Wist Ze Maar

HOOFDSTUK VIJF

Eerlijk gezegd had Kate een wel een beetje een terugslag verwacht over wat ze had gedaan, maar niet in de mate die ze meemaakte toen ze het Derde District bereikte. Ze wist dat er iets te gebeuren stond toen ze de blikken zag van de agenten die ze passeerde terwijl die hun kantoortaken uitvoerden. Sommige blikken toonden ontzag terwijl anderen stonken naar een soort vermakelijke spot.

Kate liet het allemaal van zich afglijden. Ze voelde zich nog te opgewonden door de confrontatie op de veranda van Neilbolt om zich daar zorgen over te maken.

Nadat ze enkele minuten in de lobby had gewacht, kwam een nerveus ogende officier haar tegemoet. “Jij bent mevrouw Wise, toch?” vroeg hij.

“Ja, dat ben ik zeker.”

Ze zag een flits van herkenning in zijn ogen. Het was een blik die ze in vervlogen tijden de hele tijd had gekregen toen officieren of agenten, die ooit over haar hadden gehoord, haar voor het eerst ontmoetten. Wat had ze die blik gemist.

“Chief Budd wil je graag even spreken.”

Ze was eerlijk gezegd nogal verrast. Ze had meer gehoopt iemand te kunnen spreken in de trant van adjunct-commissaris Greene. Hoewel hij misschien een harde noot was aan de telefoon wist ze dat hij makkelijker kon overtuigd worden tijdens een persoonlijke ontmoeting. Chief Randall Budd was echter een no-nonsense man. Ze had hem een paar jaar geleden maar één enkele keer ontmoet. Ze herinnerde zich de gebeurtenis nauwelijks maar wist wel dat Budd een indruk achterliet van iemand met een sterke wil en een strikt professionele houding.

Toch wilde Kate niet geïntimideerd of helemaal bezorgd lijken. Dus stond ze op en volgde de officier de wachtruimte uit en terug door het stierenhok. Ze kwamen langs verschillende bureaus waar ze de onzekere blikken over zich liet glijden terwijl de officier haar door een gang leidde. In het midden van de hal bevond zich het kantoor van Randall Budd. De deur stond open, net alsof hij al geruime tijd op haar had gewacht.

De officier had niets te zeggen; toen hij haar bij Budds deuropening had afgeleverd, draaide hij zich om en vertrok. Kate keek het kantoor in en zag Chief Budd haar naar binnen wenken.

“Kom binnen,” zei hij. “Ik zal niet liegen. Ik ben helemaal niet blij maar ik bijt niet. Doe de deur achter je dicht, wil je? ”

Kate stapte naar binnen en deed wat haar werd gevraagd. Ze nam toen een van de drie stoelen die aan de andere kant van Budds bureau opgesteld stonden. Het bureau leek meer bezaaid te zijn met persoonlijke bezittingen dan werk gerelateerde items: foto’s van zijn familie, een gesigneerde honkbal, een gepersonaliseerde koffiemok en een soort sentimentele kogelhuls in een gedenkplaatje.

“Laat ik beginnen met te zeggen dat ik me goed bewust ben van je staat van dienst,” zei Budd. “Meer dan honderd arrestaties in je carrière. Bovenaan de klas op de academie. Gouden en zilveren medailles in acht opeenvolgende kickbokstoernooien bovenop de standaard FBI-training waar je ook uitblonk. Je maakte naam dat je dingen gedaan kreeg en de meeste mensen hier in dit departement respecteren je godsamme nog steeds.”

“Maar?” Zei Kate. Ze zei het niet in een poging grappig te zijn. Ze liet hem gewoon weten dat ze het kon hebben om berispt te worden... hoewel ze eerlijk gezegd niet dacht dat ze het echt verdiende.

“Maar ondanks dat alles heb je niet het recht om erop uit te trekken om mensen aan te vallen alleen omdat je denkt dat ze misschien betrokken zijn geweest bij de dood van een van de dochters van een goede vriendin.”

