Şefik Karakoç

Aklından Neler Geçiyor

Öykü

Şefik Karakoç

1984’te Antalya’da doğdu. Antalya Anadolu Lisesi’nden mezun oldu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde mimarlık okudu. İstanbul’da mimarlık yapıyor. Aklından Neler Geçiyor ilk kitabı.

Künye

Notos Kitap 211

Edebiyat 87

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2023

Birinci Basım Şubat 2023

Birinci Sürüm Eylül 2023

ISBN 978-605-7643-98-8

ISBN (e-kitap) 978-625-6469-01-3

Sertifika 52101

Editör

Tuğba Eriş

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Teknik Hazırlık

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Şefik Karakoç

Künye

İçindekiler

Düzgün Bir Hayat Yok

Bozuk Olan Şeyler Hakkında

Hep O Reçel Yüzünden

Aklından Neler Geçiyor

Takla Attın mı Benim İçin

Birilerini Öldürmemek İçin Falan

Benden Bir Şey mi Var

Böyle Şeyler Adamı Hasta Eder

Seveceğinden Hiç Şüphem Yok

Başka Bir Hayat Var mı

Sen Hiç Kum Şeytanı Yakalamış mıydın

Düzgün Bir Hayat Yok

İrili ufaklı lagünlerin yanından saatte yüz on sekiz kilometre hızla geçiyoruz. Dönüş yolundayız, eve dönüyoruz. Dalyanların ahşap direkleri lagünün ağzındaki sığ suyun üstüne uzun gölgeler bırakıyor.

İsmail direksiyonda, ben yolcu koltuğunda. O ara ara esniyor, benimse gözlerim kapanıyor.

Sonra yavaş yavaş kıyıdaki suyun izi kayboluyor. Lagün, dalyan ne varsa yok oluyor. Bir kargaşa başlıyor, bir ayaklanma.

Kıyıda savaş çanları çalarken biz tatlı bir eğimle yokuşu tırmanıyoruz. Belli etmeden kavgadan kaçar gibi, beladan uzaklaşır gibi yükseliyoruz.

“Farklı bir yoldan mı gidiyoruz,” diye sordum.

“Hayır abi. Bildiğimiz aynı yol.”

Bir şeyler farklı işte. Geldiğimiz gibi değil, eski eve dönüşlerimiz gibi de değil. Değil ama ne.

Tırmanış bitti. Yol önümüzde ip gibi uzadı. İsmail hızı sabitledi, ayağını gazdan çekti. Dün gece masada karşılıklı otururken yaptığı gibi ayaklarını koltuğun altında birleştirdi.

“Abi be hayat buralarda valla. Cennet buralar, cennet. Var ya,” deyip boştaki elini direksiyona doğru savurdu, “aslında işi gücü bırakıp buraya yerleşeceksin.”

“Ciddi misin lan İsmail, çok iyi bir fikir bu. Durup dururken nereden aklına geliyor böyle şeyler.”

Sırıttı. Onu övüyorum mu sandı. “Abi biz de kendi çapımızda biliyoruz be bir şeyler, o kadar da boş değiliz yani,” dedi. Evet, öyle sandı.

Tekrar deniz seviyesine doğru alçalmaya başladık. Sonunda gerilmiş çarşaf gibi hemyüz oldu dünya. Kıyıdaki kargaşa büsbütün bir çatışmaya evrildi. Denizle karanın savaşı patlak verdi. Toprak suya, su toprağa karşı.

Kara, üstünde sarı yeşil sazların bulunduğu küçük adacıklarını yolladı denizin ortasına. Bazıları suda çözünerek dibi boyladı, bazılarıysa denizi içten böldü, parçaladı.

Deniz de bu sırada rahat durmadı. Bulabildiği en ince kılcallardan sızdı toprağın içine, yeni çukurları fethetti. Başarılı olanlar denize bağlı yeni denizcikler oluşturdu, geriye kalanlarsa karadaki tuzak oyukların içinde esir düştü, buharlaştı. Ardında tuzlu, tatsız izler bıraktı.

Nihayet ince siyah bir çizgi belirdi toprakla suyun arasında. Yenişemeyenlerin mecbur barış hali. Sınır tekrardan çizilmeye başladı. Birlikler yavaş yavaş kendi topraklarına, kendi sularına çekildi. Tam ortalık duruldu derken asi milislerin saldırıları başladı. Karşı tarafa doğru yapılan her atak sınırdaki siyah çizgiyi büyüttü, genişletti. Ve kıyı şeridi bir bataklığa teslim oldu. Kara çamur öyle vahşice yayıldı ki bir noktadan sonra yolun öteki yanına atladı, her yeri kapladı. Ziftin ortasında uzanan ziftle kaplı yol kaldı kala kala. Daha yeni gördüğüm bir şey kadar tanıdık bir karanlığa büründü.

“Sen bu bataklığı hatırlıyorsun yani?”

“Ha,” dedi. Baktı, düşündü, işledi, kavradı. “Tabii abi, çok net hatırlıyorum.”

Çok net. İsmail’de şüpheye hiç yer yok.

“Dün gece fazla kaçırmışız,” dedi.

Haklı. İç, sıç, geç uyu, erken kalk. Bir de üstüne saha gezisi, sonra apar topar yola çık. İsmail işte, onun derdi bu, bunlar. Benim bir derdim yok. Sadece buralar biraz darmaduman.

Torpidoyu açtım. Çakmak aradım ya da kibrit. Yansın yeter. Karıştırdım. Açılmamış bir araba kokusu geldi elime. Paketi iki parmağımın arasında hışırdattım. Öyle sert çekiştirdim ki sonunda kenarından yırtıldı. Hafif hafif öksürmeye başladım. İsmail’de tık yok. Yırtıktan yayılan çikolata kokusu genzimi yaktıkça daha çok öksürdüm. Nefesim kesildi. Camı açıp dışarıya fırlattım güzelim çikolata kokusunu, tuzlu bataklığın içine. Bana göre değil böyle şeyler. Böyle yollar, çikolata kokuları, yolculuklar.

Ama öyle ya da böyle. Geldik, dönüyoruz işte.

Hep böyle olur ya, neden. Neden hep çocukluğu gelir aklına insanın. Bir pazar günü. Üstü başı is kokmuş herkesin. Hava kararmış. Kimseden çıt çıkmıyor. Radyo kapalı. Her bedenin başı şişmiş. Yollar virajlı. Alkolden suratlar kıpkırmızı. Herkes herkesten bunalmış. Herkes bok gibi yorgun. Kimse yediğinden bir şey anlamamış. Mangalda kalan etler ekmek arasında. Ekmek araları bagajda, mangalın yanında. Birkaç araba arka arkaya yolda. Şimdi herkes, sanki dünyadaki bütün herkes eve dönüş yolunda. İki ya da üç sapak sonra kendi yollarına dönecek ve evlerine gidecekler.

İyi de neden, neden bu hüzün.

Öne doğru kaykıldım. Yolu izlemeye koyuldum. Koyu, siyah bir sis bulutu belirdi havada, yolun tam ortasında. Saatte doksan dört kilometreyle içine girdik. Ön camda noktalar. Hafiften çiseleyen yağmur gibi. Pıt pıt. Küçük, yapışkan sinekler. Camda beliren noktalara odaklandıkça yol belirsizleşti, muğlak bir fon haline geldi.

Meselenin alakasızlığı, aklın karışıklığı ve çamurun bataklığı.

“Abi,” diye seslendi bakışlarını yoldan çevirmeden.

“Söyle İsmail.”

“Ne düşünüyorsun?”

“Ne mi düşünüyorum?”

“Sessizsin ya abi. Sen galiba çok düşünüyorsun.” Cevap alamayınca, “Bir mola verelim mi,” diye sordu. Oldukça hareketli bir şarkıdan sonra ter içinde kalan dar elbiseli, siyah saçlı kadın şarkıcı da aynen böyle demişti. “Bir mola verelim mi.” Arkasındaki basçıyla davulcu hallerinden memnun, seksenli yıllardan bir melodi tutturmuş, başka bir âlemde geziniyordu. O zaman Sibel yoktu, daha gelmemişti. Sibel’le arkadaşlarının oturacağı masanın tam ortasında, cam kâseye iliştirilmiş bir kâğıt duruyordu. Rezerve.

İsmail’le ben hep yaptığımız, hep yapacağımız gibi, şehir dışına çıkan her saha elemanının yapıp yapacağı gibi içebildiğimiz kadar içecek, sarhoş olunca da odalarımıza çıkıp uyuyacaktık. Sabah şantiyeye, sonra da eve doğru yola çıkacaktık.

“Fena sıkıştım,” dedi, sağa sinyalini verdi. “Şu petrole girelim.”

Köylü bu çocuk İsmail. Arabaya taksi der, istasyona petrol. İşini yapar, gerisini siktir eder.

Motoru durdurdu, arabadan indi.

“Bir şey istiyor musun abi?”

“Ne adamsın be,” dedim.

Tek elini arabanın tavanına koydu, eğilerek kapı boşluğundan başını uzattı. “Niye öyle dedin ki abi,” diye sordu. Duraksadı. “Yoksa dün gece için mi böyle diyorsun?” Yüzüne hafif bir gülümseme yayıldı. Çaktırmamaya çalışıyor ama belli, böyle şeyleri konuşmak hoşuna gidiyor. Bir şey demeden gözlerinin içine bakmaya devam ettim. Kızardı. “Hı, ne oldu ki abi?”

