Świat równoległy

GENERALISIFILIS SEMISRAC ZIELIŃSKI

(zaskoczony i oburzony)

Co to jest? Nie zszedłeś z miejsca? Darmozjady. Szybko na poszukiwania! Czy to?!

Semisrak, w zespole nerwowym zaczyna drżeć i upada bez uczuć, chwytając lewą część brody, jak serce boli. Wpada do dziury, z której wystaje i szybko ktoś zamyka dziurę w środku.

Ale podróżnicy szybko uciekają przed gniewem Golupian. Biegają, biegają i zatrzymują się tam, gdzie zaczęli swój dzień.

Nadchodzi wieczór i wszyscy chcą jeść.

KOZULIA ZEKA

Dlaczego odeszli, do tego doszli. Wszyscy są zmęczeni?

WSZYSTKIE CHÓR KOMANDORSKI

(z trudem)

Taaa!!

KOZULIA ZEKA

(kontynuować)

Następnie trzymaj wróbla. Nadal Wysysam z niego radików, moim dnem.

Wszyscy rzucają się na Stasiana.

ŁYSY WRÓBEL STASIAN

Tak, dobrze, że mogę się położyć pod tobą, zwłaszcza, że jestem jeszcze lepszy

śpi po tym.

Głodne odłamki rzucają się na łysego wróbla. Stasian krzyczy. Nadchodzi noc. Kamera oddala się od bohaterów na szczyt. Postacie zmniejszają się do małej kropki. Biegają, biegają i zatrzymują się tam, gdzie zaczęli swój dzień.

Nadchodzi wieczór i wszyscy chcą jeść i wszyscy od razu rzucają się na Stasiana. Stasian krzyczy. Od razu skaczą i przygniatają Stasiana do ziemi. Zasratych i Chmor IKO razem, jak nie dziwnie, przyciskają ramiona wróbla, pozwalając w ten sposób Kozulii wspiąć się i dotknąć dnem powozu jego napromieniowanego ciała. A Kozulia ładnie mruży oczy.

Łysy Wróbel Stasian leży przygnieciony pod stosem odłamków na krawędziach, a na środku siedzi Kozulia. Kiedy Kozulia Zeka zaczyna płonąć jasno, wszyscy natychmiast wstają na baczność i otrzymują porcję śniadania. Stasian siada i ze smutkiem patrzy w dal. Resztki roju much, prowadzone przez tego samego Mucha MIODOWA, wędrują w kółko w poszukiwaniu pożywienia, ale bez powodzenia. I widzą na dole starego znajomego łysego wróbla Stasiana.