Светлы успамін пра Думічы

© Анатолий Иосифович Сташевский, 2026

© Татьяна Иосифовна Сташевская, 2026

ISBN 978-5-0069-6298-9

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

СТАШЭУСКІ А.

СТАШЭУСКАЯ Т.

Светлы успамін пра Думічы

Памяці землякоу, якіх ужо няма,

і іх нашчадкам, што будуць жыць…

ВЁСКА ДУМІЧЫ

За акном ужо студзень 2023-га года. Ідзе снег, неба пасвятлела, у паветры адчуваецца невялікі мароз. Выйшаў на вуліцу падыхаць свежым паветрам, «размяць косці» пасля ночы, пагаварыць з кім-небудзь. Сустрэўся з суседам, дарэчы, ён мой зямляк – з вёскі Падлужжа, што на Капыльшчыне.

– Ну, як там нашы капыляне пажываюць? – пытаюся ў яго. – А вось ніяк. Ездзіў на радзіму ўчора, на могілкі да маіх бацькоў. Была патрэба пагаварыць з імі, неяк палягчэла. Але вельмі здзівіла мяне мая вёсачка. Яна не такая ўжо і маленькая, налічвае больш за шэсцьдзясят хат, і за ўвесь час, што я там прабыў (а гэта гадзін са тры), не сустрэў ніводнага вяскоўца. Я не ведаю, колькі там чалавек пастаянна жыве, але ж хто-небудзь павінен быў з’явіцца на вуліцы па сваіх патрэбах. І, на дзіва, нікога не было. Дзе ж яны падзеліся? Хутчэй за ўсё, што жывуць там лічаныя сталыя пенсіянеры.

Доўга мой сусед распавядаў мне пра жыццё Падлужжа ў савецкія часы, пра жыццё, багатае на падзеі, у вясёлым, цікавым, імклівым развіцці. У вёсцы раней жыло шмат людзей. Нараджаліся, працавалі, дасягалі поспехаў… На жаль, усё гэта было, а сёння вёска вымірае.

Дарэчы, усяго ў Капыльскім раёне 208 вёсак, пры гэтым, у 13 сёння ўжо ніхто не жыве. І калі ў кінутых вёсках не адновіцца жыццё, то яны, хутчэй за ўсё, знікнуць з карты Беларусі. А колькі такіх вёсак, дзе жывуць па пяць-дзесяць пенсіянераў?

Сум ахапіў мяне: гэта ж гадоў праз пяць-дзесяць можа застацца без жыхароў і мая радзіма – вёска Думічы. Сёння там пакуль што жыве каля 30 чалавек, у тым ліку і мая малодшая сястра Таццяна.

Многа гадоў мяне не пакідае думка пра страту беларусамі сваёй гістарычнай памяці. Шмат чаго адбылося па незалежных ад нас, беларусаў, абставін, але ж вельмі многае залежыць і ад нас саміх. Хто нам перашкаджае выхоўваць ў душах нашых дзяцей павагу да мінулага родных мясцін, гаварыць нашчадкам праўду пра здабыткі, перамогі і страты нашых продкаў? Гэта не так ужо і цяжка, патрэбна толькі жаданне і, несумненна, любоў да малой радзімы. І вось вам першы адказ на мае сумненні: я дакладна ведаю, што ў Лясноўскай сярэдняй школе сёння няма ні школьнага музея, ні больш-менш сабраных і прадстаўленых матэрыялаў пра гісторыю ўзнікнення і развіцця вёсак Думічы і Лясное (Колы), царквы ў в. Цялядавічы і многае іншае. А ў гэтай вёсцы вучацца дзеці тых бацькоў, што пабудавалі ўсё, што ёсць у былым саўгасе «Лясное» (сёння саўгас «Лясное» аб’яднаў таксама саўгас «Бабоўня» і «Луч»).

