Dornrösjche un de böse Froschkönisch

- -
- 100%
- +
De arme Könischin wär sischäerlisch so mansches Eelend erspaart geblibbe, wenn de labbeduddelisch' Kwadraatsimbel von Könisch net so e versoffen Traandutt [Trantüte/Lahmarsch] geweese wär un net genauso'n närrische Klabbäerstorschfeddischist [Klapperstorchfanatiker/-fetischist], wie sei Fraa. Mär säscht zwar, gemeinsaame Inderesse verbinne, abbäer trotzdeem därff mär sisch dochema die bereschdischtde Fraach stelle, fäer wåss die zwa übberhaupt geheiraat' habbe. Däs kann's doch net sei.
Do muss erstdema so'n klabbäernde Knallfrosch aagehibbt [angehüpft] komme, der ma Frakdur babbelt [der mal Fraktur/Klartext redet] un der wo die Könischin aus ihr'm Dornrösjcheschlåaf uffwegge [aufwecken] duud.
Wo de Klabbäerfrosch dann korzz vor Sonneunnäergang [Sonnenuntergang] ferddisch war mit saanäer Uffklärungspreedischt [mit seiner Aufklärungspredigt] un die Könischin um haaresbreide am Nerffezesammeschogg [Nervenzusammenbruch] vorbeigeschliddäert is, säscht die Könischin: »Un soo eeschlisch versaude Schweinekraam muss mär wärkklisch mache, nur fäer e klaa Bobbelsche ze bekomme? Fui Deiwel [Pfui Teufel], däs is jo pärwerss! Ei, un däs fällt mer jo ebbe erst ei: Wo host dann du iwwerhaapt die ganzse oddinääre Ausdrigg un obszöne Reedensardde her? Däs treibt ei'm jo die Schaamesröde in die Bagge nei, Kerlle naa!«
»Jo«, säscht de Frosch, »gelernnt is halt gelernnt, gell. Wåss willst'n mache? Däs Lebbe is ebbe ka Bonnyhoof [Ponyhof]. Un von nix kimmt halt ebbe aach nix – ma jetzz vom Urknall abgesehe, gell.«
Säscht die Könischin: »Isch glaab isch krisch Migrään [starke Kopfschmerzen/Migräne]. Gibbt's dann wärkklisch kaan annäern Weesch? Wåss habbe mer dann noch fäer Optzjoone?«
»Glaab mer's, es is wärkklisch die aanzsischst' Möschlischkeit. Zemindest fällt mer mommendaan spondaan nix anneres ei, wie mer's sonst bewerkstellische könnt. Mär kann nadierlisch [natürlich] aachema die Stellunge warriabbel gestalde, fäer e bissi Abweckslung in die ganzse Geschischtd neizebringe. Awwer vom Grundprinzipp her isses immäer's Glaasche. [immer das Gleiche]«
»Ei wenn däs so is, dann blaabt mer wohl nix annäer's iwwerisch [übrig], als wie in den saure Abbel nei ze beiße un deen klaane Prinz vom Könisch wach ze riddele un ze schiddele [zu rütteln und zu schütteln]. Mer wäerd schonn ganzs schlescht, wenn isch nuär draa dengk.«
»Mach däer ma ka Sorsche [Sorgen], mei Schneggelsche. Mär gewäehnt sisch an alles. Däs bekimmstde schonn gebagge. Un nix wäerd so haaß vernascht, wie's gebagge wäerd [nichts wird so heiß gegessen, wie es gekocht wird] – merk dir däs, gell. Wenn de disch wie besproche an alle Dedeils halde duust, die wo isch däer verkliggäert habb, dann proffezei isch däer, däss sisch dein Wunsch in weenischäer als em Jährsche erfülle duud. Därffst halt abbäer aach de Eisprung net verbasse, gell! Wenn de uff Nummäer sischäer gehe wills', treibst es am bestde an alle Daache – außäer nadierlisch du host dei Daache, gell.«
»Ei jo, däs habb isch aach alles soweit verstanne. Abbäer wåss'n, wenn isch woss ve'kehrt mach baam Ve'kehr, un es dann doch längäer dauäertd wie e Jahr? Isch wartt doch schonn sooooo lang uff moi klaa Bobbelsche!«
»Ei däs is doch alles kaa Probleemsche, mei Täubsche. Wenn de soweit bist, dann säschstde beschaad [dann sagst du bescheid] un nimms' misch åwends [abends] ma mit nei in die Schloofstubb [Schlafzimmer] von dir un dei'm Luschekönisch då, setzt misch uff die Fenstdäerbank obbedruff, un dann gugg isch mer däs Drama ma ganz aus de Näh von de Vöschelpersbektiewe aus aa. Isch zeisch däer dann schonn wo's lang geht un wo de Hammäer hängt – fäer de Fall, dässes net ganz rund laawfe sollt.«
»Ach, däs is abbäer wärkklisch lieb von dir, liebbäer Klabbäerfrosch. Däs gibbt mer dann aach e bissi Sischäerheit uff de Mattratz.«
»Ei jo, isch bin halt en Nedde [ein Netter] – in de Luftd, zu Lande un zu Wassäerbedde. Klaane Scherzz am Beggerand, hahaha«, lacht de Frosch.
