Mary (Türkçe)

VIII

Geceleri Emma masaya gelmek için kapımı çaldı. Gözyaşlarının izlerini gizlemek için yüzümü yıkadım ve gecikmemi mazur görmek için elbiselerimi değiştirdim.

Mary yemek odasında değildi ve boşuna, mesleklerinin normalden daha uzun süre oyalanmasına neden olduğunu hayal ettim. Babamın boş bir koltuk olduğunu fark ederek, onu istedi ve Emma, o öğleden sonra başının ağrıdığını ve zaten uyuduğunu söyleyerek onu mazur gördü. Etkilenmemeye çalıştım; Ve sohbeti keyifli hale getirmek için her türlü çabayı göstererek, az önce ziyaret ettiğimiz çiftliklerde bulduğum tüm gelişmelerden coşkuyla bahsettim. Ama hepsi işe yaramazdı: babam benden daha yorgundu ve erken emekli oldu; Emma ve annem çocukları yatağa yatırmak ve Maria'nın nasıl olduğunu görmek için kalktılar, aynı şükran duygusuna şaşırmadan teşekkür ettim.

Emma yemek odasına dönse de, akşam yemeğinden sonra uzun sürmedi. Kart oyunlarına katılmam konusunda ısrar eden Philip ve Heloise, gözlerimi uykulu olmakla suçladılar. Ertesi gün dağa kadar bana eşlik etmek için annemden boşuna izin istemişti, bu yüzden hoşnutsuzlukla geri çekildi.

Odamda meditasyon yaparken, Meryem'in çektiği acının nedenini tahmin ettiğimi sanıyordum. Varışımdan sonra odadan nasıl çıktığımı ve gizli aksanının üzerimde bıraktığı izlenimin, bir duyguyu bastıran birine özgü bilgelik eksikliğiyle cevap vermeme nasıl neden olduğunu hatırladım. Üzüntüsünün kökenini zaten bildiği için, ondan bir af elde etmek için bin can verirdi; Ama şüphe ruhumun kargaşasını şiddetlendirmeye başladı. Meryem'in sevgisinden şüphe ediyordum. Neden kalbim onun aynı şehitliğe maruz kaldığına inanmaya çalışıyor diye düşündüm? Beni bu kadar güzelliğe, bu kadar masumiyete sahip olmaya layık görmeyin. Beni onun için sevgisinin nesnesi olarak kendime inanma noktasına kadar şaşırtan o gururu yüzüme fırlat, sadece bir kız kardeş olarak sevgisini hak ediyordum. Deliliğim içinde daha az dehşetle, neredeyse zevkle, bir sonraki seyahatim hakkında düşündüm.

IX

Ertesi gün şafakta kalktım. Doğu'ya doğru, merkezi dağ silsilesinin tepeciklerini betimleyen parıltılar, üzerinde yarım daire şeklinde yaldızlanmış, uzaklaşmak ve kaybolmak için birbirlerinden salınan bazı hafif bulutlar. Vadinin yeşil pampaları ve ormanları mavimsi bir camdan ve bunların ortasında bazı beyaz kulübeler, spiral halinde yükselen taze yanmış dağların dumanları ve bir zamanlar bir nehrin isyanları gibi görünüyordu. Batı'nın dağ silsilesi, kıvrımları ve göğüsleriyle, sislerle örtülmüş dahilerin elleriyle merkezlerinden sarkan koyu mavi kadife pelerinlerini andırıyordu. Penceremin önünde, bahçedeki ağaçların gül çalıları ve yaprakları, yapraklarına ve çiçeklerine parlayan çiyleri dökmeye gelecek ilk esintilerden korkuyor gibiydi. Hepimiz bunu üzücü buldum. Av tüfeğini aldım: Arka ayakları üzerinde oturan, bana bakan, alnı aşırı dikkatle buruşmuş, ilk emri bekleyen şefkatli Mayo'ya işaret ettim; Ve taş çitten atlayarak dağ yoluna girdim. İçeri girdiğimde, onu gecenin son auralarının okşamaları altında taze ve titreyen buldum. Balıkçıllar horozlarını terk ettiler, uçuşlarında güneşi gümüşleştiren dalgalı çizgiler oluşturdular, rüzgarın kaprislerine terk edilmiş kurdeleler gibi. Komşu mısır tarlalarına gitmek için guaduales'ten çok sayıda papağan sürüsü yükseldi; Ve Diostedé günü dağların kalbinden gelen hüzünlü ve monoton şarkısıyla karşıladı.

