Doodswens (Door Bloed Gebonden Boek 12)

“Waarom vertel je me dit?” Vroeg Lacey, wetende dat hij dat altijd geheim moest houden ... dat zou zij wel hebben gedaan.

“Beschouw het als een boetedoening omdat ik de waarheid van je hebt afgedwongen door ze uit je herinneringen te rukken. Het spijt me dat het zover is gekomen,” zei Ren eerlijk. “Ik heb momenten dat ik een echte klootzak ben, maar weet dit… ik zal mijn best doen om je te beschermen als je het mij toestaat. Dat betekent dat de volgende keer dat er iets op je af komt vanuit een spiegel, je er niet over liegt ... je schreeuwt om me.”

Lacey knipperde met haar ogen toen hij 'schreeuw voor me' zei en haar gedachten sloegen neer. “Je kunt mijn gedachten nu niet lezen, toch?” vroeg ze snel terwijl ze de warmte in haar wangen voelde stromen.

Ren fronste en probeerde te horen wat ze dacht, maar hij kreeg alleen stilte…. toen drong het tot hem door dat ze meer dan één merkteken op haar lichaam had. Hij had het gezien toen ze haar handdoek bijna was kwijtgeraakt in de badkamer. Hij vroeg zich af welke andere geheimen ze verborgen hield.

“Het kleine symbool dat net onder je linkerborst is getatoeëerd, is eigenlijk een barrière die anderen ervan weerhoudt je gedachten te lezen,” zei hij nu wetend waarom hij Nick kon horen zonder het te proberen, maar haar niet kon horen, zelfs niet als hij zich zo hard had geconcentreerd.

Lacey voelde de hitte in haar wangen stijgen terwijl ze naar hem opkeek en niet wist of ze opgewonden of pissig was. Er was geen genie voor nodig om erachter te komen waar zijn aandacht op was gericht toen hij voor het eerst de badkamer binnenstormde. Ze had kunnen zweren dat ze het zilver van zijn ogen door zijn zonnebril zag gloeien en keek weg terwijl haar hartslag sneller ging.

“Nou… blij om te horen dat de tatoeage echt werkt,” slaagde ze er met een strak gezicht te zeggen voordat ze zich omdraaide om de koffer uit de badkamer te halen. Ze zou binnenkort dood zijn, maar haar kleren moesten nog worden opgehangen en bovendien kon ze niet gewoon de hele dag naar hem staan staren ... het wond haar op.

Nick hoorde verder niets en liep weg van de bovenkant van de trap waar hij had afgeluisterd en liep het grootste deel van de winkel in. Hij grijnsde en stak Gypsy een duim omhoog, waardoor de jonge vrouw liefdevol naar hem lachte.

Hij keek de kamer rond en telde hoeveel klanten er aan het snuffelen waren. Tot nu toe waren het er vijf en ze had niemand van hen binnen hoeven uitnodigen. Hij hield zijn ogen gericht op de leider van de plaatselijke Wicca-groep toen ze Gypsy benaderde en wilde weten of de zending die ze vorige week had besteld, was aangekomen.

Gypsy dook de achterkamer in en hij begon haar te volgen voor het geval er iets zwaar was, maar stopte even toen de bel boven de deur rinkelde. Zijn zesde zintuig was veel hoger dan dat van een normaal mens en Nick moest zijn gegrom onderdrukken toen hij zich omdraaide om de demonen net achter de deuropening te zien.

Ze zagen er allebei uit alsof ze ex-militair waren met hun rare kapsels en harde uitdrukkingen, maar hij was de laatste tijd een professional geworden in het spotten van demonen. Als zielloze vampiers verraadde hun geur ze altijd.

Een erg knappe jongeman stapte tussen hen in de winkel binnen voordat hij even stil bleef staan. Hij keek over zijn schouder naar zijn twee metgezellen die nog buiten voor de drempel stonden en wilde lachen toen hij merkte dat ze opgewonden naar de vloer keken recht voor zich.

Toen ze allebei beschuldigend naar hem opkeken, grijnsde hij alleen maar en haalde zijn schouders op. “Sorry jongens.” Hij kon zien dat ze wisten dat het hem helemaal niet speet, te oordelen naar de manier waarop ze hem aanstaarden, maar het kon hem niet schelen wat ze dachten. “Het lijkt erop dat ik deze toch solo ga doen.”