»Därff isch däer als Zeische maanäer Dangkbarkeit viellaascht e klaa Schmatzersche uff dei Pausbäggelsche gebbe, liebbäer Klabbäerfrosch?«
»Ei sischäää!«
Dann hot die Könischin deen glitdschische Frosch in die Händ genomme un gesäscht: »Abbäer net, däss de disch innen [in einen] hübbsche Prinz vewandele duust, gell?«
»Naa, naaaaa – mach däer ma kaan Kobb. Däs isse anner Märjsche. [Das ist ein anderes Märchen]«
»Guuuud. Weil mit schääne Prinzse, die wo bei uns dehaam in de Schloofstubb uff de Fenstdäerbank rumtorrne [herumturnen], mäscht de Könisch nämlisch korzze Prozess, waaßtde. Dann zieht er sei lang Schwert aus de Scheid' gell, un dann gibbt's en ganzs gewaldische Ko-iddus-inde-rubbdus [Coitus interruptus]. Un däs wolle mer jo net.«
»Däs stimmt. Däs wär dann e bissi kontraproduktiiief. In deere korzze Zeit, muss mär saache, hostde wärkklisch schonn viell gelernnt.«
Um däs Ganzse jetzzema e bissi ze beschleunische, gell…
Die Könischin hot net nuär en neue Freund gewonne, wo zwar noch hässlischer war wie'n Ocksefrosch, dodefäer hot se abbäer endlisch ihre Unschuldischkeit [Unschuld] verloore. Un schonn korrze Zeit nach de Entjungferung hot die Könischin en abarddische Heißhungäer bekomme un von A wie Abbelkuche bis Z wie Zwiebbelkuche, alles dorschenannäer in sisch neigehaache wåss aach nuär halbweeschs essbar war. Dann isse aasennannäer g'ange [auseinander gegangen] wie'n Brauereigaul, un ka Jahr späder, genau wie's de Klabbäerfrosch vorhergesäscht hot, habbe se e bildhübbsch Mädsche aus'm Freudedeisch geanggelt.
Un weil im Schlossgardde so'n scheene Dornnebusch gestanne gehabbt hot, wo laudäer roode Roose nausgewackse sin, habbe se de klaa Knåddel [kleine Knuddelige/Knuffel] deen scheene Naame Dornrösjche gegebbe.
Un weil däs klaa Märjscheprinzzesselsche ebbe so en knuffelische un goldische Fratz war, hodde Babba e grooß' Fest veranstaldet.
Jetzz könnt mär nadierlisch dodedrüwwer spegguliere, ob de Könisch aach e Geborrtsdaachsparddy g'ebbe hätt, wenn däs Klaa so hässlisch aasgesehe hätt wie de Klabbäerfrosch. Abbäer do wolle mer erst gar net driwwer nachdengke, gell.
Ebbisode I: Kabiddel 2
De Könisch in saanäer ganzse Eufforie, hot jetzz nadierlisch net nuär en paar alde Kumbels von friehäer, saane bestde Saufkumpbaane, Koleesche un sonsdische Kombanjonggs [Kumpanen/Kompagnons] zum lusdische Beisammesei [Beisammensein] eigelaade gell, sondäern dodezu noch die ganzs' bugglisch' Verwandtschaft samt Aahang [bucklige/lästige Verwandtschaft samt Anhang], de kombledde Hoofstaad sowwiesso un dodedrübbäer (un do hodde [hat der] Könisch besonnäers grooße Wertt druff geleescht) aach noch e paar krummbugglische aale Schachtdele [buckelige, alte Schachteln], die wo die alläeräldeste von de äldeste Weibsleut im ganzse Könischreisch ware un deem klaa Prinzessje hold un gewooche [hold und gewogen] sei sollde, wie mär so schee uff altdhessisch säscht.
