CELIL OKER-ÖZEL BASKI-ÇIPLAK CESET

ATEŞ ETME İSTANBUL

BEYAZ ELDİVEN SARI ZARF

BİN LOTLUK CESET

BİR ŞAPKA BİR TABANCA

KRAMPONLU CESET

SON CESET

YENİK VE YALNIZ

SEN ÖLÜRSÜN BEN YAŞARIM

ROL ÇALAN CESET

GENÇ YAZARLAR İÇİN HİKÂYE ANLATICILIĞI KILAVUZU

Sevgili babamın anısına…

ve keşke Fatih okuyabilseydi.

1. Bölüm

Cessna Skylane RG uçağımla Chicago O’Hare Uluslararası Havalimanı’na inişe geçmişken içeriden telefon çaldı. Açık pencereden gelen rüzgâr, motorun sesi ve tam o sırada indirdiğim tekerleklerin gürültüsü önce telefonun zırlamasını algılamamı engelledi. Gözüm altimetre ile vertical speed indicator arasında, kendimden intikam almaya çalışır gibi kurallara uygun bir iniş yapmaya uğraşırken soğuyan neskafemden bir yudum aldım. Görünürlerde başka uçak yoktu.

Pisti ortaladığımı sanırken ani bir yan rüzgâr küçük uçağımı şiddetle salladı. Gazı bir kıl daha kestim. İkinci kez çalan telefonu öfkeyle algıladım, umursamadım. Uçağın burnunu biraz yukarı kaldırdım. Hızım her zamanki gibi fazlaydı. Biraz gaz kestim.

Telefonun sesini üçüncü kez duyduğumda küfrettim. Adam gibi bir iniş yapmamı engellemeye çalışan düşüncesiz beklemeliydi. Daha da gaz kestim. Uçağım beni panikletecek ölçüde büyük bir yunuslama hareketine girdi. Tekrar gaz verdim.

Avuçlarım hafif terlemişti. Canım sigara istiyordu ama zamanım yoktu. Gitgide yaklaşan piste göre burnunu biraz daha kaldırdım. Fazla geldi ya da ben öyle sandım. İndirdim. Artık göstergelere bakmıyordum. Bakmalıydım ama bakmıyordum. Binlerce kez uçak indirmekle oluşan içgüdüyü bile yenen bir panikle bu kez yeniden kaldırdım.

Pist altımdaydı. Hızım fazlaydı. Gazı sonuna kadar kıstım. Erken gelen stall uyarı sinyalinin sesi dördüncü kez çalan telefona karıştı. “Dur lan bir dakika…” dedim telefona.

Altımda, saniyeler geçtikçe daha da kısalan pisti kaçırmamak için uçağın burnunu hızla indirdim. Yapmamalıydım. Tekerleklerin piste teması sert oldu. Çok sert. Önce uçağın camında çatlaklar belirdi, sonra müthiş bir gürültü ve en son olarak ekranın en altında “You have crashed!” yazısı.

Zavallı Cessna’m gözlerimin önünde parçalara ayrılırken, beşinci kez çalan telefonun sesiyle birlikte bilgisayarın önünden kalktım, içeriye koştum.

Telefonu kaldırıp, “Efendim?…” diye havladım.

Arayan belki de umudu kesmişti, bir süre ses gelmedi karşımdan. Sonra İstanbul dışı, kalınca bir kadın sesi duydum:

“Remzi Ünal… Remzi Ünal’la mı görüşüyorum?”

“Evet, Remzi Ünal,” dedim. Remzi Ünal… Şu, Hava Kuvvetleri’nden müstafi, THY’den kovulma, kendine saygısı olan hiçbir “frequent flyer”ın adını bile duymadığı sekizinci sınıf çartır şirketlerinde bile tutunamayan, sayenizde MS Flight Simulator’ın Cessna’sını bile adam gibi indirmekten âciz eski pilot, ex-kaptan, nevzuhur özel dedektif Remzi Ünal…

“Yusuf Bey’i bağlıyorum fem.” Kadın seyrettiği bir filmde böyle konuşan bir sekreterle özdeşleşmişti anlaşılan.

“Yusuf Bey de kim?”

