© 2013, Can Sanat Yayınları Ltd. Şti. Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: Eylül 2013, İstanbul E-kitap 1. sürüm Eylül 2014, İstanbul Eylül 2013 tarihli 1. basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Yayına hazırlayan: Faruk Duman

Kapak tasarımı: Act creative Kapak resmi: © Shutterstock / Jumpingsack

ISBN 978-975-07-2366-7

CAN SANAT YAYINLARI YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ. Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33 www.canyayinlari.com yayinevi@canyayinlari.com Sertifika No: 10758

DENİZ TARSUS

AYRIKOTU

ÖYKÜ

DENİZ TARSUS, 1987 yılında Bodrum’da doğdu. Lise öğrenimini Bodrum Anadolu Lisesi’nde tamamladı. 2005 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sinema-TV Bölümü’ne girdi. Burada eğitimine devam ediyor. Çeşitli dergi ve internet sitelerinde yazıları yayımlanan Deniz Tarsus’un kısa filmleri Antalya Altın Portakal Film Festivali başta olmak üzere birçok festivalde gösterildi ve ödüller kazandı. İlk öykü kitabı Ozo Ozo Çakta, 2012 yılında Dedalus Yayınları tarafından basıldı. Sinema ve edebiyat alanında çalışmalarını sürdüren sanatçı, İstanbul’da yaşıyor.

AYRIKOTU

OD

Kaynayan kazanın ahına düşüyorum rüyamda. Gözüme renkli camlar takıyorlar. Soluklarını kulağımda hissediyorum. Buğulu cam gibi soluğum. Ellerim bağlı. Çırpınıyorum. Ses yok. Siyahlık önümde, derimi bıçakla ayırır gibi. Ağzımda kan tadı. Paslı demir yalamışım, öyle diyor bir ses. Gözlerim doluyor. Doluyor. Yanaklarımdan akıyor. Akıyor. Hiçbir şey tunuklaşmıyor. Âşık oluyorum paslı demir yaladığımı söyleyen sese. Çırpınmıyorum sonra.

Uyandığımda mahmur uyku kokusundayım. Çantamdaki küçük aynayı çıkarıyorum. Dilimi sonuna kadar sarkıtıp bakıyorum. Sarı. Sapsarı. Yutkunuyorum. Dudaklarım salyalanıyor. Yutkunuyorum, ağzımda biriken tükürük. Islak. Çölde geçen rüyadan sonra susadığımı fark ediyorum. Bu rüya diğerlerinden farklı, diyorum.

Güneş doğar doğmaz yola koyuluyorum. Tek başıma. Yavaş yavaş ilerliyorum orman boyunca. Yorulunca bir ağaç altı seçip oturuyorum. Peksimeti çıkarıp kemiriyorum. Karnım doyar gibi olunca da tütünü sarıp tüttürüyorum.

Hava gitgide ağırlaşıyor. Her adım ve adımda. Omuzlarım, boynum ve sırtım. Ağır. İlerledikçe ağaçlar sıklaştı. Dağ yamacından vadiye eğiliyorum. Hiç rüzgâr yok. Biraz daha ilerlediğimde sise gömülüyor ayaklarım. Sonradan fark ediyorum, ağzına, dişlerinin arasına sıkıştırdığı dev kaya, vadinin yutkunmasına engel oluyor. Rüzgârdan gizlediği vadiyi beyaz duvakla süslüyor.

Bataklık başlıyor sonra. Nemli havanın rehavetinde ıslanıyorum. Kadayıfa şerbet. Yumuşak. Pis, çamurlu göl suyunda dibe batmak gibi. Peksimetimden geri kalanlarla ağzımı doldurup kafamı ayık tutmak, beynime kumaş gibi dolanan uykudan kurtulmak için savaşıyorum. Bir ara yürürken gözlerim açık, rüya görüyorum. Saçma. Ağzımdaki arpa buğday kazıntısı beni uyanık tutmaya yetmiyor. Sonra bir köye çıkıyorum. Nefes. İnsan. Dikenlenen tüylerim uysallaşıyor. Köy.

Günlerce, yorgun, yürümüş kadar yorgun. Sis, baharatlı su gibi boğazımı yakarken ağzımda hâlâ peksimetin sinik tadı, dişlerimin arasında rüyanın sıkıntısı. Tedirgin. Gece. Çok haneli köyün insanlarının yanan ateşte pişirdiği türlü türlü yemeğin cıvıltısı, sofra ve tokluğun şükranı gülümsemeler. Açlık mideme ağırlık, bedenime engelken, havada birbirine dolanan çeşit çeşit yemek kokusunun ağzıma sulandırmasına engel olamıyorum.

Saçlarımın tel tel kabardığını, kaşımak için elimi kafama götürdüğümde anlıyorum. Ahmakıslatan karanlığa gizlenmiş usul usul giysimi ıslatıp içimi üşütüyor.

En mütevazı evlerden birinin kapısını çalıp daha önce defalarca yaptığım şeyin aynısını yapıyorum. Gülümsüyorum. Sakin yüzlü bir gezgin olduğuma ikna olan genç adam, beni içeriye alıyor. Az taneli, çok sulu yemeğini benimle paylaşıyor. Geniş omuzlu, cüsseli, bedenini gammazlayan mesleğiyle tahminimi doğruluyor adam. Engebeli yüzü, saf bir oduncunun umursamazlığını taşıyor. Başka diyarlarda gördüklerim üzerine söyleşip uykuya dalıyoruz.

Ertesi sabah teşekkürümü sunmak için kadın eli değmeyen kulübesini suyla silip temizliyorum. Sonra gene yeşil ormanlar ve içine akıtılmış beyaz sıvısı sis önümde. Gözkapaklarımı açıp kapatıyorum. Her an üstüme bir taş, yolunu şaşırmış, bir sinek ya da vurdumduymaz bir kuş gelip çarpar, diye korktuğumdan. Köy içinde dolanırken bir meydana çıkıyorum. Az insan var. Pencereler, hatta kepenkler örtülü. Tek katlı sevimli evler diz çökmüş, itaat eder gibi. Silik, yoksun.

Rafları dolu bir dükkâna giriyorum. Amacım, selam alıp iki kelam etmek. Dükkân sahibinin yaban bakışları birkaç dakika sonra değişiyor. Yüzündeki sertlik siliniyor. Ona gezgin olduğumu, diyar diyar dolaştığımı, türlü efsaneler dinleyip garip olaylar yaşadığımı söylüyorum. “Başımdan geçen garip bir hikâyeyi size anlatmak isterim, siz de karşılığında bu köyün unutulmuş bir masalını benimle paylaşır mısınız?” Adamın içindeki merak yumağının gitgide büyüdüğünü görebiliyorum. Çocuk heyecanıyla dolup taşan yüzü canlanıp parlıyor. Uykudan kalan şişlik yüzünde, derisinin altında sönüyor. Ona bir hikâyemi anlatıyorum. Beni can kulağıyla dinliyor. Hoşuna gidiyor anlattığım macera dolu hikâye. Ardından o başlıyor köy hakkında konuşmaya. Gizli bir bilgiymiş gibi kamburunu çıkarıyor. Sesi kısık. “Köyün bitip ormanın başladığı vadi derinliklerinde, koyunlarını otlatmak için dolanan köyün çobanı bir gün akşam vakitlerinde döndüğü gibi köyü ayağa kaldırdı. Bataklıkların olduğu kısımda bir duvarla karşılaşmış. Kimseler dolaşmaz orada, tehlikelidir. Bir tek bizim çoban ve koyunları. O da avucunun içi gibi bildiğinden cesaret edebilir, e bir de deli tabii. Bir duvar. Kim neden yapsın oraya yüksek duvarı? Ertesi gün köyün yiğitleri toplanıp çobanın ısrarla gördüğünü söylediği duvara bakmaya karar verdiler. Ellerine aldıkları kürek, kazma, balyozla yola koyuldular. Yanlarına araç gereç aldı bizimkiler, çünkü deli çobanın dediğine göre duvar tırmanılamayacak kadar pürüzsüz ve gene aşılamayacak kadar da yüksekmiş. Meçhul bir su sızıntısı da duvarı baştan sona yosunla kaplamış. Kayganmış yani. Bizim yiğitler de tırmanamazsak kazarız, kazamazsak deleriz, deyip gittiler. Hiçbirini beceremediler. Duvarın eni çok kalınmış. İnat etmişler, gene de delememişler. Kazıp, çukur açıp öteki tarafa geçmeyi denemişler. Söylediklerine göre duvar bir o kadar da toprağın altında devam ediyormuş. Eli boş geri döndüler.” “Sen gitmedin mi duvarı görmeye?” deyip sözünü kesiyorum. “Ben öyle işlere bulaşmam, duvarla muvarla işim olmaz. Günlerce uğraş ister, dediler döndüklerinde, ama onları bu karardan asıl yıldıran neden başka.” “Neymiş?” diyorum merakla. “Duvarın arkasından garip sesler geliyormuş. Böyle acı acı bağırıyormuş birileri. Uğultular. Duvarın arkasında Cehennem kapısının olduğunu söyleyen oldu. Sesleri, boynuz çıkartan ölülerin acı dolu çığlıklarına benzeten oldu. En sonunda da lanetli deyip, pes edip döndü bizimkiler. Gidenlerden biri söyledi, koca adam, ne yalan söyleyeyim, korkmuş. ‘Bulaşmamak lazım öyle büyülü, lanetli işlere. Zorlamanın âlemi yok. Bizim evimizden, köyümüzden uzak mı bu duvar? Uzak. Zarar verir mi? Vermez. O zaman boş ver gitsin, öğrenmeyiverelim. N’olcak,’ dedi. Adam haklı.” “Ne sesi ki acaba duydukları? Kimden öğrenebilirim bu hikâyenin ayrıntısını?” “Köyün âlimi bilir böyle olayları, en akıllımız, en tecrübelimiz odur. Köyün halleri ondan sorulur,” dedi. Teşekkür ettim anlattığı hikâye için. “Nerede bulurum bu âlimi peki?” Aldığım adres tarifini aklımda tutmaya çalışırken teşekkür edip dükkândan çıktım.