Nehrin tepelik ovasına, altı yıl önce birçok kez yaptığım aynı yoldan indim. Selinin gök gürültüsü artıyordu ve kısa bir süre sonra akıntıları keşfettikten kısa bir süre sonra, atlayışlarda acele ederken aceleci davranarak, içlerinde kaynar köpüklere dönüştü, durgun sularda kristalin ve pürüzsüz, her zaman peluş yosun kayalarından oluşan bir yatakta yuvarlandı, kıyıda iracales, eğrelti otları ve sarı saplı sazlıklar, ipeksi tüyler ve mor tohum yatakları ile sınırlandı.

Beni kasırganın şişman bir sedirle oluşturduğu köprünün ortasında, bir zamanlar geçtiğim yerde durdurun. Çıtalarından sarkan parazitik çiçekler ve mavi, yanardöner çanlar ayaklarımdan dalgalarda sallanmaya başladı. Coşkulu ve kibirli bir bitki örtüsü nehri uzun boylu tonozlarla kapladı ve içinden terk edilmiş bir Hint tapınağının kırık çatısında olduğu gibi yükselen güneşin bazı ışınlarına nüfuz etti. May, az önce ayrıldığım bankada korkakça uludu ve benim teşvikimle, o gün benden karşılama ziyaretinin ödenmesini bekleyen yaşlı Yusuf'un mülkiyetine giden yolu hemen önümden geçirerek, fantastik köprünün üzerinden geçmeye karar verdi.

Küçük bir eğimli ve karanlık yamaçtan sonra ve dağcının son yıkımlarının kuru ormanlık alanlarından atladıktan sonra, kendimi sebzelerle dolu meydanda buldum, oradan yeşil tepelerin ortasında bulunan ve görünüşte yok edilemez ormanların arasında bıraktığım küçük evi sigara içerken gördüm. Boyut ve renk bakımından güzel olan inekler, buzağılarını arayan mercanın kapısında kükredi. Evcil kuşlar sabah rasyonunu alan bir kargaşa içindeydi; Çiftçilerin baltasına saygı duyan yakındaki palmiye ağaçlarında, gürültülü orioller asılı yuvalarında sallandılar ve böyle hoş bir heyecanın ortasında, bazen mangalından ve bir sapanla donanmış olan kuşçunun keskin çığlığı duyuldu, mısır tarlasında çırpınan aç Amerika papağanlarını korkuttu.

Antioquia'nın köpekleri havlayarak ona varışımı haber verdiler. Onlardan korkan Mayo bana yaklaştı mohíno. Joseph benimle buluşmak için dışarı çıktı, bir elinde balta, diğer elinde şapka.

Küçük ev çalışkanlığı, ekonomiyi ve temizliği kınadı: her şey rustikti, ama rahatça düzenlenmişti ve her şey yerindeydi. Evin mükemmel bir şekilde süpürülmüş, etrafta guadua kapları, kamış paspaslar ve ayı derileri ile kaplı, azizleri temsil eden ve ağartılmamış duvarlara turuncu dikenlerle tutturulmuş bazı aydınlatılmış kağıt baskılar, sağda ve solda Yusuf'un karısının ve kızların yatak odası vardı. Küçük bastondan oluşan ve aynı bitkinin yapraklarının çatısına sahip mutfak, maydanoz, papatya, pennyroyal ve fesleğenin aromalarını karıştırdığı bir huertecillo ile evden ayrıldı.