Karşımdaki ses kendine güvenini kaybetti birden.

“Remzi Bey’le mi görüşüyorum?” dedi yeniden.

“Evet,” dedim. “Remzi Ünal…” Şu…

“Yusuf Sarı’yı bağlıyorum fem,” diye topu patronuna attı çok ve yanlış filmler izleyen bir sekreter olduğunu anladığım İstanbul dışı sesli kadın.

Dahili hatlar arası garip sesleri dinleyerek bekledim. Telefonun yanındaki koltuğa oturup ayaklarımı pufa uzattım.

”Aloooo…” dedi daha da İstanbul dışı bir erkek sesi. Benzerini son kez otomobilimi satarken beni kazıklamayı denediğine az buçuk pişman olan komisyoncuda duymuştum.

“Aloooo…” dedim cevaben.

“Remzi Ünal’la mı görüşüyorum?”

“Buyurun, benim…”

“Gardaş sen özel dedektifmişsin, öyle mi?” dedi telefondaki ses.

“Evet,” dedim. Süleyman Demirel’in veto ettiği yasa Meclis’te yeniden kabul edildiğinden beri… Biraz uyarak, biraz uymayarak…

“İyi hafiye misin bari?” dedi adam.

“Numaramı nerden aldınız?” diye sordum cevap yerine.

“Hürriyet’te ilanın vardı geçende. Diğerlerinden farklıydı. Bunu arayalım bari dedim.”

Aferin lan dedim içimden reklam ajansı sahibi arkadaşıma. Ben onun müşterilerinden birini dolandıran korsan dergicileri bulmuştum yeni, o da karşılığında kıyak bir ilan çıkartıyordu gazetede benim için, özel indirimli.

“Tamam,” dedim. “Doğru yerdesiniz.”

“O zaman İbo’yu bul bana gardaş…” dedi.

“İbo da kim?”

“İbo yeğenim. İstanbul’daydı. Kaç gündür haber yok.”

Sesinin İstanbul dışılığı şimdi anlam kazanmıştı. İstanbul’da kendisinden kaç gündür haber alınmayan kaç taşralı yeğen, oğul, kardeş, baba, koca, dayızade, emmioğlu olduğunu kim bilebilirdi?

“Nerden arıyorsunuz?”

“Tarsus’tan gardaş…”

Tarsus’u severdim. Ömrümün dört yılı orada geçmişti. Okulun bahçesi akşamüstleri turunç kokardı. Sesimi yatılı yıllarından kalan “bilader” moduna geçirdim.

“Buluruz hele bilader,” dedim. “Ama telefonda zor…”

“Atla gel gardaş,” dedi adam. Sesimdeki değişime sevinmiş gibiydi.

“Dur bakalım…” dedim. Tarsus Marsus, işi sağlama bağlamadan şurdan şuraya adım atmamayı öğrenmiştim. “Şunu baştan alalım. Adın neydi?”

“Yusuf Sarı gardaş. İbo yeğenim. İbrahim Sarı.”

“Gerçek yeğenin mi?”

“Gerçek yeğenim gardaş… Babası öldü, bana emanet.”

“Senin İbo, İstanbul’da ne yapıyor?”

“Okuyor, Boğaziçi’nde. Sosyoloji. Ne çıkacaksa…”

Boğaziçi Üniversitesi evime çok yakındı.

“Boğaziçi’nde okuyanın aklı havada olur,” dedim. “Kıza mıza takılmıştır, boşuna telaş ediyor olmayasın?”

Adam dediklerimi tartar gibi bir iki duraladı. Sonra karar verdi:

“Yok gardaş, İbo sağlam delikanlıdır. Her hafta gelir. İki günde bir konuşuruz. Bu sefer bir hafta ses çıkmayınca işkillendim. Beraber kaldığı arkadaşlarına telefon açtım. Onlar da görmemişler.”

Bu sefer duralama sırası bendeydi. Açık konuşmalıydım:

“Siyasi bir durum olmasın sakın?”

