Запад против Социјалистичка Југославија. Zapad protiv socijalističke Jugoslavije. Враќање на вистината. Vraćanje istine

Регистарот на Рекорди на Русија го држи рекордот за најголем број тематски книги објавени од еден автор:

https://reestrrekordov.ru/naibolshee-kolichestvo-tematicheskih-knig-izdannyh-odnim-avtorom/

Сајт на авторот:

http://gazetavseti.narod.ru/

Вовед

Словенските народи се базираат на Словенски јазици, кои припаѓаат на Индо-Европската фамилија на јазици. Современите Словени се поделени во 3 групи: источни, јужни и западни. Прочитајте повеќе во книгите На А. Е. Тихомиров: Миграции На Индо-Европејците. Словенски Народи, Рајдеро, Екатеринбург, 2018 (руски): https://ridero.ru/books/migracii_indoevropeicev_2 Словени. Словенец. Славени. Индо-европска миграција. Индо-европска миграција. Индоевропска Миграција, Рајдеро, Екатеринбург, 2019 (бугарски, македонски и српски): https://ridero.ru/books/slavyani_slovenite_slaveni/; Славени Словенци. Индоевропска миграције, Ридеро, Екатеринбург, 2019 (Босански, Словенечки, хрватски): https://ridero.ru/books/slaveni_slovani/

Во текот на вековите, раните феудални Словенски држави постоеле на територијата на Денешна Југославија. Во дваесеттиот век. бил основан Српскиот Парламент. Во дваесеттиот век. постоеле државни здруженија на територијата На Црна Гора – Дукља, потоа Зета, од ХВ век. – Црна гора. Од 1389 Година, По Битката на Косово, Србија станала вазал на Отоманското Царство. Во 1459 година Територијата На Србија станала дел од Отоманското Царство, А Во 1833 Година Србија постигнала внатрешна автономија. Борбата на Народите на Југославија за национално ослободување, добивање независност, зајакнување на територијалниот интегритет има длабоки историски корени. Србија и Црна гора постигнале целосна независност по речиси 500 години потчинување на Отоманското Царство во 1878 година, кога Турција била поразена во руско-турската војна. Берлинскиот Конгрес истата година ја потврди независноста на Србија и Црна Гора. Во 1918 Година е создадено Кралството На Србите, Хрватите и Словенците (Од 1929 Година – Кралството Југославија). Во април 1941 Година, Југославија била нападната од Фашистички трупи кои ја окупирале Земјата. Народите На Југославија се кренаа во вооружена борба против окупаторите, беше создадена Народноослободителната Војска на Југославија. Народите на Југославија платија скапо за својата слобода и независност и дадоа достоен придонес за поразот на фашизмот. Во војната загинаа 1,7 милиони луѓе, или 10,8% од населението на земјата; материјалната штета изнесуваше 46,9 милијарди долари.

Изградба На Социјализмот Во Југославија

Најважната пресвртница во борбата на Југословенските народи за создавање мултинационална социјалистичка држава било второто заседание на Антифашистичкото Собрание на Народното Ослободување на Југославија (АВНОЈУ), одржано во ноември 1943 година. Направи историски одлуки за државната структура на нова Југославија, како федерација на рамноправни народи, ЈА прогласи АВНА за врховно законодавно и извршно тело, го формираше Националниот Комитет за Ослободување на Југославија на Чело со Јосип Броз Тито, надарен со овластувањата на народната влада. 29 ноември 1945 Уставотворното Собрание усвои декларација за конечна ликвидација на монархијата и прогласување на Југославија за Федеративна Народна Република, која обедини шест републики по принципите на целосна рамноправност – Србија (со два автономни ентитети: Војводина, населена главно со Унгарци, И Косово и Метохија, главно со Албанци), Хрватска, Словенија, Босна и Херцеговина, Македонија и Црна гора. Уставот усвоен во јануари 1946 година, утврдил дека целата власт во земјата доаѓа од народот и припаѓа на народот. Врз основа на Уставот е донесен закон за национализација на повеќето индустриски претпријатија, транспорт, финансиски систем и трговија на големо. Во Југославија, аграрните реформи делумно влијаеле на имотот на руралната буржоазија, а првите производствени задруги започнале да се создаваат во земјата веќе во 1944—1945 година. Така, Беше поставен темелот за изградба на социјализмот, за време на Кој Југославија ги разви своите карактеристични форми на политичка и економска организација на општеството.

