*****

ELISA SHUA DUSAPIN

SOKÇO’DA KIŞ

*****

Can Çağdaş

Sokço’da Kış, Elisa Shua Dusapin

Fransızca aslından çeviren: Canan Özatalay

Hiver à Sokcho

Bu çeviride kaynak alınan baskı: Éditions Zoé, 2016

© 2016, Élisa Shua Dusapin

© 2023, Can Sanat Yayınları A.Ş.

Astier-Pécher, Literary & Film Agency ve AnatoliaLit Telif ve Tercümanlık Hiz. Ltd. Şti. ile yapılan anlaşma sonucu yayımlanmıştır.

Bu kitap ilk kez 2016 yılında Éditions Zoé tarafından yayımlanmıştır.

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: Şubat 2023, İstanbul

Dizi Editörü: Cem Alpan

Editör: Şirin Etik

Düzelti: Melis Oflas

Mizanpaj: Emin Petek

Sanat yönetmeni: Utku Lomlu / Lom Creative (www.lom.com.tr)

Kapak tasarımı: Ayşe Merdit / Lom Creative (www.lom.com.tr)

E-kitap: ISBN 978-975-07-6057-0

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Maslak Mah. Eski Büyükdere Cad. İz Plaza Giz, No: 9/25, Sarıyer/İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

ELISA SHUA DUSAPIN

SOKÇO’DA KIŞ

ROMAN

Fransızca aslından çeviren

Canan Özatalay

*****

ELISA SHUA DUSAPIN, 1992 yılında, Fransız bir baba ve Güney Koreli bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Paris, Seul ve Porrentruy arasında büyüdü. 2016’da ilk kitabı Sokço’da Kış’ı, 2018’de Les Billes du Pachinko’yu (Paçinko Bilyeleri) ve 2020’de Vladivostok Circus’u (Vladivostok Sirki) yayımladı. Eserleri birçok dile çevrildi ve çevrilmeye devam ediyor. 2021’de Ulusal Kitap Ödülü kazanan Sokço’da Kış, yönetmen Koya Kamura tarafından da filme uyarlanıyor.

CANAN ÖZATALAY, 1978’de İstanbul’da doğdu. Galatasaray Lisesi’ni bitirdikten sonra lisansını İstanbul Üniversitesi’nde, yüksek lisansını Rouen Üniversitesi’nde Karşılaştırmalı Fransız Edebiyatı alanında yaptı. Aralarında Henri Troyat’nın Tolstoy, Gustave Flaubert’in Doğu Seyahati, André Compte-Sponville’in Cinsellik, Aşk ve Ölüm, Jean-Claude Kaufmann’ın Tek Yatakta İki Kişi kitaplarının da yer aldığı çok sayıda çevirisi bulunuyor. Çevirinin yanı sıra Fransızca öğretmenliği yapıyor.

*****

Yün bir paltonun içinde kaybolmuş vaziyette geldi.

Valizi ayağımın dibine bırakıp şapkasını çıkardı. Batılı bir yüz. Koyu gözler. Yana taranmış saçlar. Bakışlarını beni görmeksizin bana yöneltti. Sıkkın bir tavırla, başka bir yer bulana kadar birkaç gün kalıp kalamayacağını sordu İngilizce. Ona bir form verdim. Ben doldurayım diye pasaportunu uzattı. Yan Kerrand, 1968, Grainville. Bir Fransız. Fotoğrafta daha genç görünüyordu, yanakları daha az çökük. İmzalaması için ona kalemimi işaret ettim, paltosundan bir dolmakalem çıkardı. Ben kaydını yaparken o da eldivenlerini çıkarıp masaya koydu, etraftaki tozu, bilgisayarın üzerinde duran kedi heykelini dikkatle inceledi. İlk kez kendimi savunma ihtiyacı duydum. Buranın köhneliğinden ben sorumlu değildim. Sadece bir aydır burada çalışıyordum.

