileceğimiz hep palyatif tedavilerdi. Küçük rakıyı açarken parmak eklemlerindeki şişliklerin son gördüğümden bu yana biraz daha büyümüş olduğunu düşündüm. Romatoid artrit... İkimize birer tek doldurdu. Amcam ve babamın sağ olduğu yılların uzun pazar öğlen yemeklerini hatırlattığı için sevdiğim rakının ilk yudumlarında şu yaşadığımız ânın sonsuzluğuna dair rahatlatıcı bir duyguya kapıldım. Ben her geldiğimde Yenge burada olacak ve o bildik sofra kurulacak gibi hissediyordum. Minik cam tabaklarda dereotu ve maydanozla süslenmiş beyaz peynir, salatalık; Yenge’nin el çabukluğuyla hazırladığı kırmızıbiber ve sarmısaklı zeytinyağı gezdirilmiş haşlanmış yumurta ve mutlaka küçük alüminyum sahanda kızarmış sucuk. Hep açık duran sesi kısılmış televizyondan gelip geçen görüntüler... Fotoğraflara baktım. Aslan pençesi şeklinde ayakları olan aynalı konsolun üzerinde, farklı zamanlarda ve farklı kişiler tarafından satın alındığı için aralarında herhangi bir uyum olmayan çerçevelerin içinde duran fotoğraflar... Esir alınmış yaşam parçacıkları... Bu içinde bulunduğumuz ânın da o fotoğraflardaki gibi sonsuza dek var olmaya devam edeceğine dair yumuşacık bir güvenlik duygusuyla bir yudum daha içtim rakıdan. Terleyen bardağın muşamba örtüde oluşturduğu su damlalarıyla oynayarak Yenge’yi dinliyordum.

“Ne olacak ben ölünce bu oğlanın hali? Bazen sabahlara kadar ben de onun gibi düşüncelere dalıyorum... Tek başına ne yapacak bu çocuk, açlıktan ölür maazallah. Ya da evi yakar, bir şey yapar kendine. Çok korkuyorum Orhan. Ne olurdu biraz bana çekeydi... Ama sen biliyorsun işte, bir tedavisi yok ki bu illetin. Vesvese dedik başta, hassas çocuk dedik, üzerinde durmadık, kondurmadık ama sonunda... Böyle yaşarken mezara girdi sanki.”

Başımı kaldırıp gözlerine baktım. Yüzü yıllar içinde yavaş yavaş başka birinin yüzüne dönüşmüştü sanki. Hatta başka birilerinin: Yüzündeki asimetriler zaman içinde artarak sağ yanı ile sol yanı iki ayrı karakter kazanmış gibiydi. Sol yanı biraz daha üzgün görünüyordu, bu izlenimi yaratan sol gözünün biraz daha aşağı sarkmış olması ve ağzının sol kenarındaki çizginin sağ yanındakinden biraz daha derin oluşuydu. Sadece sağ gözüne baktığımdaysa garip bir pırıltının yanıp söndüğü yanılsamasına kapıldım. Belki de yaşlandıkça, bedenimizin ve beynimizin iki yarısı arasındaki uyum da bozulmaya başlıyordu. Yüzümüzde oluşan çizgilerin asimetrisi değildi tek neden; sürekli bir mücadele içinde olan iki beyin yarıküresi hayatın son aşamasında belki de yorgun düşüyor ve kendi dünyalarına çekilmeye karar veriyorlardı. O yüzden de yorgun bir insanın yüzünde hep iki kişi beliriyordu. İki farklı insanı yüzünde taşıyan Yenge’den kaçırdım gözlerimi.

“Ah talihsiz yavrum benim... Sarp nasıl güzel bir çocuktu biliyor musun Orhan? Sen de güzeldin, her çocuk anasına babasına güzel görünür ama Sarp başkaydı. Her gören parmağını ısırırdı. Süt gibi beyazdı. Bak o özelliği bana çekmiş, keşke dışı değil de içi çekeymiş biraz. Sonra o masmavi gözler... Nasıl da hüzünlü bakardı. Gökten bir melek inmiş sanki... Nazar değdirdiler yavruma. Biliyorum sen inanmazsın böyle şeylere ama vallahi de var Orhan, billahi de. Peygamber efendimiz bile söylemiş ‘Nazar insanı mezara, deveyi kazana sokar’ diye. Sarp’ı da her gören ah ne güzel bebek bu böyle, ne olur bir kere öpsem, ne olur bir kucağıma alsam, diye çekiştirip dururdu. Şurada yukarıda park vardı eskiden, hatırlarsın, siz de oynardınız küçükken, vallahi de bakardım pencereden herkes gitmiş mi diye, el ayak çekilince çıkarırdım dolaştırmaya. Rahmetli çok gülerdi benim bu hallerime. O da sizin gibi inanmazdı hiçbir şeye. Sonra ne oldu? Bir uğursuz yel esti, viran oldu hayatımız.”

Sanki o ışıklı hayatın çöküntüsünü görebilecekmişim gibi bakışlarımı yere indirdim. Çok iyi tanıdığım, her kıvrımını çok iyi bildiğim parke zemine bakıyordum. Çapraz döşenmiş enli tahtaların cilası çoktan çıkmıştı, bazıları da sallanan dişler gibi iyiden iyiye iğreti duruyordu. Bu yıpranmış parke tahtaları kimi zaman vahşi ormanların içinden akıp giden bir nehrin kıvrımları olurlardı bizim için, kimi zaman da aslan ayaklı büfenin altındaki karanlığa doğru döşenmiş antik bir şehrin kalıntıları... O karanlığın içinde bizi çocukluk korkularımız bekliyor olurdu. Deli gibi kalbimizin çarpmasına neden olan o adsız korkular. Oysa korkulacak tek şey o uğursuz yelmiş... Yenge’nin sözünü ettiği... İnsanın, henüz kaybetmediği için kıymetini tam olarak bilemediği güzel hayatını bir anda yerle bir eden o şeytanın nefesi, o uğursuz rüzgâr...

“Eskileri hatırlıyorum şu aralar. Öğlen, işleri halledip kıvrılıyorum koltukta bazen. Sonra bir tıkırtı duyuyorum, uyanır gibi oluyorum, işte o an yirmi yaşındayım sanıyorum. Fahri gelmiş beni uyandırmadan sessizce içeri geçmiş, az sonra gelecek, yanağımdan öperek uyandıracak, hadi kalk Boğaz’a inelim, diyecek, bu umutla gözlerimi aralıyorum, odanın içinde uçuşan toz zerrelerine bakıyorum, zaman hiç geçmemiş gibi... Sonra birden vücudumu hissediyorum. Ya sırtım ağrıyarak ya bacaklarım uyuşarak bedenim kendini belli ediyor. Kalk kızım, diyorum, kalk, kocakarı oldun sen artık, kalk bakalım, Boğaz sefası senin neyine...”

Birden sesini kalınlaştırıyor ciddi şeyler anlattığı iyice anlaşılsın diye adeta:

“Fahri klas adamdı Orhan, sinirliydi falan ama bak Allah için baban da Fahri de başka zamanın insanlarıydı. Yani şimdiki adamlara bakıyorum, koflar biliyor musun, kof... İçleri boş. Hiçbiri kalıbının adamı değil. İnsanı yarı yolda bırakır bunlar. Ama amcan öyle değildi. Hadi derdi, yürü gidiyoruz, ceketini omzuna atar, sigarası dudağından sarkar, bir taksi çevirir, doğru Boğaz’a... Canımız nereye isterse oraya, derdi. Öyle bir tarafı vardı rahmetlinin, çok erken gitti. Çook...”

Lafın burasında her zaman olduğu gibi Yenge gözyaşlarını siler, ben aslan ayaklı konsolun üzerindeki resimlerden birine çevirirdim bakışlarımı. Eğer şimdi olduğu gibi Boğaz sefasıyla ilgili bir anı yüzünden ağlıyorsa eski gümüş çerçevenin içindeki Yenge’yle Fahri Amcamın altmışlı yıllarda çekilmiş siyah-beyaz fotoğrafına bakardım hüzünle. Yeni bir şey görecekmişim gibi dikkatle baktım yine. İkisinin de gözünde koyu renk güneş gözlükleri, bir kayığın içindeler, gülümseyerek bakıyorlar objektife. Fotoğrafı çekenin bu işi çok da amatörce yapmadığı belli... Fotoğrafın içindeki bu genç insanlar bir zamanlar bana ne kadar da büyük gelirdi. Oysa şimdi ben o deniz sefası yapan amcamla aynı yaşa geldim, belki de geçtim bile... Fotoğraftaki Yenge ise çıtır taze bir kız. Hemen bu fotoğrafın yanında duran Yenge’nin tek başına çekilmiş fotoğrafına baktım sonra. Genç bir kız, öğle sonrası güneşinde, pırıl pırıl... Şen bir kahkaha atarken yakalamış fotoğrafı çeken. Amcam olsa gerek, diye düşünmeden edemedim. Bu konsolun önünde çekilmiş çünkü. Kafamın içinde sakin bir piyano çalmaya başladı. Suyun ağır ağır akması gibi... Güneş ışığının gölgeler içindeki bir göle salt bir güzellik olarak düşmesi... Gençlik ve güneş ışığı... Rakıdan bir yudum daha aldım ve kalbim heyecanla çarpmaya başladı. Bir an tüm bu ev, bu fotoğraflar, Yenge’nin anlattıkları, her şey salt bu şekilde yaşanmış olduğu için yakında gerçekleşecek bir mucizenin (Ece!) habercisiymiş gibi geldi. Kendimi bildim bileli soğuk biriydim, duygusuz denebilecek ölçüde mantıklı... Romantik hayaller kurma yeteneği olmayan bir adam. Ama Ece’yle karşılaştığım andan beri kendimi bir başkası gibi; sevme, âşık olma yeteneği olan biri gibi hissediyordum. Öncesi yoktu bu duygunun, ilkti, Ece’ye özeldi; ama bir yandan da o kadar tanıdıktı ki. İşte şimdi ben tam ben oldum dedirten cinsten temel bir duyguydu. İnsana güven veren bir tarafı vardı. İçine girip sığınılacak bir mağara gibi. Aslan ayaklı büfenin altındaki tozlu karanlık gibi...

