Dünyaya Dönüş

Theos uzay aracı – Yaklaşma alarmı

O^COM sistemi, Azakis'in önünde, onu toplayan uzun menzilli görüntüleyiciler tarafından elde edilen düşük çözünürlük nedeniyle ana hatları henüz net olarak tanımlanmayan garip bir nesne olan bir şeyi hızla somutlaştırdı. Kesinlikle hareket ediyordu ve onlara doğru yaklaşıyordu. Yakınlık uyarı sistemi, Theos ile bilinmeyen nesne arasındaki etki olasılığının, rotayı değiştirmediği takdirde% 96'dan fazla olacağını tahmin etti.

Azakis aceleyle en yakın transfer modülüne tırmandı. "Köprü", diye bağırdı otomatik kontrol sistemine.

Beş saniye sonra, kapı bir gıcırtıyla açıldı ve orada, kontrol odasının büyük merkezi ekranında, gemiyle çarpışmak üzere olan nesnenin bulanık görüntüsü görüntülendi.

Aynı anlarda, nefes nefese kalmış olan Petri başka bir kapıdan dışarı fırladı.

“Neler oluyor Tanrı aşkına?" diye sordu. "Bu bölgede meteorlarla karşılaşmamamız lazımdı", diye haykırdı, büyük ekrana bakarak.

"Göktaşı olduğunu sanmıyorum."

"Eğer bu bir meteor değilse, o zaman nedir?" diye sordu Petri, endişeli bir ifadeyle.

"Rotamızı hemen değiştirmezsek, köprünün her yerine saçılmış bizi, kendin göreceksin."

Petri navigasyon kontrolleriyle boğuşmaya başladı ve önceden planlanan yörüngede küçük bir değişiklik ayarladı.

"90 saniye içinde çarpışma," dedi yakınlık uyarı sisteminin sıcak, duygusuz kadın sesi,. "Nesneden uzaklık: 276.000 kilometre ve düşüyor. "

"Petri, bir şeyler yap! Ve çabuk yap!" diye bağırdı Azakis.

"Bir şey yapıyorum, ama o şey çok hızlı hareket ediyor."

Nesnenin sağındaki ekranda görünen tahmini etki olasılığı yavaş yavaş düşüyordu. 90%, 86%, 82%.

Azakis, "Başaramayacağız" diye fısıldadı.

"Sevgili dostum, gemimi parçalayabilecek 'gizemli nesne' henüz icat edilmedi."

Petri, bir anlığına her ikisinin de dengesini bozan hızlı bir manevrayla iki Bousen motorundaki kutupları tersine çevirdi. Gemi birkaç dakika sarsıldı. Mürettebatın öndeki duvara savrulmalarını engelleyen sadece bu değişikliği anında telafi eden sofistike yapay yerçekimi sistemiydi.

Azakis, arkadaşının omzuna vurarak "güzel hareket" dedi. "Ama bu gidişatı nasıl durduracağız?" Etraflarındaki nesneler çoktan uçmaya başlamışlardı ve odanın etrafında dönüyorlardı.

"Bi dakka," dedi Petri, hala düğmelere basıyordu ve kontrollerle uğraşıyordu.

"Tek ihtiyacım..." Ter boncukları yavaş yavaş alnından sızıyordu.

"Açmak için..." odadaki her şey kontrolden çıkmaya devam ederken o işleme devam etti. İkisi yerden kalkmaya başlamıştı. Yapay yerçekimi sistemi artık üretilen muazzam santrifüj kuvvetiyle baş edemiyordu. Gittikçe hafiflikleri artıyordu.

"... Bagaj kapağı üç!" diye bağırdı Petri, odadaki her nesne aynı anda yere düştü. Azakis'in, üçüncü ve dördüncü kaburgalarının arasına çarpan ağır bir çöp konteyneri acıdan nefesini kesmişti. Petri, dolaştığı tavandan yere düştü, pek de doğal olmayan ve gülünç bir şekilde.

Etki olasılığı tahmini % 18'e düşmüştü ve hala hızla azalıyordu.

"Her şey yolunda mı?" diye soran Azakis, sağ tarafındaki acıyı gizlemeye çalıştı.

"Evet, evet. İyiyim, iyiyim" diye cevap verdi Petri, ayağa kalkmaya çalışarak.