Цяжка ўсведамляць гэта, праўда! Вось і рашыў я прыкласці асабістыя намаганні да захавання памяці пра жыхароў вёскі Думічы – землякоў маіх бацькоў. І памагаць у гэтай справе згадзілася мая сястра Таццяна, якая жыла і працавала ўсё жыццё ў Думічах. І лепш за яе мне мала хто дапаможа. Вось так і нарадзілася гэта кніга.

РОЗДУМЫ

Чым далей я паглыбляюся ў былое і дабіраюся да падзей, якія суправаджалі маё дзяцінства, тым больш блытанымі і няпэўнымі робяцца мае ўспаміны. Большасць з іх, хутчэй за ўсё, было распавяданы тымі, хто з любоўю і ўвагай пазіраў на мае першыя крокі. Шмат чаго са мною і не было зусім, а пачутае ці прачытанае калісьці вельмі моцна прыкіпела да маёй душы. Хто скажа, дзе ў гэтых успамінах заканчваецца сапраўдны бок, а дзе пачынаецца казка, ператвораная ў звыклую ісціну, і дзе, нарэшце, мяжа, на якой праўдзівае і прыдуманае гэтак мудрагеліста зліваюцца?

Да пяцідзесяці гадоў мае галоўныя жыццёвыя імкненні былі звязаны з будучым. Паўсядзённыя праблемы я стараўся хутчэй рашаць і аб іх забывацца. А пра тое, што мінула, і думаць не было калі. І вось толькі ў сталым узросце мне ўсё больш прыходзяць на роздум пражытыя гады: дзяцінства, маладосць… Дарэчы, у сувязі з гэтым ёсць вельмі мудрая прымаўка: «Маладыя могуць марыць, а пажылыя толькі ўспамінаць»…

І ўсё часцей да мяне прыходзяць успаміны пра даўно забытыя падзеі і людзей, звязаных з імі. Перад вачыма, як жывыя, стаяць вяскоўцы і сябры, на якіх я даўно забыўся і ніколі не ўспамінаў. Быццам кадры кіно змяняюць адзін за адным дні, гады, пражытыя ў роднай вёсцы. Светлая радасць ахоплівае мяне, але часцей на душы застаецца пячатка таго, што ўжо «няма таго, што раньш было!»

Сташэускі Анатоль

З УСПАМІНАЎ СТАШЭЎСКАЙ ТАЦЦЯНЫ

– Думічы – родная вёска, у якой я нарадзілася. Тут прайшлі гады майго дзяцінства, тут я хадзіла ў школу з першага па чацвёрты клас, з чацвёртага па восьмы клас – у Дарагавіцкую васьмігадовую школу, дзесяць класаў заканчвала ў Лясноўскай сярэдняй адукацыйнай школе. З цеплатой і хваляваннем успамінаецца ўсё наша дзяцінства.

У хаце было восем дзяцей. Бедная наша мама Гэлька ніколі на адпачывала. Раніцай паліла ў печы, бо трэба было ўсім нам прыгатаваць сняданак і паставіць у печ абед. На снеданне мама гатавала мачанку з бульбай або яечню. А на абед ставіла капусту з гусяцінай, тушыла бульбу. Амаль кожную нядзельку пякла аладкі і ставіла чыгунок (літраў на пяць) з мачанкай і грыбамі. Калі хапала часу, дык пякла сухарыкі з аржанай мукі. Яны былі такія смачныя, што яшчэ і цяпер хочацца іх не тое, што з’есці, а хаця б паглядзець на іх, адчуць пах і асалоду таго часу.

Колькі я сябе памятаю, мне здаецца, што я ніколі не адчувала сябе сытай, заўсёды хацелася есці. Гэта было не адчуванне голаду, а жаданне паесці. Яно мяне заўсёды падштурхоўвала рухацца, жыць.

Раніцай, калі ў печы пякліся скварачкі, дык заўсёды іх было столькі, колькі едакоў у хаце. А самая тоўстая скварка была татава. Мама заўсёды казала: «Дзеткі, бацька ж цяжка працуе, і яму патрэбна скварка большая». Вось так і жылі. Таму я і цяпер стараюся, каб у мяне заўсёды быў запас мукі, солі, цукру, крупаў. На зіму заўсёды раблю мноства «закрутак». Гэта і агуркі, і памідоры, кампоты, рознае варэнне.