“Amma büyüttün be İsmail. Yok bir şey.” Arkasını döndü, yürümeye başladı. Cama doğru eğilerek seslendim. “Marketten birer çikolata al bize.” Başını sallayarak uzaklaştı. O sırada ben de çakmak aradım ya da kibrit. Yok, nereye baktıysam yok. Aramadığım zaman bir yerde bulurum. Hep öyle olur ya.

İsmail tuvaletten çıktı, kasadaki adamla bir saat muhabbet etti. Yine bulmuştur memleketlisini. Neyse ki geliyor. Neyse ki yine kendinden bekleneni yaptı, şaşırtmadı. Elindeki ucuz gofretlerden birini bana uzattı. İsmail’in çikolatadan anladığı bu.

Yol kaldığı yerden aktı. Kavşağa yaklaştık. Tabelalar düz diyor. Yolun buradan sonrası rahat. Önce düz ova, sonra bir uzun, bir kısa tünel, çıkışında az biraz viyadük, otoban, ev.

“İsmail be,” dedim, “yeni yoldan mı gitsek?”

“Öyle yapıyorum zaten abi.”

Kavşağı düz geçti.

“Yok, yani yeni eski yolu diyorum.”

“Abi bir yeni yol var, bir de eski yol. Eski yolu mu diyorsun?”

“Yeni yol ilk açıldığında eski yol eskiydi. Ama artık eski yol, yeni eski yol oldu.”

Hiçbir şey demedi, hızını kesmeden yola devam etti. Sonra yavaşladı, sağdaki cebe girdi, u dönüşü yaptı. Ben de bir şey demedim. Tekrar kavşağa gelince, gel geri dönelim ha İso, buralar cennet be İso, işi gücü bırakıp buraya yerleşelim ha ne dersin, demek geldi içimden ama demek de gelmedi içimden.

“Bekle bizi yeni eski yol,” dedi. Başını bana doğru çevirdi. “Abi sen de az orijinal adam değilsin ha.”

Ovadan tekrar sahil yoluna girdik. Yeni eski yolun çok eski asfaltının üstünde, arabanın içine yayılan, yayılıp da uzayan uğultunun eşliğinde biraz radyoyu kurcaladım. Birkaç Yunan’a rastladım, birinde durdum. Bilmediğimiz bir dilde iki kişinin muhabbetini dinleyerek saatte yetmiş sekiz kilometre hızla gidiyoruz. Dönüş yolundayız, eve dönüyoruz.

“Bak diyorum sana abi. Fiyatlar daha da fazla artmadan bir ev alın.”

“Ev mi alalım?”

“Tabii, ev alın. Pişman olmazsın.”

“Ama benim evim var İsmail.”

“Kirada değil miydin abi sen?”

Yol kenarındaki kahverengi tabelayı işaret ettim. İki dağın arasına doğru kıvrılarak devam eden toprak yolu tarifleyen, bir antik kentin tabelası. “Bak, senin antika şehirlerinden biri,” dedim. “Bir dahaki gelişimizde uğrayalım.”

“Uğrayalım abi ama ben arabada beklerim. Taş toprak taş, anlamıyorum ben. Sen gezer gelirsin. Ben beklerim seni.”

“Olur İsmail.”

Sahil yolundan ovaya döndük. Biraz tırmandık. Az biraz indik. Güneş batmadan önce son kez bulutları araladı. Sarı ışık son kez aydınlattı.

Radyo cızırdamaya başlayınca kapadım. Havanın kararmasıyla beraber sağlı sollu kayalar fırladı yerin ağzından. Tabelalar uyardı. Tırmanış uzun olacak. Yol üç şeride çıktı. Bize iki, karşı yöne bir. Ağır vasıtalar sağa çekildi.

Birkaç kilometre boyunca motor bağırdı, sonra nihayet tırmanış bitti. Güneş, o son kez değildi dercesine, bir anlığına da olsa kendini az biraz gösterdi ve yassıca bir tepenin ardında battı. Zift gibi karardı gün. Gece yayıldı. Keskin virajlar başladı.

“Pişman olmazsın abi, benden söylemesi, hazır faizler de düşük. Sen gel beni dinle. Hem yenge de mutlu olur bak.”

“Seninki oldu mu?”

“Oldu tabii. Kiradan kurtulduk.”

“Sen mutlu musun?”

“Şükür be abi. Sen değil misin?”

“Mutluyum ya.”

Güneşliğini kapadı. Vitesi yükseltti. Direksiyonu iki eliyle kavradı. “Ne kadar oldu abi sizin yengeyle?”

“Çok oldu.”

Boğazını temizledi. “Yani?”

“Ne yani İsmail?”

“Yani çocuk düşünmüyor musunuz abi?”

“Yapmayı mı?”

Güldü. “Tabii abi, neyi olacak.”

“Pişman olmaz mıyım?”

“Olmazsın abi.” Başını hayret bir şey der gibi salladı. “Çocuk harika bir şey. Hayatın değişiyor. Ne yapsan onu düşünüyorsun.”

“Ne yapsan ha.”

“Valla öyle abi. Çocuğu olmayan anlamaz.”

“Dün gece öyle demiyordun ama.”

“Aman abi sen de, oluyor öyle işte arada.”

“Evet, oluyor öyle.”

“İsmail.”

“Efendim abi.”

“Sen de, sen de hissediyor musun?”

“Neyi abi?”

Batağı.

Batağı mı?

Batağı duyan İsmail gözünü yoldan ayırdı. Araba sağa doğru kaymaya başladı. Zorbela direksiyonu topladı. Çıktığımız yola geri girdik.

Gerçekten duysaydı, yani söyleseydim, işte böyle olurdu, hatta belki de yola giremez, yolun kenarından serbest düşerdik.

“Sathı İsmail, bozuk sathı hissediyor musun?”

Hızımız elli yedi kilometre bölü saate düştü.

“Abi bazen acayip konuşuyorsun sen de. Anlamıyorum.”

Haklı. Biraz taze hava girsin diye camı araladım. Aradığım çakmak da elimdeymiş. Hep böyle oluyor işte. En iyisi mi bir tane yakayım. Sigaranın cılız dumanı usulca salınarak camın yüzeyini tırmandı, iki parmaklık aralıktan dışarıya çıkarak dağıldı. Başımı cama yanaştırdım, gökyüzüne baktım. Bulutların ardında ayın parlak beyaz ucu göründü. Sonra uzaktaki simsiyah denize baktım.

Deniz bana bakıyor. Deniz sanki içime işliyor. Tatil yeri sakinliğiyle yürüyen onca insan geçiyor denizle aramızdan. Masaların tekinden aldığım kibritle sigaramı yakıyorum. Kibritin üstünde where the magic happens yazıyor. Arkamdaki tek parça büyük vitrin camının ardında canlı müzik devam ediyor. Dışarıda sigara içmek serbest, içeride yasak. İçerideki yasak hayata arkamı dönüyor, dumanımı serbest denize doğru savuruyorum.

“Abi sen yengeye âşık mısın?”

“Âşığıyım yengenin. Tavsiye etmez misin?”

“Oo abi, sen de bizi iyice taşağa vurdun.”

Yavaşladık. Hızımız kırk dokuz.

“Bir köfte yiyelim mi? Ha abi, ne dersin? Çoktandır bu yoldan geçmiyorduk. Haritacıyla geçen yıl uğramıştık. En kötü kalanı paket yaptırırız dedik ama bir kilo köfteyi iki kişi gömdük valla. Üstüne de iki şişe soda.”

“Olur.”

Oldu. Ama bir kilo istemedik, üç çeyrek istedik. Paket yaptırmadık. Ben de acıkmışım hani.

Çay için terasa çıkarken, “Ben şu masaj koltuğuna oturayım iki dakika,” dedi. İsmail’i arkamda bıraktım. Uzak masalardan birine oturdum. Kamyonların ıslık çalarak geçtiği yola baktım, bara arkamı dönüp denize baktığım gibi baktım. Canlı müzik sustu. ”Bir mola verelim mi, az biraz nefesleniriz,” dedi şarkıcı kadın. DJ kabinine dövmeli gençten bir oğlan çıktı. Cıstak cıstak bir şeyler çalmaya başladı.

Şimdi o arkamda mı bilmiyorum. Ama arkamdaysa ve beni izliyorsa, beni umursamaz biri gibi görsün istiyorum. Adını bilmiyorum. Adı Sibel. Az önce koydum. Yüzü hafiften toplu. Sibel Can gibi. Ne alaka, nereden çıktı. Niye her şey bu kadar boktan, bir cevabım yok. Şimdi ben tam denize bakarken onun bana bakmasını istiyorum sadece. Dönüyorum arkama. Sibel orada mı, bana bakıyor mu diye kontrol ediyorum. Yok. Boşa gitmiş o kadar çaba.

İçeri girdim, İsmail’i masada bıraktığım gibi buldum. Çerezleri tırtıklıyor, ikinci birasını deviriyor.

“Bazen diyorum abi, ben bu gecelerin adamıyım.”

“Öyle mi diyorsun?”

Kulağım İsmail’de, gözüm sahnenin önündeki masada oturan Sibel’de. Sibel’in kulağı kim bilir nerede, gözüyse masadaki üç arkadaşında. Üç kadın ve bir Sibel aynı masada. Ya lezbiyense, ya yanındaki sevgilisiyse, ya sevgilileriyse ya da evde onu bekleyen bir kocası varsa. Mesela benim bir karım var, İsmail’in bir de çocukları.

“Ben doğru zamanda gelmişim şu dünyaya abi, mesela o antika şehirlerde...”