Bir müddet sonra Azakis mürettebatla irtibata geçti ve komutanlarına herhangi bir maddi hasar olmadığını ve kimsenin yaralanmadığını bildirdi.

Az önce gerçekleştirdikleri manevra Theos'u rotadan biraz saptırmış ve geçidin açılmasından kaynaklanan basınç düşüşü otomatik sistem tarafından hemen dengelenmişti.

6%, 4%, 2%.

"Nesneden uzaklık: 60.000 km," diye devam etti ses.

Her ikisi de nefeslerini tuttular, 50.000 km mesafeye ulaşmayı beklediler, bunun ötesinde kısa menzilli sensörler tetiklenecekti. Bu anlar birbiriyle kesişen bir an gibiydi.

"Nesneden uzaklık: 50.000 km. Kısa menzilli sensörler etkinleştirildi. "

Önlerindeki bulanık görüntü bir anda keskin bir şekilde odaklandı. Ekranda görünen nesne farklıydı, her ayrıntı görünüyordu. İki astronot birbirlerine baktılar, gözleri fal taşı gibi açıldı, her biri diğerinin yüzünde bir cevap aradı.

"İnanılmaz!" diye haykırdılar aynı anda.

Nasıriye – Masgouf restoran

Albay Hudson, restoranın ana yemek alanının önündeki koridorda gergin bir şekilde volta atıyordu. Neredeyse her dakika sol bileğine taktığı taktik saati kontrol etti. Bunu uyumak için bile çıkarmadı. İlk buluşmada bir genç kadar heyecanlıydı.

Oyalanmak için kayaların üzerinde limon dilimli Martini ısmarladı. Bıyıklı barmen, uzun saplı bardak setini tembelce kurularken kalın kaşlarının altından onu izliyordu.

İslam ülkelerinde alkole izin verilmez. Ancak o akşam bir istisna yapılmıştı. Küçük restoran tamamen ikisi için ayrılmıştı.

Doktor Hunter'la konuşmasını bitirir bitirmez Albay, restoranın sahibini aradı ve adını aldığı Masgouf evi spesiyalitesini sipariş etti. Kaplan mersin balığı olan ana bileşeni elde etmedeki zorluk nedeniyle, kuruluşun bunu sağlayabileceğinden emin olmak istemişti. En az iki saat hazırlık gerektirdiğini bilerek, mutlak mükemmellik için telaşsızca pişirilmesini önemsiyordu.

Kamuflaj üniforması akşam için uygun kaçmazdı o nedenle, ipek alay tarzı, gri ve beyaz çizgili kravatla birleştirdiği koyu Valentino kıyafetinin tozunu almaya karar vermişti. Sadece bir askerin bildiği şekilde cilalanan siyah ayakkabılar da İtalyan'dı. Taktik saatin kesinlikle bununla bir ilgisi yoktu, ama onsuz yapamazdı.

"Yola çıktılar." Çatlak ses, göğüs cebinde sakladığı cep telefonuna benzer alıcıdan geliyordu. Kapattı ve pencereden dışarı baktı.

Büyük, siyah araba, rüzgârın savurduğu ve cadde boyunca tembelce yuvarlanan buruşuk bir torbadan kaçınmak için bir ara savruldu. Hızlı bir manevra ile restoranın giriş kapısının hemen dışına sürdü. Sürücü, aracın kaldırdığı tozun tekrar yere inmesini bekledi, ardından dikkatli bir şekilde araçtan indi. "Tamamen açık" sesi sağ kulağına gizlenmiş kulaklıktan geldi. Dikkatlice, daha önce kararlaştırılan tüm pozisyonlara baktı, ta ki savaş teçhizatı içinde akşam yemeği süresince iki lokantanın güvenliğini gözetecek olan asker arkadaşlarının her birini teşhis ettiğinden emin olana kadar.

Bölge güvenliydi.

Arka kapıyı açtı ve yolcusunu dışarı çıkarmak için sağ elini nazikçe uzattı.

Elisa askere teşekkür etti ve zarif bir şekilde arabadan indi. Ciğerlerini berrak akşam havasıyla doldururken yukarı baktı, sadece çölün yıldızlı gökyüzünün sağlayabileceği muhteşem manzarayı seyretmek için bir an duraksadı.

