Yapıncak Gürerk

Puslu Gri Parlak Sarı

Öykü

Yapıncak Gürerk

Ankara’da doğdu. TED Ankara Koleji’nde okudu. Bilkent Üniversitesi MSSF Piyano Ana Sanat Dalı mezunu. Manhattan School of Music’te piyano, Hacettepe Üniversitesi GSF’de resim yüksek lisansını tamamladı. 2005 yılında doktora derecesini aldı. Öyküleri Notos, Öykü Gazetesi, Oggito ve Trendeki Yabancı’da yayımlandı. Halen kendi eğitim kurumunda piyano öğrencileri yetiştiriyor; resim, müzik ve yazı çalışmalarını birlikte sürdürüyor. Puslu Gri Parlak Sarı ilk kitabı.

Künye

Notos Kitap 216

Edebiyat 91

Öykü

©Notos Kitap Yayınevi, 2023

Birinci Basım Eylül 2023

Birinci Sürüm Ocak 2024

ISBN 978-625-6469-09-9

ISBN (e-kitap) 978-625-6469-12-9

Sertifika 52101

Editör

Mehmet Zeytin

Son Okuma

Duygu Şentuna

Kapak Tasarımı

Virginia Elena Patrone

Teknik Hazırlk

Duygu Şentuna, Tila Sadeki

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Yapıncak Gürerk

Künye

İçindekiler

His

Koca Adayı

Karda Kanyak

Hayalperest

Öyle Güzel Bir Esinti

Bravura

Sözüm Üstünde Duman

Bir Kerecik

Balkan Şampiyonası

Kanatlarında Çiçekler

Defin İşlemleri

Şanslı Biri

Sarı Elbise

His

Bu sabah onu sımsıkı sarıldığı rüyalarından koparan soğuk ayakları değil, sol omuzundaki hafif sızıydı. Uykulu yanağı hâlâ yastığa yapışık ve ağırken bir anda gözlerini açıverdi. Yeni bir gün. Yüzyıllardır beklediği.

Omuzundaki sızıyı tatlı tatlı ezerek yana döndü, komodine uzanıp kitapların üzerinde eğreti duran yarım bardak suyla ilacını içiverdi.

Boşanma kararının verildiği dünkü duruşma sonrası komşu bakkaldan kapıp eve sürükleyerek getirdiği boy boy koliye kocasına ait ne kaldıysa bir hışımla tıkıştırmış, sonra da evi köşe bucak temizlemişti. Nasıl dayansın omuzu? Doldurduğu her kolide sanki ciğerlerindeki sıkışmışlık bir nebze çözülmüş, yıllarca içine çekemediği soluğu yavaş yavaş kendine yol bulmaya başlamıştı.

Yine de bu sabah içinde ferahlık yerine ekşi bir his vardı. Hâkimin verdiği son söz hakkını kullanamayışı bir türlü aklından çıkmıyordu. Mahkeme salonunda gözlerin kendine çevrildiği anda birdenbire tir tir titremeye başlamış ve soğuktan başka bir şey düşünemediği için günlerce hazırlanıp bir araya getirdiği o etkileyici üç beş cümleyi dahi söyleyememişti. Kendine bir kez daha öfkelendi. Ruhsuz evliliği nasıl da hak ettiği gibi sessizce bitmişti.

Koridordaki irili ufaklı kolilerin üzerinden atlayarak mutfağa geçti. Ne olursa olsun bugün diğerlerinden farklı, önemli bir gün olduğuna göre armağanı güzel bir kahvaltı olmalıydı. Beyaz peynir, domates, kapıya henüz bırakılan taze ekmek. Çayı koydu, demlensin. Buzdolabından tezgâha peynir ve iki domates çıkardı. Sonunda mis kokan domateslerin mevsimi gelmişti. Anneannesinin üç kardeşiyle birlikte yaşadığı, yazın tüm kuzenlerin bir araya gelip cıvıl cıvıl şakıdıkları eski konağı hatırladı. Konağın, büyük eniştenin herkesten sakınarak bezediği domates, reyhan kokan arka bahçesini.

Artık böyle güzel şeyler düşünmeliydi. Yılların ruhuna kazıdığı gerginlikten ancak bu şekilde kurtulabilirdi. Ne var ki evliliğini kâbus yapan sahneler ısrarla zihninin öbür köşesinde kendini hatırlatmaya devam ediyordu. Burnuna akşamdan kalma çamaşır suyu kokusu geldi. Balkonun kapısını açtı. Hafif bir serinlik okşadı yüzünü. Özenle sofrasını kurdu. Peynir tabağını hazırladı, bir çay tabağına beş altı zeytin çıkarıp üzerine zeytinyağı gezdirdi, biraz da kekik. Köşesini geniş tutarak üç dilim ekmek kesti. Ekmek çıtır çıtırdı, fırından taze çıkmış, mis gibi kokuyordu. Ucundan ufacık koparmamak için kendini zor tuttu. Domatesi doğramaya başladı. Ama ah.

Domates soğuktu ve onun soğukla arası hiç iyi değildi. Savrukça, hızlı hızlı dilimlemeye başladı domatesi. Hiç değilse şu bir taneyi doğrayayım bitsin, demişti. Oysaki soğuk çoktan parmak uçlarından yukarı sinsi tırmanışına başlamıştı. Hem ne hız. Kılcal damarlarındaki yaşam suyu düşman görmüşçesine, üstüne gelen soğuk istiladan telaşla geri çekiliyordu. Parmakları donuyordu.

Eve o günlerde az uğrayan kocasının yastığını kapıp yatağı terk ettiği, misafir odasına taşındığı gün donmuştu parmakları ilk kez. O an üstüne bir üşüme gelmiş, titremeye başlamış, üzüntüsünün buhar olup gitmesi için sıkı sıkı yorganına sarınmıştı. Yine de damarlarında esen soğuk rüzgârı durduramamıştı. Çare bu değildi. Buz kesen parmakları yastığın altında ama hissizdi.

Ellerini musluğun altına tutup sıcak suyla birlikte acıyı lavabo deliğine, oradan da toprağa akıtmayı sonradan öğrenecekti. “Eli soğuk, kalbi sıcak karıcım”la başlayıp “buz gibi kadınsın”la noktalanan evliliği boyunca işte böyle her gece üşümüş, parmakları buz kesmişti.

Soğuk, yatakta yalnız kaldığı o günden beri ruhunu da tenini de acıtır olmuştu. Üşümekten öte bir şeydi bu. Ona en çok da geçen yıl, ablası ve yeğenleri yarıyıl tatilinde kar düşmeyen şehirden gelip lapa lapa yağan karla karşılaştıklarında çocuklarla kartopu oynayamamak dokunmuştu. Kocası o gün de yoktu sanki. Çocuklar geldiğinde hep bir iş seyahati çıkarır, onlar gidene kadar da dönmezdi.

İkinci domatesi de doğrayayım hemen, dedi. Ama kan çekildikçe canı öyle yanıyordu ki. Dayanamadı, domatesi bıçağı bir kenara bıraktı. Acıdan dişleri birbirine geçmiş, gözleri buğulanmıştı. Tam sıcak suya koşacaktı ki durdu, ellerini açtı. Gözlerini soğuğun ısırdığı, rengini kaybetmiş beyaz parmaklarına dikti. O anda keskin bir acı saplandı, parmaklarına mı kalbine mi ayırt edemedi. Gözpınarındaki bir damla yaş yanaklarından süzülüverdi. Soğuk tüm parmaklarını yuttu. Acı bitti, parmakları hissini kaybetti. Ellerine bakıyordu. Artık bir ölünün eliydi onlar, cansız, hissiz, ruhsuz. Bir süre kıpırdamadan öylece kaldı.