Yasa bir yana, kendimle ilgili endişelerim, üstleneceğim herhangi bir işte, siyasetin “s”sinin bulunmasını engelliyordu. İnsanlar dilediklerini düşünebilirlerdi, ben de dilediğimi düşünürdüm. Ama birilerinin düşündükleri ile yaptıkları arasındaki ince çizgi sonucu başlarına gelebilecek herhangi bir şey konusunda sorumluluk alamazdım.

Yusuf Sarı’nın bu konudaki cevabı hemen geldi.

“Yok beyim, İbo’nun o taraklarda bezi yoktur. Yeminlidir. Paşa paşa dersini okur, biraz da benim işlere yardım eder İstanbul’da.”

“Ne iş yapıyorsun?”

Sesinin tonunu duyunca, Tarsuslu hafiften kasıldı gibime geldi. Yanılmış da olabilirdim.

“Burdan iplik, bez, kumaş göndeririz parti malı ordaki tüccarlara. İyidir işimiz. İbo da lüzum olunca gider gelir tüccarlara.”

İstanbul’daki yeğenini arayan bilmem kaç amcadan birine daha ne sorayım diye düşünürken koltukta kıçımın yerini değiştirdim. Yusuf Sarı tereddüdümü sezdi.

“Ne diyorsun Remzi gardaş, bulacan mı İbo’mu? Kıymetlimizdir, kardeş yadigârıdır. Bulacan mı?”

“Elimden geleni yaparım. Ama bu yetmez. Ayrıntı lazım. Fotoğraf falan…”

“Atla gel gardaş,” diye yineledi. “Konuşuruz. Misafirimiz ol.”

Önce kiralayacağım malı göreyim diye düşündüğü geldi aklıma. Haksız sayılmazdı. Hele isteyeceğim parayı duyunca.

Yusuf Sarı bunca mesafeden sanki adamın içini okuyordu zaman zaman. Neyi ne zaman diyeceğini bilen adamları severdim.

“Tanışırız,” dedi. “Sonra senin paranı da konuşmak lazım.”

“Konuşuruz,” dedim. Tarsus’u bunca yıl sonra özleyeceğim aklıma gelmezdi. Yaman sıcak olmalıydı.

“Polise gittin mi?” diye sordum.

“Polis yok gardaş. Burası Tarsus, polis yok. Polis yok, medya yok, gazeteci yok.”

“Anladım,” dedim. “Yarın ordayım. Sabah uçağından iner inmez yanındayım.”

Meraklansın diye bilerek duraladım.

“Yalnız…” dedim.

“Yalnız ne?” dedi.

“Kusura bakma ama Yusuf Sarı bilader,” dedim. “Burdan ta oralara boşa kürek çekmek istemem. Bakarsın anlaşamayız. En azından uçak parasını havale etmelisin hesabıma.”

“Bu saatte?” dedi.

“Sekreterin telekartla falan yatırsın,” dedim. “Sabah bakarım, hesabımdaysa atlar gelirim.”

“Ne kadar?”

İstanbul-Adana uçak parasına kafadan bir yüzde yirmi beş ekledim.

“Anlaştık,” dedi.

Küçük şeyler için kullandığım banka hesabımı verdim. Adresini aldım. Kapamadan önce, “Sekreterinin telefonu dinlemek âdeti var mı?” diye sordum. Hiç, öylesine, laf olsun diye… Ama saatin dokuz olduğuna bakılırsa, geç saatlere kadar çalışmaya itirazı yoktu kızın.

Telefonu kapadıktan sonra önce bilgisayarıma bir göz attım. Cessna’m yeniden Chicago’nun yanı başındaki küçücük Meigs Havaalanı’nda, Michigan Gölü’nün kenarında havalanmaya hazır, beni bekliyordu. Yüz vermedim. Salonda aşağı yukarı bir iki yürüdüm. Pencereden baktım. Akmerkez’in tepesindeki kırmızı ışık yanıp sönüyordu. Boğaziçi şuracıktaydı. Tarsuslu İbrahim Sarı’yı milk shake’ini içerken düşünmeye çalıştım. Belirgin bir görüntü gelmedi gözlerimin önüne.