Yolda ilerliyorum. Bir kadın nefesi. Kısa, kesik. Uzaktan. Bir gölgeydi kadın yerine gördüğüm. Ağır kapüşonu, bedenini saran bol kıyafeti ve çekinik adımlarıyla toprağı gıdıklarken bu nazik yaratığın bir kadın olduğuna yemin edebilirdim. Vücudunun hiçbir yeri görünmüyordu. Kapüşonu yüzüne gölge düşürüyor, onu yok kılıyordu. Yanımdan geçip gitti.

Tarif edilen adrese vardığımda âlimi hemence tanıdım. Kollarına denk uzunlukta ve kuzudan daha beyaz sakallarıyla yaşlı bilge ağır bir bilye gibi oturmuş beni bekliyordu sanki. Kendimi tanıtıp hemen konuya girdim. Duvarı sordum. Hikâyeyi anlattıkça heyecan, sakinliğini boğup öldürdü. Gözleri semirdi, dere yatağı kadar derin kırışıklıkları silindi gitti. Anlattığına göre köyde kopan dedikodudan sonra o da gizli geçitlerden, patikalardan ilerlemiş ve duvarın olduğu bataklığa varmış. “Kimse bilmez ama ben gittim. Kendi gözlerimle gördüm bu yaşıma kadar ne duyduysam. Görmeden inanmam. İspat etmeli, bu işin nedenini öğrenmeliydim. Kimse yoktu. Ancak o tarafta sis çok fazla olur. Duvarı da adamakıllı görmemi engelliyordu. Duvar boyunca yürüdüm. Bataklığın etrafında tam bir daire çiziyordu. Tam olarak eski mezarlığın sınırlarına tekabül eder.” “Yani, bu durumda başka bir güç işin içine karışıyor, mu diyorsunuz?” Bilge beni başıyla doğruladı. “İnsan kudretinden başka bir güç bu, ancak bir canavarın elinden çıkabilecek, doğaüstü bir gücün ürünü olmalı.” Ne olduğunu o da kestiremiyor gibi. Anlayamıyorum, bir tedirginlik var tavrında. Uğultuların, bağırtıların sebebini sordum. “Sanırım,” dedi gözlerini uzaklarda gezdirirken, “mezarlıktaki ölüler tekrar can bulmuş oğlum. Nasıl oldu bilmiyorum, fakat benim bildiğim, henüz ölümle tanışmamış hiçbir canlı, ölümün karanlığıyla tanışmadan o kadar acı çekemez. Bahsettiğim tensel bir koparılış ya da yoksunluk hali değil.” Anlayamıyorum dediklerini, fark ediyor. Açıklamak istiyor: “Hiç ruhunun bir parçasının koparıldığını hissettin mi?” Cevap vermeme izin vermiyor: “Henüz yaşayamazsın, çünkü ölmedin.” “Sen nereden biliyorsun?” demek istiyorum, gene izin vermiyor: “Şimdi git küçüğüm, henüz çok genç ve bilgisizsin. Bu hikâyeyi de kurcalama, çürümüş bedenlerle karşılaşıp aklını kaçırmaktansa gözlerini kapat ve sunulana şükret.” Bir şeylerden sıkıntı duyup doğruluyor. Hızla. Az evvel çay bardağını almak için uzanan elleri titrerken şimdi bedeninin dinç atağı ilgimi çekiyor. Dengesizlik.

Kalın battaniyemi ceket yapıp yola düşüyorum. Yaşlılığı meçhul bilgenin bahsettiği yollardan geçiyorum. Vadinin bataklığa bağlandığı kısma geldiğimde bir yankı kulağıma ilişiyor. Korku. Kasıklarımdan soğukluk akıyor. Ayak tabanlarım uyuşuyor. Korku. Yolumu kaybediyorum. Tekrar bir ses duyuyorum sonra. Sis. Yaşlı bilgenin dediği kadar var, kolumu uzattığımda elimi görememek. Sanki sis derimin içine girip havada dolandığı gibi kulağımda, tırnağımda süzülüyor, bacaklarımı yalayıp sırtıma yükseldiğinde kürekkemiklerime dalga oluyor. Hipnoz gibi. Sisle sevişiyorum. Sonra adım atıyorum. Karşımda biri adım atıyor. Kim bu karşımda beni takip eden? Nefesim kesiliyor, yutkunamıyorum. Taş. Esriklik halimden sıyrılıp bir adım daha atıyorum. Karşımdaki her neyse o da, benden hemen sonra, ne yaparsam yapıyor. Ses yakınımda. Duruyorum. Sakinliğim. Tek bastonum. Bir adım daha atayım, diyorum, ayaklarım çamura gömülü, biraz batmış, fark etmemişim. Batıyorum azar azar. Bacağımı kaldırmak istesem de mümkün. Buna rağmen aklım hâlâ karşımda beni takip edende. Dizlerime kadar battığımda artık çok geç, biliyorum. Deriye yapışan sülüğün kan emmesi gibi bataklık da beni kendine çekiyor. Elimi uzatıyorum boşluğa. Tek bir çalı parçası, ip ya da ot. Tutunacak tek parça. Elim. Tırnaklarım. Dibine kadar. Toprak ve koku ve ıslak ve battaniye ve ağır. Beni ağzıma kadar içine sürüklüyor. Çırpınmayı kesiyorum. Bataklığın yeni mahkûmu olarak son sözlerimi sisli vadiye haykırıyorum: “Bir gezgindim. Amacım, insanlar tanımak, aş paylaşmak, hikâyeler dinleyip ruhlara deva bulmak ve birilerine yardım ederken kendimi neredeyse mutlu hissetmekti. Ve şimdi. Neredeyse mutluyum. Yediğim her lokma, içtiğim her damla toprağa geçsin.” Lafımı bitirmek zorunda kaldım, çünkü artık ağzım da bataklığa aitti. Beni takip eden ise gene bendi. Duvarın hemen önündeydim ve her hareketimden çıkan ses duvarda yankılanıyordu. Yalnızdım. Yapayalnız. Son kez elimi uzattığımda sis biraz olsun dağıldı. Dükkândaki adamın anlattığı doğruydu. Duvar yosunla kaplı ve pürüzsüzdü. Gözlerimi kapadım sonra. Tamamen bataklığındım. Çamur derya.