Kadınlar normalden daha düzgün giyinmiş gibiydi. Kızlar, Lucía ve Tránsito, mor zaraza pettikatları ve siyah örgü ile sınırlanmış dantel golalı çok beyaz gömlekler giyiyorlardı, altında tespihlerinin bir kısmını ve opal renkli cam ampullerin boğucularını saklıyorlardı. Kalın ve jet renkli saçlarının örgüleri, çıplak, bakımlı ve huzursuz ayakların en ufak bir hareketinde sırtlarında oynuyordu. Benimle çok çekingen konuştular; ve bunu fark ederek onları cesaretlendiren babalarıydı: "Aynı çocuk Efraim değil mi, çünkü okuldan bilge ve zaten genç geliyor?" Sonra daha neşeli ve gülümseyen oldular: şairlerin ve kadınların hayal gücünde güçlü, çocuk oyunlarının anılarıyla dostane bir şekilde bağlandık. Yaşlılıkla birlikte Yusuf'un fizyonomisi çok şey kazanmıştı: Sakalını bırakmamasına rağmen, yüzünde, doğduğu ülkenin iyi ahlaklı büyüklerinin hemen hemen hepsinde olduğu gibi, Kutsal Kitap'a uygun bir şey vardı: gri ve bol bir saç, kızarmış ve geniş alnını gölgeledi ve gülümsemeleri ruhun huzurunu ortaya çıkardı. Yıllar boyunca verdiği mücadelede ondan daha mutlu olan karısı Luisa, elbisesinde Antiokist tarzda bir şeyler tuttu ve sürekli neşesi, onun kaderinden memnun olduğunun anlaşılmasını sağladı.

Yusuf beni nehre götürdü ve ekinlerinden ve avlarından bahsetti, ben de kendimi küçük bir şelale oluşturan suların atıldığı diaphanous durgun suya daldırdım. Döndüğümüzde evdeki tek masada servis edilen kışkırtıcı öğle yemeğini bulduk. Mısır her yerdeydi: sırlı toprak tabaklarda servis edilen köstebek çorbasında ve masa örtüsüne dağılmış altın arepalarda. Mutfak eşyalarının tek çatal bıçak takımı beyaz tabağımın üzerinden geçti ve mavi ile kenarlandı.

Mayo dikkatli bir bakışla ayaklarımın dibine oturdu, ama normalden daha alçakgönüllüydü.

José bir vatozu tamir ederken, zeki ama utanç verici kızları bana tam bir özen gösterdiler, gözlerimde neyin eksik olabileceğini tahmin etmeye çalıştılar. Çok şey süslenmişti ve çılgın kızlardan gayri resmi kadınlar haline gelmişlerdi.

O ataerkil öğle yemeğinin tatlısı olan kalın ve köpüklü süt bardağını aceleyle yudumladık, José ve ben bahçeyi ve aldığı kıpırdamayı gezmeye çıktık. Dikim hakkındaki teorik bilgime hayran kaldı ve bir saat sonra kızlara ve anneye veda etmek için eve döndük.

İyi yaşlı adamın beline krallıktan getirdiği dağ bıçağını, Tránsito ve Lucia'nın boyunlarına, değerli tespihlere ve Luisa'nın ellerine annemden yaptırdığı bir emaneti koydu. Yusuf'un güneşi incelemesine göre, öğlen vakti geldiğinde dağın dönüşünü aldım.

X

Yavaşça yaptığım dönüşümde, Meryem'in görüntüsü hafızama geri döndü. O yalnızlıklar, sessiz ormanları, çiçekleri, kuşları ve suları, neden bana bundan bahsettiler? Meryem'de ne vardı? Nemli gölgelerde, yeşillikleri hareket ettiren esintide, nehrin mırıltısında… Cennet Bahçesi'ni gördüğüm içindi, ama o kayıptı; Beni sevmese bile onu sevmeyi bırakamıyordum. Ve Yusuf'un kızlarının benim için oluşturdukları yabani zambak demetinin kokusunu emdim, belki de Meryem'in dudaklarından etkilenmeyi hak edeceklerini düşündüm: böylece gecenin kahramanca amaçlarım birkaç saat içinde zayıfladı.

