Bloed Regen

Bloed Regen

Door Bloed Gebonden Series Boek 13

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Angelique Hofland

Auteursrecht © 2017 Amy Blankenship

Engelse uitgave uitgegeven door Amy Blankenship

Second Edition Gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

Ren herschikte alles in de voorkamer van The Witch’s Brew ... precies terug op dezelfde plek waar hij uit was verdwenen en keek naar de kruin van Lacey's hoofd. Ze zat op de grond met haar rug naar hem toe en hield Vincent vast als een verdomde baby… met zijn hoofd tegen haar borsten gedrukt. De spieren rond zijn ogen werden geïrriteerd.

Lacey trok haar hoofd met een ruk omhoog en fronste toen de zwarte lichten in de kamer begonnen te flikkeren, waardoor ze zich zorgen maakte dat het onweer de stroom hier zou uitschakelen, net als in het ‘Museum of the Damned’. Ze kromp ineen en hield Vincent stevig vast toen een oorverdovende donderslag door de atmosfeer sloeg, en op hetzelfde moment zag ze de bliksemflits.

Vincent liet een grijns om zijn lippen trekken toen hij de manvormige schaduw zag die de bliksem vluchtig naast hen op de vloer had geworpen. Gewoon voor de gek, hij nestelde zich met zijn wang dieper in Lacey's zachte borst voordat hij mompelde: “Ik denk dat je vriendje ook gek is.”

Lacey voelde de haartjes in haar nek overeind gaan staan. Al haar gloednieuwe paranormale zintuigen vertelden haar dat Ren zo dicht bij haar was dat ze zijn benen zou voelen als ze ook maar een klein beetje achteroverleunde. Ze gaf het mentaal de schuld van morbide nieuwsgierigheid en hield haar hoofd achterover om op te kijken. En ja hoor ... Ren leunde over haar heen en keek boos op hen beiden neer.

Dat was beslist niet dezelfde vriendelijke blik die hij haar had gegeven toen hij nog maar een paar minuten geleden wegging, en Lacey vroeg zich stilletjes af wat er was gebeurd met zijn humeur toen hij terugkeerde naar het museum. Voordat ze kon vragen wat zijn probleem was, voelde ze de vloer onder haar trillen en zwaaide haar blik de kamer rond toen alles begon te ratelen door een aardbeving waarvan ze zeker wist dat het een aardbeving was.

Ren klemde zijn tanden op elkaar toen hij hoorde dat de kristallen en andere breekbare voorwerpen in de kamer van hun planken begonnen te trillen. Omdat hij niet in de stemming was om de winkel nog een keer te laten verwoesten, stond hij op zijn volle lengte en concentreerde hij zich met een daverend gegrom op het stabiliseren van de winkel tot de aardbeving voorbijging.

Vincent duwde zichzelf in een zittende houding toen de beweging in de winkel plotseling stopte, maar de straatlantaarn net buiten het voorraam bleef heen en weer zwaaien en wierp een bewegende schaduw in de kamer.

“Wat is dat?” Vroeg Vincent zachtjes toen er een wolk van stof en puin langs het raam bewoog en het zicht op de straat bijna verdoezelde.

Ren hoefde niet te raden ... hij wist het. Hij voelde de demonen op de vlucht voor de vernietiging. Toen de schokgolf voorbij was, antwoordde hij: “Ik geloof dat de stad nu een door demonen gerund museum is, gezien het feit dat het gebouw niet meer staat.” Zijn blik volgde Vincent, die nu naar het raam liep en weg van Lacey… slimme man.

Vincent greep de vensterbank vast en voelde zich nog steeds zwak terwijl hij de wolk van zwaar stof in een golvende beweging langs het gebouw zag rollen. Hij trok een gezicht toen hij lichamen begon te zien bewegen in het stof en besefte dat het in feite demonen waren die het gebied ontvluchtten en het stof gebruikten als camouflage.

