- -
- 100%
- +
Rüzgar ona ıslak taş, nemli ağaç kokusu ve çitin ötesindeki bahçeden gelen çiçeklerin hafif aromasını getirdi. Sokak sessizdi, sadece uzaktan araba sesleri ve yürüyen çiftlerin boğuk sesleri duyulabiliyordu.
Arabacı kapıyı açmak için atından indi ama Ferida’nın dışarı çıkmak için hiç acelesi yoktu.
Eve baktı.
Uzun, üç katlı, girişteki zarif sütunlarla katı görünüyordu ama soğuk değildi. Sanki bu duvarların arkasında emir ve kuralların değil, başka bir şeyin onu beklediğini ima ediyormuşçasına pencerelerinde yumuşak bir ışık yanıyordu.
Özgürlük?
Yoksa sadece daha geniş, yeni bir kafes mi?
Ferida şapkasını düzeltti ve bütün gücünü toplayarak nemli taş basamaklara çıktı.
«Bienvenue, matmazel,» dedi alçak bir ses.
Kapıda onu gri, düzgün biçimli saçlı, siyah resmi bir elbise giyen yaşlı bir kadın karşıladı.
Ferida, babasının mektuplarında geçen ismi hatırlayarak sessizce, «Madam Duret,» dedi.
Kadın misafirine takdir edercesine bakarak hafifçe başını salladı.
«Yoldan yorulmuş olmalısın.» Size odalarınızı göstereyim.
Ferida itiraz etmedi.
Eve girdiğinde farkı hemen hissetti.
Burada Türkiye’de onu çevreleyen kontrollü lüksün hiçbiri yoktu. Konakta yaldızlı süslemeler ve ağır halılar yerine hafiflik hakim oldu – yüksek tavanlar, duvarlarda yumuşak gölgeli geniş salonlar, ince sıva desenleri, açık renklerde zarif mobilyalar.
Havada balmumu, kağıt ve taze gül kokusu vardı.
Burada entelektüel bir gelişmişlik duygusu vardı.
Belki de burası onun şansıydı.
Ferida serin akşam havasını derin bir nefes alarak yeni odasının balkonuna çıktı.
Paris önünde uzanıyordu; devasa, sonsuz, her biri kendi tarihini, kendi sırrını saklayan birçok ışıkla titreşiyordu.
Uzak sokaklarda kahkahalar, müzik patlamaları ve uzaklaşan ayak sesleri duyulabiliyordu.
O anda şunu fark etti:
Hayatı değişti.
Ve gerçekten geri dönüş yok.
Sabah onu sokağın çınlayan gürültüsüyle, taş kaldırımları ıslatan yağmur kokusuyla ve yeni odasının yüksek pencerelerinden sızan hafif ışıkla karşıladı.
Ferida gözlerini açmadan yatıyordu, uykuyla gerçeklik arasında kendine birkaç dakika ayırıyordu; orada hiç kimse olmamak, bir mirasçı olmamak, bir askeri ataşenin kızı olmamak, yabancı bir şehirde misafir olmamak mümkündü.
Ancak Paris gölgede kalmamıza izin vermedi.
Ayağa kalkıp pencereye gittiği anda sokağın kaynayan hareketi gözlerine açıldı: tüccarlar fiyatları haykırdı, dar banklarda oturan sanatçılar hızla yoldan geçen insanların eskizlerini çizdiler, şık elbiseli kadınlar hararetle bir şeyler hakkında konuşuyor, şapkalarındaki eldivenlerini ve kurdelelerini düzeltiyorlardı. Paris zaten hayattaydı ve onun bir parçası olması kaderinde vardı.
Giyinmek için zar zor vakti olmuştu – çok fazla dikkat çekmeyen, ancak ince figürünü vurgulayan sade ama zarif bir elbise seçmişti – kapı çalındığında.
«Girin.» dedi sakince ve arkasını dönerek.
Madam Duret içeri girdi; bir gün önce onunla tanışan aynı çekingen, aklı başında kadın. Artık biraz daha az resmi davranıyordu ama bakışlarında hâlâ özenli bir değerlendirme görülüyordu.
Kollarını göğsünde kavuşturarak, «Baban benden sizinle ilgilenmemi istedi matmazel,» dedi. – Bugün akıl hocanla buluşmalısın.
– Akıl hocası mı? – Ferida kaşını kaldırdı.
– Öğretmen. Babanız eğitiminizin üniversite dersleriyle sınırlı kalmasını istemiyor. Yerel toplumda gezinmenize, kültürü incelemenize, Paris’in siyasetini ve sanatını anlamanıza yardımcı olacak birini buldu.
Feride gülümsedi.
– Ne kadar kullanışlı bir örtü.
– Lütfen?
