Özlem Dikeçligil

Hayalet Bakıcısı

Öykü

Özlem Dikeçligil

Marmara Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde lisansını, İstanbul Üniversitesi İktisat Tarihi anabilim dalında yüksek lisansını yaptı. Osmanlı İmparatorluğu’nda Miskinler adlı tezi Kitabevi Yayınları tarafından 2017’de yayımlandı. Uzun yıllar TRT’de çalıştı, çeşitli radyo ve televizyon programlarında metin yazarlığı yaptı. Öykü ve yazıları Notos, Oggito gibi basılı ve dijital dergilerde yayımlandı. İstanbul’da yaşıyor, evli ve bir kız çocuğu annesi.

Künye

Notos Kitap 215

Edebiyat 090

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2023

Birinci Basım Eylül 2023

Birinci Sürüm Eylül 2023

ISBN 978-625-6469-04-4

ISBN (e-kitap) 978-625-6469-07-5

Sertifika 52101

Editör

Mehmet Zeytin

Son Okuma ve Teknik Hazırlık

Tila Sadeki

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Özlem Dikeçligil

Künye

İçindekiler

Küçük Bir Tören

Hayalet Bakıcısı

Banyo Günü

Farecik

Erindel Ülkesi

Zigotlarımız

Bahtiyar Bir Kadın

Tapşini

Güneş Sistemim

Cennete Düşen Son Kar Tanesi

Küçük Bir Tören

Sekiz ay sonra aradı. Yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı karanlık bir kasım gününde. Doğum gününde. Arada açıp aramalarına bakıyorum. Günde üç beş kere. Bazen on, yirmi kere. Daha çok baktığım da oluyor. Sonuçta kimseye bir zararı yok.

“Alo,” der demez, “Ne yapıyorsun?” dedi. Sanki daha dün konuşmuşuz gibi. Ben de daha dün konuşmuşuz gibi, “Hiç, öyle oturuyorum,” dedim. Kırgındım. Özlemiştim. “İyi,” dedi. Sonra geleceğimden hiç kuşku duymadan, “Sizin sokağın köşesindeki Manitu Kafe’deyim, şu turuncu tenteli olanda,” deyip kapadı.

Dizleri çıkmış eşofman altımı, kol altları sökük eski hırkamı çıkarıp üzerime daha düzgün bir şeyler geçirebilirdim ama yapmadım. Zaman kaybetmek istemedim. Saçlarımı ellerimle düzelttim, dilimle dişlerimin üzerini temizledim, üzerime paltomu giyip çıktım. Kafe yağmur buharının içinde kaybolmuş gibiydi. Bütün camları gri bir sisle örtülüydü. Ama ben yine de onun en arka masada oturduğunu gördüm. Saçlarını kestirdiğini, beyazlarının artmış olduğunu, çok zayıfladığını, masanın üzerine koyduğu ellerinin titrediğini de. Beni görünce ayağa kalktı, kollarını açtı ve sarılmamı bekledi. Sımsıkı sarıldım.

Karşısına oturdum. Bir süre hiç konuşmadık. Birbirimizi seyrettik. Sonra ben, “Doğum günün kutlu olsun, iyi ki doğmuşsun,” dedim. Bir sürü güzel şey söyleyebilirdim. Aradıktan kafeye gelene kadar yığınla şey düşünmüş ama kuracağım hiçbir cümlenin gücüne güvenememiştim. Ellerimi tutup avuçiçlerimden öptü, “Sahiden mi,” diye sordu. Yüzünün bütün halleri içinde en sevdiğim haliyle. “Evet,” dedim ben de, “iyi ki doğmuşsun.” Sesim biraz çatladı. Genzimden burun köküme doğru tuzlu bir sızı yürüdü. Kendimi tuttum.

O ânın nereye gideceği belirsiz savruk akışına izin vermedi. Önce garsona işaret etti, sonra bana dönüp, “Ne istersin, ne yiyip içelim,” dedi. Ellerini ceplerinin üzerine pat pat vurup, “Sağlamım merak etme,” deyip güldü. Daha önce belleğimde olan gülüşlerinden biri değildi. İçinde yabancısı olduğum bir şey daha vardı. Sevdiğim yemeğe biri taze kişniş koymuş gibiydi, dilimde sabun çiğnemişim gibi yabancı, irkiltici bir tat. Gözleri gene kısılmış, kenardaki kırışıklar bir yelpaze gibi sakallarının üzerine kadar açılmış, başını hep olduğu gibi gene sola yatırmıştı ama farklıydı.

Gazetedeki resminde de o gülüşün aynısı vardı. Limanından ayrılırken güvertede toplu halde çekilmiş bir fotoğraftan kırpılmış. Son fotoğrafı. Arkadaşlarından birinin ifadesiymiş. Resmin altında iki satırlık italik bir yazı. Zaten hepsi toplam on bir satırlık bir haber. Üçüncü sayfada sol alt köşede. İnsan gözünün sayfanın sağ tarafındakileri daha çabuk gördüğüyle ilgili bir yazı okumuştum. Görsel hafızada da sağdaki bilgileri saklama eğilimi varmış. Ama ben ilk sola baktım. Denizcilik şirketinin kısacık bir açıklaması. Sayfanın solunda olsa bile insan bunu nasıl unutur?

Kafede bana temiz olmak için önce geçmişini temize çekmesi gerektiğini söylüyor. Elleri masanın altında. Kahve içmek için yukarıya aldığında yaprak gibi titriyorlar. “Ama,” diyor, “önce seninle olanı.” “Tamam,” diyorum ben de. Ne dese tamam derim. “Nasıl olacak? Ne yapacağız?” Kahve bardağını ancak iki eliyle tutup dökmeden içebiliyor.

İki yıl önce her şeyimizi dağıttık. Surların arkasına gizlenmiş, geceleri önündeki harabelerde kimsesizlerin uyuduğu eve bir pazar sabahı kamyon geldi. Aylardan nisandı. Her şeyi ona yükledik. Bir depo ayarlamış. Omuzumda çantamla çıkıp babamın yanına döndüm. Sonra babam odasında nasırlarını kesip bulmacasını çözerken ben camdan sokağı seyrederek bizi düşündüm.

Bir törpü, biri ince uçlu küçük, öbürü neredeyse bahçe makası gibi büyük iki makas, bir kâğıt parçasına dikkatlice sarılmış jilet, tentürdiyot, sargı bezi, sarı merhem. Posta gazetesi bulmacaları, iyi açılmış bir kurşunkalem, silince iz bırakmayan, gazeteyi yırtmayan yumuşak bir silgi, yakın gözlüğü, kül tablası, sigara, çakmak. Çakmak birden fazla. Çünkü bazen mutfakta, ceplerinden birinde falan unutabiliyor. Bir de hep açık olan Halk TV. Babamın hayatı bu kadardı. Benimki bu kadar bile değildi. Camın önünde sigaranın birini yakıp öbürünü söndürerek sadece sokağı seyrettim. Bazen ayaklarımda benim de kesecek nasırlarım olsun istedim. Oyalanırdım. Yapacak bir şeyim olurdu.

O kış annem ölmüştü. Ölmesi uzun sürmüştü. İçimde sıkışmış, nasıl çıkaracağımı bilemediğim bir keder vardı. Ben yokmuş gibi yapıyordum. Tehlikeli bir zamandı. Teyzemlerin yazlığında plaj büfesindeki dondurma kuyruğundaydım. Kulağıma doğru eğilip, “Az evvel delinin biri duvara soda şişesi fırlattı,” dedi. Dediğini duydum ama bana söylediğini anlamadım. Bu sefer yanıma geçip konuşmaya devam etti, “Karamelli bitmiş diye hem de,” dedi. Sıranın yanındaki alanı işaret etti, “Bak yeşil yeşil parlıyorlar, görüyor musun,” diye sordu. Tek görebildiğim sağa sola saçılmış havlular, şemsiyelerin üzerinden kuma düşmüş mayolarla çocukların kazdığı köstebek yuvalarına benzeyen küçük çukurlardı. Bazısının sağında solunda unutulmuş rengârenk kovalar, kürekler. Kırık cama benzeyen bir şey yoktu ortada. Sonra başıyla çıplak ayaklarımı işaret etti, gözlerini iyice açarak, “Çok fena batabilir ayağına,” dedi. Güldü. Şefkatli biri gibi güldü, çok şefkatli. Üzmeyecek biri gibi.