Hissizlik ölüm demek değil miydi? Yaşamış mıydı ki zaten bu hayatta? Bir gün yüzü görmüş müydü? Yaşamanın yolunu yordamını bile bilmiyordu.

Birdenbire başını koridora çevirdi. Hızla koridorun sonundaki yatak odasına yöneldi. Yine korkunç bir günün sonrasında ağlayarak gittiği psikolog, kocasıyla ilgili takip edemediği bir sürü şey söyledikten sonra şefkatle, “Siz de keskin nesnelerden uzak durun,” dediğinde ne kötü hissetmişti. Ama eve döndüğünde, birden aklına gelmiş gibi komodininin üstüne yığdığı kitapların arasına bir bıçak saklayıvermişti. Belki aylardır orada duran bıçağı çekti çıkardı. Parlak çelik yüzeyini yavaşça yüzüne tuttu, kendi aksini aradı, sisli puslu karışmış bir surat gördü karşısında, silik. Bıçağı bu sefer avucuyla sıkıca kavradı, tereddütsüz sol elinin hissiz işaretparmağına tek hamlede ince ve derin bir kesik attı.

Acı. Kırmızı bir acı. Parmağının ucunda bir ılıklık. Zihni bulanmaya başladı. Düşünceleri yavaşlamıştı. Kısık sesle, “Acı duyduğuma göre henüz ölmüş değilim,” dedi. Kendi sesi başkasının sesi gibi tınlamıştı kulağında. Yıllar önce bir yaz günü –herhalde ablasının doğum günüydü– mahallenin çocuklarıyla saklambaç oynarken, yanlışlıkla büyük eniştenin bahçesindeki kovana dalmışlardı. İşte o gün arıların kolunu bacağını soktuğunda hissettiği acı geldi aklına. Ablasıyla birlikte kaçarken hem ağladıkları hem de aptallıklarına kahkahalarla güldükleri acı. Yüz kasları gevşedi. Gülümsedi. Sonra sakince komodinin çekmecesinden ilaç kutuları arasına saklanmış yara bandını bulup çıkardı. Ilık kanı hafifçe emmek için parmağını ağzına götürdü, ardından özenle sardı.

Salonda balkon kapısı hâlâ açıktı, ellerini ön bahçedeki yaşlı ıhlamurun gölgelediği balkonun demir parmaklıklarına dayadı ve başını hafifçe kaldırarak yorgun bedenini ağacın ardına saklanmış güneşe çevirdi. Yaprakların hareketli gölgesi arasında parıldayan minik ışık huzmeleri yüzünde dans ediyor olmalıydı. Gözlerini yumdu ve derin bir nefes aldı.

Koca Adayı

Kızım bana koca arıyor. İkimiz birlikte geçinip gidiyorduk. Nerden çıkardı bu işi anlamıyorum. Düşünüyorum da, bu devirde koca. Herkes şikâyetçi. Bir kere sorumluluk diyorlar. Bunun yemesi içmesi, gezmesi tozması, yatak işleri, hastalığı, gecesi gündüzü var. Belli ki faturalar ikiye katlanacak. Hiçbir koca eve para getirmiyormuş. Kim ödeyecek o faturaları. Eğer benim mutluluğumu düşünüyorsa keyfim zaten yerinde. Ne gerek var şimdi kocaya. Uğraş dur. Ben kocaların âlâsını kitaplardan okuyorum, yeter de artar. Yok kendisi için baba istiyorsa onu bilemem. Babalar günüydü geçen gün, ordan heveslendi belki de. Arkadaşları hediye bakarken o da bir hediye almak istediyse kime verecek. Haklı.

Geçen gün elinde fotoğraflar, salonda sessizce mırıldanıyordu. “Yaşasaydılar nasıl bir hayatım olurdu acaba?” Bu fotoğraflara uzun süredir bakmıyor sanıyordum. Büfenin üstünde rengi sararayazmış iki fotoğraf. Beste’nin mezuniyet fotoğrafının hemen arkasında, kararmış gümüş çerçeveler içinde, akıp giden hayatımıza şahit iki yüz. Fotoğrafların biri düğünlerinden. Esma gelinliğinin içinde kuğu gibi. İkisinin de bakışları umutlu, aydınlık. Öbür fotoğrafta kanepede ev halleriyle sarmaş dolaş oturmuşlar. Esma’nın saçı daha uzun, bir de boyatmış herhalde, biraz daha açık renk. Eren’inki seyrelmiş. Kucaklarında Beste, bir yaşında ya var ya yok. Bir eli babasının gözlüğünün sapını kavramış. Gözlerine aşk dolu bir bakışla bakıyor. Kardeşimin gözleri kapalı çıkmış. Ne güzel gözleri vardı. Işıltısı hiç bitmeyecek yıldızlar kadar parlak. Artık yıl hesabı yapmadığımı fark ettim. Çok zaman geçti.

Ah benim mahur bestem. İki yaşında bir çocuk nasıl idrak eder ölümü. Babası inatçı çıkmıştı. Kazadan sonra sekiz gün yoğun bakımda hayata tutunmaya çalıştı. Sonra da kardeşimin peşinden uçtu gitti. O gün bugündür bana yârenlik eden kızım şimdi kafasına bu evlendirme işini takmış. İnsan en çok ne zaman babaya ihtiyaç duyar, düşünüyorum. Ergenlikte bunlar anne babadan kaçmaz mıydı. Birdenbire bu eksiklik duygusu nerden çıktı. Çocukken bile bana hissettirmemişti. Belki de derdi baba değil, sadece bana acıyor. Anlamaya çalışıyorum.

Mesele ciddi. Birkaç aday belirlemiş. Üşenmemiş, ödev hazırlar gibi kâğıda sıra sıra yazmış. Bu yeniyetmelerde utanma yok. Şiir yazmış gibi geçmiş karşıma okuyor. Apartman görevlisi Osman bir numarası. Çocuk kafası işte. Çok güzel kokuyormuş. Ne yalan söyleyeyim, ben de duydum kokusunu, başka türlü bir kapıcı bizimki. Daha apartmanın girişinde adamın çiçek çiçek kokusu geliyor burnuma. Geçen gün hole aldığımız yeni lambayı asmaya geldi. Arada böyle uğrar. Çivi çakar, ampul değiştirir, kavanoz açar, öteberi taşır sağ olsun. Vallahi çorapları bile bembeyazdı, kokusuz beyaz. Temiz, titiz, çalışkan bir adam. Niye hâlâ bekâr ben de şaşarım.

İki numara, banka memurumuz Metin Bey. Onun listede olacağını tahmin etmiştim. Maaşımı almaya birlikte gittiysek Beste lafı uzatıp durur. Hemen işimiz bitmesin ister. Metin Bey’in sohbeti fena değil, ayrıca esprili. Beni çok güldürür. Ama biraz toparlak bir bey. Belli ki yemek deyince dayanamıyor. Bir oturuşta üç tabak kuru fasulye yer eminim. Doyurması zor olabilir ama iyi kalplidir, kibardır, matematikten de anlar, zeki. Hesap kitap, market işlerini o yüklenebilir pekâlâ. Hem o torbaları taşı taşı kollarım tutuluyor. Nasıl bir eziyet.

Hayri’ymiş öbür aday. Buna çok şaşırdım. Üst kat komşumuz Hüsamettin Bey’in oğlu. Hüsamettin Bey birkaç ay önce eşini kaybetti kötü hastalıktan. Emekli albay. Nur içinde yatsın hanımı. Hayri’nin boyu uzun, sırım gibi delikanlı da, delikanlı yani, ne yapayım ben onu. Çocuğum gibi yanımda mı gezdireyim. Konu komşu ne der sonra. Hüsamettin Bey’se aslan gibi adam. Kapıcı Osman’a seslendiğinde sesi davul gibi gümler, içim bir hoş olur. “Hüsamettin Bey’i niye koymadın listeye kızım,” dedim. Gözlerini devire devire bana baktı. Boynumu büktüm, vardır herhalde bir bildiği.