“Ik heb hem niet bezocht met de bedoeling hem aan te vallen,” zei Kate. “Ik kwam enkel aan de deur om wat vragen te stellen. Toen hij fysiek met me werd, verdedigde ik mezelf gewoon.”

“Hij vertelde mijn mannen dat je hem de trap van de veranda naar beneden gooide en zijn hoofd tegen de vloer van de veranda sloeg.”

“Ik kan het niet kwalijk nemen dat ik sterker ben, nu wel?” vroeg ze.

Budd wierp een blik op haar en nam haar aandachtig in zich op. “Ik kan niet zeggen of je grappig probeert te zijn, dit lichtvaardig opneemt, of dat dit echt je dagelijkse houding is.”

“Chief, ik begrijp uw positie en hoe een gepensioneerde vrouw van vijfenvijftig jaar oud die iemand in elkaar sloeg die uw mannen kort daarvoor hadden ondervraagd en vervolgens hadden vrijgelaten, u hoofdpijn kan bezorgen. Maar wees er echt van overtuigd...Ik heb Brian Neilbolt alleen bezocht omdat mijn vriendin me dat vroeg. En eerlijk gezegd, toen ik wat meer over hem te weten kwam, dacht ik dat het misschien geen slecht idee was.”

“Dus je ging er gewoon vanuit dat mijn mannen niet goed werkten?” Vroeg Budd.

“Dat heb ik nooit beweerd.”

Budd rolde met zijn ogen en zuchtte. “Kijk, ik probeer er niet over te discussiëren. Eerlijk gezegd zou ik niets liever willen dan dat je mijn kantoor over een paar minuten verlaat en als we klaar zijn met praten over deze kwestie, dan zijn we klaar met deze zaak. Ik wil echter dat je begrijpt dat je een grens overschreden hebt en als je toevallig weer zoiets opvoert, moet ik je misschien gewoon arresteren.”

Er schoten verschillende zaken door haar hoofd die Kate als reactie wilde geven. Maar ze dacht dat als Budd bereid was elke discussie uit de weg te gaan, zij dit ook kon. Ze wist dat hij alle macht in handen had om het zwaard op haar te laten neerdalen als hij wilde, dus besloot ze zo beschaafd mogelijk te zijn.

“Ik begrijp het,” antwoordde ze.

Budd leek even aan iets te denken voordat hij zijn handen op het bureau in elkaar vouwde, alsof hij probeerde om zichzelf te overtuigen. “En voor de zekerheid wil ik je zeggen dat we er zeker van zijn dat Brian Neilbolt Julie Hicks niet heeft vermoord. We hebben hem op de camera’s aan de deur van een bar in de nacht waarop ze vermoord werd. Hij stapte de bar rond tien uur binnen en vertrok pas na middernacht. We hebben dan een sms-gesprek gevonden tussen hem en zijn huidige flirt die tussen één en drie uur ‘s ochtends plaatsvond. Hij past niet in het plaatje. Hij is niet de man die we zoeken.”

“Hij had tassen en koffers gepakt,” merkte Kate op. “Alsof hij de stad gehaast probeerde te verlaten.”

“In de sms’jes konden we lezen dat hij en zijn flirt een bezoek gepland hebben aan Atlantic City. Ze waren van plan vanmiddag te vertrekken.”

“Ok, ik begrijp het.” Kate knikte. Ze voelde zich niet echt beschaamd maar ze begon wel spijt te krijgen dat ze zich zo agressief gedragen had op de veranda van Neilbolt.

“Er is nog een ding,” zei Budd. “En nogmaals, je moet de dingen vanuit mijn standpunt hierover bekijken. Ik had geen andere keuze dan contact op te nemen met jouw voormalige supervisors bij de FBI. Het is een protocol. Ik ben er zeker van dat je dit wel weet.”