Во 1948 година имаше влошување на односите, а потоа и прекин на врските меѓу СССР и земјите на социјализмот со Југославија. На 22 и 24 јуни, се одржа состанок во Букурешт (Романија), на кој раководството на Комунистичката Партија на Југославија беше обвинето за национализам. На 28 јуни Комунистичката Партија на Југославија била исклучена од средбите. Во 1949 година, трговијата помеѓу СССР и Југославија се намалила, а потоа била целосно запрена. Југославија мораше да се соочи со сериозни економски и политички тешкотии. Дефицитот во надворешната трговија е значително зголемен. Во 1948 година тој изнесувал 2,4 милијарди динари, во 1953 година – 62,7 милијарди динари. Во исто време, големи суми морале да се платат поради странските долгови, заеми и камати на Нив, Англо-Саксонците и нивните сателити го искористиле ова. Во 1951 Година, Југославија склучила договор со Сад за т.н. воена помош, во 1952 година – за економска соработка, во 1953—1954 година – договор со Турција и Грција за пријателство и соработка, за сојуз и взаемна помош. Империјалистите се обиделе да ја преземат контролата врз Економијата и Политиката на Југославија, да го привлечат Советот на Европа во агресивен Северноатлантски Пакт.

«Непријателската позиција на Британскиот Премиер Винстон Черчил кон Бугарија за време на востанието од 9 септември беше објаснета не само со фактот дека Британските интереси во Бугарија беа повредени. Влезот на Црвената Армија во Бугарија го спречи спроведувањето на пред – замислената интрига, во која главната улога беше наменета за предавникот Тито – платен агент на Англо-Американците.

Кога Черчил и Тито се состанале во Рим на 13 август, тие подготвиле план за заедничка акција; сепак, тие не го предвиделе брзиот напредок на Советските трупи во Романија и Бугарија, и затоа нивниот план конечно бил поништен со победничкото востание на бугарскиот народ на 9 септември.

На усвојувањето на овој план му претходело постепеното трансформирање на титовата клика во агент на Англосаксонските империјалисти. Документирано е дека кликата на Тито, уште во најраниот период од војната, водела активна антисоветска политика во близок контакт со водачите на Англо-Американската разузнавачка служба.

Пенетрацијата на титовата клика во Комунистичката Партија на Југославија се објаснува со повеќе причини. Една од нив била изолацијата на оваа партија и незначајното надополнување на нејзините редови за време на нејзиното долгорочно подземно постоење. Од 1921 година, партијата е постојано под земја.

…Веќе во Деновите на Војната во Шпанија, Тито се обиде да ги исфрли Троцкистичките провокатори во меѓународната бригада. За време на судењето На Раик во Будимпешта во 1949 година е докажано дека во 1939 година, во францускиот камп На Свети Кипријан во Гурса, каде што се чувале заробените борци за слобода на Шпанија, постоела провокаторска Југословенска Троцкистичка група, чии водачи, според Раик, биле Генералот Темно Вукманович, Коста Наѓ и Милиќ, кој подоцна станал Генерал На Тито. Раик потоа објави дека овие луѓе во кампот биле во контакт со различни разузнавачки агенти од Западните сили. Ова не ги спречи гореспоменатите лица да бидат на раководни позиции во партизанската војска на Тито за време на војната.

Треба да се запознаете, меѓу другото, со Тоа како Черчил го карактеризирал Тито и неговиот народ во неговите јавни говори за време на војната. Неговиот став кон кликата на Тито беше сосема поинаков од, на пример, СО ЕЛИТЕ и бугарските партизани, а да не ги спомнуваме и полските Комунисти. Знаеме дека Британскиот Премиер на почетокот на 1944 година го жртвувал Својот поранешен послушен слуга Михајлович во Корист на Тито. Во својот говор одржан на 22 февруари во Долниот Дом, Черчил изјави:

«Долго време со посебен интерес ги следам Активностите на Маршал Тито и на секој можен начин – се уште се обидувам – да му помогнам.