Telefonla THY rezervasyonunu aradım. Yarın sabah erkenden Adana’ya iki uçak vardı. 07.00 ve 07.50, ama ikisinde de yer yoktu. Sabahın köründe kalkmayacağım için sevindim. Öğle uçağı yarımdaydı, ama onda da yer olmadığını öğrenince iş ciddileşti. 07.50 uçağına yedek yazıldım.

Salonda bir iki daha yürüdüm. Pencereden bir daha baktım. Sonra yeniden telefona gelip 118’i aradım. Bekledim. Bilgisayara bağlandım, bekledim, operatörlerimiz doluydu, lütfen bekledim. İbrahim Sarı’yı sordum sonunda. Semti? Ne bileyim ben? Levent, Etiler civarı diye salladım. Yoktu kaydı.

Yalnızca adını bildiğim Tarsuslu İbrahim Sarı’yı bulmak için, akşamın bu saatinde aklına yapılacak şeyler gelse de yapma Remzi Ünal dedim kendi kendime. Sabah ola hayrola…

Çıktım sinemaya gittim.

2. Bölüm

Sabah erkenden uyandım. Kahvemi içtikten sonra kadın sesiyle konuşan bilgisayarın talimatlarına uya uya telefonun tuşlarına bastım ve Yusuf Sarı’ya verdiğim banka hesabımın bakiyesini kontrol ettim. Hatırı sayılır bir artış vardı.

Sabahın köründe iyice uyanmadan otomobilimi kullanmak içimden gelmedi ve yoldan çevirdiğim bir taksiyle havaalanının yolunu tuttum. Hava, Adana’ya gidecek birini ürkütecek kadar sıcaktı. İçerideki koca panoda Adana 07.50 uçağında gecikme görünmüyordu, ama yedek kuyruğunda umut yoktu. Ortalıkta dolaşan eli telsizli kızlardan birini gözüme kestirip, Adana’ya uçacak pilotları sordum, ikisi de tanıdıktı.

Bir iki telsiz ve dahili telefon konuşmasından sonra elimde hâlâ biletim yoktu ama ben uçağın içindeydim. Kemerimi bağlar bağlamaz, içkiyi işten atılmayacak limitte içen eski meslektaşlarımın benimle utanç verici bir konuşmaya mecbur kalmaması için gözlerimi kapayıp uyuma taklidi yaptım. Sonra gerçekten uyudum.

Adana’da uçağın arka kapısından indim. Hava insanı isyan ettirecek kadar sıcaktı. Mersin’e giden üç adamla paylaştığım takside yol boyu sustuk. Tarsus girişinde indim. Bindiğim öteki taksi beni doğrudan Yusuf Sarı’nın Tarsus’un bir ucundan ötekine ulaşan anacaddesinin ortalarındaki işyerinin kapısında indirdi.

Zamanında çok kebap yediğim iki katlı köhnemiş taş binanın yanındaki tek katlı kitapçının yerine mimari açıdan utanç verici bir iş hanı yapılmıştı. Girişinde tabelalar arasında aradığımı buldum: Sarıoğulları Ticaret Kat 2.

Ana kapıdan geçince girdiğiniz merdiven boşluğu, demir bir sandalyede oturan şalvarlı, sarkık bıyıklı bir adam aracılığıyla bir tür resepsiyon işlevi görüyordu. Adam yabancı olduğumu doğallıkla sezdi.

“Kime bakmıştın beyim?” dedi, yukarı çıkmana izin verip vermemek bana bağlı diyen bir vurguyla.

“Yusuf Sarı,” dedim. “Beni bekliyor.”

Yukarıdan aşağıya süzdü beni. Ne gibi özellikler arıyordu bilmiyorum ama yukarı çıkmasına izin verilebilecek biri olduğuma karar verdi. İki kat merdiveni hızla çıktım.

Kapıdaki tabelanın altındaki zili çaldım. Kuşlar öttü kapının öteki tarafında. Bir iki topuklu kadın ayakkabısı sesinden sonra kapı açıldı. “Yusuf Sarı’ya bağlıyorum fem…” karşımdaydı. Askılı, beyaz bir bluz, kalınca bacaklarının mini eteği ve ağır boyalı yüzüyle bana baktı. İçeri almaya niyeti yokmuş gibiydi.