İnce ince ağladıktan sonra sakinleşen Yenge gülümseyerek baktı gözlerimin içine. Çok alışık olduğum bir tavırla eğildi yanağımı okşadı.

“Sen nasılsın oğlum, hep kendi dertlerimi anlatıp duruyorum. Sen ne yapıyorsun? Anlat biraz...”

Tüm Bunların Nedenini Anladım

Sarp’ın kendi kendine söylenerek volta attığı odasında oturmuş, eski model, renkleri solmuş 37 ekran televizyona bakarken kendine kötü hastalıklar yakıştırmayan iyi niyetli hastalar gibiydim. Kendimi dinliyordum, bedenimin içindeki hareketliliğin nedenini anlamaya çalışıyordum. Aşk mıydı bu? Pek ihtimal vermiyordum. Çünkü aşktan çok bir hastalığa benziyordu. Türlü fizyolojik değişimler yaşıyordum. Bunlar pekâlâ bambaşka bir sorunun işaretleri de olabilirdi. Örneğin kalp ritmimde bir bozukluk... Son zamanlarda bu şikâyetle bizim yaşlarda o kadar çok hasta geliyordu ki hastaneye. Çoğunun bir şeyi çıkmıyor, panik atak teşhisi koyup sakinleştirici verdikten sonra evlerine gönderiyorduk. Belki de bilmediğimiz bir hastalıkları vardı. Çünkü şikâyetler çok yaygındı. Bazı uzmanların, kalbi etkileyen, elektriksel ileti bozuklukları yaratan bir virüsten kuşkulandıkları söylentisi kulaktan kulağa dolaşıyordu. Acaba benim bu içimdeki kıpırtı Ece yüzünden değil de kalp ritmini bozan o virüsten kaynaklanıyor olabilir miydi? Gerçi ben hastanenin acil servislerine kalp krizi geçiriyorum diye koşan hastalar gibi endişeli değildim; hem de hiç değildim. Ben neşeliydim. Hatta daha doğrusu: Coşkuluydum. Hemen ona koşmak isteği tüm bedenimi gizli depremlerle sarsıyordu. Daha önce aklıma hiç gelmemiş böyle beylik aşk tarifleri şimdi zihnimde cirit atıyordu. İçimde kopan bu coşku fırtınasını, meraklı bir çocuk gibi izleyen aklım neyse ki henüz üzerimdeki denetiminde en ufak bir zayıflık göstermiş değildi. Bu yüzden de ben şimdi, şu anda Ece’nin peşinde değildim, buradaydım. Ruhsal sorunları olduğu için odasından çıkmayan kuzenim Sarp’ın karşısında oturmuş onu dinliyordum. Küçücük odanın içinde ağzında sigarası volta atıp duruyor, bir yandan da söyleniyordu.

“Ne diyor? Yakınıyor değil mi? Sürekli endişeli. Neden başkaları gibi değilim diye üzülüyor. Sabah kravatını bağlayıp milyonlarca insanla birlikte o trafik seline kapılsam, akşama kadar stresten mideme ağrılar girerek bir yerlerde insan taklidi yapsam, akşam eve dönsem... Bu işte! Normal! Normlara uygun yani... Ortalama bir hayat. Standart sapması düşük. Sapsa ne olacak ki! Adı üzerinde, standart sapma. Çok sıkıcı. Yalanın kuyruklusu. Herkes birbirini kandırmıyor mu Orhan? Söylemiyor musun ona?”

Ne söyleyeyim ki, söylesem düzelecek mi gibisinden bir ifadeyle gülümsedim Sarp’a. Böyle anlarda onun son derece normal olduğunu düşünüyorum. Aslında düşünmüyorum. Hissediyorum. İyi bir hekim, hastanın durumunu “hisseder”, derlerdi fakültede. Hekim muayene sırasında edindiği sayısız izlenimi aklıyla ve kendisinin bile farkında olmadığı melekeleriyle değerlendirir ve teşhisi öyle koyar, derlerdi. Belki de haklıydılar, ancak iyi bir hekim olacak kadar çok tecrübem de hevesim de hiç olmadı. Başkalarının nasıl olup da bu kadar heyecanla, hırsla, ihtirasla bu işe sarıldıklarını da anlamadım hiçbir zaman. Nöbet tutarlar, hasta bakarlar, araştırma yaparlar, makale yazarlar, kongrelere giderler, partilerde dans ederler, evlenirler, baba olurlar, karılarını aldatırlar, tanıdıklarının sağlık sorunlarıyla ilgilenirler, hafta sonları çocuklarıyla kaliteli zaman geçirirler, boşandıkları eşlerinin masraflarını karşılamak için ekstra işler alırlar, kayağa giderler, mavi yolculuk yaparlar... Her şeye vakit bulurlar... Aslında tüm bunları düşünürken gözümün önünden Tunç geçiyordu. Tenis de oynuyordu galiba. Ben bunlardan birini bile yapamıyorken onlar, Tunçlar nasıl yapıyordu hepsini? Kim bilir... Aslında Sarp da o tür adamlardan biri olabilirdi. Yani üstün zekâlı, yüksek enerjili çağdaş bir kent insanı olabilirdi pekâlâ. Ama tam tersine kafese kapatılmış yırtıcı bir hayvan gibi burnundan soluyarak evin içinde volta atıyordu. Zekâ tek başına hiçbir sorunu çözemiyor demek ki...

“Vır vır vır... Seni görünce iyice kaybediyor kendini. Aynı şeyleri söyleyip duruyor, değil mi? Ben ölünce bu çocuğun hali ne olacak? Sanki normal bir adam olsam hayatın bir garantisi var da. Ne oldu, hani? Biri mühendis, biri doktor değil miydi? Çalışkan, işinde gücünde adamlar, aile babaları değiller miydi? Daha ne olsun... Neredeler? Hani? Göremiyorum...”

Defalarca oynanmış bir oyunun dokunaklı sahnelerinden birini canlandıran bir oyuncu gibi ellerini iki yana açmış sağa sola bakınırken çerçevenin içindeki fotoğrafı gördü, şaşırmış gibi yaptı.

“A ha, işte buradalar. Fotoğrafların içinde birer soluk hayalet...”

Çerçeveyi aldı.

“Bakar mısın Orhan, ne kadar mağrurlar, içine kuruldukları şu bahçenin sahipleri kendileriymiş gibi gerinerek bakıyorlar objektife. Hah ha! Kıçımla gülerim ben bu bakışlara. Ulan siz çoktan toprak oldunuz ama bu bahçe var ya, şu boklu duvar, şu eğri dut ağacı, memleketteki evimiz dediğiniz şu pis ahşap kalabalığı! Onlar hâlâ var ama siz yoksunuz, yaaa, siz yoksunuz!”

Fotoğrafın içindeki zavallı babam ve amcam duyacaklarmış gibi bağırdığı şu anda Sarp’ın hiç de normal olmadığını belkemiğime kadar ürpererek hissettim. Berjerin eprimiş kadifesine sıkıca bastırdım ellerimi. Gerildiğimi belli etmek istemiyordum. Eğer Sarp şu gösterdiği tepki karşısında endişelendiğimi ya da korktuğumu bir biçimde hissederse benimle de bağını koparırmış gibi geliyordu. Onu deli olarak niteleyen normaller âleminin bir parçası olmak istemiyordum. O yüzden gerilmemeliydim. Çalışma masasının tam karşısına yerleştirdiği aynadan yansımama baktım. Sakin görünüyordum. Sarp ise gözlerini fal taşı gibi açmış iki eliyle sıkı sıkıya tuttuğu çerçeveye bağırıyordu. Çerçeveyi o kadar sıkı kavramıştı ki parmakları kızarmıştı. O parmaklar bu hırsla birinin boynuna yapışsa... Akıldan kurtulmuş bir beden, tamamen özgür kalmış bir canavar, başsız bir yaratık... Çocukken halının üzerine uzanıp okuduğumuz korkunç resimli romanlardan belleğimde birikmiş görüntüler şimdi su yüzüne çıkıyordu.

Zaman zaman kapıldığı öfke nöbetlerinden biriydi. İlaçlarını almayı bırakmış olmalıydı. Belki de dozunu artırmak gerekiyordu. Aniden sakinleşti. Resim çerçevesini kitaplıktaki yerine büyük bir titizlikle yerleştirdi. Sesi acıklı çıkıyordu şimdi:

“Annemiz çağırıyor deyip gittiler. Böyle bir şey olabilir mi Orhan? Korku filmi mi bu ya? İnsanı ölü annesi çağırır mı? Uzun zamandır mezarını ziyaret etmemişlermiş de, bilmem neymiş de... Bunlar, bu iki zeki adam, böyle inançlara sahip olsun... akıl alır şey değil! Hah ha! Gülüyorum Orhan! Kusura bakma, biri senin diğeri de benim babam ama gülüyorum. Ne zaman aklıma gelse gülüyorum. Gülmekten öleceğim ben de anne!”

Yüzünü oda kapısının buzlu camına yapıştırarak içeri doğru bağırıyordu:

“Duyuyor musun? Mutlu bir ölüm! Kahkahayla... Rahmetliyi nasıl bilirdiniz: Valla güle güle gitti. Hah ha! Artık ona rahmetli değil de kahkahalı falan demeli. Hah ha!”