Еден мој млад пријател, научник Од Универзитетот Оксфорд, Капетан Дикин (сега потполковник) со падобран летал во Југославија пред една година [27 Мај 1943 година] и живеел 8 месеци во генералштабот на Маршал Тито. Еден ден и двајцата биле ранети од истата бомба и станале пријатели… Врз основа на извештаите на Потполковникот Дикин, можеме да формираме јасна претстава за целата борба и лицата кои ја водат. Минатата есен испративме голема мисија под раководство на нашиот почитуван храбар заменик Од Ланкастер – Бригаден Генерал Фицрој Меклеан. Тој беше во Каиро со Министерот за Надворешни работи и јас да поднесам извештај таму, и сега се врати со падобран во Југославија. Можам да ве уверам дека Ќе се направи се за Поддршка на Маршалот Тито и храбриот корпус. Маршал ми пишуваше за време на мојата болест (во декември 1943 година), и од тогаш сум во пријателска комуникација со него. Наша цел е да го поддржиме и да му дадеме секаква можна помош, под услов и тој да соработува со нас…»

Од Ова Е јасно дека Тито ги одржувал најблиските лични врски со лидерот на Британските Конзервативци во текот на последните години од војната. Исто така, Не беше случајно Што Черчил испрати еден од водачите на Британското воено разузнавање, Генерал Меклеан, На Тито како негов личен претставник. Во својата изјава На 24 Мај 1944 Година, Премиерот Черчил дава нови сочни детали за неговите преговори Со Тито:

«Се прогласивме за жестоки поддржувачи на Маршалот Тито поради неговата херојска борба против Германците. Ние го испраќаме – и имаме намера да го испратиме во иднина – колку што е можно повеќе воена опрема, како и да влеземе во најблизок контакт со него. Во понеделникот имав задоволство да имам долг разговор со Генералот Велебит, кој беше тука на официјалните упатства на Маршал Тито. Се согласивме Со Него Дека Маршалот ќе го испрати неговиот личен воен претставник тука за да можеме да бидеме свесни за сите настани и расположенија во Југославија. Така, покрај постоечките врски преку седиштето На Генерал Вилсон во Алжир, ќе имаме уште една, паралелна врска…

Лидерот на Југословенските патриоти, Маршал Тито, речиси целосно ги напушти своите комунистички ставови. Тој во неколку наврати изјави дека апсолутно нема да го укине правото на сопственост или да го промени општествениот поредок во Србија …"(Молтке К., Зад сцената на Втората Светска Војна, Издавачка Куќа за Странска Литература, Москва 1952, стр. 282—285).

Современата историографија тоа го толкува вака: «конфликтот меѓу Сталин и Б. Тито настанал кратко по завршувањето на војната, кога Југословенскиот лидер почнал да покажува растечка независност и непослушност кон упатствата од Кремљ. Југославија, под Водство на Тито, се залагаше за одредена автономија во односите со Кремљ. Сталиновото незадоволство беше предизвикано и од намерите на Тито да создаде Балканска федерација под Водство на Југославија, чие формирање требаше да започне со создавање На «оската"Белград-Софија. 28 јануари 1948 година Правда ги критикувала овие намери и На 10 февруари Сталин свикал Советско-бугарско-Југословенски состанок во Москва, на кој тој предложил варијанта на бугарско-Југословенската федерација која Ќе Ја стави Југославија под Контрола На Бугарија послушна кон него. Тито го прифатил Планот на Сталин на 1 Март 1948 година. Во исто време, тој отстранил двајца просоветски министри од неговата влада и забранил пренесување економски информации на Советските власти, како што се правело од склучувањето на билатералниот договор за пријателство и заемна помош од 11 април 1945 година. Сталин, од Своја страна, ги отповика Советските специјалисти од Југославија и се закани дека ќе престане да обезбедува економска помош за Нив. На 14 јуни 1948 Година, Сталин го поканил Тито да испрати делегација на Состанок во Букурешт, каде Што се дискутирало за советско-Југословенските противречности. Раководството на Југославија одби да учествува во разгледувањето на нејзиниот «личен случај». «Екскомуникацијата» на Комунистичката Партија На Југославија од Коминформата се одвивала во отсуство на Југословенски претставници. На 29 јуни, Правда објави резолуција на Информативното Биро на осумте Комунистички Партии на Европа за ситуацијата во Комунистичката Партија на Југославија, во која се наведени сите «гревови» на Комунистичката Партија и нејзиниот лидер Тито. Коминформа ги повика" здравите сили «на Комунистичката Партија да ги принудат своите лидери» отворено и искрено да ги признаат своите грешки.«Надежите на сталин за поделба во Комунистичката Партија и изолацијата на Тито не беа оправдани. 5-тиот Конгрес на КПЈ (јули 1948) едногласно ги отфрлил Сите Советски обвинувања и изразил целосно одобрување на титовата независна политика. Поддржувачите на про-Советскиот курс беа уапсени. Во Југославија започна потрагата по сопствениот пат кон социјализам заснован на пазарните односи и самоуправувањето на работничките колективи» (Хроника На Русија, ХХ век). А. П. Корлин, П. П. Черкасов, А. В. Шубин, итн., Москва: СЛОВО, 2002, стр.586—587).