Hij kon zichzelf er niet van weerhouden een snelle stap achteruit te doen toen een demon zonder huid binnen handbereik van het raam voor hem kwam. Hij kon resten zien van wat er van zijn huid was overgebleven, eigenlijk flarden met bloed doordrenkte spieren. Hij draaide zijn hoofd om hem recht aan te kijken en zijn mond ging wijd open in een geluidloos groteske schreeuw voordat hij weer vervaagde in de stofwolk.

“Zeg me nog eens dat deze plek tegen demonen beschermd is,” eiste Vincent omdat hij het gevoel had dat er meer demonen op straat waren dan in het museum.

Lacey leunde snel achterover nadat ze zojuist het demonische beeld bij het raam had gezien, maar belandde tegen Ren's benen aan. Op dat moment kon het haar niets schelen en verwelkomde ze de troostende kracht achter haar.

“Ze kunnen niet binnenkomen zonder een uitnodiging,” herhaalde ze met een bange fluistering en gilde toen uit angst toen een bebloede hand uit het stof kwam als iets uit een horrorfilm en tegen het glas drukte ... een lange karmozijnrode streep achterlatend helemaal over toen het passeerde.

“Verdomme,” fluisterde Vincent terwijl hij zich langzaam omdraaide en langs de muur naar beneden leunde, net onder de vensterbank.

Hij zou veel liever elke dag met de machtigen omgaan ... ze waren tenminste niet zo verdomd eng. Het waren dergelijke vertoningen die Vincents maag altijd omdraaiden. Hij hoefde niet nog een keer te kijken om te weten dat ze er nog waren ... hij kon het zien aan de angstige blik op Lacey's gezicht terwijl ze uit het raam net boven zijn hoofd staarde.

“Sluit je ogen liefste. Je hebt deze herinnering niet nodig die terugkomt om je te achtervolgen. Ze zouden weg moeten zijn tegen de tijd dat het stof is neergedaald,” zei hij met een kalmerende stem.

De spieren in Ren's kaak spanden zich terwijl hij naar de man aan de andere kant van de kamer bleef staren. “Er zijn veel herinneringen die ze had kunnen missen,” zei hij met een gevaarlijke stem, niet wetende dat zijn ogen helder genoeg waren om eruit te zien als zilveren pennen die achter de zonnebril gloeiden. Hij probeerde zijn woede onder controle te houden, maar met zoveel kwaad dat zijn pad kruiste, kostte het een enorme inspanning. De hogere niveaus van kracht die in en buiten zijn bereik dreven, probeerden hem voorbij het breekpunt te duwen en lieten hem een beetje gestoord achter.

Vincent keek Ren verveeld aan, maar toen hij de zilveren gloed van de ogen van de andere man opmerkte, voelde hij zijn eigen humeur pieken. Die ogen waren een bloedige herinnering aan de Gevallenen die hem tot dit bestaan hadden vervloekt.

“En sommige herinneringen waren nooit bedoeld om te delen,” wierp hij terug met een enorme emmer sarcasme. “Maar ja, ze heeft ze niet vrijwillig met je gedeeld ... toch? Waarom denk je dat je zoveel beter bent dan ik?”

Toen ze donkere schaduwen langs het raam zag schijnen, besloot Lacey Vincents advies op te volgen en sloot haar ogen. Op het moment dat ze werd omringd door duisternis, sloegen haar andere zintuigen in overdrive. Ze voelde de demonen toen ze langs de winkel kwamen en hoe langer ze zich erop concentreerde, hoe intenser de sensaties werden.

Ze voelde zoveel emoties om haar heen… vooral woede en angst, maar zelfs dat werd verwrongen door kwaadaardige bedoelingen. Het voelde alsof ze mentaal dingen aanraakte die net buiten haar bereik lagen en dat ze niet zou liegen ... het was beangstigend maar even verslavend.