İki bina vardı. İlkinde resepsiyon, mutfak, ortak salon, yan yana odaların bulunduğu iki kat. Turuncu ve yeşil koridorlar, mavimsi ampuller. İhtiyar Park, müşterilerin yanıp sönen renkli ışıklarla kalamar gibi ağına çekildiği o savaş sonrası döneme aitti. Havanın açık olduğu günlerde, ocağın başındayken, dolgun memeleri andıran Ulsan tepelerine kadar uzanan sahili görürdüm. İlkine birkaç sokak mesafedeki ikinci bina, yerden ısıtmayı kolaylaştırmak ve kâğıt duvarlı iki odayı oturulabilir kılmak için kazıklar üzerinde, geleneksel şekilde yenilenmişti. İç avluda donmuş bir çeşme, çıplak bir kestane ağacı. Hiçbir turistik rehberde İhtiyar Park’ın yerinden bahsedilmiyordu. Buraya çok içtikten ya da son otobüsü kaçırdıktan sonra, tesadüfen yolunuz düşerdi ancak.

Bilgisayar dondu. O kendine gelmeye çalışırken, ben de Fransız’a pansiyondaki günlük yaşam hakkında bilgi verdim. Bunu genellikle İhtiyar Park yapardı. Ama o gün yoktu. Kahvaltı sabah beşten ona kadar, resepsiyonun hemen yanındaki mutfakta, cam kapının ardında veriliyor. Kızarmış ekmek, tereyağı, reçel, kahve, çay, portakal suyu ve süt ücretsiz. Meyve ve yoğurt için ekmek kızartma makinesinin üzerindeki sepete bin won bırakırsınız. Yıkanacak çamaşırlar, zemin kattaki koridorun sonundaki makineye atılıyor, onlarla ben ilgileniyorum. Kablosuz internet şifresi ilovesokcho, hepsi bitişik ve küçük harfle. Sokağın elli metre aşağısında yirmi dört saat açık mini market var. Otobüs durağı, mini marketten sonra solda. Buraya bir saat uzaklıktaki Seoraksan Milli Parkı günbatımına kadar açık. Kara uygun ayakkabılar giymeniz önerilir. Sokço yazlık bir yer. Kışın yapacak pek bir şey olmadığını söylemeliyim.

Yılın bu döneminde müşteri azdı. Bir Japon dağcı ve yüzüne yaptırdığı estetik operasyondan sonra toparlanmak için başkentten kaçan hemen hemen benim yaşlarımda bir kız. İki haftadır buradaydı, erkek arkadaşı da on günlüğüne yanına gelmişti. Hepsini ana binaya yerleştirmiştim. Park’ın karısının geçen yılki ölümünden sonra pansiyonda işler yavaşlamıştı. Park üst kattaki odaları boşaltmıştı. Benimki ve onunkini de sayarsak, odaların hepsi doluydu. Fransız ek binada uyuyacaktı.

Hava kararmıştı. Kim Ana’nın dükkânına giden bir ara sokağa daldık. Domuz eti köftelerinin sarmısak ve lağım karışımı kokusu üç metre öteden bile alınıyordu. Buz parçaları ağırlığımızın altında çatırdıyordu. Soluk neon ışıklar. İkinci bir ara sokağı da geçtikten sonra giriş kapısına vardık.

Kerrand kapıyı yana doğru kaydırarak açtı. Pembe boya, Barok taklidi plastik ayna, çalışma masası, mor yatak örtüsü. Saçları tavana değiyordu, duvarla yatak arası olsa olsa iki adımdı. Temizlikten tasarruf etmek için ona en küçük odayı vermiştim. Ortak banyo avlunun öbür tarafındaydı ama bina boyunca bir sundurma vardı, ıslanmazdı. Bu durum onu rahatsız etmedi zaten. Duvar kâğıdındaki kusurları dikkatle inceledi, valizini yere koydu, bana beş bin won verdi, iade etmek istedim. Bıkkın bir tavırla ısrar etti.

Resepsiyona dönerken, annemin benim için bir kenara ayırdıklarını almak üzere balık pazarına uğradım. Geçerken üzerime çevrilen bakışlara aldırmadan kırk iki numaralı tezgâha ilerledim. Babamın annemi baştan çıkarıp da hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolmasından yirmi üç yıl sonra, Fransız kökenim hâlâ dedikodu malzemesi olmaya devam ediyordu.

Her zamanki gibi aşırı makyajlı annem bana bir torba küçük ahtapot uzattı.

“Şu anda sadece bu var. Biber sosun bitti mi?”

“Hayır.”

“Dur vereyim.”

“Gerek yok, var daha.”

“Neden kullanmıyorsun?”

“Kullanıyorum!”