Од 1950 година, земјата претрпела значајни промени во системот на економско управување, како и во областа на структурата, компетентноста и правата на Државните и локалните власти. Беше донесен» Основниот Закон за Управување на Државните Економски Претпријатија и Повисоките Економски Здруженија од Страна на Работните Колективи», воведувајќи систем на управување на државните претпријатија преку избрани работнички совети. На работничките совети им беше доделено право (во рамките на државниот економски план) за решавање на прашања поврзани со организацијата на производството, производството и маркетингот на производите, дистрибуција на делот на приходот кој останува на располагање на претпријатијата. Со законот од 29 декември 1951 година се изврши реформа на системот на национално планирање на економијата (задачите на националното планирање беа ограничени на утврдување на главните пропорции во развојот на гранките на националната економија итн.). До почетокот на 1953 година, системот на централизирано управување со филијалите на националната економија преку министерства, главки итн. Е откажано. Беше воведен нов систем за наградување на претпријатијата. Платите на работниците и вработените зависат од профитабилноста на претпријатието. На претпријатијата и на деловните организации им било дадено право да продаваат многу видови на своите производи по цени кои преовладуваат на пазарот. «Општиот Закон за Народните Комитети» (1952) и «Општиот Закон за Организација на Заедниците и Окрузите» и Законот за Надлежност на Народните Комитети и Окрузи, кој бил донесен подоцна (1955), утврдил дека главната политичка и територијална организација на самоуправувањето во Ју. е заедница (општина; територијална и административна поделба). Функциите на општинската и окружната самоуправа и Народните Комитети како примарни самоуправни тела се проширени. Во јануари 1953 Година, Народното Собрание усвоило нов «Уставен Закон за основите на социјалната и политичката структура».

Во ноември 1952 година, СЕ одржал КОНГРЕС НА ВП На Партијата, на кој се дискутирало за извештајот на И. Броз Тито «борбата на Комунистите на Југославија за социјалистичка демократија». КОНГРЕСОТ одлучил КПЈ да се преименува во Сојузот на Комунистите на Југославија (СКЈ). Конгресот ја откажа програмата на КПЈ усвоена од претходниот конгрес и усвои нова повелба. Во февруари 1953 Година, Народниот Фронт се трансформирал во Социјалистичка Унија на Работниот Народ на Југославија.

НА третиот вонреден пленум на ЦЕНТРАЛНИОТ Комитет на СКУ, одржан во јануари 1954 година, се разгледуваше прашањето за активностите на Еден од членовите на Извршниот Комитет на Централниот Комитет на СКУ, М. Ѓилас, чии анти-Марксистички, ревизионистички аспирации беа всушност насочени кон ликвидацијата на СКУ. Пленумот остро ги осуди анти-партиските акции на Ѓилас и неговите неколку поддржувачи (Џилас беше протеран од СКУ во Март 1954 година).