Але ў жыцці ўсё змяняецца. Сёння ў нашай вёсцы няма ніводнай каровы. Нельга паверыць, што зусім нядаўна ў Думічах у кожнай сядзібе была карова, нашы жанчыны-даяркі хадзілі ў саўгасныя кароўнікі карміць і даіць паўтысячы кароў. А сёння ў вёсцы і шклянкі сырадою не знойдзеш! Лапуці, Лагошы, Жыбуртовіч яшчэ трымаюць свіней, некаторыя пенсіянеры маюць пяць-дзесяць курачак. Майму ўнуку Арсенію ўжо 10 гадоў, а кароўку ён бачыў толькі па тэлевізары. Некалі дзеці гулялі на выгулах з мячыкам, прыгалі са скакалкай, з пясочку будавалі домікі, на дарозе гулялі ў «класікі». Улетку, дарэчы, і сёння ў Думічы заязджаюць з гарадоў дзеці на канікулы, але яны больш па хатах сядзяць у нейкіх «цік-токах». Выйдзеш на вуліцу – нідзе няма нікога, цішыня, і толькі калі-небудзь прабяжыць па вуліцы сабачка, які сам шукае сабе сяброў. Некалі яшчэ толькі днее, а ва ўсіх хатах ужо гарыць свет, гаспадыні паляць у печы, і з кожнага коміна дым ідзе слупам у неба. Сёння ад нашага дома да Будрыкаў у адных Выскваркаў гарыць свет, а дыму з коміна забылася калі і бачыла… Як вы думаеце: жыццё стала лепшым, жыць стала весялей?

Канешне, жыццё назад не вернеш, ды і не надта хочацца вяртацца, як успомніш, колькі мы тады працавалі. Цяпер добра жыць: свет гарыць, тэлевізар ідзе, мікрахвалёўка і хуткаварка ёсць, газавая пліта гарыць лепш за печ. Ад здабыткаў цывілізацыі грэх адказвацца, яны значна аблегчылі наша жыццё. Але навошта мы адказаліся ад нашага радаснага дзяцінства, калі ўся дзетвара разам гуляла, купалася ў рэчцы, калі сем’ямі хадзілі ў лес у ягады і грыбы. Шкада, што нашы ўнукі не паспрабуюць той радасці і таго шчасця, якое давала нам адчуванне адной сям’і, супольнасці ўсіх жыхароў вёскі. Як цудоўна было ўсім «канчанам» збірацца ля рэчкі, каля драўлянага моста на купальні. Чысценькая імклівая вадзічка, не надта цёплая, але і не халодная, агортвае тваё цела, лашчыць рукі, твар. Гэткая асалода, словамі не перадаць! Купальня ўся па берагах пакрыта квітнеючымі белымі і жоўтымі гарлачыкамі. Глядзіш на гэткае хараство, здаецца, руку працягні – і яно тваё, і хочацца жыць вечна, жыць і радавацца дзень і ноч. Гэта не толькі мае думкі, з такімі пачуццямі тады жылі ўсе мае сяброўкі, гэта праўда жыцця.

На левым беразе Выні, за мастом, рос старадаўні магутны дуб. Якраз пад ім моладзь часта спраўляла вячоркі з вогнішчам, смажанай рыбай, салам і бульбай. Няма ўжо ні рэчкі, ні маста, ні дуба, ні купальні. Замест ракі цяпер голая канава, цераз якую перакінуты бетонны мост. Вадзічка цячэ, гамоніць, але ніхто ў ёй не купаецца, не ловіць печкуроў, не збірае гарлачыкі для дзяўчат.

Змянілі прыроду і лад жыцця самі людзі. Яны хацелі, каб усё было лепш, але, як заўсёды, стала «хреново».