Natuurlijk wist ze dat maar ze had er eerlijk gezegd niet over nagedacht. Een lichte maar knagende irritatie begon zich op te dringen in haar buik.

“Ik weet het,” zei ze.

“Ik sprak met assistent-directeur Duran. Hij was niet gelukkig en hij wil met je praten.”

Kate rolde met haar ogen en knikte. “Geen probleem. Ik zal hem bellen en hem laten weten dat ik uw instructies opvolg.”

“Nee, je begrijpt het niet,” zei Budd. “Ze willen je spreken. In DC.”

En daarmee veranderde de irritatie die ze voelde snel in iets dat ze al een tijdje niet had gevoeld: een gefundeerd gevoel van bezorgdheid.

HOOFDSTUK ZES

Na haar ontmoeting met Chief Budd pleegde Kate de juiste telefoontjes om haar voormalige supervisors te laten weten dat ze hun verzoek had ontvangen om hen een bezoekje te brengen. Ze kreeg echter niets te horen via de telefoon en sprak nooit met iemand die de touwtjes in handen had. Dat liet haar toe om een paar tamelijk onbeleefde berichten achter te laten bij twee ongelukkige receptionistes - wat haar daadwerkelijk hielp om wat stress van zich af te schudden.

Ze verliet Richmond de volgende ochtend om acht uur. Ze voelde zich merkwaardig meer opgewonden dan bezorgd. Ze voelde zich net als een afgestudeerde studente die na een korte tijd afwezigheid een bezoekje aan de campus bracht. Ze had het Bureau het afgelopen jaar vreselijk gemist en keek ernaar uit om terug de gebouwen binnen te stappen... zelfs al was het om een standje te krijgen.

Het verstrooide haar een beetje te luisteren naar de soundtrack van een obscure film - een aanrader van haar dochter. Binnen de vijf minuten verstomden de kritische stemmen in haar hoofd en in plaats daarvan mijmerde Kate over de laatste paar jaar van haar leven. Over het algemeen was ze geen sentimenteel persoon maar om een of andere reden die ze nooit had begrepen, had ze de neiging om nostalgisch en reflectief te worden als ze de baan opging.

Haar gedachten gleden weg van de podcast en ze dacht ze aan haar dochter - haar zwangere dochter, die over vijf weken zou moeten bevallen. De baby zou een meisje worden en ze had reeds de naam Michelle gekozen. De vader van de baby was een goede kerel maar naar de mening van Kate toch niet honderd percent goed genoeg voor Melissa Wise. Melissa, Lissa genoemd door Kate sinds ze een peuter was, woonde in Chesterfield, een gebied dat zich binnen Richmond bevond, maar niet aldus beschouwd werd door degenen die daar woonden. Kate had het Melissa nog nooit verteld, maar daarom was ze terug naar Richmond verhuisd. De verhuis was er niet gekomen vanwege banden met de stad en haar universiteitsopleiding aldaar, maar omdat dit de plek was waar haar familie vertoefde - waar haar eerste kleinkind zou wonen.

Een kleinkind, dacht Kate vaak. Hoe is Melissa zo oud geworden? Verdorie trouwens, hoe ben ik zo oud geworden?

En toen ze aan Melissa en de ongeboren Michelle dacht, richtte Kate haar gedachten meestal op haar overleden echtgenoot. Hij was zes jaar geleden vermoord, in het achterhoofd geschoten terwijl hij ‘s nachts zijn hond uitliet. Zijn portemonnee en telefoon waren gestolen en ze was opgeroepen om het lichaam te identificeren minder dan twee uur nadat hij en de hond het huis hadden verlaten.

De wonde was meestal nog vers, maar dat kon ze goed verbergen. Toen ze met pensioen was gegaan, had ze dat gedaan met nog ongeveer acht maanden te gaan voor de officiële pensioenleeftijd. Ze was namelijk niet in staat geweest om haar fulltime aandacht en focus aan haar werk te wijden nadat ze Michaels as had verspreid over een oude verlaten honkbalveld in de buurt van zijn huis in Falls Church.