Mesafeli olmaya çalışarak, “Teşekkürler, dikkat ederim,” dedim. Cümlem daha bitmeden terliklerini çıkarıp ayaklarımın yanına koydu. Birinin topuk kısmı ucundan yarımay biçiminde kopmuş, siyah plastikten kocaman, eski terlikler. Üzerlerindeki bantta yarısı silinmiş beyaz baskıyla Armani yazılı.

Nasıl olduğunu anlamadan bileklerimden nazikçe tutarak terlikleri ayağıma geçirdi. “Ben nerelere sıçradığını gördüğüm için çıplak ayakla kalmamda bir sakınca yok,” dedi. O kadar çabuk oldu ki sadece, “Teşekkürler,” diyebildim. Öyle başladı. Hiç bitmeyecek gibiydi. Bir ölümden doğmuş yepyeni bir hayattı.

“Bir tören yapmamız lazım, daha doğrusu benim kendimi affetmem için şart,” dedi. “Küçük bir tören.” Masanın altında bacaklarını sallamaya başlamıştı. Fincanlar, kül tablası, sigaralarımızın dumanı, hepsi elleriyle, bacaklarıyla beraber sallanıyordu. Birazdan yanımdan kalkıp kısa süreliğine ayrılması gerekecekti. Hep öyle olmuştu. Uzun dakikalar süren kısa kayboluşlar.

“Neredeydin?”

“Hiç.”

Artık nereye, ne için gittiğini biliyorum. Burada yapmaz ama. Küçük bir tuvalet. Ortak. Tezgâhın yanında. Kapısı doğrudan masalara açılıyor. Bakmıştır önceden. İlerideki benzin istasyonunun tuvaleti belki. Üç yüz metre ilerideki. Bu yağmurda şemsiyesiz. Olsun. Yapması gerekiyor. Yoksunluğu bir saate inmiş neredeyse. Saatine baktı demin. Huzursuzlandı. “Bekleyebilir misin biraz,” dedi. Beklerim. Daha önce de çok bekledim. “Tamam o zaman çok sürmez,” dedi. Elleri cebinde, yağmurun altında benzin istasyonuna doğru gidiyor.

“Nereye gitmiştin,” dedi babam. Gittiğimi duymadı. “Sana gazete almaya çıkmıştım,” dedim. Üzülmesin diye. Daha doğrusu üzüldüğümü anlamasın diye. “Gazete nerede peki,” dedi ellerime bakarak. İki yana açıp, “Unuttum,” dedim.

Bir saatten fazla bekledim gelmedi. Defalarca aradım. Hepsinde kapsama alanı dışında çıktı. Benzin istasyonuna gittim. Tuvaletlerin orada avazım çıktığı kadar, “Volkan,” diye bağırdım. Erkekler tuvaletinin kapılarını yumrukladım. Biri zaten boştu. Öbüründe şişman bir adam vardı. Sırtını duvara yaslayıp göbeğini çekebildiği kadar içine çekip bana değmemeye, benimle göz göze gelmemeye çalışarak çıktı içerden. Tehlikeli bir deliymişim gibi. Gene de o çıkınca arkasından tuvalete baktım. Kadınlar tuvaletine de. Mescide bile.

Ne töreni yapmamız gerekiyordu?

Ben çilekli aldım, o karpuzlu. İkimiz de ikişer top. O ödedi. Terlikler ayağıma çok büyüktü, kumda yürümek zor oluyordu. Havlumun durduğu yeri işaret ettim, “Yakın zaten, artık çıkarabilirim,” dedim. O da, “Yerine gidelim öyle, camlar buralara kadar sıçramış olabilir,” dedi. Dirseğimden tutarak yürümeme yardım etti. Bazen de omuzumdan. Sonra havlumun olduğu yere gittik. Birlikte dondurmalarımızı yedik. Yanıma oturdu. Kalkmadı. O yaz ve sonbahar. Sonra kışın Samatya’daki o evi tuttu. Terk edilmiş bir kuş yuvası gibi duran eski bir apartmanın dördüncü katını.

Ev sahanlıkla birleşmiş küf kokan bir salon, aydınlığa bakan ince uzun bir oda ile küçük bir balkondan oluşuyordu. Banyo ve mutfak fayanslarının çoğu dökülmüştü. Kalan üç dört fayanstan mutfağınkinin bej üzerine kırmızı çiçekli, banyonunkinin de açık mavi olduğu anlaşılıyordu. Bütün eşyalarımız ikinci eldi. Yatağımız biraz genişçe bir çekyattı. İki kişilik bile değildi. Çünkü ben o kadar âşık ve o kadar uyumluydum ki yok gibiydim. Uzun seferlere gittiğinde üç ay kadar ayrı kaldığımız olurdu ama o zaman da onunla sefere çıkmış olurdum. Apartman boşluğundan gelen güvercin seslerini dinleyerek bütün gün o çekyatta uyur, rüyamda hep batan gemiler görür, uyanınca sigara içer, sonra yeniden uyurdum. Ne okul ne dersler umurumdaydı. Onun sevgilisi olmaktan başka bir şey istemiyordum.

Döndüğünde beni çok özlemiş olurdu. Ne kadar da zayıflamıştım. O yokken hiç yemek yemiyor muydum? Akşama bana gemici yahnisi yapacaktı. Yanında da tereyağlı pilav, mercimek çorbası. Ya da balkonda mangal, gâvur dağı salatasıyla. İster miydim? Uzo da vardı, Gürcü şarabı da. Belki kıymalı puf böreği, revani, fırında köfte patates. O an artık aklına hangisi gelirse. Sonra tek kişilik çekyatımızda bana sarılır, nasıl her şeyin düzeleceğini, beni ne kadar çok sevdiğini, seferdeyken şahane planlar yaptığını, çok önemli kararlar aldığını, kesinlikle bırakacağını söylerdi. Süper bir hayatımız olacaktı. Hatta şu an bu hayatın ilk dakikalarıydı.

İnanmamak için neden daha çoktu. Yine de ben inanmayı seçerdim. Hem de her seferinde. Ama ya akşam ya da eğer şanslıysam ertesi gün ortadan kaybolurdu. Çünkü yemek yapması için malzeme alması gerekiyordu. Acarlar Market’teki sebzeler hep daha tazeydi. O da eve biraz uzaktı. Dönüşte de fırından pizza için hamur alacaktı. Parmaklarımı yiyecektim, o da beni yiyecekti. Ham hum yutacaktı beni.

Bazen iki, üç gün gelmezdi. Mutfağa para bırakmış olurdu. Başucumda, yemek masasında ya da mutfak tezgâhının üzerinde mutlaka bir hediye. Hiç görmediğim uzak ülkelerden. Camdan turuncu bir kuş, mavi bir yel değirmeni, fildişinden küçük bir kaleydoskop, yeşim taşından bir çift küpe, melek resimleriyle bezeli bir ikona. En son Mısır’dan eski bir gözyaşı şişesi getirmişti. Bir antikacıdan almış. Ağzından boynuna doğru inen küçük bir kırık. Mavi yeşil dalgalı buğulu bir camdan. Satan adam, “Eski sahibi içine o kadar çok gözyaşı akıtmış ki sonunda şişenin camını çatlatmış,” demiş. Bunu söyledikten sonra güldü, “Dünyanın her yerinde en palavracı insanlar antikacılardır,” dedi. Oysa ben çoktan inanmıştım. Bir noktadan incecik başlıyor, sonra şişenin göğsünü bir ağ gibi sarıyordu. Tıpkı kalp kırıklığına benziyordu.