İçeri doğru bağırırken sesinde her an ağlamaya dönüşecek bir tını vardı. Sanki sınırı geçmemek için kendini çok zor tutuyordu. İçinde kaynayıp duran zıt kuvvetlere hâkim olabilmek için tüm gücünü harcıyor gibiydi. Enerjisinin tamamını bu yoğun mücadeleye verdiği için dışarı çıkıp normal insanların dünyasına karışmaya hali kalmıyordu adeta. Sarp kendimi bildim bileli hastaydı. Aslında fiziksel hastalıklarla başlayan bir eve kapanmaydı onunki. Sonra nasıl olduysa bir tür ruhsal bozukluğa evrildi. Ama ne olduğunu teşhis edemedim doğrusu. Benim psikiyatri servisinden hatırladıklarım yeterli olmadığı için Tunç’u çağırmıştım. İşte Sarp’a en çok o gün acımıştım. Bugün olduğu gibi acı bir alayla bağırıp çağırmıyordu; tam tersine büyük bir iyi niyetle sıkıntılarını anlatıyordu Tunç’a. Çok şaşırmıştım. Ben Sarp’ın içinde bulunduğu durumun tam anlamıyla farkında olduğunu bilmiyordum. Üstelik Sarp kurtulmak, iyileşmek, normal bir insan olmak istiyordu. Şu küçük odada, şu 37 ekran televizyonun karşısına mıhlanıp kalmaktan kurtulmak istiyorum, diyordu Tunç’a. Ve o kadar çok ayrıntıya giriyordu ki... Tunç’un tüm bu anlatılanlardan nasıl bir sonuç çıkaracağını merakla bekliyordum. Büyük bir iyi niyetle, azimle, heyecanla durumunu anlatırken benim gördüğüm Sarp’ın çaresizliğiydi; takıntılarından, saçma düşüncelerinden, korkularından kurtulmak istiyordu. O gün Sarp’ı dinlerken, iyileşmiş, sağlıklı bir Sarp hayal etmeye çalıştım, beceremedim. Tunç hiç tepki vermeden dinliyordu. Ne düşündüğünü tahmin etmeye çalışıyordum. Tabii bunda başarılı olamıyordum. Çünkü Sarp’ın anlattıklarını ben objektif olarak dinleyemiyordum. O babalarımızın ölümlerini anlatırken Tunç küçük not defterine önemli birtakım notlar alıyordu ama ben tüm olup biteni, öncesini sonrasını aklımın içinde tekrar yaşıyordum.

Neredeyse yirmi yıl önceydi. Geceden vedalaşmıştık. Ama ben yine de sabah babamın gürültüsüne uyanmıştım. Ezan okunuyordu. Güneş doğmadan önceki ilk ışıkların aydınlattığı sisli havaya bakıyordum yattığım yerden. Düşle gerçek arasında birtakım düşünceler geçiyordu zihnimden; “eskiden, saat denilen bir şeyin olmadığı zamanlarda sabah ezanı neye göre okunuyordu acaba” gibisinden bir soruyu nasıl yanıtlayacağını bilemeyen aklım boş yere seçeneklerin sunulmasını bekliyordu. Çünkü o tarihlerde çoktan seçmeli testleri çöze çöze aklım kevgire dönmüştü ama sonuç “fevkalade tatminkâr”dı: Babamın mezun olduğu okula girmeyi başarmıştım; ben de onun gibi doktor olacaktım. Henüz ikinci sınıfa gidiyordum. Birçok tıp öğrencisi gibi eşin-dostun gözünde ilk yıl doktor ikinci yıl profesör olmuştum bile. Ben de diğer arkadaşlarım gibi intern olduğum zaman, yani birkaç yıl sonra anlayacaktım hanyayı konyayı... Üstüne üstlük babamın amcamla birlikte zamansız ölümü de bu süreci iyice katlanılmaz kılacaktı benim için.

Kaza hakkında hatırladıklarım hep o sabaha dairdir. Özellikle de dışarıdaki sisli havanın devinimine bakarak yatağımda saçma şeyler düşündüğüm noktadan başlar bu hatıralar. Sonra mutfakta annemin aceleyle demlediği çayı bardağa koyuşunu izlediğimi hatırlıyorum. Birden arkasında benim olduğumu fark edince boş bulunup çığlık atması, babamın banyondan fırlayıp gelmesi, tıraş köpüğüne bulanmış yüzü, birdenbire hepimizi ele geçiren bir kahkaha tufanı, iyi demlenmemiş çayın otsu kokusu, ağzımdaki kekremsi tat, mutfak penceresinin tepesine yuva yapmış güvercinlerin kuğurtusu, iri bir kuş tüyünün salınarak sisli havanın içinden geçişi, babama sarıldığım an, tütün kolonyası, yıllarca her sabah tıraş olmaktan incelmiş cildinin üzerindeki belirsizleşmiş sakal köklerinin yüzümdeki üç günlük sakala sürtünmesi, yanağımı okşayıp “annen sana emanet” demesi, aşağıdan zilin çalınması, amcamın yeni arabasıyla kapıdan babamı alıp götürmesi... Arabanın stop lambalarının sisin içerisinde iki kırmızı kan damlasına dönüşmesi ve hızla küçülüp kaybolması. Hemen ardından tekrar uyumuştum. Öğlene doğru gelmiş haber. Ben okuldaydım. İşte Sarp bu hikâyenin kendi versiyonunu Tunç’a anlatırken ben o günü tüm aptalca anlarıyla tekrar tekrar yaşıyordum.

Tunç reçeteyi yazarken Sarp’a ciddi bir şeyin yok, biraz zihin düzenleyici veriyorum, deyip göz kırpmıştı. Arkasından günlerce bu göz kırpmanın ne anlama geldiğini tartıştık Sarp’la. Daha sonra bana çıkarken “Şizotipal kişilik Orhan’cım, bir antidepresan, bir de antipsikotik yazdım, bunları devamlı kullanmasında yarar var, gözün üstünde olsun,” dedi. Bu kadar kolaydı işte. Aslında Tunç’a inanmadım ama yine de ilaçları aldım, en azından antidepresanın bir zararı olmazdı. Antipsikotik de en hafifindendi. Belli ki Tunç da çok emin değildi ne olduğundan.

Şimdi Sarp’a bakıyor ve bir insanın bir teşhise indirgenemeyeceğini düşünüyordum. Belki de hepimiz için geçerli olan bir sınır vardı ama bazılarımızın bu sınırı aşması ötekilere göre çok daha kolay oluyordu.

“O kadar saçma ki Orhan. Sen git tüm hayatını ‘müspet ilimlere vakfet’, sonra da batıl bir inançla ölüme koş. Ne zamandan beri ölümden sonra bir hayat olduğuna inanıyorlardı ki! Hadi benimkisi mühendisti, canlıdan anlamamasına şaşmam ama ya baban? Yani nasıl oluyor da beyni çoktan toprak olmuş birinin çağrısına inanıyor? Rüyaların peşinden giden iki adam. Hah ha... Kelimenin tam anlamıyla rüyalarının peşinden gittiler. Annemiz bizi çağırıyor. Uuuu çok korktum. Neymiş, ikisinin de aynı gece rüyasına girmiş.”

Tabii bizim evde anlatılan hikâye bu değildi. Amcam arabasını yeni almıştı ve uzun yol yapmak istiyordu. Babam “Dün gece rüyamda annemizi gördüm,” deyince amcam “Ben de gördüm, gidip bir mezarını ziyaret edelim mi?” diyerek babamı kandırmıştı. Aslında babamı bizden, bu dünyadan ayıran görüp görmedikleri meçhul bir rüya değil amcamın uğursuz araba sevdasıydı. Annemin yıllarca içini bir kurt gibi kemiren bu sabit fikirdi. Yenge’yle aralarının açılmasının nedeni de bu kurttu. Rahmini, göğsünü, akciğerini kemiren de... Zavallı annem.

“Ama ben sana söyleyeyim neden böyle olduğunu... Azgelişmişlik yüzünden. Hem doktor ol, mühendis ol hem öteki dünyaya inan. Öteki dünya! Adı bile komik. Ne demek ki öteki dünya? Ölümden sonra hayat... Bir tek bana mı saçma geliyor tüm bunlar? Öldükten sonra yaşamak... Bir arada olması imkânsız iki şey: ölüm ve yaşam. İnsanı dille delirtirler Orhan, başka bir şeyle değil. Hem yaşamın bitişine ölüm adını ver hem de ölümden sonra başka bir yaşam başladı diye tuttur. Yaşamın bitişi o kadar dehşete sürüklüyor ki herkesi... Altlarına sıçıyorlar korkudan. Yok olma korkusu bu. Hatta korkudan da aşağılık bir duygu bu: endişe. Kaygı. Yapış yapış... Kaygan, ılık, şekerli... İçinde mutlaka affedilme arzusu bulunan bir duygu. Affet beni! Tanrım affet beni! Baba affet! Ne olur affedin... Affedilecek bir durum yok ki! Bu nedir biliyor musun Orhan? Var olduğun için özür dilemektir. Var olduğun için suçluluk duymaktır. Sen var olduğun için neden özür diliyorsun ki? Bu hayatı anlamamaktır Orhan! Kimsenin bir bok anladığı yok. Bak şuraya...”

Televizyonu işaret ediyordu. Haberlerde iç çatışma görüntüleri vardı. Yaşları en fazla on olan bir grup çocuk yüzlerini berelerin arkasına saklayarak askerlere taş atıyordu. Askerlerin hangi orduya ait oldukları anlaşılmıyordu. Her yer gri bir duman içindeydi.