Eve gelir gelmez annemin terzisine gittim: Mary onunla birlikteydi; Kız kardeşlerim tuvalete gitmişlerdi. Selamıma cevap verdikten sonra, Maria gözlerini dikişe indirdi. Annem döndüğüme sevindi. Gecikmeden dolayı evde ürktüğüm için, o anda beni çağırmışlardı. Onunla Joseph'in ilerleyişini düşünerek konuştu ve Mayo diliyle giysilerimden yabani otlara yakalanmış olan mafsalları çıkardı.

Mary gözlerini tekrar kaldırdı, onları sol elimdeki zambak buketine sabitledi, sağ elimle av tüfeğine yaslanırken: Onları istediğimi anladığımı sanıyordum, ama tanımlanamaz bir korku, anneme ve geceleri kararlarıma duyduğum belli bir saygı, onları ona sunmamı engelledi. Ama küçük zambaklarımdan birinin parlak kahverengi saçlarında ne kadar güzel görüneceğini hayal etmekten zevk aldım. Onun için öyle olmalıydılar, çünkü sabahları masamın vazosu için portakal çiçekleri ve menekşeler toplardım. Odama girdiğimde orada bir çiçek görmedim. Masanın üzerinde sarılmış bir engerek bulmuş olsaydım, çiçeklerin yokluğunun neden olduğu duyguya eşit bir duygu hissetmezdim: kokusu, çalışma saatlerinde etrafımda dolaşan, gece boyunca yatağımın perdelerinde sallanan Meryem'in ruhundan bir şey haline gelmişti … Ah! Bu yüzden beni sevmediği doğruydu! Bu yüzden vizyoner hayal gücüm tarafından çok aldatılmış olabilirdim! Ve onun için getirdiğim o buketten ne yapabilirdim? Güzel ve baştan çıkarıcı başka bir kadın, o anda, gururuma karşı kızgınlığımın, Meryem'e karşı kızgınlığımın o anında orada olsaydı, herkese göstermesi ve onunla süslenmesi şartıyla ona verirdim. Sevgili bir illüzyona son bir kez veda edercesine dudaklarıma getirdim ve pencereden dışarı attım.

XI

Günün geri kalanında neşeli olmak için çaba sarf ettim. Masada coşkuyla Bogota'nın güzel kadınlarından bahsettim ve kasıtlı olarak P***'nin lütuf ve zekâsını düşündüm. Babam beni duymaktan memnundu: Eloísa akşam yemeğinden sonra gecenin akşama kadar sürmesini isterdi. Meryem sessizdi; ama bana öyle geliyordu ki, yanakları bazen soluklaşıyordu ve ilkel rengi onlara geri dönmemişti, tıpkı gece boyunca bir ziyafeti süsleyen güllerinki gibi.

Konuşmanın son bölümüne doğru, Mary, şımarttığı üç yaşındaki erkek kardeşim John'un saçlarıyla oynuyormuş gibi davranmıştı. Sonuna kadar dayandı; Ama ben ayağa kalkar kalkmaz çocukla birlikte bahçeye gitti.

Öğleden sonranın geri kalanında ve ilk gece, babamın masa başı çalışmasında ona yardım etmek gerekiyordu.

Saat sekizde ve kadınlar her zamanki dualarını ettikten sonra, bizi yemek odasına çağırdılar. Masaya oturduğumuzda, Maria'nın başındaki zambaklardan birini görünce şaşırdım. Güzel yüzünde öyle bir asil, masum ve tatlı bir teslimiyet havası vardı ki, sanki onda şimdiye kadar bilmediğim bir şey tarafından mıknatıslanmış gibi, ona bakmayı bırakmam mümkün değildi.

Sevecen ve gülümseyen kız, rüyamda gördüklerim kadar saf ve baştan çıkarıcı bir kadın, onu böyle tanıyordum; Ama küçümsememe boyun eğdi, o benim için yeniydi. İstifa ederek tanrısallaştım, alnına bir bakış atmaya layık olmadığımı hissettim.