“Antik kent?”

“Neyse işte o antik şeylerde yaşayamazdım. Taş toprak taş. İşte doğru zaman ama yanlış yerde, yanlış ailede.”

“Niyeymiş yanlış aile?”

“Olmadı işte abi. Ne olduğumuz ortada. Bir de şu ortamı kessene.”

“Ne güzel oğlum işte, seni gece hayatından korumuş anan baban.”

“Öyle deme be abi. Bak,” dedi eliyle Sibel’in arkasındaki masada oturan İtalyan kesim pantolonlu, slim fit gömlekli yapılı adamı işaret etti.

Koluna vurdum. “Ayıp ulan. Öyle elle gösterilmez.”

Yani Sibel görse şimdi. Görmedi ama keşke görse, keşke görseydi. İyi ya da kötü fark etseydi.

“Tam işte o adam gibi olurdum. Her gece başka bir kızla.”

Gülümsedim. “Ne oldu oğlum İsmail sana, kayışı mı kopardın?”

“Yok be abi.”

Avucumun içiyle masaya vurdum. “Sen azmışsın İsmail. Gece ben kapımı kilitler, öyle yatarım. Senden korkulur valla.”

Güldü. Çok hoşuna gitti.

İsmail küt saçlılardan hoşlanıyor. Ama Sibel’in saçları uzun. Aynı karım gibi. Öylesine bir tesadüf. Bayağı uzun saçları. Sırtı beline kadar açık. Pürüzsüz, ipek gibi. Poposuysa şahane. Şiir gibi. O nasıl bir kıvrım öyle. Tarifsiz bir ahenk.

“Abi,” dedi İsmail.

“Hay sikeyim seni de, abini de İsmail.”

“Ben kusacağım galiba.”

Ayağa kalktı. Yanlış yöne yürümeye başladı.

“Ulan,” diye seslendim. Kaymış gözlerle dönüp baktı. “Tuvalet o yanda,” diyerek o yanı gösterdim. İsmail’le geçen iki günün ardından İsmail gibi konuşmaya başlamam. Ama Sibel çok güzel. Yani başka bir şey o. Daha güzelleri var. Arka masada bir doğum günü kızı var. O da güzel. Hatta daha güzel. Taş gibi. Ama bir Sibel değil.

“Abi kustum, rahatladım.”

“İyi yaptın. Söyleyeyim mi iki bira daha. Biraz daha kusarsın.”

“Olur abi, söyle.” Sırıttı. “Sıcak çerez de isteyek mi?”

“İsteyek İsmail.”

Garsonu çağırmak için etrafa bakındım, bakındım, yoldan bir kamyon geçti ıslık çalarak. İsmail göründü terasın ucunda. “Abi pamuk gibi oldum valla, masaj çok iyi geldi,” dedi. Yanaşarak masanın başında dikildi. “Bence sen de yaptır. Pişman olmazsın.”

“Neredesin oğlum sen bir saattir?”

“Okey oynayayım dedim de dalmışım biraz.”

“Okeyi nereden buldun?”

“Telefonda be abi.”

“Ne adamsın ya.”

Arabaya yürüdük.

“İyi misin, kullanayım mı?”

“Sıkıntı yok abi.”

Neyse ki artık eskiden dediği gibi, sikinti yok, demiyor.

Yola çıktık. “Hareketli bir şeyler açalım,” dedi. Radyoyu karıştırmaya başladı. Yunanlılar çok geride kalmıştı. Artık hep bizim radyolar vardı. Bir pop şarkısında durdu. “Bu oğlanın sesi çok iyi,” dedi. Tanımam etmem, kim ki bu. Böyle şarkıları hiç de sevmem. Yani sevmezdim. Artık seviyor muyum. Yani kadınının sesi hiç de fena değildi ama yorumu kötüydü ama ne olduysa gecenin sonuna doğru değişti, yorumu iyileşti. Belki de çok içtik. Ortam coştu. Sibel saçlarını savurarak neşeyle baktı. Bir daha göremem seni değil mi. Seni ilk kez, seni son kez görüyorum. Bir daha...

“Abi Allah korusun ama şu öteki dünyayı hiç aklım almıyor.”

“Nereden çıktı şimdi bu İsmail? Gecenin köründe, yolda.”

“Ne bileyim abi, şimdi biri gelse, şöyle yandan bize vursa, şarampolden aşağıya uçsak.”

“Ee?”

“Ee’si ne bilmiyorum abi.”

“Boş ver, düşünme bunları İsmail.”

Ben şimdi Sibel’i düşünüyorum. Kıpır kıpır. Bir o yana dönüyor, bir bu yana. Savruluyor saçları. Komik bir şeyler anlatıyor. Oturduğu yerde ufak ufak zıplıyor. Göğüsleri havalanıyor, iniyor.

Şarkı bitti. Sandalyenin arkalığına asılı çantasını aldı, yanında oturan kadının omuzuna dokunarak ayağa kalktı. Bize doğru yürümeye başladı. Yanımızdan geçti, arka koridora girdi. Tuvalete gitti. Gitsem, tuvaletin kapısında beklesem. Saçmalama.

Garson biraları getirdi. İki şantiye azmanına bira servisi yapan genç bir kız. Tepsideki bardakları masaya koymakta zorlanınca İsmail olaya el attı, biraları aldı, sonra gülümseyerek kıza teşekkür etti. İso da kötü çocuk değil, değil de ne bileyim ne. Kiminin içinde deniz, toprak, kiminin içinde batak oluyor. Kim biliyor. Ben biliyorum. Şimdi ayağımı yere bir bassam yavaş yavaş batacağım. Her şeyi arkamda bırakacak, yok olacağım.

İsmail bardağını havaya kaldırdı.

“Şerefine.”

“Senin de İsmail.”

“Abi sarhoş muhabbeti saymazsan bir şey diyeceğim.”

“De bakalım.”

“Sen çok iyi bir adamsın be.”

“Ha siktir be İsmail. Ben de bir şey sandım. Gel bir de öp tam olsun.” Ayağa kalkıp kollarını iki yana açtı. “Sakın ha,” dedim. “Ben sigaraya çıkıyorum.”

Ayağa kalktım. Tam o esnada arka koridordan çıkan Sibel’le çarpıştık. Tanrım o nasıl bir çarpışmaydı öyle. Zamanlamamız mükemmeldi. Beden uyumumuz kusursuzdu. Bütün boşluklarım onunla doldu. Belinden yakaladım düşmesin diye. Neredeyse dudaklarına yapışacaktım. Kokusunu yuttum. Az kalsın bayılıyordum.

“Abi,” dedi İsmail.

Oturduğum yerde irkildim. Etrafıma baktım. Ne bir çarpışma, ne bir kaza. “Söyle İsmail.”

“İyi adamsın, iyi adam,” dedi başını sallayarak.

“Oğlum bir siktir git ya.” Elimi savurarak ayağa kalktım, terasa çıktım. Hava serinlemiş, esiyor. Yakamı kaldırdım. Sonra bir gülme tuttu. Deniz kenarında yakasını kaldırmış bir tip. İndirdim hemen. Sibel Can da nereden çıktıysa. Güldüm. Bana neyse. Güldüm. Tipini sikeyim. Güldüm. Güle güle döndüm arkamı. Arkamda Sibel ve acayip güzel. Hemen terasa çıkan kapının dibinde duruyor. Ezikler kapı dibinden uzaklaşır, gider denize bakar, kalabalığa arkasını döner, kalkık yakasını düşürür. Sibeller kapı dibinde oturur, kalabalığın içinde, beline kadar açık sırtı parlayıp söner.

Şimdi yanından geçerken yavaşlasam, kulağına eğilsem, derdim sevişmek falan değil, desem, sadece yan yana oturmak. Ha ha. İyi ki cesaretim yok. Ha ha. Bravo. Tam önünden geçerken ayı gibi güldüm, kendi kendime. Yüzüm kızardı. Kayar kapı takıldı, açılmıyor. İçeri giremiyorum. Çekiyorum ama yerinden oynamıyor. Gidip denize mi atlasam. Herkes bana bakıyor olmalı. Tekrar çektim kapıyı. Kulp elimde kalacak diye korktum, bıraktım. Bir şey unutmuş gibi, ellerim ceketimin üstünde, bakışlarım yerde eski durduğum yere geri döndüm. Birinin kapıyı açmasını bekledim.

Yerimize döndüğümde İsmail’i göremedim. İki yan masadan el salladı. Sesi iyice kaymıştı, sallanıyordu.

“Ya, işte abim benim, işte kral adam.”

Ha siktir.

“Gel abi, Allah aşkına gel.” Yanındakilere döndü. “Kızlar tanışmak ister misiniz? Kral, kral.”

Çalıyormuş gibi telefonu cebimden çıkardım, kulağıma götürdüm. Elimle işaret ederek, dur telefonla konuşuyorum, bitince geliyorum, seni hınzır orospu çocuğu, dedim İsmail’e.

Yerime geçtim. Birayı tek dikişte yarıladım. Ah Sibel, bir dinlesen beni ya da ben dinlesem seni. Sen anlatsan ben sussam. Öylece bakarken daldım.

