Зборнік сучаснай навуковай фантастыкі. Перм, 2023

Ужыванне бескантакту не прайшло бясследна і для мядзведзіцы, – рэзкі залімітавы выкід усіх энергій, сфакусаваны ў вобласць сэрца біяробата (а ў гэтай серыі біяробатаў сэрца і мозг чалавечыя, а косці і цягліцавая тканіна ўперамешку і чалавечыя, і тытанавыя, і арганаподныя пластыкавыя. перфтаранавым складнікам) прывёў да таго што мядзведзіца Аліса павалілася як падкошаная. Такое заўсёды бывае пры ўжыванні бескантакту – патрабавалася аднаўленне каля 2-х сутак у хованцы. «Таварыш маёр, таварыш маёр», кінуліся да яе медзведзяняты, сяржанты Зосіма і Яфрэм, «Што з вамі?» «Гэтага лагернага паўдурка ў пячору на Воўчым Камяні, заваліце ўваход камянямі, няхай правяліцца.» Па яе разлікам зарада акумулятараў у тэрмальным рэжыме павінна хапіць на месяц працы, а тамака выцягнуўшы модулі памяці і прытомнасці можна будзе перапраграмаваць Биомакса-21. Ужо праходзілі гэта, ужо хакалі гэтую серыю біяробатаў. Ну а потым або біяробат-шахід, або агентурнае ўкараненне ў асяроддзе людзей – «зварот» у грамадства, калі легендаванне дазволіць. Сяржанты так усё і зрабілі – адцягнулі Биомакса ў пячорку (гэта была старажытная стаянка чалавека) і завалілі ўваход камянямі. Але! Яны не залілі гэты паўтруп вадой! Пабаяўшыся канчатковага закарочвання ўсіх сістэм…

Так Біямакс ляжаў у цемры і пачаў цяміць, ставячы сябе на месца суперніка: «не знішчылі, значыць перапраграмуюць, памятаць сябе потым не будзеш. Мяне ўжо шукаюць. Значыць будуць ляпіць шахіда.» Ён паспрабаваў выйсці на сувязь, але радыёсігнал паглынаўся, патрэбна была антэна хаця б невялікая, і сігнал кароткі, але магутны – батарэю б зарадзіць! І тут гібрыдны розум (і чалавека і інтэлектуальнай машыны ахінула!) 1) руку левую адсекчы, яна ўсё роўна не патрэбна. А дэталі рукі выкарыстоўваць! 2) усе праводкі сабраць разам – контур антэны гатовы! 3) са збору пячоры прасочвалася вада і запасілася жыжыцай у куце. «Рыць там!» – Ён адкапаў ямку правай рукой сантыметраў на дваццаць. зараз маючы дзве пласціны няправільнай формы – адну вонкавага металізаванага пласта рукі і другую судзінкавую з меднымі маленькімі валасінкамі – правадамі ён закапаў вертыкальна, пакінуўшы паміж імі адлегласць каля 25 гл. Вільгаць падцякала ў гэтую імправізаваную акумулятарную яму зверху. Дзве «пласціны», сталёвая і медная, з рэштак рукі, закапаных вертыкальна ў зямлю, давалі рознасць патэнцыялаў! усяго ў 1.5 вольта, але гэтага было дастаткова. Разлік быў такі – звералюдзі ведалі час поўнай разрадкі батарэй – прыкладна трыццаць дзён, плюс мінус суткі. Пасля гэтага прыходзь – забірай гатовенькага. На 29-30-е суткі яны сабрацца зграяй вакол пячоры і пачнуць кружыць, загадзя абдумваючы ці няма якой пасткі ад звералюдзей. «Такім чынам, – разважаў, Біямакс 21-й, – трэба выйсці ў эфір на аварыйнай хвалі, на прыкладна 27-е суткі ад таго моманту як, я страціў прытомнасць. У эфір толькі SOS! 27 сутак на 24 гадзіны гэта 648 гадзін, за гэты час я зараджаю акумулятары да патрэбнага ўзроўню! Цела (чалавечы складнік) праўда страціць у масе, але вада гэта значыць. І ляжаць, нерухома ляжаць, адключыць усе сістэмы акрамя тэрмальных (карт памяці, аперацыйнай сістэмы ў рэжыме чакання).Усяго пяць хвілін сеансу – потым страта прытомнасці, і тут ужо як Бог управіць – на базе сігнал прымуць, прыедуць на ўсюдыходзе, адкапаюць… – карта памяці будзе захавана, а потым аднаўленне, шпіталь…»

Але вернемся да звералюдзей, хто яны і як з'явіліся? Усё пачалося ў лабараторыі Сакуліна Яўгена Віктаравіча. Ён амаль навукова даказаў перадачу думак жывёлам, шляхам апрамянення мозгу жывёлы вызначаным выглядам прамянёў, а менавіта апрамяненні вызначаных раёнаў мозгу. У тое лета 2026 года ён адправіўся ў адпачынак, у Краснавішэрскі запаведнік і ўяўляеце заблудзіўся. Неба было пахмурным, і ён блукаў ужо другія суткі і выйшаў да пячоры якая носіць імя «Ваўчыны Камень», пячора ўяўляла сабой выемку ў скале, яна была нізкая і ў яе можна было патрапіць толькі прыгнуўшыся. Сцены гэтай пячоры былі высланы крышталямі незвычайнай да селю нябачанай прыгажосці. Пазней Сакулін назаве яго «Харатрон». Такім чынам, апынуўшыся ў пячоры ён страціў сілы і праспаў у ёй нейкія 15 хвілін. Праз скляпенне пячоры, праз вялікую расколіну ў скале пранікаў невялікі праменьчык святла, – ён пераламляўся і падаў на крышталі і ўжо ў выглядзе лёгкага туману ахутваў саму пячору. Сакулін устаў і агледзеўся – нечакана ён быў поўны сіл і ясна, як бы гэта не дзіўна разважаў.