Süslemeli, varaklı büyük evin tavanına açılıyor gözlerim. Biraz doğrulduğumda burun deliklerimde kalan çamuru istemeden çekip genzime, oradan da mideme indiriyorum. Tiksinmek. Boğazım tahriş olmuş. Midem ise ağır. İçimde bir kaya var. Kaba, kurşuni gri ve sert. Göremediğim bir yaratık bedenimde, benimle geziniyor. Biraz daha doğrulunca midem bulanıyor. Elimi ağzıma götürüp öğürüyorum. Ses çıkarmamla birlikte bir kadın giriyor odaya. Hemen tanıyorum kadını. Bu, bilgenin yanına giderken sokakta gördüğüm gölge kadının ta kendisi. Gene aynı kapüşonlu, siyah pelerinle çıkıyor karşıma. Bir kova uzatıyor ivedi önüme. Kusmam için ve geri çekiliyor nazikçe. “İyi misiniz?” derken kararlı. Sesi olgun, minyon bedenine bereket katıyor. “Kadınmış, doğru tahmin,” diyorum zafer kazanmış gibi içimden ve kusuyorum. “Biraz daha dinlenin,” diyor tüm samimiyetiyle. İğrenmediğine eminim. İçimdeki çamuru kusunca rahatlıyorum. Doğrulunca artık içimde benden ayrı başka bir ruh yok. Devam ediyor cümlesine: “... ve lütfen bu odadan çıkmayın, yoksa niyetinizin kötü olduğunu düşünürüz ve kendinizi köyde bulursunuz.” Sertti, iddialı ve emin. Her hanenin bir kuralı vardır. “Siz nasıl isterseniz,” diyorum ciddiyetle. Onu ve kurallarını önemsediğimi hissettirmek istiyorum. Siyah pelerinin altında bir azizeden farksız. Kadının sesi, bedenimin tüm yorgunluğunu alıyor neredeyse.

Geniş, yumuşak ve bembeyaz çarşafların serili olduğu yatakta ertesi güne kadar deliksiz bir uyku çekiyorum. Sabah uyandığımda, odada, başımda beni bekliyor. “Öncelikle,” diye başlıyor konuşmasına. Belli ki önemli bir hususta konuşacak benimle diyorum. Tıpkı babam gibi. Ciddi bir mevzu olsa, beni kütüphanesine çağırır, karşısına oturtur ve, “Öncelikle...” diye başlardı konuşmasına. Kadın küçücük öksürerek sesini düzeltiyor: “Evimize ilk defa bir yabancı ayak basıyor, bunu bilin. Nedenleri var elbette. Bunun dahilinde de birtakım kurallar mevcut. Uyum sağlamanız şart. Gezginsiniz, değil mi?” “Evet.” Bir yandan sorusunu cevaplarken, bir yandan da bu narin kadını ürkütmemek için en doğru cümleyi kafamda tasarlıyorum. “Sizin ve evinizin kurallarına saygım sonsuzdur. Eğer gitmem gerekiyorsa ve bunu dile getiremiyorsanız çekinmeyin lütfen. Beni kurtardığınız için minnetimi sunar, giderim.” “Asla böyle düşünmeyin. Eğer sizi misafirim olarak kabul etmek istemeseydim, zaten başta evimin sınırlarına sokmazdım. Bataklıkta sesinizi duyup geldiğimizde sizi kurtarıp köylülere teslim etmekle yetinirdim. Bağırarak söylediğiniz son cümleleri duydum. Köyde de görmüştüm sizi, dikkatimi çekmiştiniz. Özür dileyerek itiraf ediyorum ki sizi takip ettim. İyi niyetli olduğunuzu satıcı ve bilgeyle konuşurkenki tavrınızdan anladım. Takip etmemin sebebi başka. Çok önemli ve gizli bir ricam olacak. Aslında ben sizi köyde ayrıca ziyaret edip bu ricamı açıklayacaktım. Ancak ne var ki siz bizim ayağımıza geldiniz.” “Buyurun lütfen, söyleyin,” diyorum istekle. “Hayatımı kurtardınız, elimden gelen yardımı yapmak isterim.” “Benim on yaşında bir oğlum var. Evden çıkması yasak. Yalnızlıktan yorgun düştü, diyebilirim. Ve siz... Siz gezginsiniz, çok fazla hikâyeniz olmalı. Kısa bir süreliğine oğluma arkadaşlık edip başınızdan geçen ilginç öyküleri bizimle paylaşır mısınız?” “Onur duyarım,” diyerek cümlesine devam etmesine engel oluyorum. “Beni evinizde ağırladınız ve elbette ki borcumu böyle ödeyebileceksem seve seve yaparım. Bir görev gibi değil, size ben önermişim gibi.” Kadının gülümsemesini kapüşonun yarattığı karanlık çukurda bile görebiliyorum. Dayanamayıp soruyorum: “Yüzünüzü ve gülümsemenizi bağışlayamaz mısınız?” Kadının bedenindeki anlık titremeyi gördüğümde hata ettiğimi anlıyorum. “Bugün değil,” diyerek tersliyor beni. “Şimdi işlerim var. Gitmem gerekiyor. Rica ediyorum, bugün de odadan çıkmayın. Yarın tüm bunların nedenini öğreneceksiniz.” Tedirgin tavrından bir şeylerin ters gittini anlıyorum. Çok utanıp susuyorum. Bütün gece soruyu kendime tekrar tekrar sorarak haddimi aştığımı düşünmem. Yoruyor. Kafamda büyütüyorum. Tüm bunların yanında gün boyunca pelerinli hizmetçiler tüm isteklerimi harfi harfine yerine getirip beni hoş tutuyorlar. Yüzlerini göremiyorum, ellerini de.

Ertesi gün hoş sesli bayan bu sefer, “Günaydın,” diyerek konuşmasına başlıyor. “Şu an, iki gün önce merak ettiğiniz o yosun kaplı, kalın duvarların arkasındayız. Burası için cehennem sulağı da dediler, ölülerin nefese kavuştuğu yer de. Bir sürü zırvalık. Köyün bilgesi size anlattı. Onu parayla tuttum bu hikâyeleri köye yayması için. Pis ihtiyar!” “Neden?” diyebiliyorum. “Köydekiler ve sürekli köye gelen tüccarların bizi rahat bırakması için uydurulan hikâyeler.” “Peki köylülerin duyduğu sesler?” “Hepsini hizmetlilerim yaptı. Ben de. O sesleri çıkarırken duvarın diğer tarafında gülmemek için kendimizi çok zor tuttuk. Çok eğlenmiştik o gün.” Şaşkınlığım yüzüme akıyor, açık ağzımdan fışkırıyor. Kadın farkında, hoşuna gidiyor. Devamını merak ediyorum, sessizim. Soru soramıyorum. Kadının hikâyesi ilerledikçe ve anlatması gereken asıl kısım yaklaştıkça heyacanlandığını sesinin titremesinden ve ellerini ovuşturmasından kestirebiliyorum. “Ben henüz 21 yaşındayken oğlumu doğurdum. Bir yaşına bastığında çamaşırhanemizde hizmetçilere direktif verirken oğlum koluma tekme atınca onu kaynar suya düşürdüm. Onu kürek yardımıyla sudan çıkardığımı söylediler. Maalesef o kısımları hatırlayamıyorum. O zamanlar eşimle büyük bir evimiz vardı, şehirde. Şimdikinden daha varlıklıydık, diyebilirim. Ülkedeki tüm iyi doktorları çağırttım. Oğlumun kurtulması için ne gerekiyorsa yaptım. Oğlum beş sene boyunca hiç hareket etmedi, sargılıydı. Altıncı seneden sonra hareketlendi ve mucizevi bir şekilde bedeni iyileşme gösterdi. İç organlar ve kasları olması gerektiği gibiydi. 7 yaşından sonra çenesini oynatmaya başladı. Konuşmaya da başladı, fakat bedenini kaplayan derisi iyileşemedi. Ürkütücüydü. Ne çocuk ne cüce ne insan. Bedeninde hiç tüy yoktur.” Kadın ağlamaya başladı, ama gülümsüyordu. Bir şeylere şükreder gibi. Yaşadığına. “Hiç tüy yok oğlumda ve bedenini görseniz, yaşlı bilgeden bile daha kırışık bir teni var.” Gözyaşlarını sildi. “Anlıyorum,” diyebiliyorum sadece. “Anlayamazsınız,” diye devam ediyor. Sesi bir ton yüksek. “Suçluluk duygusu öldürecek kadar canımı acıtıyordu. Kocam delirdiğimi düşündü. Oğlumun başından bir dakika olsun ayrılmıyordum. Çabalarımı delice ve saçma buldu. Artık oğlumun yaşamayacağını söyleyip durdu. Zaten sonra da beni terk etti. Neyse ki ailem zengindi. Büyük mirasın getirdiği rahatlıkla hemen harekete geçtim ve ülkede ne kadar vücudu yanık insan varsa hepsini yanıma aldım. Onlara ev, yemek ve en önemlisi de kendilerini farklı hissetmeyecekleri bir dünya sundum. Bu köyü seçtim. Bataklığı önce kurutturdum, kimse bilmeden. Ardından bir gecede yüksek duvarlarla etrafını çevirttim. Ardından bu konağı yaptırdım. Fazlasıyla masraflı oldu, fakat artık huzurluyuz. En önemli hususa gelelim. Eğer bu odadan çıkmak ve oğlumla tanışmak istiyorsanız, soyunmak zorundasınız. Vücudunuza yanık makyajı yapılacak. Oğlum hayatı boyunca hiç normal bir insanla karşılaşmadı, karşılaşmayacak da. O herkesin tenini kendi teni gibi sanıyor. Tahmin edersiniz ki böylesi acı çektirmez. Bu küçük yalan sayesinde, çok mutlu bir oğlum var. Evde kıyafetle dolaşmıyoruz, herkes çıplak. Zaten buradaki kimsenin cinsel organı da yok. Tam anlamıyla, her konuda, çalışanlarım, ben ve oğlum eşitiz.” Yutkunduğunu duyuyorum. “...Ve ben de...” derken eli kapüşonuna gidiyor, “Oğluma mutlulukla sarılabilmek için kaynar suya girdim.” Pelerini tamamen çıkarması. Utanması. Suratı kaslarını dahi görebildiğim ince bir deriyle kaplı. Kaş, kirpik ve saç. Yok. Kaslardaki görünen mükemmelliğin de ötesinde, kanı zapteden başka, incecik ve sağlam bir deri mevcut. Bedeni saran zar. Yüzünün yanmadan önceki halini hayal etmeyi deniyorum. Harikulade kemik yapısı. Pelerinin altında giysi yok ve gene bedeni de tıpkı yüzü gibi ıslaksı, kırmızı ve derin. Vücut ölçülerinin kusursuzluğuna takıldığımı fark edip başımı eğiyorum.