“Yusuf Sarı’yı görecektim…” dedim.

“Kim diyeyim?” dedi. Kapı aralığında konuşuyorduk.

“Remzi Ünal,” dedim. “Dün telefon etti bana.”

“Ay… İstanbul’dan geldiniz. Dün çıkardığım para yerine vardı demek,” diye beni içeri aldı. “Kusura bakmayın, tanıyamadım sesinizi.”

Girdiğimiz bekleme odası, ikinci sınıf dişçi muayenehanesi bekleme odalarından farklı değildi. Duvardaki dört ayrı kumaş markasının dört ayrı takvimi, dört ayrı ayı gösteriyordu. Metal masanın yanındaki metal dolabın kapağına, adını bilmediğim bir şarkıcının afişi yapıştırılmıştı. Masanın yanında açıkta duran sandalyede blucinli ama ceketli biri çay içiyordu. Selam filan vermeden bana baktı.

Girdiğim kapının karşısındaki kapı açıldı. İçeri giren adam hızla bana ilerledi, şaşırtıcı bir çabuklukla elimi sıkıp yanaklarımdan öptü.

“Hoş geldin Remzi gardaş, hoş geldin…”

Çayını içen adam ayağa kalktı, önünü ilikler gibi bir hareket yaptı. Mini etekli kız masanın arkasına geçti.

“Hoş bulduk,” dedim. Sarıoğulları’ndan Yusuf Sarı’nın atalarında sarışın biri varsa da, o genler kuşaklar boyu silinip gitmiş; esmer, tıknaz, büyükçe yüzlü, kilolu ve yüzüne yakışmayan bir gülümsemeye sahip Yusuf Sarı’ya dönüşmüştü. Bıyığı olmayışına hayret ettim.

“Gel gardaş,” dedi, kolumdan tutup girdiği kapıya sürükledi beni.

Yusuf Sarı sekreterinin çalışma mekânından esirgediği paranın belki yüz katını kendi odasına dökmüştü anlaşılan. Girdiğimiz odanın görünen her santimetrekaresi lambri kaplamaydı. Pencerenin yanına sayamayacağımız kıvrımlarıyla kocaman bir çalışma masası konmuştu. Dekoru, benim kadar uzun boylu olmayan birinin bile otururken ayaklarını yerden kesecek büyüklükte deri kaplı koltuklar tamamlıyordu.

Büyük bir alçakgönüllülükle masasına geçmeyip benim yanıma oturdu. İçten içe beni tartıyorduysa da hiç belli etmiyordu. Bıraktım dilediği kadar tartsın.

“Hoş geldin,” dedi yeniden. “Ne içersin?”

Havaalanında içtiğim kahvenin üstüne uçakta verdiklerini de katarak suyla yetinmeye karar verdim. Aslında karnım açtı ama şimdi sırası değildi.

“Bulacan mı İbo’yu?” diye doğrudan girdi lafa. Cevabımı beklerken telefonla içerideki kıza benim için soğuk bir su söyledi.

“Sence nerde olabilir?” dedim.

“Bilmem Allah’ına gurban,” dedi. “Bildiğim öyle gideceği çok yer de yok.”

“Dersleri iyi mi?”

“Valla… iyi takip ederim derslerini desem yalan olur. Ama bildiğim bir sıkıntısı yoktu derslerden.”

“Kız dalgası olmadığına emin misin?”

“Bak ondan eminim.”

“Kız dalgasını pek söylemezler,” dedim.

“Orasını bilmem,” dedi. “Kız dalgasıysa, sen bul önce İbo’yu, sonra alıveririz kızı.”

Verdiği sigaradan yaktım. Ayağa kalktım, pencereden dışarı baktım. Masasının üzerindeki fiyakalı yazı takımından bir sayfa kâğıt kopardım. Takımın dolmakalemini es geçip yanında duran tükenmezi aldım.

“Şu evin adresini ver bakalım.”

Evin adresini yazdım. Rumelihisarı’ndaydı. Yazarken ezberledim.

“Telefonu var mı?”

Telefonu yazdım. Onu da ezberledim.

“Cep telefonu?”

“Yok. Yılbaşında alayım dediydim, istemedi. Ben de sevmem meretleri.”