Бывала, Лазарэвічы ці Ксяневічы заколюць кабанчыка, дык вечарам на свежаніну збіраліся ўсе суседзі. Адзін аднаму абавязкова прыносілі свежаніну. Цяпер жа не чуваць па вёсцы віску свіней, адышлі ў небыццё свежаніна і пасядзелкі. Хаты думічане пачалі зачыняць на замкі, хадзіць да суседа на гутарку сталі ўсё менш. Не ўбычыш сёння пенсіянераў, якія раней сядзелі на лавачках пры кожнай хаце, увогуле нікога не ўбачыш. Сталі прападаць і лавачкі….

Сташэускі Восіп Герб сям’і Сташэускіх

Сташэускі Анатоль Сташэускі Валодзя

Герб сям’і Сташэускіх

Сташэуская Таццяна, Сташэуская Аня, Ляхоускі А., Рымашэускі Іван каля хаты Рымашэускіх

Радавая хата сям’і Сташэускіх

Жанідзбьа Серадзінскага Вані

Зяньковіч Галя, Серадзінская Таня, Астрэйка Ліда, Сташэуская Таня, Шыдлоуская Валя і Шыманоускі Юзаф Сташэуская Таня, Любэцкі Іван, Любэцкая Людвіся

МНЕ ДУШУ СМУТКАМ НАПАЎНЯЕ…

Назва любой вёсачкі мае пад сабой гістарычнае альбо выпадковае паходжанне. Вёска Думічы вельмі ўдала размясцілася паміж ракой Выня, вытокам знакамітай ракі Нёман, і шасэйнай дарогай «Баранавічы-Асіповічы». Дарога існавала задоўга да савецкіх часоў і ў Расійскай імперыі мела стратэгічнае значэнне. Трэба прызнаць, што пры Вялікім Княстве Літоўскім патрэбнай увагі дарогам не надавалася. Дарожная справа была ў вядзенні мясцовых землеўладальнікаў, падтрымка дзяржавы была нязначная. Пасля таго, як Расійская імперыя падпарадкавала сабе вялізныя тэрыторыі, адразу значнасць дарог узрасла. Як вы ведаеце, у Расіі дзве бяды: дурні і дарогі, і карані гэтых бед цягнуцца якраз з тых часоў. І вось у канцы ХVII стагоддзя і пачалося будаўніцтва шасэйнай дарогі «Баранавічы-Асіповічы».

Рака Выня працякае на тэрыторыі Нясвіжскага і Капыльскага раёнаў, з’яўляецца левым прытокам ракі Лоша недалека ад упадзення яе ў Неман. Даўжыня ракі – 56 км, вытокі ракі – у Нясвіжскім раёне, але большая частка поймы размешчана ў Капыльскім раёне. Дзесьці ў канцы сямідзясятых гадоў у пойме ракі была праведзена меліярацыя. Асушэнне Палесся, якое пачалося ў шасцідзясятыя гады пры П. Машэраве, дакацілася і да Выні. Калі ў пойме рэк Прыпяць, Сож, Днепр, Дзвіна і некаторых іншых рэк мела сэнс праводзіць меліярацыю, уводзіць у сельскагаспадарчы зварот палепшаныя сенажаці і пасевы, то зусім памылковым стала выпростванне ў меліярацыйныя канавы натуральнага русла ракі Выня і вялікай колькасці ручайкоў, крынічак. Ды і балацін у пойме ракі амаль што не было. Былі вялікія вясеннія разлівы на месяцы два, а таксама ў дажджлівую восень.

У савецкія часы партыя і ўрад штодзень сцвярджалі пра павялічаныя ўраджаі зернавых і нарыхтаваныя кармы для жывёлы. Але ж нядоўга шчасце было, з развалам Савецкага Саюза забыліся пра меліярацыю і калгасы. Але справа была зроблена і былога не вернеш. Колькі страт панесла Беларусь, і яе жыхары, і яе прырода ад неабдуманых учынкаў нашых знакамітых кіраўнікоў? Ніхто не лічыў, ды і навошта лічыць. Нашы вялікія дзеячы не памыляюцца, гэта выканаўцы іх геніяльных ідэй усё сапсавалі на месцах.