Een prikkelende sensatie trok haar aandacht en ze richtte zich erop, alleen om een scherpe adem in te zuigen toen ze plotseling erg heet en bedwelmd werd van passie die niet paste in de scène die zich net buiten afspeelde. Ze knipperde met haar ogen toen ze voelde wat verdomd dicht bij een orgasme door haar heen schoot en huiverde zichtbaar.

Ren hoorde haar naar adem snakken, reikte naar beneden en greep haar pols en trok haar voor zich uit. “Waar doet het pijn,” vroeg hij, terwijl hij de man vergat aan wie hij zojuist een dodelijke blik had geworpen.

Lacey's wangen gingen in vlammen op, niet wetend hoe ze die beladen vraag moesten beantwoorden. Toen ze Rens harde lichaam tegen haar rug voelde gedrukt en zijn warme adem in haar oor, werden haar ogen groot. Verdomme, als dat haar niet opwond.

Ze kneep haar dijen samen en concentreerde zich op de enige persoon die in zicht was… Vincent. Tot haar schrik leek hij precies te weten wat er met haar aan de hand was. Ze wilde dood toen zijn blik langzaam langs haar lichaam naar de top van haar dijen zakte, waardoor ze onrustig werd. Natuurlijk wist hij het ... ze waren vaak minnaars geweest.

Vincent trok een wenkbrauw op toen hun blikken elkaar ontmoetten. Hij wist dat die verhitte blik… het eigenlijk had veroorzaakt, maar op het moment was het zo misplaatst dat het hem zorgen baarde. Terwijl hij de verschrikkingen buiten vergat, stond hij tot zijn volle lengte en wilde haar niet in de armen van een demon terwijl hij onder invloed van lust was.

Toen hij opmerkte hoe Vincent naar Lacey keek, gebruikte Ren zijn greep op haar om haar om te draaien zodat ze nu naar hem keek in plaats van naar de andere man. Terwijl hij naar haar overdreven heldere ogen en koortsige wangen keek, gromde hij toen hij de geur van haar zware opwinding opving. Het waren niet de demonen die haar hart sneller deden kloppen.

Het beeld van Vincents gezicht dat tegen haar borsten werd gedrukt toen hij voor het eerst terug naar de winkel was geteleporteerd, flitste in Ren's hoofd, waardoor hij weer gromde en streng waarschuwend op haar neerkeek.

“Ik denk dat je haar misschien maar moet loslaten, maat,” eiste Vincent. Hij hield niet van de manier waarop Ren naar haar keek ... of het dierlijke gegrom trouwens. Hij begon de afstand tussen hen te verkleinen, maar zijn pas aarzelde toen hij Lacey's ademloze stem hoorde.

“Toen ik net op dat moment mijn ogen sloot, kon ik de demonen niet meer zien ... maar ik kon ze voelen toen ze langskwamen. Ik kon bijna hun boosaardigheid en slechte aura's proeven. En zonder dat ik het wilde, wendde ik me ervan af en tikte aan wat Gypsy en Nick aan het doen waren ... in de schuilkelder net onder ons.”

Ren vocht om zich te concentreren door de rode waas van het kwaad dat meedogenloos zijn weg naar binnen klauwde en begreep geleidelijk wat haar hartstocht had aangewakkerd ... maar het feit dat ze stilletjes naar Vincent had geroepen in plaats van naar hem was niet toegestaan ... nooit meer. Hij sloeg langzaam zijn blik over haar hoofd en staarde recht naar de man die hij ging vermoorden.

Toen Ren's vingers zich plotseling zo vernauwden dat ze pijn deden, rukte Lacey haar pols uit zijn greep en deed haastig een stap achteruit. Ze hief haar hand op om over de pols te wrijven die hij zo hard had vastgegrepen dat ze fronste. “En je woede doet pijn, dus hoe zit het met het afzwakken, want dit ongewenste vermogen is helemaal jouw schuld ... niet de mijne.”