“Ne kadar tanıdık değil mi bu görüntüler... Daha önce izlemiş bile olabilirsin. Emin değilsin. Benziyor. Çünkü her gün oluyor bu olaylar. Savaş... Savaş... Savaş... İnsanlar birbirlerini yiyor Orhan. Çünkü herkes bir başkasının hakkını almak üzere geliyor dünyaya. O yüzden herkes biliyor içten içe suçlu olduğunu. Tabii bu bir suçsa... Var olduğun için, nefes aldığın için birileri acı çekiyor. Başka türlüsü mümkün değil. Bunu görmezden geliyorlar. Ama ne kadar uğraşsan da içinde bir yerinden biliyorsun acı gerçeği. Of! Ben buna dayanamıyorum Orhan.”

Gidip pencereyi açtı. Avuçlarımın içi terledi. Dışarı doğru sarktı. Kalp atışım hızlandı. Ya kendini bir anda boşluğa bırakırsa? Bunu bir gün yapacak. Ama lütfen şimdi olmasın, diye kendi kendime yalvarıyordum. Bir şeyler yapsam, ayağa kalksam, çaktırmadan yanına gitsem, kendini boşluğa bırakırken hızla uzanıp ayağından yakalayabilir miyim, diye hesaplar yapıyordum. Zihnimde ayağından yakalamış olduğum Sarp karanlığın içinde sallanırken benim hayali kollarımdaki güç hızla tükeniyordu. Derin derin nefes aldı. Pencereyi kapattı. Bir sigara yaktı. Hiçbir şey olmamış gibi bana döndü.

“Kokuyu alıyor musun? Bu evdeki kokuyu almıyorum deme Orhan. Sen dışarıdan geliyorsun, çok daha iyi hissediyor olman lazım. Bu evin kendine has bir kokusu var. Tiksindiğim bir koku. Mutfaktan, dolapların içinden, soğan patates sepetinden, çöp kovasının dibinde biriken çöp suyundan, muslukların damladığı tezgâh altlarından, balkonun bir köşesinde unutulmuş eski gazetelerden, ne olur ne olmaz diye saklanan naylon torbalardan, plastiklerden ayrı ayrı gelen bütün o kokular birleşerek kapımın altından bu odaya hücum ediyor. Ama ne kadar havalandırsam da geçmeyen bu koku aslında bana sürekli olarak dünya üzerindeki bu köşeyi çürüttüğümü hatırlatıyor. Sonra o sesler... Annem içeride ayaklarını sürüyor yine. Duyuyor musun? Hışır hışır hışır... Tuvalete gidiyor. Hışır hışır... Evet... Kapıyı kapattı.”

Gözlerini ve kulaklarını kapattı.

“Duymak istemiyorum. Sıçma, osurma, işeme seslerini dinlemek istemiyorum. Kocaman bir bağırsağın içine hapsolmuş gibiyiz burada Orhan. Böyle bir şey olabilir mi? Yiyoruz, yiyoruz, sonra çıkarıyoruz. İki delikli bir boru. Buradan giriyor, buradan çıkıyor. Solucanlar gibi! Ama biz yerimizde sayıyoruz. Aynı yerdeyiz. Kaçıp kurtulmamız lazım Orhan! Anladın mı? Bunun için de önce bir konuda anlaşmalıyız.”

Birden Sarp’ın önümde diz çökmesiyle irkildim.

“Orhan dinle beni, sana çok önemli bir şey söyleyeceğim. Tüm bunların nedenini anladım. Her şeyin...”

Birileri bizi duyacakmış gibi fısıltıyla devam etti:

“Biz bir romanın içindeyiz Orhan!”

Çift Kuyruklu Denizkızı

Karanlık. Kapılar da kapanınca ortalık göz gözü görmez oldu. Onlarca insan sessizce karanlığın içinde bekliyordu. Sol tarafımda benim gibi yalnız bir adam, sağ yanımda ise ellilerinde üç kadın oturuyordu. Işıklar sönmeden önce sigaradan kalınlaşmış sesleriyle uzun uzun birini çekiştirdiler. Laflarını poker oyuncuları gibi sıraları geldiğinde kontrollü bir şekilde ortaya sürüyorlardı. Işıklar söndükten sonra sustular ama bir şekilde varlıklarını hissettirmeye devam ettiler. Karanlığın içinden ağır parfümlerinin kokusunu alabiliyordum. Şişe dibi gözlüğü yüzünden Mercek lakabının uygun görüldüğü lisedeki coğrafya öğretmenimizin o yağlı, yapış yapış, şekerli kokusuydu bu. Hep bu tip kadınlar mı bu kokuyu tercih ediyordu, yoksa aslında güzel olan parfümler bu tip kadınların teniyle temas ettiğinde mi bu etkiyi yaratıyordu? Belki de sahipleri idareli kullandıkları için parfümler de onlarla birlikte yaşlanıyor, şişelerin dibinde beklemekten bozuluyordu. Bunu anlamanın imkânı yoktu. Bir de ömrü boyunca deodoran nedir bilmemiş koltukaltlarının kokusu vardı ki (kokmuş balık ve bozuk peynir) yoksul kesimden gelen hastaların birçoğu o durumdaydı ama onları muayene ederken belki görev sorumluluğunun etkisiyle belki de maske taktığım için bu kadar midem bulanmıyordu.

Oyun güzelse Yenge’ye de bir bilet almalı, diye düşünüyordum ki birden müthiş bir patlama sesiyle beraber kulakları parçalayan çığlıklar, koşuşturmalar, bağırışlar, ambulans ve polis sirenleri duyulmaya başladı. Karanlığın içinde üst üste binen konuşmaları ayırt edemiyordum. Sadece bir adamın derinden gelen sesini anlayabiliyordum. Çünkü sürekli Emily diyordu, önce mırıldanır gibi, gitgide daha kuvvetli ve en sonunda haykırarak. Arka plandaki sesler bıçak gibi kesildiğinde sadece Emily diye bağıran adamın sesi kalmıştı. Işıklar henüz açılmamıştı. Adam “Yalvarırım gel Emily, Emily!” diye ağlıyordu. Bir kapının açılıp kapandığını duyduk; ışık yavaş yavaş açıldı; sahnede bir yatak olduğunu gördük. Geceliğinin içinde saçı başı dağılmış uykusundan korkuyla fırladığı belli olan Emily içeri girdi. Ece’yi görünce kalbim hızla çarpmaya başladı. İşte yeni hayatımın başlangıç melodisi diye düşündüm.

Emily yatağa yürüdü, canı sıkılmışa benziyordu, sıkıntılı bir sesle “Geldim, geldim...” diye söyleniyordu; adam yataktan heyecanla doğruldu ve Emily’ye sarıldı. Heyecanlanmıştım. Kendim sahnedeymişim gibi karışık bir duyguydu bu. İlk kez tanıdığım birini sahnede izliyordum. Aslında Ece’yi de çok iyi tanıdığım söylenemezdi. İlk ve tek karşılaşmamız acil servisteydi. Sonradan incelik gösterip hastaneye uğramış, oyun için davetiye bırakmıştı. Ben o sırada poliklinikte olduğum için karşılaşmamıştık. Selda Hemşire davetiyeyi uzatırken vahim bir delili henüz suçluluğunu ispatlayamadığı için istemeye istemeye zanlıya teslim eden yılların komiseri gibi gergindi; nasılsa yakayı ele vereceksin, al bakalım davetiyeyi, der gibiydi bakışları. “Hocam, bunu size bıraktı o geçenlerde acile gelen hasta...” Renk vermemeye çalışarak almıştım ama Selda Hemşire bu, kül yutar mı? Bu biletin, sadece bir tiyatro oyununa giriş daveti olmadığını o da ben de çok iyi biliyorduk. Peki, ama neden? Bu sorunun cevabını gerçekten de bilmiyordum; belki uğraşsam bulabilirdim ama umurumda değildi. Önemli olan Ece’yi bir kez daha görecek olmamdı. Şimdi Emily rolündeki Ece kötü bir rüya gördüğü için ağlayan bu tuhaf adamı sakinleştirmeye çalışıyordu. Birden adamın kör olduğunu fark ettim. Gözlerini odaklayamıyordu. İyi rol yapıyordu doğrusu. Malatya’da, mecburi hizmet sırasında getirilen o genç kadının görüntüsü uzak soluk bir hatıra olarak yanıp söndü zihnimin içinde. Gözleri sağlam gibiydi, ışığa tepki veriyordu, refleksleri çalışıyordu ama kadın kör gibi davranıyordu. Sonradan psikolojik olduğu anlaşılmıştı. Derslerde okutulurdu ama hayatımda ilk kez psikosomatik körlük vakasıyla karşılaşıyordum. Gerçek denilen şeyin elle tutulur ve gözle görülür olması gerekliliğinden o gün o dakika kuşkuya düşmüştüm. Beynimizde olup bitenleri bile tam anlamıyla kavrayamıyorduk. Kaldı ki gerçeklik...

“Çok korkunçtu Emily... Çok... Daha önce hiç böyle olmamıştı. İlk kez! Tanrım, ilk kez rüyamda da kördüm! Sadece sesler vardı. Sesler bu sefer tamamen kör olduğumu söylüyordu.”

“Sadece bir rüyaydı, sakin olun.”

“O kadar gerçek gibiydi ki... İlk gün hissettiğim o duyguya o kadar benziyordu ki. Gözkapaklarımı sonuna kadar açmama rağmen bir parça bile ışık görememek! Sesler diyordu ki, tamamen kör olanlar rüyalarında da kör olurlar. Rüyalarında bile göremezler. Ama ben sonradan kör oldum, bir yanlışlık olmalı, ben renkleri, şekilleri biliyorum, her gece görüyorum rüyamda, diye yalvarıyordum... Kimse dinlemiyordu. Kimse... Artık tamamen körsün, diyordu o ses. Rüyaların da karanlık olacak!”