За време на годините на народна моќ, работниот Народ На Јужна Осетија постигна значителен напредок во претворањето на земјата од назадна аграрна земја во земја со релативно развиена индустрија. Голем дел од инвестициите се насочени кон тешката индустрија. Многу индустриски претпријатија биле реконструирани и повторно изградени, големи електрани, бродоградилишта, рудници итн. изградена е.

Во исто време, голем број негативни феномени се појавија во текот на децентрализацијата. Почнале да се откриваат парохиски тенденции кои предизвикале штета на националните интереси, конкуренцијата добила одреден опсег, шпекулациите се зголемиле.

Од 1953 година се случиле значајни промени во областа на земјоделството. Во 1953—1955, повеќето од селското производство на задруги биле реорганизирани во т.н. општи типови на задруги (снабдување и маркетинг); значителен дел од задругите ги прекинале своите активности. Основата на земјоделието се индивидуалните земјоделски стопанства. Во истата година е донесен закон за ограничување на приватната сопственост на земјиштето до максимално доделување од 10—15 хектари по домаќинство; во 1954 година е дозволена слободната продажба и закуп на земјиштето во рамките на утврдениот максимум. Имаше фрагментација на земјишните парцели, од една страна, а од друга – концентрацијата на земјата во рацете на богатото селанство, често вработувајќи наемна работа. Политиката на ограничување била спроведена против богатите селани. Политиката на југословенската Влада во селата била да ги развие, ако е можно, сите постоечки видови на кооперативи и државни имоти, да ги механизира колку што е можно повеќе и да ги зголеми приносите.

Во 1956—1957 година, со цел да се елиминира нерамнотежата во развојот на филијалите на националната економија, инвестициите во тешката индустрија беа донекаде намалени, а инвестициите во земјоделството и лесната индустрија се зголемија. Во Март 1956 година, биле донесени закони, според кои правата и моќта на врховните тела на државната администрација биле проширени.

Од средината на 1953 година започнала нормализација на ОДНОСИТЕ меѓу ФНР И Советскиот Сојуз. На 5 јануари 1955 Година Биле потпишани советските договори за трговија и плаќање. Советската Влада презела решителни чекори за подобрување на Советско-Југословенските односи. Советската владина делегација заминала за Југославија. Од 27 Мај До 2 јуни 1955 година, преговорите се одржале во Белград и На Островот Бриони помеѓу делегациите на ВЛАДАТА на СССР предводени од Н. С. Хрушчов и владата на ФНРИ предводена од И. Броз Тито. За време на преговорите, беше откриена желбата на владите на двете земји да развијат сеопфатна соработка помеѓу СССР и ФНРИ. Преговорите завршиле со потпишување Во Белград На Заедничка Декларација на владите на СССР и НА ФНР. Двете Влади се согласија за сите најважни прашања во врска со меѓународната ситуација и Советско-Југословенските односи, ги поставија темелите за понатамошен развој и зајакнување на пријателството меѓу Советските и Југословенските народи во интерес на мирот и социјализмот. Се договориле заедничките економски интереси. Од 23 август до 1 септември 1955 година Преговорите меѓу владините делегации на ФНРИ и СССР за економски прашања се одржаа во Москва. Постигнат е договор за значително зголемување на вкупниот трговски промет во текот на следните години. Во јануари 1956 година бил потпишан договор за соработка помеѓу СССР и ФНР во развојот на истражувањата во областа на нуклеарната физика и употребата на атомска енергија за мирни цели. На 2 февруари во Москва беше потпишан договор за одредбата од Страна на Советскиот Сојуз на Југославија за заем во износ од 30 милиони американски долари и стоковен заем во износ од 54 милиони американски долари (од 2% на годишно ниво). Во Мај беше Потпишана Конвенцијата за Советско-Југословенска културна соработка. Во јуни, владина делегација на ФНРЈУ предводена од Претседателот Тито пристигна во официјална посета на Советскиот Сојуз. Како резултат на Советско-Југословенските преговори, На 20 јуни Во Москва беше потпишана Заедничка Изјава на Владите на СССР и ФНРИ. Тој ја нагласи сличноста на ставовите на ДВЕТЕ Влади во оценувањето на развојот на меѓународната ситуација и постојните меѓународни проблеми, како и заедничката желба за понатамошно продлабочување на меѓусебното разбирање и пријателство меѓу СССР и Југославија. Беше истакнато дека ова пријателство се темели на големи социјалистички принципи, на целосна еднаквост, почитување на суверенитетот на секоја држава, на взаемна поддршка на земјите кои го градат социјализмот, бранејќи ја каузата за мир. Исто така беше усвоена И Декларација за Односите помеѓу Сојузот на Комунистите на Југославија и Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз, во која се истакнува «потребата за понатамошно развивање на постојните контакти меѓу двете партии врз основа на принципите на Марксизам-Ленинизам».