Bir tane fasulye, bir kibrit kutusu ve ruhu için bir kuştüyü. Tören için başka bir şeye ihtiyacımız yoktu. Sadece onun temizlenmesine, kendini affetmesine yardım etmek için değil, benim için de bu töreni yapmalıydık. Ona bir isim verecek ve uğurlayacaktık. Veda edebilmek yeniden başlamanın tek yoluydu. Bir yerde okumuş, kafasına yatmıştı. Benim yatmamıştı ama, “Peki yapalım,” dedim. Kurtulmasına yarayacaksa niçin yapmayalım.

Eski evimizin orada bekleyecekti beni. Ortadan kaybolduğu o yağmurlu kasım gününden dört ay sonra arayıp bunları söyledi. Her zaman olduğu gibi kayıtlı olmayan başka bir numaradan aradı. “Aradığınız numara kullanılmamaktadır.” Bu kayıt sesi onunla bütün ilişkimizin özetiydi.

O evdeki ikinci kışımızdı. Bir buçuk aylık kısa bir sefere çıkmıştı. Yılbaşından iki gün önce dönecekti. Hamburg’dan aradığında söyledim. “Bana bir hediye bırakmışsın,” dedim. Anlamadı. Kafası iyiydi. Bir şeyler söylemeye çalıştı. Dura dura doğru kelimeleri bulmaya çalışarak konuşuyordu. Arada zar zor sabrettiğim uzun boşluklar bırakıyordu. Alakasız şeyler anlatıyordu. İkinci zabitle kavga ettiklerini, onu “keş” diye kaptana şikâyet ettiğini ama hepsinin çarkına okuyacağını, uykularının çok kötü olduğunu falan. Dönünce bu sayfayı tamamen kapayıp başka biri olacağına inanmamı istiyordu. Buna inanıyor muydum? Bozuk plak gibi defalarca soruyordu. “Bana inanıyor musun? Bana inanıyor musun?” “Evet,” dedim, “inanıyorum. Belki senden bile çok, yapanlar var.” “O kadar temiz olacağım ki anadan doğmuş kadar saf, herkes de bunu görecek,” diyordu. Kopuk kopuk konuşuyor, telefonun kesildiğini zannettirecek kadar uzun süre sessiz kalıyordu. Nefes sesi bile duymuyordum. Belki de arada zaman algısını kaybediyordu. Sonra canlanıp ne dediğimi umursamadan yeni hayallerinden söz ediyordu. O yokken babama rahat rahat gidebileyim diye bana araba alacağından, güneş gören rutubetsiz bir eve taşınacağımızdan. İçimden bir ses bunların hiçbir zaman olamayacağını söylese bile bizimle ilgili hayal kurmasını seviyordum. Sonra bunları bana uzaklardan bir masal gibi anlatmasını. Bildiğim bütün masalların mutlu sonla bitmesini.

Kapayacağımız zaman tekrar ettim. Bu sefer kafasının dumanını dağıtacak kadar açık, “Hamileyim,” dedim. Bir şeyler söylemeye çalıştı, “Vay anasını, hadi be, hadi be, acayip işler bunlar,” gibi saçma şeyler. Sonra sustu. “Ne söylediğimi anladın mı,” dedim. Bu sefer sadece sigarasını içişini duyuyordum, dumanı içine çekişini, sonra üfleyişini. Dört, belki beş kez. “Orada mısın,” diye sordum. Neden sonra konuştu. “Ben gelene kadar doğurmazsın değil mi.” Kendimi tutamayıp gülmeye başladım, “Ne doğurması ya, o daha minicik bir fasulye,” dedim.

Hamburg’dan döndüğünde gözlerinin altı daha siyahtı. Ellerinin üzerindeki yaraları saklamak için bant yapıştırmaya başlamıştı. Yılbaşı akşamı başını karnıma dayayarak ona biraz zaman tanımamı istedi. Sonra belki benim yumuşaklığımdan, ona olan zaafımdan güç alarak eli artırdı. Benimle birlikte olduğunda, yani bu eve, benim yanıma döndüğünde acılarının daha da arttığından söz etti. Acayip bir sorumluluk duygusunun onu aşağı doğru çektiğini anlatmaya çalıştı. Bir tür yalvarmaya benziyordu. Çekyatın yanına yere oturmuş, ayaklarıma kapanmıştı. Gücünün yetmeyeceği şeylere onu zorluyordum. Bana bunu anlatmaya çalışıyor ama aslında kendi şeytanlarıyla boğuşuyordu. Bizden değil sürekli kendinden söz ediyordu. Olamayışlarından.

Arkasında bıraktığı ve artık tamamen kaybettiğine inandığı güzel hayat içinde o olmadan devam edecekti. Kayıp bir adamdı. Bunu göremiyor muydum? Ona böyle mi yardım edecektim? Sonunda kalkıp yanıma oturdu, ağlayarak, “Yapamam,” dedi. Yapabiliriz, yapabilirsin, dememim hiçbir faydası olmayacaktı. İçindeki karanlığa bakmanın, kendine acımanın tadını almıştı. Vazgeçmeye niyeti yoktu. Cevap vermedim. Başımı önüme eğip bundan sonrasını düşündüm. Onunla beni. Önümüzdeki yolu. Ertesi gün randevu aldım.

Telefonda dediği gibi saat tam üçte Samatya’da eski evimizin önüne gittim. Güneşli ama çok soğuk bir mart günüydü. Apartmanın biraz ilerisindeki okulun bahçe demirlerine yaslanmış bekliyordu. Durduğu yerin arkasında, bahçede erkenci bir erik ağacı vardı. Beyaz çiçekleri başının üstünde asılı kalmış bir bulut gibi duruyordu. Onun bir parçasıymış gibi. Sarıldım, daha da zayıflamıştı. Kollarımın arasında gövdesinden çok paltosunun kumaşını hissettim. Durgundu. “Nasılsın,” dedim. Paltonun cebindeki ellerini iki yana doğru açıp, “Gördüğün gibi,” dedi. Gördüğüm şey içimi burktu.

Elimden tutarak apartmanın arka sokağına doğru götürdü. Bakkalının yanındaki sac doğrama kapıyı iterek inşaat molozlarının döküldüğü hafriyat alanına girdik. Parmağıyla apartman boşluğunu gösterdi. Daire arkada kaldığı için buradan sadece odanın baktığı aydınlığı görebilecektik. “Bak,” dedi, “bizim evimize bordo perdeler asmışlar.” Üst üste dökülerek küçük bir tepe haline gelmiş kırık tuğlaların, karoların, içlerinden demirler fışkırmış beton parçalarının üzerine çıkarak şimdi bordo perdelerin asılı olduğu odayı görmeye çalıştım. Orada eskiden Fatih pazarından aldığım çiçekli basmadan perdeler asılıydı.

Büyük bir ciddiyetle cebinden bir kibrit kutusu çıkardı. Açıp içindeki fasulyeyi avucuma koydu. Sonra iki elini ellerimin üzerine bir çadır gibi kapadı. “Ne koymak isterdin adını,” dedi. Hiç düşünmemiştim. Düşünecek kadar zamanım olmamıştı. Topu ona attım, “Sen ne koymak isterdin peki,” dedim. “Kız da olsa oğlan da olsa Deniz koymak isterdim,” dedi. Yere oturduk. Hurdalığın moloz kaplı zemininde parmağıyla minik bir çukur açıp fasulyeyi gerçek bir fetüsmüş gibi itinayla yerleştirdi. Sonra üzerini tuğla ve fayans kırıklarıyla örttü. İkimizden de onu affetmemizi istedi. Bana da elime tutuşturduğu bir kuştüyünü başucuna dikmemi söyledi. Galiba bir kumru tüyüydü. İnce, açık kahverengi, ucu beyaz. Dediğini yaptım. Ama hafifçe esen ilk rüzgârda uçabilsin diye çok derine saplamadım. “Güle güle Deniz, yolun açık olsun,” dedi. Sonra benim de söylememi istedi. Sırf kendini daha iyi hissetsin diye ben de söyledim.