Sarı lastik eldivenlerini ellerine geçirirken bir emme sesi çıktı, kuşkuyla yüzüme baktı. Zayıflamışım. İhtiyar Park bana yemek yiyecek zaman bırakmıyormuş, onunla konuşacakmış. Karşı çıktım. Çalışmaya başladığımdan beri her sabah kızarmış ekmek ve litrelerce sütlü kahveyi mideye indiriyordum, kesinlikle zayıflamamıştım. İhtiyar Park’ın yemeklerime alışması zaman almış ama nihayetinde pansiyonun yemek işini bana bırakmıştı.

Ahtapotlar küçücüktü. On tanesi avucuma sığıyordu. Onları ayırdıktan sonra arpacık soğanı, soya sosu, şeker ve seyreltilmiş biber sosuyla karamelize ettim. Kurumasınlar diye ocağı kıstım. Sos yeterince koyulaştıktan sonra, susam ve başparmak kalınlığında, halkalar halinde tiok1 ilave ettim. Havuçları doğramaya koyuldum. Bıçağın çeliğindeki yansımalarında, dilimlenmiş sebzelerle parmak etlerim tuhaf bir şekilde iç içe geçiyordu.

Birden içeri dolan hava odayı soğuttu . Arkamı döndüğümde Kerrand’ın girdiğini gördüm. Bir bardak su istiyordu. Çalıştığım tezgâhı anlaşılmaz bir tablo gibi inceleyerek suyunu içti. Dikkatim dağıldığı için avucumu kestim. Kan havuçların üzerinde köpüklendi, kahverengimsi bir kabuk halinde katılaştı. Kerrand cebinden bir mendil çıkardı. Kesiğe bastırmak için yaklaştı.

“Dikkat etmek lazım.”

“İsteyerek yapmadım.”

“Neyse ki.”

Elini benimkine bastırırken gülümsedi. Rahatsız hissedip uzaklaştım. Kızartma tavasını işaret etti.

“Bu akşam için mi?”

“Evet, saat yedide, yan odada.”

“Kan var.”

Gözlem, tiksinti, ironi. Ses tonundaki anlamı çözemedim. Bu sırada dışarı çıkmıştı.

Akşam yemeğe gelmedi.

1. Pirinç keki. (Ç.N.)

*****

Annem mutfakta yere çömelmiş, çenesini boynuna gömmüş, kollarını bir kovaya daldırmıştı. Kalamarın içine doldurmak üzere, balık ciğeri, pırasa ve tatlı patates eriştesini karıştırıyordu. Onun sosisi, şehrin en iyilerinden biri olarak nam salmıştı.

“Baksana nasıl yoğuruyorum. İç harç iyice karışsın diye.”

Onu yarım kulak dinliyordum. Sıvı kovadan taşıyor, çizmelerimizin etrafında birikip odanın ortasındaki gidere doğru akıyordu. Annem limanda, yük indirme alanının yukarısında, balıkçılara ayrılmış bir dairede yaşıyordu. Gürültülü. Ucuz. Çocukluğumun geçtiği ev. Pazar akşamı onun yanına gidip izin günüm olan pazartesiye kadar orada kalıyordum. Gittiğimden beri, tek başına uyumakta zorlanıyordu.

İçini doldurmam için bana bir kalamar verirken, ciğer lekesi olmuş eldivenini kalçama koyup iç çekti.

“Böyle güzel bir genç kız, hâlâ bekâr…”

“Jun-oh önce iş bulmak zorunda. Daha zamanımız var.”

“İnsan hep zamanı olduğunu sanır.”

“Henüz yirmi beş yaşında bile değilim.”

“Kesinlikle.”

Birkaç ay içinde nişanlanacağımıza söz verdim. Annem rahatlayarak tekrar işe koyuldu.

O gece nemli çarşafların içinde, annemin karnıma koyduğu başının altında ezilmiş vaziyette, uyuyan bedeninin ritmiyle göğsünün inip kalktığını hissediyordum. Pansiyonda tek başıma uyumaya alışmıştım. Şimdi annemin horlaması beni rahatsız ediyordu. Böğrümün üzerindeki aralık dudaklarından birer birer çıkan tükürük damlalarını sayıyordum.