Albay bir an bekledi, onu dışarıda karşılamak ya da içeride kalıp içeri gelmesini beklemek arasında tereddüt etti. Sonunda, bunun onu daha az gergin hale getireceğini düşünerek oturmayı seçti. Sonra, kayıtsızlıkla, bara doğru yürüdü, yüksek bir tabureye tünedi ve sol dirseğini koyu ahşap yüzeye yasladı, bardağında kalan içeceğin son damlasını içti, limon tohumunun yavaşça dibe düşmesini izledi.

Kapı hafif bir gıcırtı ile açıldı ve askeri sürücü etrafa baktı ve her şeyin yolunda alıp olmadığını kontrol etti. Albay hafifçe kafa salladı ve eskort Elisa'yı zarif bir el işaretiyle içeri davet etti.

"İyi akşamlar Doktor Hunter," dedi albay, taburesinden kalkıp en iyi gülümsemesini sergileyerek. "Yolculuğun rahat olduğuna inanıyorum?"

"İyi akşamlar albay," diye cevapladı Elisa, aynı derecede göz kamaştırıcı bir gülümsemeyle. "Çok güzeldi, teşekkür ederim. Şoförünüz çok nazikti."

Şoföre otoriter bir sesle "Şimdi gidebilirsin, teşekkür ederim" dedi. Asker selamıyla genç adam topuklarını dövdü ve gecenin içine kayboldu.

"Size bir aperatif önerebilir miyim profesör?" diye soran albay, bıyıklı barmeni el işaretiyle çağırdı.

Elisa tereddüt etmeden "Her ne içiyorsanız" diye cevap verdi ve albayın hala elinde tuttuğu Martini bardağını işaret etti. Sonra ekledi, "Lütfen bana Elisa deyin, Albay. Bunu tercih ederim."

"Elbette. Sen de bana Jack diyebilirsin. "Albay" sadece askerlerim için."

Bu iyi bir başlangıç, diye düşündü albay.

"Şerefe" dedi canlı bir tonda, bir yudum alarak.

"Bu akşam muhteşem göründüğünü söylemeliyim Elisa," dedi albay, misafirini baştan aşağı süzerek."

"Sen de fena görünmüyorsun. Bir üniformanın cazibesi olabilir, ama sizi böyle tercih ederim." dedi, şeytani bir şekilde gülümsedi ve başını bir tarafa eğdi.

Biraz utanan Jack, dikkatini elindeki camın içindekilere çevirdi. Bir süre ona baktı, sonra da hepsini tek seferde yuvarladı.

"Masamıza gidelim mi?"

"İyi fikir" diye haykırdı Elisa. "Açlıktan ölüyorum."

"Evin spesiyalini sipariş ettim. Umarım beğenirsiniz."

"Sakın onları Masgouf pişirmeye ikna ettiğini söyleme!" dedi şaşkınca, güzel yeşil gözlerini olabildiğince genişleterek fal taşı gibi açarak. "Yılın bu zamanında kaplan mersin balığını bulmak neredeyse imkansız."

"Senin gibi bir misafir en iyisine layık," dedi albay kendini beğenmiş bir şekilde, seçiminin iyi gittiğini görünce. Sağ elini kibarca uzattı ve onu takip etmesi için davet etti. Yine aynı yaramaz gülümsemeyle, onu masaya götürmesine izin verdi.

Mekan, bölgeye özgü bir tarzda çekici bir şekilde dekore edilmişti. Aydınlatma sıcak ve hafifti ve tavandan uzanan devasa perdeler neredeyse duvarları kaplıyordu. Eslimi Toranjdar tasarımlı büyük bir halı neredeyse tüm katı kaplarken, diğer küçük halılar odanın tüm kenarlarını çerçeveliyordu. Aslında, geleneğe göre yemek yerdeki yumuşak, rahat minderlerde uzanarak tüketilmeliydi, ancak tipik bir batılı olarak albay daha "normal" bir masa tercih etmişti. Bu bile dikkatlice dizayn edilmişti, masa örtüsü için seçilen renkler binanın geri kalanına mükemmel bir şekilde uyuyordu. Arka planda Maqsum4’lu bir Darbuka'nın bir Ud5’a eşlik ettiği müzik, odayı hafifçe kaplamıştı.

Mükemmel bir akşam.

Uzun boylu, ince bir garson onlara kibarca yaklaştı ve bir reverans ile onları oturmaya davet etti. Albay, Elisa'nın sandalyesini düzenlemeye odaklanmıştı ve onun oturmasına yardımcı olduktan sonra, kravatını tabağa değdirmemeye özen göstererek onun karşısına oturdu.