Bir kahkahayla kendime geldim. Yan masadaki çift. Adam kel ama top sakalı yok. Açık mavi bir gömlek giymiş. Bileğinde deri bileklik. Gömleğinin kolları kıvrık. Altında spor kumaş pantolon. Gri süet pabuçlar. Kadının saçları küt. Sarı, araya kumral karışmış. Pantolonu kısa. Pabuçları parlak siyah. O da gömlek giymiş. Üstten üç düğmesi açık. Geldiğimizden beri konuşuyorlar. Evli değiller. Belli. Nereden çıkar yoksa bu kadar konuşulacak şey. Çıkmaz. Mesele sevmemek değil, aşkın bitişi değil. Tükeniyor, aşk değil, bazı şeyler. Yeni tanışmış da olamazlar. İkisi de çok rahat. Eski arkadaşlar. Eski partnerler. Yo, eski sevgililer. Masada kırmızı şarap var. Kesin boşanmışlar. Üç yıl sonra ilk defa görüşüyorlar. Bir otelin barında buluşalım, demişler, olur da dayanamazsak odaya çıkar sevişiriz.

İsmail eliyle dürttü.

“Hı?”

“Abi geldik.”

“Geldik mi.”

Her yerim tutulmuş, kaskatıyım. Zor da olsa arabadan indim. “Sen de iyi çocuksun ha İso,” dedim. Arkama bakmadan yürüdüm. Asansörde bir şey düşünmemek için bir şeyler düşündüm. Kata gelince anahtarımı çıkardım. Elimde öylece kaldı. Zili çaldım. Kapı açıldı.

Eşikte, gülümsüyor. Çok tatlı bir kadın. Geldiğim için mutlu. Döndüğüm için mutluyum.

“Hoş geldin,” dedi. “Yanmışsın.”

“Evet, güneş yaktı biraz.”

Göz kırptı. “Yakışmış.” Sarıldı, sarıldık. “Nasıl geçti?”

Yanağından öptüm. “Her zamanki gibi. Sıkıntı yok.”

Bozuk Olan Şeyler Hakkında

“Artık katlanamıyorum,” dedi annem. Havaya kaldırdığı satırı kesme tahtasının üstündeki kemiğe indirdi. Babam oturduğu yerde sıçradı. Yüzünü ekşiterek elinde tuttuğu iskarpelaya, yonttuğu bir karış ahşaba ama en çok da ahşaptan koparak masaya düşen parçaya, irkildiği sırada fazladan yonttuğu parçaya baktı.

“Şu uçakların gürültüsüne,” dedi annem, kemiği iki ucundan tuttu, gözünü kırpmadan tek hamlede bükerek ikiye ayırdı, “artık katlanamıyorum.” Kemik parçalarının arasında uzayan siniri çekti, eliyle kopardı. “Bir işe yaramadın ki,” diye çıkıştı.

“Yine başlama lütfen,” dedi babam.

Ama annem yine başlamıştı, yeni başlıyordu. “Birazcık erkek olsaydın yeni pistin yönünü bu şekilde yaptırtmazdın.” Tahtanın üstüne bütün bir kemik daha çıkardı. “Masaya yumruğunu vuramadın ki,” dedi, kemiğin üstüne satırı indirdi. “Bir de belediye başkanı olacaksın.”

Babam bir yandan başını salladı, bir yandan iskarpelanın ucunu ahşabın üstünde gezdirdi. Ama sadece gezdirdi, sonra geri çekti, masaya bıraktı. Mengenenin sıkma kolunu gevşetti. Çeneden kurtulan ahşabı eline aldı, havaya kaldırarak farklı açılardan incelemeye başladı.

Yine o his çöktü üzerime. Abimin bisikletini görünce de çökmüştü. İlk değildi belki ama ilk defa böylesine etkiliydi. Bisikleti yasaklı yerde, tavan arasında görmüştüm. Tozluydu, kirliydi, abimden sonra hiç kullanılmamıştı. Sadece biraz temizliğe ihtiyacı vardı. Elimle sürmek istedim. Önce tekerlekleri takıldı, olduğu yerde kaldı, biraz ileri geri yapınca bir şey tık etti, boşaldı. Dişlilerden ayrılan zincir yere düştü. Kopmuştu. Dokunmasam kimse fark etmeyecek, olduğu yerde zinciri kopmamış gibi duracaktı, sadece tozlu ve kirli kalacaktı. İşte bu bana dert oldu. Sonraları kendime iş edindim. Tavan arasında bulduğum her şeyi tamir ettim. Çünkü her şey bozuktu, her şeyin tamire ihtiyacı vardı ve bozuk şeyler tamir edildiğinde düzelirdi.

Babam elindeki ahşaba bakmaya devam ediyor. Birkaç kez alet çantasına uzandı. Her seferinde geri boş geldi. İşte, tam sırasıydı. Babama, Doktor Bey, diyecektim, elinde döndürdüğü ahşabı göstererek, yaşayacak mı, ne dersiniz, diye soracaktım ki o benden önce davrandı. “Eski belediye başkanı,” dedi anneme, “hem sen ne anlarsın ki.” Ahşabı masaya bıraktı. Yerinden kalkarak terasa çıktı.

Annem bazen çekilmez oluyor ama bazen de haklı. Uçakların gürültüsü gerçekten de katlanılacak gibi değil. Birbiri ardına indirdiği satır darbeleriyle söylenmeye devam etti. Evin içindeki ses terastan duyulduğu için yapıyor bunu. Çok fena bir kadın.

Masaya yanaştım. Babamın bıraktığı yerden devam edecekmiş gibi iskarpelayı elime aldım. Tam ahşabı da alıyordum ki, “Sen de babanın oğlusun işte,” dedi. Haklı, ben de babamın oğluyum. Abin böyle değildi, senin gibi ya da baban gibi değildi, falan diyecekti herhalde. Bir keresinde demişti. Ben de, “Abim nasıldı,” diye sorma gafletinde bulunmuştum. “O gün o uçağı kaçırsaydı, o uçağa binmeseydi burada olurdu ve abinin nasıl biri olduğunu görürdün,” dedi. Sanki abimi o uçağa ben bindirmiştim. İşin garip tarafı hayatta bile değildim. Devam etti, bir şeye başlamışsa sonuna kadar gitmeye mecbur hissediyordu kendini. “Abin yüzme takımına girmeseydi o yarışmaya katılamaz, o uçağa da binemezdi.” Sonunda öyle abarttı ki, “Baban o havuzu yaptırmasaydı abin yüzme öğrenemezdi ve burada olurdu,” dedi.

Sanki, ama, nasıl olurdu, yani abim olsaydı. Böyle olmazdı herhalde, eminim, her şey çok iyi olurdu.

İskarpelayı masaya, aldığım yere bıraktım. Bir iki adım uzaklaşmıştım ki geri döndüm. Ahşabı elime aldım, kopan parçayı da cebime attım. Terasa çıktım, babamın yanına.

Tam o anda evi derinden sarsan ama artık bir o kadar da tanıdık olan uğultu yükseldi ve tepemizden iniş takımlarını açan bir kargo uçağı geçti. Söze girmek için bu sefer hızlı davrandım. “Kalkışta kalkış takımı mı deniyor iniş takımına,” diye takıldım babama. Çok saçma. Böyle zamanlarda acayip salaklığım tutuyor, ne diyeceğimi bilemiyorum. Anlamaz baktı. “Annem galiba biraz haklı,” dedim.

Gülümsedi. “Hangi konuda,” diye sordu. “O kadar çok konuşuyor ki.”

Elimdeki ahşabı ona uzattım. Aldığı gibi bahçe duvarının üstünden yandaki boş arsaya fırlattı. Günün birinde yandaki arsa sahibinin babamın attığı ahşaplardan kendine bir ev yapabileceğini düşündüm. Düşündüm ama bunu babama söylemedim. O her şeyi olduğu gibi kabul ettiğini söylese de ben öyle olmadığını biliyordum.

Bir süre sessizce durduk. Nedense annemi merak ettim. Bizimle beraber olmadığında ne yapıyordu. Aynı böyle mi davranıyordu. Camdan içeriye baktım. Ortalıkta yok. Sırayla öteki camları dolandım. Sonunda buldum. Tavan arasına çıkan merdivenin başında gördüm onu. Yasaklı yere çıkan ilk basamağa tek ayağını atmış, öylece dikiliyor.

Babam ufak ağaç kütüklerini tavan arasında abimin eşyalarının yanında saklıyor. Annemin evde girmediği tek yer orası. Onun girmediği yere bizim girmemiz de haliyle yasak. Ancak o dışarıdayken babam yukarıya çıkabiliyor, yeni bir ağaç alıp hiç oyalanmadan aşağıya iniyor. Göz açıp kapayıncaya kadar masadaki yerini alıyor. Ağacı rendeleyerek blok haline getiriyor. Mengeneyle sabitliyor. Önce ne yapacağını düşünüyor. Sonra deveboynu iskarpelayla bazen ortasından bazen kenarından ahşaba dalıyor. Dalabildiği kadar derine inmeye çalışıyor. Ahşap şekle girdikten sonra uzun törpüyle kabasını alıyor. Zımparayla da incesini tamamlıyor. Bazen ağaçların içinden budak çıkıyor. En olmayacak şey, yontucuların korkulu rüyası. Babam ne kadar ilerlemiş olsa da hiç söylenmeden durumu kabulleniyor, budaklı ahşabı yandaki arsaya fırlatıp yenisine başlıyor.