*****

Ertesi gün, Sokço boyunca uzanan kumsalda yürüyüş yapmaya gittim. Elektrikli tellerle istila edilmiş olmasına rağmen, bu kıyı şeridini seviyordum. Kuzey Kore sadece altmış kilometre kuzeydeydi. İnşaat halindeki limanın oralarda rüzgârın dövdüğü bir siluet belirdi. Pasaporttaki ismi düşündüm. Yan Kerrand. Bana doğru ilerliyordu. Bir ağ yığınından fırlayan bir köpek, pantolonunu koklayarak onun peşinden gelmeye başladı. Bir işçi, köpeğe seslendi. Kerrand onu okşamak için durdu, “That’s ok!” gibi bir şey dedi ama adam hayvanı yeniden bağladı, Kerrand da yeniden yürümeye koyuldu.

Benim yanıma varınca onu takip ettim.

“Bu kış manzarası çok güzel,” dedi aniden sesini yükseltip, koluyla sahili işaret etti.

Yalan söylüyor olmalıydı ama gülümsedim. Limana doğru, yük gemilerinden metal çığlıkları geliyordu.

“Uzun zamandır mı burada çalışıyorsunuz?”

“Üniversiteyi bitirdiğimden beri.”

Şiddetli rüzgâr şapkasını kaydırdı.

“Biraz daha yüksek sesle konuşabilir misiniz?” diye sordu şapkasını kulaklarına doğru bastırarak.

Şimdi yüzünün sadece küçük bir kısmını görüyordum. Sesimi yükseltmek yerine, ona yaklaştım. Üniversi-tede ne okuduğumu öğrenmek istiyordu. Kore ve Fransız edebiyatı.

“O halde Fransızca konuşuyorsunuz.”

“Pek öyle denemez.”

Aslında Fransızcam aramızda konuştuğumuz İngiliz- ceden daha iyiydi ama korkmuştum. Neyse ki başını sallamakla yetindi. Az kalsın babamdan bahsedecektim, kendimi tuttum. Bilmesi gerekmiyordu.

“Nerede mürekkep ve kâğıt bulabileceğimi biliyor musunuz?”

Sokço kırtasiyesi ocak ayında kapalıydı. Ona en yakın süpermarketi tarif ettim.

“Bana eşlik edecek misiniz?”

“Fazla zamanım yok…”

Kaşlarının altından dikkatle bana baktı.

Kabul ettim.

Beton bir düzlükten geçtik. Ortasında, bir K-Pop şarkıcısının iniltilerinin yayıldığı panoramik bir kule yükseliyordu. Şehir merkezinde, sarı çizmeli, yeşil kasketli lokantacılar, bizi kendi mekânlarına çekmek için tezgâhlarının önünde el kol hareketleri yapıyordu. Kerrand yengeçlere yahut camlara yapışmış vantuzlara aldırmadan Sokço sokaklarında yürüyor gibiydi.

“Kışın ortasında Sokço’da ne işiniz var?”

“Sakinlik arıyorum.”

“Doğru şehri seçmişsiniz,” diye güldüm.

İfadesi değişmedi. Belki canını sıkıyordum. Ama onun ruh hali yüzünden kendimi suçlamam ya da sessizlikleri doldurmaya çalışmam gerekmiyor, dedim kendi kendime. Benden bir yardım istemişti, ona hiçbir borcum yoktu. Tüyleri dökülmüş bir köpek ayaklarını sürüye sürüye yanına geldi.

“Köpekler sizi seviyor.”

Kerrand onu usulca itti.

“Çünkü bir haftadır aynı giysileri giyiyorum. Giysiler de onlar kadar kokuyor.”

“Size çamaşır yıkadığımı söylemiştim…”

“Kıyafetlerime kan bulaştırmanızı istemedim.”

Şaka mı yapıyordu anlamadım. Bence güzel kokuyordu. Zencefil ve buhur karışımı.

Lotte Mart’ta2 eline bir dolmakalem aldı, evirip çevirip yerine koydu; ardından koklamak için çizim defterlerinin paketlerini yırttı. Üstümüzde kamera olup olmadığını kontrol ettim. Kerrand farklı kâğıt türlerine dokundu. Daha pürtüklüleri beğenmiş gibiydi. Kâğıtları hışırdattı, onları ağzına yaklaştırdı, dilinin ucuyla birinin tadına baktı. Memnuniyetle bir başka reyona yöneldi. Paketlerini yırttığı defterleri klasörlerin arkasına sakladım. Yanına döndüğümde, aradığını bulamamıştı. Şişe mürekkebi istiyordu, kartuş değil. Kasiyerden rica ettim, depodan iki tip getirdi. Biri Japon, diğeri Kore malı. Kerrand Japon olanı geri çevirdi, çok hızlı kuruyormuş, Kore ürününü denemek istiyordu. Onu denemesi mümkün değilmiş. Kerrand tekrar başını kaldırdı. İsteğini yineledi. Kasiyer rahatsız oldu. Pes edinceye kadar Korece ısrar ettim. Kerrand paltosundan çıkardığı çizim defterine birkaç çizgi çizdi. En sonunda Japon mürekkebini aldı.