O an gözüm büfede duran düğün fotoğrafına kaydı. Boyu bosu, ince yapısı, gözünde gözlükleriyle Eren ne kadar da Hayri’ye benziyor. İkisi de neredeyse bu fotoğraftaki yaşta. Kızı karşımda listesini okurken yıllar öncesinin fotoğrafından bana bakan Eren’in gözlerine dalıyorum. Nasıl canlı. Yaşlanmayan bir can. Ölüm yaşa bakmıyor. Sıra kime gelirse. Bazısı bir ölü gibi yaşayıp ömrünü tüketiyor, bazıları mutluluğu yakaladığı anda bizimkiler gibi pılını pırtısını toplayıp gidiyor. Bak gözüm yaşardı. Hiç sırası değil şimdi. “Bir su içip geliyorum,” deyip mutfağa geçtim. Kâğıt havlu bitmiş. Osman’a söylemeli bir paket alsın. Bir peçete bulup pencereden bakarak gözyaşlarımı siliyorum.

Uzun zamandır ağlamıyordum. Ne oldu bana şimdi. Kendimi tutmasam zırıl zırıl dökülüvereceğim. İnsan ölüme bile alışıyor ama yalnızlık zor iş. Ben de istemez miydim yanımda bir bey olsun, koluna gireyim, sinemalara gidelim. Bizim bu kenarda köşede kalmış caddeye son zamanlarda sıra sıra kafeler açıldı. Gidelim birinde oturalım. Ne güzel kar yağmıştı geçen yıl. Beste’nin sınavı vardı, gece arkadaşında kalıyordu. Bir başıma yürüyüşe çıkmıştım. Yanaklarımda buz serinliği, kirpiklerimde kardan danteller. Rüya gibi bir gece. Ama popo üstü düştüğümde kaldıracak biri yoktu yanımda. İnsan hüzünleniyor. Akşamları Beste odasına çekildiğinde çay koyup sohbet edeceğim, soğuk yatakta ayaklarım üşüdüğünde beni kaşık gibi koynuna alıp ısıtacak biri olsa fena olmazdı belki. Biraz da parası olsa, eve iki maaş girse böyle darı darına da yaşamazdık.

Ama kader. Genç kızlığımın en güzel çağında ölüm düştü aileye. Kim ister çocuklu kadın. Arkadaşlar sağ olsun, o zaman bir iki arabuluculuk yapmışlardı. Hiçbirine kanım kaynamamıştı ama o renkli gözlü çocuğu ciddi ciddi düşünmüştüm. Çok eskilerden bir sevdiğime benziyordu. Ah bu benzerlikler. Tipini benzetirsin sesi benzemez, huyunu benzetirsin suyu benzemez. Her şeyi benzese neye yarar gerçeği olmadıktan sonra. Onu da istemem, demiştim. Sonra zaten ister misin diye soran bile olmadı. Alıştılar bu halime. Ben de öyle.

Şimdi kızım geçmiş karşıma, adaylar sıralıyor. Ama zaman yanlış, bilmiyor. Bu saatten sonra koca ayrı dert. Oysa o ısrarcı. Son adaya geldi sıra. Aşk romanları yazarı Özgün Gerzeli çıktı karşımıza. İyi ki elime bir kitap aldım, deli kızım yazarının bile peşine düşmüş. Onu baştan reddettim ama. Nerden bulayım şimdi Özgün Bey’i. Beste, “İmza gününde tanışırsınız,” diyor. Ben öyle şeylerden anlamam. Kitapçının önünde bir de sıra mı bekleyeceğim. Zaten varisler kalem kadar oldu bacağımda, ayakta duracak halim yok. Tanışıp birbirimizden hoşlansak bile ya kitaplarında yazdıklarını bana yaşatmazsa. Üzülürüm, incinirim sonra. Beste de bu adayın üzerinde çok durmuyor zaten. Son sıraya iliştirdiğinden belli.

Artık her günün sonunda evde sorgu var. Kızım soruyor, ben cevaplıyorum.

“Osman Abi bugün mutfak saatini tamir etti mi? Çok yoruluyor o, bir şeyler ikram ettin mi, çay, pasta. O çok sevdiğim çöreklerden yapsana, sever.”

“Metin Bey nasıl, kartını kaybettiğini söyleyecektin.” Bilmiyor hınzır kartı çantamdan kaçırdığını gördüğümü. “Gözlerine siyah sürmeni çekip de gittin değil mi. Konuştunuz mu havadan sudan. Adam sabahtan akşama kadar banko arkasında sıkılıyordur.”

Bu kız gerçekten kararlı. Kaçamayacağım, beni evlendirecek. Listedekiler olmazsa başka biriyle. Yapacak bir şey yok. Ben de mecbur yavaş yavaş gözüm açık gezer oldum. Kimi görsem hanımefendiliğimden ödün vermeden az biraz cilve yapıyorum, gerdan kırıyorum. Öksüz kuşum mutlu olsun. Belki böylece onun da baba hasreti biter.

Geçen gün karşıda kızlarla buluşmuşuz, eve dönüyorum. Neriman bin bir ısrar Beste’ye tabak tabak sarma dolma gönderdi, ellerim dolu. Bacaklarıma kara sular inmiş. Kadıköy’de vapurdan indim. Bir de güzel gün batıyor ki. Güne veda ederken güneş tüm renklerini kucağıma döküyor. Sanki bana hediye, allar morlar. Hava ılık, yüzümde hafif bir rüzgâr. Özlediğim iyot kokusu. Oradaki kahvelerden birine oturuverdim. Bir şekerli kahve söyledim, biraz nefes alayım.

Kahvemi keyifle yudumlarken garip bir duyguya kapıldım. Gözümü sanki tutmuş bir mıknatıs çekiyor, güneşi kıskanıyor gibi. Bakma denize bana bak, diyor. Çevir çevir kafamı, çocukluk aşkımla karşılaşmayayım mı. Yüzüme öyle bir sıcak tırmandı ki. Göğsümde nefesim sıkıştı, yere mi baksam göğe mi.

Bakmadan duramam. Gözü uzaklarda, beni görmez. Saçları ağarmış, hafif kamburu çıkmış. Yüzünü güneşe dönmüş, yanaklarında kızıllık. Tam o gözler güneşe bakamaz diyordum ki elini gözlerine siper etti. Belki o da günbatımının büyüsüne karşı koyamamış, seyrediyor. Belki vapurdan inecek birini bekliyor. Karısını, çocuklarını, kim bilir. Bir an gözlerimi kısıp parmaklarında yüzük aradığımı fark ettim. Kızdım kendime. Cebinden bir paket sigara çıkardı, bir tane yakıp derin bir nefes aldı. Onu hiç sigara içerken hayal etmemiştim. Çocuklar sigara içmez ki.

Ayhan’a pantolon cebinin kenarındaki söküğü gördüğüm gün âşık olmuştum. Orta birde. O küçücük delikten iç çamaşırı görünüyordu, maviydi rengi. Annesini yeni kaybetmişti. Annesiz çocuğun söküğünü kim dikecek. Yakışıklı, asker bir babası vardı. Bir de su gibi yeşil gözleri. Ara ara gözlerinde hüzünlü gözyaşları parlardı. Kimseye fark ettirmeden yumuk elleriyle silerdi. Annesini özledi, derdim. O zaman ona sarılmak, onunla birlikte ağlamak isterdim. Sonra da yanından kaçıvermek.

