Dünya'nın İki Yüzü

Yavuz, son derece ciddi ve yardımsever bir adamdı. Medine, Mahir ve Mert’in babasıydı. Almanya onu pek mutlu etmedi. Sonrasında İtalya’da bir mutluluk adası bulmaya çalıştı ama orada da mutluluğu bulamadı. Sonra içinde sakladığı umutlarıyla evine döndü. Diğer kardeşim ise Muhbir, altı kişilik ailesiyle son derece kötü bir hayat yolu geçmekteydi. İlk ona çarpmıştı yıldırımlar, kardeşlerimizin ölüm haberini duyan ilk kişi oydu. On yedi yıl Almanya’da yaşadı, bir yıl da hapis yattıktan sonra, küçük kavgalardan dolayı ailesiyle birlikte polis zoruyla gecenin ikisinde insan dışı davranışlarla kovuldu. Kaos ve belirsizlik sarmıştı ailesini o kara günlerde. Düşünsenize en modern hayattan gelmiş en sefil hayatı yaşamak zorunda kalmışlardı. Almanya’ya dönebilmek için başvuramadıkları adres kalmamıştı ancak her şey nafileydi. Hani derler ya Yukarı yüksek, aşağı derin, onlar da tam öyle alışıyordu yeni hayatlarına. Hayat dediğime de bakmayın, filmlerde anlatılan en kötü sahneler soluk kalırdı görseniz. Muhbir bir inşaat şirketinde çalışmaya başladı. Öğle ile ikindi vakti arasıydı, bakkala yüzlerce müşteri girip çıkıyordu. Bir anda Şafak geldi, birkaç yıl önce çalıştığım taksi şirketinin sahibi. Bos sigara aldıktan sonra, “Mazhar hatırlıyor musun birlikte çalıştığımız günleri?” diye sordu.

– Hatırlamaz mıyım?

Şampiyon taksinin santralında ben, Ayhan ve Doğan çalışıyorduk. Şoför olarak da birkaç kişi daha çalışıyordu. Taksi yirmi dört saat açıktı. Orada tam altı yıl çalıştım. Santralda telefon, kağıt, motor yağı yanı sıra duvarın bir köşesinde küçük bir delik vardı. Patronun babası Ruhi yapmıştı o deliği, aklı sıra bizi gizlice izliyordu. Derken bir gün hiç beklemediğim bir anda ödümü patlatırcasına korkuttu. Başka bir seçeneğimiz olmadığı için her türlü işkencelere maruz kalıyorduk. Faturalar gelince, ya da bir arabada bir arıza çıktığında korkuyla haber veriyorduk. Elektrik ve telefon faturaları geldiğinde vermeden önce mutlaka bir sakinleştirici içiyordum, sanki faturaları ben ya da diğer çalışanlar şahsımız için yapıyorduk.

– Faturaları neden bana veriyorsunuz?

– Kime vereyim Şafak Bey, Ramiz bakkala mı, Stoymen amcaya mı? Faturalar şirketinizin ve tabii size vereceğim.