Otobüs durağında yalnızdık.

“Demek Fransız’sınız.”

“Normandiyalıyım.”

Anladığımı göstermek için başımı eğdim.

“Normandiya’yı duymuş muydunuz?” diye sordu.

“Maupassant okudum…”

Bana doğru döndü.

“Nasıl bir yer sizce?”

Düşündüm.

“Güzel… biraz hüzünlü.”

“Benim Normandiyam, Maupassant’ınki gibi değil artık.”

“Olabilir. Ama Sokço gibi.”

Kerrand yanıt vermedi. Sokço’yu asla benim gibi bilemezdi. Burada doğmadan, kışını, kokusunu, ahtapotunu, yalnızlığını yaşamadan Sokço’yu bildiğinizi iddia edemezdiniz.

“Çok okur musunuz?” diye sordu.

“Evet, üniversiteden önce. Eskiden kalbimle okurdum. Şimdiyse beynimle. “

Başını salladı, ellerini paketinin üzerinde kavuşturdu.

“Ya siz?”

“Okur muyum diye mi soruyorsunuz?”

“Ne işle uğraşıyorsunuz?”

“Çizgi romanla.”

Çizgi roman sözcüğünün tınısı onun ağzında bir tuhaftı. İmza günleri, okur kuyrukları hayal ettim. Belki de tanınmış biriydi. Ben çizgi roman okumazdım.

“Hikâyeniz burada mı geçiyor?”

“Henüz bilmiyorum. Belki.”

“Tatilde misiniz?”

“Benim işimde tatil diye bir şey yoktur.”

Otobüse bindi. Koridorun iki tarafında, pencere kenarında bir yere oturduk. Işık azalmıştı. Kerrand, dizlerinin üzerindeki paketiyle camdan yansıyordu. Gözlerini kapamıştı. Burnu bir gönye gibi görünüyordu. İnce dudaklarından, ileride kırışıklıklara dönüşecek bir çizgi deltası doğuyordu. Tıraş olmuştu. Gözlerine doğru çıktığımda, onun da camdaki yansımadan bana baktığını gördüm. Pansiyona geldiği günkü bakışın aynısı, sıkıntıyla karışık içten bir tavır. Başımı eğdim. Hoparlörden durağımızın adı duyuldu. Ek binaya giden dar sokağa girmeden evvel Kerrand omzuma hafifçe dokundu.

“Bu öğleden sonra için teşekkür ederim.”

O akşam da yemeğe gelmedi. Yaptığımız geziden cesaret alıp, diğer pansiyonerlerinkinden daha az acılı bir tepsi götürdüm ona.

Yatağının kenarında oturuyordu, kambur silueti ters ışıkta kâğıt duvarda seçiliyordu. Kapı tamamen kapalı değildi. Yanağımı kapıya dayayınca, elinin bir kâğıt üzerinde hareket ettiğini gördüm. Kâğıdı, kucağına yerleştirdiği bir karton kutunun üzerine koymuştu. Kalem, parmaklarının arasında yolunu arıyor, ilerliyor, geri gidiyor, kararsız kalıyor, araştırmasına devam ediyordu. Kalemin ucu henüz kâğıda değmemişti. Kerrand düzensiz çizgilerle çizmeye başladı. Silmek, düzeltmek ister gibi aynı çizginin üzerinden birkaç kez geçiyor ama uyguladığı baskı onları kâğıda iyice kazıyordu. Ana öğe anlaşılmıyordu. Bir ağacın dalları, belki de bir hurda yığını. En sonunda bir göz biçimini seçtim. Dağınık saçların altında siyah bir göz. Kalem bir kadın yüzü belirene kadar yoluna devam etti. Biraz fazla iri gözler, küçücük bir ağız. Çok güzeldi, orada durması gerekirdi. Ama Kerrand dudakları yavaş yavaş bükerek, çeneyi biçimsizleştirerek, bakışı bozarak yüz hatlarının üzerinden geçmeye devam etti. Sonra kurşunkalem yerine bir dolmakalem ve mürekkep aldı ve kadın biçimsiz, kara bir lekeye dönüşünceye dek, mürekkebi ağır bir kararlılıkla kâğıda yedirdi. Kâğıdı masanın üzerine koydu. Mürekkep yere damlıyordu. Bir örümcek bacağında yürümeye başladı, onu kovalamadı. Eserine bakıyordu. İçgüdüsel bir hareketle, kâğıdın bir köşesini yırttı. Çiğnemeye koyuldu.