Misschien was dat de reden waarom ze het afgelopen jaar zo depressief was geweest na het verlaten van haar baan. Ze had maanden voor de wettelijke datum de werkplek verlaten. Wat hadden die maanden haar kunnen bieden? Wat had ze nog meer kunnen doen met haar carrière?

Ze had zich dat al vaak afgevraagd, maar was nooit aan de zijde van spijt beland. Michael had minstens een paar maanden van haar onverdeelde aandacht verdiend. Hij had eigenlijk veel meer verdiend dan dat, maar ze wist dat hij zelfs in het hiernamaals niet zou verwachten dat ze haar werk te lang zou kunnen opzijschuiven. Hij zou wel beseft hebben dat leren treuren voor haar echt werken was – en dat betekende letterlijk werken bij het Bureau zolang ze er emotioneel toe in staat was na zijn dood.

Ze was opgelucht toen ze dichter bij DC kwam dat ze niet het gevoel kreeg dat ze Michael verraadde. Ze geloofde persoonlijk dat de dood niet het einde was; ze wist niet of dat betekende dat de hemel echt was of dat reïncarnatie mogelijk was en eerlijk gezegd hoefde ze het niet echt te weten. Maar ze wist wel dat waar Michael ook zou zijn, hij blij zou zijn dat ze op weg was naar DC - zelfs als het was om een zware berisping te krijgen.

Hij moest er waarschijnlijk heel hard om lachen.

Dit deed Kate ondanks zichzelf ook glimlachen. Ze onderbrak de podcast en concentreerde zich op de weg, haar eigen gedachten, en hoe het leven op de een of andere manier altijd al cyclisch van aard leek te zijn, ook al had ze het verknald.

***

Ze werd gelukkig niet overspoeld door grote emoties toen ze door de voordeuren naar de grote lobby van het FBI-hoofdkantoor stapte. Ze was zich er ten zeerste van bewust dat ze het gevoel kreeg dat ze hier niet meer thuishoorde - zoals een vrouw die haar oude middelbare school opnieuw bezoekt om te ontdekken dat de gangen haar nu eerder verdrietig dan nostalgisch maakten.

Het gevoel van vertrouwdheid bleek echter wel een grote steun. Naast die ontheemde sensatie had ze ook het gevoel dat ze echt niet zo lang weg was geweest. Ze liep door de lobby, checkte in aan de voorkant en liep naar de liften alsof ze hier vorige week was geweest. Zelfs de afgesloten ruimte van de lift was geruststellend omdat deze haar naar het kantoor van assistent-directeur Duran voerde.

Toen ze uit de lift stapte en Durans wachtruimte betrad, zag ze dezelfde receptioniste die iets meer dan een jaar geleden achter hetzelfde bureau had gezeten. Ze hadden elkaar nooit bij de voornaam genoemd, maar de receptioniste stond op van haar bureau en haastte zich om haar te omhelzen.

“Kate! Het is zo fijn je te zien!”

Gelukkig schoot de naam van de receptioniste haar net op tijd te binnen. “Jij ook, Dana,” zei Kate.

“Ik dacht niet dat je het goed zou doen met pensioen,” grapte Dana.

“Ja, het is nogal een groot avontuur.”

“Nou, ga je gang en ga door,” zei Dana. “Hij zit op jou te wachten.”

Kate klopte aan op de gesloten kantoordeur. Ze merkte dat zelfs de ietwat norse reactie van de andere kant haar op haar gemak stelde.

“De deur is open,” zei de stem van assistent-directeur Vince Duran.

Kate opende de deur en stapte naar binnen. Ze was volledig voorbereid om Duran te zien en was helemaal klaar voor de confrontatie. Wat ze echter niet had verwacht, was het gezicht van haar oude partner. Logan Nash glimlachte meteen naar haar en stond op uit een van de stoelen aan het bureau van Duran.