Gerçek bir mezarın başındaymışız gibi orada öyle sessizce durduk. Elini omuzuma atmış, gövdemi kendisininkine yaslamıştı. Başımı göğsüne doğru kaydırdım. Kalbinin atışını dinledim. Acelesi varmış gibi hızlıydı. “Filizlendiği yere bıraktık,” dedi. Diyecek bir şey bulamadım. Kalp atışlarını dinleyip apartman boşluğunu seyrettim. Bir güvercin uçup bizim katın hizasına kondu. Biri bir şey silkeledi. Sarı bir kumaş apartman boşluğunda çırpındı. Hareketinden dört beş tane güvercin havalanıp başımızın üzerinden geçti. Biri öbürlerinden ayrılıp bakkalın saçağına kondu. Ötekiler kestane ağacına doğru uçtu. Dudaklarımdan uzun uzun öpüp, “Çok üzgünüm,” dedi. Sanırım ağlamıştı çünkü yanaklarım ıslandı. Hafriyat alanının caddeye bakan köşesinde, epey ileride yerde bir şeyler arayan, aradıklarını bulduklarında torbalarına atan iki çocuk vardı. Bizi görmediler. Galiba demir parçaları topluyorlardı. Bizim mezarımız fayans kırıklarının içindeydi. Onlar kimsenin işine yaramazdı.

Ertesi gün İspanya’ya uçacak, gemiye oradan binecekti. Sefer başlangıç noktası orasıydı. Akşam saat yedide balkona çıkarsam belki uçağı görebilirdim. Sabiha Gökçen’den kalkanların rotası bizim evin üzerinden geçiyordu. Cam kenarından alıp bana el sallayacaktı. Sonra dönünce her şeye yeniden başlayacaktık. Yeni doğmuş bir bebek gibi. Bütün söylediklerine ağlayarak inandım.

Akşam saat yedi dolayında geçen uçakların hepsine balkondan el salladım. Birinin arka ışıkları daha kırmızı, daha parlak göründü gözüme. Kesin bundadır dedim. İki elimle öpücük gönderdim. Sonra daha alçaktan geçene, sonra Jüpiter’in yanından geçiyormuş gibi görünene. Kuyruk altında mavi ışıkları yanıp sönene, öbürlerinden daha kavisli bir iz bırakana. Uçak belki rötarlı kalkmıştır diye gece yarsına kadar her birine. Hangisindeydi?

“Karina Denizcilik işletmesine bağlı bulunan Nova II gemisinde üçüncü makinist olarak çalışan Volkan A.’nın 09.05.2022 tarihinde sabah dokuz buçuk itibariyle kayıp olduğu bilgisine ulaşılmıştır. Son görüldüğü saat olan 00:30 mevkiine kadar aynı rota üzerinden geriye dönüş yapılarak arama kurtarma çalışmaları başlatılmıştır. Bayrak ülkesi Liberya acil kodlu MOB bildiriminde bulunmuştur. Mevzuatta yetmiş iki saat olarak öngörülen operasyon doksan üç saate çıkarılmasına rağmen maalesef sonuç alınamamıştır. Karina Denizcilik olarak olayın tespit ânından itibaren olağanüstü bir çabayla yürüttüğümüz arama kurtarma faaliyetinin umduğumuz gibi neticelenmemesinden dolayı büyük üzüntü duyduğumuzu kamuoyunun bilgisine sunarız.”

Kim böyle bir şey olacağını tahmin edebilirdi ki? Ben edebilirdim. Ama işaret okumayı hiç beceremem. Yol işaretlerini bile okuyamam ben. Nerede çıkmaz sokak var, dönülmez işareti var, hep o sokaklara saparım.

Küçük bir tören daha yapmak için acele etmiyorum. Arada açıp aramalarına bakıyorum. Günde üç beş kere. Bazen on, yirmi kere. Daha çok baktığım da oluyor. Sonuçta kimseye bir zararı yok. Belki gene hiç ummadığım bir anda arar, Sizin sokağın köşesindeki kafedeyim, der.

İnsanın aklına geceleri böyle şeyler gelebiliyor ve aynı rota üzerinden kaybolma ânına kadar geri gidildiğinde arananın bulunduğu olabiliyor. Çok uzun zaman geçmiş olsa bile böyle şeyler insanın aklına hep geceleri geliyor.

Hayalet Bakıcısı

“İstiklal’de Reha’yı gördüm. Oydu demem mantıksız kaçacak farkındayım ama oydu. Üzerinde Reha üniforması dediğimiz bej rengi, beli büzgülü trençkotu, bol paça kot pantolonu, ayağında da kırmızı basketbolcu Converse’leri vardı. O Converse’lerin geldiği zamanı hatırlıyor musun?”

Soruyu soruyor ama cevabını beklemiyordu. Gene karşılıklı oturup otuz yıl önceki tek bir günü temize çekmeye çalışacaktık. Defalarca denemiştik. Artık usanmıştım. Hep yaptığım gibi bıkkın, ruhsuz dinlemeye devam ettim.

“Amcası ya da dayısıydı, gümrük işi yapıyordu, o getirtmişti. Kirlenecek, eskiyecek diye ödü kopardı. Sen sizin o evde içki dökmüştün üzerine dans ederken.”

“O evde” ve “o” derken eliyle hep aynı hareketi yapıyordu. Sanki gözlerinin önüne bir saç telinin gölgesi düşüyormuş da parmaklarının ucuyla o hayali saç telini arıyormuş gibi. Oysa saçları hep olduğu gibi metal bir çubukla tepesinde toplanmıştı. “O ev”i ve “o”nu aramaktan usanmayacaktı.

“Küsmüştü sana. Öyle kalmış aklımda. Neyse işte. Ben Hazza Pulo Pasajı’ndan çıkmıştım ki caddede tam çaprazımda durduğunu gördüm. Yüzü bana dönüktü. Başka birini ona benzetemeyeceğim kadar net bir açıydı. Neredeyse karşımdaydı, öyle canlandır gözünün önünde, şöyle gibi.” Çaprazında kalan bulaşık makinesi tarafını işaret ediyordu. Kapağı sararmış, kenarları paslanmış bir Leydi 170.

“Birini ya da bir şeyi bekler gibiydi. Etrafıyla hiç ilgisi yoktu. Yağmur çiseliyordu. Yüzünde çok üzgün bir ifade vardı. O ifadesini bilirsin, içimiz akardı hani, böyle göğsüne yatırıp bebek gibi pışpışlayarak sallamak isterdin. İşte aynı o ifadeyle AKM tarafına doğru kestiremediğim bir noktaya bakıyordu. Ne hissettiğimi düşünebiliyor musun? Kalbimin gümbürtüsü caddenin bütün uğultusunu bastırdı. Bütün vücudum bir kalp olmuş da atıyormuş gibi. Bu anlattığım hepi topu on saniye sürmemiştir ama. Sonra aniden beklediği şey olmuş ya da bir işaret almış gibi baktığı yöne doğru kararlı, hızlı adımlarla yürümeye başladı. O başı önde, kamburunu çıkarıp hafif yaylanarak yürüyüşü var ya, işte o yürüyüşle kalabalığın arasına karıştı.”

Sağ elimin dış tarafındaki kabuğu kopmak üzere olan yara izine baktım. Yüzünü duvara doğru çevirip altındaki büyük naylonu üzerindeki kokulu, ıslak yığınla beraber çekmeye çalışırken çırpınmaya, çığlık atmaya başlamıştı. Ayağımla arkamdaki koltuktan destek alarak gövdesini kaldırmaya çalıştım. Alt bezi sızdırmış, bir deri bir kemik kalmış kalçaları dışkıya bulanıp naylona yapışmıştı. Islak mendille iyice silip yeni bezini takınca anlamsız bağırmaları kesildi. Temiz çarşafları serip hep olduğu gibi sırtüstü yatar pozisyona getirdiğimde kan ter içinde kaldım. Nihayet sakinleşmiş gibiydi. Kafasının altına yastığı koyarken göz göze geldik. Arkası boşluktu, içerdeki gitmişti. Pikesini çenesinin altına çekerken aniden nerden bulduğunu anlamadığım bir kuvvetle elimi tutup hayvani bir güçle ısırdı. Hayatta kalması etimden koparacağı parçaya bağlıymış gibi dişlerini daha derine gömmeye çalıştı. Elimi kurtarmak için öbür elimle boynuna olanca gücümle bastırıp yanağına tokat attım. Yüzüme tükürmek istedi ama tükürüğü çenesinin ucundan damlayamayacak kadar güçsüz bir salya olarak kaldı. O salyayı çenesinin ucundan silmedim. Bıraktım öyle uyusun.