Toen ze de flits van zilver zag achter de donkere bril die hij droeg, deed ze nog een stap achteruit om te zien hoe de armen van achteren om haar heen kwamen. Ze had nog steeds te maken met de naschokken van opgewonden raken en zo snel een climax bereiken, ze leunde achterover in Vincents vertrouwde omhelzing.

Vincent klemde zijn armen beschermend om haar heen en kneep zijn blik op Ren toe. “En waar beschuldigt ze je van, wat heb je haar aangedaan?”

“Vincent stop,” waarschuwde Lacey toen een nog sterkere golf van kwade energie de heerlijke gevoelens wegduwde die ze had gekregen van de schuilkelder beneden. Ze fronste haar wenkbrauwen toen het tot haar doordrong dat als ze deze verontrustende aura's zo sterk voelde ... de kans heel groot was dat Ren er een kwade overdosis van kreeg.

“Maak niet de fout te denken dat ik bang voor hem ben,” zei Vincent kalm, terwijl hij elk woord meende.

Ren concentreerde zich op de manier waarop één van Vincents armen net boven Lacey's volle borsten kruiste, terwijl de andere slechts een paar centimeter lager was. Het zag er een beetje te verleidelijk en bezitterig uit voor zijn smaak en ze had gelijk over Nick en Gypsy ... hij voelde dat ze de liefde bedreven, samen met de enorme hoeveelheid kwaad die nog niet veilig uit zijn tovenaarsbereik moest komen. Het was geen goede combinatie om ook jaloezie en woede toe te voegen.

“Hey Vincent, ik ben ergens nieuwsgierig naar. Hoelang duurt het om weer bij te komen nadat je nek is gebroken?” De hoek van Ren's lippen ging omhoog in de minste zweem van een boosaardige glimlach. “Maakt niet uit, ik weet hoe ik het antwoord moet vinden.”

Lacey's lippen gingen uiteen en ze sloeg haar armen uit om Ren tegen te houden, maar tot haar verbazing verdween Vincents lichaam letterlijk in het niets waardoor ze achteruit struikelde. Het volgende dat ze wist, was dat haar rug tegen het koude glas van het raam stond. Haar ogen werden groot en ze vroegen zich af wat Ren met Vincent had gedaan om hem te laten verdwijnen zonder hem zelfs maar aan te raken.

Ren merkte nauwelijks op dat Storm zojuist zijn doelwit van hem had gestolen toen zijn aandacht weer op Lacey gericht was. Hij schoot naar voren en sloeg met een handpalm aan weerszijden van haar, waarbij hij zijn prooi tegen het trillende glas klemde. Terwijl hij naar zijn gevangene staarde, kon hij de schimmige vormen van demonen aan de andere kant van haar zo dichtbij zien passeren dat hij zijn hand door het raam had kunnen steken en ze had kunnen grijpen.

Lacey draaide langzaam haar hoofd om naar één van zijn handen te kijken en merkte dat het op één lijn lag met de bloedige handafdruk aan de andere kant van het glas. Er vormde zich een haarbreuk in het raam waar hij het aanraakte en begon een zigzaggend pad naar haar toe. Ze voelde de angst over zich heen spoelen toen één van de schaduwen met een dreun tegen het raam sloeg. Ze slikte, wetende dat schaduwen eigenlijk geen geluid mochten maken of het glas zo zouden kunnen laten trillen.

Omdat ze niet wilde dat het enige tussen haar en de demonen zou breken, richtte Lacey haar angstige blik weer op Ren. Ze moest hem kalmeren voordat het te laat was en deed het eerste wat in haar opkwam.

Lacey greep zijn schouder met één hand en duwde haar lippen hard tegen de zijne, terwijl haar andere hand over het kruis van zijn broek gleed. Ze vond snel het bewijs dat hij niet alleen de controle kwijt was, maar ook duidelijk was opgewonden. Ze sloeg haar hand om de enorme bobbel en greep hem vast, terwijl ze agressief aan zijn onderlip likte en zoog.