Emily belli ki adamın hizmetindeydi. Karısı ya da sevgilisi gibi davranmıyordu. Zaten adam tek başına uyuyordu. Emily adamın elini bırakıp yatağın yanından kalkmaya çalıştı.

“Bir şey ister misiniz? Ilık süt? Çay?”

Adam Emily’nin bileğinden sıkıca kavradı.

“Dur, hemen gitme. Ne olur, biraz kal.”

Ece’nin yüzünde acı dolu bir ifade oluştu.

“Ama...”

“Lütfen... Lütfen Alex...”

Ece de hastanede benim elimi öyle ani bir refleksle uzanıp tutmuştu. Adeta bir kuyuya düşmemek için can havliyle yapışmıştı elime. Tabii sakinleştiricinin etkisine direnememiş, uykunun içine kolaylıkla yuvarlanıvermişti o gün. Oysa şimdi çok iyi görünüyordu başka bir kimliğin içinde. Adının Alex olduğunu öğrendiğimiz sakallı kör adam Emily’ye sarıldı, boynunu öpmeye başladı. Gerilmeye başladım. Adam şehvetle öpüyordu. Sanki biz orada değildik. Geriliyordum ama bu salt kıskançlık değildi; bir yandan da hoşuma gidiyordu izlemek. Bunun doğru bir şey olmadığını söylüyordu aklım ama bedenimin tepkileri beni korkutuyordu. Bir oyun izlemekte olduğumu, orada gerçek bir öpüşme olmadığını kendime kanıtlamak için derin derin nefes aldım; yanımda oturan üç acuzenin şekerli parfüm kokusunun yarattığı tiksintiyle kendime gelebildim. Ama adam Ece’yi gerçekten öpüyordu. Çevresi gri bıyık sakal kıllarıyla kaplı iri etli dudaklarının Ece’nin boynuna yapıştığını, göğüslerinin arasındaki o kuytu yerde iştahla gezindiğini apaçık görebiliyordum. Bir yandan da söyleniyordu. Emily’nin yüzünde çaresiz bir teslimiyet vardı. Az önce korkulu bir düş yüzünden ağlayan adam gitmiş yerini azgın bir goril almıştı. Goril Emily’yi yatağa yatırdı, aceleyle külotunu çıkarıp fırlattı ve içine girdi. İçimde can acıtıcı bir üzüntü patladı. Akıldışı bir tepkiydi bu. Rol gereği yapılan hareketler bunlar, diye sakinleştirmeye çalıştım içimdeki canı acımış hayvanı. Sahne ışıklarının bulanıklaştırdığı yataktaki çarşaf kalabalığının içinde debelenen Ece’nin sol göğsündeki akrep dövmesi orada mı diye baktım dikkatle ama yok hayır, görünmüyordu. Alex Emily’nin üzerinde hızla gidip geliyordu. Artık Emily mücadele etmeyi bırakmıştı, hiç tepki vermiyordu. Cansız bir et yığını gibiydi. Başı yatağın ucundan sarkıyor, gözlerindeki donuk bakış gerçekten de Alex’in bir cesetle seviştiği izlenimini veriyordu. Aklıma kadavra kestiğimiz derslerde yapılan şakalar, formalin kokusu ve alışmak için çaba gösteren ama yine de yüzü yeşile dönen sınıf arkadaşlarım geldi. Babam eskiden kadavra bulunmadığı yıllarda “tıp talebelerinin” mezarları açıp cesetleri çıkardıklarını, onların üzerinde çalıştıklarını anlatırdı. Kendisi toprağın altına gireli neredeyse yirmi yıl oluyordu. Yumuşak dokularının tamamı yok olmuştur şimdi. Sadece kemikler kalmıştır. Goril Emily’nin adını sayıklayarak boşaldı ve üzerine yığıldı. O sırada Emily’nin gözünden bir damla yaşın aktığını fark ettim, Emily’ye üzülürken Ece’nin oyunculuğuna hayran kaldım. Alex’in nefesi yavaşlamış, hatta huzurlu bir dinginliğe kavuşmuştu. Uykuya dalmış olmalıydı. Emily adamı uyandırmamaya çalışarak yataktan çıktı, daha önce yere atılmış olan külotunu aldı, geceliğin altına giydi, adama omzunun üzerinden nefretle baktı ve ışıklar söndü. Müzik başladı. İnsanın içine işleyen bir caz parçası, acıklı saksofonun sesine eşlik eden hareketli bir piyano... Sevişme sahnesi boyunca nefesini tutmuş olan seyirciler, ben de dahil olmak üzere, rahatladık, hışırdayarak ayak değiştirdik, bir-iki kişi öksürdü.

Garip bir oyundu. Uzun zamandır tiyatroya gitmediğim için bu kadar değişik oyunlar sergilendiğinin farkında değildim. Tabii burası özel bir tiyatroydu. Şehrin eskiden gözde semtlerinden olup zaman içinde azınlık nüfusun göç ettirilmesi sonucunda çoğu yerel mafya tarafından gasp edilmiş ya da yıkılmaya terk edilmiş eski binalardan oluşan bir mahalledeydi. Şimdilerde bohem sanatçıların ufak ufak yerleşime açtığı hüzünlü bir bölgesindeydi şehrin. Eskiden kim bilir kimlerin oturduğu bu çatı katında tüm odaların birleştirilmesiyle oluşturulmuş bir tiyatroydu. Tüm duvarlar cart kırmızı renge boyanmıştı. Her tarafta eski kostümler vardı, bir yerlerden sarkıyor, garip rutubetli bir koku yayıyorlardı. Biz izleyiciler kim bilir hangi sinemadan sökülmüş koltuk sıralarına gömülmüştük. Yayları göçmüş, kadifesi dökülmüş koltuklar bende ister istemez bir tiksinti yaratıyordu. Ortam seçilen oyunla son derece uyumluydu. Binanın girişinde burada böyle bir tiyatro olduğuna dair herhangi bir belirti yoktu ama işte sanatseverler, üstelik de epeyce kalburüstü tipler gelmişlerdi oyuna. Yanımdaki yaşlı kadınlar bu rahatsız koltuklardan şikâyetçi görünmüyorlardı hiç. Birbirlerine bakıp arada sırada beğeni dolu ifadelerle başlarını sallıyorlardı. Tamamen farklı bir dünyanın içinde olduğumu hissediyordum. Hayatıma paldır küldür giren Ece’yle birlikte her şey, tüm algılarım ve düşünme şeklim değişmişti. Bundan sonra tiyatronun da Ece gibi hayatımda çok özel bir yeri olacağını düşünüyordum. Sahne aydınlanmadan önce yine karanlıkta sesler duyulmaya başladı. Daha çok sokak gürültüsü, yoldan geçen arabalar, koşturan çocuklar, ağaç yapraklarının hışırtısı, kuş sesleri, kapanan bir pencere ve seslerin azalması. Karanlıkta Alex’in sesi duyuldu önce:

“Nasıl bir gün? Güneşli mi?”

“Güzel... Biraz rüzgârlı, ama güzel.”

Sahne halen karanlıktı. Alex Emily’den dışarısını anlatmasını istedi. Emily de karanlığın içinde yoldan geçenleri, karşı komşularının köpeğini dolaştırmaya çıktığını, alt kattakilerin arabasına birinin çarpmış olduğunu, o yüzden de çekicinin geldiğini anlatmaya başladı. Sahne çok yavaş aydınlanmaya başlarken bu karanlık başlangıçların bize körlük deneyimini yaşatmayı amaçladığını anladım. Aslında oyunun tamamı karanlıkta oynansaydı daha tedirgin edici olurdu. Biz seyirciler o zaman tam anlamıyla adamın neler hissettiğini anlayabilirdik. Ama ortam yavaş yavaş aydınlandı. Adam gözünde güneş gözlüğü, masada oturmuş bir şeyler yiyordu. Emily kalın kırmızı kadife bir perdenin örttüğü gerçek pencerenin yanındaydı. Alex güneş gözlüğünü çıkardı, tekrar taktı.

“Yakıştı mı? Ta ne zamandan kalma...”

“Evet, yakıştı.”

“Alırken bir gün bu şekilde takacağımı söyleseler inanır mıydım? Kaç kişi vardır acaba benim gibi?”

Emily cevap vermiyordu, Alex de küçük duraklamalarla konuşmaya devam ediyordu. Emily’nin her hangi bir yerinde konuşmaya dahil olmasını bekler gibi bir hali vardı. Ona acıdım.

“Düşündükçe gerçekten insanın aklını kaçırması işten bile değil. Şu gözlüğü aldığım günü o kadar iyi hatırlıyorum ki. Benjamin’le buluşmuştuk. Radison Square’de iki tek atmak için... Her çarşamba olduğu gibi... Happy hour’u kaçırmaz bilirsin. Neyse işte, içtik biraz. Kafalarımız güzeldi. Yürümeye başladık. Sonra Benjamin’in yakın gözlüğünü alması için uğraması gereken bir dükkân vardı. Ben de bir güneş gözlüğü alayım, dedim. İşte bu o! O sarhoş kafayla, dükkândaki bütün gözlükleri takıp çıkarmıştım. Tezgahtar kızın kocaman memeleri vardı...”

Kendi kendine gülümsedi. Emily Alex’i dinlemiyor gibiydi, açık mutfak olduğunu düşünmemizi bekledikleri bankonun üzerinde bir şeylerle oyalanıyordu.

“Bu size çok yakıştı, dedi. Tam yüz elli pound saydım oracıkta. Ama sonra...”

Durakladı, yutkundu, gergin görünüyordu. Fısıltıyla konuşmaya başladı:

“Gözleri sapasağlamken satın aldığı güneş gözlüğünü kör olduktan sonra başkaları gözlerindeki anlamsızlığı görmesin diye takmak zorunda kalan kaç kişi vardır şu dünyada?”