Akşam ben yorgun, Beste mutsuz. En yakın arkadaşıyla arası açılmış. Sessizce mutfakta yemek hazırlamaya koyulduk. “Hadi sen otur. Yapacak pek bir şey yok,” dedim. “Neriman’ın senin için gönderdiklerini boşaltırım, yanına da bir salata yaparım, yeter.” Tabakları koydu sofraya, suları doldurup oturdu. Marulu doğruyordum. Bir anda nasıl olduysa sessizce sözcükler ağzımdan dökülüverdi. “Bugün Kadıköy’de ilkokuldan bir arkadaşımı gördüm.” Sesim titriyor. Yanaklarım kor gibi yanıyor biliyorum.

Fark etti mi diye utangaç gözlerle Beste’ye baktım. Üzüntüden sarkmış suratına tezat o çok tanıdık muzip bakışı yakaladım. Ben bu kızdan bir şey gizleyemem ki. Neşesi yerine geldi, artık merakını durduramaz. “Gidip konuşmadın mı? Hadi ama anlatsana.” Omuz silktim. “Görmedi beni. Vapurdan inecek birini bekliyordu galiba, orda durmuş sigara içiyordu.” Soru sorarcasına kaşlarını kaldırdı, sustum.

Ona dünyanın en güzel günbatımında Ayhan’ı dakikalarca seyrettiğimi, yanına gidebilme cesaretini bulmak için üst üste ne dualar ettiğimi söyleyemezdim. Her gece kurduğum hayalin gerçekleşmesi gibi bir ihtimalin olduğunu fark ettiğimde içimde büyüyen tutkudan kimseye bahsedemezdim. Ayhan başını benden yana çevirdiğinde çantalarımı kapıp koşar adım ordan uzaklaştığımı bilse paralardı beni Beste.

Yüzüne bakamıyorum ama farkındayım, gözleri üzerimde. Cevap bekliyor. Marulları kâseye boşalttım. Soğanları doğramaya başladım. “Bakma öyle. Evimin sigara kokmasını istemem ben.” Aklımda su gibi gözleri. Şu an gidip Ayhan’ın o tütün kokusu sinmiş bedenine sıkı sıkı sarılmak, sonra da koşa koşa kaçmak istiyorum.

Karda Kanyak

“Dedenin pastasını sen yapar mısın, hediye niyetine.”

“Hediye aldık ya. Üstünü örttüm, mutfakta. Karanlıkta ses çıkarmazmış bunlar.”

“Olsun, pasta başka. Şu hazır kutular var ya, geçenlerde yapmıştın, öğretmenler gününde okula götürdüğün. Muzlu muydu o kek. Onun gibi bir şey. Üstüne de mumları dikeriz.”

“Yetmiş yedi tane mum mu dizeceğiz anne, yuh artık.”

“Yetmiş sekiz. Birkaç tane koyarız yeter. Üfler, şarkılar, alkışlar, mutlu olur deden.”

“Gönderecek misin beni?”

“Bunun da pazarlığını yapacak değilsin Selin.”

“Göndermezsen kaçarım.”

“Ne düşündüğümü biliyorsun. Lafı değiştirme. Sen şu pastayı yapacak mısın.”

“İyi, bakarız.”

Yapmayacak, sormak hata. Buzdolabının üstündeki magnetlere göz gezdirdi, pastaneninki burda bir yerde olmalı.

Yaşlı adam arabayı park etti, dışarı çıktı. Yine kar yağıyor, uzun sürecekmiş bu sefer. Bir iki adım atmıştı ki silecekleri kaldırmak için geri döndü. Karısı arabadan çıkar çıkmaz onu beklemeden eve yönelmiş. Bu kadın hep hedef odaklı. Astragan paltosunun üzerine konan kar taneleri uçucu desenler oluşturuyor. Şu haline dört beden büyük paltonun içinde küçücük. Yeni görüntüsüne bir türlü alışamadı. Onun heybetli halini, sultanlar gibi oturduğu yeri dolduruşunu severdi. Şişman kadın güzeldir. Oysa şimdi çırpı bacakları ancak bastonun desteğiyle güç buluyor. Bu aralar en sevdiği aksesuvar. Evde küçük bir baston koleksiyonu oluşuyor. Oysa tam tersini düşünmüşlerdi. Mide ameliyatından sonra, yıllarca taşıdığı o ağırlık kalkınca hareketleri kolaylaşacaktı. Ruhunun atikliğine kiloları yüzünden ayak uyduramayan bedeni tekrar canlanacaktı ama yük arazını bırakmış. Gençliğinde sütun gibi olan bacakları şimdi bir O harfi çiziyor, ne garip, şişmanken anlaşılmıyordu.

Selma Hanım zile basmış bekliyor. Köşedeki mama kaplarını çizmesinin ucuyla yana itti. Birinin içinde su var, donmuş. Öbüründe tek tük yemek artığı. Adam ayakkabılarını paspasta temizliyor. “Elimiz boş gelmeseydik keşke.” Kadın yine zile bastı, bu sefer daha uzun. “Hangi hediyemizi aldığında yüzü güldü ki, boş ver. Son aldığım kırmızı bluzu bir kere bile giymemiştir, hep gri, hep siyah. Ayrıca bugün hediye verme sırası onlarda.”

Kapının açılmasıyla burunlarına uzak diyarlara has baharatların harika kokusu geldi. Adam meraklı bir köpek gibi birkaç kez etrafı kokladı. “Yine ne yemekler yaptın becerikli kızım benim.” “Hoş geldiniz.” Ayça anne babasının paltolarını aldı, askıya astı. “Buyrun içeri. Mutfağa geçmek yok ama. Güzel yemekler yaptım size, sürpriz olsun.” Başını merdiven aralığına uzattı, seslendi. “Selin, üstüne bir şey geçir de in aşağı, dedenler geldi.” Beklemenin fayda etmeyeceğini biliyor. “Şu kıza bakıp geleyim, geç kalırsa yemekler soğur. Siz geçin sofraya. Çorba hazır, birazdan getiriyorum.”

Adam karısına işaret etti, sen geç, ben geliyorum. Kokuların peşi sıra sessizce mutfağa gidip ocaktaki iki tencereyi, fırını kontrol etti. Fırındaki et mi tavuk mu acaba. Üstündeki kaşarlar pembeleşmiş, cızırdıyor. Ağzı sulandı. Salona geçecekken tost makinesinin yanında, kapının arkasına gizlenmiş ev şeklindeki kafesi fark etti. Üstü örtülü, altından kırmızı kurdelenin ucu sarkıyor. Kumaşı hafifçe kaldırdı, içine baktı. Göz göze geldiler. Küçük bir Madagaskar papağanı. Beklenmedik misafirden ürken kuş hoplayarak kafesin karşı tarafındaki tellere tutundu.

Sofra özenle hazırlanmış. Selma Hanım başköşeye kurulmuş, elinde boş bir kadeh, ışığa tutmuş döndürüyor. Adam karşısındaki sandalyeyi çekti, hırkasını sırtına asıp oturdu. Koridora doğru kaçamak bir bakış attı. Sonra karısına fısıldadı.

“Mutfakta gördüm, kuş almışlar bana.”

“Ne kuşu. Nerden çıktı şimdi. Bakamam ben kuşa muşa.”

“Sessiz ol, duymasınlar. Belli ki sürpriz, üstünü örtmüşler. Bir projesi vardı Selin’in, iklim değişikliğiyle ilgili, geldiğinde göstermişti. Bizdeki eski hayvanlar ansiklopedisine bakmıştık. Ordan geldi aklına herhalde. Annesinin alerjisi olduğu için böyle düşündü demek, bize gelip sevecek. Bakımı kolay bunların, bana bırak sen.”