Kurdeleyi yavaşça bileğine bağlarken, «Babam uygunsuz bir şey yapmadığımdan emin olmak istiyor» dedi. «Onun benim boyuma değil, kontrole ihtiyacı var.»
Madam Duret’in yüzü değişmedi.
«Belki de» dedi kuru bir sesle. – Ama sizin durumunuzda bu o kadar da önemli değil. Dikkatli olmalısınız matmazel. Paris romantik görünebilir ama kendi kurallarına göre oynamayı bilmeyenlere karşı acımasızdır.
Ferida ona ilgiyle baktı.
«O halde kuralları öğrenmem gerekiyor,» dedi sessizce.
Madam Duret hiçbir şeye yanıt vermedi ama dudaklarının kenarlarında zar zor farkedilen bir gülümseme belirdi.
Mentorla ilk toplantı Sorbonne’da planlandı.
Ferida sokakta yürürken yoldan geçenlerin bakışlarını üzerinde hissediyordu. Erkekler onun profilini dikkatlice incelediler ve bakışlarını yüksek duruşuna ve hareketlerinin kolaylığına diktiler. Kadınlar farklı görünüyordu; bazıları merakla, bazıları ise açıkça küçümseyerek.
Sanki onları hiç fark etmiyormuş gibi sakince yürüyordu.
Ancak içeride bir elektrik akımı hissetti; alışılmadık bir oyuna girdiğinizde hissettiğiniz korku ve heyecan karışımının aynısı.
Etrafına bakarak eski üniversite avlusuna girdi.
Burada bir yerlerde, yeni dünyada onun rehberi olması gereken bir adam onu bekliyordu.
Ve ona ne öğreteceğini bilmiyordu.
Sorbonne’un avlusu başlı başına bir dünya gibi görünüyordu; tarihin duvarlarıyla çevrili, eski kitap, mürekkep ve soğuk taş kokusuna doymuş.
Zaman burada farklı akıyordu.
Ferida revakta durup etrafındakilere baktı.
Resmi takım elbiseler veya bohem gündelik fraklar giymiş öğrenciler, en son dersleri tartıştılar ve yeni felsefi fikirler hakkında hararetli bir şekilde tartıştılar. Aralarında birkaçı olan genç kadınlar biraz mesafeli duruyorlardı ama bakışları erkeklerinki kadar keskindi.
Burada Paris’in sadece bir şehir olmadığını hissetti. Bu, kaynayan, canlı, her zaman yeni bir şeye susayan zihindir.
Ve tüm bu kaosun ortasında…
Kırk yaşlarında, hafif kambur, uzun boylu, koyu renk ceketli bir adam, elinde bir kitapla onu beklerken tembel tembel sayfaları çeviriyordu.
Ferida, bakışlarını yakaladığında dudaklarının alaycı bir yarım gülümsemeyle zar zor farkedilecek şekilde seğirdiğini fark etti.
– Matmazel…
Eğilmedi, elini uzatmadı. Az önce izledim.
– Mösyö? – ihtiyatlı bir şekilde sordu.
Kitabı kapatarak kendini «Jean-Baptiste de Villiers» diye tanıttı. – Senin… akıl hocan.
Ferida çenesini hafifçe kaldırarak doğruldu.
– Bana öğretmeye ne hakkın var?
Sırıttı.
«Hakkım şu ki bu şehri babandan daha iyi biliyorum.» Ve bunu anlayamayacak kadar yavaş olanları nasıl kırabileceğini biliyorum.
Ferida gözlerini kıstı.
Anladı: Bu toplantı kolay olmayacaktı.
Ama belki de anahtar ondaydı.
Özgürlüğünün anahtarı.
BÖLÜM 3: PARİS YAVAŞI affetmiyor
Delici ve keskin rüzgar kaldırım taşları boyunca kayıyor, tozu, eski gazete parçalarını, konuşma parçalarını, birinin hızlı adımlarını topluyor ve bunları Paris’in kaotik bir senfonisine karıştırıyordu.
Ferida, Sorbonne’un kemerleri altında sonbaharın, yağmurun, mürekkebin ve kahvenin kokusunu içine çekerek, yeni dünyada kendisine rehber olabilecek kişiyi bekliyordu.
Dün hâlâ içindeydi; yolun hissi, arabanın kokusu, yeni evinin taş merdivenlerinin soğuğu.
Ama bugün…
Bugün geçmişinin sınırlı alanını terk ediyordu ve bir sonraki adımın ne olacağını bilmiyordu.
– Matmazel.
Ses.
Biraz kısık, yorgunluk belirtileri var ama ilgisiz değil.
Feride başını kaldırıp baktı.
Karşısında bu şehri sokaklarının tanıdığından daha iyi tanıyormuş gibi görünen bir adam duruyordu.
Jean-Baptiste de Villiers.