Калі ў Расіі заўсёды былі і ёсць дзве бяды – дурні і дарогі, дык у Беларусі расійскі ўплыў нарадзіў адну бяду: дурняў! І сёння ў Беларусі ва ўладзе іх нямала…

Зусім нядаўна, у 2017 годзе, Капыльская ПМК зноў правяла спрауленне, паглыбленне Выні і знішчэнне ўсёй расліннасці на берагах. Наша рачулка ўжо амаль ажыла, пачала напаўняцца багаццем расліннага і воднага асяроддзя. Дарэчы, гэткія малыя рэчкі маюць вялікае экалагічнае і рэкрэацыйнае значэнне, яны галоўны па эстэтычным уздзеянні элемент прыроды. Там фармуецца чыстае паветра і мікраклімат, якія маюць аздараўленчае ўздзеянне на арганізм чалавека. Малыя рэчкі даюць жыццё вялікім рэкам. А колькі радасці, шчасця, здароўя, гадоў жыцця даюць нам рачулкі!

Праз жыццё кожнага думічаніна шырокую дарогу праклала нешырокая, маўклівая, сціплая, дарагая нам малая рака Выня. Успамінаючы сваё дзяцінства, я ўпэўнена сцвярджаю, што большую палову свайго вольнага часу я правёў на рэчцы. Цяперашнія дзеці скажуць: «Цікава, і што гэта вы цэлымі днямі рабілі, чаго вы туды бегалі, што цікавага вы там бачылі?». Ды і чаго туды бегаць, калі дастаткова адкрыць інтэрнэт, націснуць на клавішу – і перад табой на экране ўся прыгажосць лясоў і рэк, тысячы дробязей пра рост, цвіценне самых экзатычных кветак, яблынь, ды, наогул, чаго хочаш. І гэта ўсё перад табой, размалявана і распісана даступна, зразумела… Згаджаюся з вамі… Але ўсё гэта вы бачылі, чулі, седзячы ў кватэры перад экранам. Як нявольнік у турме… Вы ўсё гэта бачылі, аде не бегалі босымі нагамі раніцай па халоднай расе, не спрабавалі на смак смажанай на вогнішчы свежай рачной рыбкі, не ганялі да знямогі на каньках-снягурках, прывязаных да валёнак. Не давядзецца вам адчуць тую паўнацэнную радасць і шчасце ад яднання маладога, здаровага цела з прыродай, яе неймавернымі багаццем, разнастайнасцю, каларытам колераў і гукаў.

Мне не хочацца варочаць вас да мінулых (нашых!) гадоў, але мне вельмі шкада, што шмат цудоўных звычак, магчымасцей вы ўжо ніколі не паспрабуеце. На жаль, разам з кепскім знікае і многа цудоўнага, выдатнага. Мне вельмі хочацца, каб моладзь зразумела мяне. Так, жыццё нельга затрымаць. Кожны дзень будзе прыносіць новыя звычаі і правілы жыцця. Вам патрэбна навучыцца фільтраваць, выбіраць каштоўнае, патрэбнае для далейшага жыцця, для вашых дзяцей і ўнукаў.

Прызнаюся, у майго пакалення (ды і маіх бацькоў) гэта не вельмі добра атрымлівалася. Мінулае стагоддзе прынесла чалавецтву шмат слёз, крыві і страт. Дай бог, каб жыццё стала лепшым…

Вернемся да ракі… Зіма. Адразу пасля школы, на хуткую руку схапіўшы са стала сала з хлебам і малаком, дзятва пры добрым надвор’і ляцела на раку, там іх чакала хакейная пляцоўка. Хлопцы (а часцяком і дзяўчаты) дзяліліся на дзве каманды і ганялі шайбу па дзве-тры гадзіны да перамогі. У Думічах на рацэ было 2—3 пляцоўкі для хакея: «канчане» рабілі пляцоўку на бродзе супраць агародаў Лазарэвічаў-Сташэўскіх, а асяродкаўцы – на «пераправе» каля магазіна. Гулялі да цемнаты, а бывала, і бацькі нас прыганялі да хаты рабіць урокі ды дапамагаць па гаспадарцы.