Annemin evde olmadığı zamanlarda elinde birden fazla ağaçla aşağıya indiği de oluyor. Ihlamur, defne, ceviz. Uzun uzun düşündükten sonra içlerinden tekini seçiyor. Bir keresinde yine uzun uzun düşündü, belli ki seçemedi. Gözlüğünün üstünden bana baktı. Yanına çağırıp benim seçmemi istedi. Beni de dahil etmeye çalıştı. Öğretti. Çengel uçlu kaşık oyma bıçağıyla iskarpelanın izlerini nasıl kapadığını gösterdi. Ağacı seçerken nelere dikkat ettiğinden bahsetti. Sert, yumuşak. Yaş, kuru. İlgilendiğimi fark edince, “Otur bakalım şöyle karşıma,” dedi. Sanki o değil de başka biriydi. Nefes almadan anlattı, örnekler verdi. Sonra odada, karanlık koridorun başında bir soluk daha hissettim. Başımı kaldırdığımda bizi pürdikkat izleyen annemi gördüm. İlk defa ve son defa onu böyle gördüm. Annem eve gelmişti ve ilgiyle bizi izliyordu. Yüzü yumuşak. Çizgileri bir günde silinmiş olamazdı ama kaşları çatık değildi. Dudağında hafif bir gülümseme belirdi, hemen kayboldu. Aniden yanlış bir şey yaptığını anlamış bir çocuğun haline büründü yüzü. Allak bullak. Sonra kaşları her zamanki gibi çatıldı. Yüzü kaskatı kesildi. “Ne büyük lüks. Keyfiniz ne isterse onu yapıyorsunuz,” deyip arkasını döndü. Uzaklaştı. “Benim böyle bir şansım yok.” Karanlık koridora girdi. Arkasından uçağın uğultusu yükseldi.

Annem hâlâ merdivenin başında, tek ayağını ilk basamağa atmış şekilde bekliyor. Onu bırakıp tekrar terasa, babamın yanına döndüm. Yine bir şeyler söylemem gerektiğini hissettim. Şu bostanla ilgili mesela, babamın geçen yıl bahçeye bin bir emek kurduğu, şimdi yok olmuş bostanla ilgili. Önceden, abimin şeyinden önce yüzme havuzu varmış bostanın olduğu yerde. Bayağı kulaç falan atılan büyük bir havuz. Artık yok. Annem ortalıktan kaybolduğu bir öğlen vakti belediyeye gitmiş, aradığı kepçe operatörünü kahvede aylaklık ederken bulmuş. Annem bunu anlatırken işçinin aylaklık ettiğini özellikle belirtmişti belediye başkanı babama. “Başkanın emri var,” demiş işçiye. İşçi hemen ayağa kalkmış. “Geç kepçenin başına.” İşçi geçmiş. “Sür başkanın evine.” İşçi eve sürmüş. “Doldur,” demiş. İşçi havuzun içini toprakla doldurmuş. Havuz toprak olmuş. Altı ıslak, üstü kupkuru bir toprak. Babam bir şeyler ekene kadar aynen böyle toprak kaldı, yağmurla ıslandı, güneşle kurudu. Ama ne çok uğraştı. Annem o bostanda yetişen hiçbir şeyi ağzına koymadı ama yeseydi domatesi gerçekten beğenirdi.

Bir sabah kalktığımızda bitkilerin hepsi solmuştu. “Kıran bu,” dedi annem, “kıran girmiş.” İşte havuzdan sonra bostan da böyle yok oldu. Babamın yonttuğu ahşaplar da yakında böyle olacak, sonra öyle sırayla devam edecek. Bununla ilgili bir iki şey söylemeye hazırlanıyordum ki annem içeriden camı tıklattı. “Hadi gelin artık, yemek soğudu,” dedi. Oysaki daha yemeğin hazır olduğunu bile söylememişti. Soğuduğunu nereden bilebilirdik ki. Ne manyak bir kadın.

İçeriye girdik. Yemeğe oturur oturmaz, “Artık cumaya bile gitmiyorsun,” dedi babama. Sonra gözucuyla beni işaret etti, “Senin yüzünden başkaları da gitmiyor.” Babam salataya uzanmıştı, tabağına almadan bıraktı.

Mutfak tezgâhının üstü parçalanmış etlerle kaplı. Ocaktaki tencerenin kapağı tıkırdıyor. Sonra odaya korkunç bir koku yayıldı. Tencerenin kapağı iyice inip kalkmaya başladı. “Sanki tepemizden uçak geçiyor,” dedim. Fena espri değildi ama kimse anlamadı. Kapak sonunda aralandı, çıkan buharın ardından kellenin ince sık dişleri göründü. Annem masadan kalktı. Tenceredeki suyu lavaboya döktü, tekrar temiz su koydu. “Kaçıncı taşım bu,” diye sordum. Cevap vermedi. Bu evde benim dışımda kimsenin muhabbet edesi yok.

Annem masaya döndüğü gibi önce çatal kaşık, sonra bardaklar, tabaklar, ardından ev, evin içindeki her şey zangırdadı.

“Sanki bütün dünyanın malı üstümüzden geçiyor,” dedi annem. Tabağını sıyırdı. Yemeğini bitirmiş olmasına rağmen sofradan kalkmadı. Bizim de bitirmemizi bekliyor. Böyle şeylere önem verir. Çok acayip bir kadın.

Babamla beraber masayı topladık, bulaşıkları yerleştirdik, sonra koltuğa geçtik. Annem namaz elbisesiyle odaya girdi. Kolunun altındaki seccadeyi salonun ortasına serdi. İçeride bir sürü oda var ama o burada kılmak istiyor. Kendi odasında terliyormuş. Öteki odada da cereyan oluyormuş. Sadece burada rahat edebiliyormuş. Namaz rekâtlar boyu sürüyor, bitmek bilmiyor. Gençliğinden, çocukluğundan hatta bebekliğinden kalma kaza namazlarını kılıyor galiba. Kesin bir sessizlik istiyor.

Babam yontulmamış yeni ahşap blokunu elinde evirip çeviriyor. Ayous ağacını seçmiş bu sefer. Dizlerinin üstüne serdiği ekose bez parçasının üstünde ufak ufak yontmaya başladı. Çıt çıkarmamaya özen göstererek. Bu konuda oldukça başarılı. Ben de televizyona baktım. Televizyonun sesi kapalı.

Annem namazını bitirdi, seccadesini toplayıp ayağa kalktı. “Yarın kurban kestireceğim,” dedi. Babam soru sormayı çoktan bırakmıştı.

Annem her hafta kurban kestiriyor. Daha kötü şeyler olmasın diyeymiş. Birilerinin elini taşın altına sokması mı koyması mı ne gerekiyormuş. Bunu babam ya da ben üstlenmeyince mecburen o üstleniyormuş. Aslında çok da hevesli değilmiş.

“Sizin gibi sorumsuz değilim ben. Sanki hiçbir şey olmamış gibi davranamıyorum. Öyle olamıyorum.”

Babam iskarpelanın ucunu boştaki elinin başparmağına yürüttü, etiyle tırnağının arasına dayadı. Yavaş yavaş ilerletti. Büyülenmiş gibi izliyorum. Tırnağının üstü hafiften bombe yaptı. İnledi. Ne yaptığını görmeyen biri bu inlemeyi bir iç geçirme sanabilirdi, öylesine hafifti. Tırnağını yarıladığında iki damla kan aktı ekose bezin üstüne.

Annem babamın başına dikildi. Elinin tersiyle bir tane vuracak diye bekledim. Olmamış şey değildi. Onun yerine iskarpelayı sapından tuttu, tek hamlede tırnağın içinden çıkardı. “Toparla kendini,” dedi. Tülbentini çözüp kanayan parmağa bastırdı. Arkasını döndü, odasına doğru giderken seslendi, “Dikkat et, koltuğa bulaşmasın.”

Söyleyecek bir şeyim yok. Ben de evden çıktım. Kütüklerle dolu bir mezarlığı andıran yandaki arsaya girdim. Babamın attığı ahşap bloku bulup çıkardım. Kopan parça zaten cebimde. Eve dönüp masaya oturdum, babamın hep oturduğu yerin karşısına. Alet çantasını kendime çektim. Önce kopan parçayı yerine yerleştirdim. İşte bu kadar basit. Ama doğru olmayan bir şey var. Parça tam oturmadı. Ahşabın deseni de takip etmiyor. Ters koymuştum. Çıkarmaya çalıştım ama gelmedi. Çengele benzeyen aleti aldım, parçayla ahşap blokun arasındaki ince açıklıktan ucunu soktum, çevirerek ayırdım. Parça parçalandı. Başımı kaldırdığımda babamın beni izlediğini fark ettim. Bir süre sessizce bakıştık.

“Hadi herkes yatağına,” diye seslendi annem. Biraz sonra da içeri girdi, yerimizden kalkana kadar başımızda bekledi.

Odalarımıza çekildik. Babam benimkinden de küçük bir odada uyuyor. Uzun zamandır böyle bu. Yonttuğu ahşapları yatağının üstündeki duvara çaktığı, çok da güven vermeyen rafa diziyor. Şu Amerikan filmlerindeki hapishane hücrelerine benziyor. Raftaki ahşapların ne zaman bitmiş, ne zaman tamam olduğuna bir türlü karar veremiyor. Bana soruyor. “Sence bitmiş mi?” Ben de başımdan savmak için kafamı sallıyorum. Artık o da ne anlarsa, neyi anlamak istiyorsa onu anlıyor. Bazen, “Evet, bitmiş değil mi,” bazen de, “Haklısın, biraz daha çalışmam lazım,” diyor.

Annem odasından, “Uyku vakti,” diye bağırdı. Hepimizin aynı anda uykuya dalmasını istiyor. Onun için çok önemliymiş. O uyurken başımıza bir şey gelsin istemiyormuş.