Jetzz hodde Hexeklubb von de schrummbelische einsame Wittwe un annonieme [anonyme], versoffene Jungfäern aus dreizehn Mitgliedäern bestanne. Weil de Simmbelskobb [Tölpel] von Könisch abbäer nuär zwellf goldene Dellern [Teller] gehabbt hot, musst aane von deene mim Aarsch dehaam blaabe. Un die aal Knoddäerbiggs [Krawallschachtel/alte Meckertante] die wo die Aarschkartt gezooche gehabbt hot, war dann desweesche [deswegen] halt ebbe e klaa bissi eigeschnabbt geweese un hot e Brutdsch [Schmollmund] gezooche, wie zwaa Daach ohne Äbbelwoi.
Un wie's de Zufall dann aach noch so will gell, war aasgereschentd die aale Kräutdäerhex mit de Riggenummäer 13 [die alte Kräuterhexe mit der Rückennummer 13], aach noch so e rischdisch garsdisch un frustdriert Krawallschachdel geweese, die mit ihre 102 Jahrn noch kaanäer versteggelt bekomme gehabbt hot. [die mit ihren 102 Jahren noch keinen Sex hatte] Ei wåss willst'n mache? De Klabbäerfrosch kann jo aach net übbäerall in de Geeschend rumhibbe un jeede aale Jungfäer vor'm sexsuelle Verfall redde.
Nixdestdotrotzdemm [Nichtsdestotrotz] hot sisch de Könisch net lumbe låsse un hot's an deem Daach abbäer ma so rischdisch krache låsse. (»Ei wass dann? Mir habbe's doch!«) Schliesslisch wäerd mär aach net jeeden Daach Babba.
Un es wordd gefeiäert, gedanzt, gelacht, gesungge un geschungkelt un reischlisch gegesse un getrungke. Die arme Määgd' un Kischekneschtde habbe sisch ganz schee aanäer abjuggele misse un habbe Rotz un Wassäer in de Kisch [Küche] geschwitztd, fäer die ganz' Fressaasch fäer die lusdisch' Baggaasch uffzedische: Rippsche mit Kraut, Dibbehaas, Frankfoddäer Knackwärscht mit Linsesubb, Grumbeere mit grie Sooß, Spitzbuuwe mit Specksooß, Lumbe un Flöh, Röhreklumb mit Fusslabbegemies, Schwarddemaache mit Schebbäerlinge un jeede Menge Handkääs mit ganzs viell Mussigg.
Un de Äbbelwoi is in Ströme geflosse un ausem Finfliddäer-Bembel [aus dem 5-Liter Apfelweinkrug] ungespritzt [pur] ins Geribbde [Apfelweinglas] eigeschengkt worre [worden]: »Äbbelwoi! Hals enoi!«
Un wie die vesoffene Jungfäern ihr'n Äbbelwoipeeschel [Alkoholpegel] erreischt hadde, habbe se allminnanäer obberum blank gezooche un sin halbnaggisch uff de Dische gedanzt. Däs war zwar kaan scheene Aabligg geweese, abbäer Gott sei dangk hodde Könisch genüschend Äbbelwoifässäer im Kelläer stehe gehabbt, däss mär sisch däs Speggtaggel schee saufe [das Spektakel schön trinken] konnt.
Abbäer de diggsde Hammäer sollt' jo erst noch komme.
Wo däs Saufgelaache sisch so allmählisch deem End zugeneischt gehabbt hot un die ganze Äbbelwoischnuude un Suffköbb storzzbesoffe unnäer de Dische [unter den Tischen] geleesche habbe, hot däs klaa Bobbelsche von jeedäer von deene zwellf aale Schnappsdrosseliensche [Schnapsdrosseln] so e Zaubäerwunnäerduttsche [Zaubäerwundertüte] bekomme, in deene guude Wünsch drin gesteggt habbe; also alles, wåss halt ebbe fäer e jung Prinzessje im Leebe wischdisch is, wenn se späder ma grooß is: guud aussehe, e schlangk Figürsche, scheene Waade, lange Baa [Beine], gefleeschde Fingäerneeschel, e knaggisch Fahrgestell, en stramme Bobbes, samtweische Haut, strahl'nd weiße Zähnsche, glänzende Haarn, dann noch e paar leggere Mirabelle, Pfäerssische, Bambelmuuse, Limone, Neggdariene, Klemmentine, Aprikoose, Abbelsiene, Östrogene… en reische, musggolöse, pompöse Prinz, der wo'n grooß' Schloss hot un e digge Kutdsch pfährd un so weiddäer un so fortt.
