Hayatın Mucizeleri-Ormanın Üzerindeki Yıldız-Zıt İkizler

Bir ömür boyu doğru yolun karanlığında düzgün yürüdükten sonra geç de olsa Tanrı’nın mucizesinin ışığının yanması ona inanılmaz geliyordu ama daha fazla endişelenmeye cesaret edemedi; hep hayalini kurduğu bu lütfun ışığını, karanlık caddelerden evine giderken ilahi bir uyanış ve mucizevi bir rüya gibi taşıdı…

Günler geçmiş, ressamın şövalesi üzerindeki tuvale henüz dokunulmamıştı. Ancak ellerini bağlayan artık korku değildi, aksine günleri hesaplamayan ve saymayan, hiç acele etmeyen, ilahi bir sessizlikte ve zapt edilen bir güç ile şüphe duymayan ve içten gelen bir kendine güvendi. Esther gelmişti, gerçi ürkek ve şaşkındı ama bu basit ve ürkek insanın ruhundan geliyor gibi olan baba şefkatinin sıcak ışığında kısa zamanda daha özverili, yumuşak ve samimi olmuştu. Günlerini yıllardan sonra karşılaşan ama aynı zamanda birbirlerini yeniden tanımak, eski samimi konuşmalarını yeniden ve içten duygularla hatırlamak ve eski zamanların değerini tekrarlamak isteyen arkadaşlar gibi sohbet ederek geçirdiler. Ve kısa bir süre sonra birbirlerine o kadar uzak ama aynı zamanda hislerinin sadeliği ve masumiyeti bakımından benzeyen bu iki insanı gizli bir ihtiyaç birbirine bağladı: Birisi hayatın derinliklerinde sadece şeffaflık ve sessizlik olduğunu öğrenmiş, uzun günlerin ve yılların sadeleştirdiği tecrübeli bir insandı. Ve diğeri, kendisini karanlığın içinde kalmış, hayallere kaptırmış ve aydınlık dünyadan gelen ilk ışık hüzmesini içten kabul ederek tek renkli, sessiz ışıklarla geri yansıtan birisiydi. Ve ikisi de insanların arasında yalnızdılar bu yüzden birbirlerine çok yaklaştılar. Aralarındaki cinsiyet farkı önemli değildi; birisinde bu düşünce sönmüştü ve sadece bir akşam ışığı gibi hayatında anılar vardı ve kız henüz karanlıktaki, uyanmamış kadınsı duygularını hissetmiyordu ve bu duygunun etkisi sadece henüz hedefinin ne olduğunu bilmeyen yumuşak, çok güvensiz ve huzursuz bir özlemdi.