Yusuf ve ailesi hakkında bana sorulan bazı soruları yanlış yanıtladım. Kederim babamdan gizlenemezdi; Meryem'e dönerek, gülümseyerek şöyle dedi:

"Saçlarında güzel bir zambak var: Bahçedekilerin hiçbirini görmedim.

Şaşkınlığını gizlemeye çalışan Mary, neredeyse fark edilemez bir sesle cevap verdi:

"Dağlarda sadece bu zambaklar var.

O anda Emma'nın dudaklarında nazik bir gülümsemeyle şaşırdım.

"Peki onları kim gönderdi?" Babam sordu.

Mary'nin utancı zaten fark edilmişti. Ona baktım; Ve benim gözümde yeni ve cesaret verici bir şey bulmuş olmalıydı, çünkü daha sert bir aksanla cevap verdi:

"Efraim bazılarını bahçeye attı; Ve bize öyle geliyordu ki, bu kadar nadir oldukları için, kaybolmaları üzücüydü: bu onlardan biri.

"Mary," dedim, "bu çiçeklerin bu kadar değerli olduğunu bilseydim, onları saklardım. Senin için; ama onları her gün masamın vazosuna konanlardan daha az güzel buldum.

Kızgınlığımın nedenini anladı ve bir bakışı bana o kadar açık bir şekilde söyledi ki, kalbimin çarpıntılarının duyulacağından korktum.

O gece, aile odadan çıkarken, Maria gelişigüzel bir şekilde yanımda oturuyordu. Çok tereddüt ettikten sonra, sonunda ona duygularımı kınayan bir sesle dedim ki: "Mary, onlar senin içindi, ama seninkini bulamadım."

Kanepede elimle birlikte dururken biraz özür diledi, irademe yabancı bir hareket tarafından tutuldu. Konuşmayı bıraktı. Gözleri şaşkınlıkla bana baktı ve benimkinden kaçtı. Serbest bıraktığı el, acı içinde alnının üzerinden geçti ve başını onun üzerine dayadı, çıplak kolunu hemen yastığa batırdı. Sonunda, o anda bizi birleştiren madde ve ruhun bu ikili bağını geri almak için çaba sarf ederek, ayağa kalktı; Ve sanki başlamış olan bir yansımayı tamamlıyormuş gibi, bana o kadar sessizce söyledi ki, onu zorlukla duyabiliyordum: "O zaman… Her gün en güzel çiçekleri toplayacağım"; ve ortadan kayboldu.

Meryem'inki gibi ruhlar, sevginin dünyevi dilini görmezden gelirler; Ama sevdikleri kişinin ilk okşamasında titreyerek eğilirler, tıpkı rüzgarların kanatları altındaki ormanların afyon haşhaşı gibi.

Meryem'e olan aşkımı itiraf etmiştim; Beni bunu ona itiraf etmem için cesaretlendirmiş, o çiçekleri toplamak için kendini bir köle gibi alçaltmıştı. Son sözlerini bana sevinçle tekrarladım; Sesi hala kulağıma fısıldadı, "O zaman her gün en güzel çiçekleri toplayacağım."

XII

Dağların yükselen sırtları üzerinde derin bir gökyüzünün altında tam ve büyük bir şekilde yükselen Ay, orman yamaçlarını aydınlattı, yarumosların tepelerinde uzanımlar halinde ağartıldı, sellerin köpüklerini gümüşleştirdi ve melankolik berraklığını vadinin dibine yaydı. Bitkiler en yumuşak ve en gizemli aromalarını soludular. Sadece nehrin mırıltısıyla kesilen bu sessizlik, ruhum için her zamankinden daha hoşnut ediciydi.

