ИЛМИ ТАСХИР

Учинчиси дейди: «Менинг номим Абдуллоҳдир. Ҳар вақт ихлос сурасини тўлиқ ўқисанг, ўша онда етиб келаман ва кимё ҳамда симиё илмини ўргатаман. Оламда ҳар қандай сўз бўлса, уларни сенга ошкор қиламан».

Бошлангандан то охириги кунигача pўзa тутади. Рўзани арпа нони, туз, қора узум билан очади. Хидватда ҳар куни эрталаб сумбул ва уд тутатади. Ҳар куни ихлос сурасини юз маротаба ўқиб юради.

БЕМОРНИ ДАВОЛАШ УЧУН МУАККИЛЛАРНИ ҲОЗИР ҚИЛИШ

у дуо улуғ кишилар тажрибасидан ўтган бўлиб, у қуйидагича амалга оширилади. Ўн икки ёшга етмаган покиза ва руҳи покиза болани чумилтиришади. Ўтириладиган жой тозаланади, ширин-лик ва бошқалардан қанча имкони бўлса, шунча олинади. Бола янги чодир ичига ўтқазилади. Агар беморнинг чўмилишга қуввати етса, чумилтирилади ва тоза кийимлар кийинтирилади. пайғамбар алайҳис-салом ва ҳазрати Ғавс-ил-аъзамга ширинликлар ниёз қилинади. Бола билан беморни ўтқазиб қўйиб аччиқ ёғдан пилик қилиб чироқ ёқилади. Болага пилликка тикилиб туриш буюрилади. Азойинхон боланинг, беморнинг ва чироғнинг атрофига қуйидаги дуони ўқиб хисор (қалъа) қилади. Дуо будир: «Аззамту алайкум ва ақсамту алайкум маликони султон ил-жинни ва-л-инси, иҳзару мин жониби-л-машориқи ва-л-мағориби ва-л-жануби ва-ш-шимоли би-ҳуққи Сулаймон ибн Довуда алайҳима-с-салом би-ҳаққи ло илоҳа иллоллоҳу Муҳаммаду-р-расулуллоҳ».

Бу дуони етти марта ўқиб хисор қилинади. Мошга ўқиб, мош ҳар томонга сочилади ва болага ҳам урилади. Доимо саловот ўқиб тури-ладн. Шунда болага пилик атрофида кўрпа-тушак, жойлар кўрина бошлайди. Бунда азойимхон: «ё Фаттоҳ, ё Фаттоҳ»ни айта бошлайди.

Буни ўқиши билан подшоҳ ҳозир бўлиб ўзининг номини ва турар жойини маълум қилади ва салом беради. Шундан сўнг бола под- шоҳдан: «Бу одам нимадан озор топяпти ва унга зарар бераётган ким?» – деб сурайди. Подшоҳ боланинг тили орқали: «Бу жинлар зара-ри ёки сеҳрдир», деб айтади. Азойимхон бола орқали: «Отлиқларни юбориб, зарар бераётган нарсани тутиб келсинлар», – деб буюради. Подшоҳ уч марта: «Ҳамма зиёнкорлар занжир билан боғлаб келтирил-син», – деб такрорлайди. Подшҳнинг ҳукмига биноан муаккаллар зиёнкорни тутиб келтирадилар. Шунда азоиимхон зиёнкорни қатл қилдиришни буюради. Зиёнкор қатл этилгач, азойимхом муаккаллар-нинг ҳаммасига рухсат бериб юборади.

Чироқнинг пилигига ёзиладигаи дуо будир:

КАСАЛЛИК САБАБИНИ БИЛИШ

гар бемор иима сабабдан ва нима қилиб касал бўлганини, сиҳат топадими ёки йўқми, шуни билишни ҳоҳласанг, бир қора му-шукни келтириб, калласини ол ва ўз олдингга қўй. Сўнг пўлат пичоқни ерга санчиб қўй ва бу исмни уч минг маротаба ўқи, дарҳол уч киши пайдо бўлади. Агар ҳозир бўлмаса яна ўқи, шунда зоҳир бўлади ва сен билан сўзлаша бошлайдилар, беморни аҳволини сснга айтадилар. Шунда сен улардан узукни талаб қиласан, сенга узук борадилар ва сен билан дўстлашадилар. Сен бу узукни бармоғингга солгин. Шундан сўнг ҳар еpra боришни хоҳласанг боравер, ҳеч ким сени кўрмайди. Ҳар нима хоҳласанг ва ҳар нима айтсанг бу уч киши бажарадилар. Узукни доим ўзинг билан олиб юргин ва то тирик экансан уни ҳеч кимга кўрсатма. Бу уч киши сенга бўйинсунадилар, сени ҳамма нарсадан хабардор қиладилар. Сенга кимё, симиё ва жамии гиёҳларнинг хосиятларидан хабар берадилар. Ленин ҳеч қачон бу сирни бирор кишига айта кўрма, махфий тутсанг яхшироқдир. Бу исмни «Исми Аҳмадий» дейдилар, Баён қилган исмимиз будир: «Аҳан-на найтан атушин». Агар мақсадинг тез амалга ошишини хоҳласанг катта ҳисобда қирқ минг маротаба ўқишинг керак.

Ўртача ҳисоби ўн минг маротаба ва кичик ҳисоби икки минг ун олти маротабадир. Мандал чизишга эҳтиёж йўқдир. Чунки бунда хавф йўқдир. Кўк муқл, «парилар тирноғи», қора кундир, илки румий, заъфарон ва мушкдан тутатқи қилинади.