Kaum hot die Elfde von deene ihrn Gliggwünsch' aasgesproche, kaam uff aamol völlisch üwwerraschend die Dreizehnde, die wo net eigelaade worre [eingeladen worden] war, wie ausem Nischts in de Saal neigeplatzt.
Mein lie-bäer Scholli, kann isch däer saache. Die aal Schabbrack hot viellaascht e griesgräämisch Grimass [griesgrämige Grimasse] gezooche, däss ei'm angst un bang wordd.
Weenischstdens Guuden Tach [Guten Tag] hätt se ma saache könne. Abbäer ohne ze grüße un de Könisch aach nuär mit ihr'm hutzelische Hinnäerschingke [extrem faltiges und ausgeleiertes Hinterteil] aazegugge, hot die schrullisch Gewidderhex so e bissi mit ihr'm Krickstogg in de Geeschend rumgefuchdelt un ihrn rosdische Stimm wie'n Donnäerschlaach dorsch de ganzse Saal geschmeddäert: »Die Könischsdochder [Königstochter] soll in ihr'm achtzehnde Leebensjahr von de Spinndel gestoche werre [werden] un dood umfalle, dässe [dass sie] net mehr uffsteht!«
Däs war's dann aach schonn geweese. Dann hot die aal Spinnattwachdel [alte Spinatwachtel] sisch umgedreht un is wieddäer abgerauscht Rischdung Hexehäusje.
Ihr liewe Leut un Kinnäer! Mär kann's aach iwwertreibe, gell. Ei muss mär dann e klaa unschuldisch' Bobbelsche gleisch verfluuche, nuär weil mär net uff de Geborttsdaach eigelaade worre is? Däs armm Dornrösjche konnt doch aach nix fäer die Dollheit von ihr'm Vaddäer.
Uff de anner Seit sollt' mär sisch abbäer grad aach als serrijöse Hexefee saaner grooße Verantworddung, die wo mär hot, bewusst sei un därff doch net so leischtferddisch mit Zaubäersprüsch un Flüüsch umgehe – Kerlle naa.
Alle Gäst, die wo jetzz noch halbweeschs nüschtdäern un dodezu in de Laach geweese ware sisch ze erschregge, habbe sisch erschrogge – un zwaar fast ze Doode, gell. Die Könischin is kreidebleisch worrn in de Banatzel [Die König ist kreidebleich im Gesicht geworden] un de Könisch war sternnhaachelvoll un hot in de Äbbelwoibembel neigekübbelt.
Abbäer noch war jo nix verloore. Aane von deene versoffene Jungfäern hot ihr'n Wunsch jo noch iwwerisch gehabbt. Jetzz hot die aal Schnabbsdrossel abbäer dermaaße de Aarsch voll un däs Lattäernsche am brenne gehabbt, däss se deen böse Zaubäerspruch von de beleidischt' Lebbäerworschthex net uffheebe, sonnäern nuär im Rahme ihräer stark eingeschrängkde Zauberfähischkeide mildern konnt: »Die – die Könischsdochder – hickz – soll abbäer net dood umfalle un druff gehe, s – s – s – se soll nuär in en diiiiiiiiiefe Schlåaaaaf enei falle. Un nach hunnäertd Jaaaahrn – hickz – s – s – s – soll se wieddäer uffwache!«
Däs is jo alles guud un schee, gell. Mär därff sisch abbäer dochema die Fraach stelle, ob mär bei hunnäertd Jahr Diefschlåaf noch von Schadensbegrenzung redde kann? Mit zehn oddäer zwanzisch Jahr im Kooma bistde doch schonn mehr als genuuch bestraaftd. Jesses, Maria un Josseff. Wosse Ungligg [Unglück], Kerlle naa!
Ei schiebe mer's haldema uff de Äbbelwoi.
Abbäer es war doch aach von vornnerein [von vorne herein] klar geweese, däss däs en Heideärschäer [Heidenärger] gebbe wördd.