Hij negeerde ze, draaide zich om en liet zijn blik door de winkel gaan op zoek naar de oude slimmerik of de kleindochter waarvoor hij hier was gekomen.

Nick stond helemaal op en stak zijn hand in de diepe zak van zijn trenchcoat waar de voering van de zak was uitgesneden, waardoor hij gemakkelijk toegang had tot andere dingen die in het leer waren genaaid. Hij had een klein arsenaal aan wapens dat hij zonder aarzelen zou gebruiken, stille dingen die hij tegen een vijand kon gebruiken zonder de aandacht van de andere klanten te trekken.

Hij volgde de man terwijl hij naar de toonbank liep en merkte op dat hij nergens anders naar keek in de winkel. Nick had het gevoel dat de vreemdeling hier niet was als shopper en zijn demonenwaakhonden die hem nu door het raam aankeken, waren geen goed teken voor Gypsy's eerste werkdag.

De vreemdeling keek Gypsy nieuwsgierig aan toen ze met een doos uit de achterkamer kwam en naar de andere balie liep waar een vrouw op haar wachtte.

Nick bewoog zich en plaatste zich tussen Gypsy en de vreemde man die naar haar keek. “Kan ik u helpen?”

De man keek hem verveeld aan. Hij vond het vreselijk om het aan de uitsmijter van de winkel te vertellen, maar hij was niet zo gemakkelijk geïntimideerd. Hij stak zijn hand in de binnenzak van zijn jasje en haalde een formeel ogende envelop eruit. “Ik ben maar een boodschapper en doe geen kwaad. Ik heb een uitnodiging voor de eigenaar van dit etablissement.”

Nick pakte de envelop, maar de man trok hem weg en stopte hem weer in zijn jasje.

“Het is alleen voor de ogen van de eigenaar,” informeerde de vreemdeling hem met een Brits accent en trok elegante z’n wenkbrauw op.

Nick haalde diep adem, maar vond alleen de geur van een mens. Hij draaide zich om en leunde tegen de toonbank en staarde weer naar de twee demonen die met donkere, sombere ogen naar de vreemdeling keken.

“Je trekt op met een heel vreemd gezelschap voor een mens,” merkte Nick op, hij verwachtte geen antwoord en hij kreeg er ook geen.

Gypsy keek naar het raam en zag de twee mannen de winkel in staren in plaats van naar binnen te gaan. Ze keek meteen om zich heen naar Nick en vond hem met een man die ze nog nooit eerder had gezien.

De man had zwart zijdeachtig haar dat een lichte golving vertoonde en nauwelijks zijn schouders bereikte en een dikke gouden oorbel in één oor. Zijn gebruinde wangen waren bloot, maar hij had een strak geschoren snor en een designerbaard die maar zo breed was als de snor, zodat hij een stel perfecte lippen omlijstte. De perfectie hield daar niet op, want ze zag lange donkere wimpers die donkerbruine ogen omlijstten de zogezegde slaapkamerogen.

Ze twijfelde er niet aan dat hij waarschijnlijk elke vrouw die zijn pad kruiste zonder veel moeite zou kunnen verleiden. Ja, de man was adembenemend mooi en als de laatste paar dagen haar iets hadden geleerd, was het dat normale mensen er nooit zo goed uitzagen. Die wetenschap maakte haar nerveus toen ze probeerde te haasten en de aankoop van de vrouw af te handelen.

Gypsy raakte gefrustreerd en wierp een blik over de toonbank naar het mooie meisje dat altijd zoveel geld in haar winkel had uitgegeven, en zuchtte dankbaar toen ze een grote prop contant geld kreeg en zei dat ze het wisselgeld moest houden.

“Dankjewel,” glimlachte Gypsy en merkte toen dat er een lijst met dure, moeilijk te vinden items op een stuk papier tussen het geld zat. Ze keek weer op naar de andere vrouw en besefte dat de jonge vrouw op de hoogte moest zijn van de plotselinge toestroom van demonen om zulke vreemde verzoeken te doen, maar ze had op dit moment geen tijd om erover te praten.

“Ik bel je wel als de spullen binnenkomen,” knikte Gypsy alsof ze gewoon een doos chocolaatjes had besteld.