Emily adamın yüzüne bile bakma zahmetine katlanmadan çay servisi yapıyordu. Alex’in elini aldı ve çay fincanına götürdü.

“Dikkatli olun, sıcak.”

“Emily, diyorum ki bir tatile çıksak. Sen ve ben...”

Bir süre durdu bekledi, Emily’nin sesini değil de kokusunu duymak ister gibi burnunu havaya kaldırdı. Emily’nin yüzünde mimik oynamıyordu. Alex hiç konuşmamış gibi. Odada tek başınaymış gibi. Hatta biz de orada yokmuşuz, bir sahnede değilmiş de tek başına kendi dünyasındaymış gibi sakin bir şekilde çayını yudumluyordu. Solumdaki adam bacak değiştirdi. Sağımdaki kadınlardan biri iç çekti. Emily uzaklara bakıyordu. Uzaklar, bizim bulunduğumuz yerdeydi. Acaba Emily beni bu karanlık içinde seçebiliyor mudur, diye düşünmeden edemedim.

“Yunanistan’a gidelim mi? Ya da Güney Fransa’ya? Ha, ne dersin? Denize girebileceğimiz bir yer...”

Emily irkildi. Yüzü asıldı. Bu işten nasıl sıyrılacağını hesaplıyor olmalıydı. Ayağa kalktı, masadan bir-iki bir şey alıp konsolun üzerine koydu.

“Tatil mi? Ama biliyorsunuz şehirden uzaklaşmak istemiyorum.”

“Haydi ama... Bir hafta sonundan bir şey çıkmaz. Hem sen demedin mi annem daha iyi, ilaçlara cevap veriyor diye?”

“Hayır, şehir dışına çıkamam...”

“Lütfen Emily... Haydi ama. Birkaç günden bir şey çıkmaz. Benjamin’e söyleyeceğim, güzel bir otelde yer ayırtsın.”

Emily sandalyeye çöktü. İçini çekti.

“Hayır Alex, yapamam.”

Bir suskunluk oldu.

“Nefret ediyorsun benden, değil mi? Nefret ediyorsun. Katlanıyorsun. Oysa benim sana ihtiyacım var Emily. Senin sıcaklığına, kokuna, odanın içinde dolaşırken çıkardığın seslere...”

Emily oturduğu sandalyede büzüldü.

“Sana dokunamadığım her an karanlık daha da boğucu bir hal alıyor...”

“Hayır, annemin durumu çok kötü... O yüzden üzgünüm. Sizinle ilgisi yok.”

Alex aniden kalkınca sandalyesi arkaya doğru düştü, aldırmadı; masaya tutunarak Emily’nin yanına gitti, arkasında durdu, omuzlarından tuttu; şimdi ikisi de bize doğru bakıyorlardı. İkisi de biz izleyicilerin farkında değil gibiydiler. Bunu nasıl başardıklarını hep merak etmişimdir. Yüzlerce seyircinin orada karanlığın içinde sinsi yüz gözlü bir dev gibi sessizce oturup kendini izlediğini nasıl unutabilir insan? Alex yumuşak bir sesle konuşuyordu:

“Eskiden, çocukken büyüdüğümde çok önemli biri olacağımı düşünürdüm. Çok, çok önemli biri. Belki bir prens, bir kral kadar güçlü biri. Adımı aldığım Büyük İskender’le ilgili hikâyeleri okurdum; benzerleri benim de başıma gelecek sanırdım. Onca ad arasından bu ismi bana vermişlerdi, o halde bunun bir anlamı olmalıydı.”

Emily’nin kulağına doğru eğildi:

“Yattığımda, uyumadan önce annem kulağıma hep aynı masalı fısıldardı. Ege Denizi’nde çift kuyruklu bir denizkızı varmış. Zaman zaman denizcilerin yolunu keser, ‘Nerede o? İskender nerede?’ diye sorarmış. Eğer yanlış bir cevap verildiğini duyarsa denizkızı denizcileri hemen oracıkta boğarmış. Suların derinliklerine çekip götürürmüş. Bir tek doğru cevabı varmış sorusunun: ‘İskender yaşıyor ve hâlâ kralımızdır’. Çift kuyruklu denizkızı ancak bunu söyleyenlerin yaşamasına izin verirmiş.”

Alex bunları söylerken yüzü mutlulukla gevşemişti. Ruhu geçmiş güzel günlerin anılarıyla sımsıcak olmuştu. Yani böyle bir izlenim bırakıyordu biz seyircilerin üzerinde. Acaba Alex’i oynayan oyuncu bu ifadeyi canlandırabilmek için ne düşünüyordu? Alex’in hayali geçmişindeki çocukluk anısını mı, yoksa kendi geçmişinden seçtiği benzer ruh durumuna karşılık gelen bir başka anıyı mı?

“Nedense annemin bu masalı fısıldayarak anlatması bana bunun bir sır olduğunu düşündürürdü. Sadece annemle bana ait olan bir sır. Babamın bile asla bilemeyeceği bir şey. Sır olduğuna göre gerçek olmalıydı. Babamdan gizlediğimiz o gerçek benim İskender olduğumdu tabii ki. Yani büyük, önemli biri olacaktım büyüyünce. O gün gelene kadar da sıkıcı gündelik işlere katlanmak zorundaydım. Bilirsin işte, okul, ev ödevleri falan... Zamanın bir an önce geçmesini beklerdim. Sonra zaman geçti. Evet geçti. Ama hiçbir şey olmadı. Sıradan bir adamın sıradan hayatı. O güne kadar. O 7 Temmuz gününe kadar.”

Alex bunları anlatırken kör olduğunu unutmuş gibi odada yürümeye başladı.

“Aslında insanın kendini başkalarından ayrıcalıklı görmesinin çok saçma bir şey olduğunu düşünerek çocuklu bir kadına yardım ettim.”

Az önce masadan kalkarken devirdiği sandalye, önünde sinsi bir tuzak gibi sessizce yatıyordu, sarsakça yürürken ayağı takıldı. Ama düşmedi, eğilip sandalyeyi yavaşça kaldırdı. Elbette düşmeyecekti, gerçekte kör değildi ki.

“Puseti indiremiyordu merdivenden. Yavaşça kenarından tutarak yardımcı olmaya çalıştım. İçinde sapsarı saçlı bir bebek vardı. Bana ilgiyle bakıyordu.”

Sandalyeyi pusetmiş gibi dikkatle ve nazik bir şekilde tutup masaya yanaştırırken bunun bir mizansen olduğunu fark ettim. Hepsi planlıydı tabii. Daha masadan kalkarken sandalyeyi düşürdüğü anda bu konuşmayı yapacağı ânın planına göre hareket ediyordu. Ama biz hiçbir şeyin farkına varmıyorduk. Gerçek hayatta da bu kadar planlı ve hesaplı insanlar var mıdır acaba diye düşündüm.

“Neden asansörü kullanmıyorsunuz, dedim metronun serin koridorlarında yürürken. Korkuyorum, dedi kadın, çocuk doğduğundan beri her şeyden korkuyorum. Bir süre beraber yürüdük. Dışarıdan bakanlar bizi bir aile sanabilirlerdi. Kısa bir an için verdiğimiz görüntü buydu. Babasıymışım gibi çocuğa gülümseyerek baktım, acaba annesi de onun kulağına babasının asla bilemeyeceği sırlar fısıldıyor muydu? O an, Emily, o kadar garip bir huzur içindeydim ki. İşte ben böyle bir resmin parçası olabilirdim. Bir aile olabilirdik. Onları koruyabilirdim, ona ve çocuğuna bir şey olmasına izin vermezdim. Hayatım dediğim yapbozun eksik parçasını bulmuş gibiydim. Bir an dönüp kadına insanlar hakkında, hayat hakkında bir şeyler söylemek istedim. Ama gitmişti. Canım sıkıldı. İçimden küfrettim. Hani çok acayip bir hayat beni bekliyordu? Tüm bu sokaklar, bu insanlar benim için yaratılmamış mıydı? Çocukken birinin beni kandırdığını düşünüyordum. Aslında yanılmıyordum. Doğduğum andan itibaren o gün, o saat patlayacak bomba için hazırlanıyordum. 7 Temmuz saat 08:50’de patlayacak olan bomba için...”

Emily ilk kez Alex’e duygusal yakınlık göstererek ayağa kalkıp kolunu tuttu.

“Alex...”

Alex’in sesi çıkmıyordu. Gözyaşları sakallarından damlıyordu.

“Kulakları sağır eden bir gürültü oldu. Tek hatırladığım bu. Gözümü açtığımda karanlıktı. Hiç bitmeyen kesintisiz bir karanlık... Tam üç yıldır o karanlığın içindeyim. Tam üç yıl. Buymuş işte, kaderimin beni hazırladığı gelecek. Uyduruk bir terör saldırısının kurbanlarından biri olmak! Yo ama çok da uyduruk sayılmaz değil mi, tarihe geçen bir saldırı. İngiliz birliklerinin Irak’ta yaptıklarını protesto etmek amacıyla dört kişi metroda kendini patlattı, unutulmaz bir eylem! IRA bile bu kadarını başaramamıştı. Medeniyetler çatışması! Böylesine bir olayda kurbanlardan biriyim! İnsan daha ne ister ki hayattan? Tarihin yazıldığı âna tanık olmak... Hatta o tarihin bizzat mürekkebi olmak!”

Emily’nin dudakları titriyordu.

“O kadın... O kadına ne olduğunu öğrenebildiniz mi?”

