Ինչ՞ գիտենք մենք մեր մասին

Մաս 2. Ճիշտ դատողություն

Առավոտը եկավ կտրուկ ու ջինջ։

Ամպերը հեռացել էին։ Լեռնանցքի վերևում երկինքը դարձել էր բարձր ու սառցե։ Արևը դեռ չէր երևացել լեռնաշղթաների հետևից, բայց լույսն արդեն խիստ էր ու թափանցիկ։ Սաստիկ սառնամանիք էր. շնչառությունն իսկույն վերածվում էր սպիտակ գոլորշու։

Սրահում զով էր։ Գիշերվա ընթացքում շարժիչը մի քանի անգամ անջատել էին վառելիքը խնայելու համար, և ջերմությունը մասամբ հեռացել էր։ Բոլորն արթնացան քաղցած։ Թերմոսների ջուրը վերջացել էր դեռ կեսգիշերին։

Ֆրանցն առաջինը բացեց դուռը։ Ցուրտը հարվածեց դեմքին։

— Դո՛ւրս գանք,— ասաց նա։— Օդափոխվենք։

Բոլորը մեկը մյուսի հետևից դուրս եկան միկրոավտոբուսից։ Ձյունը ճռճռում էր ոտքերի տակ։ Օդը կտրուկ էր, ջինջ ու սառցե։ Յուրաքանչյուրը խորը շունչ քաշեց։ Ինչ-որ մեկը մի բուռ ձյուն վերցրեց ու դրանով շփեց դեմքն ու ձեռքերը։ Ցուրտն ակնթարթորեն պարզեց միտքն ու արթնացրեց մարմինները։ Մի քանի րոպե նրանք պարզապես կանգնած էին լեռնանցքում՝ նայելով շլացուցիչ սպիտակ լանջերին ու բարձր, ջինջ երկնքին։ Հետո լուռ վերադարձան սրահ։

Ֆրանցը լուռ, մի փոքրիկ կաթսայի մեջ մաքուր ձյուն հավաքեց մեքենայի տանիքից և այն դրեց տուրիստական փոքրիկ այրիչի վրա, որը միշտ վերցնում էր իր հետ։ Ձյունն սկսեց դանդաղորեն նստել ու վերածվել ջրի։

Մինչ ջուրը տաքանում էր, յուրաքանչյուրն իր սովորության համաձայն անդրադարձավ առավոտյան աղոթքին կամ ներքին լռությանը։

Յուսուֆը նամազ արեց։

Հայր Միխայիլը ցածրաձայն աղոթում էր։

Թենզինը նստած էր ուղիղ՝ աչքերը փակ։

Արշամը նստած էր ձիգ, ոտքերը գետնին, մեջքն ուղիղ, աչքերը փակ։

Ոչ ոք ոչ մեկին չէր շտապեցնում և չէր խախտում այդ լռությունը։

Միայն դրանից հետո Արշամը տեղից բարձրացավ, բացեց սրահի խորքում գտնվող ուղեբեռի հատվածն ու հանեց խնամքով դասավորված ուսապարկը։ Դրա միջից հայտնվեցին.

— բարակ հայկական լավաշի մի քանի մեծ թերթեր,

— ուրցի թեթև բուրմունքով սպիտակ, պինդ պանիր,

— քաղցր, հագեցնող գաթա,

— կեսլիտրանոց մի բանկա մուգ մեղր,

— նույնպիսի մի բանկա հալած յուղ (գհի),

— մեկանգամյա օգտագործման գդալներ և թղթե բաժակներ։

Նա այդ ամենը դասավորեց ծալովի փոքրիկ սեղանի վրա ու հանդարտորեն ասաց.

— Խնդրեմ։

Ֆրանցն իր արկղից հանեց լավ որակի տերևավոր թեյ և շաքարավազի մի փոքր պաշար։

— Դե, քանի որ այսպես դասավորվեց,— փնթփնթաց նա,— ուրեմն թեյը նորմալ կլինի։

Սկզբում բոլորը պարզապես նայում էին։ Հետո Սոֆին ժպտաց, հայր Միխայիլը խաչակնքեց, Յուսուֆը ցածրաձայն մի կարճ շնորհակալական խոսք արտասանեց։ Նույնիսկ Աննան գլխով արեց՝ ակնհայտ թեթևացած։

Ուտում էին դանդաղ, առանց շտապելու։ Լավաշը ձեռքերով էին պատռում, պանիրը պինդ էր, բայց՝ նուրբ, գաթան փշրվում էր քաղցր շերտերով, մեղրն ու հալած յուղը ջերմություն էին հաղորդում։ Ֆրանցը թունդ թեյ թրմեց։ Սրահում աստիճանաբար տիրեց իսկական հարմարավետություն ու հարազատ միջավայր։

Զրույցը թեթև էր, գրեթե կատակային։ Ֆրանցը պատմում էր, թե ինչպես մի անգամ ձմռանը, հենց այս նույն լեռնանցքի վրա, ուղևորները փորձում էին ձյունից ու չորահացից սուպ եփել։ Սոֆին ծիծաղում էր։ Նույնիսկ Թենզինն էր սովորականից մի փոքր ավելի լայն ժպտում։

Երբ քաղցի առաջին սուր զգացումն անցավ, Սոֆին միացրեց հեռախոսը։ Կապ հայտնվեց՝ թույլ, բայց կայուն։ Նա արագորեն գտավ անհրաժեշտ տեղեկատվությունն ու բարձրացրեց աչքերը.

— Ճանապարհը փակ է երեք վայրում։ Ձյան մեծ կուտակումներ ու փլվածքներ են։ Ձնամաքրող տեխնիկան արդեն աշխատում է, բայց դեռ մի քանի ժամ կտևի, հավանաբար՝ մինչև կեսօր կամ ավելի երկար։

Սրահում դադար տիրեց։

— Մենք կարող էինք հայտնվել հենց այդ փլվածքներից մեկի տակ,— ցածրաձայն ասաց Էլին։

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.