Toen de klant wegliep met haar doos met twijfelachtige spullen, keek Gypsy om naar Nick en zag dat de twee mannen nu tegenover elkaar stonden en zo te zien waren ze elkaar aan het opmeten.

“Kan ik u helpen?” Vroeg Gypsy aan de andere kant van de toonbank.

De vreemdeling wendde zich van Nick af en glimlachte. “Ik hoop het zeker. Is toevallig de oude slimmerik die deze winkel runt vandaag hier?”

De beleefde glimlach van Gypsy haperde, maar ze had deze vraag meer dan eens beantwoord sinds ze de winkel had overgenomen. “Het spijt me, maar hij is iets meer dan een maand geleden overleden.” Ze zag hoe een stille droefheid in de ogen van de man kroop en het stelde haar meer op haar gemak. Met dat soort reacties was hij hier zeker niet om problemen te veroorzaken.

“Misschien is zijn kleindochter dan beschikbaar?” vroeg de man kalm.

“Ik ben zijn kleindochter. Is er iets waarmee ik je kan helpen?” Vroeg Gypsy beleefd.

De man fronste een beetje van verwarring, maar bedekte het snel met een beleefde glimlach: “Misschien. Ik moest dit aan de eigenaar geven.” Hij haalde de envelop half uit zijn zak, zodat ze de rand ervan kon zien. Met meneer Quick Draw naast hen vertrouwde hij er niet op dat het niet zou worden weggerukt.

“Ik ben mede-eigenaar,” zei Gypsy trots nu Lacey terug was.

De man zag eruit alsof hij nadacht, maar legde de envelop ten slotte op het glazen oppervlak en duwde hem naar haar toe.

Voordat Gypsy er zelfs maar naar kon reiken, onderschepte Nick de envelop met bliksemsnelle reflexen en opende de achterflap. Hij bekeek het dikke bladgoud papier voordat hij weer opkeek naar de vreemdeling. De man staarde hem alleen maar aan alsof hij zich verveelde.

Gypsy fronste haar wenkbrauwen om Nick's overdreven beschermend karakter, maar iets in de ijzige uitdrukking op zijn gezicht weerhield haar ervan de envelop op te eisen. Met de manier waarop de dingen hier gingen, voor zover ze wist, was het een doodsbedreiging, hoewel ze moest toegeven dat ze zo nieuwsgierig was als de hel.

Nick liep naar de andere kant van de toonbank waar Gypsy was en haalde de 9 mm onder zijn overhemd vandaan. Hij hield het pistool laag, zodat niemand anders in de winkel het kon zien, behalve de man die direct aan de andere kant ervan stond. De hartslag van de man klopte net als zijn ademhaling, dus Nick dacht dat hij niet echt een bedreiging vormde, maar hij wilde dat Gypsy op haar hoede was voor het geval dat.

“Ik ben zo terug. Nodig niemand uit in de winkel terwijl ik weg ben en schiet hem neer als hij te dichtbij komt.” Nick's stem klonk waarschuwend toen hij de andere man aankeek.

“Wat,” vroeg Gypsy geschokt fluisterend en keek op naar Nick alsof hij gek was geworden. “Wat staat er in die brief?”

“Het is maar een uitnodiging, maar ik heb het gevoel dat het interessant zal zijn voor Ren. Ik zal het je vertellen zodra hij het heeft gezien,” antwoordde Nick en liep naar de achterkamer.

Gypsy wierp haar blik weer op de man voor haar, vragend: “Wat voor uitnodiging?”

Ze hield het pistool achter de toonbank, maar hield het op hem gericht. Ze kon het niet helpen, maar bloosde wetende dat als ze nu de trekker overhaalde, de kogel hem zou raken op een plek waar geen man gewond wilde raken. Hopelijk zou hij daar rekening mee houden en niets stoms proberen.

“Op een bloedstollende veiling,” antwoordde de man met een sexy glimlach.

Gypsy’s ogen lichtten op bij het horen van het woord veiling, maar fronste toen en vroeg zich af waarom Nick dacht dat Ren een uitnodiging voor een veiling zou willen zien, ook al was het voor een ondergronds type. Dit was niet de eerste keer dat ze een uitnodiging via Messenger ontving.

“Hoe belangrijk?” vroeg ze volkomen geïntrigeerd.

“Als ik u eerst een vraag mag stellen,” vroeg de man. “Ben je toevallig familie van Lacey?”