"Burası gerçekten çok güzel," dedi Elisa, etrafına bakarak.

"Teşekkür ederim" dedi albay. "İtiraf etmeliyim ki hoşuna gitmeyeceğini düşünerek biraz endişelendim. Ama sonra bu alana olan tutkunu hatırladım ve bunun en iyi seçim olacağını düşündüm."

"Doğru tahmin ettin!" dedi Elisa, yine muhteşem gülümsemesini takınarak.

Garson bir şişe şampanyayı açtı ve iki kadehi de doldururken, bir tepsi taşıyan diğeri geldi. "Most-o-bademjun3 denemek ister misiniz?".

İki misafir birbirlerine keyifle baktılar. Bir kez daha kadeh kaldırdılar.

Restorandan yaklaşık 100 metre uzaklıktaki karanlık bir arabada, iki yabancı insan sofistike bir gözetleme sistemiyle uğraşıyorlardı.

"Albayın o hatunu nasıl şımarttığını gördün mü?" dedi sırıtarak sürücü koltuğundaki kilolu olan. Kocaman bir sandviç çiğniyor, karnını ve pantolonunu kırıntılarla dolduruyordu.

"Profesörün küpesine bir verici takmak parlak bir fikirdi," diye yanıtladı , büyük, koyu renk gözlü ve daha ince olan diğeri büyük, kahverengimsi bir karton bardaktan kahvesini yudumlarken. "Söyledikleri her şeyi buradan duyabiliyorum."

"Bunu mahvetme sakın ve her şeyi kaydet", "aksi takdirde bize o küpeleri kahvaltıda yedirecekler" diye uyardı.

"Merak etme. Bu ekipmana çok aşinayım. Bir fısıltıyı bile kaçırmayacağız."

"Bayanın tam olarak ne keşfettiğini bulmalıyız," diye ekledi şişman olan. "Patron bu araştırmayı gizlice takip etmek için çok para yatırdı."

"Albayın koyduğu sıkı güvenlik yapısı göz önüne alındığında bu kesinlikle kolay olmayacaktır." Zayıf adam sanki bir rüyadaymış gibi gökyüzüne baktı, sonra ekledi: "Eğer şu anda bana bu paranın çeyreğini bile verselerdi Küba'da bir palmiye ağacının altına uzanırdım ve endişelenmem gereken tek şey bir Margarita mı yoksa Pina Colada mı sipariş etmek olurdu."

"Ve belki de bikinili birkaç kızın seni güneş kremiyle kremlemesi", dedi iri adam, gülerek, kırıntıları aşağı yukarı sallanan göbeğinden sağa sola saçarak.

"Bu aperatif çok lezzetli. Profesörün sesi paneldeki küçük konuşmacı tarafından kesildi. "İtiraf etmeliyim ki, o sert askeri dış görünüşün arkasında bu kadar sofistike bir adamın saklanacağını hiç düşünmemiştim."

Teşekkür ederim Elisa. Ve bu kadar nitelikli bir akademisyenin, güzel olmanın yanı sıra, bu kadar arkadaş canlısı ve çekici olabileceğini asla düşünmezdim, “dedi albay, sesi yine biraz çarpık, ama biraz daha düşüktü.

"Flörtleşmelerini dinle", diye bağırdı şoför koltuğundaki koca adam. "Sanırım sonunda yatağa girecekler."

"O kadar emin değilim", dedi diğeri. "Doktorumuz açıkça zeki bir kadın ve akşam yemeğinin ve böyle basit bir iltifatın onu kollarına almaya yeteceğine inanmıyorum."

"Bu gece yapacaklarına 10 dolarına bahse girerim" diyen şişman adam, sağ elini meslektaşına doğru uzattı.

"Tamam, kabul ", diye onayladı diğeri , teklifi yapanla tokalaşarak.

İki şaşkın gezginin önünde ortaya çıkan nesne, hasfsalanın alabileceğinin çok ötesinde ve doğanın yaratabileceği hiçbir şeye benzemiyordu. Üç taç yapraklı ve sapı olmayan ve ortasında hafif konik bir pistil olan bir çiçeği andırıyordu. Pistil'in arka tarafı, bazal yüzeyi karşı tarafa yerleştirilmiş koniden biraz daha büyük olan ve tüm yapı için bir destek görevi gören altıgen prizma şeklindeydi. Dikdörtgen yaprakları, altıgenlerin üç eşit aralıklı tarafından çıkıyordu ve ana gövdenin en az dört katı uzunluktaydı.