Alex’in sesindeki tını değişmeye başladı, öfkeleniyordu, Emily’yi kolundan tutmuş sarsıyordu:

“O Allahın belası kadına ne olduğu umurumda mı? Umarım geberip gitmiştir! Ona yardım etmek için oyalanmasaydım, 8:40 trenine binip çoktan gitmiş olacaktım! O saçma sapan aile hayallerine kapılmış olmasaydım, burnum bile kanamadan işe varmış olacaktım. Belki de akşamüzeri Benjamin’le happy hour’da burbonlarımızı yudumlarken bu haberi konuşuyor olacaktım. Hah! Ama ne oldu, siktirik bir aile hayali yüzünden az ömür boyu karanlığa mahkûm oldum. Yine de şükretmeliyim değil mi? Dünyada her gün yirmi beş bin kişi açlıktan ölüyor, ben burada hizmetçimin sıcak memelerinin arasında karnım tok yaşayıp gidiyorum işte!”

Emily sert bir tokat patlattı Alex’in yüzüne. Bu tür oyunlarda tokatlar gerçekten atılıyordu galiba.

“Yeter! Yeter artık! Giderim Alex! Yemin ediyorum, şu kapıdan çıkıp giderim, bir daha da dönmem!”

“Emily...”

Emily bir adım geri çekildi, sinirden tir tir titriyordu. Alex’in eli boşlukta Emily’yi arıyordu.

“Dönmem! Annem orada sigortanın vermediği kan sulandırıcıları ben satın alamadığım için... ben artık kayıt dışı hizmetçilik, fahişelik yapmayı gururuma yediremediğim için pisi pisine kalp krizi geçirip ölse de dönmem. Ben de bir köşede geberip gideceğim zaten. Benim geleceğim ne peki?”

Emily avının çevresinde dolanan vahşi bir hayvan gibi Alex’in çevresinde dönüyordu.

“Bunu düşündünüz mü yüce insan Alexander Spengler! Kendinden başka bir şey düşünmeyen, bencil bir pisliksin sen! Anlıyor musun! Her seferinde tiksiniyorum sen üzerime çıktığında, kusmak istiyorum! Kusmuğumda boğulduğunu hayal ediyorum. Ama olmuyor! Sen ve senin gibiler yüzünden ölüyor o insanlar. Keşke bu sefer onlar kazansa!”

“Emily...”

Alexander bir adım daha attı ama ayağı takılıp Emily’nin ayaklarının dibine düştü. Oyunun afişindeki fotoğraftı bu, Emily ayakta başını çevirmiş, yerde dizlerinin üzerinde ona yalvaran Alex’i görmemeye çalışıyordu. Yani bir kez daha planlanmış bir sahne gerçekleşmişti. Yine ağlıyordu:

“Affet beni Emily! Beni bırakma ne olur... Ne istersen veririm. Yeter ki bırakma beni.”

Emily birçok kez yaşandığını artık tahmin ettiğim bu kavganın sonuncu olmasını istiyordu belli ki. Alex Emily’nin ayaklarına sarılmıştı.

“Hayır Alex. Bırak gideyim. Her seferinde aynı şey...”

“Emily, lütfen, lütfen... Ben seni seviyorum Emily... Ne istersen yaparım. Lütfen...”

Kapının çalınmasıyla ikisi de irkildi. Önce Alex kendine geldi. Ayağa kalktı.

“Benjamin’dir. Gelmesini söylemiştim. Bu halde çıkamam karşısına. Dur açma hemen... Banyoda olduğumu söyle. Biraz beklesin. Hadi durma öyle, lütfen... On dakikaya ihtiyacım var.”

Alex sandalyeye ve masaya tutunarak yürüdü, hızla sahnenin solundan çıktı. Emily arkasından kararsızlıkla baktı. Biraz şaşkın gibiydi. Ya da bana öyle geliyordu. Sahnenin sağında bizim görmediğimiz bir köşeye kadar yürüdü, kapıyı açtı. Yüzünde küçümseyici bir gülümseme olan bir adam içeri girdi. Tavrı bana biraz yapmacık geldi. Belli ki Alex’i oynayan oyuncu kadar iyi değildi.

“Alex yok mu?”

Emily bu gelen adamdan da hoşlanmıyordu besbelli.

“İçeride, meşgul biraz.”

“Meşgul mü?”

Soğuk bir şekilde sordu.

“Evet. Çay ister misiniz?”

“Scotch!”

Emily kitaplığın içindeki şişelerden birini aldı, bardağa boşalttı. Viskinin kokusu oturduğum yere kadar geldi. Bunlar sahnede gerçekten mi içiyorlardı yoksa? Bu bana oldukça tuhaf geldi. Rahatsız oldum.

“Gel buraya...”

Adam Emily’nin elinden bardağı alıp masaya koydu ve kendine doğru çekti. Emily debelenmeye başladı. Fısıltıyla konuşuyordu:

“Bırak beni. Bırak!”

“Şşş... Sakin ol. Sakin ol...”

“Hayvan!”

Benjamin Emily’nin yüzüne bir tokat patlattı. Tokadın sesi oldukça gerçekti. Emily tokadın şiddetiyle savruldu, masaya tutundu. Ben Emily’yi arkasından kıstırdı. Kulağına eğildi.

“Ne yapmaya çalıştığını bilmiyor muyum? Alex’ten sızdırdığın paraları... Ha... Orospunun tekisin sen. Altına yatıyorsun, para alıyorsun. Ben hayır dersem, tek pound alamazsın, anladın mı?”

Emily’nin direnci kırılmıştı. Birden adam fermuarını indirdi, Emily’nin eteğini sıyırdı, içine girer gibi bir hareket yaptı. Emily’nin yüzünde bir acı ifadesi belirdi.

“Hem bir eksik, bir fazla, senin için fark eder mi? Sıkma kendini, sıkma dedim orospu!”

O sırada birden sahnenin sol tarafından Alex girdi.

“Ben, sen mi geldin?”

Benjamin ve Emily bir an donakaldılar. Ben de fark etmemiştim Alex’in girdiğini, bu da planlı bir girişti elbette. Benjamin kısa bir kararsızlık geçirdikten sonra cevap verdi:

“Benim Alex. Selam...”

Alex sese doğru ilerledi. Emily hemen kendini odanın en uzak köşesine atmış nefretle soluyordu. Benjamin fermuarını çekerken öksürdü ve elini Alex’e uzattı. Alex Emily’nin ortamda olduğunu biliyordu belli ki ama nerede olduğunu kestiremeyerek seslendi:

“Emily? Ben’e içecek bir şeyler verdin mi?”

Ben Emily’nin cevap vermesine fırsat tanımadı.

“Verdi Alex. Senin Scotchlarının dibi göründü.”

“Bana da bir kadeh verir misin tatlım?”

Alex’in sesinde gerçekten sevgiye benzer bir şeyler vardı. Emily de fark etmiş olmalıydı ki irkildi. Bir bardak da ona doldurdu. Verirken Alex Emily’nin kulağına eğildi:

“Bizi biraz yalnız bırakır mısın canım, Ben’le konuşacaklarımız var.”

Emily sağdan çıkarken, Benjamin diliyle müstehcen bir işaret yaptı. Kapının kapandığını duyduk.

“Yarın bankadan on bin pound çekmeni ve bana getirmeni istiyorum Ben.”

“Ne! Ama bu senin bütün birikimin... Ne yapacaksın o kadar parayı?”

“Emily’ye vereceğim.”

Ben abartılı bir şekilde ağzındaki içkiyi püskürttü.

“Neden ama? Bu kadar çok parayı neden Emily’ye vereceksin?”

“Annesinin tedavisi için...”

“Delirdin mi Alex? Kadını doğru dürüst tanımıyorsun bile. Neden böyle bir iyilik yapıyorsun?”

Alex omuzlarını silkti.

“Çünkü benimle evlenmesini istiyorum.”

Sahne karardı.

Yine o aksak ritimli müzik ve şehir gürültüsü duyulmaya başladı. Sağımdaki yaşlı kadınlar fısıldaşmaya başladılar. Ara olup olmayacağını konuşuyorlarmış gibi geldi bir an. Karanlık sahnede dekor değiştiriliyordu. Birtakım örtülerin inip kalktığını görebiliyordum sadece. Masanın yerini hafifçe değiştirdiler. Oyunculardan biri cisimsiz bir gölge gibi yatağın içine girdi. Diğerleri ortadan kayboldular.

Müzik azalırken kapının vurulduğunu duymaya başladık. Yataktaki gölge korkuyla uyandı, başucundaki lambayı yaktı, ortam aydınlandı ve yataktan çıkıp kapıyı açmaya gitti. Bu Alex ve Benjamin’den de genç ve yakışıklı bir adamdı. Üzerinde sadece bir şort vardı. Yanımdaki yaşlı kadınlar heyecanla kıpırdadılar ve yine o şekerli koku duyulur oldu. Kapı açılır açılmaz Emily büyük bir heyecanla içeri daldı, adamın kollarına atıldı ve onu öpücüklere boğmaya başladı. Bir yandan da sevgi sözcükleri söylüyordu. Ben o sırada sahnedeki değişiklikleri anlamaya çalışıyordum. Daha önceki sahnede Alex’in üçlü kanepesi şimdi açılarak ve üzerine renkli bir battaniye atılarak bir yatağa dönüştürülmüştü, tıpkı ilk sahnede Alex’in Emily’ye tecavüz ettiği yatak gibi. Masanın üzerindeki örtü kaldırılmıştı, bir de aydınlatma her şeyi farklı kılmaya yetmişti. Bu sırada Emily yanındaki büyük spor çantasından büyük bir şişe şarap, bir parça füme et ve peynir çıkardı, masanın üzerine koydu.

“Dursana bir, Emily, dur bir dakika...”

Emily iki bardağa şarap doldurdu, birini adamın eline tutuşturdu.

“Bitti Eric, artık tamamen özgürüz.”

Eric elinde şarap kadehi şaşkın bir şekilde bakıyordu Emily’nin yüzüne.

“Ne demek bu?”