Duran leek even opzij te kijken om hen de gelegenheid te geven gedag te zeggen. Kate en Logan Nash ontmoetten elkaar op de stoelen van de bezoeker in een vriendelijke omhelzing. Ze had de laatste acht jaar van haar carrière met Logan gewerkt. Hij was tien jaar jonger dan haar, maar was goed op weg om aan een illustere carrière voor zichzelf te timmeren toen ze was vertrokken.

“Het is goed je te zien, Kate,” zei hij zachtjes in haar oor terwijl ze elkaar omhelsden.

“Jij ook,” zei ze. Haar hart zwol op en langzaam, bijna tergend, realiseerde ze zich dat hoe ze het ook probeerde te plaatsen, ze dit deel van haar leven het afgelopen jaar heel erg had gemist.

Toen de omhelzing onderbrak, namen ze allebei onhandig plaats voor Duran. Tijdens hun tijd samen als partners hadden ze vaak plaats genomen op deze stoelen. Maar dat was nooit het geval geweest om een standje in ontvangst te nemen.

Vince Duran haalde diep adem en zuchtte het uit. Kate kon niet inschatten hoe overstuur hij was.

“Dus laten we er niet omheen dansen,” zei Duran. “Kate, je weet waarom je hier bent. En ik heb Chief Budd verzekerd dat ik de situatie op een zeer effectieve manier zou aanpakken. Dat leek prima voor hem en ik ben er vrij zeker van dat de hele beproeving waarbij je een verdachte van zijn veranda donderde, onder het tapijt zal worden geveegd. Wat ik echter wel zou willen weten, is hoe je op de veranda van die arme man bent terechtgekomen.”

Ze wist toen dat het harde gesprek dat ze had verwacht niet zou plaatsvinden. Duran was een kanjer van een kerel, ongeveer honderdtwintig kilo en het grootste deel daarvan was niets anders dan spieren. Hij had in zijn twintiger jaren enige tijd in Afghanistan doorgebracht en hoewel ze nooit was te weten gekomen wat hij daar had gedaan, waren de geruchten ongebreideld. Hij had wrede dingen gezien en gedaan en dat was vaak te merken aan de diepe groeven in zijn gezicht. Maar vandaag leek hij in een goed humeur te zijn. Ze vroeg zich af of dat kwam omdat hij niet langer tegen haar sprak als iemand die onder hem werkte. Het voelde bijna meer als het bijkletsen met een oude vriend.

Dat maakte het gemakkelijk voor haar om hem te vertellen over de moord op Julie Hicks - de dochter van haar goede vriendin Deb Meade. Ze beschreef het bezoek aan de woning van de Meades en hoe zeker de Meades van hun zaak hadden geleken. Ze speelde vervolgens het tafereel op de veranda van Neilbolt opnieuw af en legde uit hoe ze was begonnen door zich te verdedigen en vervolgens toe te geven dat de dingen misschien een beetje uit de hand gelopen waren.

Een paar keer hoorde ze zachtjes de verkneukelende lach van Logan. Het gezicht van Duran bleef ondertussen grotendeels uitdrukkingsloos. Toen ze klaar was, wachtte ze op zijn reactie en was in de war toen hij alleen maar de schouders ophaalde.

“Kijk... wat mij betreft,” zei hij, “is er geen probleem. Hoewel je misschien je neus hebt vertoond waar het niet thuishoorde, had deze kerel niet moeten uithalen - vooral nadat je hem had verteld dat je voormalige FBI was. Dat was bijzonder stom van hem. Het enige waar ik mijn wenkbrauwen moet over optrekken, is dat je hem in de boeien geslagen hebt.”

“Zoals ik al zei... ik ben waarschijnlijk een tikkeltje te ver gegaan.”

“Jij?” Vroeg Logan gespeeld verrast. “Nee toch!”