Makyaj malzemelerini çıkartıyor. Soyunmamı rica ediyor. Pantolonumu indirirken tedirginim. Erekteyim. Kadın tüm merhametiyle bunun sorun olmadığını söylüyor. Bütün bedenimi yaklaşık üç saat kökboyalarını karıştırarak uçlu fırçalarla boyuyor. Makyaj bittiğinde ayna karşısında kadından farksızım. Bana ait her nokta silik. Kaşlarım, mimiklerim, penisim bile. Kadına, böyle vücut boyamayı nereden öğrendiğini soruyorum. “Renklerin sihrine hâkim, kökboyası ustasının yanında uzun süre eğitim aldım. Kazadan sonra.” Bu nasıl bir aşk? Aşk mı? Yoksa saplantı mı? Ya da ne? Aklım almıyor. Bir anne, kendi bedenini yakacak, eritip ona bahşedilmiş muhteşemliğini, kadınlığını suda kaynatmayı isteyebilecek kadar çocuğunu sevebilir mi? Hayranlığım artıyor. Gitgide. Yaptıklarından zerre kadar pişman değil. “Sizden ricam, sudan uzak durmanız. Su boyayı akıtır. Kuruduktan sonra, boya herhangi bir sürtünmeyle çıkmaz. Akşamları da boyayı çıkartmanızda ben ya da çalışanlarım size yardımcı olacaklar. Yıkanmanız için özel bir banyo hazırlanacak.”

İlk defa odadan çıkıyorum. Bu kadın, gerçekten bahsettiği kadar zengin olmalı. Ev, yerden tavana pencereleriyle oldukça ferah. Neredeyse duvar yok. Pencerelere ve manzaraya dikkat kesildiğimi fark edip tüllerden birini sıyırıyor. “Oğlum dışarıya çıkamadığı için, ben de ormanı, ağaçları eve davet etmek durumunda kaldım.” Zeki gülümsemesi su yüzüne çıkıyor. Yanık yüzü mühim değil. Hiç. Gözüm çoktan alışmış bile, farkında değilim. Yadırgamıyorum. Ne onu ne de kendimi. Tül perdelerle evin görkemi. Yüksek tavanlı bu evde çok fazla detay var, fakat boğmuyor. Tavanda gökyüzünün izleri. Bulutlar, güneş. Koridor boyunca yürüdükçe tavandaki gökyüzü kararıyor. Yıldızlar çıkıyor bu sefer ortaya. Tertemiz, bulutsuz bir gecenin bardağındaki samanyolu. Etrafı sarıyor. Böyle böyle odalar geçiyoruz. Ev labirent gibi, değişken. “Ev tasarımını kendim yaptım,” diyerek konuşmasına kaldığı yerden devam ediyor. “Ev aslında sandığınızdan çok daha küçüktür. Ancak içinde dolaştıkça büyür, çünkü odalar birbirine açılır. Her odada en az iki kapı var. Bu da evi hareketli bir labirente dönüştürüyor. Farklı kapılar seçtikçe sabit duvarları yürütmüş oluyorsunuz.” “Bu da oğlunuz için hazırlanmış küçük oyunlardan biri,” diyorum. Kadın tatmin oluyor. Görüyorum, gene gülümsemesinde. Beni onaylarken memnun.

En sonunda bir kapının önünde duruyor. “Bu kapının ardında oğlum var, hazırsanız sizi onunla tanıştıracağım.” Heyecanla onu onaylıyorum. Hevesimi görünce seviniyor. Çocuk gibi. İçeriye girdiğimizde oğlu, bize arkası dönük oturuyor, önünde mandal, kâğıt, çiviler. Oyun oynuyor. Sesimizi duyar duymaz sevinçle bize dönüyor. Bu sırada anlayamadığımız bir ses duyuluyor dışarıda. Kuşlar, sisin içine dağılıyorlar. Patlama sesi. Kadın çalışanlardan birine dönüyor hemen. Bedeninin oranlarından anlayabiliyorum, bir erkek. Dışarıya çıkıp bakmasını tek kafa hareketiyle anlatıyor kadın. Keskin. Kısa süren tedirginliğin ardından oğluna dönüyor. Yüzü tebessüme doyuyor. Gülümseyince göz çukurları küçülüyor. Çocuk beni izliyor. Bedenimi inceliyor bir süre. Bir şeylerde farklılık var gibi, ama değil de. Tedirgin olup kadına bakıyorum. Yutkunma isteği. Kadın korkmamam için gözlerini kısaca kapatıp sakin olmamı tembihliyor. Konuşmasına gerek yok. Kadının bir bedeni olmamasına rağmen, vücut dilini bu kadar doğru kullanabiliyor oluşu.