Kabuğu koparıp pembe şeffaf yeri hafifçe emdim.

Bir an sustu. Bir şeyler söylememi bekledi. Yaramı tekrar emdim, kaşınan yerlerini dişlerimle ezdim. İncecik sızladı.

“Dinliyorsun değil mi?” dedi.

“Evet devam et sen, kabuk sağa sola takılıyordu da,” dedim.

Bir an önce zırvalarını kesip defolup gitmesini istiyordum aslında. Mutfak bu saatlerde açık pencerelere rağmen cehennem gibi sıcak oluyordu ve sesindeki acı canımı yakıyordu. Gözlerini arkamdaki duvar çatlağına dikerek ateşten sayıklarmış gibi anlatmaya devam etti.

“Arkasından nefes nefese adını bağırarak koştum. Yağmur şiddetini artırmıştı. Caddedeki şemsiye denizinin arasında gözden kaçırmamaya gayret ederek peşinden gittim. Aramızdaki mesafe belki on, on beş metre kadardı.” Durdu, annemin yattığı salona doğru uzattı başını, sonra o mesafenin yeterli olmadığını düşünmüş olacak ki ayağa kalkıp mutfak kapısının önünden koridora doğru baktı. “Şu dip oda var ya, belki de ancak o kadardı aramızdaki mesafe,” dedi. Yerine oturduğunda heyecandan yüzünün terlediğini fark ettim. Ter gözlerinin altında ince bir su yolu yapmış. İçime dokundu. Kalkıp sımsıkı kucaklamak istedim. Ama yapmadım. Onun yerine, “Tamam anladık, sadede gel,” dedim. Kabalığıma, nobranlığıma alışkındı. Aldırmadı. Aynı heyecanla devam etti.

“Aklıma fotoğrafını çekmek geldi. Sana göstermek için. Cep telefonumu çıkardım, elim ıslak olduğu için telefonu açamadım. Şifreyi girdim, parmağımı bastım ama açılmadı. Uğraşırken kaçıracağım aklıma gelince bir yerde vazgeçtim. Kalabalığın içinde, görüş mesafemdeydi. Elinde şemsiye falan yoktu. Hızlı, açık adımlarla sanki kayar gibi yürüyordu. Yağmurdan kaçma telaşına düşmüş insan kalabalığını elimle, omuzumla açarak ilerledim. Roman çocukların saçak altına sığınıp müzik yapmaya devam ettiği Meşrutiyet Caddesi’nin köşesinde gözden kaybettim. Buhar olup uçtu sanki. Caddeyi o yağmurda baştan sona bir kez daha yürüdüm. Yoktu. Rüya gibiydi ama değildi. Sonra işte seni aradım. Açmadın.”

Aradığında anneme kahvaltısını yaptırıyordum. Beş bebe bisküvisini, biraz peynir, birkaç damla reçel ve bir tatlı kaşığı Atarax’ı çayın içinde ezerek yaptığım bu bulamacı yedirmek altını temizlemekten bile daha zordu. Elini mamanın içine sokmaya, ağzındakileri püskürtmeye ya da üstünü başını korumak için göğsüne serdiğim çöp poşetini yırtmaya çalışır, ellerime vurur. İki elim de dolu olduğu için müdahale etmem zaman alır, saç diplerime kadar bu yapış yapış, cıvık bulamaca batarım.

Ama işim olmasaydı da açmazdım belki. Çünkü Sedef aradığında telefonu açmamak sık yaptığım şey. Çoğunlukla canım onunla konuşmak istemez. Yedi sekiz kere çaldırır, sonra kapatır. Çok sık aramaz zaten. Ayda bir, bilemedin iki. Arayan hep o olur ve hayatlarımızda genellikle o günden başka anlatılacak pek bir şey olmaz. Bunu açık açık konuşmayız ama her neden bahsedersek bahsedelim aslında tek bir günden bahsederiz.

Ona inanmam için yalvarır gibi bakıyordu. Bu beklenti içimi daha da sıktı. Sırf canını yakmak, kafasının ne kadar gidik olduğunu yüzüne vurmak için, “İlaçlarını düzenli alıyor musun sen,” dedim. Hiç umursamadı, sandalyenin koluna astığı kocaman çantasının içini eliyle karıştırmaya başladı. Aradığı şeyi bulamayınca çantanın içinden eline gelen ıvır zıvırı aramızdaki mutfak masasının üzerine çıkarmaya başladı. Bir katlanır şemsiye, el kremi, ağzı düğümlü küçük bir poşetin içinde bir avuç leblebi, astım fısfısı, kapağı olmayan çilekli dudak parlatıcısı, kutusu yırtılmış Minoset ve nihayet dört beş tanesi içilmiş bir paket Winston Slim Blue. İçinden bir tane çıkarırken, “Aslında iyi ki açmadın, çünkü ağlamaktan konuşamayabilirdim,” dedi.

“Sigaraya mı başladın sen tekrar,” dedim.

“İşte sen açmayınca başlamış oldum, bir şeyin ya da birinin beni merkezime çekmesi gerekiyordu,” dedi.

Daha önceleri hiç yapmadığı bir şeyi yapmış, yaklaşık kırk dakika sonra, öğlen on iki gibi yeniden aramıştı. Mutfakta Ponçik’le beraber kahve içiyorduk. “Annecik annecik,” diyerek gagasını kulağıma sürtüyor, salonda fır döndükten sonra tekrar heyecanla omuzuma konuyordu. Oturduğum yerden salondaki uçuşunu görüyordum. Günün bu saatlerinde tam annemin yatağının üzerinde asılı duran güneş konisinin içine girer, tavana kadar helezonlar çizerek uçar. En tepedeki güneş tacının içinde bir an için kaybolur, sonra yeşil sırt tüyleri bütün o ışığı son damlasına kadar emmiş gibi parıldayarak omzumun üzerindeki yerine konar. İpli kuklaları konuşturdukları sese benzer cırtlak bir tonla, “Annecik annecik,” demesini, dilimin ucunda tuttuğum çekirdeği gagasıyla usulcacık alışını, ışığın içinde kaybolup sonra bir masal kuşu gibi daha parlak doğmasını seviyorum. Hayatımdaki tek güzel şey. Ponçik’i seyrederken günün devamını daha kolay geçirmek için hayattan biraz neşe tırtıklarım. Elbette onun payını da ayıracaktım.

Hemen değil ama dördüncü çalışta açtım. O yumuşak sesiyle, “Alo,” dedi, yutkundu ve, “onu gördüm,” dedi. Sesinde daha önceleri rastlamadığım bir şey vardı. Sustum. Ne olabileceğini anlamaya çalıştım. Aramızdaki geniş boşluktan gelip geçen insanların sesleri, telaşlı yürüyüşleri, araba kornaları aktı. Bir yerde Hilti’ye benzer bir şey çalıştı, bir martı keskin bir çığlık attı, çocuğun biri dondurma istedi, sert, ağır bir şey yerde sürüklendi.

Telefonu kulağıma iyice yaklaştırıp sesini açtım. Şimdi sokağın gürültüsü içinde kaybolan astımlı boğuk öksürüğünü ve hızlı hızlı nefes alıp verişini duyuyorum. “Kimi gördün anlamadım,” dedim. “Onu,” diye tekrarladı, sonra gene sustu. Ardından görüşmezsek oracıkta ölecekmiş gibi iç çekerek, “Görüşmemiz lazım,” dedi. Sonra da işte üşenmeyip eve kadar geldi.

Daracık mutfakta yuvarlak formika masada karşılıklı oturuyorduk. Aramızda mavi bir şemsiye, leblebi poşeti, kırık bir çakmak, dudak parlatıcısı, ilaçlar ve annemin elini, ağzını sildiğim kirli sarı bez vardı. Üzerinde hâlâ iyice ezilmemiş küçük bir peynir parçası duruyordu. Sigaralarımızın külünü açık pencerelerin dış pervazına silkeliyorduk. Gözlerinin içine bakarak sırf canını yakmak için, “O Converse’ler şimdi tekrar moda oldu, her on kişiden yedisi onlardan giyiyor,” dedim.