Ren sloot zijn ogen en gromde, terwijl zijn wereld zich probeerde te verkleinen met de behoefte om zo ver in Lacey te zijn dat ze nooit meer in de armen van een andere man zou willen zijn.

Toen Ren het eerste onheilspellend gromde, begon Lacey zich van hem af te duwen met alle bedoelingen om als een gek te rennen, maar zijn arm sloeg snel om haar heen en tilde haar tegen zich aan. Ze knipperde met haar ogen toen zijn dij zich een weg tussen haar benen drong en merkte al snel dat ze er schrijlings op zat, waardoor haar jurk hoog op haar heupen kroop.

De opwinding die ze had gevoeld, sloeg zonder genade terug in haar ... maar deze keer kwam de overweldigende sensatie niet van het paar beneden. Het kwam van de gevaarlijke man die haar nu in zijn greep had.

Ren greep de achterkant van haar haar vast en hield haar gezicht omhoog terwijl hij de kus van haar afnam.

*****

Vincent gromde van frustratie toen zijn omgeving veranderde en zijn armen plotseling het vrouwtje misten dat hij nog maar een seconde geleden zo beschermend had vastgehouden. Op zoek naar Lacey draaide hij de cirkel rond en klemde zijn tanden op elkaar toen hij besefte dat hij zich op een heel andere plek bevond… een soort enorm kantoor zo te zien.

“Verdomme,” riep hij, nu totaal in de war.

“Welkom bij PIT,” zei Storm vanuit zijn stoel achter het bureau. Hij had hiernaar uitgekeken en deed zijn best om niet te glimlachen.

“PIT,” vroeg Vincent, terwijl hij zich omdraaide om de stem te lokaliseren. “Ik heb van jullie gehoord, maar had nooit gedacht dat ik de kans zou krijgen om jullie te ontmoeten.”

“Je zult er meer dan een paar van ons ontmoeten ... met Ren als eerste,” vertelde Storm hem.

Vincent verstijfde bij Ren's naam. “Geen wonder dat de grote eikel zo zelfverzekerd is. Hij heeft bijna een leger om hem te steunen.”

Storm onderdrukte zijn grijns. “Ren heeft geen leger nodig, maar dat is niet de reden waarom ik je hierheen heb gebracht.”

“Wat is dan de reden,” vroeg Vincent, eigenlijk ongeduldig. Hij moest terug naar Lacey om ervoor te zorgen dat ze veilig was.

“Als je klaar bent met te doen alsof je een slaaf bent van de demonen ... wil ik dat je je bij PIT voegt,” zei Storm, die tot de kern van de zaak kwam. “Je capaciteiten maken je een perfecte match voor PIT en je lichte verslaving kan worden aangepakt.”

Vincent wierp de andere man een woedende blik toe. “Welke verslaving zou dat dan zijn, partner?”

“Degene waar je verslaafd aan bent om jezelf te laten vermoorden,” antwoordde Storm met een vaste blik. “Ik verzeker je, als je met ons de strijd aanbindt met de demonen ... er is een goede kans dat je nog steeds je oplossing krijgt.”

“Dat is allemaal prima en dandy, maar ik denk dat ik zal slagen. De enige reden dat ik in deze bloedige stad ben, is voor Lacey en haar alleen laten met die zilverkleurig ogende demon staat niet op mijn agenda,” zei Vincent geïrriteerd.

“Ren is een mens in hart en nieren, wat betekent dat hij net zo rood bloedt als jij,” corrigeerde Storm. “Jullie twee hebben eigenlijk veel gemeen, aangezien jullie allebei zeldzame krachten hebben. Waar je het vermogen hebt om te herleven van elk letsel, inclusief de dood, heeft Ren het vermogen om de kracht over te hevelen van elk type bovennatuurlijk wezen dat binnen zijn overhevelingsbereik valt. De vijandigheid die je jegens Ren koestert, is ongegrond… hij is niet van het gevallen ras,” legde hij uit.