Dirseklerimi pencere çerçeveme yaslayarak, onu o ilk sabah şaşırttığım gül çalılıklarının ortasında gördüğümü hayal ettim: orada zambak buketini topluyor, gururunu aşkına feda ediyordu. Bundan sonra kalbinin çocukça rüyasını bozacak olan bendim: Onunla aşkımdan bahsedebilir, onu hayatımın nesnesi haline getirebilirdim. Yarın! Sihirli kelime, sevildiğimizi söylediğimiz gece! Onların bakışları, benimkiyle buluşuyor, artık benden saklayacak hiçbir şeyleri olmayacaktı; Mutluluğuma ve gururuma kendini güzelleştirirdi.

Cauca'daki Temmuz şafağı, ertesi gün banyodan çıktıktan birkaç dakika sonra kendini bana sunduğunda Maria kadar güzel olmamıştı, gölgeli kaplumbağa kabuğu saçları gevşek ve yarı kıvrılmış, yanakları hafifçe pembe renkte solmuş, ancak zaman zaman kızarıklıkla havalanmıştı; ve Meryem gibi kadınlarda saklamalarının mümkün olmadığı bir mutluluğu ortaya çıkaran o en iffetli gülümsemeyi şefkatli dudaklarında oynuyor. Zaten parlak olandan daha tatlı olan bakışları, uykusunun eskisi kadar huzurlu olmadığını gösteriyordu. Ona yaklaştığımda, alnında zarif ve zar zor algılanabilir bir kasılma, güzelliğinin tüm ışığıyla gözlerimi kamaştırdıktan sonra, dudaklarıma sessizlik empoze ettiğinde, çok fazla bildiğini tekrarlamak üzereyken benim için birçok kez kullandığı bir tür sahte şiddet fark ettim.

Onu sürekli yanımda bulundurmak benim için zaten bir zorunluluktu; aşkıma terk edilmiş varlığının tek bir anını bile kaybetmemek; Ve sahip olduklarımdan mutlu ve hala neşe için istekli olarak, baba evinin cennetini yapmaya çalıştım. Maria'ya ve kız kardeşime, benim yönetimimde bazı temel çalışmalar yapma arzusunu dile getirdiklerini söyledim: proje hakkında tekrar heveslendiler ve o günden itibaren başlamasına karar verildi.

Odanın açılarından birini çalışma dolabına dönüştürdüler; Odamdan bazı haritaları çıkardılar; Babamın masasında görmezden gelinen coğrafi dünyanın tozunu aldılar; İki konsol, çalışma masaları yapmak için süs eşyalarından temizlendi. Annem, projemizin gerektirdiği tüm karmaşaya tanık olduğunda gülümsedi.

Her gün iki saat boyunca buluştuk, bu süre zarfında coğrafyanın bazı bölümlerini açıkladım, bazı dünya tarihini okudum ve çoğu zaman Hıristiyanlığın Dehası'nın birçok sayfasını okudum. Sonra Meryem'in tüm zekasını takdir edebildim: cümlelerim hafızasına silinmez bir şekilde kazınmıştı ve anlayışı neredeyse her zaman çocukça bir zaferle açıklamalarımın önündeydi.

Emma sırrı şaşırtmış ve masum mutluluğumuza düşkündü. Kalbimde neler olup bittiğini o sık sık derslerde ondan nasıl saklayabilirim? İstenen bir açıklama yaparken yoldaşının büyücü yüzündeki hareketsiz bakışlarımı izlemiş olmalıydı. Haritada boşuna aranan bir noktaya yerleştirirsem elini Meryem'e doğru titrediğini görmüştüm. Ve ne zaman masanın yanında otursalar, koltuğumun iki yanında duruyorlardı, Mary kitabımda ya da mektuplarda yer alan bir şeye daha iyi bakmak için eğiliyordu, nefesi, saçlarımı fırçalaması, örgüleri, omuzlarından yuvarlanması, açıklamalarımı rahatsız ediyordu ve Emma onun alçakgönüllülükle doğrulduğunu görebiliyordu.