Konuşurken bir yandan da gömlek cebinden çıkardığı bezle buğulanmış gözlük camlarını temizliyor. “Bunları yaşadıkları cennetten koparıp buralara getiriyorlar. Dışarda kar, içerde tropikal kuş. Hoş, kafesin içinde ne fark edecek zavallı hayvan.” “Ben anlamam,” dedi kadın. “Hiç hoşuma gitmedi bu hediye, tozu pisi ne olacak, basbayağı düşüncesizlik.” Adamın önündeki peçeteliği gösterdi. “Versene ordan bir tane.” Kadehte gördüğü lekeyi peçetenin ucuyla sildi, yanındaki sürahiden biraz su doldurdu. Suratı asılmıştı. “Sakın bir şey söyleme Selma, gözünü seveyim. Üzülürler.”

Selin sofraya oturmuş, üstünde eşofman, işaretparmağını ekranda kaydırıp duruyor. Selma Hanım uzandı, şefkatle kızın başını okşadı. Telefona yoğunlaşmış dikkatini kendine çekme derdinde. Selin başını hızla öbür yana çevirince saçları gevşek topuzundan kurtulup omuzlarına döküldü. “Ha şöyle, şu saçları biraz açsan ya. Böyle renk, böyle su gibi saçlar.” Hayran hayran torununu seyrediyor. “Kime çekmiş değil mi Necdet. Söylesene ben de böyle değil miydim.” Ayça elinde dumanı tüten çorba kâsesi, yüzünde geniş bir gülümsemeyle salona girdi. “Buyrunuz efendim, çorbanız hazır.” Selin’i görünce yüzü değişti. “Sofradayız şu an, onu koy kenara da kâseye yer aç.” Kız ekranda bir iki yere daha dokunduktan sonra telefonu yanına bıraktı. Anneannesi çoktan uzanmış, tuzlukları, birkaç kadehi tabaklara yanaştırmıştı. “Şu güzel sofraya bir çiçek yakışmaz mıydı yani.” Zahmet edip getirseydiniz koyardık, diye aklından geçirdi Ayça, bir şey söylemedi. Gerginlik çıksa da bugün, sebebi kendi olmayacak. İçki servisini de yaptı, oturdu.

Bir süre kaşık sesleri dışında ses duyulmadı. Hevesle içtikleri çorbalarını çabucak bitirdiler. Adam boğazını temizledi, ağzını sildi, arkasına yaslandı. “Hadi kızım şu boş tabakları götürüver.” Torunu kalktı tabakları topladı, salondan çıktı. “Neyi var bu kızın. Bir şeylere üzülmüş, sesi çıkmıyor.” “Yok bir şey anne. Pijama partisi varmış hafta sonu, tanımadığım etmediğim insanlar, izin vermedim, ona kızıyor.” Selin bu sefer de çorba kâsesini aldı, mutfağa bıraktı, oturdu tekrar.

“Söyle bakayım, partin mi varmış senin.” Kızının keskin bakışlarını üstünde hissetti Ayça, hemen şikâyet ettin tabii bakışı. “Boş ver, sen dinleme bu kızgın anneni,” dedi Selma Hanım. “Niye gitmeyecekmişsin hem, gideceksin tabii.” Çantasını açtı, biraz kurcaladı. Bir kâğıt para çıkardı, masanın üstüne koydu. “Dondurmalarınız da benden.” Selin parayı kabul edip etmemekte kararsız. Soru soran bakışlarla annesine baktı, Ayça gözlerini kaçırdı. Öfkelenmişti.

“Neydi seninkinin adı, Kaan mıydı?”

“Benimki değil anneanne.” Okul başladığından beri peşinde koşup iki kelime edemediği yan sınıf arkadaşından söz edilince yüzü kızarmıştı. Kimse duymasın diye fısıldadı, “Kaan değil, Kerem.”

“O da geliyor değil mi?” Selin suyunu içerken püskürtecek gibi oldu, kıkırdamaya başladı. “Anneanne çok komiksin. Pijama partisi bu, erkekler gelir mi.”

“Niye gelmesinmiş, hem kız erkek ne fark eder, sanki çıplak dolaşacaksınız.”

“Anne neler diyorsun, nerden buluyorsun böyle lafları.”

“Gitsin pijama partisine. Torunumu muhallebi çocuğu gibi yetiştirme. Senden ne farkı varmış hem.” Ayça’yı işaret ederek Selin’e döndü. “Annen eskiden böyle değildi, küçükken öyle becerikli bir çocuktu ki. Daha ilkokulda evden okula, ordan özel öğretmeni vardı, ona giderdi tek başına. Kimse binmezken otobüslere binerdi. O zaman herkesi anne babası alıyor okuldan, servis filan yok. Duyan şaşıp kalırdı yaşından büyük cesaretine.”

Ayça tek tek tabakları alıp meze servisi yapmaya koyuldu. “Evet, her yere tek başıma giderdim, başka şansım yoktu çünkü nedendir bilinmez anneannenle deden yoktu. Ne beni alır bırakır ne veli toplantısına gelirlerdi. Öyle değil mi anne?” Sesi yüksek çıkmıştı. Annesi soruya aldırmadı. Doldurduğu her kaşıktan sonra Ayça’ya elleriyle “bana daha az” komutu veriyor. Kimsenin bakmadığından emin olunca kendine bir kadeh daha şarap doldurdu.

“Kızım çalışıyorduk, kolejin parasını nasıl öderdik yoksa.” En azından babası yüzünde mahcup bir ifadeyle konuşuyor. Ayça kendi tabağına da bolca salata koydu, oturdu. “Ben çalıştığınızı hatırlamıyorum ama geceleri gitmek bilmeyen misafirleri hatırlıyorum. Kurduğunuz kumar masalarını, poker mi oynardınız, konken mi, neyse adı, bitmeyen kahkahalarınızı... Uyuyamazdım gürültünüzden. Siz de sabah uyanamazdınız, unuttunuz mu. Tek başıma bir şeyler atıştırıp sabahın kör karanlığında yollara dökülürdüm.” Selin’e baktı. “Küçücüktüm, küçücük.” “Anne, tamam.” Selin konunun buraya gelmesine sıkılmıştı. Anneannesiyle annesi arasında yaşanacak yeni bir ağız dalaşına hazır değil.

Sofrada salata ve soğuk mezeler faslı bitip sıcak yemeklere doğru yol aldıkça iğneleyici soğuk sohbetleri yumuşadı, kadehler tokuşturuldu, mutlu aileler gibi dedikodu yapıldı, kahkahalar atıldı.

Necdet Bey sonunda yemeğini bitirmiş, arkasına yaslanmıştı, bilekleri masanın kenarına dayalı. Kendini dinletmeyi iyi bilen insanlar gibi zarafetle konuşmaya başladı.

“Ayça şimdi söyle bakalım, bu yemekteki baharatlar neydi.”

“Tavukta tek baharat var, o da köri.”

“Köri dediğin bir sürü baharatın karışımı.”

“Hayır tek baharat, sarı, marketlerde satılıyor. Köriyi de bilmediğinizi söylemeyin.”

“Tadını bilmem belki ama ne olduğunu bilirim. Kaç yıllık eczacıyım, değil mi Selin. Baharatlar olmasa bizim meslek olur muydu?” Selin bir kahkaha kopardı. “Dede eczanede baharat mı satıyorsunuz bakkal gibi.”