Vincents blik verduisterde. “Wat weet je over de gevallenen?”

“Ik weet genoeg,” zei Storm cryptisch.

Dus ... zijn ontvoerder was een fan van groot, humeurig en broeds ... geweldig. Volgens hem maakte dat deze man alleen maar een idioot.

“Als Ren de kracht van degenen om hem heen kan overhevelen, dan is hij momenteel overbelast, aangezien die kleine goochelwinkel waar ze zich bevinden op dit moment toevallig omringd is door demonen,” merkte Vincent op. “De man leek niet erg stabiel toen je me eruit rukte ... en ik geloof dat hij de intentie had om me te timen hoelang het duurde voordat ik weer bijkwam van een gebroken nek.”

“Het zou vijfentwintig minuten en dertien seconden hebben geduurd om weer bij te komen,” grijnsde Storm toen Vincents gezicht alle uitdrukking verloor. Hij haalde zijn schouders op: “Het moet al zijn gebeurd voordat ik het juiste moment wist om te verschijnen. Het lijkt erop dat u weet welke knoppen u moet indrukken om Ren uit te schakelen. Wat Lacey betreft, ze is volkomen veilig in zijn aanwezigheid.”

“Sorry als ik moeite heb je te geloven, maat,” gromde Vincent bijna omdat hij geen tijd meer wilde verspillen aan deze onzin. Hij had zijn deel van machtige entiteiten ontmoet en voor zover hij wist, was geen van hen in staat de tijd om te draaien.

“Het is helemaal aan jou wat je wilt geloven,” zei Storm schouderophalend, wetende wat er zou komen. “Als je ermee instemt om lid te worden van PIT, krijg je de kans om het zelf te zien.”

Vincent schudde zijn hoofd. “Geen kans in de hel. Je kunt me nu terugbrengen naar waar je me hebt ontvoerd.”

Storms uitdrukking was gekweld en hij schonk geen aandacht aan de snelle afwijzing. “Alleen omdat je je tussen de demonen hebt verstopt, wordt je ware aard niet uitgewist. Je was ooit een ridder voor één van de machtigste koninkrijken in de geschiedenis en hebt vele levens gered. Je beschermde de zwakken tegen hun onderdrukkers en, zelfs op het moment van je ware dood, ging je nog steeds ten onder terwijl je vocht tegen een demon waarvan je wist dat je die niet kon verslaan ... allemaal omdat je dacht dat je een klein weerloos kind beschermde.”

“Hoe zou je dat in vredesnaam kunnen weten,” fluisterde Vincent, terwijl de levendige herinnering door zijn hoofd flitste.

“Misschien kun je het maar beter begrijpen als ik mezelf goed voorstel,” zei Storm vlak voordat hij verdween.

Vincent kromp ineen toen Storm plotseling naast hem stond en zijn arm beetpakte en zijn landschap weer was veranderd. Tot zijn verwarring waren ze terug in het museum, verborgen in een schaduwrijke nis. Hij zwaaide zijn blik door de hoofdkamer en zag dat de demonen zich nog steeds aan het klaarmaken waren voor de veiling die duidelijk nog niet had plaatsgevonden.

Instinctief zakte hij dieper in de duisternis toen David de kamer binnenkwam, gevolgd door dezelfde demonen die hem hadden gemarteld ... hij kon zelfs zien dat zijn bloed nog vers aan hun handen was.

Het museum verdween en het kantoor omringde hen plotseling weer. “Mijn naam is Storm en ik ben een Time Walker. Om iemand grondig te onderzoeken, ga ik gewoon voor mezelf de waarheid bekijken.”