Gypsy's lippen gingen uit elkaar toen ze instinctief haar greep op het pistool verstevigde en een stap achteruit deed, nu begreep ze waarom Nick de uitnodiging voor Ren had aangenomen.

“Wie ben je?” vroeg ze bezorgd.

De lippen van de man wezen op een glimlach, maar hij antwoordde niet.

Ren keek naar de open deur van de bunker toen hij Nick's voetstappen de trap af hoorde rennen. Hij keek toe terwijl de jaguar de laatste paar stappen sprong, een envelop in zijn handen geklemd en een wenkbrauw optrok om Nick in de deuropening te ontmoeten.

“Stel geen vragen, maar lees gewoon,” zei Nick haastig terwijl hij de envelop aan Ren overhandigde.

Ren opende hem, haalde de uitnodiging eruit en las hem grondig door. De spieren in zijn kaak spanden zich terwijl hij de neiging onderdrukte om het papier in zijn vuist te verfrommelen. Zijn lichaam ontspande zich toen hij plotseling van gedachten veranderde en over zijn schouder keek naar Lacey die hen nauwlettend in de gaten hield.

“Het lijkt erop dat we naar een veiling gaan,” vertelde Ren haar.

“Een veiling,” herhaalde Lacey terwijl ze achteroverleunde op de bank en deed alsof ze er ongeveer twee seconden over nadacht voordat ze hem afsloeg. “Ik ben niet in de stemming, dus nee bedankt.”

“Je hebt niet veel keus,” zei Ren terugkijkend op de uitnodiging. “Het lijkt erop dat het belangrijkste item op de veiling een gemarkeerde ziel is en het openingsbod voor die gemarkeerde ziel een ziel bol is. De veiling vindt vanavond om middernacht plaats… verderop in de straat.”

Hij kon haar angst al ruiken, maar hij was niet van plan haar in gevaar te brengen. Haar aandeel in de diefstalring zou vanavond eindigen ... daar zou hij voor zorgen.

Lacey had het gevoel dat ze op rubberen benen liep toen ze Ren naderde en het papier pakte dat hij haar aanbood. Haar blik werd onmiddellijk getrokken naar het symbool onderaan waar normaal gesproken een handtekening zou staan en haar hart zonk van angst in de put van haar maag. Ze sloeg snel haar blik op en las de woorden kort.

“Nou, verdomme weg daarmee. Als ik dit gebouw niet verlaat, missen ze hun belangrijkste item en wordt hun kleine veiling een mislukking,” zei Lacey terwijl hij het papier aan Ren overhandigde. “Zie je dat zegel onderaan? Dat is het zegel van de ring waarvoor ik heb gewerkt. Als ik naar deze veiling ga ... zullen ze me vermoorden.”

“Lacey,” zei Ren kalm, wetende dat ze op dat moment bang was. “Als ze zo dichtbij zijn, weten ze al waar je bent. Je kunt je hier niet voor altijd verstoppen. Bovendien lijkt het erop dat we iets hebben dat ze willen.”

“Ja ... mij,” zei Lacey zonder de moeite te nemen de angst in haar stem te verbergen terwijl ze hem boos aankeek. “Ik weet al dat ze me gaan vermoorden, maar dat betekent niet dat ik het ze gemakkelijk moet maken.”

Nick draaide zich om en liep de trap weer op omdat hij Gypsy niet te lang alleen wilde laten met de vreemdeling. Zonder achterom te kijken, zei hij tegen hen: “Als je besluit wat je gaat doen, wacht er boven een Britse man op het antwoord en buiten de winkel wachten twee demonen op hem.”

Ren sloeg zijn blik naar Lacey neer toen hij hoorde dat haar hartslag plotseling sneller begon te kloppen en ze achter Nick de trap op liep. Zijn uitdrukking en gedachten werden donker. Die vreemdeling kon maar beter niet de Britse klootzak zijn die haar in de eerste plaats in al deze problemen had gebracht.

Lacey sloeg de hoek om naar de hoofdkamer, een paar seconden nadat Nick dat deed. Haar lippen gingen uit elkaar en zag Vincent rustig staan bij de toonbank naar Gypsy kijkend. Haar blik sloeg neer toen ze het pistool in de hand van Gypsy zag en ze wilde grinniken over de nutteloosheid van de dreiging, maar ze wist niet dat ze de enige zou zijn die de grap zou begrijpen.