На 1—2 август 1957 година, во Романија се одржал состанок на делегациите на Централниот Комитет на КПСС и Владата на СССР и Централниот Комитет на СКУ и владата на ФНРИ. Претставниците на двете партии и на владите разгледувале голем број прашања поврзани со односите НА СССР и ФНР, како и прашања за активностите на двете страни и заедничките интереси на социјализмот и светскиот мир, а особено оние прашања кои го попречуваат натамошниот успешен развој на меѓусебните односи. Делегациите разговараа и за прашања од меѓународната ситуација, бројни проблеми на меѓународното работничко движење, борбата за мир и безбедност.

За време на разговорите, двете делегации изразија подготвеност за понатамошно спроведување на одредбите утврдени во Декларациите Од Белград и Москва и истакнаа дека односите меѓу СССР и ФНРИ ќе продолжат да се развиваат врз основа на еднаквост, взаемна помош и соработка, почитување на суверенитетот, независноста и немешањето. ДЕЛЕГАЦИЈАТА НА СКУ била меѓу делегациите кои учествувале на Состанокот на Претставниците на Комунистичките И Работничките Партии на 16 и 19 ноември 1957 година во Москва и го усвоила Манифестот на Мирот.

Во Југославија, системот на државната администрација, исто така, започнал да се менува: голем број функции на централните државни органи биле префрлени на републиканските и локалните. Шефот на КПЈ Тито (1892—1980) бил избран на местото претседател на ФНР. Развојот на самоуправувачкиот систем довел до промена на функциите на КПЈ. Партијата била преименувана во Сојуз на Комунистите на Југославија (СКЈ), а одредбата за «водечката улога на партијата» била заменета со одредбата за «водечката улога на партијата». СКУ одби директно да се меша во економскиот, државниот и јавниот живот и се обидува да ја усвои својата линија преку политички и идеолошки активности, преку убедување. Народниот Фронт се трансформира во Социјалистичка Унија на Работниот Народ на Југославија (ССНМ) и се смета за «најширока политичка основа на системот на самоуправување».

Во услови на новиот систем, продолжи политиката на социјалистичка индустријализација, процесот на елиминирање на економската назадност на неразвиените републики – Босна и Херцеговина, Македонија, Црна Гора. Масовната соработка на селото се покажа недоволно подготвена, во многу случаи беше прекршен принципот на доброволно влегување на селаните во задругите. Ова довело до реорганизација на задругите: некои од нив се претвориле во задруги од општ тип (задруги), кои биле од снабдувачка и маркетинг природа, а некои престанале да постојат. Со цел да се спречи растот на капиталистичките елементи во селата, максимумот на приватна сопственост обработливо земјиште беше ограничен на 10 хектари.

Системот на самоуправување кој се развил во 50-тите години, заедно со позитивните резултати, донел негативни: улогата на партијата во јавниот живот била ослабена, во многу претпријатија, при распределбата на доходот од страна на самоуправните тела, предност била дадена на фондот за потрошувачка во однос на фондот за акумулација, растот на личниот доход ја надминал растот на продуктивноста на трудот. Сето ова го отежнува развојот на МАКЕДОНСКАТА економија.

Во Југославија, до почетокот на 60-тите, системот на работничка самоуправа воведен во 50-тите продолжи да функционира. Овој систем бил консолидиран и понатаму развиен со уставот усвоен во април 1963 година, според кој земјата станала позната како Социјалистичка Федеративна Република Југославија (СФРЈ). Уставот ја прогласува јавната сопственост на средствата за производство и самоуправувањето на работниците како основа на општествениот и Државниот систем, а ја нагласува еднаквоста на сите народи на Југославија.