“O ilaçlar neden yapılıyor sanıyorsun cimcime. Anneanneni mide ameliyatında uyutan anestezi ilk neydi, haşhaş tohumundan çıkan afyon.”

“Dedem de Wikipedia gibi.”

“O anca okusun zaten. Eve tıkıldık kaldık, ne dışarı çıkıyor ne iki sohbet ediyor. Ansiklopedi gibi konuşacağına söylesene Necdet. Artık bir moruk oldum desene. Eskiden ne çok konuşurduk, şimdi varsa yoksa ansiklopedileri, kitapları. Valla içim bayılıyor bu adamdan. İyi ki Facebook var da konu komşuyu takip ediyoruz, nereye gitmişler, ne yemiş içmişler, ne kuşanmışlar.”

“Pilavın sarılığı da safrandan, değil mi,” dedi adam. Cevabı beklemeden konuşmaya devam etti. “Size bir hikâye anlatayım.” Sandalyesini masaya yaklaştırdı, sırtını doğrulttu. “Krokus yakışıklı bir delikanlı, Selin gibi güzeller güzeli bir periye âşık. Ne yapsa etse peri ona bir türlü yüz vermiyor. Krokus aşkından sararıyor, soluyor. Tanrılar onun bu haline öyle acıyorlar ki onu ölümsüz bir mor çiçeğe dönüştürüyorlar. O çiçek ne peki?”

“Mor menekşe,” diye atıldı Selin.

“Bilemedin güzel kızım, safran. Safran çiçeğinin meslekteki adı Crocus sativus. O delikanlıdan geliyor.”

“Pilav neden sarı o zaman?”

“Çiçeğin tohumlarının sarılığı, kuruyunca verdiği koku da yemeklerinizi zenginleştiriyor işte böyle.”

Selma Hanım Selin’e döndü. “Kerem’e aşkından sen de böyle sararıp solma, sonra seni de yemeklerimize baharat yapmayalım. Yüz vermiyorsa oğlan, vur tekmeyi unut gitsin, adam mı yok kızıma.”

Kerem’den söz edilince Selin’in eli telefona gitti, 108 beğeni olmuş, ondan hâlâ ses yok. Son koyduğu resmi beğensin artık. Tam o sırada telefonu çaldı. “Alo, naber. Geliyorum tabii, gelmez miyim.” Anneannesine göz kırptı, annesinin tehditkâr bakışından kaçarcasına ayağa kalktı, masanın üstündeki parayı yavaşça çekip cebine koydu. Odasına çıkacak. “Pijamam bile hazır, yılbaşı desenli, geyikli filan, kapüşonlu tulumlar var ya onlardan, seninki nasıl, aynısından giyme ha...”

“Senden cesaret buluyor. Ben hayır dedim mi hayırdır. Niye araya giriyorsun.”

“Hepi topu pijama partisi, nedir senin derdin. Geçen gün Ayla’nın da torunu evde pijama partisi yapmış, kız sekiz yaşında. Koca kız oldu seninki, düşündüğün şeye bak.” Kadehini uzattı. “Biraz daha şarap koysana bana.”

“Gidecekleri kızın üç abisi var.”

“Biz bir çocuğa bakamıyoruz, nasıl yapıyorlar dört çocukla. Hem de bu devirde.”

“O değil mesele. Evde üç tane ergen erkek çocuk.”

“Selin’e mi saldıracaklar, ne biçim düşünceler bunlar.”

Ayça önündeki tabağa öbür tabaklardaki kemikleri sıyırmaya başladı. Boşalttığı tabakları üst üste, en üste de kemikli olanı koyup kaldırıyordu, vazgeçti. Hepsini ortaya itti. Şişede kalmış bir iki damla şarabı kadehine boşalttı. Dilinin ucunda onlarca sözcük. İnce dudaklarını o sözcükleri tutmak istercesine sımsıkı kenetledi. Okuldan dönüş yolunda, onu takip eden liseli bir gençten kaçarken bir apartmanın tanımadığı pencerelerine yardım ümidiyle canhıraş, “Anne, baba,” diye seslenişinden, yaşadığı sayısız tacizden, üniversiteye geçtiğinde aylarca peşini bırakmayan o koca kafalı, ağzı leş gibi kokan asistanın bir gece kütüphane çıkışında onu kullanılmayan alt kata sürükleyişinden, o bedenin altındaki çırpınışlarından da bahsetmedi. Kocasından ayrılma sebebinden de. Hiçbirini daha önce anlatmamış, anlatamamıştı. “Gitmesini istemiyorum,” dedi. Şarabını tek yudumda bitirdi, kadehi masaya bıraktı. “O yaşlar tehlikeli.”

“Ayol bilmiyor musun sen, ben on dokuz yaşında otostopla...” Kaçıncı dinleyişi, tabii ki biliyor. Dedesi tatilde Almanya’daki kardeşinin yanına göndermiş annesini. Orada tanıştığı iki arkadaşı öbür yaz onu ziyarete gelmişler. Alman bir oğlanla İsviçreli bir kız. Sonra üçü birlikte otostopla Karadeniz kıyılarından doğu sınırına kadar gitmişler. “Babam tabii ileri görüşlü, ecnebi memlekette büyümüş. Otostop yapacağız, ülkeyi gezeceğiz, dedik. Karşı çıkmadı. Babanla da o gezide tanıştık, değil mi Necdet. Ah ne güzel günlerdi. O zaman genç, yakışıklı. Motorunun arkasında az mı gezdim saçlarımı savura savura. Bir şeycik de gelmedi başımıza. Hem gelse ne olur. Anlamıyorum ki tacizden mi korkuyorsun. Bana parmağını dokunduranın alnını karışlarım ben. Hele bir niyet etsinler, görürler günlerini. Senin kızının ağzı var dili yok mu zannediyorsun. Zeki kız, senin gibi pısırık değil.” Memnuniyetsiz bir bakışla Ayça’yı süzdü. “Çocukluğundaki gibi cevval değilsin, kabul et. O adam değiştirdi seni, evlenme dedim o kadar, beni dinlemedin, ezdirdin kendini.”

“Yeter anne, yeter! Geçmiş evliliğime de, çocuğumu nasıl yetiştireceğime de karışamazsın.” Sofradaki meze tabaklarını vura vura tepsiye koydu.

“İyi söyledin, yeter, haklısın. Sıkıldım ben sizden. Torunumun yanına çıkıyorum, biraz dedikodu yapalım. Hadi afiyet olsun.” Yanındaki bastonu aldı, babayla kızı yalnız bırakıp iki büklüm çıktı salondan. Ayça sofrayı toplamak istedi ama hali yok artık. Büfenin üstündeki pasta tabaklarını masaya koydu, çekmecesinden küçük çatal bıçakları çıkardı. Necdet Bey ağır ağır rakısını yudumluyor. Bir süre konuşmadılar.

“Ne o, bir şey mi yanıyor dışarda baba?” Adam gözünü kıstı, pencereden dışarı baktı. İncecik bir duman salınıyor havada. Anladı, bir şey söylemedi. Ayça kalktı, pencereye yaklaştı. Gözleri geriye doğru dumanı takip etti, gördüğünün etkisiyle birden perdenin arkasına saklandı. “Sen de gördün mü,” dedi. Annesi bahçeye indirdiği mutfak sandalyesinin üzerine kara paltosuyla bir baykuş gibi tünemiş, sigara içiyor. “Sorma, sigaraya başladı,” dedi adam. “Bu yaştan sonra mı.” “Sadece o olsa iyi.” Perdenin arkasından gözucuyla annesine bakmaya devam etti. Kadın şimdi bastonunun topuzuna sarılmış, beceriksizce döndürüp duruyor. En sonunda elinde bir kapak gibi kalan topuzu yanına, kar öbeklerinin üstüne bıraktı. Dikkatle bastonun sopasının içinden bir şey çekti. Ayça’nın, “Ne yapıyor annem,” demesine kalmadan çıkardığı minik şişenin de kapağını açtı, ağzına dikiverdi. Babası karnını tutarak gülmeye başladı.