Ei wass dann? Isch kann doch net nuär zwellf von dreizehn aale Hexe zum Kaffee un Kuche eilaade, nuär weil isch dahaam nuär e zwellfdeilisch Goldserwiess im Schrangk stehe habb! Wo gibbt's dann sowwåss?
Uff de annäern Seit hätt die aal Krawallbärschtd so'n'so Rabbatz gemacht [Andererseits hätte die alte Krawallbürste so oder so Radau gemacht], wenn se de Abbelkuche als Aanzischstde uff'm Silwerdellersche [Silbertellerchen] serwiert bekomme hätt.
Dann wär's abbäer viellaascht aach net ganz so drammaddisch geweese un de Könisch, die Knallerbbs, wär halt ebbe nuär in en hässlische Frosch verwandelt worre oddäer hätt e bissi Genitallherbbes [Genitalherpes] unnerum bekomme. Hunnäert Jahr mim digge Blummekohl am Gemäscht, dodemitd hätt mär jo aach zur Noot noch leebe känne, solang däs Dornrösjche von sämtdlische Flüüsch alläer Artt verschoont geblibbe worre wär.
Hädde, wäre, wenn un abbäer, säscht de Bauäer.
Hinnerher is mär immäer schlauäer.
Un dann habbe die Ereischnisse Porzzelbäumsche geschlaache un sisch geescheseidisch erschlaache…
Ebbisode I: Kabiddel 3
Am annäern Moind wacht de Könisch uff'm Blumskloo mim digge Schwelles [dicker Schwellkopf] uff un hot gemaant, dässäer [dass er] in de letzde Nacht en förschdäerlische Albtraum gehabbt hätt.
Die Könischin hodd'n dann erstdema wachgeschiddelt (De Könisch! Net de klaane Prinz, gell!) un ihr'm versoffene Bembelbrenner verkliggäert, däss die böse Hex ihr klaa Dornrösjche verfluucht hot:
»Verfluuchde Scheiße! Däs därff doch net wahr sei!«
De Könisch wusst sisch kaan annäern Raat un hot dodedruff de Befehl gegebbe, sämtdlische Spinndele im ganzse Könischreisch ze verbrenne; in de Hoffnung, deen Fluuch noch abzewende.
Wo se dann alle Spinndele gesammeltd un uff aane Haufe zesammegeleescht hadde, habbe se en grooß Laachäerfeuäer abgefaggelt, wo lischtdäerloh gebrannt hot.
Dodedruff wiedderum hot's en heide Uffstand von de Textilbetriebbe g'ebbe, die dann aach hinnäerher ärschendwann all de Bach enunnäer g'ange sin [bankrott gegangen sind].
Abbäer woss soll's. Dann stelle mer halt ebbe von maschinell uff Handbetriebb um un strigge de digge Rollkraachepullowäer fäer de kalde Windäer halt ebbe midde Händ – so wie frieher. So einfach is däs. Solang die Prinzessin net von de gifdische Spinndel gegiekst wäerd, war em Könisch jeedes Middel rescht geweese.
Zwaa Daach späder dann die näckst Kaddastroof [Zwei Tage später dann die nächste Katastrophe]: Kaam de Schatzmeistdäer wie vom wilde Bieneschwarmm gestoche zum Könisch gerennt, hodd'm [hat ihm] die Reschnung von de Geborttsdaachsfeiäer uff de Disch geknalltd un die höschst unnerfreulische Botschaft übbäerbracht, däss de Könisch sei ganz' Haab un Guud versoffe un uff de Kobb gehaache hot: »Verfluuchder Scheißdregg nochema! Wie konnt dann däs bassiere? Däs gibbt's doch gar net, Kerlle naa!«
Ärschäerlisch. Abbäer wåss willst'n mache?
De Könisch war bangkrott un nebbe'm Herzzinfarkkt stand de Moonaarsch [Monarch] korzz dodevor deen ganzse Laade discht ze mache un däs Zeptdäer abzegebbe, do kaam uff einma, wie's de Zufall will gell, en arme Mülläer uff Wandäerschaft mit saanäer äldeste bluudjung Dochder (e wärkklisch fein Mädsche muss mär saache) dodehergelaafe un säscht: »Hier Herr Könisch, isch habb gehäert du bis' grad e bissi knabb bei Kass?«
»Wie kimmstde dann dadruff?«, säscht de Könisch brummelisch. »Da hostde disch wohl verhäert. Un selbst wenn's so wär, wåss geht'n disch däs iwwerhaabt aa, hä?« [was geht dich das überhaupt an?]