“Bölümü, sınıfı?”

Cebinden çıkardığı katlanmış bir bilgisayar çıktısını bana uzattı. Ortalama notlarla dolu karne gibi bir şeydi. Yazdım.

Sıra fotoğrafa gelmişti. Fotoğraflar içcebinden çıktı. Dört taneydi. Büyütülmüş bir vesikalık… Yusuf amcasıyla gösterişli bir Mercedes’in yanında gururla dikilirken… Örtüsü kaymış bir yatakta yanında iki arkadaşıyla… Arkadaşlar erkek. Sonuncu fotoğraf diğerlerine benzemiyordu. Şipşak hatıra fotoğraflarından farklı, ışığı, kompozisyonu düşünülmüş bir portreydi bu. Pencereden gelen güneşin yarı aydınlattığı suratında bir Yılmaz Güney ifadesiyle fotoğrafın dışına bakıyordu.

“Oğlan fotoğrafçıdır,” dedi Yusuf Sarı. “Boğaziçi’ne girdiğinde kıyak bir makine istedi benden, aldım. Okulda uğraşıyordu bildiğim kadarıyla. O yüzden kendi fotoğrafı yoktur pek. Hep başkaları…”

Fotoğraftaki, İbrahim Sarı amcasının incesiydi. Daha rafine, daha şehirli. Trende yanınızda otursa ikram ettiği köfteyi yiyeceğiniz biri.

“İstanbul’da gideceği birileri var mı?” diye sordum.

Sekreter kız kapıyı vurmadan elinde bardakla içeri girdi. Bardağı alırken aralanan kapıdan gördüğüm içerideki ceketlinin tam olarak nereye dikkatle baktığına karar veremedim. Kızın bacaklarına mı, bana mı?

“Bildiklerime sordum. Ortağım Orhan Yılmaz var İstanbul’da. İbo harçlığını filan ondan alır gerektiğinde. Onda haber yok. Eve telefon ettim. Birlikte kaldığı İsmet var. İsmet Sağlam. O da aynı bölümde okuyor sanırsam. Onun da haberi yokmuş epeydir. Öyle söyledi. Başkasını bilmem.”

Elindeki sigaranın ateşinden bir yenisini yaktı.

“Remzi gardaş,” dedi endişe katsayısı artırılmış bir ifadeyle. “Oğlanın başına şurda burda bir iş gelse, ölse kalsa haber gelirdi değil mi?”

“Allah korusun,” dedim. “Bir hafta uzun süre. Üstünde kimliği varsa bulurlardı seni, yoktur bir şey.”

“Bana da öyle geliyor. Ama insanın aklına takılıyor işte. Oğlan kıymetli. İnan yiyip içtiğim nereye gidiyor haberim yok günlerdir.”

Dünden beri aklımda dolanan soruyu sormanın zamanı gelmişti sanki. Birisinin aktardığı duyguyla davranışları tutarlı olmadı mı soru sormalıydınız.

“Bak bilader,” dedim yüzümü onunkine yaklaştırarak. “Oğlan kıymetli, anladık. Aklına kalkıp İstanbul’da aramak gelmedi mi? Ben olsam öyle yapardım. Memleketteki babaların, amcaların çoğu da öyle yapardı. Sen yemeden içmeden kesiliyorsun burda, sonra uzaktan kumanda bana telefon ediyorsun oğlanı bulmak için. İşin doğrusunu merak ettim.”

Ayağa kalkıp sigarasını masasındaki kristal kül tablasında söndürdü. Bana döndü.

“Haklısın gardaş,” dedi. “Kalk yemeğe gidelim. Orda anlatırım.”

Tren istasyonunun yanındaki kebapçıda forsu yüksekti Yusuf Sarı’nın. Fotoğraftaki Mercedes’e sessizce binmiş, yolu hiç konuşmadan almıştık. Otomobili ben geldiğimde sandalyede çay içen ceketli sürüyordu. Adı Hasan’dı. Hasan da yol boyu hiç konuşmadı. Ben etrafıma baktım. Tarsus ben görmeyeli çok değişmişti. Yolların kenarında hatırladığım palmiyelerin, ıhlamur ağaçlarının çoğunu kesmişlerdi.