Oğlunu garipsemiyorum. Kadın bizi tanıştırıyor. Çocuğu alıp kucağıma oturtuyorum. O, soğuk değil. Korkak da. Sevecen, mutlu. Gözleri parlıyor. Bir tek gözleri ona ait, bedeninin geri kalanı fazlalık gibi. “Kimsin sen?” diyor bana bakıp. Annesine bakıyor sonra. Gezgin olduğumu söylüyorum. “Kısa bir süre evinizde kalacağım.” Gözlerine heves akıyor. Aç. Her sese, kokuya, bir kum tanesine bile şaşırma açlığında. Masumiyetinin altında gizlenen zekâsını tayin edebiliyorum. En az annesi kadar. “Bak, oyun oynuyorum. Annem benim için evde bir yarışma düzenledi. Ben de yarışmacılardan biriyim.” Yarışmanın konusunu sorduğumda, hevesle yutkunup cevabı kafasında oluşturuyor: “Hayalindeki canavarı yaratma yarışması.” Kadına bakıp gülümsüyorum. Önündeki mandal ve çiviyi kullanarak yapıyor oyuncağını. Hoşuma gidiyor. Kadın istese oğluna en güzel oyuncakları satın alabilecek güçte. Almıyor. Hayal kurmak zorunda çünkü oğlu, çünkü tüm dünya bir ev içi kadar. Muhtemelen benim de oğluna hikâye anlatmamı bu yüzden istiyor. “Ben olsam ejderha yapardım,” diyorum. Gözleri merakla açılıp ağzımdan çıkacaklara kilitleniyor. “Ejderha ne?” Anlatmaya başlıyorum bildiğim tüm efsaneleri, ama önce ejderhanın ne olduğunu açıklayıp merakını doyurmam şart: “Ejderhalar kaya tepelerinde yaşarlar. Yuvalarını oraya yaparlar. Timsahlardan çok daha büyüktürler ve havada kıvrılırken harika manevralar yaparak uçabilirler.” Söylediğim tüm özellikleri zihninde bir araya getirerek ejderhayı inşa ettiğini hayretle açtığı gözlerinde görebiliyorum. Ancak bir şeyler eksik kalıyor. Soruyor: “Timsah ne? Kaya ne? Yuva ne?” Hiçbirini bilmiyor. Hiç dışarıya çıkmayan bir çocuk karşımdaki. Aklıma bir çözüm geliyor. Kadına bakıp soruyorum: “Fazla boya ve kâğıt mevcut mudur?” Kadın planımı anlayıp mutlulukla onaylıyor isteğimi. Çalışanlar birkaç dakika sonra önümü boya, fırça ve kâğıtlarla dolduruyor. Ben çiziyorum, çocuk izliyor. Konu konuyu açıyor. Bilmediği çok fazla şey var, bildiği de çok fazla şey var, fakat normal bir çocuğun bilmesi gerekenlerden yoksun. Keman çalmayı çok iyi bilirken kayanın ne olduğunu bilmemesi garip. Bilmediği ne varsa önümüzdeki kâğıtlara çiziyorum. O da benimle birlikte çizmeye başlıyor, taklit ediyor beni. Dev ejderhayı çiziyorum kâğıda. Çocuk şimdi iyice anlıyor ejderhanın ne olduğunu. En önemli şeyi unuttuğumu söyleyip açık ağzından fışkıran alevleri ekliyorum. “Bu kırmızı şey ne?” “Ateş,” diyorum. Kadınla göz göze geliyorum o an. İrkiliyor. Çocuk bile fark ediyor kadının tepkisini. Yanlış bir şey söylediğimi fark ediyorum. “Öğle yemeği hazır olmak üzere, üst kata çıkalım.” Arkasını dönüp kapıyı açıyor, merdivenlere yöneliyoruz.

Başı pencereden yana dönük. O önde, bizse arkada ilerliyoruz. Çocuğun beni sevdiğini gözlerinde görüyorum. Alıp sıkasım geliyor. Annesi tatlı bir sevgiyle beslemiş oğlunu bu zamana kadar belli ki, fakat o artık başka insanların sevgisine de aç. Uysal bir at kadar yüklü. Elini tutuyorum. Elimi sıkıyor gücü yettiğince. Pencereye kayıyor gözüm. Sakin gibi görünen, ama can alan, kan akıtan hikâyelerin pekâlâ gizlendiği bu cıvıltılı ormanda yırtıcıları arıyor gözüm. Yemek odasına giderken çocuk ateşin ne olduğunu soruyor. Gülümseyip konuyu geçiştiriyorum. Cevap vermeden önce kadın dönüp bakıyor. Vereceğim cevaptan korkuyor.

Yemek yenen salona giriyoruz. Masa hazır. Oturuyoruz. Yakınımda oturan kadına eğilip çocuğun ateşi neden öğrenmesini istemediğini soruyorum. Ateşi henüz çok küçükken iç organlarına kadar yeterince hissedip tanıdığını belirtiyor dişlerinin arasından konuşurken. Nazik gene de. “Bilsin istemiyorum. Bu evde küçücük de olsa, kıvılcım çıkamaz. Oybirliğiyle karar verdik. Evde ateş asla yakılmaz.” “Yemeği nasıl pişiriyorsunuz peki?” “Bu duvarların ötesinde. Babamdan kalan miras, yemeğin köyde pişmesini sağlıyor.” Saygıyla başımı eğiyorum.

Yemek tenceresinde geliyor. Sebzeli etli, sulu yemek. Çok uzun zamandır et yemediğimi fark ediyorum. Tek sorun, yemek soğuk, olsun. Tam acıkan karnımı doyurmak için kaşığımı alıyorum ki kadın elindeki kaşığı atıp masanın yanına eğilerek istifra ediyor. Hemen yanına gidip mendilimi uzatıyorum. Utanıyor. Masadan kalkıyor. “Lütfen siz yemeğe devam edin, çok özür diliyorum.” Hızlı adımları. Odadan çıkıyor. Alt kata indiğini duyuyorum. Ben de peşinden gidiyorum. Çalışanıyla konuşuyor, sessiz. “Bir daha masada sulu et yemeği istemiyorum.” İsteği kesin ve net. Çalışanı onaylıyor bu isteğini. “Siz merak etmeyin.” Arkasını dönünce göz göze geliyoruz. Bana doğru hızlanıyor adımları, sarılıp ağlamaya başlıyor. Öyle yoğun çiçek kokuyor ki teni, şaşırıyorum. Neden ağladığını soruyorum. “Sulu et yemeğini görünce aklıma oğlumu kaynar suya düşürdüğüm...” Cümlesi yarım kalıyor. O günden sıyrılıp kurtulması imkânsız. Bedeninde izleri var, içinde de. Belleğinde. Ağlıyor. Sarılıyorum. Yumuşacık derisi. Çiçek kokuyor, ne güzel. Biraz sakinleştikten sonra bırakıyor beni, yüzünü siliyor. Bu karamel kadının içi, gözyaşı dökebilecek kadar ıslak ve çiçek kokan annelerden.

Yanında durup sessizce onun sakinleşmesi için sırtını sıvazlıyorum yanında. Onu dinlemek en iyisi. “Ağla,” diyorum bir tek. “Mutlu eder.” Gülümsüyor, burnundan akan sümüğü elinin tersiyle siliyor. O tepeden tırnağa gerçek bir anne, diyorum, ama hâlâ çocuk olduğunu da unutmuyor. Tertemiz. “Oğlunuzun merakı ve öğrenme isteği çok fazla. Hayal gücünün çok geniş olduğunu fark etmemek elde değil. Bunu koruyun,” diyorum. “Elimden gelen her şeyi yapıyorum,” diyor hevesle. “Ülkeden ne kadar öğretmen varsa hepsini araştırdım ve içlerinden en iyi olanlarla görüştüm. Durumu anlattım. Kabul eden öğretmenler oldu. Aralıklı olarak bizi ziyaret ediyorlar. Bu ay tatile girdik. Bir öğretmeni de hep bizimle, evde.” Kim olduğunu soruyorum merakla. “Talihsiz bir kaza sonucu o da bizim gibi, bedeni yanık. Mesleğini kaybetmiş, evine gizlenmişti onunla irtibata geçtiğimde.” “Unuttum, affedin,” diyorum. Burada herkes birbirinin aynı.

Ne garip ki o konuşmasına devam ederken aklım başka olaylara takılıyor. Bedeninin yanmadan önceki halini hayal ediyorum nedense. Tüm bedenini hayalimde deriyle kaplıyorum. Muntazam güzelliğine erişince erekte olmaya başladığımı fark edip başka bir noktaya odaklanmayı deniyorum. Karnım gurulduyor gökler kadar engin, bomboş mide çeperimle. “Karnım aç,” diyorum. “Benim yüzümden aç kaldınız,” diyor. Suratı düşüyor. Ardından koridorda ejderha çocuk bize doğru koşuyor. Her üç adımından birinde dengesi bozuluyor, ama toparlıyor. Bedeninde koyu renk noktalar. Ejderha çocuk çığlıklar atarak bize doğru koşuyor. “Derine ne oldu?” Kadın da oğluna doğru koşmaya başlıyor panikle. Oğlunu kucaklıyor, üstündekilere bakıyor. Korku. Benzi atıyor. Çocuğun, çizdiğim ejderha resminden sonra horoz ibiklerinin dokusunu ejderha derisine benzetip bedenine yapıştırdığını öğreniyoruz. Rahat bir nefes alıyoruz. Ardından çalışanlardan birini çağırıp oğlunu temizlemesini rica ediyor. Biz tekrar yemek odasına geçiyoruz.

Peynir taze ve sıcak ekmek yiyoruz. Meyveler sofrada. Biraz kurutulmuş et. Çay içiyoruz. “Sizi bu yemeklerle ağırladığım için lütfen kusuruma bakmayın. Evde yemek yapılmadığı için şimdilik başka bir seçeneğimiz yok. Stokta saklayabildiğimiz yemekler bunlardan ibaret.” Şükranlarımı sunuyorum. Uzun zamandır böyle güzel bir sofrada böyle güzel insanlarla birlikte yemek yemediğimi de ekliyorum. Utanıyor. Başını eğip elindeki ekmeğini bölüyor. Çalışanlarla hep birlikte aynı masadayız. Keyifli sohbetler ediliyor.