У канцы кастрычніка-пачатку лістапада прыходзілі першыя маразы. Пры бясснежным надвор’і за тры-чатыры дні рака пакрывалася лёдам. Прыходзіла пара «глушыць рыбу». Галоўнае патрабаванне было, каб лёд быў чысты і роўны, здольны трымаць на сабе два-тры чалавекі. Старэйшыя нашы браты рыхтавалі для гэтага кувалду-глушылку. Рабілася яна з бервяна дыяметрам сантыметраў на 25—30 і даўжынёй на 40, да яе прымацоўвалі ручку даўжынёй да метра. І вось гэты інструмент уручалі самаму спрытнаму і моцнаму хлопцу. Трэба было ісці па лёдзе, лепш неглыбокіх месцах, дзе няма хуткага цячэння вады, уважліва глядзець і, убачыўшы рыбку, стукнуць кувалдай па лёдзе. Біць трэба з разлікам на тое, каб з першага ўдару прабіць лёд. Заставалася хуценька злавіць ужо нерухомую рыбку. Калі цячэннем адганяла рыбку ўбок, то трэба прабіваць іншыя дзіркі ў лёдзе па цячэнні і лавіць рыбку. Часцей за ўсё гэта былі плоткі, краснапёркі, акуні памерам з далонь. Пападаліся і большыя… як калі, але ў асноўным з гадзіны дзве-тры набіралася поўнае вядро рыбы. Заўважце, зімой мець вядро свежай рачной рыбы – цудоўна, праўда? Рыбу дзялілі на ўдзельнікаў, штосьці перападала і гледачам.

Калі цяпер я расказваю пра тое, як мы глушылі рыбу на Выні, дык на мяне глядзяць як на дурнога. Не верыць ніхто, што гэтак можна было лавіць рыбу. Бачыце, колькі тут часу прайшло, а цікавы звычай думічан знік беззваротна. Ды ці ён толькі адзін, шкада. Няма таго, што раньш было…

Летам усё жыццё вескі праходзіла каля ракі, і малых, і дарослых. Паміж агародамі «канчан» і ракой ад моста да лагчынкі паміж хатамі Жыбуртовічаў і Цвілевічаў ляжаў цудоўны лужок. Ён карміў і паіў усіх жыхароў..

Эх, луг шырокі! Як жывы, ты,

Травой мурожнаю закрыты,

Стаіш зялёны прада мною.

І ззяеш дзіўнаю красою!

Я. Колас «Новая зямля»

Раніцай, з усходам сонца, гаспадыні ўставалі даіць каровак. Цёплы сырадой з вялікім смакам спажывалі старыя і малыя. Дабаўце да яго кавалак чорнага хлеба або слуцкага батона, пасля смажанага сала з яечкам альбо мачанкі з блінам – і любы працаўнік з добрым настроем ішоў на працу ў поле.

Пасля дойкі каровы адна за другой выходзілі на вуліцу, дзе іх чакаў пастух. Чаргу адбывалі па хатах па парадку. Калі ў каго здараліся якія-небудзь складанасці, то можна было і наняць пастуха сярод моладзі. Статак выганялі на пашу да рэчкі. Дарэчы, пасвіць каровак часцей за ўсё прыходзілася нам, вучням 5-9-х класаў, хлопцам і дзяўчатам. Справа гэта была не вельмі цяжкая і складаная, бо побач была цёпленькая і чысценькая рачулка… І калі сонца добра прыпякала, то мы дазвалялі нашым «карміліцам» зайсці ў раку ў брод, каб ахаладзіцца ды папіць вады. Ды і пастухі не супраць былі паплюхацца каля вады. Самотна было цэлы дзень круціцца каля статка, хацелася пабегаць на свабодзе, але на прыродзе з купаннем, сонечным загарам дні пралятлі неўзаметку.