Masanın kenarındaki, yapışkanı zamanla eriyip bir parçası kalkmış formikayı tırnağıyla çekip çekip bırakmaya başladı. Tırrrıt tırrrıt tırrrıt...

“Yapma şunu,” diye bağırdım. Elini çekip kucağına koydu.

“Sence kırmızı Converse giymiş herhangi bir adamı Reha’ya benzetmiş olabilir miyim,” dedi.

Sorudan çok kırgınlık cümlesiydi.

Kucağında kopmuş bir bebek kolu gibi tuttuğu elini tekrar çantasına sokup en dibinden fermuarlı portföy tipi bir cüzdan çıkardı. Ağzını açıp masanın üzerine bıraktı. Şimdi şeffaf bir cebin içinden gençliğimiz bize bakıyordu. Ortada Reha, iki yanında da Sedef’le ben. Fotoğrafı Reha çekmiş ve daha o zamanlardan selfie yapmıştı. Objektifi ters çevirmiş. Üçümüz de gülmüşüz. Sedef biraz daha utangaç, ben hep olduğu gibi daha küstahım. Reha’nın gülüşünde saf bir neşe. Çıplağız. Reha gövdesini fotoğraf makinesini tuttuğu tarafa doğru çevirmiş. Bıçak ağzı kadar ince köprücükkemikleri fotoğrafı yırtacak gibi. Sedef memelerini eliyle kapamış. Ben bir elimi belime koymuşum. Soluk pembe uçlu küçük mememin yarısı Reha’nın arkasından görünmüş. Üşümüşüm. Etiler’deki evde annemlerin yatak odasındayız. Hemen arkamızdaki duvarda annemin Moskova’dan alıp işlediği goblen var. Tipinin içinde yol alan atlı bir kızak. Arkada kürklere sarılmış iki kadın ve en önde atların dizginlerini güçlükle tutan bir arabacı. Birazdan kaybolacakları uçsuz bucaksız bembeyaz bir stepte yol alıyorlar.

Fotoğrafı tamamen unuttuğumu, onlarla olan anılarımı otuz yıl boyunca parça parça silmiş olduğumu fark ettim. Elimin tersiyle cüzdanı itip alkışladım, “Aferin, hep böyle aynı bulanık suyun içinde debelen,” dedim. Başını geriye attı, gözlerini gözlerime dikti, “Sana mı daha çok âşıktım Reha’ya mı, hâlâ bilmiyorum,” dedi. Sesi bir zaman tünelinin içinden yankılanarak geldi. Eliyle gene gözünün önüne düşmüş kayıp saç telini aramaya başladı. “O okuldan atılıp da bizim liseye, bizim sınıfa geldiğinde Reha’nın sana âşık olacağını anlamıştım,” dedi. Sonra bir sigara daha yakmak için çakmağa uzandı. Çat çat çat çat dört kere bastı. “Gazı bitmiş,” dedikten sonra, “ona acayip âşıktım,” dedi. Arkasından, “O sana âşık olunca başka seçeneğim kalmamıştı,” diye ekledi.

Oturduğum yerden kalkıp banyoya gitmek, kapıyı kilitleyip o pes edene kadar saklanmak istedim. İçimde geldiğinden beri hiç geçmeyen felaket bir ağlama isteği vardı. Onun yerine annemin kirli bezini mutfak lavabosunda uzun uzun yıkadım. Önce çakmağın sesini, sonra dumanı içine çekip üfleyişini duydum. Duman sıcaktan genleşmiş mutfağın tavanına yapışıp kaldı. Gitmeyecekti.

“Yaptıklarımız sana sapkın bir şey gibi mi geliyor artık, utanıyor musun eski bizden,“ dedi. Sırtım hâlâ ona dönük, lavabonun başında oyalanıyorum.

Otuz yıl önceki üç çocuktan söz ediyordu. O çocukları yolda görsek tanımazdık artık.

“Buna dayanamıyorum,” diye bağırdım. Sesim kendi sesime benzemiyordu. Daha kırık, kılçıklı bir sesti. Dağılmak üzere olan bir şeye ait. Hayvana, eşyaya ama kesinlikle bir insana ait değilmiş gibi. Döndüm, üzerine doğru yürüdüm.

“Sana ne bok yediğimizi tekrar anlatayım, iyi dinle,” dedim. “Üçümüz niye olduğunu doğru dürüst hatırlayamadığım ahmakça bir nedenle ölmeye kalktık. Kimin kafasından çıktı, hangimiz daha salaktık hatırlamıyorum. İçki dolabından babamın içkilerini aldık. Annemin çekmecesindeki uyku ilaçlarını paylaştık. Reha sayarak avucumuza koydu. Çoğu pembe küçük haplardı, içlerinde iki üç tane antibiyotiğe benzer yeşil haplar da vardı. Onları da garanti olsun diye evden getirmişti. Birbirimizi uzun uzun öptük. Reha’ya ölmeden önce hangimizi daha çok sevdiğini söylemesini istedik. İkinizi de, dedi.”

“Sana daha çok âşıktı, biliyordum,” dedi. Garip, küskün bir tonu vardı sesinin. Yıllar öncesinden geliyormuş gibi.

“Her ne boksa işte. Lafımı kesme tamam mı,” dedim. Defolup gidince anneme bir çorba kaşığı Atarax verecek, sonra iki Diazem çakıp saatlerce uyuyacaktım. O sabırsızlık ve öfkeyle devam ettim.

“Uzun bir süre üçümüz sarılıp yattık. Önce Reha ortadaydı, sonra sen, sonra ben. Yatakta el ele yatıyorduk, ilaçlar avucumuzdaydı. Reha, Sanki bütün yeryüzünde üçümüz kalmış gibiyiz, dedi. Dışarıda iri taneli bir kar hiç durmadan yağıyordu. Teypten Dire Straits açtı. Biraz dinledik sonra ilaçları içkiyle beraber yuttuk. Bunun daha etkili olduğunu bir yerde okumuştun. Biz de öyle yaptık. O öldü biz kurtulduk. The end. Bitti yani! Hikâye bu kadardı. O yüzden Reha’yı görmüş olamazsın, anladın mı? Öleli otuz yıldan fazla oldu. Senin kafan bunu niye almıyor, niyeee,” diye bağırdım.

“Hepsini yutamamıştım. Küçük parçalar halinde yutmak istemiştim ama içki midemi bulandırınca ne var ne yok kusmuştum,” dedi. Ellerini kucağında kavuşturmuş, gözlerini masanın ayaklarına dikmişti, içine doğru konuşuyordu.

Kolundan tutup kapı dışarı atacak, bundan sonra hiçbir telefonunu açmayacaktım. Zırdelinin tekiydi. Uzun bir sessizlik oldu. Annem uykusuna inledi. Sonra tiz bir çığlık atıp çırpındı. Canavarlarının birinden kaçıp birine tekme savurdu.

Sonra aniden aklına çok önemli bir şey gelmiş gibi nefesini yutarak, “Çok kar yağmış,” dedi. “İstanbul’a kar en çok o gün yağmış. Bu yıl yağdığında, 87 kışında Etiler böyleydi, diye fotoğraflar vardı gazetelerde. Bele kadar geliyormuş neredeyse.” Bana değil, pencereden dışarı bakıyordu. Durdu, pervazda birikmiş küllerimizi sokağa üfledi. Sonra dönüp, “O kadar yağdığını unutmuşum, sen hatırlıyor musun,” diye sordu.

Yerimden kalktım, son kez karşımda gördüğümü bilerek sımsıkı sarıldım. Boynunu, saçlarını, ellerini kokladım. “Evet,” dedim, “çok yağmıştı, bir daha İstanbul’a hiç o kadar çok kar yağmadı.”

Banyo Günü

Nerine: Böylesi bir felaketten elinde geriye ne kaldı?