Beni görmesinden korktum. Tepsiyi sessizce bırakıp gittim.

2. Güney Kore’de giysi, yiyecek, elektronik gibi çeşitli ürünlerin satıldığı bir hipermarket zinciri. (Ç.N.)

*****

Yatağıma uzanmış, dalgın dalgın bir kitabın sayfalarını çeviriyordum. Jun-oh içeri girdi. Saçlarında çikolata kahvesi röfleler. Kuaföre gitmişti.

“Kapıyı çalabilirdin.”

Park ona kapıyı açmıştı. Ayakkabılarını çıkardı. Kar, tabanlarının altında eriyordu.

“Onları dışarıda bırak.”

Böyle devam edersem gideceğini söyledi. Benim için fark etmezdi. Kalacaksa, onları dışarıda bırakmalıydı. Homurdanarak dediğimi yaptıktan sonra gelip yanıma oturdu ve ne okuduğumu sordu. Kitabın kapağını ona doğru eğdim. Kazağımı çıkarmak için koluma uzandı. Memelerim dikleşti. Buz gibi eli tenime değdi. Bir şey söylemese de beni yargıladığını, karşılaştırdığını, tartıp ölçtüğünü hissediyordum. Onu uzaklaştırdım. Jun-oh iç çekti. Sonra bana Gangnam’daki bir mankenlik ajansının sitesini göstermek için telefonunu uzattı. İki gün sonra görüşmeye gidecekti. Kalktı, aynada kendine baktı, estetik olmasını muhtemelen istemeyeceklerini ama gerekirse burnunu, çenesini ve gözlerini yaptırmaya hazır olduğunu söyledi. Bana döndü. Zaten şu sıra klinikler indirim yapıyormuş, benim de bilgi almam iyi olurmuş, bana yüz katalogları getirecekmiş. Sağ kulağının arkasını dikkatle inceledi. Ona göre, insanın her daim iyileştirilebilecek şeyleri varmış. Özellikle daha sonra Seul’da çalışmayı umuyorsam eğer. Edebiyat dünyasında fiziki görünüm o kadar önemli değilmiş tabii... Sonuçta her şey ne iş yaptığına bağlıymış. Yeniden oturdu, bir eli bacağımdaydı. Üzerimde bir kazak elbise vardı, külotlu çorabımı çıkarmıştım. Parmağını yara izimde, çocukken üzerine düştüğüm olta kancasından kalan uzun, ince izde gezdirdi. Kitabımı bir anda bıraktım.

“Tamam. Nasıl görünmemi istediğini söyle bana.”

Güldü. Bu saldırganlığın âlemi neymiş? Beni mükemmel buluyormuş. Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına yerleştirdi ve beni öpmek için bir bacağını benimkinin üzerine koyarak uzandı. Dudaklarımı aralamadım. Hiçbir zaman istemediğimden yakındı, günlerce birbirimizi görmeyecekmişiz. Onu özleyeceğimi ama pansiyonda çok işim olduğunu, zamanın hızlı geçeceğini söyledim. Jun-oh kapıyı çarpıp çıktı ama istersem ertesi gün onda uyuyabileceğimi belirtmeyi ihmal etmedi.

*****

Sabahın dokuz buçuğu. Kahvaltı bulaşıklarını yıkıyordum. Çift, bir örnek pijamalarıyla geldi, kızınki pembe, oğlanınki griydi. Kız ağır hareketlerle kendine kahve doldurdu. Pansuman nedeniyle yüzü bir pandayı andırıyordu. Kaşığın ucuyla yoğurt yedi. Oğlan ise, kaki reçelli kızarmış ekmek. İkisi de ellerinde telefonlarıyla bir süre masada kaldı, wi-fi burada daha hızlıydı. Dağcı, dağlara gitmeden önce, saat beş buçukta kahvaltı etmişti. Sade kahve, dört dilim sade ekmek, üzerine tereyağı sürülmüş, uzunlamasına kesilmiş bir muz.

