Üç gonbul

Prospero dedi:

– Sizin beyninizi piy basıb. Qarnınızdan uzaq heç nə görə bilmirsiniz…

İkinci Gonbul incidi:

– Buyurun deyin görək! Biz nəyi görməliyik ki?

– Öz nazirlərinizdən soruşun. Onlar ölkədə nə baş verdiyini yaxşı bilirlər.

Dövlət kansleri aydın olmayan tərzdə vaqqıldadı. Nazirlər barmaqları ilə boşqabları taqqıldatmağa başladılar.

Prospero təkrar elədi:

– Onlardan soruşun, özləri sizə danışarlar.

O dayandı. Hamı diqqətlə ona qulaq asırdı.

– Onlar sizə danışarlar ki, ruzisini əlindən aldığınız, ağır zəhmətlə çörək qazanan kəndlilər mülkədarlara qarşı çıxırlar. Onların malikanələrini yandırır, öz torpaqlarından qovub çıxarırlar. Mədən qazmaçıları ona görə kömür çıxarmaq istəmirlər ki, siz onlara yiyələnməyəsiniz. Fəhlələr maşınları sındırırlar ki, sizin varlanmağınız üçün işləməsinlər. Dənizçilər sizin yüklərinizi dənizə tökürlər. Əsgərlər daha sizə xidmət etmək istəmirlər. Alimlər, məmurlar, hakimlər, aktyorlar xalqın tərəfinə keçirlər. Əvvəllər sizin üçün işləyənlərin hamısı – zavallılar, evsiz-eşiksizlər, ac-yalavaclar, arıq-uruqlar, yetim-yesirlər, əlillər, dilənçilər siz piylənmişlərə, varlılara, ürəyi daşadönənlərə qarşı çıxırlar…

Dövlət kansleri söhbətə müdaxilə elədi:

– Mənə elə gəlir ki, o, ağzına gələni danışır.

Lakin Prospero sözünə davam elədi:

– Mən on beş ildir xalqa öyrədirəm ki, onlar sizə və sizin kimilərə nifrət bəsləsinlər. Bilsəniz neçə vaxtdır ki, gücümüzü toplayırıq! İndi isə sizin axırınız çatıb…

Üçüncü Gonbul ciyildədi:

– Kifayətdir!

İkinci Gonbul təklif elədi:

– Onu təzədən qəfəsə salmaq lazımdır.

Birinci Gonbul dedi:

– Gimnast Tibul tutuluncaya qədər sən öz qəfəsində qalacaqsan. Sizin ikinizi də bir yerdə edam edəcəyik. Xalq da sizin meyitlərinizi görər və bizimlə döyüşməyə də həvəsi ölər.

Prospero susurdu. O, yenə də başını aşağı saldı.

Gonbul sözünə davam elədi:

– Sən kimə qarşı vuruşduğunu unutmusan. Biz Üç Gonbul güclüyük, qüdrətliyik. Hər şey bizə məxsusdur. Mən – Birinci Gonbul bizim torpaqların yetişdirdiyi bütün taxılın sahibiyəm. İkinci Gonbul bütün kömür mədənlərini, Üçüncü Gonbul bütün dəmirləri ələ keçirib. Biz hamıdan varlıyıq. Ölkədə ən varlı adam bizdən yüz dəfə yoxsuldur. Biz qızıllarla nə istəsək ala bilərik.

Belə olanda qarınqulular özlərindən çıxdılar. Gonbulun dedikləri onları cürətləndirdi.

– Onu qəfəsə salın! Qəfəsə! – onlar qışqırmağa başladılar.

– Vəhşi heyvanların yanına!

– Qəfəsə!

– Qiyamçı!

– Qəfəsə!

Prosperonu apardılar.

– İndi isə tort yeyəcəyik, – Birinci Gonbul dedi.

“Axırım çatdı!” – deyə şarsatan düşündü.

Bütün nəzərlər ona zilləndi. O, gözlərini yumdu. Qarınqulular nəşələnirdilər.

– Ho-ho-ho!

– Ha-ha-ha! Necə də gözəl tortdur! Şarlara bir diqqət eləyin!

– Çox gözəldir.

– Bir bu sir-sifətə baxın!

– O, gözəldir!

Hamı torta sarı cumdu.

– Bu gülməli müqəvvanın içindəki nədir? – deyə kimsə soruşdu və şarsatanın alnına bərk bir çırtma vurdu.

– Yəqin, konfet olar.

– Ya da şampan şərabı…

– Çox maraqlıdır! Çox maraqlıdır!

– Gəlin əvvəlcə bu başı kəsək, görək nə alınır…

– Vay!

Şarsatan daha dözə bilmədi və olduqca açıq-aydın şəkildə “Vay!” eləyib gözlərini açdı.

Maraqlananlar yerlərindən atıldılar. Bu vaxt aynabənddə bərkdən uşaq qışqırığı eşidildi:

– Kuklam! Mənim kuklam!

Hamı qulağını şəklədi. Üç Gonbul və dövlət kansleri həyəcanlandılar. Qışqırıq ağlamağa keçmişdi. Aynabənddə incik düşmüş oğlan uşağı ağlayırdı.

– Nə olub ki? – Birinci Gonbul soruşdu. – Bu ağlayan vəliəhd Tuttidir!

– Bu ağlayan vəliəhd Tuttidir! – İkinci və Üçüncü Gonbul bir səslə təkrar elədilər.

Hər üçünün rəngi qaçdı. Onlar yaman qorxmuşdular.

Dövlət kansleri, bir neçə nazir və xidmətçi özlərini aynabəndin çıxışına verdilər.

– Nə olub? Nə olub? – deyə salonda pıçıltı gəzdi.