Medea: Ben kaldım, ben ve bu da bana kâfi.

– Pierre Corneille, Medea, 1. Perde, 5. Sahne

Medea için şefkatle

KORO

(İlaçlama Elemanı)

Bizim çalışma sistemimiz diğer firmalardan farklı. Biz jel kullanıyoruz. Haşere neyse artık; hamamböceği olur, karınca, pire, kara böcek olur, hepsinde etkili. Yumurtaları bıraktıkları yerler belli. Bize bunlar stajda öğretiliyor. Banyo, mutfak zeminlerindeki giderler, ıslak bölgelerdeki dolaplar, tesisatın geçtiği yerler, özellikle boruların birleşme bilezikleri. Buralara jeli koyuyoruz. O jel havayla temas ettikçe köpükleşerek eriyor. Püskürtme yok yani. Dolayısıyla insana da hayvana da bir zararı yok. Ama ilacın depodan benim tüpüme alındıktan sonra belli bir kullanım süresi var. İki, en geç iki buçuk saat içinde malzemenin mekânda uygulanması gerekiyor, yoksa hava teması olmadığı için jel tüpte donuyor, çöp oluyor.

Ben bunları kendisine ayrıntılı bir şekilde anlatmak, nasıl yaptığımıza dair reklam videolarımızı göstermek istedim ama pek olmadı. Kapı zincirini açmadan konuştuğu için zaten cep telefonundan videolarımızı tam gösteremedim. Sadece, “Bugün banyo günü,” dedi. O zaman telefondan kayıt kodunu gösterdim. Adres, hizmet saati, hepsi o koda kayıtlı. Doğru dürüst bakmadı bile. Aynı şeyi tekrar etti, “Banyo günü,” deyip kapıyı yüzüme kapadı. İçeriden köpek havlamaları geliyordu. Ben de hizmeti talep eden Yasin Bey olduğu için tekrar ne zaman gelmem uygun olur diye onu aradım.

G.

Evimiz sitenin en güzel yerinde. Öbür villaların bahçesi bizimkinin dörtte biri kadar. Bizimki tam köşedeki büyük yeşil alana bitişik. Aslında ortak alan diye geçiyor ama biz kendi bahçemizin uzantısı gibi kullanıyoruz. Önceleri sadece sabah kahvelerimizi orada içiyorduk, sonra güneşlenmek için iki tane şezlong koyduk. Baktık kimse bir şey demiyor, biz de bahçe takımlarımızı yerleştirdik. Yasin, “Tapuda görünmese bile burası bizim alanımız, kimse benim bahçemin dibinde sefa süremez,” dedi. Çok haklı. Babam da oraya bana doğum günü hediyesi olarak küçük bir fıskiyeli havuz ve beach locaları gibi çok şık bir kameriye yaptırdı. Gık diyen çıkmadı. Arka bahçeye de yetişkin iki palmiyeyle iki top çam diktirdik.

Top çamlardan iri olanına hemen bir saksağan ailesi yerleşti. Günlerce karşı villanın balkonundaki kumru yuvasından çerçöp, dal parçası, ne buldularsa taşıdılar. Sonunda dalların en geniş çatalı yaptığı yere araba tekeri genişliğinde bir yuva yaptılar. O günden beri de hiç susmadılar.

Bu sabah da onların gürültücü sesleriyle uyandım. Şimdi süs havuzumuzun kenarında güzel bir kahvaltı eder, sonra işlere koyuluruz, diye aklımdan geçiriyordum ki kapının önünden hızla geçen sıska bir gölge fark ettim. Aklımdan tümüyle çıkmış. Odayı gözetliyormuş demek Camgöz. Benim yataktan kalktığımı görünce koşarak içeriye kaçtı. Ben de görmemiş gibi yaptım.

Önceleri ikisini de sevmeye çalıştım ama hep düşmanca davrandılar. Sarıldığımda ittiler. Öptüğümde gözlerimin içine bakarak yanaklarını sildiler. Özellikle Camgöz çok sinsi bir çocuk. Daha sekiz yaşında ama her şey beklenir. Hep dikkatli olacaksın.

Geçen geldiklerinde safir taşlı kolyem ortadan kayboldu. Tuvalet masamın üzerindeki seramik çanakta duran kolye uçtu. Bir gece önce takmasam başka yere koydum derim ama oraya koyduğuma o kadar eminim ki. Yasin’e hiçbir şey söylemiyorum ama. Ne yaparlarsa yapsınlar, “Onlar daha çocuk sevgilim,” diyorum. Küçük de zekâ özürlü gibi. Bir şey soruyorsun cevap vermiyor. Duymadı galiba diyorsun, yeniden soruyorsun, gene cevap yok. Kımıl zararlıları.

M.

Büyük oğlan ilk emeklemeye başladığında bütün zevkimiz onu izlemekti. Yere oturur, bacaklarını dizlerinden dışa doğru kıvırıp elleriyle yere yapışarak yengeç gibi yan yan gitmeye çalışırdı. Ama önce Oleg yanına gelir, burnunu ağzına dayar, emziğini ileri geri ittirmeye başlardı. Sonra diliyle yüzünü yalardı. Bu sırada emziği düşmüş olurdu. Düşmemişse o yumuk elleriyle ağzından çekip fırlatırdı. Elleri küçük vıypiçkalara¹ benzerdi. Aportta beklerdik yakalamak için. Yasin daha başarılıydı. Refleksleri benden daha kuvvetliydi. Küçük de ona çekmiş.

Minicik kemiklerden çatılmış bir gövde ama en zoru o oldu. Tutmak, saplamak, yakalamak, tekrar saplamak. Hızlı olmak gerekiyordu, çok hızlı. Rüya mı görüyor, gerçekten mi oluyor, anlamaya fırsat bulamadan. Hayal kırıklığı yaşatmadan.

Annee annee annee.

Kulaklarım hâlâ ellerimden, kalbimden daha çok acıyor. Sesler yüzünden hep.

Neyse.

Büyük oğlanla Oleg aralarında bizim anlamadığımız dilde bir şeyler konuşurlardı. Tek kullandığı anlaşılır sözcük “dagi dagi”ydi. Peş peşe mi, aralıklı mı, yoksa tek seferde çığlık şeklinde mi? Hepsinin bir anlamı vardı. Biz anlamazdık ama Oleg hepsini anlardı. “Duma toplandı,” derdik Yasin’le bakışıp. Sonra Oleg önde, bu yengeç gibi arkasında, yan yan evin içinde bir yere doğru hareket ederlerdi. Oleg her adımda arkasına bakardı geliyor mu diye. Mutfağa giderlerdi. Hedef hep tencerelerin, plastik süzgeçlerin, tavaların durduğu alt dolap olurdu. Oleg burnuyla açar, oğlan eline geçirdiklerini birbirine çarpmaya başlardı. Tan tun tan tun. İkisi sıkılıncaya kadar böyle sürerdi. Kafamız şişerdi gürültüden. Buna da, “Duma alt komitelere çıkan kararları bildiriyor,” derdik.

İkisinden de neredeyse hiç ses çıkmadı. Bir, belki iki darbe. Hızlıca, kuvvetlice. Çarçabuk olup bitsin diye her şey. Sadece Oleg sırasını beklerken birazcık sabırsızlandı.

KORO

(Rehber Öğretmen)

İki ay önce aradım, “Okula mutlaka gelmeniz gerekiyor,” diye. Ertesi gün çocukları bıraktıktan sonra yanıma uğradı. Notlar almıştım her ikisi için de ama gelip karşıma oturunca derli toplu anlatamadım. Niye bilmiyorum. Üstü başı, bakışları bir tuhaftı. Bu dünyaya ait değilmiş gibiydi. Şimdi öyle bir kadına aldığım bütün notları peş peşe sıralasam ne olacak? Çocuklarınız geriye gidiyor, ödevleri yapmıyorlar, formaları çoğu zaman kirli oluyor, küçük sürekli sınıfta, karnım ağrıyor diye ağlıyor, okumayı başta söker gibiymiş ama şimdi heceleri bile okuyamıyormuş, üstelik diğer çocuklar da dışlamaya başlamışlar...