Ніяк не выходзіць з памяці яшчэ адна старонка жыцця вёскі – гэта вырошчванне гусей на падвор’ях думічан. А былі гусі ў абсалютнай большасці гаспадарак, ад 10 да 50 птушак. Гусі – гэта вадаплаўная птушка, для жыцця якой патрэбна шмат чыстай вады і прасторны выгул з травой. Усяго гэтага было ўдосталь у пойме ракі Выні. Вельмі добра было тое, што месца нашых птушак было поруч з падворкамі. Гусі – гэта птушкі, якія жывуць на лугавых прасторах, шпарка ходзяць і бегаюць, добра лётаюць і плаваюць на вадзе. Асноўнай ежай для іх з’яўляецца трава, не грэбуюць злакамі, лісточкамі, насеннем. Лічыце: птушка за кошт прыродных крыніц без вялікіх затрат за 8 месяцаў давала каля 6—8 кг цудоўнага мяса. Безумоўна, вечарам пасля нашых птушак кармілі і падкормлівалі зернем з абмешкай, але гэта было восенню, перад забоем птушак. Вялікае багацце давала птушка кожнай гаспадыні ў выглядзе пер’я. Цяжка сказаць, колькі гадоў чалавецтва карыстаецца пуховымі вырабамі для падушак, але і да нашага часу чалавецтва спіць на падушках з пяра. Калі каўбаса, дык з мяса, а калі падушка – з пяра і пуху. І цудоўна жылося, праўда?

Падушкі з гусінага пяра пругкія, зносаўстойлівыя, лёгкія, мяккія, служаць людзям многія дзясяткі гадоў, карыстацца імі – вялікае задавальненне. А якое гэта ўпрыгожванне для кожнай хаты! Маладыя дзяўчаты да свайго шлюбу сваімі рукамі ўпрыгожвалі вышыванкамі навалочкі для падушак на пасаг. Люба было глянуць на цэлыя піраміды падушак розных памераў на ложках думічан.

Гусі, і святочныя пераднавагоднія сталы з бульбай і мяснымі стравамі, і цудоўныя падушкі – усё гэта праклала ў маім жыцці светлую палоску. Мне здаецца, што гэтак думае большасць маіх аднагодак-думічан. Яшчэ і сёння нашы ложкі ўпрыгожваюць падушкі, якія некалі з нашай дапамогай нарадзіліся ў нашых родных Думічах.

Не адзін раз летам старэйшыя хлопцы збіралі гурт, каб лавіць рыбу невадам ці «таптухай». На невад патрэбна было чалавек пяць-шэсць. У асноўным невад зацягвалі на шырокім бродзе, дзе дно было роўнае і без багавіння. Пачыналася лоўля з таго, што па трое-пяцёра хлопцаў заходзілі ў рэчку з левага і правага бакоў броду і з шумам ішлі, гналі ўсю рыбу да невада, які зацягвалі цераз увесь брод до процілеглага берага. Амаль што заўсёды выцягвалі вядро плотак, печкуроў, акунёў і нават шчупакоў. Гэткую маштабную лоўлю рыбу рабілі не часта, у свята або пасля сенакосу ці сканчэння якой вялікай справы. Пад вечар на беразе ракі на лужку распальвалі вогнішча, смажылі скваркі.

Летам асабліва не было калі гуляць, трэба было цэлымі днямі гнуць спіну на палетках калгасных і сваіх, і вось такі адпачынак ладзілі сабе думічане. З заходам сонца збіралася моладзь са старэйшымі, брала з сабой гарманіста, і да поўначы ля ракі гучалі песні, смех дзяцей, радасць, шчасце, жыццё вітала над вёскай.

Мне цяжка ўтрымаць пачуцці аб тых благаславёных, шчаслівых дзянёчках нашага жыцця, слёзы льюцца самі, няма сіл стрымаць іх. Ды і не хочацца трымаць пры сабе радасць ад усведамлення сапраўды цудоўных, недарма пражытых табой гадоў.

Мой родны кут, лугі, крыніца!

Цяпер для вас я – чужаніца.

Той самы лес, палеткі тыя,