Yatağa girdim, annem görmesin diye tişörtümün altına sakladığım ahşap blokla zımparayı çıkardım. Yorganın altında, karanlıkta, kör gözle ahşaba baktım, evirip çevirdim. Yamuktu ama güzeldi. Sadece çapakları, keskin kenarları vardı. Gözlerim kapanana kadar zımparayla kenarlarını yumuşattım.

Gece bağrışma sesleriyle yatağımdan fırladım. Annemin sesiydi bu. Babama bir şey mi olmuştu. Yani ölmüşse falan babama kızıyor olabilirdi annem.

Koridora çıkınca karşılaştık. Karanlığın içinde köz gibiydi. Onu ateşinden tanıdım. Elinde oklavayla babamın odasına girdi. Yatağından doğrulmaya çalışan babamın üstünden uzanarak raftaki ahşapların hepsini devirdi. Birkaç adım geri çekildi. “Müslüman evinde böyle şeylere yer yok,” dedi.

Yaklaşan uçağın uğultusu yükseldi. Uçağın yeri tarayan ışığı bir anlığına annemin yüzünü aydınlattı. Keskin gölgeler düştü çenesine, boynuna.

Babam, “Put değil bunlar,” diyebildi.

“Bir de put olsaydı,” dedi annem. Eğildi, düşenleri topladı, elindeki siyah çöp poşetinin içine attı. Odadan çıkarken, “Bir de put olsaydı,” diye tekrarladı.

O putları falan devirdikten sonra babamı terasta buldum. Beni annem sanmış olmalıydı ki neredeyse elindeki bardağı düşürüyordu.

“Başkanım,” dedim.

“Eski başkan,” diye düzeltti.

“Dişli rakiplerinizi sandıkta yendiniz ama eşinizi bir türlü alt edemediniz.” Çok salakça bir şeydi bu söylediğim, bu işleri hiç bilmediğimin farkındayım.

Güldü. “Hep böyle değildi,” dedi. “İşte şeyden sonra, abinden sonra çok değişti.”

Ben bildim bileli böyle. Onu başka türlü düşünemiyorum.

“Bostan kupkuru. Geçen yıl hiç fena değildi. İstersen...”

Sözümü kesti. Entropi mi ne, işte öyle bir şeylerden bahsetti. Her şeyin önünde sonunda bozulacağından. Bir yandan da şimdi bu geldiğimiz aşamanın, yani bu aile ilişkilerinin bir denge hali olabileceğinden falan. Eskiye dönülemezmiş ama bundan daha kötüsü de olamazmış gibi şeyler. Bu saçmalıklar onun aklına yatmış. “Süreç böyle işliyor,” dedi. Benim kafam basmıyor. Büsbütün aptalca geliyor.

Cebimden onun yarıda bıraktığı, benimse kenarlarını yumuşatarak tamamladığım ahşabı çıkarıp uzattım. Eline aldı, inceledi. Gören bir göz için yeteri kadar güzeldi. Yamuk, biçimsiz olmasında da bir sorun yoktu. Yumuşaktı. Yeni bir uğultu yükseldi. Karşıda beliren uçağın ışıkları babamın gözünün içinde parladı. Anlamış gibiydi, bunu çok içten hissettim. Biraz daha baktıktan sonra gözündeki o ışık söndü. Uçak tepemizdeydi artık. Gürültünün ortasında, “Daha fazla uğraşmana değmez,” dedi. Boş boş baktığımı görünce elindeki birayı uzattı. “Sen devam et. Ben yatıyorum,” dedi. Ahşabı yandaki arsaya fırlatacak. Bunu görmek istemediğim için arkamı döndüm. Böyle entropi gibi şeylere de inanmıyorum. Bir şey bir yerlerde bozuluyor, tamir edilmezse de hep böyle bozuk kalıyordu.

Babamın bıraktığı biradan bir yudum içtim. Sıcacık, sidik gibi. Yüzüm buruştu. Sonra aniden karanlığa gömüldü her yer. Elektrikler gitti. Elimdeki sigaranın yanan ucu dışında kör bir gece kaldı. Sonra uğultu. Ayaklarımın altında yer titremeye başladı. Karşıda uçağın cılız ışıkları belirdi. Bu kez farklı bir ses daha var. Alışık olunmadık bir ses. Yaklaştıkça arttı. Uçak öyle alçaktan geçti ki eğilip kulaklarımı kapamak zorunda kaldım. Sonra koştum, yok olmuş bostana girdim, en uca kadar gittim, yüzümü eve dönüp uçağın arkasından baktım. Bir anda parladı. Alev topuna döndü. Alçalarak evlerin arasında kayboldu. Sonra bir flaş çaktı. Ardından her yeri zangırdatan korkunç bir gürültü yükseldi. Rüzgârı vurdu. İçimden bir şeyler geçti sanki.

Ayaklarımda bir serinlik hissettim. Havuzun suyuydu bu. Olduğum yerden, mavi havuzun kenarından eve baktım. Görmek için baktım, merak ettiğim için. Eve kat eklenmişti. Üç katlı hantal bir şey olmuştu. Terasın üstü örtülmüştü. Orada annemi gördüm. Masada örgü örüyor. Hafif kambur. Hemen yanındaki kapı açıldı, evden besili bir erkek çocuğu çıktı. Tenis raketinin sapı sırt çantasının dışına taşmış. Yakışıklı, kaslı falan. Uzaktan havuza doğru sesleniyor. Mavi suyun içinde babam, eve doğru kulaç atıyor. Benden uzaklaşıyor. Öyle kendinden emin kulaçlar. Sonra terasa bir kız çıkıyor, bir kız çocuğu. Sanki bana benziyor, hepimize birden benziyor. Annemin karşısına oturuyor, o da eline iki şiş alıp örgü örmeye başlıyor. Bekliyorum, ben ne zaman kapıdan çıkacağım diye bekliyorum ama çıkmıyorum. Ben yokum.

Elektrikler geldi. Aydınlandı her yer. Bostanın içinden geçerek terasa ulaştım. Ahşap blok sehpanın üstünde duruyordu. Babam yan arsaya atmamış. Ve güzel olmuş, gurur duyulacak bir eser değil belki ama güzel. Kusurlu, o kopan parçası yok. Artık babamın işi olmaktan çıkmış. Bu yeni bir şeydi, her şeyden bağımsız yeni bir şey. Yani aslında kusursuzdu. Babam işte bunu hiç anlamamıştı. Annemse her şeyin çok uzağındaydı.

Yani nasıl olurdu, yani her şey.

Evet, olacak olan tam da buydu.

Hep O Reçel Yüzünden

“Abi geldik.”

Nasıl geliriz. Ben daha otobüse binmedim. Ben daha mola yerinde o leş gibi çayı yudumlarken otobüse binip binmemeyi düşünüyorum. Bir yolunu bulup geri dönmeyi, geri döneceğim yeri de pas geçip hiç bilmediğim boktan bir kasabaya yerleşmeyi düşünüyorum. Dinlenme tesisinde araba yıkayan esmer çocuğa imreniyorum. Ucuna hortum bağladığı fırçasının kenarları erimiş kıllarıyla otoparktaki arabaların boyasını hunharca çizerek yıkayan, paçaları kıvrık, terliği yırtık esmer çocuğa imreniyorum. “Esmer,” diye bağırıyorum. “Hoop,” diye cevaplıyor. “Öğret ulan bana da şu işi, ha, ne kaybedersin.” Esmer oralı olmuyor, başını yukarı kaldırıyor. Gökyüzünü ikiye bölen uçağın ardında bıraktığı, uzadıkça kaybolan beyaz çizgiye bakıyor. Yanından geçerken cebine beş kuruş sıkıştırıyorum. İki sigara içiyorum. Üçüncüsünü yaktığım gibi söndürüyorum.

Nasıl geliriz. Otobüs otogardan çıkmadan muavini yanıma çağırıyorum. “Sabah bana o lanet kahvaltılardan getirme,” diye tembihliyorum. “Niye abi,” diyor. Reçel yüzünden, reçel görmeye dayanamıyorum.

Nasıl geliriz ki. Evden bir türlü çıkamıyorum. Otogara gitmek istemiyorum. Soruyorum kendime. Ciddi ciddi gidiyor muyuz. Leyla’dan sonra artakalan ben ve çantam, buradan ayrılıyor muyuz. Tosun’u iyice tembihledim, sakın ola gelip beni otogardan falan almaya çalışma. Bu tür ibneliklerden oldum olası hoşlanmam. Kirayı gününde öderim, ne bir gün önce, ne bir gün sonra. Ne bir kuruş eksik, ne bir kuruş fazla.

Daha nasıl geliriz. Havaya kaldırdığım elimi şaklatarak garsonu çağırdım, masadaki çayı gösterdim, “Daha sert bir şeylerin yok mu genç,” diye sordum. Beyaz gömlekli garson çocuk mola yerlerinin yağlı yemekleriyle türlü ergenlik hormonlarının karışımı kokuyor. “Daha sert kahve getireyim sana abi,” dedi it. Siktir sana garson çocuk, siktir. Otobüse bindim, vurdum kafayı. Tam uykuya dalacağım ya da tam rüyanın ortasındayım, koptu bir yaygara. Kadının teki otobüste çocuğunu kaybetmiş, çığlık çığlığa bağırıyor. Ayağa kalkıp yanına gidiyorum. Muavini kenara itiyor, “Hemen bana sert bir şeyler getir,” diyorum. “Çocuğum nerede,” diye bağırıyor kadın, “çocuğum nerede.” İşaretparmağımı sağa sola sallayarak yanına yaklaşıyorum. Bakıyorum da reçel yenmiş burada, reçel yersen olacağı budur. Bunu nasıl bilemezsin kadın.