»Ei viellaascht kann isch eusch aus de Bredullje [Bredouille] raus helfe«, säscht de Mülläer. »Weil äh, mei Dochder hier kann nämlisch Stroh ze Gold spinne, hier.«
Un obwohl de Könisch an deem Daach [Tag] wärkklisch ganz, ganz mies druff war, wåss mär in Anbetrachtd von de Gesamtsidduatzjoon aach e klaa bissi verstehe kann, konntdäer [konnte er] sisches Lache net verkneiwfe: »Hahaha. Jetzz spinnstde abbäer, gell. Wer bist dann du iwwerhaabt – de Prahlhannes oddäer wass?«, lacht de Könisch hönisch.
»Naaaaaa, hier horschema hier, isch bin nuär en ganz eifache Mülläersmann, hier, däer wo e hübbsch Dochder hot hier, mim außergewäehnlische Talent hier, waaßtde. Mei Dochder kann soggar leese un schreibe. Isses net so, Mariesche?«
»Jo Babba, kann schonn sei«, antworddet die hübbsch' Mülläersdochder un guggt ganzs verleesche [verlegen] unnäer sisch.
»Hier Freundsche, horschema hier!«, säscht de Könisch un zeischt mim ausgestreggtde Zeischefingäer uff de Mülläersmann. »Wenn de misch uff die Schibb nehmme [hochnehmen/zum Narren halten] wills' hier gell, musstde däs grad saache hier. Wenn de maanst hier, isch stell misch hier mit so'm armme Schluggäer hier wie dir hier, uff aanäer Stuuwfe hier, nuär weil grad ma bissi Flaude hier in de königlische Goldkammäer herrsche duud hier, dann hostde disch abbäer geschnidde hier – un zwar ganz gewaldisch, du Hannebammbel! ISCH bin hiiiier immäer noch de Könisch hier – merkk däer däs gefällischst!«
»Jo, ei selbstverfreilisch [ja natürlich] euer Gnädischkeit, hier«, stammeltd de Mülläersmann eigeschüschtdäert. »Däs waaß isch doch. Ei hier, isch wollt doch aach nuär hier…«
»Wenn dei Dochder«, fährt em de Könisch unsanft ins Wortt nei, »so e begabbt Goldmariesche is, wie de säschstd, wiesso bistde dann immäernoch so'n erbärmmlische, ärmmlische Mülläersmann, der wo midde zerrobbde Klammodde dorsch die Geeschend laawfe duud, hö?«
»Ei hier wisse se, verehrde Herr Könisch, däs is folschendermaaße…«
»Ach, halt dei Babb, du Babbelmaul!«, unnerbrischt'n de Könisch alls wieddäer [schon wieder]. »Däs intdressiert misch en Scheißdregg. Isch will nix mehr häern. Geh weidäer un veräbbel en annäern, bevoor isch däer dein' blääde Wäersching [Wirsingkopf] weesche Majestäätsveraarschung abhagge låss!«
Abbäer de Herr Mülläer war'n ganzs Harttnäggische [ein ganz Hartnäckiger] un hot sisch eifach net g'ebbe. Ei de arme Kerll un sei fein Dochder hadde halt aach Kohldamb [Kohldampf] gehabbt wie Sau, gell. Un dodevon ma abgesehe, däss de Herr Mülläer un sei bildhübbsch Döschdersche [Töchterchen] ärmmlisch aagezoche un halb verhungertd geweese ware, wollt de Kerll halt ebbe aach die Geleescheheit nutze un e bissi glänze, um in de Beliebbtheitsskalla [Beliebtheitsskala] vom Könisch uffzesteische.