Oyunun başından beri gördüğümüzden çok daha farklı bir Emily vardı karşımızda şimdi. Bir kere çok daha renkli giyinmişti, çok daha genç görünüyordu. Yanakları heyecandan pembeleşmiş, göğsü hızla inip kalkarken Eric’e aşkla ve istekle bakıyordu. Ben de Ece’ye aynı şekilde bakıyor olmalıydım ki nabzım hızlanmaya başlamıştı. İşte oradaydı, birkaç metre ötemde duruyordu, onu istiyordum. Uğrunda her şeyi yapabilirdim. Neydi bu? Aşk mı? Cinsel arzu mu? Nasıl bu kadar güçlüydü peki?

“Önce iç... Özgürlüğe!”

Şaraplarını diktiler.

“Şimdi neler olduğunu anlatacak mısın?”

Emily Eric’in sorusunu tamamlamasına izin vermeden Eric’in dudaklarına yapıştı. Müthiş bir arzuyla öpüyordu. Penisimin sertleşmeye başladığını hissedince rahatsız oldum. Derin derin nefes aldım, acuzelerin şekerli kokusu içimdeki arzuyu söndürür diye umut ediyordum.

“Sonra konuşuruz... Çok özledim seni... Çok.”

Ece kendinden beklenmeyecek bir çeviklikle Eric’in bedenine doladı bacaklarını. Eric dengesini kaybeder gibi olunca ikisi beraber yatağa yuvarlandılar.

“Emily...”

“Sarıl bana... Sev beni... Sus ne olur... Sadece sarıl...”

Emily Eric’in üzerinde oturmuş, Eric’i sevişmeye zorluyordu. Aslında zorlamak denemezdi buna. Sadece bir adım önde gidiyordu denilebilir. Ya da... Eric hep geriden geliyordu, bir tutukluğu vardı. Sonunda Emily ağlayarak Eric’in üzerine kapandı.

“Eric, sevgilim... Bu ânı nasıl beklemiştim, nasıl...”

Eric Ece’nin yüzüne düşen saçları parmaklarıyla taradı, yüzünü ellerinin arasına aldı, gözlerinin içine bakarak artık neler olup bittiğini anlatmasını istedi.

“Bitti artık Eric, anlamıyor musun? Artık Alex’in yanından ayrıldım. Artık...”

Eric’in yüzü asıldı.

“Ama nasıl...”

Ece yataktan çıktı, büyük spor çantasını aldı, ellerini içine daldırdı ve dört deste para çıkardı. Eric’in gözleri yuvalarından fırlamıştı.

“Sen... Nereden buldun bu kadar parayı?”

Ece gülüyordu. Sesinde kötücül bir hava vardı.

“Alex verdi. Geri zekâlı tüm parasını bana verdi. Annemin tedavisi için! Düşünebiliyor musun?”

Eric inanmamış gibi bakıyordu.

“Saçmalama, kim kime böyle bir iyilik yapar ki! Doğruyu söyle bana Emily...”

Ece omuzlarını silkti. Umursamadığı belli oluyordu. Masadaki jambondan ve peynirden birer dilim kesti iştahla ağzına attı. Kadehindeki şarabı bir dikişte bitirdi.

“Boş versene... Artık istediğimiz gibi yaşayacağız Eric, düşünsene... Paris’e gideriz istersen. Orada çok iyi bir okul buldum internetten. Portfolyona bakıp burs bile veriyorlar. Çektiğin o kısa filmi George’dan al demiştim sana, neyse, arkamızdan yollar artık. Müzik! Dans etmek istiyorum Eric...”

Emily küçük müzikçalarda farklı parçalar aramaya başladı. Sesini sonuna kadar açıp dans etmeye başladı. Ama Eric dans etmiyordu. Gidip aleti kapattı.

“Saatin kaç olduğundan haberin var mı? Bütün apartmanı başımıza toplayacaksın...”

Emily hafiften sarhoş olmuş gibiydi.

“Toplansınlar... Hep beraber dans ederiz.”

“Ya toplansınlar da bu nereden geldiği belli olmayan paraları görsünler... Emily, otur şuraya, ne olur doğruyu söyle bana. Alex neden verdi bunca parayı sana?”

Emily güldü.

“Evlenmek istiyor benimle... Bu parayı sevgimi kazanmak için verdi. Al dedi, tüm param senin, dedi. Artık ben de seninim, dedi. Hah ha... O kadar kolaydı değil mi, oh ne güzel iş. Gerçi çok yalvarttım. Ayaklarıma kapandı. Al her şeyimi veriyorum sana, artık seninim... Hah ha... Ne salak bir adammış ama! Pislik!”

Emily ayağa kalkmış hafiften sarhoş olduğu için dili dolanarak nikâh kıyma törenini canlandırmaya başlamıştı.

“Siz Emily Sharp, ölüm sizi ayırana kadar Alexander Spengler’in bakıcısı olmayı kabul ediyor musunuz? Tabii efendim, ne demek... Ölüm bizi ayırana dek değil, rica ederim, ben doyamam böyle bir adama, öldükten sonra da, evet evet öldükten sonra da bakmak isterim kendisine... Beni de onunla birlikte gömün, evet bu vasiyetimi kabul edin, lütfen beni de o yüce bedenle birlikte gömün. Hindistan’daki kadın kardeşlerimden ne eksiğim var benim? Onlara bağışlanan bu ayrıcalıktan ben de yararlanmak istiyorum, ne olur efendim, bana çok görmeyin bu iyiliği. Ben ki bu ülkeye hayatının sonuna kadar hizmet etmiş bir ailenin kızıyım. Hah ha... Pislik herif. Kendinden başka hiçbir boku düşünmeyen bir bencilsin sen... Seninle evlenmek ha...”

Eric sıkıntıyla yüzünü buruşturuyordu Emily’nin bu halini seyrederken. Sonra bir an masadaki para destesine takıldı gözleri.

“Ve sen de paraları alıp kaçtın.”

“Evet, paraları, güzel şaraplarını, jambonlarını... Hatta iki şişe viski bile var çantada. Ha ha... Pis heriften kurtuldum.”

Sol yanımdaki adam bacak bacak üstüne atarken paçama sürttü ayakkabısını. Kısık bir sesle pardon dedi. Önemli değil anlamına gelecek bir hareket yaptım. Emily iyice sarhoş olmuş, Eric’e sarılmış dans ediyordu. Eric’se durgun ve düşünceli görünüyordu. Durumdan rahatsız olduğu belliydi. Ben de rahatsız olmuştum. Alex için üzülmeye başlamıştım ama içimden bir ses ona acımamın doğru olmadığını söyleyip duruyordu. Alex için üzülmemeliydim. Ama Emily’nin yaptığının korkunç bir ahlaksızlık olduğu fikrinden de kurtulamıyordum. O anda garip bir şey fark ettim. Ece ile Emily arasında gidip geliyordu zihnim. Bazı sahnelerde kendimi oyunun hikâyesine kaptırıp Emily olarak izliyordum, bazen de Ece olarak bakıyordum ona. Aynı anda hem Ece hem de Emily olamıyordu sahnede izlediğim kişi. Aynı bedeni paylaşan iki kişinin de ötesinde bir durumdu bu. Aynı bedenin iki farklı... İki farklı zamanı mı demeliyim? İki farklı durumu mu? Her neyse, aynı bedenin iki farklı gerçeklik tarafından paylaşılmasıydı. Çok garip. Belki de sadece tiyatroda olabilecek bir durumdu bu. Bir süreliğine karşımda duran kadın Ece olmaya ara vermiş ve Emily adında başka biri olmuş gibi... Aslında “gibi” değil tam da öyle.

“Neden kapatıyorsun müziği? Kapatma aşkım benim.”

“Ama saat çok geç oldu Emily.”

“Tamam sevgilim, ama birazcık aç. Haydi ama... bu kadarını hak etmiyor muyum?”

Eric müziği makul bir seviyeye kadar açtı. Emily sallanarak Eric’e doğru geldi.

“Dans edelim aşkım.... Dans...”

Yanağını Eric’in yanağına yasladı, mırıldanmaya başladı.

“Her gece kâbuslara uyanmak yok artık. Bitti. Emily gel, başımı okşa, beni sev laflarını duymak yok. Bitmek bilmeyen lanetlerini dinlemek yok. Yok. İnanabiliyor musun Eric, artık senin tatlı kuşunu canı istediği zaman düzemeyecek!”

Bu son cümlenin etkisini görmek ister gibi yanağını yanağından çekti, Eric’in gözlerinin içine baktı. Eric gözlerini kaçırdı.

“Kızıyorsun. Eric, sen bana kızıyorsun.”

Eric ağır bir baskı altında olduğunu belli edercesine boğuk bir sesle cevap verdi. En son ne zaman ben böyle bir ses çıkarmışımdır acaba, diye düşündüm kısa bir süre.

“Kızmaya hakkım yok Emily... Tüm bunlar benim yüzümden.”

Bu sefer Emily Eric’in yüzünü elleri arasına aldı.

“Saçmalama. Bak bana... Bak Eric, gözlerimin içine bak. Evet, katlandım, ama ikimiz için yaptım. Ben sana inanıyorum Eric. Ne demiştin? Ha, bana söz vermiştin. Bir yolunu bulup o filmi yapacağım, Profesör Hogart’ın kıçına sokacağız dememiş miydin? Ben sana inandım Eric. Aşağılık köpek nasıl ağlatmıştı beni. Burası kabare sahnesi değil Mrs. Emily Sharp deyişi gözümün önünden hiç gitmedi. Sözcükleri ezmeyin Mrs Sharp. Duygu Mrs Sharp, duygu. Biliyor musun Eric nasıl katlandım? Dinle beni... Dinlemelisin.”

Eric bakışlarını kaçırdıkça Emily onu yüzüne bakmaya zorluyordu.