“Abi geldik.”

Haklı, gelmişiz. Otobüsten indim. Bu Tosun da ne salak şey, ne demişsem demişim, kalkıp gel al beni. Otogarın sidik kokulu tuvaletinde yüzümü yıkadım. Ayıldım. Dolmuşa atladım. Boş koltuğa oturmadım. Her an inecekmiş gibi kapının önünde dikildim. Durağa gelince de indim. İşte Tosun karşımda. Sarıldık. Anacaddeye sapıp yürümeye başladık. Birkaç defa çantamı almaya çalıştı, izin vermedim. İşine bak ulan Tosun.

Nerelere kayboldun, bizi unuttun, neler yaptın, ben neler yaptım, ne iyi ettin de geldin, amma da iyi ettim, ne çok zaman geçti. Yol tanıdık, binalar yabancı. Şöyle sert bir şeyler olsa kendime gelirim ama hayır, ağzıma koymayacağım. Bıraktım.

Bakkalın önünde durduk. “Bir şey istiyor musun,” diye sordu. Şöyle sert bir şeyler olsa. Ama az önce bıraktım. Bırakmamış olsam neyse. “Sigaran neyin var mı?” Elimle gömlek cebime vurarak paketi belli ettim. Arkasını dönüp içeri girdi. Sırtı ter içinde. Yemiş de yemiş yıllar boyu, nasıl terlemesin.

Muhtar bakkal. Adı aynı ama tabelası yeni. Muhtar çoktan tahtalı köye göçmüştür. Vitrin camını çevreleyen ince, narin demir profiller yerini kalın, kaba alüminyumlara bırakmış. Yol boyunca öteki binaların boyunun uzaması gibi o da boy atmış, üstüne dört kat eklenmiş.

Kaldırıma oturdum. Paketten bir sigara çıkarıp ağzımın kenarına koydum. Dip dibe sıralanmış binaların tepesini örten kiremit çatılara doğru yaklaşan güneşi izledim. Yitiyor, sarıdan turuncuya, turuncudan sarıya dönerek. En azından o yarın tekrar doğacak.

Nefes nefese geldi, yanıma oturdu. Tosun’u bir gören olsa, şu iki dakika içinde Everest’e falan tırmanıp indiğini düşünür. Öldü ölecek. Elindeki paketi hızla açtı, hindistancevizi dolgulu çikolatayı ikiye böldü, yarısını bana uzattı. “Al, sigaraya altlık yaparsın.” Tek lokmada yuttu, “Ya, az daha canım çekti, bir tane daha alayım,” dedi ağzını şapırdatarak, bakkala geri döndü. Yarısını verdi ya, kesmedi bizimkini.

Sigarayı dudağımın öteki ucuna aldım. Çakmağı yaktım, bıraktım, tekrar yaktım, bıraktım. Güneş çatı mahyalarının ardında kayboldu.

Tosun elinde yarım ekmekle arkamda bitti. Ağzına attığı bütün çikolata yüzünü daha da tombullaştırmış, yanağını davul derisi gibi germişti. “Unuttum ya. Ayşe yufka al demişti.” Ekmeği uzattı. “Şunu tut da, iki dakikaya aşağıdan alıp geleyim.” Sonra kolunu kaldırıp ileriyi işaret etti. Tosun’un ıslak koltukaltları göründü. Arada memelerini sıkardım. Canı acır, bağırır, sonra hiçbir şey olmamış gibi, “Size gidelim mi,” diye sorardı. Bok mu vardı bizde. Odama da gelmez, mutfakta annemin yanında otururdu. “Bir el âlemin çocuğuna bak, bir de bizimkine bak,” diye söylenen annem Tosun’a pişi yapar, onu beslerdi.

“Niye sırıtıyorsun oğlum,” diye sordu Tosun kolu havada.

“Sana ne lan.”

“Şu ileride, sağ sırada boş arsadan sonraki ilk bina. Ayşe evde, sen git istersen, ben...”

“Bekliyorum burada, sen git gel.”

Bıngıl bıngıl yokuş aşağı yürümeye başladı. Ayağa kalktım, eve doğru yavaş adımlarla yürüdüm. Binanın karşısında tekrar oturdum. Çakmağı yaktım, bıraktım. Sigarayı paketin içine koydum.

Yeşil mozaikle kaplı binanın yanındaki boş arsaya bakan yüzünde eski bir yapının hayaleti geziniyordu. Yitik komşu, ayakta olduğu zamanlarda Tosunların binasına dokunan kısımların sıvasını kazıyarak gitmişti sanki. Yok olmuş yapının ardında bıraktığı iz, her çocuğun elinden çıkabilecek sadelikte beşik çatılı bir evin çevre çizgisini andırıyor. Çizginin içinde, çocuğun iki pencere bir kapı çizeceği yerde Tosunların binasının kaba yapısı görünüyor. Ayakta durmaya mecali kalmamış ince kolonlar, kolonların zorbela taşıdığı sehim sınırını aşmış döşemeler, döşemeleri birbirine bağlayan dengesiz bir merdiven, bütün bu şerbeti akmış betonların arasını kaplayan kırık dökük, şakulü kayık adi kiremitten tuğlalar.

Üstüne üstlük yıkılan binadan miras şeyler de var. Mutfak dolaplarına ait olduğu belli birkaç ahşap kapak, yanında beyaz fayansla kaplı duvara asılı plastik rezervuar, Tosunların binasının içinden çıkan bir inşaat demirine tutunmuş havada asılı duran pik boru.

Tosun yanımda bitiverdi. Çantayı yerden almaya çalıştı. İzin vermedim. Israr etti. Bıraktım. Çantayı almak için yaklaştığında dikkatle baktım yüzüne. İnceledim. Ben yaşlanırken o nasıl böyle kalabilmişti. Derdi tasası yok, umudu hayalleri yok, dolayısıyla kırgınlıkları yok. Hacı babasının parası ve mülkü sayesinde bu boktan mahalleden dışarı çıkmak zorunda kalmadı. Peki ya Ayşe nasıl sevmişti bunu. Seyrek saçlar, koca bir burun, daha da koca kulaklar. Ayşe aslında beni mi sevmişti ya da yüzyıl oldu, belki de ben sevmiştim onu, bilmiyorum. Niye geldiysem buraya.

Tosun karşıya geçerken yolun ortasında durdu, çantayı eliyle tarttı. “Ne var çantada bu kadar ağır? Ölü mü taşıyor...” Devamını getirmedi. Eskiden olsa suratına bir tane geçirirdim. Bir anlığına suratına geçirmeden hemen öncesinde oluşan yüz ifadesi belirdi.

“Ne olacak işte, don, atlet, çorap.”

“Şu yan arsa da bizim hacıdan kaldı,” dedi içeri girmeden, “eski evler gibi ahşap bir binamız vardı.” Yüzüme baktı, bir tepki vermemi bekledi.

Hep bir şeyler gelir insanın başına. Sanki bulaşıcı bir hastalığı varmış, üstü başı boka bulanmış gibi kaçar çevresindekiler. Bu kaçaklar kaçacak yer bulamadığında ya da Tosun gibi kaşınıp yanına yöresine çağırdığı zamanlardaysa sizden her boktan şey için bir tepki beklerler. Bak, ne güzel çiçek. Ay ne güzelmiş, bayılırım bu kokuya. Bak, bu da bok, mahallenin köpeği az önce sıçtı. Ay ne tatlıymış, mis gibi taze. Mesele bu değil tabii, mesele o bokun kaldırımda bıraktığı izde ya da çiçeğin solduktan sonra toprağa düşmesinde, çürüyerek maddeye karışmasında. Bir şeyler yok oluyor. Canlı cansız her şey bu dünyadan göçerken bir iz bırakıyor.

“Sen giriş katında kalacaksın. Biz hemen üstündeyiz. Ee, niye bir şey demiyorsun? Beğenmedin mi?”

“Muhteşem.”

Suratı düştü. Salak çocuk. Gülümsedim. Boynuna sarıldım.

“Herkese senin gibi biri lazım Tosunum.”

Memesini sıktım. Çığlığı bastı. Neşesi yerine geldi.

“Eşyaları bırakalım da bize çıkalım. Ayşe sıcak bir çorba koysun önümüze.”

Kapıya yaklaşırken boş arsanın oradan, arabaların arasından bir adam çıktı, yanımıza yanaştı. “Selamünaleyküm,” dedi. Boynundaki zincir parladı. Çenesini ovuşturarak konuştu. “Çocuklar söyledi, bizim otoparkın girişine çekmişsin yine arabanı.”

“Evet ama iki dakika için, yukarıdan bir şey alacaktım.”

Adamın yüzü yumuşadı. “Ha. Bizim çocuklar da abartmayı seviyor işte.” Çocuk dediği, arkasında, arsanın girişinde duran iki zebani. “Olsun tabii, olur böyle şeyler.” Gözlerini kıstı, Tosun’a baktı. “Ama biz de burada iş yapıyoruz. Yoksa sana nasıl kiramızı öderiz.” Bileğini kavradı. “Yanlış anlaşılmasın birader. Ekmeğimizin peşindeyiz. Dikkatli olalım. Aksamasın.” Tosun’un bileğini bıraktı. Parmaklarının arasında sallanan tespihi avucunun içine kapadı.

“Biz eve geçelim,” diyebildi Tosun.