Vincents lippen werden dunner ... gevangen tussen de behoefte om verbaasd te zijn en de noodzaak om naar Lacey te kijken. A Time Walker… PIT… deze stad is gewoon een stuk interessanter geworden.

“Je realiseert je dat je er nog steeds naar streeft iemand te beschermen die zwakker is dan jij ... het is gewoon je ware aard om dat te doen. Laten we een deal sluiten,” bood Storm aan omdat hij zijn eigen regel over het sluiten van deals had overtreden, aangezien geen van beiden demonen waren. “Ik ga Lacey nu meteen ophalen als je ermee instemt om met ons mee te doen. Ze is tenslotte al lid van PIT en hoort hier bij ons.”

Vincent dacht er niet eens over na. Eerlijk gezegd ... wat had hij op dit punt te verliezen?

Hoofdstuk 2

Ren drukte tegen de onderkant van Lacey's rug en trok haar dichterbij, waardoor haar warmte heerlijk langs zijn dij omhoog gleed. Hij drukte zijn erectie tegen haar strelende hand en verdiepte de kus met een hard gegrom, bewegend in een erotisch ritme dat ze gewillig overeenkwam. De meeste demonen waren verdergegaan, waardoor hij langzaam van de paranormale stroomstoot naar beneden kon komen, maar hij was nog niet bereid haar dat kleine geheimpje te vertellen, vanwege de nieuwe high waarin hij zat.

Lacey verstilde toen ze besefte dat ze niet langer het enge gevoel langs haar ruggengraat voelde dat door de demonen buiten het raam was veroorzaakt. De herinnering aan de demonen had een domino-effect op haar ... en herinnerde haar eraan dat slechts enkele ogenblikken geleden Vincents armen op mysterieuze wijze om haar heen waren verdwenen. De scène flitste in haar hoofd en deed haar terugdeinzen.

De tweede keer dat ze stopte met het berijden van zijn dij en de kus met zo'n overgave beantwoordde, liet Ren haar lippen los en duwde haar ver genoeg naar achteren om in haar ogen te staren. Toen hij de geschrokken blik op haar gezicht zag, liet hij zijn been zakken en liet haar langs zijn lichaam glijden totdat ze daar stond te beven, haar dwingend zijn schouders vast te houden voor evenwicht.

“Ik probeerde je alleen maar te kalmeren,” zei Lacey ademloos. Ze wenste stilletjes haar eigen kalmte nu haar dijen weer in vlammen opgingen. Ze probeerde zichzelf af te leiden en gluurde om Ren heen naar de plek waar Vincent zou zijn geweest als hij niet was verdwenen. “Waar is Vincent heen?”

Ren streek met zijn hand door zijn pony toen het tot hem doordrong dat ze hem alleen had gekust om hem af te leiden. Hij zuchtte en probeerde te voorkomen dat Nick en Gypsy nog steeds onder hen zaten… en als konijntjes tekeergingen. Zijn lippen werden dunner omdat hij dacht dat het de kracht van PIT-leden was waar hij nog steeds mee bezig was, aangezien de demonen zich verspreid leken te hebben.

“Storm heeft hem meegenomen,” zei Ren tegen haar, alsof het hem niets kon schelen.

Hij weigerde van haar weg te gaan, waardoor ze tussen hem en het raam vandaan moest glijden. Hij staarde naar de bloederige handafdruk op het raam en verplaatste zijn blik van het glas om haar bewegingen om hem heen te volgen.

“Waar heeft hij hem heengebracht,” fluisterde Lacey, nu ze met haar rug naar hem toe stond. Ze voelde een bijna onmerkbare rilling toen hij achter haar aan kwam lopen.

Ren doopte zijn lippen dicht bij de schaal van haar oor en beantwoordde het gefluister met een hese stem: “Ik hoor dat Hades leuk is deze tijd van het jaar. Misschien heeft Storm hem daarheen geteleporteerd voor een mooie lange vakantie.”