Bunları kafamda tartıp nasıl söyleyeceğimi düşünürken çok aptalca bir soru sordum: “Evde durumlar nasıl,” dedim. O da, “Çok iyi,” dedi. Sonra aramızda uzun bir sessizlik oldu. Ben de bu kadar saçma bir başlangıcı nasıl ilerleteceğimi bulamadım. İlkinden daha aptalca cümleler kurdum. “Bahar geldi, çocuklar yerlerinde duramıyorlar, haliyle ödevler de yapılmıyor tabii. Biraz üzerinde dursanız... Küçük de ıslak bir yere oturmuş ya da sokaktan bir şeyler yemiş olabilir mi, sürekli karnım ağrıyor diye ağlıyor,” gibi bir şeyler geveledim. Daha konuşurken ifade ediş biçimimin aptallığından utandım. O da konuşma artık bitmiş gibi yerinden kalktı. Otururken montunun düğmesine takılan çantasının sapını kurtardı. Tırnaklarını etlerine kadar yemiş olduğunu o zaman fark ettim. Yandaki etleri de koparmış, etrafları hep kurumuş kan. Parmak uçları gözümün önünde açık yaralar gibi sallandı. Kapıdan çıkmadan, “Kakasını tutuyor da ondan,” dedi. Ben de babalarını aradım.

M.

Sabah yattığım yerden seslerini dinliyordum. Çanta yapıyorlar orada kalmak için. Odaya girdiler. Burnuma bir yığın kıyafet tuttu büyük, “Kokuyor mu bunlar sence,” dedi. Önce anlamadım, “Ne kokmaları gerekiyor,” dedim. Normal erkek çocuk teri kokan buruşuk iki üç atletle bir şort. “İyi koklaaa,” diye yüzüme bastırdı. Bacak kadar şey, gözleri dönmüş öfkeden, “Temiz kokmaları gerekiyor temiz,” diye bağırdı.

Kalkıp iki tokat attım, heyheyleri geçti o zaman. Çöktü odanın ortasına, ağlıyor. Kirli sepetinden bulmuş. En temiz görünenleri bunlarmış. Küçük de tiyatro seyreder gibi kapıda durmuş seyrediyor. “Babanıza söyleyin, yenilerini alsın,” dedim. Oleg de karnı yere sürtüne sürtüne geldi, önce fırlak gözleriyle ne oluyor diye baktı, sonra gitti büyüğün sümüklerini yaladı.

Okula götürürken ikisi de tıpış tıpış önümden yürüdü. Zıplamak, hoplamak, keçi gibi her gördükleri merdivene tırmanmak, tırabzanlardan atlamak falan yok.

Arkalarından onları seyrederek yürüdüm. Büyüyeceklerine küçülmüşler gibi geldi.

G.

Herkes, “Aynı babaları gibi çok yakışıklı olacaklar,” diyor ama bence sadece sarışın oluşları benziyor. Bakışları, gülüşleri hatta yürüyüşleri bile aynı yabani anneleri. Ama en çok gözleri. Açık mavi, hep ıslak. İçlerine sanki yumurta akı sürülmüş gibi. İnsan bakmaya korkuyor.

Sofra adabını da bilmiyorlar. Mağarada yaşamışlar sanki. Geçen hafta sonu geldiklerinde fırında patatesli biftekle yanına pilav yapmıştım. Camgöz o kadar iştahlı, o kadar hızlı yiyordu ki sırf aramızda bir yakınlık kurulsun diye gülerek, “İçerde daha bir tepsi var,” dedim. Şimşek çaktı sanki yüzünde. Çiğnediği lokmayı, “Pişmemiş bu, çok sert,” diye masaya tükürdü. Lök diye. Sofradan kalkana kadar da ağzından çıkardığı o kusmuk gibi şey öylece salata kâsesinin yanında kaldı. Yasin bir şey demeyince ben de demedim ama sinirim çok bozuldu.

Küçük oğlan da iki gece üst üste altına işedi. Yasin de şaşırdı. Sonra psikolojisi bozuk diye üzerine titremeler, alıp Legoland’e götürmeler, elektrikli koca araba almalar. Nerde binecek ona? Kendi evinde bahçe mi var? Burada benim bahçemde binecek, koca şey benim evimi işgal edecek. Sidikli sıçan.

Hästens yatak da çöp oldu.

Hepsini özellikle yapıyorlar, sırf benden nefret ettikleri için.

M.

Altı ay boyunca tek kelime etmediler onun hakkında. “Nerede”, “ne zaman gelecek”, “aramadı” ya da “arayalım, özledik”. Hiçbirini duymadım ağızlarından. Belli bir düzene girmek üzereydiler. Kabullenmişlerdi yani. Sonra aramaya başladı. “Avukatın mı akıl verdi,” dedim bir keresinde. “Senin aklın hiç iyiye çalışmaz mı,” dedi. Söylediği şeyin acılığı bir yana, sesinin tonunda ben artık bir hiçmişim, benimle uğraşmak zaman kaybıymış gibi bir acele vardı. Başından savmaya çalışıyordu. Arkadan kuş sesleri geliyordu. Sonra bir ara onun cırtlak sesini duydum. “Yasinnn aşkım.” Bir şeyler daha söyleyecekti ama dinleyemedim, yüzüne kapadım.

Çocuklarla görüntülü konuşmalarını kaydetmiş, delil olarak sunmuş. Psikolojimin bozuk olduğuna dair. Evin, mutfağın halini, buzdolabının içini bile kaydetmiş. Nasıl dedi artık, “Açın kapağını önünde konuşalım,” mı dedi, yoksa onlar, “Evde yemek yok,” dedi de o da dolabı mı görmek istedi, bilmiyorum. Alacakmış çocukları. Pazartesi avukatı uzlaşma için aradı. Konuşmadım. “Türkçem iyi değil,” dedim. O da, “İster İngilizce, ister Rusça, tercüman aracılığıyla ne zaman isterseniz,” dedi. O zaman, “Benim konuşacak bir şeyim yok,” deyip kapadım. Ona sorsunlar ne olduğunu. Bayılır konuşmaya. En iyi yaptığı şey.

G.

Kolyeyi havuzu temizleyen işçiler buldu. Dipte dekor olarak kullandığım volkanik taşların arasında. Bütün safirler yuvalarında sert bir şeyle ezilmiş. Tırnaklar yamulmuş, platin zincirin ucu kopmuş. Onlar gittikten sonra havuzun etrafında cinayet mahallinde gezer gibi sert bir cisim aradım. Pembe zakkumun altına saklamış taşı sinsi Camgöz. Hırsla bütün safirler un ufak olana kadar taşla vurmuş kolyeye, sonra da havuza atmış. Taşın üzerinde hâlâ safirlerin lacivert tozları var.

Taşı bulduğum yere koydum. Kolyeyi de yeniden havuza atıp lambanın karpuzunu kolyeyi görecek şekilde havuzun içine çevirdim. Sonra içeriye seslendim. “Aşkımm gelsene, bahçe çok güzel.”

Elinde Forbes’la gelip şezlonga kuruldu. “Sana ne hazırlayayım, Sex on the Beach ister misin,” deyip göz kırptım. Biraz gevşetip Camgöz’ün yaptığı haltı gösterecektim ki çocuklarının ne mal olduğunu şimdiden anlasın.

Elindeki dergiyi dürbün gibi yaptı, sanki uzakta bir şeyler varmış gibi baktı, sonra pat pat dizlerine vurdu. “Rehber öğretmen aradı,” dedi, devamını getirmedi, sustu. Destek olmak için elimi elinin üzerine koydum. “Küçük çocuklarda kronik kabızlık babayı bırakamamakmış,” dedi. Dediğinden hiçbir şey anlamadım. Yüzümden anlamış olacak ki, “Kaka babayı temsil ediyormuş,” dedi. “Çocuk psikolojisinde yani,” diye ekledi. “Kaka” ve “baba” kelimelerinin yan yana oluşu o kadar iğrenç geldi ki elimi istemeden elinden çektim. Sanki çok uzun süre suyun altında kalmış gibi