Bir an ortamdan kopuyorum. Hepimiz çıplağız, yanık bedenlerimiz, kimse farkında dahi değil. Gülümsüyorum ve kurutulmuş eti iştahla ısırıyorum.

Ertesi günlerde ejderha çocuk benden başımdan geçen tüm hikâyeleri anlatmamı istiyor. En ince ayrıntısına kadar, keyifle. Başka öykülere dönüşüyor, yeni hikâyeler peyda oluyor. Kimi canavarları on insan boyuna çıkarıyorum. Kalelerin surlarını bulutlara değdiriyorum. Ejderha çocuk bu diyarlarla ilk defa tanışıyor.

Bir hafta böylece keyifli geçiyor. İlk yolculuğumdan başlayıp tüm maceralarımın neredeyse hepsini anlatıyorum. Nefessiz dinliyor beni. Hayal gücüyle işleyip belleğine yerleştirdiği hikâyelerle yatıp kalkıyor bir hafta boyunca. Annesi arada bir gelip sıkılıp sıkılmadığımı soruyor. Mahcup. Gülümsüyorum. “Hiç böyle iştahlı bir dinleyicim olmamıştı şimdiye kadar. Başımdan geçen anıları tazelemiş oldum bu bir haftada, daha ne isteyebilirim ki!” Keyfimin yerinde olduğunu hissettirince tedirginliği geçiyor.

Bir hafta sonunda, gitme vaktimin geldiğini kadına açıklıyorum. Teşekkür ediyor tüm içtenliğiyle. Ejderha çocuğa açıklamak kalıyor geriye. Sancılı kısım. Yanıma çağırıp koltuğa oturtuyorum. Bir gezgin olduğumu, artık başka diyarlara gitme vaktimin geldiğini ve onu asla unutmayacağımı söylüyorum. Üzüleceğine seviniyor. “Ben de gezgin olmaya karar vermiştim, seninle gelmek istiyorum. Tüm dünyayı gezelim,” diyor. Kadına bakıyorum, kelimeler ağzıma takılıyor. Ne demeli? Yardım istediğimi anlayan kadın yetişiyor imdadıma. “Ama oğlum, senin dünyan burası, benim yanımda kalmalısın.” “Birlikte gidelim,” diyor. Başka bir kaçış kapısı. Bu sefer o tıkanıyor. “Ancak...” diyorum, bu sefer ben araya giriyorum. “Dışarıda türlü türlü canavar mevcut ve sen daha çok küçüksün. Annenle birlikte yolculuğa çıksan da, henüz onu koruyabilecek güçte değilsin.” “Biz de senin yanında gezeriz, sen ikimizi de korursun.” Annesinin sesi sertleşiyor: “Hayır, oğlum, bizim yollarımız farklı, henüz yolculuğa çıkamayız.” Ejderha çocuğa gelen bu net cevap onun isteğine çıkış yolu bırakmıyor. Gözleri doluyor, ağlamaya başlıyor.

O geceyi hüzünlü, buruk ve sessiz geçiriyoruz. Birlikte oturup oyunlar oynuyoruz, ama ejderha çocuk sessiz. Konuşmuyor. Ejderha çocukla gece yatmadan önce vedalaşıyoruz. Ertesi sabah güneş doğmadan yola çıkacağımı söylüyorum. “Benim en küçük dostum hep sen olacaksın,” diyorum. Ağlamaya başlıyor. “Ben de gelmek istiyorum.” Gözlerini siliyorum. Sarılıp onu yatağa yatırarak bildiğim masallardan birini anlatıyorum. Odama çekiliyorum.

Ertesi sabah güneş doğmadan uyanıyorum. Kadın kapımda uyanmamı bekliyor. Elinde güzel bir kumaşta birkaç parça yemek sarılı. Bohçayı bana uzatıyor. Birkaç gün bu yemekle idare edebileceğimi söylüyor. Teşekkür ediyorum. Sarılıyor gene küçük bir çocuk gibi masum. Oğlunu çok mutlu ettiğimi tekrarlıyor.

Kalın duvardaki gizli geçidi öğretiyor, nereden açılıp kapandığını. “Umarım bir gün gene yolunuz düşer bu yakaya. Sizi tekrar evimde görmek beni de oğlumu da çok mutlu eder.” Utanıp teşekkür ediyorum bu güzel bir hafta için. Hayatımı kurtardığı günü de hatırlatmadan edemiyorum. Kalın duvarın altında gizli bir geçit var. Yolu öğretiyor. Ayaküstü epeyce vakit geçiyoruz, biz fark etmeden. Laflıyoruz. Sonra ayrılıyorum yanından.

Vadi boyunca yürüyüp sisten sıyrılıyorum. Bataklığa girmiyorum bu sefer. Köye varıyorum. Tekrar dükkâna yollanıyorum. Bir haftadır ortalıklarda görünmediğimi söylüyor, merak ediyor. Ben de ormanda dolaştığımı, keşfe çıktığımı söylüyorum. Pek tatmin olmuyor cevabımdan. Ertesi gün köyden ayrılıp yeni yollara gideceğimi söylüyorum. Satın almak istediğim bir şey olup olmadığını soruyor. O sırada köy meydanında incecik bir çığlık duyuyoruz. Dükkân sahibiyle dışarı fırlıyoruz. Meydan sis içinde, incecik. Bir çocuk ortada. Ejderha çocuk. Etrafında onu çeviren insanlar. Hayretle çocuğu izlemeleri. Sessizlik çığlığın peşinde. Ejderha çocuk önce giyinik, bambaşka ama kendine benzeyen insanlara bakıyor yabani bir hayvan kadar yabani. Ardından yavaşça yaklaşıp elini uzatıyor kalabalıkta onu inceleyen tombul bir kadının tenine. Dokunuyor. Derisi başka. Pürüzsüz.

Ejderha çocuğun gözleri kalabalık içinde beni arıyor. Dükkânın önündeyim, ona doğru yürüyorum sonra. Tereddütsüz. Yüzümde yanık makyajı yok, ama tanıyor beni. Koşarak gelip sarılıyor bana. Keçe ceketimle sarıyorum bedenini. Dudakları mosmor. Dişleri birbirine vuruyor.

Herkes bizi izliyor. Geniş adımlarla meydandan uzaklaşmalıyım, diyorum, bir an evvel. Kafasını dağıtmak için, “Hava soğuk,” deyip gülümsüyorum. Gözleri hâlâ bizi izleyen insan topluluğunda. Soğuk, dediğimi duyunca, gördüklerinden kopup bana dönüyor. Kaşlarını çatıyor, kelimeyi anlamıyor. “Bu hissettiğin üşümektir, çünkü hava soğuk,” diyorum. Dişlerimi birbirine vurup taklidini yapıyorum. Bu sefer o gülümsüyor.

DÖL

Titreme hiç durmuyor. Tüm uygarlık çöküyor. Sesleri dinliyorum. Uzaktan. Denize yakınım. Bu sahil boş. Karşımda dev bir mermer yığını var. Şekilsiz. Bina sesleri yankı yapıyor. Binalar, uçsuz bucaksız denizin gözünün içine baka baka kendilerini yere atıyorlar. Gülümsüyor binalar. Mutlu. “Bitti.” Yorgunluk içlerinde. Fark ediyorum. Sonra ölüm kokusu. Yılışık. Ceset bedenler, bıçak gibi burnumu kesip ikiye ayırıyor. Elimle tutuyorum. Ölüleri çıkarıyor kanlı eller yıkılan mermer sütunların altından. Medeniyetin çöküşü. Zelzele hep yanımda, sürekli takipte. Üç adımımdan birinde, bana kendini hatırlatmakla meşgul. Tepemde hep bir tavan var gibi. Düşüp ezecek, diye korkuyorum. Kamburum çıkmış. Sırtım ağrıyınca bedenimi dikleştiriyorum. Deniz bir yanımda, arkamda. Beni çağırıyor. Gücüm yok. Ölüm görmek, insanı öldürüyor.