“Gel buraya. Görürse seni kıyameti koparır. Bu sabah antika pazarından Melih aradı, eline iki tane orijinal baston düşmüş. Seninki tutturdu gidelim. Alışveriş dedin mi durmaz biliyorsun. Gittik. Biri bu. Bastonun içindeki de kanyak şişesi.” Ayça kaşlarını kaldırdı. “Şaşırma. Var işte böyle havalı bastonlar, karda kışta dışarda kalanlar içini ısıtsın diye zaar. Onu bırak, bir tane daha baston aldık, içinde ince mi ince bir kılıç. Melih diyor ki bu Birinci Dünya Savaşı’ndan kalma. Bizi de cahil sanıyor, savaşta öyle kılıç mı kullanılırmış, hem de bastonun içinde.” Sesi ciddileşti. “Bak Ayça, sakın gördüğünü anlamasın annen. Ameliyattan sonra bir şeyler oldu kadına. Sofrada kaç kadeh içtiğinin farkında değilsin. Şarabı o bitirdi, sen azıcık içtin.” Bardağını uzattı. “Şuna biraz su koyar mısın.” Selin büyük bardağı suyla doldurdu, ince uzuna bir buz attı. “Midesi küçük tabii, artık almıyor. O da yemek yiyemeyince içkiye, sigaraya vurdu kendini. Sakın gördüğünü, anlattığımı söyleme. O kılıçla keser bizi sonra ona göre.” Birlikte gülüyorlar şimdi.

Selma Hanım iki adım bir tık, koridorda belirdi. Paltosunu çıkarmış, salondakilerin dikkatini çekmeden yukarı çıkma derdinde. Ayça içerden atıldı. “Anne gel, pasta saati.” Yukarı seslendi. “Selin, hadi sürpriz vakti. Pastayı sen getir, birazdan dedenler gider, çabuk ol.” Selin çoraplarıyla pıtır pıtır inerken son basamakta sendeledi, düşmeden kurtardı kendini, mutfağa geçti. “Sürpriz saati dedee.”

Mutfağa girmesiyle bir gümbürtü koptu, bir arbede ve Selin’in tiz çığlığı. “Hayır yapma, hayır. Anne!” Ayça sandalyesinden fırladı. Selin salona girdi, yüzü kıpkırmızı. Kanadından tuttuğu kuş iki parmağı arasında rengârenk ipek bir eşarp gibi sallanıyor. Kanadı kırıldı kırılacak. Göğsü delinmiş, parlak yeşilin üstünde ıslak kırmızı. Selin hıçkırıklar içinde bağırıyor. “Nasıl bahçe kapısını açık bırakırsın anne. Senden nefret ediyorum. Kuşumu parçaladı Sarman, senin yüzünden, elinden zor kurtardım.” Ayça annesine delici bir öfkeyle baktı. Sadece onun duyacağı şekilde tısladı. “Kapıyı bile bile açık bıraktın, değil mi?”

Necdet Bey Selin’in elinden kuşu aldı. Parçalanmış küçük bedeni koyacak yer bulamadı, ortadaki kemik tabağının üzerine bıraktı. Zavallı kuşun desenli tüyleri etten arınmış kemik artıklarının üstünde bir örtü gibi duruyor. Selin’i yanına çekti, sarıldı. “Ağlama kızım, ağlama. Kuşun ölmüş, yapabileceğimiz bir şey yok. Yenisini alırız. Ağlama bir tanem.”

Hayalperest

Dilinde sessiz bir türkü. Ayaza çalan ince soğuk. Nasırlı ellerini kavuşturup hohluyor. Marketten bir adam çıktı, ona doğru yürüyor. Adımları telaşsız, soğuğun değmediği ağır adımlar. Adam POS çıktısını uzattı, o fişi verdi. Cam silmeye gerek yok, arabası hep gıcır temiz. Yüzüne bakmaz insanın, büyük adam. Ne teşekkür ne iyi akşamlar. Yok sanki bu dünyada. Ama var. Var olduğunu biliyor ve yakında herkes görecek.

Arkadaki arabayı eliyle yönlendirerek önüne yanaştırdı. Bu, yan sitede yaşayan güzel gülüşlü kadının arabası. Soğuk birden ılınıverdi. Kadın kapıyı araladı. “İyi akşamlar. Dolduralım.”

Hafifçe gülümsedi kadına, ufak bir selam. Adını bilmiyor. Benzinci müşterinin adını nerden bilecek. Ad olmasa da olur, yıllardır gide gele tanışıyor gibiler. Kaç depo benzin eder. Bu ikinci arabası. Eskisini marketçi Tahsin’e sattı. Ucuza kapattım, diyormuş adam etrafta.

Tanıdık simayı görünce uyuşmuş tavırlarına can geldi. Sayacı kurdu, depo kapağını açıp tabancayı ağza yerleştirdi. Kadın hep kartla öder. Gözleri onu markete girene kadar takip etti. Benim gibi, görünmez biri. Kendi halinde, çoğu zaman telaşlı, her zaman yalnız. Dünya üzerindeki varlığı sadece gülümsediğinde değişiyor. Taze, parlak bir sevinçle gülümser teşekkür ederken. Hep nazik. Yine eline hohladı. Buralarda kış bitmez. Hava şehirden üç dört derece daha soğuk. Omuzlarını yukarı çekip boynunu içine gömdü. Ayakları üzerinde sağa sola hoplayarak bedenini ısıtmaya çalıştı. Dans eden bir korkuluğa benziyor.

Araba pis. Hep böyle, nedense kadın sık yıkatmıyor. Ya vakti yok ya da temizlik takıntılı değil. Eriyip giden kara direnmiş kurumuş kirler. O aydınlık gülüşe pırıl pırıl bir araba yakışır ama insanlar cins cins. Spreyle antifrizli su sıktı, fırçasıyla özenle sağdan sola camları kirden arındırdı. Herkese yapmaz bu güzelliği. Bu kadın iyi biri. İlk geldiğinde güzel bahşiş veriyor diye çırpınırdı, cam silmeyi atlamazdı, arada yağ seviyesine bakar, cam suyunu kontrol ederdi. Lastiklerin havasına da bakalım mı? Son zamanlarda o istese de istemese de sormadan arabayı temizlemeye koyuluyor. Aynaları da aldım mı pırıl pırıl. Sağ kapının puslanmış aynasını ıslak bezle sildi. O arada bakışları temiz camın ardına, arabanın içine uzadı. Koltuğun üzerinde ağzı açık bir çanta, içi dağınık. Güveniyor bana, kapıyı da kilitlememiş. Çantanın altında dağılmış kâğıtlar. Yazı dolu sayfalar zannetti ama değil, nota sayfaları bunlar. Şaşırdı. Hangisi do, hangisi fa, bir türlü öğrenemediği kargacık burgacık işaretler. O kulaktan okumayı severdi. Ben yüreğimle söylüyorum.

Kadın ödemesini yaptı, karşıdan hızlı adımlarla geliyor. O da üşüyor, paltosunun içinde iki büklüm. Koştu diğer tarafa dolandı, kapısını açtı.

“Müzisyensiniz galiba.”

Kadın şaşkınlıkla yüzüne baktı. Nezaketen konuşmuşlukları var ama bu samimiyete gelmemişlerdi. Yan koltuktaki notaları işaret etti, onu gülümsetti.