"Eski bir yel değirmenine benziyor. Yüzyıllar önce büyük doğu bozkırlarında kullandıkları gibi," diye bağırdı Petri, gözlerini büyük ekranda görüntülenen nesneden ayırmadan.

Azakis sırtında bir titreme hissetti. Yaşlılar’ın ayrılmadan önce çalışmasını önerdiği bazı eski prototipleri hatırladı.

"Bu bir uzay sondası olmalı." diyerek sözlerini noktaladı. "Eski GCS arşivlerinde aşağı yukarı aynı tasarıma sahip bunlardan birkaçını gördüm," diye devam etti, N^COM'dan konuyla ilgili olabildiğince fazla bilgi elde etme telaşı içinde.

"Uzay sondası mı?" diye sordu Petri, şaşkınlıkla arkadaşına doğru dönerek. "Peki ne zaman fırlatacaktık?"

"Bizim olduğunu sanmıyorum."

"Bizimkilerden biri değil mi? Ne demek istiyorsun?"

"Nibiru gezegeninin sakinleri tarafından ne inşa edildiğini ne de fırlatıldığını kastediyorum. "

Petri'nin ifadesi giderek daha da şaşkın hale geldi. "Ne demek istiyorsun? Sakın bana uzaylılarla ilgili bu saçmalıklara inandığını söyleme.

"Bildiğim şey, gezegenimizde daha önce böyle bir şey inşa edildiği. GCS arşivlerini kontrol ettim ve hiçbir şey buradaki nesneye uygun değil. Hiç gerçekleşmemiş projelerin planları arasında bile değil."

"Bu mümkün değil!" diye bağırdı Petri. "N^COM'un faz dışı olmalı. Tekrar kontrol et."

"Üzgünüm Petri. Zaten iki kez kontrol ettim ve bunun bizim işimiz olmadığından kesinlikle eminim."

Kısa menzilli görüntüleme sistemi, nesnenin üç boyutlu görüntüsünü oluşturdu ve her dakika ayrıntısını titizlikle yeniden oluşturdu. Hologram kontrol odasının ortasında yüzüyordu, yerden yarım metre yukarıda asılı vaziyetteydi.

Sağ elinin hareketiyle Petri, her ayrıntıyı yakından inceleyerek yavaşça döndürmeye başladı.

"Düşük yoğunluklu metal alaşımından yapılmış gibi görünüyor," dedi, şaşkınlıktan boğulduğu anlardakinden daha teknik bir tonda. "Motorlar bu üç yaprakla çalışıyor olmalı. Bir çeşit ışığa duyarlı malzemeyle kaplanmış gibi görünüyorlar." Sonunda sistem kontrolleriyle uğraşmaya başlamıştı. "Pistil bir çeşit radyo anteni olmalı ve altıgen prizma kesinlikle bu şeyin "beynidir."

Petri hologramı giderek daha hızlı hareket ettiriyor ve her yöne çeviriyordu. Aniden durdu ve "Buraya bak. Bunun ne olduğunu düşünüyorsun?" diye sordu, küçük bir alanı yakınlaştırarak.

Azakis yaklaşabildiği kadar yaklaştı. "Sembol gibi görünüyorlar."

Petri, "İki sembol olduğunu söyleyebilirim," diye düzeltti, "ya da daha iyisi, bir çizim ve dört sembol birbirine yakın."

Azakis hala N^COM'da hevesle aranıyordu, GCS'de bir şey bulmaya çalışıyordu. Yine de önlerindeki nesneyle eşleşen hiçbir şey yoktu.

Çizim, on beş yatay kırmızı ve beyaz çizgiden oluşan bir dikdörtgeni temsil ediyordu. Sol üst köşede elli adet beyaz beş köşeli yıldız içeren başka bir mavi dikdörtgen vardı. Bunun sağında dört sembol vardı:

JUNO

Azakis, "Bir tür yazıya benziyor." diye tahmin etti. "Belki de semboller sondayı yapanların adını temsil ediyordur."

Petri, "Ya da belki de adı bu", diye ekledi. "Sondaya 'JUNO' denir ve bu renkli dikdörtgen imalatçıların sembolüdür."