Demir kapıyı ayağıyla tutarak bana yol verdi. Yarım kat merdiven çıktık. Rutubet, inceden kedi sidiği. İşte yüksek giriş dedikleri şey. Bir omuzluk ömrü kalmış beyaza boyalı ahşap kapı, kırmızı şeffaf kapı tokmağı, tokmağın ortasında baş aşağı duran 1 rakamı. Anahtar iki defa boş döndü, üçüncüde kilidi, dördüncüde kapıyı açtı. Rutubet kokusu arttı. Tosun ışığı yakınca zemindeki tozla kaplı döküm mozaik karonun üstünde ayakkabı izleri belirdi.

Gözucuyla bana baktı Tosun. Şaşırmış gibi. Çantamı içeri bıraktı. Kapıyı kapadı. “Sen böyle göründüğüne bakma. Saray yavrusu, saray. Ayşe bugün temizleyecekti aslında senin için.”

Yukarı çıktık. Ayşe bizi kapıda karşıladı. Yüzü solgun. Karşısında beni görünce ne yapacağını bilemedi. Önce ellerini önünde bağladı, sonra açtı. Gülümsedi. Ben de gülümsedim. Hareketsiz kaldık. “Hoş geldin,” dedi. Gözleri doldu. Burnunu çekti. Uzun ince parmaklarını hatırladım. Sanki soğuk yemiş gibi hırkasının önünü kapadı.

İçeriye adımımı attım. “Lavabo neresi? Ben bir ellerimi yıkayayım,” dedim. Tuvalete girdim. Ayşe’nin karşısında ne gördüğünü merak ettim. Aynaya baktım. Yüzüm daha fazla hareket imkânı bırakmayacak kadar çökmüş. Kaşlarımın ortasındaki iz artık daha da belirgin.

Kapının arkasında Tosun, Ayşe’ye malum şeyleri fısıldıyor. Üzmememiz lazım, hatırlatacak şeylerden uzak durmalıyız falan. Ayşe de, elimde değil falan diyor. Uyduruyorum işte. Sonra bir ses geldi. Bir çığlık. Derinlerden. Suyu kapayıp dinledim. Kulağımı gidere yaklaştırdım. Ses içeriye çekilen hava gibi kayboldu. Suyu tekrar açtım. Elimi yüzümü yıkayıp tuvaletten çıktım. Karşımda duruyorlar. İkisinin ortasına girerek sarıldım. Üçümüz bir ağızdan güldük.

Sofraya oturduk. Tosun yardım etmek için kalkmaya yeltendi. Ayşe izin vermedi. “Yok yok, sen otur. Sabahtan beri bir halsizlik var üstümde. Bütün gün oturdum durdum.” Bana döndü. “Senin evi temizleyecektim sözde. Yarın ilk iş...”

“Saçmalama. Öyle bir şey yaparsan bozuşuruz,” dedim. Olmaz öyle şey, sen karışma gibi şeyler söyledik karşılıklı.

Ayşe mutfağa gitti. Tosun’a döndüm.

“Kimdi o hırbo?”

“Hangi hırbo?”

“Hangisi olacak? Kapının önünde karşılaştığımız.”

“Ha, onu mu diyorsun. Boş ver onu. Kendi kendine küçük mafyacılık oynuyor.” Suyu kafasına dikti, kana kana içti. “Geçen yıl bu zamanlar gecenin bir yarısı yandaki ahşap binada yangın çıktı. El birliğiyle zorbela söndürdük. Kiracımız bir çift vardı, onlar binayı boşalttı. Sonra birileri binayı tehlikeli diye şikâyet ediyor, belediye de gelip binayı yıkıyor. Hiçbir şeyden haberimiz yok. Sonra bir sabah bir kalktık, arsaya bunlar yerleşmiş. Otopark yapmışlar. Zarf içinde de kirasını getirdi bana, üç ekmek parası.”

“Ee, niye sahip çıkmıyorsun malına?”

“Adam sıkıntılı, görüyorsun.”

Ayşe elinde tepsiyle içeri girdi. Çorba kâselerini dağıttı.

“Sen oturmuyor musun,” diye sordum Ayşe’ye.

“Ben sonra yiyeceğim. Midem biraz kötü, üşütmüşüm galiba.”

Tosun bana döndü. “Yemekten sonra iki kadeh atarız, değil mi?”

İçmedim, vallahi ağzıma bile sürmedim. “Yoldan geldim, yorgunum, yarın akşam atarız.” Yarın mı. Yarına da bir bahane bulurum, sonraki güne de.

Lavaboya dayalı bileklerim. Üstümde ince bir atlet. Ayna biraz kararmış, sırı kalkmış. Koltuğun yanında dizili şişeler. Boş şişeler. Yine o ses geliyor giderden. Fayanslarda yankılanıyor. Niye geldim ki buraya, ne bekliyordum. Bir anlığına evet çıkmıştı ağzımdan. Tosun da bir anlığına sormuştu, ciddi değildi. Hiç de öyle davranmıyorlar ama. Ayşe’nin yüzü nasıl da düştü beni görünce. Ben de kendimi koyuverseydim. Ama nasıl böyle mutlular, ben bu haldeyken.

Sus artık ulan.

Sarılıp ağlasaydım. Zehir etseydim günlerini. Aslında günah çıkarıyorlar.

Kes ulan sesini, ağlayıp durma artık.

Benim gibi mutsuz değiller. Çok mutlu oldular. Gizlice evlendiler. Derdim davetiye değil. Gönderdiler. Sonra aradılar. İkisi de aradı. İlla gel, düğüne bekliyoruz, dediler. Niye gelmiyorsun. Niye gittin ki. Giderken niye haber vermedin. Ah salak kafam, evdeki bütün boş şişeleri toplayıp doldurmuşum çantaya.

Hava soğudu mu ne. Esiyor.

Yapmayacaktım. O koltuktan kalkmayacak, pencereden dışarı bakmayacaktım. Karşıdaki bakkal açık olmayacaktı. Bakkalın tezgâhının arkasındaki rafta dizili şarapları görmeyecektim. O zaman hiç böyle olur muydu. Kafamı vurur yatardım.

Hep o reçel yüzünden. Leyla’ya defalarca söyledim, hep o reçel yüzünden. Senin bu lanet reçel tutkun yüzünden.

“Birader, ateşin var mı,” dedi sokaktan geçen biri. Uzattım, bir de yakmak için sigara istedi, onu da uzattım. Isınmak için bir yudum istedi. Siktir git lan, bela mısın. Bakkalın yanındaki sokağa doğru yürüdüm, kaldırıma oturdum. Burası karanlık, izbe. Tam da bana göre.

Demir kapı gıcırdadı. Binadan biri çıktı. Tosun. Gecenin bu saatinde nereye gidiyor bu dombili. Karanlıkta kaldım. Sorsa ne diyeceğim ki. İçim daraldı canım, biraz hava almak istedim, derim, yok yok asıl şunu derim, oğlum siz beni buraya getirerek başınıza nasıl bir bela aldığınızın farkında mısınız. Asıl sen ne yapıyorsun bu saatte dışarıda. Karını yalnız bırakıyorsun. Ayşe yalnız mı. Onlar mutlu mu. Ben mutsuz muyum.

Demir kapıyı ittim. Merdivenleri tırmandım. Tosunların kapısının önünde duraladım. Göz deliğinin ucundaki aydınlık karardı. Ayşe mi yanaşmıştı.

Yukarı çıktım. Çatı iyi rüzgâr alıyor. Koca şişe boşalmış. Bu memleket, bu mahalle tepeden daha bir iğrenç. Tüm pisliği açıkta. Elimi bacaya dayayarak yukarıya, gökyüzüne baktım. Birkaç yıldız art arda kaydı.

Kenardaki korkuluğa yanaştım. Aşağıya baktım. Şu mafya bozuntusu da neyin nesi. Arsanın arkasında çıkma ahşaplardan yapılmış kulübenin ışığı yanıyor. Şişeyi kırıp insem aşağı, sivriyi dayasam boynuna. Bir işe yaramış olurum en azından.

Merdiven, basamaklar, kırmızı tokmak, ters duran 1 numara, ahşap kapı. Anahtarım yok. Elimle yokladım önce, sonra gerildim, iyi bir omuz attım. Kapının kanadı mı bir şeyi yamuldu. Yarın yaparım. Elimden ahşap işi gelir.

Kirli ayna.

Yine o boktan ben.

Yine o boktan ses.

Sus, ulan sus.

Küvetin giderinden mi geliyor. Eğiliyorum. Yok. Duvardan. Duvarın içinden. Yandaki boş arsadan.

“Hadi geç kalıyoruz,” dedi Tosun.

Arabaya bindik, sanayiye doğru sürdü. Bir atölyenin önünde durdu.

“Usta, işte sana bahsettiğim arkadaşım.”

Nasıl bahsetmişti acaba, iyice acındırmış mıydı. Sen bakma böyle durduğuna, işte hep o reçel yüzünden oldu ne olduysa, aslında iyi çocuktur.

“Valla açık konuşacağım,” dedi usta, “sen mimar adamsın. Biir bu işi yapabilecek misin, hadi yaptın diyelim, ikii ben seni çalıştırabilecek miyim?”

“Yapar usta, sen merak etme, en kralını yapar,” dedi Tosun.

Artık evim, işim, iki de dostum var. Her şey o kadar da kötü değil. Olamaz zaten. Olsa da ne olacaktı ki. Önünde sonunda bitecek olan bir şey ne kadar kötü olabilir.

Usta bir tulum ayarladı. Çalıştım.