Bazen, ev işleri öğrencilerimin dikkatini çekerdi ve kız kardeşim her zaman onları yerine getirme sorumluluğunu üstlendi ve bir süre sonra bizimle buluşmak için geri döndü. Sonra kalbim çarptı. Mary, çocukça ciddi alnı ve neredeyse gülen dudaklarıyla, Byron'unki gibi alınlarını ezmek için yapılmış, gamzelerle dolu aristokrat ellerinden bazılarını kazmak için terk edildi; ve aksanı, kendine özgü o müziğe sahip olmaktan vazgeçmeden, bugün boşuna hatırlamaya çalışacağım yumuşak bir şekilde ifade edilmiş kelimeleri söylerken yavaş ve derin hale geldi; çünkü onları bir daha duymadım, çünkü başka dudaklarla söylendiğinde aynı değiller ve bu sayfalara yazılmışlar anlamsız görünürlerdi. Uzun yıllardır tek bir cümlenin akla gelmediği başka bir dile aittirler.

XIII

Chateaubriand'ın sayfaları yavaş yavaş Mary'nin hayal gücüne mürekkepler veriyordu. O kadar Hıristiyan ve inanç dolu ki, Katolik ibadetinde sunulan güzellikleri bulduğu için sevindi. Ruhu, her şeyi güzelleştirmek için ona en değerli renkleri sunduğum paletten aldı; ve şiirsel ateş, ona sahip olan erkekleri hayranlık uyandıran ve kendilerine rağmen onu ifşa eden kadınları tanrısallaştıran, o zamana kadar insan yüzünde bilmediğim yüz büyülerini veren Cennetin bir armağanı. Şairin düşünceleri, masumiyetinin ortasındaki baştan çıkarıcı kadının ruhuna hoş geldiniz diye, kalbi yeniden harekete geçiren uzak ve tanıdık bir uyumun yankısı olarak bana geri döndü.

Bir öğleden sonra, ülkeminkiler gibi, mor bulutlar ve soluk altın lambalarla süslenmiş, Meryem kadar güzel, benim için olduğu kadar güzel ve geçici, o, kız kardeşim ve ben, yamacın geniş taşının üzerinde otururken, nehrin hareketli akıntılarını yuvarlayan derin ovada sağa doğru gördüğümüz yerden, ve ayaklarımızın dibinde görkemli ve sessiz vadi varken, Atala'nın bölümünü okudum ve hareketsizlikleri ve terk edilmeleriyle hayranlık uyandıran ikili, şairin "dünyayı ağlatmak" için topladığı tüm o melankoliyi dudaklarımdan duydular. Kız kardeşim, sağ kolunu omuzlarımdan birine dayamış, başı neredeyse benimkine bağlıydı, gözleriyle okuduğum satırları takip etti. Yanımda yarı diz çökmüş olan Mary, ıslak bakışlarını artık yüzümden bırakmadı.

Güneş batmıştı ki, değişmiş bir sesle şiirin son sayfalarını okudum. Emma'nın solgun başı omzuma yaslanmıştı. Mary yüzünü iki eliyle sakladı. Chactas'ın sevgilisinin mezarı üzerindeki yürek burkan vedasını okuduktan sonra, sık sık göğsüme bir hıçkırık koparan veda: "Yabancı bir ülkede huzur içinde uyu, talihsiz genç kadın! Sevginizin, sürgününüzün ve ölümünüzün ödülü olarak, Chactas'ın kendisinden bile terk edildiniz." diyen Maria, sesimi duymayı bırakarak, yüzü keşfetti ve kalın gözyaşları içinden geçti. Şairin yaratımı kadar güzeldi ve hayal ettiği sevgiyle sevdim. Sessizce ve yavaşça eve doğru yola koyulduk. Eyvah! Ruhum ve Meryem'inki sadece bu okumadan etkilenmekle kalmadılar, aynı zamanda bu duygudan da etkilendiler.

XIV

Üç gün sonra, bir öğleden sonra dağdan aşağı indiğimde, iç koridorlarda tökezlediğim hizmetçilerin yüzlerinde biraz ürkütülmüş gibi görünüyordum. Kız kardeşim Maria'nın sinir krizi geçirdiğini söyledi. Ve bunun hala anlamsız olduğunu ekleyerek, acı verici endişemi mümkün olduğunca sakinleştirmeye çalıştı.