Azakis, "Her ne ise, bizim tarafımızdan yapılmadı", dedi. "Sence içinde bir yaşam formu olabilir mi?"

"Gerçekten sanmıyorum. En azından bildiğimiz bir şey yok. Bir şeyin bulunabileceği tek yer arka kapsüldür ve bu bir canlıyı barındırmak için çok küçüktür."

O konuşurken bile, Petri sondayı taramaya başlamıştı, içinde bir yaşam belirtisi arıyordu. Birkaç dakika sonra ekranda bir dizi sembol belirdi ve bunları hızla arkadaşına çevirmeye çalıştı.

"Algılayıcılarımıza göre içeride yaşayan bir şey yok. Silah da yok gibi görünüyor. Bir ön analizden, bu şeyin güneş sisteminin orta kısmını keşfeden bir tür keşif gemisi olduğunu söyleyebilirim, kim bilir ne arıyor."

Azakis, "Olabilir", dedi. "Ama sormamız gereken soru şu: Kim tarafından gönderildi?"

Petri, "Eğer gizemli uzaylıların varlığını ekarte edersek, böyle bir şey inşa edebilecek tek şeyin eski 'karasal arkadaşların' olacağını söyleyebilirim." dedi.

"Ama ne diyorsun? Onları son bıraktığımızda hala at sırtında seyahat ediyorlardı. Bu kadar kısa sürede gelişimlerinde nasıl bu aşamaya gelmiş olabilirler? Uzayda dolaşmak için bir sonda göndermek küçük bir başarı değil."

"Kısa zaman mı?" dedi Petri, gözlerinin içine bakıyordu. "Unutma ki, onlar için o zamandan beri neredeyse 3600 yıl geçti. Ortalama ömürlerinin en fazla elli ila altmış yıl olduğu göz önüne alındığında, en az altmış nesil gelip geçmiştir. Belki de düşündüğümüzden çok daha zeki olmuşlardır."

"Ve belki de bu yüzden Büyükler bu görev konusunda bu kadar endişeliydi," diye ekledi Azakis, arkadaşının akıl yürütme çizgisini takip etmeye çalışarak. Bunu tahmin ediyorlardı ya da en azından bu olasılığı göz önünde bulunduruyorlardı."

"Bize bir şeyden ima etmiş olabilirler. Bu şeyin görüntüsü neredeyse beni felç etti."

"Bu sadece bir spekülasyon," dedi Azakis, başparmağı ve işaret parmağıyla çenesini ovuşturarak, "ama mantıklı görünüyor. Büyüklerle bağlantı kurmaya çalışacağım. Varsa onlardan biraz daha bilgi kotarmaya çalışayım. Bu arada, bu şey hakkında daha fazla şey öğrenmeye çalış. Mevcut seyrini, hızını, kütlesini vb. Orada bizi neyin beklediğini mümkün olduğunca bilmek istiyorum."

"Tamam, Zak," Petri kabul ederken, sonsuz sayıda sayı ve formül içeren renkli hologramlar etrafında havada yüzerken.

"Ve anten olarak tanımladığınız kısmı analiz etmeyi unutma. Eğer gerçekten dediğin gibiyse, aynı zamanda hem alıcı hem vericidir. Karşılaşmamız o sondayı gönderene iletilseydi hoşuma gitmezdi."

Bunu söyleyen Azakis, gemide uzun mesafeli iletişim için donatılmış tek yer olan H^COM kabinine gitti. İç transfer modüllerinin on sekiz ve on dokuz no lu kapısı arasında yer alıyordu. Kapı hafif bir tısla açıldı ve Azakis dar kabine kaydı.

Tanrı bilir bu şeyi neden bu kadar küçük yaptılar... diye merak etti, otomatik olarak alçalan aynı oranda dar koltuğa yerleşmeye çalıştı. Belki de çok sık kullanmamızı istemediler...

Kapı arkasından geri çekilirken, önündeki konsolda bir dizi komut yapmaya başladı. Sinyalin sabitlenmesi birkaç saniye sürdü. Aniden, odasındakine benzer holografik ekranda, yaşlı amirinin çökmüş, çizgili yüzü belirmeye başladı.

"Azakis," dedi adam, gülümseyerek ve yavaşça kemikli elini kaldırıp selamlayarak. "Zavallı yaşlı bir adamı bu kadar acil aratan nedir?"