“Wat weet je eigenlijk over de zaak?” Vroeg Duran.

“Alleen dat ze in haar huis werd vermoord terwijl haar man op zakenreis was. De ex-vriend was het enige echte spoor maar de politie ontsloeg hem vrij snel en liet hem het politiekantoor verlaten. Later kwam ik erachter dat hij een sluitend alibi kon voorleggen.”

“Nog iets anders?” Vroeg Duran.

“Niets anders dan wat me is verteld.”

Duran knikte en slaagde er toen in een hartelijke glimlach tevoorschijn te toveren. “Dus afgezien van het naar beneden donderen van volwassen kerels uit hun veranda, hoe heeft het pensioen jou behandeld?”

“Als de hel,” gaf ze toe. “Het was geweldig voor de eerste paar weken, maar het werd snel vervelend en saai. Ik mis mijn baan. Ik ben als een gek een waanzinnige hoeveelheid non-fictie misdaadboeken gaan lezen. Ik kijk veel te veel misdaadshows op Discovery Channel.”

“Je zou verbaasd zijn hoe vaak we dat horen van agenten in hun eerste zes tot twaalf maanden na hun pensionering. Sommigen bellen ons om hen toch maar een beetje werk te bezorgen. Alles wat we hebben. Zelfs het papierwerk van routine afluisteroperaties is goed.

Kate zei niets maar knikte om aan te geven dat ze zich dat perfect kon inbeelden.

“Maar toch heb je niet gebeld,” zei Duran. “Als ik eerlijk ben, had ik een belletje van jou verwacht. Ik dacht niet dat je het zo gemakkelijk zou laten vallen. En dit kleine incident bewijst dat ik gelijk heb.”

“Met alle respect,” zei Kate, “heb je me hierheen geroepen om me op de vingers te tikken of om het me onder mijn neus te wrijven dat ik mijn oude baan niet kan opgeven?”

“Geen van beide,” zei Duran. “Ik heb jouw dossiers gisteren nog es bekeken nadat ik het telefoontje van Richmond kreeg. Ik heb gemerkt dat je gevraagd is om te getuigen tijdens een hoorzitting. Klopt dat?”

“Dat is waar. Het is voor de zaak Mueller. Dubbele moord.”

“Is dat de eerste keer dat je voor het werk bent gecontacteerd sinds je met pensioen bent?”

“Nee,” zei ze, vrij zeker dat hij het antwoord al wist. “Er was een assistent van een agent die me ongeveer twee maanden na mijn pensionering belde om vragen te stellen over een cold case waaraan ik voor het laatst gewerkt had in 2005. Sommige van de jongens in archieven en onderzoek hebben ook een paar keer contact opgenomen over de methodiek die ik gebruikte in sommige oudere gevallen.”

Duran knikte en leunde een beetje achterover in zijn stoel. “Je moet ook weten dat we instructeurs op de academie hebben die sommige van je eerdere zaken gebruiken als voorbeelden voor cursussen. Je hebt je stempel hier achtergelaten in het bureau, agent Wise. En eerlijk gezegd had ik gehoopt dat je een van die agenten zou worden die begon te bellen om te zien wat je kon doen om te helpen, zelfs nadat je met pensioen was gegaan.”

“Wil je zeggen dat het mogelijk is om te assisteren in een aantal zaken dan?” Vroeg Kate. Ze deed haar best om de hoopvolle toon uit haar stem te houden.

“Nou, het is niet zo eenvoudig als dit. We dachten erover om misschien een of twee agenten met een uitzonderlijke staat van dienst aan het werk te zetten in onze cold cases. Niets op lange termijn of fulltime, let wel. En tijdens onze meetings was het steeds weer jouw naam die op iedereens lippen lag. Nu, voordat je te opgewonden raakt, moet je weten dat dit niet voor onmiddellijk is. We willen nog steeds dat je van je pensioen leert genieten. Neem vrije tijd en vakantie. Echt vrije tijd.”