Vincent draaide zijn hoofd om en keek naar het meisje waarnaar hij op zoek was. “Daar is het meisje,” ademde hij terwijl hij besefte dat hij haar meer had gemist dan hij had gewild.

Binnen enkele seconden had Lacey haar armen om Vincents middel geslagen en haar gezicht tegen zijn borst gedrukt.

Hij omhelsde haar en keek niet achterom naar de demonen buiten, wetende dat ze haar al hadden gezien, hoewel hij haar wel zo draaide dat hij hun bloedige zicht blokkeerde.

Gypsy knipperde met haar ogen bij het liefdevolle weerzien en liet gelukkig het pistool zakken. Hij kon niet helemaal slecht zijn als de manier waarop zijn ogen zachter waren geworden zodra hij Lacey had gezien, een indicatie was. Ze gaf het pistool terug aan Nick toen hij bij haar achter de toonbank kwam staan. Een klant koos dat moment uit om haar een vraag te stellen en ze keek naar Nick, niet zeker of ze al moest vertrekken.

“Ik hoor Ren aankomen, zodat je kunt ontspannen, we zullen hiervoor zorgen,” zei Nick, haar verzekerend dat het goed was als ze haar zaken moest doen.

Knikkend gleed Gypsy langs Nick heen en gaf Ren een brede blik toen ze de woedende blik op zijn gezicht zag toen hij de achterkamer uitkwam. Ze keek toe terwijl hij de demonen een donkere blik toewierp voordat hij ze volledig verdreef en zijn aandacht op de toonbank richtte.

“Houd in de gaten wie Gypsy hier uitnodigt. Laat deze maar aan mij over,” zei Ren die achter Nick was komen staan.

Nick voelde een koude rilling over zijn rug stromen en liep snel naar de voorkant van de winkel. Zelfs de jaguar in hem was blij dat hij op dit moment niet degene was met zijn armen om Lacey heen. Ren had smerig gespeeld als het ging om de competitie over Gypsy, maar hij had het gevoel dat niets was vergeleken met de hel die deze Britse man te wachten stond.

Vincent keek op en zag de intimiderend uitziende man met stevige, boze passen op hen afkomen. Het eerste wat hem opviel, was de manier waarop de man niet echt naar hem keek ... hij keek neer op Lacey's rug waar zijn armen stevig om heen waren geslagen.

Hij heeft misschien geen bovennatuurlijke krachten, maar na zoveel eeuwen te hebben geleefd, kon hij een jaloerse man een mijl verderop zien. Vincent grijnsde vanbinnen, zich afvragend wat Lacey van de relatie vond… als er al één was. Het afgelopen jaar was hij de enige man die haar aanraakte en ze waren niet lang genoeg gescheiden geweest om haar gewoon weg te geven aan een andere minnaar. Daar was ze veel te kieskeurig voor.

Met een geïrriteerde glimlach die om zijn lippen trok, verstevigde Vincent zijn greep een beetje om te zien of de andere man bezwaar zou maken. Per slot van rekening ... zijn favoriete hobby was mensen kwaad maken.

Hij kende zijn kleine partner in crime goed genoeg om te weten dat haar idee van obsessie en bezit alleen voorbehouden was aan de snuisterijen die ze gewoonlijk stalen… niet het andere geslacht. Dat was één van de dingen die hij leuk aan haar vond, het feit dat ze allebei de voorkeur gaven aan de vrijblijvende clausule.

Omdat hij wist dat hij haar niet zomaar van de andere man af kon trekken, dwong Ren zichzelf om minder dan 60 cm achter Lacey te blijven staan, wat een afstand was als dat nodig mocht zijn. Hij had al een hekel aan deze idioot, maar was slim genoeg om zijn neiging om Vincent te wurgen te bedwingen, zodat hij kon horen waarom de man demonen hierheen had gebracht.

Ren liet zijn rechterhand in zijn regenjas glijden om te verbergen dat hij zo hard in zijn vuisten was geknepen dat hij zijn vingernagels pijnlijk in zijn handpalm voelde bijten. Als Vincent dacht dat hij Lacey terug zou brengen naar dat gedemoniseerde circus dat ze een diefstalring noemden, dan zou hij de punker verdomme iets veel pijnlijkers geven om over na te denken.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.