Bahçede, sarmaşıklar altında bir masaya oturduk. Nerden geldiğini anlamadığım küçük bir esinti sıcağın etkisini azaltıyordu sanki. Hasan girişe yakın bir masaya oturmuştu. Yusuf Sarı düşünceli gibi görünüyordu. Onun önünde rakı, benim önümde şalgam suyu vardı.

“Bunun babası…” diye lafa başladı birden. “Hafif kafadan çatlaktı. Ne bok yiyeceği belli olmayan adamlardandı. En kötüsü, aklına estikçe çekip giderdi. İstanbul, İzmir, Diyarbakır, Bursa. Kiminde tanıdıklar haber verirdi, gidip alırdım, kiminde polis. Parası biter, sağda solda sürünür, gelmezdi. Çok topladım rehin kaldığı, dayak yediği otellerden…”

Bir başladı mı kendiliğinden devam eden insanların sözünü kesmeyecek kadar çok adam dinlemiştim. Göz göze bile gelmeye çalışmadım. Bir yudum daha rakı aldı.

“Bir seferinde Kayseri’de buldum bunu. Altına çektiğim arabayı satmış, parayı kerhanede, meyhanede yemiş. Kalenin içindeki kenefin yanında, karpuz kabuklarının arasında yatarken bulum. Dayanamadım, eşek sudan gelinceye kadar dövdüm. Esnaf zor aldı elimden. Döndüğümüzde manyaklığına bir de konuşmamak eklendi. Bir süre arıza çıkarmadı başka. Dayak işe yaradı dedim. Bir gün…”

Adanalarımız ve koca bir tabak ezme geldi. Yusuf Sarı fırsattan yararlandı. Gözlerimin içine baktı konuşmaya başladığından beri ilk kez.

“Allah’ına kitabına yemin et aramızda kalacak anlattıklarım.”

Suratıma ciddi bir ifade verip başımı salladım. Yetindi.

“İbo dört yaşında falandı. Bu karısına… arkadan sulanmış bir gece. Belki de başka şeyler yapmış. Yayladaydık. Alt katta bir gümbürtü koptu. Koştum. Manzarayı anlatmaya hicap ederim. İkisi de çıplak. Allah’tan duyan yok. Koştum tabancamı aldım. Ağzına dayadım. ‘Vururum lan Allah’ıma!’ dedim. ‘Siktir git evimden barkımdan, katil edeceksin beni.’ Tırstı bu. Sesi soluğu kesildi. Sızdı köşeye. Gittim yattım. Ama zangır zangır titriyorum.”

Tarsus’un öğle sıcağında, alnında beliren terlerle, geçmişin intikamını rakı, kebap ve ezmeden ala ala anlatıyordu. Bir daha bakmamıştı gözlerimin içine. Bakmasa da olurdu.

“Sabah karısının feryatlarıyla uyandım. Bu kendisini tavanın tahtasına asmış, sallanıyor salıncakta gibi. Gitti gider. Muhtar, jandarma… Bereket manyaklığını herkes bilir. Tutanak mutanak, iş büyümeden kapandı. O günden beri yayla evine hiç gitmedim. Karısı da şehre hiç inmedi.”

Başladığından beri ilk kez lafa karıştım.

“Sen baktın İbo’ya?”

“İlkokula başlayınca aldım yanıma. Akıllı çocuktu. Anasından hayır yoktu zati. O da yarım akıllı olup çıktı o günden sonra. Oğlan iyi okudu. Boğaziçi’ni kazandı. Ben de zaten evli değilim. Oğlum olsa anca böyle bakardım.”

Konuşmayı bırakıp sigaraya sarıldı. Kilosundan beklenmeyecek bir duygusallığa bürünmüştü.

“Bu sefer İbo’dan ses çıkmayınca aklıma ilk babası geldi. Daha önce hiç olmamıştı ama bilinmez ki… Ulan oğlan babasına mı çekti dedim kendi kendime. Çıksın gelsin diye bekledim. Gelmedi. Sonra endişelendim. Endişelendikçe kendimden korktum…”

“Kendinden mi korktun?”