Uzun boylu, yakası kalkık, koyu renk bir ceket giymiş, çok fazla okumuş ve çok fazla düşünen bir adamın hafif kamburluğuyla. Bakışları dikkatliydi ama fazla niyetli değildi, sesi kısıktı ama içinde insanı dinlemeye iten bir şeyler vardı.
Elinde bir kitap tutuyordu ama Ferida biliyordu ki bu adam kitaptan fazlasını okuyordu.
Bir kaşını kaldırarak, «Eğilmedin,» dedi.
Dudaklarının kenarlarında gülümsedi.
«Paris’te herkes selam vermez, matmazel.»
Başını hafifçe yana eğdi ve onun kendisini incelediği gibi onu da inceledi.
– Tam olarak şunu söyleyeceğimi biliyor muydun?
– Elbette. Baban bana senin tabiatının çok doğru bir tanımını gönderdi.
Ferida gülümsedi; bu gülümsemede sadece merak değil, aynı zamanda bir meydan okuma da vardı.
– Peki benim hakkımda ne söyledi?
Villiers kitabı kapattı, ceketinin iç cebine sakladı ve sanki ona bir sır verecekmiş gibi hafifçe ona doğru eğildi.
– Birinin kızı olamayacak kadar akıllısın.
İçinde bir şeylerin titrediğini hissetti.
Bu adam, Türk diplomatların ya da Fransız beyefendilerin balolarda yaptığı gibi, onu pohpohlamaya ya da etkilemeye çalışmadı.
Daha yeni gördü.
Ve sözleri gerçeğe tehlikeli derecede yakın görünüyordu.
Üniversite avlusunda yürüyorlardı ve Ferida onun sesini yeni bir dilin müziği gibi dinliyordu.
Villiers bir profesör olarak, bir politikacı olarak ya da dünyayı doğru ve yanlış olarak ayıran bir kişi olarak konuşmadı.
Sanki Paris yaşayan bir varlıkmış gibi, kaprisli ve zalim, güzel ve utanmaz, onu anlamayanlara karşı kayıtsız ve kurallarına göre oynamayı bilenlere dostmuş gibi konuşuyordu.
– Paris duvarlar ve köprüler değil, anıtlar ve bahçeler değil. Bunlar sözler, bakışlar, vaatler, entrikalardır. Burası her şeyin söylenenlerin tonuna ve söylenmeyenlerin anlamına göre belirlendiği bir şehir.
Ferida önündeki sokağa baktı.
Tüccarlar fiyatları haykırıyor, öğrenciler avlunun bir köşesinde hararetli bir şekilde tartışıyor, köprüdeki yaşlı bir sanatçı tuvale dikkatlice mavi-gri fırça darbeleri uyguluyordu.
Bu, hakkında kitapların yazıldığı Paris’ti ama aynı zamanda tamamen farklıydı.
Derinlerde, bir kartpostallar ve sosyal akşamlar katmanının altında var olan.
Bir kitapçıya uğrayan Villiers, «Baban seni korumamı istiyor» dedi. «Fakat Paris’i benim bildiğim gibi bilseydi, burada koruyamayacağınızı, burada yalnızca nasıl hayatta kalınacağını öğretebileceğinizi anlardı.»
Ferida parmaklarını tozla kaplanmış eski kitap sırtlarının üzerinde gezdirdi.
– Nasıl hayatta kalabilirim?
Villiers ona hafif bir sırıtışla baktı.
– Anlayarak başlayalım: Bu şehir yavaşları affetmez.
Başını çevirerek onunla göz göze geldi.
Parmakları kitabın üzerinde daha da sıkılaştı.
Aniden bu adamın sadece Paris’ten bahsetmediğini fark etti.
Onun hakkında konuşuyor.
Kalabalık bir caddeye çıktıklarında Sorbonne geride kalmıştı.
Hava taze ekmek, duman, parfüm ve sonbahar nemi kokularıyla doluydu.
Ferida kalbinin biraz daha hızlı attığını hissetti.
Korku değildi.
Bu bir önseziydi.
Burada, bu şehirde, bu sohbette, ona bir şeyler öğretmeye çalışmayan ama ona boyun eğmeyecek olan bu adamda yeni bir şey başlamıştı.
Ve bunun neye yol açacağını henüz bilmese bile…
Durmak istemedi.
Sabah havasının taze ekmek, kahve ve gazete mürekkebi kokularıyla dolu olduğu Saint-Michel Bulvarı’na döndüklerinde Villiers, «Baban seni korumamı istiyor» dedi. «Fakat Paris’i benim bildiğim gibi bilseydi, buradaki korumanın bir yanılsama olduğunu anlardı.»
Конец ознакомительного фрагмента.
Текст предоставлен ООО «Литрес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.