Sırtıma sert bir rüzgâr yaslanıyor. Sonra deniz köpüklenip dalga dalga oluyor. Etini zorlayan diş gibi, suların altından dev bir mürekkepbalığı çıkıp şehre yürüyor. Büyülü. Işıl ışıl bedeni. İçindeki mürekkebi akıttıkça siyah göletler oluşuyor. Kollarından birini bana sürtüyor. Korkmuyorum. Yerimden kalkmıyorum. Gücüm yok. Yumuşacık derisi. Sümük. Bedenim mürekkebe bulanıyor, yanımdan yürüyüp geçiyor. Gidiyor.

Şehir içinde. İnsanlara dokunuyor. Yavaş, sükûnet içinde. Yapışkan sıvısını insanların üstünde gezdiriyor. Bulaşıyor. Kalabalığı avuçluyor. Kara mürekkebini akıtırken çok az kişinin görebildiği dev bir zebani. İnsanlar, ceset çıkarmakla meşgul. Hiçbiri mürekkepbalığını görmüyor. Görmüyor. Sadece izliyorum.

Günlerce boş sahilde. Zelzele hiç geçmiyor. Mürekkep hastalık yayıyor. Salgın, tabakta ölüm sunarken içimde ağzımı açma isteği var ve çiğneyip yutma. Bıkkınlık bedenimde, yara. Sonra dev yaratık, şehrin bittiği yerde başlayan dağların arasında gözden kayboluyor.

Mürekkep beni de hasta ediyor. Gözlerim yuvasından çıkacak gibi. Ağrı. Sıcak basıyor tenime. Dışarıda hep bir meltem var, serin serin esiyor. İnce uçlu iğneleri derimde, ufak ufak. Ölmek üzereyken beni limana yanaşan bir gemi buluyor.

Kaptan çok yaşlı, fakat bedeni dinç. Anlattıklarına göre mosmormuş suratım. Yaralarımın hepsi iltihaplanmış. Ödem toplamış. Çok kilo vermişim. Kolumu kaldırdığımda hafiflemişim, diyorum içimden. Tüyün rüzgârda süzülüşü, suyun süzgeçten akışı gibi. Eriyor kolum. Fark ediyorum. Zayıfım.

Sert, tütünlü sesiyle olanları sakin, iddiasız anlatıyor Kaptan. Gözlerimin içine bakmıyor. “O kadar ezik, morluk, açık yara için bir filin altında kalman ya da yüksek bir kuleden atlaman lazım. Ne geldi başına?” Şehre bakmak istediğimde, etrafta toprak parçası göremiyorum. Her yer deniz. Gemideyiz. “Şehir nerede?” “Şehri unut. Çok uzun zaman önce geldiğimde, o büyük, kasvetli, kara toprakların kök saldığı büyük bir ticaret şehriydi. Savaş çıkmış olmalı, diye düşündük. Seni tedavi edip yanımıza almaya karar verdik. Yolumuza devam ettik.” “Beni neden yanınıza aldınız?” “Kadere inanırım.” Gözlerimin içine bakıyor bu sefer. Ben başımı eğiyorum.

Gemisinde çalışmak ve ona olan borcumu ödemek istiyorum. Kabul ediyor. Yanımdan kalkıyor, “Yapılacak işler var daha,” diyor. “Deniz canavar gibi, bilmezsin. Çenesinin içinde bir çene daha vardır. Umarım deniz sana derinliklerde sakladığı ince uçlu dişlerin çevrelediği pis kokulu ağzını, canlı cansız tercih etmeden yakalayıp yuttuğu iştahını görmene izin vermez.” Nezaketen doğrulmak istiyorum. Gücüm yetmiyor. “En az bir hafta daha dinlenmen lazım, kalkma. Denizde yansımana bakarsan ne demek istediğimi anlarsın,” diyor. Birkaç gün, istesem de yerimden kalkamıyorum. Tuvalet ve yemek için mürettebattan biri benimle ilgileniyor. Dört gün sonra gece tuvaletim geldiğinde kimseyi rahatsız etmek istemediğimden işimi kendim halletmeye karar veriyorum ve ilk defa kalkıyorum. Başım dönüyor, kusuyorum. Tansiyonum düşüyor, geri oturuyorum. İkinci denememde daha başarılıyım. Güvertenin kenarına geçip pantolonumu indirerek denize işiyorum. O geniş boşluğun getirdiği rahatlama hissi. Dolunay bir yanda. Gülümsüyorum. Yan tarafımdaki fıçının içi su dolu. Yansımamı fark ediyorum. Eğilip bakmak gelmiyor içimden, ama bakıyorum. Kaptan’ın dediği kadar var. Elmacıkkemiklerim fırlamış, etten yoksun yanaklarım deriden ibaret, dişlerime yapışmış.

Bir haftada kendimi toparlayıp gemide çalışmaya başlıyorum. Kaptan’la bazı geceler uzun sohbetlerimiz oluyor. Bir konuşmamızda, denizi tanıdıkça onun gibi dalgın ve düşünceli bir hale büründüğünü söylüyor. Sonra dikkat ediyorum, gerçekten de öyle. Başka bakıyor etrafına. Nemli, sisli. Ulvi biri. Çok macera geçmiş başından, anlatıyor. Benim gezgin olduğumu öğrendiğinde şaşırmıyor. “Neden şaşırmadınız?” diyorum. “Üstündeki kıyafetten anladım,” diyor. “Bizim köyde, babam tarla ekerdi. Yağmur yağdığında bizim tarlanın toprağı, diğerlerinden çok daha güzel kokardı. En bereketlisi. Ekmediğinde bile ot biterdi, bu yüzden köyün çobanı hep bizim tarlanın yakınlarında otlatırdı koyunlarını. Abayı, köyde sadece çoban giyerdi, gece ayazdan iyi korurmuş. Çocuğum o zamanlar. Bir gün patikada aba giymiş biri görünce babama, ‘Deli çoban yalnız geliyor, sürüyü kaptırmış!’ diye bağırmıştım. Babam da onun bizim çoban değil, bir gezgin olduğunu söylemişti. Gezginler ve çobanlar aba giyermiş. Seni bulduğumuzda da sahilde abana sarılmış, ölmek için uyuyordun.”

Mürettebata çabuk kanım kaynıyor. Sadece biraz fevriler bazen. Denizin dalgası, rüzgârın lodosu esrik etmiş insancıkları. İçmeyi, yemeyi ve kadını seviyorlar. Ne zaman bir koya yanaşsak limana en yakın eve, kerhaneye uğramayı unutmuyorlar. Gücüm olsa keşke. İlk defa böyle oluyor. Eskiden seviştiğim kadınları gözümün önüne getirdiğimde isteklenirdim. Bedenim o kadar güçsüz ki sevişmek bile gelmiyor içimden. Gece içki içerken şarkılar söyleniyor, sohbetler ediliyor. Gündüz çalışan denizciler ciddi, geceden farklı. Kaptan’ı izliyorum, denizciler ondan çekiniyor.

Son uğradığımız liman şehrinde kimsecikler yok. Kerhaneye giriyor denizciler. Mutsuz çıkıyorlar. “Kısraklar kaçmış,” diyor bir tanesi. “Şehirde yakalarız,” diyor diğeri. Şehir de boş. Terk edilmiş. Boş bir dükkâna giriyoruz. Sesleniyoruz, cevap yok. Birkaç genç denizci korkuyor, bu sessizlik iyi değil onlara. “Gidelim buradan.” Erzakımız bitmek üzere. Kaptan dükkândaki yiyecekleri toplamamızı söylüyor: “Ne kadar yemek aldıysanız hesaplayın, parasını bırakıp gidelim.” Erzakı çuvala doldurup dükkândan çıkıyoruz.

Erzakı gemiye yükleyip yolumuza devam ediyoruz. Gece denizi izliyorum. Galon galon şişeden boşaltılan şarabın kırmızısında birbirlerini izlerken sahip olduklarını unutarak rahatlamaya meyilleniyorlar. Yaşadığım anıları, bana sahip olan zamanları kafamda ayıklayıp çöpe attığımda ve unuttuğum insanları, daha da unuttuğumda rahatlayabiliyorum. Ben de şarabın içindeyim. Parmağımın ucundaki nasırı kemirerek tat almak. Babamın kitap kokulu koltuk altlarına gömüldüğümde utanarak beni itip güldüğünü hatırlıyorum. İnsanlar, olaylar yok. Sadece koku, tat, his içimde biriken. Misk.