Tüm önlemleri unutarak, Mary'nin bulunduğu yatak odasına girdim ve onu hayata döndürmek için onu kalbime karşı tutmamı sağlayacak çılgınlıkta ustalaşarak, şaşkınlıkla yatağına yaklaştım. Ayaklarının dibinde babam oturuyordu: yoğun bakışlarından birini bana dikti ve sonra Meryem'e çevirdi, bana gösterdiğinde bana bir azarlama yapmak istiyor gibiydi. Annem oradaydı; Ama beni aramak için yukarı bakmadı, çünkü sevgimi bilerek, iyi bir annenin oğlunun sevdiği kadına, oğlunun kendisine nasıl acıyacağını bildiği için bana acıdı.

Onu düşünerek hareketsiz durdum, kötülüğünün ne olduğunu öğrenmeye cesaret edemedim. Sanki uyuyor gibiydi: ölümcül solgunlukla kaplı yüzü, sabahları ona verdiğim çiçeklerin sıkılmış olarak keşfedildiği çürümüş saçlar tarafından yarı yarıya gizlenmişti: büzülmüş alnı dayanılmaz bir ıstırabı ortaya çıkardı ve hafif bir ter tapınaklarını nemlendirdi: kapalı gözlerden kirpiklerde duran gözyaşlarını akıtmaya çalışmışlardı.

Babam tüm acılarımı anlayarak, emekli olmak için ayağa kalktı; ama gitmeden önce yatağa yaklaştı ve Meryem'in nabzını tutarak şöyle dedi:

"Her şey oldu. Zavallı kız! Annesinin çektiği kötülük de tamamen aynı.

Mary'nin göğsü bir hıçkırık oluşturacakmış gibi yavaşça yükseldi ve doğal durumuna döndüğünde sadece bir iç çekti. Babam dışarı çıktığında kendimi yatağın başına koydum ve sessiz kalan annemi ve Emma'yı unutarak, Meryem'in ellerinden birini yastıktan aldım ve onu şimdiye kadar gözyaşlarımın akıntısında yıkadım. Tüm talihsizliğimi ölçtü: tedavi edilemez epilepsi saldırısına uğrayan çok genç yaşta ölen annesinin aynı kötülüğüydü. Bu fikir, onu kırmak için tüm varlığımı ele geçirdi.

O hareketsiz elde, nefesimin ısıyı geri getiremediği bir hareket hissettim. Mary zaten daha özgürce nefes almaya başlamıştı ve dudakları bir kelime söylemek için mücadele ediyor gibiydi. Kafasını bir yandan diğer yana hareket ettirdi, sanki ezici bir ağırlıktan kurtulmaya çalışıyormuş gibi. Bir an dinlendikten sonra, anlaşılmaz kelimeler kekeledi, ama sonunda adım aralarında açıkça algılandı. Ayağa kalktığımda, gözlerini yutarak, belki de ellerime çok fazla bastırdım, belki de dudaklarım onu çağırdı. Yoğun bir ışıktan yaralanmış gibi gözlerini yavaşça açtı ve beni tanımak için çaba sarf ederek onları üzerime sabitledi. Bir an sonra yarı ayağa kalkarak, "Bu nedir?" dedi, beni çekip götürdü; "Bana ne oldu?" diye devam etti, anneme seslenerek. Onu rahatlatmaya çalıştık ve o zamanlar açıklayamadığım bir azarlama olduğuna dair bir aksanla ekledi, "Görüyor musun? Bundan korkuyordum."

Erişimden sonra acı çekiyordu ve derinden üzülüyordu. Akşamları onu görmek için geri döndüm, babam tarafından bu gibi durumlarda kurulan görgü kuralları izin verdiğinde. Ona veda ettiğimde, bir an için elimi tutarak, "yarın görüşürüz," dedi ve bir akşam konuşmamızı her kestiğinde yaptığı gibi bu son sözü vurguladı, ertesi günü bitirmemizi dört gözle bekliyordu.