Die Könischin hot däs Ganzse so bissi aus de Fernne beobacht' un kimmt uff ihr'n Stöggelschuhn mit de hohe Fennischabsätz un ihre schweere Abbarillos uff de Könisch zugerenntd: »Ei Könisch, jetzz sei doch net so'n stuure Bogg un gebb deem Mann doch wennischsdens ma e Schonggs [Chance]!«, säscht die Könisch energgisch. »Viellaascht stimmt däs jo wåss de Mülläersmann säscht, un sei lieb Dochder kann wärkklisch Gold spinne. Gugg dochema wåsse fäer schääne Goldsträhnsche in ihrn verfilzde Zöpp [Zöpfe] drinn hot. Mir könntde's doch so guud gebraache. Viellaascht is de Herrgott uns wohlgesonne [wohlgesinnt] un hot uns en Goldengelsche obbe vom Himmel nunnäer geschiggtd.«
Dodedruff is de Könisch in sisch gekehrt, hot e bissi übbäerleescht un säscht dann zum Mülläer: »Ei weeschemir [wegen mir]. Zugegebbe is däs midde Goldspinnerei e Kunst fäer sisch, die wo mer gefalle könnt, wenn däs wärkklisch klabbe solltd. Dann wolle mer ma hoffe, däss dei hübbsch Dochder net so labbeduddelisch veranlaacht is, wie ihrn Vaddäer aasieht un wärkklisch e golden Hähnsche – äh, Händsche hot, wie de säschs'.«
Dann uff eima issem Könisch schlaacharddisch eigefalle [ist dem König schlagartig eingefallen], dässer jo alle Spinndele im ganzse Land in en grooße Aschehaufe verwandele hot låsse. Un ohne Spinndel kannstde halt ebbe aach ka Stroh spinne – un erst rescht net ze Gold, gell.
Un de korrze Mommentd, in deem däs zardde Flänzje der Hoffnung wieddäer e bissi uffgekeimt is, hot sisch uffgelöst wie'n Stiggsche Wärffelzuggäer [ein Stück Würfelzucker] im haaße Kaffee.
»Scheiße – verfluuchde!«, fluucht de Könisch.
Säscht die Könischin: »Jetzz häer doch endlischema uff midde verfluuchde Fluucherei, verfluucht nochema! Däs mäscht's doch aach net bessäer!«
»Ei, mer sin doch sowwiesooo schonn verfluuuuucht, Frigiedsche! Då kimmt's uff deen aane Fluuch mehr oddäer weenischäer doch aach nimmäer druff aa! Un wenn de Könisch in sei'm eischene Schloss noch neddema mehr fluuche därff, dann schlääscht's abbäer langsamm dreizeh' du. Kerlle naa, verfluuchtdäer Scheißdregg nochema! Ei, wåss zum Deiwel solle mer dann jetzz nuär mache?«, jammäertd de Könisch.
»Ei isch waaß es doch aach net, in Herrgottsname!«, schreit die Könischin hissdeerisch [hysterisch]. »Mir sitdze halt ebbe in de Zwiggmühl!«
»Ach, wemmäer doch e Spinndel hädde«, jaunäertd [jammert] de Könisch. »Ach, wemmäer doch e…«
»Ei babbel doch kaan Goggeloores [Kokolores/Unsinn] un halt doch jetzzema dei babbisch Schlabbschnuud!«, schenntd [schimpft] die Könischin. »Viellaascht kann sisch dein versoffene Äbbelwoikobb draa erinnerre, däss de selbst erst vor Korzzem de Befehl erlåsse host, alle Spinndele im gesammde Könischreisch ze verbrenne. Däs is grad ma zwaa Daach her. Kannstde disch noch dodedraa entsinne?«
»Verfluuchde Scheiße nochema!«, kläfft de Könisch. »Ei däs habb isch doch ebbe gesacht! Grad desweesche hänge mer jo aach in de verzwiggde Mühl drinn, du dusselisch' Hingkel! [dusseliges Huhn]«
»Hier, wåss pammbst de misch dann jetzz so unfläädisch von der Seit aa, du aaläer Zornngiggel! [Was pöbelst du mich denn jetzt so unflätig von der Seite an, du alter Wuthahn/Choleriker] Däs kann isch überhaabt net habbe – schonn gar net, wenn isch mein' Kremmbel habb! […wenn ich meine Tage habe]«
Säscht de Könisch: »Kremmbel – däs'se guud Stischwortt [Das ist ein gutes Stichwort]. Kümmer dischema liebbäer um dein' eischene Kraam – däs is viell gescheidäer. Schnabb däer ma de Butdzlumb un wischema bissi feuscht dorsch die Buud. Oddäer geh ins Bett un leesch' disch weeschemir in dei Forzzkist nei un steh erstd morsche frieh wieddäer uff, wenn de Giggel drei ma gekräht hot. Oddäer geh bissi im Zaubäerwald spazziere, oddäer wåss waaß isch – worschtegal. Geh eifach – ärschendwooo hie [irgendwo hin] – solangg de mer nuär net längäer uff de Bembel gehst!«