“Piyanistim, gerçi şu an daha çok ders veriyorum.”

Konu buraya gelince kendini tutamayacağını biliyor. Sevincini bir anlayanla paylaşması gerek. Kadın arabaya yerleşirken, “Ben de şimdi ikinci elemeyi bekliyorum,” dedi. Soru soran gözleri cevapsız bırakmamalı. “O Ses Türkiye. Ben iyi söylerim abla, ikinciye çağıracaklar şimdi, nasipse finalde de söyleriz. İnternetten buldum bir şeyler çalışıyorum. Ses eğitimi diyor, diyafram miyafram.”

Bir an boşluk oldu. “Bir de İdil Biret var, iyi piyanist.” Nerden çıktı bu şimdi? Ağzından dökülüverdi birden. Karşı taraf bir şey söylemeyince sohbetteki boşluğu hemen doldurmak gerek sanki. İyi ki de doldurmuş, İdil Biret’i duyunca piyanistimizin gözleri parladı. Pompacı Apo’nun başarısını dinlerken tık yok ama.

“Ne güzel, neler biliyorsunuz. İdil Biret çok değerli bir piyanistimiz.”

“Bilirim abla, radyoda çıkmıştı bir kanal, değiştirmedim, güzel müzikler çalıyor, dinliyoruz işte. Ama ben türkü söylerim. Sağ olsun arkadaşlar severler sesimi.” Kadın uzun uzun sohbet edecek değil. Kapıyı kaparken sesleniyor, “Kolay gelsin, merak ederim. Sonuç gelince bana da söylersiniz. Umarım beğenirler.”

Bu kadar sohbet günün kârı. Hiç yoktan iyi. Nasıl şaşırdı ben yarışmaya girdim deyince. Piyanist olduğu için, kimse görmese de o gördü beni. Duyacak da. En çok hangi türküsünü beğenir acaba.

Bir ay doğar ilk akşamdan geceden

Neydem neydem geceden

Şavkı vurur pencereden bacadan

Dağlar kışımış yolcum üşümüş nasıl edem ben

Gözünü kapayıp uzun uzun hayal kurmak istedi. Öyle bir şansı yok, diğer araba arkadan yanaşıyor. Ardından da öbürü. İş çıkış saati, benzinci yoğun. Elindeki parayı cebine tıkıştırdı. “İyi akşamlar abi. Kaç liralık?”

Eriyen karların bıraktığı su öbekleri o gece buz tuttu, sabah buzlar eridi, betona yayılan ıslak alanlar küçüldü küçüldü. Kadın yine geldi. Benzini sıfırlamadan gelmez. Çok yol yapmış belli ki, bir depo benzin iki günde biter mi. Selamlaştılar. Ödemesini yapmak için markete geçecek, kapısını açtı. “Dolduruyorum abla.” “Tamam dolduralım.”

Antifrizli sprey. Cam sileceğiyle sağ sol, alt üst. Aynalar. Nereden gelir nereye gider kim bilir. Hep tek başına. Yanında ne bir adam ne arkadaş. Belli, çoluk çocuk yok. Kadın için üzüldü. Yan koltuğa göz attı, bir sürü paket var bu sefer, nota fotokopileri arka koltuğa atılmış. Yılbaşı hediyeleri olmalı, hepsi süslü, sarılı, kurdeleli. Düşündüğü kadar yalnız değil belki de. Hediye verecek sevdikleri var en azından. Üzüntüsü döndü dolaştı, büyüyerek kendine döndü. Hep kazanacağı geceyi hayal ediyor. Kim bekleyecek onu kuliste. Omuzunu silkti, bekleyecek olmasa da alkışlayanı çok olacak, sonra da seveni. Kadın küçük adımlarıyla hızlı hızlı arabaya döndü. Eline bahşişini sıkıştırdı, her zamankinden daha büyük bir banknot. Koltuğa yerleşti, gaza basmadan penceresini açtı. “Az kalsın unutuyordum.” Yan koltuktaki poşetlerden birini çekti, öyle uzatacaktı ama son anda içindeki paketi çıkardı, eline tutuşturdu. “Sana aldım. Belki faydalanırsın. Mutlu yıllar.” Giderken elini salladı, aydınlık gülüşü spot lambası gibi yüzünde patladı.

Elinde kadının verdiği parlak sarı kâğıtla kaplı hediye, yüzünde yanaklarına doğru genişleyen hayretle karışık mutluluk ifadesi. Yaşadığı olay gerçek mi değil mi, öyle tuhaf. Bir de abla deyip duruyorum kadına. O bana sen dedi ilk kez, hediye verdi. Tahmin eder miydin sosyete mahallesinden bir kadının sana sevdalanacağını. Rahmetli anan duysa inanır mıydı. Kendi kendine inanmak istercesine, “Yeni yılımı kutladı,” diye mırıldandı. Aldığı ilk yılbaşı hediyesi. Anladı güzel söylediğimi, ünlü olacağımı bildi. Biz de yayıyoruz o ışığı tabii, yıldız tozu mu diyorlardı. Hey gidi Apo hey, bundan sonra hayat sana gülecek oğlum. Bak Yaradan’a iki yalnızı birleştirdi. Yaşı biraz geçkin ama olsun. Bir heyecan dalgası dolaştı içinde, göğsü kabardı. Hızlıca yırttı hediyenin kâğıdını, Şan Eğitim Kitabı. Bak sen, kazanacağımdan emin bu kadın, tatlı şey, meslektaşmışız gibi hediye almış.

Kitabı açtı. İçi nota doluydu.

Gecelerdir uyumuyor, kadın bir daha uğramadı ama uğrayacak, belli. O günden beri her gün tıraş oluyor, temiz kıyafetler giyiyor. Pompacı çocuklar, “Manita mı yaptın Apo,” diye takıldılar bu sabah. Umurunda değil, gözü benzinliğe giren arabalarda. Patron kılıklı adam geldi, “Camları alıver,” dedi suratına bakmadan. İçine bir öfke oturdu. Final gününü düşündü. Göreceksin beni, ünlü olacağım, demek istedi. Diyemedi. Bugün çalındı kulağına, ikinci elemeler başlamış. Onu kimse aramadı.

Öyle Güzel Bir Esinti

Boş yere bıçak altına yattı. Son umut. Ameliyata girmeyi istememişti, ailenin ısrarı. Belki de seni dinlemeliydik abi. Ne değişti ki.

Kemikleri artık canını acıtıyor olmalı, öyle zayıf. Kaç madalyalı yüzücü adam. Bu haline kim inanır. Ağzı büzülmüş kara delik, son nefesinden önceki sayılı nefesleri alma çabasında. Islattığı pamuğu abisinin kuru dudaklarında gezdirdi. Bir süre ayakta, nefes alıp verişini seyretti. Gözleri yaşardı. Gece katlayıp ayakucuna iliştirdiği pikeyi yavaşça açtı, çenesine kadar çekti. Küçülmüş bedeninin yanındaki yastıklar biçimsiz tepeler oluşturmuş. Birini pataklayarak kabarttı, damar yolu açılmış kolun altına yerleştirdi. Öbürlerini olduğunca düzeltti. Saate baktı, birazdan Beliz gelir, geç kalmasa, çok yorgun. Komodinin üzerindeki kullanılmış bardağı, kâğıt mendilleri çöpe attı. Raftaki torbadan bir plastik bardak çıkardı, buzdolabından su doldurdu. Dolabın çalışmadığını unutmuş. Hiç sevmez abim ılık su içmeyi. Yatağın karşısındaki koltuğa oturdu, dirsekleri dizlerinde. Bir süre karşısındaki solgun yüzü seyretti. Geceyi düşündü, hâlâ etkisinde.