“Kendimden korktum. Kendimi tutamam, bir tokat mokat çakarım oğlana diye korktum. Çakarım da iş tümüyle zıvanadan çıkar diye… Bulan ben olmayayım istedim…”

“Anladım,” dedim. Anlamamıştım ama anladım dedim. Bazen her şeyi tam olarak anlayana kadar anlamış görünmek iyidir.

Yusuf Sarı konuyu değiştirmenin zamanının geldiğine karar verdi.

“Şimdi, Remzi gardaş, sen bu işi Hilaliahmer aşkına yapmadığına göre borcumuz ne olacak sana?”

Asgari ücretli biri için küçük bir servet sayılacak bir miktar söyledim. Önüne baktı, sesini çıkarmadı, yalnızca çatalıyla kalan ezmenin üzerine tarla sürer gibi izler çıkarıyordu. Acayip miktarlarda masraf olursa, sağa sola bir şeyler vermem gerekirse onu da ayrıca isteyeceğimi ekledim. Yine sesini çıkarmadı. Esaslı bir avans vermesi gerektiğini belirterek bitirdim.

“Tamam gardaş,” dedi. “Hadi şu kebabını bitir de dükkâna dönelim.”

Oynaştığı ezme tarlasından bir daha almadan kebabımı bitirdim.

Sarıoğulları Ticaret Kat 2’ye geldiğimizde “Yusuf Sarı’ya bağlıyorum fem”i küçük fındık lahmacunlardan oluşan öğle yemeğini yerken bulduk. Arkamızdan yürüyen Hasan, içeri girer girmez masanın yanındaki sandalyede yerini aldı. Yusuf Sarı kıza iki kahve söyledi, içeri geçtik.

Masanın çekmecesinden çıkardığı bir çeki doldurup imzaladı, bana uzattı. Söylediğim miktarın tamamını birden yazmıştı. Tarih yarının tarihiydi. Sesimi çıkarmadım artık.

“Bak Remzi gardaş,” dedi. Suratı ciddiydi. “Başım ağrırsa doktora giderim, dişim ağrırsa dişçiye. Ameliyat gerekiyorsa yatarım bıçağın altına, parasını helal ederim. Bu işin doktoru sensin. Paranı verdim, bul onu. Başına boktan bir şey gelmeden onu bul.”

Çeki cüzdanımın içine koydum. Ödediğine karşı ona bir şey vermem gerekiyordu.

“Bulduğumda ne söyleyeyim istersin ona?” dedim.

Önce sesini çıkarmadı. Yorumlamakta güçlük çektiğim bir gülümseme vardı yüzünde. Sonra parmağını masasının kenarına boydan boya sürterek ağır ağır konuştu. Hafif bir rakı duyarlılığı vardı sesinde.

“Eve dönerse, babasıyla ilgili o çok merak ettiği şeyi anlatacağım kendisine, öyle söyle,” dedi.

“Bunu ben de merak ettim,” dedim.

“Çok merak etme Remzi gardaş, çok merak etme,” diye karşılık verdi.

Kız kahvelerle içeri girince uygun bir cevap verme zahmetinden kurtuldum. Yusuf Sarı yazı takımının yanındaki bir kutudan iki kartvizit çıkarıp bana verdi.

“Bu İstanbul’daki ortağım Orhan Yılmaz’ın adresi falan. Esas işi başkadır. Ben onu arar söylerim, bir şey gerektiğinde ondan alırsın. Yardım gerekirse onu ara. Benim için her şeyi yapar. Ama aramızda kalması gerekenleri de öğrenmezse iyi olur… Bu da benim kartvizitim.”

Orhan Yılmaz’ın kartında kabartmalı harflerle “Yılmaz Productions” yazıyordu. Altında açıklaması: “Ses Stüdyosu. Kaset Yapımı.” Adres Sıraselviler’deydi. Her iki kartviziti de ayrıntılarıyla ezberledim.

Sonra aniden masanın altından bir paket çıkardı. Yan yana iki karton sigara büyüklüğünde bir paket. Sarı, kalın ambalaj kâğıdı, sicimle bağlanmıştı. Salam gibi.