Şarap kanımı hızlandırırken denizin dolgun dalgaları, kadın memesine benziyor. Titriyor dalgalar. Deniz doğuruyor. Gemiye vuruyor. Kaptan ayaklanıyor. Bir şey. Tedirgin. “Dalgalar değişti,” diyor. “Ritmi değişti. Sert vuruyor gemiye. Altımızda başka bir yükselti var. Kalkın!” Herkes aniden ayılıyor. Şaraptan sıyrılmaya çalışan denizcilerin, Kaptan’ı daha önce hiç böyle görmediğini fark ediyorum. Korku içinde. Kaptan’ın dediği gibi büyük bir dalga gelip gemiye vuruyor. Hepimiz sallanıyoruz. Dalga vurunca denize düşüyorum. Su. İçine çekiyor. Girdap. Dibe batıyorum çırpınırken. Yukarıda dolunayın beyaz ışığı hâlâ üstümde. Deniz beni nefes gibi çekiyor, tatlı. Hayır, derken onu kırmak korkum. Peki, gelirim, diyorum. Ayılmak değil isteğim. Soğuk değil su. Sıcak. Üstümdekileri çıkarmak istiyorum. Annemin karnında olduğum gibi, doğduğum gibi ölmeliyim. Karşımda masmavi suratlı bir kadın beliriyor. “Sana âşığım,” diyor, “nerelerdeydin?” “Geldim,” diyorum. Beni, benim kadar büyük dudaklarıyla öpüyor. Beni dolunaya üflüyor ardından. Çok yüksekteyim. Aya kadar. Dolunaya tırnaklarımla tutunup aşağıya, gemiden tarafa bakıyorum. Kıvırcık saçlarım düzleşiyor. Yüzüme akıyor. Gemiyi, bir karaltının üstünde küçücük bir nokta olarak görüyorum. Gemi parçalanıyor. Altındaki dev karaltının ne olduğunu göremiyorum bir türlü. Ay çok yüksek, çok rüzgârlı. Saçlarım gene gözüme giriyor. Sonra dolunay erimeye başlıyor. Eriyor, tırnaklarım her seferinde biraz daha kayıyor. Kayıyor ve ben düşüyorum. Gemi parçalanıyor sonra. Ben biraz daha düşüyorum. Denize geri dönüyorum. “Çok yoruldum,” diyorum denize. Sarılıyor bana sudan kollarıyla. Çok fazla. Uzun zamandır kimse bana böyle güzel sarılmadı. Dalgalar sırtımdan iteliyor.

Uyandığımda güneş gözümü, alnımı parçalıyor. Etimi sıyırıyor. Önümde bir insan silueti olduğunu tahmin ediyorum. Seslerini duyabiliyorum sadece. Midem ağır. İçimde bir okyanus uyuyor. Çok su yutmuşum. Bedenimi yana çevirmek istiyorum, beceremiyorum. Bir kuvvetle mideme bastırıp denizin dölünü koyduğu, olmayan rahmimi yok etmek istiyorum. Vazgeçiyorum. Kollarımdan tutup sürüklüyorlar sonra. Adanın girişine konulmuş dev heykelleri görüyorum. Upuzun penisleriyle çıplak, bembeyaz mermerden yapılma adamlar denizi gözlüyor. Kumu tane tane hissediyorum. Sonra gölge geliyor. Islak kuma gömülmüşüm gibi derimde, burnumun ucunda, tırnaklarımın içinde koyu serinliği hissediyorum.

Gözlerim görmeye başlayınca içimdeki suyu kusuyorum. Denizin içime döllediği çocuğu doğuruyorum. Sakat. Kum emiyor suyu. Etrafımda kadınlar... Çok güzeller. “Öldüm,” diyorum. “Ölmediniz,” diyor içlerinden biri. “Ama eğer sorularımıza cevap vermezseniz, sizi öldürmek zorunda kalırız.” “Kaptan nerede? Gemidekileri bulabildiniz mi?” “Hangi gemi?” diyorlar korkuyla. “Senin gibi, daha başka erkek var mı?” Sessizlik oluyor. Kadınlar birbirlerine bakıyor. “Büyük bir gemi ve yirmi kişi kadar mürettebatı olan bir gemideydim,” diyebiliyorum. Kadınlardan biri, “Bütün adayı çevreleyin, gözlemesi için birkaç kişiyi seçin, kulelere yerleşsinler,” diyor. Bedenime bakmak için başımı kaldırıyorum. Boynuma kadar kuma gömülüyüm. “Beni kuma siz mi gömdünüz?” “Evet.” Sonra tekrar midem bulanıyor, aralıklı olarak kusmayı sürdürüyorum.

Gözlerimi kapatıyorum. Açıyorum. Kesik. Kesik. Sinik. Deniz suyu. Ağzım, özelikle de burnum yanıyor. Nahoş. Şarabın tadını özlüyorum. Boş şehri. Bu ada, bu kadınlardan uzak kalmak istiyorum.

Akşama doğru, içlerinden biri bana bir kâse yemek getiriyor. Ağlıyorum. Annemin yaptığı yemeğin aynısı. Ateşten yeni inmiş. Sıcacık. Buharı üstünde yemeğin odun ateşinde pişen küllü tadın dolandığı taze et ve sebze. İçine sinen kadın kokusu. Merhametiyle ağzıma dilime sarılıyor. Ağlıyorum, basbayağı. Kadın, gözyaşlarımı siliyor. “Annemi özledim,” diyorum. “Çok uzun zamandır dolaşıyorum. Evden uzakta.” Kadın gözlerime bakıyor sadece. İçime giren, yavaş yavaş, beni sahiplenmeden, sadece eşlik eden gözleriyle beni bana katıyor. Sakinleşiyorum. Terleyen alnıma yapışan kıvırcık saçlarımı sıyırırken ısıtıyor. “Tamam,” diyor. Beni kumdan çıkarırken, “N’olur sen de onlardan olduğunu söyleme.” Anlayamıyorum. Üstümdeki kumu avuçlarıyla iki yana iterken aniden duruyor sonra. “Bir söz vermek zorundasın. Ne olursa olsun, bu adadaki hiçbir kadınla ilişkiye girmeyeceksin.” Söz veriyorum. Gözlerim hâlâ ıslak. Gözyaşlarımı siliyor. Kumun dışında kalan başımı karnına dayayıp sarılıyor. Daha çok ağlıyorum. Nasıl böyle, bu kadar ağladığımı hatırlayamıyorum. Belki en son çocukken.

Tüm kumu üstümden çekip aldıktan sonra yanındaki urganla bileklerimi bağlıyor. Beni belimden kavrayıp destek oluyor, evine götürüyor. O gece, uzun zamandır ilk defa tertemiz bir yatakta, banyo yaptırıp uyutan bir kadının kokusuna bulanıyorum. Ona annemmiş gibi bakıyorum.

Uyandığımda taze ot köklerinden demlediği yeşil renkli çayla geliyor önüme. Güzel bir kahvaltı yanında. Özenle hazırlanmış. “Kocam öldüğünden beri kimseyi evime almadım,” diyor masumca. Bu kadının bakışları başka. Çok sakin. Koşmaktan yorulmuş zebra gibi, sürüsünden ayrılıp hummalı bir hastalığa yakalanmayı bekliyor. Başımı eğip kahvaltıdan yiyorum. Deniz suyunun hepsini kusmuş olmalıyım ki midem bomboş ve çok açım. Ağzıma attığım lokma yanaklarımı şişiriyor. Utanıyorum. Burun deliklerim açılıyor, yanaklarım kızarıyor. Güçbela yuttuğum lokmanın üstüne yasemin kokulu sıcak çaydan içiyorum. Biraz doyduktan sonra sakin bir nefes alıyorum.

“Sahilde erkeklerin olduğu bir gemiden bahsettiğimde neden bu kadar korkup önlem alma gereğinde bulundular?” Soruyu sorduğumda kadın kısa bir süre sessizce düşünüyor. “Bu ada ve adanın sahipleri, bizler, çok az kişinin yaşayabileceği bir acıya tanık oluyoruz. Her gün. Böyle bir vakayı kaldırmak epeyce zor ve bununla yaşamaya alışsak da köyümüzü ve adayı başkalarından korumak zorundayız. Adayı korurken aslında onları bizden korumuş oluyoruz.” “Nasıl bir tehlikesi olabilir ki?” “Heyet burada kalmana izin verirse,