Mutfakla resepsiyonu ayıran camdan Kerrand’ın girdiğini gördüm. İhtiyar Park’a bir şeyler söyledi, o da bana seslendi, İngilizcesinin iyi olmaması canını sıkmıştı. Bulaşıkları eviyeye bıraktım, ellerimi kuruladım, onların yanına gitmeden önce gözlüklerimdeki buğunun geçmesini bekledim. Kuzey Kore sınırına yapılacak bir geziden bahsediliyordu. Kerrand’a otobüsün onu ancak araç kontrol noktasına kadar götürebileceğini, no man’s land’deki3 gözlemevine ancak özel araçla gidilebildiğini söyledim. Bir araba kiralamak istedi. Park, acenteyi aradı. Uluslararası ehliyet gerekiyormuş. Kerrand’da yoktu. Yine de Fransız ehliyeti olduğunu vurguladı. Park üzgünüm dedi. Arabayı kullanmayı teklif ettim. Şaşkınlıkla bana baktılar. Park odaların temizlenmesi koşuluyla kabul etti.

“İsterseniz başka bir gün de gidebiliriz,” dedi Kerrand.

Pazartesi için anlaştık. Kerrand’a yemek yiyip yemediğini sordum çünkü masadakileri birazdan kaldıracaktım. Aç değilmiş, çevrede bir tur atmaya gidiyormuş.

Yokluğunu fırsat bilip ek binayı temizlemeye gittim. Tepsi bıraktığım yerde, olduğu gibi duruyordu. Resepsiyona gitmek için üzerinden geçmek zorundaydı, yani onu görmüş olmalıydı. Geri getirebilirdi. En azından bana teşekkür edebilirdi. Onu sınıra götürerek vaktimi harcamaya değmeyeceğini söyledim kendime.

Perdeden süzülen ışık, odasındaki renklere sıcaklık katıyordu. Çalışma masasının altında siyah mürekkebi yeniden gördüm. Lekeyi bir bezle ovalamış olmalıydı, hafiflemişti. Buhurdandan ince bir duman kıvrılarak yükseliyordu. Yanında da Naksan Tapınağı’ndan alınmış bir paket tütsü. Valiz odanın bir köşesinde duruyordu. Ebatlarına bakılırsa, içine ancak iki-üç yedek giysi koymuş olabilirdi. Aralayıp baktım. Güzelce katlanmış giysiler, ham ipeğe sarılmış fırçalar, bir kitap. Bir el çantasında, benimleyken aldığı boş çizim defterleri. İşim bitmeden gelmesinden endişe ederek deterjanla yeri ovalamaya koyuldum. Mürekkep çıkıyordu ama iz kalacaktı. İçinde Dunkin Donut paketi ve Paris Baguette’den alınmış cheesecake ambalajının bulunduğu çöp kovasını boşalttım. Çıkmadan önce valizi düzgünce kapatıp kapatmadığımı kontrol ettim.

Ana binanın sahanlığında, çift dışarı çıkmaya hazırlanıyordu. Oğlan kızı belinden tutuyor, devekuşu gibi yürümesine yol açan topuklu ayakkabılarının üzerine tünemiş kız da ona sarılıyordu. Oğlan, öğleden sonra dönmeden önce odalarını temizlememi rica etti. Hemen hallettim. Çarşafları değiştirdim, odayı havalandırdım. Çöpte iki prezervatif, yüz için gece kremi kutusu, mandalina kabukları.

3. Sahipsiz toprak parçası. (Y.N.)

*****

Jun-oh, sırtını karnıma dayamış hâlâ uyuyordu. Parmağımın ucuyla, omuz çizgisini takip ediyordum. Alarm çaldı. Homurdanarak kapadı. Nefesi soju4 kokuyordu. Çok içmiştik, başım ağırlaşmıştı. Sarılışım gerçek değildi. Yatağın altından Polaroid’ini kaptı ve beni vizörde çerçeveledi, yanına bir fotoğrafımı almak istiyormuş. Yüzümü örtünün altına gizledim. Fotoğrafı çekti. Yüzümü döndüğümde, kemer tokasını sıkıştırıyordu. Kilo vermişti, kaslıydı. Gömleğini iliklerken dudaklarını büzdü. Bir çocuk gibi, diye düşündüm, sinirlenerek. Banyodan çıktığında, başkentten döndüğünde geri vereceğim anahtarlarını bıraktı, çantasını aldı ve beni alnımdan öpüp gitti.

Kalkmak için merdivenlerdeki ayak seslerinin kaybolmasını bekledim. Fotoğrafı yatakta unutmuştu. Onu ters çevirdim. Renkler henüz tam olarak oluşmamıştı. Portre boyutu. Ön plandaki belim, kaburga ve kürekkemiklerinden oluşan bir alana uzanıyordu. Kemiklerimin çıkık olduğunu fark ettim, şaşırmıştım. Sonra kendimi hiçbir zaman arkadan görmediğimi düşündüm, kendimi tanımamam normaldi. Duş almadan hızla giyindim.

Jun-oh pansiyondan epey uzakta, şehir merkezinde bir stüdyoda yaşıyordu. Yürüyerek dönecek vaktim vardı. Güneş ışını, kumun üzerindeki karı eritiyordu.. Evvelsi günküne benzer şekilde, rüzgârın altındaki bir söğüt gibi yün paltosunun içinde iki büklüm bir erkek silueti hayal ettim.

Yalnızdım.

4. Pirinçten yapılan, yüzde 18-45 oranında alkol içeren Kore’ye özgü bir içki. (Ç.N.)

*****

Döndüğümde yağmur yağmaya başladı. Park, çatı terasında sakladığı çadır bezini dışarıdaki eşyaları korumak için kullanırdı. Onu almaya gittim. Tavan kapağı açıktı. Kerrand terasın korkuluğunda, bir şemsiyenin altındaydı. Beni başıyla selamladıktan sonra tekrar şehri izlemeye koyuldu.

Ben kollarımda çadır beziyle aşağı inmeye hazırlanırken, “Playmobil dünyası gibi,” dedi.

“Pardon?”

“Şu renkli küçük adamlar…”

“Playmobil’in ne olduğunu biliyorum.”

“Bir kutu satın aldığınızda, içinden daima aksesuvarlar, renkli çatılı küçük yapılar çıkıyor. Sokço bana onu çağrıştırıyor.”

Sokço’yu hiçbir zaman gerçekten gözlemlememiştim. Buna uygun bir şehir değildi. Kerrand’ın yanına gittim. Karşımızda turuncu-mavi sacdan bir yığın, yanmış sinemanın kalıntıları. Daha ileride liman, balık pazarı. Oradaki annemi düşündüm. Kerrand yandan beni izliyordu. Temizlik için teşekkür etti. Ona gerçekten bakmadan başımı salladım.

Yarım pansiyon için ödeme yapmıştı ama yemeğe hiç gelmiyordu. Kore yemeklerini sevmiyor olmalıydı. Önceki gün ona Fransız usulü kremalı makarna yapacağımı söylemiştim. Gelmemişti, ne Park ne de diğer pansiyonerler makarnayı sevmişti. Kerrand’ın odasındaysa yine abur cubur paketleri bulmuştum. Yerel tatlara merakı olmayan bir yabancı için artık çaba harcamayacaktım. Ne var ki çizimi zihnimde dönüp duruyordu.

Bir süre kıpırdamadan durdum.

“Pazartesi sınıra gidiyor muyuz?” diye sordu.

“Evet.”

Biraz sinirlenerek ona döndüm. Çatıda daha duracak mıydı? Yoksa kilitleyecektim. Daha kalacakmış.

Jimjilbang’a5 gitmeye karar verdim. Kükürt banyosunda haşlanmayalı epey zaman olmuştu, bana iyi gelecekti. Vücudumu oluşturan ayaklar, bacaklar, kalça, karın, kollar, omuzlar ve memelerdeki ölü hücrelerle yağları temizlemek için domuz kılı fırçayla uzun uzun keselendikten sonra kaynar suya dalıp, derim eriyip de uyluğumdaki yara kadar pembemsi bir kas ve yağ kütlesine dönüşünceye kadar orada kaldım.

5. Kore hamamı. (Ç.N.)

*****

Rüzgâr, asfaltın üzerindeki bulutları süpürüyordu. Akşamüzeri. Yolun iki yanında köy kalıntıları. Kartonlar, plastikler, mavi sac levhalar. Gangwon, ülkenin savaş sonrası şehirleşmesi sırasında göz ardı edilmişti. Kerrand’a biraz hızlanmasını, yoksa ziyaret için çok geç kalacağımızı söyledim. Ona trafik levhalarını çeviriyordum. Arabaya